21 mei… normaal gesproken een allerdaagse dag zou je denken. Maar toch was dat niet het geval. Zeker niet in de ogen van Harold Camping. Hij was er namelijk van overtuigd dat op die dag de wereld zou vergaan. Zijn uitlatingen werden wereld nieuws. Er waren ook nog mensen die deze idioot geloofden en spontaan hun baan op hadden zegt(wat het nut daarvan ook mag zijn), of probeerde hun kinderen om te brengen. Miljoenen dollars werd ertegenaan gesmeten om de mensheid voor die dag te waarschuwen. Zo erg zelfs, dat op treinstations in Nederland de waarschuwings borden werden opgehangen. En dat hier, in ons seculiere Nederland…
Maar er gebeurde natuurlijk niets. Maar je kan je dan nog steeds afvragen of er niet ergens een beetje waarheid in het verhaal heeft gezeten. Er gebeurde die dag namelijk weldegelijk iets bijzonders en kwam er een einde aan een 25 jarige periode. Voor het eerst in de geschiedenis was er namelijk in mei een Sinterklaas journaal. Daarin werd duidelijk dat de Echte Sinterklaas er mee gaat stoppen. Hij zal straks in november worden opgevolgd door Stefan de Walle. Ik ben er van overtuigd dat Stefan het goed zal doen hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar in mijn ogen is Bram van der Vlugt toch de echte Sinterklaas. Zo zal ik hem altijd blijven zien.
Harold Camping heeft nu aangegeven dat hij zich heeft vergist. Het einde der tijden zal nu op 21 oktober plaatsvinden. Ik snap niet dat ze die vent niet in een gesticht gooien, want daar hoort hij nou eenmaal thuis. Als dit onderwerp geen religieus tintje had gehad, was dit waarschijnlijk ook gebeurd. Maar ik heb in de laatste paar maanden geleerd dat de “Schreeuwers” bij religie altijd opvallen, en niet de gematigde meerderheid die niet aan doomdenken en discriminatie doen. Maar zoals ik al zei, die vallen niet op omdat ze niet van zichzelf laten horen… Daarom heb ik vandaag besloten om die taak op me te nemen en deze idioot toe te spreken.
Mr Camping….. Als u niet in staat bent om op een normale manier met uw overtuiging om te gaan, raad ik aan om er dan gewoon mee te stoppen. U bent alleen maar bezig met mensen bang te maken en chaos te creëren waarvan ik vind dat u strafrechtelijk vervolgd moet worden. Maar als u het toch niet kunt laten om ergens in te geloven, dan raad ik aan om over te stappen op een andere“religie”. Op die 21ste mei van 2011 is er namelijk een nieuwe Messias opgestaan. Genaamd Stefan de Walle …. Alias sinterklaas… Ik durf hierbij te beweren dat die “overtuiging” verre weg de beste van de hele wereld is, en ik zal ook uitleggen waarom ik dat denk. De Sint zal namelijk nooit een mens discrimineren. Welke overtuiging of achtergrond deze ook mocht hebben. In zijn heilige boek, zal je geen datum tegen komen waarop de wereld vergaat. Hoogstens wanneer je je schoen weer kunt zetten. En het meest belangrijke is nog wel, dat hij je niet in een put vol vuur stopt en je een kolenschep kado doet als je op een dag besluit om niet meer in hem te geloven. If I had to choose mr Camping. Then I wil choose Sinterklaas any day.
Amen.
25 mei 2011
21 mei 2011
Ali Baba en de veertig rovers
Na dertien jaar werken bij een en de zelfde baas, zou je denken dat je alles wel een keertje hebt meegemaakt. Maar niets is minder waar. Laatst vertelde mijn chef dat hij en ik waren uitgenodigd bij een vergadering van een grote klant. Deze klant had bezoek gehad van de belastingdienst en die hadden wat vragen over hun computer systeem gesteld. Aangezien ze tien tallen filialen hebben met onze weegschalen zou onze input op zo’n vergadering erg op prijs werden gesteld.
En daar zat ik dan. Omringt door allemaal mannen in deftige pakken. Het gesprek ging er overigens gemoedelijk aan toe hoor. Geen verwijten of vermoedens dat er geld verduisterd werd of zo. Ze wilde gewoon weten wat voor gegevens er allemaal opgeslagen werden en hoe dat aan het hoofdkantoor wordt gecommuniceerd. Omdat ik inhoudelijk veel over de database en de communicatie weet (heb er zelf veel aan mee ontwikkeld) werden er ook veel vragen aan mij gesteld. Ik wist gelukkig alle antwoorden op hun vragen, dus ging ik wel met een goed gevoel de vergader ruimte weer uit.
Eenmaal op de terug weg moest ik even terug denken aan het zojuist verlopen gesprek. Mijn gedachte dwaalde langzaam af richting een mop die over de belasting dienst gaat. Daarin belt iemand naar de belasting dienst en vraagt aan de telefoniste of hij een zekere Ali mocht spreken. De telefoniste reageerde verbaast en zegt dat er helemaal geen Ali bij de belasting dienst werkt. “Maakt niet uit”, zegt de beller, “Geef me dan maar een van de veertig rovers”….
Mazzel
En daar zat ik dan. Omringt door allemaal mannen in deftige pakken. Het gesprek ging er overigens gemoedelijk aan toe hoor. Geen verwijten of vermoedens dat er geld verduisterd werd of zo. Ze wilde gewoon weten wat voor gegevens er allemaal opgeslagen werden en hoe dat aan het hoofdkantoor wordt gecommuniceerd. Omdat ik inhoudelijk veel over de database en de communicatie weet (heb er zelf veel aan mee ontwikkeld) werden er ook veel vragen aan mij gesteld. Ik wist gelukkig alle antwoorden op hun vragen, dus ging ik wel met een goed gevoel de vergader ruimte weer uit.
Eenmaal op de terug weg moest ik even terug denken aan het zojuist verlopen gesprek. Mijn gedachte dwaalde langzaam af richting een mop die over de belasting dienst gaat. Daarin belt iemand naar de belasting dienst en vraagt aan de telefoniste of hij een zekere Ali mocht spreken. De telefoniste reageerde verbaast en zegt dat er helemaal geen Ali bij de belasting dienst werkt. “Maakt niet uit”, zegt de beller, “Geef me dan maar een van de veertig rovers”….
Mazzel
9 mei 2011
Geronimo
Het grootste nieuws van de afgelopen tijd is natuurlijk het feit dat Bin Laden gedood is. Eerlijk gezegd was ik bang dat ze hem nooit te pakken zouden nemen. Kijk bijvoorbeeld naar Bosnië. Daar zochten ze ook jaren naar oorlog misdadigers, en ik heb begrepen dat er nog steeds een paar vrij lopen. En zo groot is dat land nu ook weer niet. Afghanistan en Pakistan zijn een stuk groter. Hoe dan ook, ik zat er dus naast, want na negen en een half jaar kwam er toch gerechtigheid voor de slachtoffers van 9-11.
Ik heb het nieuws natuurlijk op de voet gevolgd. Inclusief de (altijd) indrukwekkende speech van President Obama. Die man MOETEN ze na zijn ambtstermijn een baantje als voorlezer of zoiets geven, want ik zit altijd aan zijn lippen vast als hij begint te praten. Duidelijk werd uit de speech, en later ook op het internet, dat de operatie Geronimo heette. Nu.nl had een prachtig stukje over waarom de operatie die naam kreeg, en dat zijn van die weetjes die ik dan altijd prachtig vind. Ik wist dat het een soort kreet was, maar wist nooit waar het dus vandaan kwam. Volgens nu.nl was Geronimo een oud indiaanse krijger die destijds in oorlog met Amerika was. Als hij zijn slachtoffers dan aanviel, krijste de krijger altijd zijn eigen naam en op die manier werd hij al snel berucht. Het systeem werkte eigenlijk een beetje als de Stuka bommenwerpers van Nazi Duitsland . Die hadden een luchtsirene gegeven die zodra de bommenwerper ging duiken, een enorm kabaal maakte ,en iedereen de stuipen op het lijf jaagden. Geronimo was ze dus een slordige 60 a 70 jaar voor geweest. De krijger gaf zich in 1886 over en heeft toen de rest van zijn leven in de gevangenis gezeten.
De keuze voor de Amerikanen om Bin Laden met Geronimo te vergelijken had te maken met het feit dat Geronimo ook zolang voortvluchtig was geweest. Al zijn de huidige Indianen trouwens helemaal niet blij met de vergelijking, maar ik heb begrepen dat het Witte Huis niet ingaat op die protesten. Hoe dan ook, toen Bin Laden voor de hemelpoort stond te wachten en erachter kwam dat hij geen 70 maagden kreeg ,maar slechts 1 kolenschep, riep de Amerikaanse soldaat die hem door het hoofd had geschoten de ondertussen legendarische woorden : Geronimo EKIA (enemy killed in action).
Mazzel
Ik heb het nieuws natuurlijk op de voet gevolgd. Inclusief de (altijd) indrukwekkende speech van President Obama. Die man MOETEN ze na zijn ambtstermijn een baantje als voorlezer of zoiets geven, want ik zit altijd aan zijn lippen vast als hij begint te praten. Duidelijk werd uit de speech, en later ook op het internet, dat de operatie Geronimo heette. Nu.nl had een prachtig stukje over waarom de operatie die naam kreeg, en dat zijn van die weetjes die ik dan altijd prachtig vind. Ik wist dat het een soort kreet was, maar wist nooit waar het dus vandaan kwam. Volgens nu.nl was Geronimo een oud indiaanse krijger die destijds in oorlog met Amerika was. Als hij zijn slachtoffers dan aanviel, krijste de krijger altijd zijn eigen naam en op die manier werd hij al snel berucht. Het systeem werkte eigenlijk een beetje als de Stuka bommenwerpers van Nazi Duitsland . Die hadden een luchtsirene gegeven die zodra de bommenwerper ging duiken, een enorm kabaal maakte ,en iedereen de stuipen op het lijf jaagden. Geronimo was ze dus een slordige 60 a 70 jaar voor geweest. De krijger gaf zich in 1886 over en heeft toen de rest van zijn leven in de gevangenis gezeten.
De keuze voor de Amerikanen om Bin Laden met Geronimo te vergelijken had te maken met het feit dat Geronimo ook zolang voortvluchtig was geweest. Al zijn de huidige Indianen trouwens helemaal niet blij met de vergelijking, maar ik heb begrepen dat het Witte Huis niet ingaat op die protesten. Hoe dan ook, toen Bin Laden voor de hemelpoort stond te wachten en erachter kwam dat hij geen 70 maagden kreeg ,maar slechts 1 kolenschep, riep de Amerikaanse soldaat die hem door het hoofd had geschoten de ondertussen legendarische woorden : Geronimo EKIA (enemy killed in action).
Mazzel
28 april 2011
Mega brand
Het leek vandaag juist een eenvoudig dagje te worden op de helpdesk. Vanwege de paasdagen en de bijbehorende vakantie, kregen de Jeroenen eindelijk een beetje rust, maar toch moest er natuurlijk wat aparts gebeuren.
Dit "gebeuren" begon voor ons toen het een collega opviel dat er rook uit het dak van een pand kwam. We liepen meteen naar buiten om te gaan kijken, en zagen toen meteen al de vlammen uit het dak slaan. Binnen 2 a 3 minuten stond het pand (wat op ongeveer 300 meter bij ons vandaan stond) in lichterlaaien. Een enorme rookwolk was natuurlijk het gevolg en binnen notime stonden vrijwel alle mensen die op het bedrijven terrein werkte, naar dit spectakel te kijken. Mijn collega Jeroen en ik dus natuurlijk ook en er is iemand geweest die daar een youtube filmpje van had gemaakt. Zie : http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=J7WxQRChXQc Wij stonden er perongeluk op zeg maar. Later, wist een andere collega van ons, te melden dat we dus op de regionet site stonden. Die mensen die het opnamen zijn (gelukkig maar) trouwens geen collega's van ons. (dit even ter informatie).
Het duurde zeker 10 minuten voordat de brandweer kwam opdagen. Je kon ze wel al een flinke lange tijd horen, maar voor ons gevoel duurde het dus lang voordat ze er zo ie zo waren. Het gehele bedrijven terrein werd afgezet, al had dit op dat punt weinig zin, want er stonden wel honderden mensen naar het spectakel te kijken. Het is namelijk een vrij groot bedrijven terrein. Ondanks dat mochten er geen nieuwe auto's het terrein oprijden. Nee, alleen verlaten was nog toegestaan. Eenmaal thuis aangekomen had ik het gehele verhaal (met link) aan Rachel verteld en ook die was onder de indruk.
Zojuist heb ik trouwens mijn auto maar even grondig afgespoeld, want er zaten toch wat ongeindntiviseerde roetdeeltjes op... je weet maar nooit. Zo blijft er dus altijd wel wat te beleven op de helpdesk.
Mazzel.
Dit "gebeuren" begon voor ons toen het een collega opviel dat er rook uit het dak van een pand kwam. We liepen meteen naar buiten om te gaan kijken, en zagen toen meteen al de vlammen uit het dak slaan. Binnen 2 a 3 minuten stond het pand (wat op ongeveer 300 meter bij ons vandaan stond) in lichterlaaien. Een enorme rookwolk was natuurlijk het gevolg en binnen notime stonden vrijwel alle mensen die op het bedrijven terrein werkte, naar dit spectakel te kijken. Mijn collega Jeroen en ik dus natuurlijk ook en er is iemand geweest die daar een youtube filmpje van had gemaakt. Zie : http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=J7WxQRChXQc Wij stonden er perongeluk op zeg maar. Later, wist een andere collega van ons, te melden dat we dus op de regionet site stonden. Die mensen die het opnamen zijn (gelukkig maar) trouwens geen collega's van ons. (dit even ter informatie).
Het duurde zeker 10 minuten voordat de brandweer kwam opdagen. Je kon ze wel al een flinke lange tijd horen, maar voor ons gevoel duurde het dus lang voordat ze er zo ie zo waren. Het gehele bedrijven terrein werd afgezet, al had dit op dat punt weinig zin, want er stonden wel honderden mensen naar het spectakel te kijken. Het is namelijk een vrij groot bedrijven terrein. Ondanks dat mochten er geen nieuwe auto's het terrein oprijden. Nee, alleen verlaten was nog toegestaan. Eenmaal thuis aangekomen had ik het gehele verhaal (met link) aan Rachel verteld en ook die was onder de indruk.
Zojuist heb ik trouwens mijn auto maar even grondig afgespoeld, want er zaten toch wat ongeindntiviseerde roetdeeltjes op... je weet maar nooit. Zo blijft er dus altijd wel wat te beleven op de helpdesk.
Mazzel.
14 april 2011
The kings speach
In deze drukke tijden is het natuurlijk ook belangrijk om wat aan ontspanning te doen. Soms schiet dat er gewoon bij in, omdat ik dan gewoon te moe ben om in mijn vrije tijd ook nog wat te gaan doen. Maar een biosje pakken met Rachel moet natuurlijk altijd wel kunnen. Rachel had “The Kings speach” uitgekozen, en aangezien ik altijd wel geïnteresseerd bent in historische figuren, leek het mij ook wel een interessante film. Het verhaal gaat over de Engelse koning George de zesde die koning was tijdens de tweede wereld oorlog. Erg veel over hem wist ik trouwens niet, want als het over de oorlog gaat, hoor je meestal de verhalen van de generaals en Churchill natuurlijk. De koning wordt eigenlijk nooit genoemd in al die documantaires die ik gezien heb. Ik wist dus nieteens dat de beste man stotterde, voordat ik de voorstukjes van deze film gezien had. Het verhaal, waar ik natuurlijk niet te veel over ga vertellen want ik wil het niet verpesten voor diegene die nog heen willen, was zeer interessant. Wat ik wel kan vertellen is dat de vriendschap tussen de Koning en zijn “dokter” erg mooi werd verteld. Al met al vond ik het dus een indrukwekkende film. Zeker een aanrader om een keertje te bekijken. Nadat ik de film gezien had, moest ik de beste man natuurlijk even google-en op internet. Hij schijnt helaas niet erg oud te zijn geworden. Hij stierf namelijk aan de gevolgen van long kanker. Daar waar zijn vriend hem in de film nog zo voor gewaarschuwd had. De dokter zelf komt een jaar later te overlijden, maar hij was wel wat ouder. Over de vrouw van de koning las ik trouwens ook nog een leuk stukje. Dat schijnt de oude Queen mum te zijn geweest die maarliefs 101 jaar oud is geworden. Zij overleed pas in 2002, en dat is 50 jaar na het overlijden van haar man. Leuk stukje over haar vond ik dat ze erg veel betekend had voor de Engelse propaganda tijdens de tweede wereld oorlog. Dat was zelfs Adolf Hitler opgevallen, zodat hij haar omschreef als de gevaarlijkste vrouw van heel Europa. Kijk, dat vind ik nog eens leuke geschiedenis weetjes. Mazzel
3 april 2011
De drukte houdt aan
De drukte golf op de helpdesk blijft dus maar nieuwe records opleveren. Nadat januari de derde drukste werkmaand aller tijden werd, verbrak februari 2011 de drukste februari werkmaand aller tijden. Even leek het rustiger te gaan worden, maar dat was maar heel even. Hetgeen wat we aan het begin van maart 2011 nooit konden beseffen, werd dus werkelijkheid. Maart 2011 is nu officieel de drukste werkmaand aller tijden. Het jaar 2011 is nu al 13 weken oud, en we zitten nog steeds op het gemiddelde schema van 100 storingen per week. Ik hoop dat we dit schema snel los kunnen laten, want de Jeroenen zien het soms gewoon niet meer zitten op de helpdesk. Op het programmeer afdeling is het niet veel anders. De supermarkt keten melde bv dat ze het beveiliging niveau van het presets programma scherper willen zien. Als je administrator rechten in dat programma wilt hebben, moet je een wachtwoord opgeven en deze had ik gewoon in een bestandje opgeslagen. De gemiddelde supermarkt medewerker bleek een stuk slimmer te zijn dan dat ik ( en de supermarkt keten zelf), had gedacht. Een aantal medewerkers zochten het wachtwoord gewoon op en die werkwijze schijnt als een lopend vuurtje door supermarkt land te zijn gegaan. Daarom heb ik het wachtwoord systeem aangescherpt met een versleutel optie. Hierbij wil ik de lezers van mijn weblog uitdagen om dit nieuwe paswoord systeem te kraken. Diegene die weet wat hier staat : DÙç‘V„í3«zÄæ›°Ñ ,krijgt van mijn een krat Palm bier. Ondertussen is versie 2.0 van het warme broodjes programma ook af. Afgelopen vrijdag heb ik een nieuw filiaal van deze versie voorzien. Zoals ik al eerder gezegd had , is deze versie helemaal geschikt gemaakt voor de touchscreen computers waar de klant gebruikt van maakt. Mazzel 
23 maart 2011
Supermaan
Afgelopen zaterdag de 19de maart gaat de geschiedenis in als ‘Supermaan opkomst’ dag. Een astronomisch voorval waar ik aanvankelijk zelf ook nog nooit van gehoord had. Het schijnt namelijk zo te zijn dat eens in de 17 jaar de maan dan vol is EN tegelijkertijd het dichts bij de aarde staat. De maan draait namelijk geen perfect rondje om de aarde. Nee die baan is vrij elliptisch, waardoor zijn afstand tot de aarde verschilt van 355.000 km (dichts bij dus) tot zo’n 410.000 kilometer.
Afgelopen vrijdag las ik dat op NU.NL en kon het natuurlijk niet laten door dit aan Rachel te vertellen. Het was een afwachten of het helder zou blijven natuurlijk, maar gelukkig was dit het geval. Ik had voor de zekerheid mijn Skyglobe programma erbij gepakt en die bevestigde dat de maan om 19:00 zou opkomen. Ik was bang dat het dan nog even te vroeg was en ik wilde niet dat Rachel en ik ons een breuk moesten wachten voordat we wat maanlicht te zien kregen. Dus vertrokken we om ongeveer half acht richting het Juliana park bij het IJsselmeer. Mijn voorspelling klopte niet , want tijdens de rit naar het park, scheen er al een enorme disk licht de auto binnen. Dat was al mega mooi om te zien natuurlijk, maar in het park konden we dit fenomeen natuurlijk nog mooier bekijken. Het was niet zo koud omdat er weinig wind was, zodoende hebben we een flinke tijd kunnen genieten voordat we zelf besloten om maar weer naar huis te gaan.
We hebben zelf ook foto’s gemaakt, maar ik vond op NU.NL toch eigenlijk wel een mooiere. Vandaar dat ik die op deze blog plaats.
Mazzel
Afgelopen vrijdag las ik dat op NU.NL en kon het natuurlijk niet laten door dit aan Rachel te vertellen. Het was een afwachten of het helder zou blijven natuurlijk, maar gelukkig was dit het geval. Ik had voor de zekerheid mijn Skyglobe programma erbij gepakt en die bevestigde dat de maan om 19:00 zou opkomen. Ik was bang dat het dan nog even te vroeg was en ik wilde niet dat Rachel en ik ons een breuk moesten wachten voordat we wat maanlicht te zien kregen. Dus vertrokken we om ongeveer half acht richting het Juliana park bij het IJsselmeer. Mijn voorspelling klopte niet , want tijdens de rit naar het park, scheen er al een enorme disk licht de auto binnen. Dat was al mega mooi om te zien natuurlijk, maar in het park konden we dit fenomeen natuurlijk nog mooier bekijken. Het was niet zo koud omdat er weinig wind was, zodoende hebben we een flinke tijd kunnen genieten voordat we zelf besloten om maar weer naar huis te gaan.
We hebben zelf ook foto’s gemaakt, maar ik vond op NU.NL toch eigenlijk wel een mooiere. Vandaar dat ik die op deze blog plaats.
Mazzel
16 maart 2011
Tien jarig feestje
Afgelopen vrijdag werd ik door Rachel keurig naar mijn werk gebracht en ook weer opgehaald. Niet dat er problemen met de Knight waren, nee, die doet het nog steeds prima. Nee, in de vroege avond zouden we namelijk naar Zaandam gaan omdat Rachels werk tien jaar bestaat en daarom waren wij uitgenodigd voor een feestje.
Om niet met dubbele auto’s en dergelijke te zitten, offerde Rachel zichzelf op om te rijden. Om half vijf was ze al bij mij op het werk, en zodoende heeft ze ook even kunnen zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat. Ik ging dus even een half uurtje eerder weg, maar dat is helemaal geen probleem. Het woord Pauze, komt namelijk bij ons nog maar sporadisch voor. Meestal hebben we die dus nooit….. Eenmaal in zaandam aangekomen, moesten we het nog wel even zoeken. Rachels tommie gaf aan dat we ergens een steegje in moesten, maar aanvankelijk wilde we dat niet geloven. Tommie had toch gelijk, maar in het steegje zelf konden we de auto niet kwijt, zodat we die op een naar bij gelegen parkeerterrein hebben neergezet.
Toen we het gebouw binnenkwamen wandelen vroegen we ons al af hoe dat zou gaan. Het was namelijk niet zo extreem groot, maar er waren wel heel veel collega’s van Rachel inclusief partners uitgenodigd (ik was er per slot van rekening ook). Achter aan was er nog wel een zaaltje, maar die zat ook binnen notime helemaal vol. We voelde ons als een augurk in een potje opgesloten. De directeur deed zijn praatje en toen konden we ergens eten gaan halen. Maar omdat het zo druk was, duurde dit natuurlijk erg lang. Nadat we ergens ons bordje hadden leeggegeten gingen we weer terug naar de hoofdzaal. Het leek nu ineens wel een stuk rustiger. Veel mensen hadden het namelijk voor gezien gehouden, en daar kan ik eigenlijk wel een beetje inkomen. Die mensen hebben wel een prachtige show van twee standup comedians en een cabaretier gemist. Rachel en ik hebben ons rot gelachen en waren blij dat we het dus toch even vol gehouden hadden.
Het eten voor dit lach programma, was wel wat aan de magere kant, dus zijn we op de terugweg nog wel even langs de mac gereden. Om een uur of 11 in de avond is het daar trouwens heerlijk rustig. Nadat we de vette hap naar binnen hadden gewerkt, gingen we weer naar huis. Al met al hadden we een tevreden gevoel over deze avond…..
Mazzel
Om niet met dubbele auto’s en dergelijke te zitten, offerde Rachel zichzelf op om te rijden. Om half vijf was ze al bij mij op het werk, en zodoende heeft ze ook even kunnen zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat. Ik ging dus even een half uurtje eerder weg, maar dat is helemaal geen probleem. Het woord Pauze, komt namelijk bij ons nog maar sporadisch voor. Meestal hebben we die dus nooit….. Eenmaal in zaandam aangekomen, moesten we het nog wel even zoeken. Rachels tommie gaf aan dat we ergens een steegje in moesten, maar aanvankelijk wilde we dat niet geloven. Tommie had toch gelijk, maar in het steegje zelf konden we de auto niet kwijt, zodat we die op een naar bij gelegen parkeerterrein hebben neergezet.
Toen we het gebouw binnenkwamen wandelen vroegen we ons al af hoe dat zou gaan. Het was namelijk niet zo extreem groot, maar er waren wel heel veel collega’s van Rachel inclusief partners uitgenodigd (ik was er per slot van rekening ook). Achter aan was er nog wel een zaaltje, maar die zat ook binnen notime helemaal vol. We voelde ons als een augurk in een potje opgesloten. De directeur deed zijn praatje en toen konden we ergens eten gaan halen. Maar omdat het zo druk was, duurde dit natuurlijk erg lang. Nadat we ergens ons bordje hadden leeggegeten gingen we weer terug naar de hoofdzaal. Het leek nu ineens wel een stuk rustiger. Veel mensen hadden het namelijk voor gezien gehouden, en daar kan ik eigenlijk wel een beetje inkomen. Die mensen hebben wel een prachtige show van twee standup comedians en een cabaretier gemist. Rachel en ik hebben ons rot gelachen en waren blij dat we het dus toch even vol gehouden hadden.
Het eten voor dit lach programma, was wel wat aan de magere kant, dus zijn we op de terugweg nog wel even langs de mac gereden. Om een uur of 11 in de avond is het daar trouwens heerlijk rustig. Nadat we de vette hap naar binnen hadden gewerkt, gingen we weer naar huis. Al met al hadden we een tevreden gevoel over deze avond…..
Mazzel
7 maart 2011
Kings Valley
Het was volgens mij op een vrije woensdag middag toen ik op de oude MSX computer voor het eerst het spelletje Kings Valley zag. Dat gebeurde toen nog met zo’n cassette speler en je moest ook nog een paar minuten wachten voordat je het spelletje geladen had. Al met al kon ik toen nog niet weten dat het een klassieker zou worden. Bij mijn klasgenootjes sloeg het spel destijds ook aan en ik kan me herinneren dat we in onze vrije schooltijd (als we mochten tekenen en zo), zelf levels bedachten en handmatig tekenden. We lieten dan op het einde van die tekenles aan elkaar zien wat voor level we zelf bedacht hadden. Een aantal jaren later bracht het software huis die het spel geschreven had (Konami) ook nog een 2de versie van het spel uit, en daarin kon je inderdaad ook zelf levels maken. Dit was voor die tijd vrij uniek trouwens. Ik kan me maar twee spellen van destijds herinneren die die optie had. Het spel ging trouwens over een mannetje die in de piramides opzoek was naar schatten. Het werd hem natuurlijk moeilijk gemaakt door rond lopende skeletten waarvan je aan de kleur kon zien hoe gevaarlijk (slim meer eigenlijk) ze waren. De blauwe was echt een etter kan ik je vertellen.
Laatst had ik weer een nostalgische bui en tegenwoordig betekend dit niet meer dat ik dan de MSX emulator erbij pak en de spelletjes zelf weer ga spelen. Nee, daar ben ik te lui voor geworden. Tegenwoordig pak je youtube erbij, want er is altijd wel een gek die een compleet spel op het internet heeft neergezet. Tot mijn verbazing kwam ik op Youtube een remake van het spel tegen. Een Arabisch softwarehuis had het spel namelijk nagemaakt en had het uitspelen daarvan op internet neergezet. Waarschijnlijk als promotie materiaal voor hun producten. Ze hadden gelukkig het spel niet 100 procent nagemaakt, want dan kan ik natuurlijk gewoon de emulator erbij pakken. Nee, ze hadden ook nog eens zelf nieuwe levels gemaakt en het mannetje had nu ook nog nieuwe opties. De achtergrond muziek was wel moderner geworden, maar de overige game geluiden waren van het origineel overgezet. Om niet met copyright problemen te komen zitten hadden ze zelfs het logo scherm van Konami software nagemaakt en omschreven dat die dus de eigenaar van het Kings Valley idee was. Bij het opstarten was duidelijk dat de makers van deze versie geen winst voor ogen hielden, want het was een soort evaluatie versie.
Ik vroeg me af waarom ze dan op Kings Valley waren gekomen, maar bedacht mezelf dat ik op een Wikipedia site had gelezen dat het MSX systeem destijds aardig liep in de Arabische landen. Het is alleen nooit echt een succes geworden omdat het systeem in Amerika en Engeland nooit populair is geweest. Maar in west europa, zuid Amerika, oost europa, Azië en dus ook in sommige Arabische landen dus wel. Waarschijnlijk heeft er een zo’n programmeur vroeger ook een MSX gehad en laadde hij ook op een vrije woensdag middag het spelletje, en was hij ook meteen verkocht. Ik heb natuurlijk deze versie meteen gedownload en ik je vertellen dat ik de “touch” nog steeds niet verloren heb. Het 13 levels tellende spel had ik namelijk in een middag uitgespeeld.
Of ik trouwens ooit de echte valley of de kings ga bezoeken in Egypte is nog maar de vraag. Ik heb dit jaren geleden een keertje met mijn vader afgesproken, maar dat is er tot op de dag van vandaag nooit van gekomen. En met de onrusten daar van vandaag de dag, kan het nog wel even duren ook.
Mazzel
Laatst had ik weer een nostalgische bui en tegenwoordig betekend dit niet meer dat ik dan de MSX emulator erbij pak en de spelletjes zelf weer ga spelen. Nee, daar ben ik te lui voor geworden. Tegenwoordig pak je youtube erbij, want er is altijd wel een gek die een compleet spel op het internet heeft neergezet. Tot mijn verbazing kwam ik op Youtube een remake van het spel tegen. Een Arabisch softwarehuis had het spel namelijk nagemaakt en had het uitspelen daarvan op internet neergezet. Waarschijnlijk als promotie materiaal voor hun producten. Ze hadden gelukkig het spel niet 100 procent nagemaakt, want dan kan ik natuurlijk gewoon de emulator erbij pakken. Nee, ze hadden ook nog eens zelf nieuwe levels gemaakt en het mannetje had nu ook nog nieuwe opties. De achtergrond muziek was wel moderner geworden, maar de overige game geluiden waren van het origineel overgezet. Om niet met copyright problemen te komen zitten hadden ze zelfs het logo scherm van Konami software nagemaakt en omschreven dat die dus de eigenaar van het Kings Valley idee was. Bij het opstarten was duidelijk dat de makers van deze versie geen winst voor ogen hielden, want het was een soort evaluatie versie.
Ik vroeg me af waarom ze dan op Kings Valley waren gekomen, maar bedacht mezelf dat ik op een Wikipedia site had gelezen dat het MSX systeem destijds aardig liep in de Arabische landen. Het is alleen nooit echt een succes geworden omdat het systeem in Amerika en Engeland nooit populair is geweest. Maar in west europa, zuid Amerika, oost europa, Azië en dus ook in sommige Arabische landen dus wel. Waarschijnlijk heeft er een zo’n programmeur vroeger ook een MSX gehad en laadde hij ook op een vrije woensdag middag het spelletje, en was hij ook meteen verkocht. Ik heb natuurlijk deze versie meteen gedownload en ik je vertellen dat ik de “touch” nog steeds niet verloren heb. Het 13 levels tellende spel had ik namelijk in een middag uitgespeeld.
Of ik trouwens ooit de echte valley of de kings ga bezoeken in Egypte is nog maar de vraag. Ik heb dit jaren geleden een keertje met mijn vader afgesproken, maar dat is er tot op de dag van vandaag nooit van gekomen. En met de onrusten daar van vandaag de dag, kan het nog wel even duren ook.
Mazzel
28 februari 2011
Weer of geen weer
Ik had gister keurig op buienradar.nl gekeken voordat ik Ramon belde voor de wekelijkse wandeling. Deze gaf keurig aan dat de enorme bui , die over Nederland heen trok, om een uur of vijf wel zou zijn vertrokken. Om de buien wat extra tijd te geven hadden we om zes uur afgesproken, maar je raad het waarschijnlijk al.. Het regende toen nog steeds. En dat heeft het eigenlijk de gehele avond gedaan. Waarom nou? Kan je je afvragen. Nou, en dat gebeurd mij wel vaker, als ik buienradar erbij pak en de 2 uurs voorspelling aanklik, wordt er altijd opklaringen voorspeld. Maar in het echt, net voordat de regen wolk ons pittoreske Hoorn wil verlaten, gebeurd er altijd wel wat. Dan blijft ie op een of andere manier toch boven mijn hoofd hangen. Dit kan haast geen toeval meer zijn, want het gebeurd mij namelijk wel meer.
Hoe dan ook, het regende dus nog steeds en daarom raadde Rachel aan om gewoon de paraplu mee te nemen. Dat was een goed idee natuurlijk, daar zijn die dingen namelijk voor uitgevonden. Aangezien mijn fiets nog steeds last heeft van een leeg gelopen gevoel, moest ik zo ie zo lopend naar de stad toe. Ik vertrok daarom wat eerder natuurlijk, en was daarom precies om zes uur bij de veugele kien babyplus store. Deze naam hebben Ramon en ik zelf verzonnen. Het “veugele / kien “ gedeelte is de oude en nieuwe naam van de winkel die in de grote kerk in Hoorn zit, en de babyplus store zit er nog altijd boven in. Toen we wegliepen hoorde we de kerkklokken weer volop luiden terwijl het gebouw helemaal geen kerk functie meer heeft. Ik kan het dan nooit laten door te zeggen “Je zal er maar wonen.”, waarop Ramon dan standaard altijd antwoord :”Dat weet je als je daar gaat wonen..” En daar heeft hij natuurlijk ook weer gelijk in.
De wandeling ging dus als vanouds van start al zullen we nog wel een paar weekjes moeten wachten voordat de beste ijswinkel van Hoorn weer opengaat. Zolang dat niet het geval is, lopen we meteen richting de dijk en nemen dan onze standaard route. Het gesprek ging gister o.a. over de film waar we met zijn drieën naar toe waren geweest. Ook de aanstaande verkiezingen van 2 maart kwamen natuurlijk aan bod en voor de rest hebben we het over koetjes en kalfjes gehad.
Aan het einde van de wandeling hebben we nog even een spel element ingebakken. Dan moeten we namelijk omstebeurt nog even een leuke reclame opnoemen die we gezien (of onthouden) hebben. De enige voorwaarde aan dit spel is , dat de reclame maar 1 keer genoemd mag worden, en dat hij grappig moet zijn. Daarna staat er altijd nog een vaste taak op het programma en dat is het bezoeken van Snackbar Judith. Het meisje die daar achter de toonbank staat, kent ons ondertussen wel, dus pakt, zonder dat wij daar opdracht voor geven, de AA drinks erbij die Ramon en ik toch altijd bestellen. Na het eten lopen we meestal weer naar de fietsen en dan is de wekelijkse wandeling weer voorbij. Al met al houden we deze traditie al een slordige 15 jaar vol en ik hoop dat het nog heel lang zo door blijft gaan.
Mazzel
Hoe dan ook, het regende dus nog steeds en daarom raadde Rachel aan om gewoon de paraplu mee te nemen. Dat was een goed idee natuurlijk, daar zijn die dingen namelijk voor uitgevonden. Aangezien mijn fiets nog steeds last heeft van een leeg gelopen gevoel, moest ik zo ie zo lopend naar de stad toe. Ik vertrok daarom wat eerder natuurlijk, en was daarom precies om zes uur bij de veugele kien babyplus store. Deze naam hebben Ramon en ik zelf verzonnen. Het “veugele / kien “ gedeelte is de oude en nieuwe naam van de winkel die in de grote kerk in Hoorn zit, en de babyplus store zit er nog altijd boven in. Toen we wegliepen hoorde we de kerkklokken weer volop luiden terwijl het gebouw helemaal geen kerk functie meer heeft. Ik kan het dan nooit laten door te zeggen “Je zal er maar wonen.”, waarop Ramon dan standaard altijd antwoord :”Dat weet je als je daar gaat wonen..” En daar heeft hij natuurlijk ook weer gelijk in.
De wandeling ging dus als vanouds van start al zullen we nog wel een paar weekjes moeten wachten voordat de beste ijswinkel van Hoorn weer opengaat. Zolang dat niet het geval is, lopen we meteen richting de dijk en nemen dan onze standaard route. Het gesprek ging gister o.a. over de film waar we met zijn drieën naar toe waren geweest. Ook de aanstaande verkiezingen van 2 maart kwamen natuurlijk aan bod en voor de rest hebben we het over koetjes en kalfjes gehad.
Aan het einde van de wandeling hebben we nog even een spel element ingebakken. Dan moeten we namelijk omstebeurt nog even een leuke reclame opnoemen die we gezien (of onthouden) hebben. De enige voorwaarde aan dit spel is , dat de reclame maar 1 keer genoemd mag worden, en dat hij grappig moet zijn. Daarna staat er altijd nog een vaste taak op het programma en dat is het bezoeken van Snackbar Judith. Het meisje die daar achter de toonbank staat, kent ons ondertussen wel, dus pakt, zonder dat wij daar opdracht voor geven, de AA drinks erbij die Ramon en ik toch altijd bestellen. Na het eten lopen we meestal weer naar de fietsen en dan is de wekelijkse wandeling weer voorbij. Al met al houden we deze traditie al een slordige 15 jaar vol en ik hoop dat het nog heel lang zo door blijft gaan.
Mazzel
24 februari 2011
Dromen uitlegger gevraagd
Der zijn mensen die beweren dat je dromen je wat proberen te vertellen. Dat ergens je bewustzijn je een waarschuwing of zelfs Hinds probeert te geven hoe je je leven moet leven, of wat je dwars zit. Voor diegene die denken dat dit echt waar is, wil ik de volgende droom even voorleggen die ik afgelopen nacht namelijk had.
Ik was in deze droom namelijk samen met Rachel in een compleet onbekend huis. Nouja, helemaal onbekend was hij niet, want de achterkant van het huis had erg veel weg van mijn ouderlijk huis waar ik vroeger woonde. Ik was erg opgewonden, want ik wist dat ik weer de 1000 meter prestatie tocht in het IJsselmeer ging zwemmen. Rachel opperde nog dat dit erg vreemd was, want het is per slot van rekening nog maar februari. Ik vond dat trouwens ook wel vreemd, maar vond het ook wel weer stoer dat ik dit zomaar aan durfde. Ik deed de voordeur open en zag onze (echte) buurman (van hier op de hoek) met zijn kinderen voorbij wandelen. Met en flinke grijns vertelde ik dat ik dus zo stoer was om in februari de prestatie tocht te gaan zwemmen, waarop hij doodleuk zei dat zijn zoontje van 8 dat ook ging doen. Toen ik dat hoorde, dacht ik dat het wel eens de normaalste zaak van de wereld kon zijn. Wat natuurlijk raar is, ik had al moeten beseffen dat het een droom was, maar dat gebeurd eigenlijk maar zelden. Ik zat zo met hem te praten en zei op een gegeven ogenblik dat we haast moesten maken, want het IJsselmeer ligt nou niet bepaald om de hoek. Maar de buurman verbeterde me al snel, want hij vertelde dat die namelijk achter het huis lag. Samen liepen we door de huiskamer naar de achterkant van het huis waarbij ik zweerde dat de enorme wateroppervlakte eerst toch wel degelijk een simpel slootje was. Maar nee hoor, nu was het een compleet meer, en we konden de start/finish van de zwemrace duidelijk vanuit de achtertuin zien. Er kwam op dat moment nog meer bezoekers langs die de zwemmers wilde aanmoedigen en toen werd ik wakker.
Eenmaal weer compleet bij kennis, was ik verbaast over de inhoud van deze droom. Ik besefte me dat ik soms vreemde dromen heb, maar zo bont heb ik het maar zelden gemaakt.
Mazzel
Ik was in deze droom namelijk samen met Rachel in een compleet onbekend huis. Nouja, helemaal onbekend was hij niet, want de achterkant van het huis had erg veel weg van mijn ouderlijk huis waar ik vroeger woonde. Ik was erg opgewonden, want ik wist dat ik weer de 1000 meter prestatie tocht in het IJsselmeer ging zwemmen. Rachel opperde nog dat dit erg vreemd was, want het is per slot van rekening nog maar februari. Ik vond dat trouwens ook wel vreemd, maar vond het ook wel weer stoer dat ik dit zomaar aan durfde. Ik deed de voordeur open en zag onze (echte) buurman (van hier op de hoek) met zijn kinderen voorbij wandelen. Met en flinke grijns vertelde ik dat ik dus zo stoer was om in februari de prestatie tocht te gaan zwemmen, waarop hij doodleuk zei dat zijn zoontje van 8 dat ook ging doen. Toen ik dat hoorde, dacht ik dat het wel eens de normaalste zaak van de wereld kon zijn. Wat natuurlijk raar is, ik had al moeten beseffen dat het een droom was, maar dat gebeurd eigenlijk maar zelden. Ik zat zo met hem te praten en zei op een gegeven ogenblik dat we haast moesten maken, want het IJsselmeer ligt nou niet bepaald om de hoek. Maar de buurman verbeterde me al snel, want hij vertelde dat die namelijk achter het huis lag. Samen liepen we door de huiskamer naar de achterkant van het huis waarbij ik zweerde dat de enorme wateroppervlakte eerst toch wel degelijk een simpel slootje was. Maar nee hoor, nu was het een compleet meer, en we konden de start/finish van de zwemrace duidelijk vanuit de achtertuin zien. Er kwam op dat moment nog meer bezoekers langs die de zwemmers wilde aanmoedigen en toen werd ik wakker.
Eenmaal weer compleet bij kennis, was ik verbaast over de inhoud van deze droom. Ik besefte me dat ik soms vreemde dromen heb, maar zo bont heb ik het maar zelden gemaakt.
Mazzel
15 februari 2011
Het eerste helpdesk verslag van 2011
Het jaar 2011 is al weer zes weken oud (we zitten nu in week zeven), en de rust is nog steeds niet weder gekeerd op de helpdesk. Sterker nog, na zes en een halve week zitten wij op de helpdesk nog steeds ver boven het schema wat naar gemiddeld 100 storingen per week lijd. Dat is in het (bijna) tien jarig bestaan van het openstaande punten programma, nog nooit geregistreerd. Als het deze week zo door gaat hebben we aan het einde van deze donderdag de 700 punten grens al bereikt. Het is niet geheel ondenkbaar dat straks na 10 weken we ook de eerste 1000 storingen van het jaar hebben gehad. Maar of dat ook zal gebeuren moet natuurlijk de toekomst nog uitwijzen.
Naast dat de helpdesk dus op volle toeren draait, gebeurd dit ook in de buitendienst. Tot overmaat van ramp, lijkt het wel alsof onze verkopers het niet verder weg hebben kunnen vinden voor ons. Laatst zat ik in Hardenberg. In week negen hebben we twee klussen in zuid Limburg, en ergens in de nabije toekomst moeten we ook naar een van de Zeeuwse eilanden. De andere Jeroen moet dan op de helpdesk alle zeilen bij houden om het fort te verdedigen.
Ook met de programmeer klussen is het de laatste tijd erg druk. Het grote project van de supermarkt keten die mijn presets programma gaan gebruiken ligt nu even stil. Er zijn vijf test filialen geïnstalleerd die het programma nu in de praktijk uit proberen en daaruit zal vast nog wel wat puntjes naar boven komen. Nu dat dit grote project even stil ligt, ga ik met de overige projecten verder die natuurlijk op hun beurt moesten wachten. Zo zijn er ondertussen ook al vijf tankstations langs de Nederlandse snelwegen voorzien van mijn warme broodjes programma (het Borgings programma). Aanstaande vrijdag zal overigens nummer zes volgen. Ik weet trouwens niet hoeveel het er in totaal zullen worden, maar het gaat nog wel even door heb ik begrepen. Ook die firma (overkoepelende organisatie) wil nog aanpassingen hebben maar ze zijn nog even aan het nadenken wat zo zoal aangepast willen zien. De 1.1 update heeft wel een enorme gave tool die de klant perse wilde hebben. De gegevens die in die (tot nu toe) vijf filialen elke dag worden aangeslagen, worden automatisch ge-emaild naar het hoofdkantoor (in excel formaat) . Om te kijken of dit systeem een beetje goed werkt, heb ik mezelf in de CC gezet. Elke dag word ik overspoeld met mailjes waarin duidelijk kan worden opgemaakt welke snelweg het drukst bereden wordt. Tot nu toe is dat overigens nog steeds het eerste filiaal die langs de A4 ligt. De “Grote baas” krijgt dus vanzelf alle gegevens in zijn email box en kan precies zien hoeveel broodjes er gemaakt worden en hoeveel er uiteindelijk in de prullenbak verdwijnen.
Al met al is het dus erg druk op de helpdesk, maar het is ook nog steeds erg leuk om te doen.
Mazzel
Naast dat de helpdesk dus op volle toeren draait, gebeurd dit ook in de buitendienst. Tot overmaat van ramp, lijkt het wel alsof onze verkopers het niet verder weg hebben kunnen vinden voor ons. Laatst zat ik in Hardenberg. In week negen hebben we twee klussen in zuid Limburg, en ergens in de nabije toekomst moeten we ook naar een van de Zeeuwse eilanden. De andere Jeroen moet dan op de helpdesk alle zeilen bij houden om het fort te verdedigen.
Ook met de programmeer klussen is het de laatste tijd erg druk. Het grote project van de supermarkt keten die mijn presets programma gaan gebruiken ligt nu even stil. Er zijn vijf test filialen geïnstalleerd die het programma nu in de praktijk uit proberen en daaruit zal vast nog wel wat puntjes naar boven komen. Nu dat dit grote project even stil ligt, ga ik met de overige projecten verder die natuurlijk op hun beurt moesten wachten. Zo zijn er ondertussen ook al vijf tankstations langs de Nederlandse snelwegen voorzien van mijn warme broodjes programma (het Borgings programma). Aanstaande vrijdag zal overigens nummer zes volgen. Ik weet trouwens niet hoeveel het er in totaal zullen worden, maar het gaat nog wel even door heb ik begrepen. Ook die firma (overkoepelende organisatie) wil nog aanpassingen hebben maar ze zijn nog even aan het nadenken wat zo zoal aangepast willen zien. De 1.1 update heeft wel een enorme gave tool die de klant perse wilde hebben. De gegevens die in die (tot nu toe) vijf filialen elke dag worden aangeslagen, worden automatisch ge-emaild naar het hoofdkantoor (in excel formaat) . Om te kijken of dit systeem een beetje goed werkt, heb ik mezelf in de CC gezet. Elke dag word ik overspoeld met mailjes waarin duidelijk kan worden opgemaakt welke snelweg het drukst bereden wordt. Tot nu toe is dat overigens nog steeds het eerste filiaal die langs de A4 ligt. De “Grote baas” krijgt dus vanzelf alle gegevens in zijn email box en kan precies zien hoeveel broodjes er gemaakt worden en hoeveel er uiteindelijk in de prullenbak verdwijnen.
Al met al is het dus erg druk op de helpdesk, maar het is ook nog steeds erg leuk om te doen.
Mazzel
8 februari 2011
Een van alles weekendje
Rachel en ik hebben een druk weekeinde achter de rug. Rachel nog drukker dan ik trouwens, omdat ze met Expreszo op zaterdag avond een film avond had. Dan huren ze diverse films en gaan bij een van de leden thuis tot een uur of vijf in de ochtend films kijken. Ik zelf maakte het niet zo laat. Ik had wel met Ramon afgesproken om de zondagse wandeling naar zaterdag avond te verplaatsen. Daarna hebben we in een eettentje een enorm broodje donner naar binnen gewerkt. We waren daar sinds de overwinning op de gele kanaries niet meer geweest, en daarom hadden we het natuurlijk lange tijd over het WK van de vorige zomer. Daarna ging ik weer naar huis terug en heb het dus niet laat gemaakt.
De volgende ochtend heb ik mijn moeder en Bram opgehaald om naar de achterhoek te gaan. Vrijdag was mijn zus namelijk jarig, en die vierde het in het weekend. Nadat ik ze had opgehaald gingen we eerst richting Amsterdam om daar Rachel op te pikken. Ondanks dat ik al een keer eerder op het adres in Amsterdam was geweest (ik heb Rachels Expreszo genootje geholpen met verhuizen), had ik toch maar even de Tom Tom meegenomen. Daarna ging de reis verder richting de achterhoek. Fleur wordt trouwens al een grote meid en Menno lacht constant naar je. Al met al leuk om ze weer te zien natuurlijk. Na dat de meeste visite weer was vertrokken heb ik mezelf nog even nuttig gemaakt met dat waar ik natuurlijk goed in ben.. (nou ja.. zeg ik over mezelf).. namelijk computers. Mijn zus wilde dat ik een programma van de ene computer over wilde zetten op haar laptop. Tot mijn verbazing kwam ik er achter dat het programma in Foxpro was geschreven, en tja… daar weet ik wel het een en ander over. Het overzetten was daarom niet moeilijk, al kon het programma op de laptop geen gegevens verzenden, dus daar moet ze zelf nog even de helpdesk voor bellen.
Na het eten, waarbij Fleur trouwens gezellig bij mij op schoot kwam zitten, zijn we weer richting huis gegaan. De dag was weer voorbij gevlogen en het is toch 150 kilometer rijden voordat we weer thuis zijn. We hadden bij mijn zus al pizza gegeten , zodat we geen mac hoefde te overvallen. Al met al dus een leuk weekend.
Mazzel.
De volgende ochtend heb ik mijn moeder en Bram opgehaald om naar de achterhoek te gaan. Vrijdag was mijn zus namelijk jarig, en die vierde het in het weekend. Nadat ik ze had opgehaald gingen we eerst richting Amsterdam om daar Rachel op te pikken. Ondanks dat ik al een keer eerder op het adres in Amsterdam was geweest (ik heb Rachels Expreszo genootje geholpen met verhuizen), had ik toch maar even de Tom Tom meegenomen. Daarna ging de reis verder richting de achterhoek. Fleur wordt trouwens al een grote meid en Menno lacht constant naar je. Al met al leuk om ze weer te zien natuurlijk. Na dat de meeste visite weer was vertrokken heb ik mezelf nog even nuttig gemaakt met dat waar ik natuurlijk goed in ben.. (nou ja.. zeg ik over mezelf).. namelijk computers. Mijn zus wilde dat ik een programma van de ene computer over wilde zetten op haar laptop. Tot mijn verbazing kwam ik er achter dat het programma in Foxpro was geschreven, en tja… daar weet ik wel het een en ander over. Het overzetten was daarom niet moeilijk, al kon het programma op de laptop geen gegevens verzenden, dus daar moet ze zelf nog even de helpdesk voor bellen.
Na het eten, waarbij Fleur trouwens gezellig bij mij op schoot kwam zitten, zijn we weer richting huis gegaan. De dag was weer voorbij gevlogen en het is toch 150 kilometer rijden voordat we weer thuis zijn. We hadden bij mijn zus al pizza gegeten , zodat we geen mac hoefde te overvallen. Al met al dus een leuk weekend.
Mazzel.
30 januari 2011
Ben en Dean
Je moet als Nederlander de afgelopen tijd zowat wel onder een steen hebben geleefd als je de broertjes Saunders uit Hoorn NIET kent. Ben won namelijk de talentenjacht show op RTL4 wat de Voice of Holland heet, en de dag erna won zijn broer Dean de SBS6 versie wat Popstars heet.
Ik moet overigens toegeven dat ik beide shows niet echt gevolgd heb. Via mijn moeder werd ik wel op de hoogte gehouden en zodoende wist ik van de broers af. De avond dat de finale van The voice of Holland werd uitgezonden, was ik bij mijn moeder en zag ik Ben de sterren van de hemel zingen. De finale van Popstars heb ik niet gezien omdat Rachel toen moest rechteren bij een thuiswedstrijd van Expreszo, en daar MOETEN Ramon en ik natuurlijk bij zijn. Ik heb trouwens twee welgemikte sponzen in haar gezicht weten te gooien. (niet denken dat ik haar mishandel hoor, dat is de bedoeling als zij Rechter is bij een teathersport wedstrijd). De volgende ochtend las ik op het internet dat Dean dus ook de finale had geworden. En, dat de beide broers dinsdag in hun stad (Hoorn dus) zouden worden gehuldigd.
Kijk, daar moesten Rachel en ik (als echte Horinezen) natuurlijk bij zijn. Bovendien was het nog dichtbij ook, want de huldiging werd op een grote parkeerplaats gehouden wat voor ons ongeveer vijf minuutjes lopen is. We waren nog maar net onderweg toen we het overweldigende gedreun van de mega grote speakers al konden horen. Via het terrein waar vroeger de Prisma scholengemeenschap stond (waar ik nog op gezeten heb), kon je zo op de parkeerplaats komen. Rachel en ik kwamen toevallig gelijk aan met de taxi waarin de complete familie Saunders zat. Ineens waren we omsingeld met politie (op fietsen) en complete camera ploegen. Het moest wel zo zijn dat ook wij zijn opgenomen, maar hebben ons zelf op internet niet terug kunnen vinden (youtube of uitzending gemist). De broers werden met een donderend applaus verwelkomt en hebben natuurlijk ook nog hun nieuwste singel gezongen. De burgemeester was natuurlijk vol lof over deze nieuwe Hoornse helden en gaf ze natuurlijk ook kado’s voor hun prestaties. Het schema van de broers was overigens erg krap, zodat ze maar een half uurtje op het podium waren. Al met al een leuke ervaring voor Rachel en mij om deze nieuwe bekende Nederlanders eens in actie hebben gezien.
Mazzel
Ik moet overigens toegeven dat ik beide shows niet echt gevolgd heb. Via mijn moeder werd ik wel op de hoogte gehouden en zodoende wist ik van de broers af. De avond dat de finale van The voice of Holland werd uitgezonden, was ik bij mijn moeder en zag ik Ben de sterren van de hemel zingen. De finale van Popstars heb ik niet gezien omdat Rachel toen moest rechteren bij een thuiswedstrijd van Expreszo, en daar MOETEN Ramon en ik natuurlijk bij zijn. Ik heb trouwens twee welgemikte sponzen in haar gezicht weten te gooien. (niet denken dat ik haar mishandel hoor, dat is de bedoeling als zij Rechter is bij een teathersport wedstrijd). De volgende ochtend las ik op het internet dat Dean dus ook de finale had geworden. En, dat de beide broers dinsdag in hun stad (Hoorn dus) zouden worden gehuldigd.
Kijk, daar moesten Rachel en ik (als echte Horinezen) natuurlijk bij zijn. Bovendien was het nog dichtbij ook, want de huldiging werd op een grote parkeerplaats gehouden wat voor ons ongeveer vijf minuutjes lopen is. We waren nog maar net onderweg toen we het overweldigende gedreun van de mega grote speakers al konden horen. Via het terrein waar vroeger de Prisma scholengemeenschap stond (waar ik nog op gezeten heb), kon je zo op de parkeerplaats komen. Rachel en ik kwamen toevallig gelijk aan met de taxi waarin de complete familie Saunders zat. Ineens waren we omsingeld met politie (op fietsen) en complete camera ploegen. Het moest wel zo zijn dat ook wij zijn opgenomen, maar hebben ons zelf op internet niet terug kunnen vinden (youtube of uitzending gemist). De broers werden met een donderend applaus verwelkomt en hebben natuurlijk ook nog hun nieuwste singel gezongen. De burgemeester was natuurlijk vol lof over deze nieuwe Hoornse helden en gaf ze natuurlijk ook kado’s voor hun prestaties. Het schema van de broers was overigens erg krap, zodat ze maar een half uurtje op het podium waren. Al met al een leuke ervaring voor Rachel en mij om deze nieuwe bekende Nederlanders eens in actie hebben gezien.
Mazzel
23 januari 2011
Gedeeltelijke zonsverduistering
Dit jaar begon voor de astronomie liefhebber meteen goed. Op vier januari was er in Nederland namelijk een gedeeltelijke zonsverduistering te zien. Aanvankelijk werd gezegd dat de bewolking waarschijnlijk roet in het eten zou gooien, maar toch was het spektakel voor vele plaatsen in het land goed te volgen.
Ikzelf was in die ochtend op weg naar een klant en bemerkte dat naarmate ik verder naar het zuiden afzakte, de bewolking ook minder begon te worden. Ik zag het mooie zonnetje af en toe tussen de bewolking doorkomen en hoorde de nieuwslezer op de radio zeggen dat het spektakel dus toch goed te volgen was. Zelf kon ik het natuurlijk niet goed zien, want al autorijdend is het nou niet echt verstandig om naar de zon gaan zitten te kijken. Dan krijg je namelijk van die zwarte vlekken te zien en dat bevorderd het rijgedrag niet echt zeg maar. Ik kon het toch niet laten om een keer een glimp proberen op te vangen en kreeg dus inderdaad een zwarte vlekken regen te zien… Oeps, niet meer doen dus, bedacht ik mezelf en ben toen door gereden naar de klant.
Eenmaal terug op de zaak heb ik op het internet even mooie plaatjes gezocht van de zonsverduistering en vond de onderstaande wel een van de mooiste. En deze staat nu als achtergrond bij ons op de computer.
Mazzel
Ikzelf was in die ochtend op weg naar een klant en bemerkte dat naarmate ik verder naar het zuiden afzakte, de bewolking ook minder begon te worden. Ik zag het mooie zonnetje af en toe tussen de bewolking doorkomen en hoorde de nieuwslezer op de radio zeggen dat het spektakel dus toch goed te volgen was. Zelf kon ik het natuurlijk niet goed zien, want al autorijdend is het nou niet echt verstandig om naar de zon gaan zitten te kijken. Dan krijg je namelijk van die zwarte vlekken te zien en dat bevorderd het rijgedrag niet echt zeg maar. Ik kon het toch niet laten om een keer een glimp proberen op te vangen en kreeg dus inderdaad een zwarte vlekken regen te zien… Oeps, niet meer doen dus, bedacht ik mezelf en ben toen door gereden naar de klant.
Eenmaal terug op de zaak heb ik op het internet even mooie plaatjes gezocht van de zonsverduistering en vond de onderstaande wel een van de mooiste. En deze staat nu als achtergrond bij ons op de computer.
Mazzel
15 januari 2011
Rectificatie
Laatst zaten Rachel en ik naar het journaal te kijken en hoorde toen dat Arnold Schwarzenegger gouverneur af was. Er werd even verteld hoe hij het gedaan had in al die jaren, en dat hij de staat met een enorme schuld achterlaat. Dit niet alleen omdat hij het fout gedaan zou hebben, maar ook omdat de economische crisis zijn staat hard getroffen had. Dit alles vond ik niet zo heel erg boeiend, totdat de verslaggever ineens vertelde dat Arnold zich wel sterk gemaakt had voor het homo huwelijk in Californie.
Verbaast keek ik op. Ik had namelijk ooit in mijn weblog over Piep You gezegd dat ik het vreselijk vond dat mijn oude held uit de jaren 90 niet voor de mensenrechten was opgekomen. Wat blijkt nu… dat heeft hij dus wel degelijk gedaan. “Jeroen toch”.. dacht ik in mezelf, “Ga je schamen, je hebt niet eens uitgezocht op het internet of Arnold wel of niet zich met de zaak had bemoeid. Je hebt gewoon een onbevestigde conclusie getrokken”….
En dit moet natuurlijk rechtgezet worden. Hierbij bied ik onmiddellijk mijn oprechte excuses aan meneer Arnold. Ik heb onterecht conclusies getrokken en dat had ik NIET mogen doen zonder na te gaan of ze wel klopte. Daarom krijgt Arnold van mij weer de helden status en om het helemaal goed te maken laat ik even een linkje achter uit de Turminator 2 film (duurt maar 2 minuutjes). Voor diegene die deze blog leest en op het linkje hieronder klikt wil ik het volgende zeggen. Je moet je even indenken dat je nu geen Turminator machine ziet die met een enorme machine geweer de politie onder vuur neemt. Nee, als je straks het filmpje bekijkt, wil ik dat je probeert in te denken dat je Gouverneur Arnold ziet die tegen over een overweldigende menigte discriminerende boeven staat.
Mazzel.
http://www.youtube.com/watch?v=8RbL4PwTDsQ
Verbaast keek ik op. Ik had namelijk ooit in mijn weblog over Piep You gezegd dat ik het vreselijk vond dat mijn oude held uit de jaren 90 niet voor de mensenrechten was opgekomen. Wat blijkt nu… dat heeft hij dus wel degelijk gedaan. “Jeroen toch”.. dacht ik in mezelf, “Ga je schamen, je hebt niet eens uitgezocht op het internet of Arnold wel of niet zich met de zaak had bemoeid. Je hebt gewoon een onbevestigde conclusie getrokken”….
En dit moet natuurlijk rechtgezet worden. Hierbij bied ik onmiddellijk mijn oprechte excuses aan meneer Arnold. Ik heb onterecht conclusies getrokken en dat had ik NIET mogen doen zonder na te gaan of ze wel klopte. Daarom krijgt Arnold van mij weer de helden status en om het helemaal goed te maken laat ik even een linkje achter uit de Turminator 2 film (duurt maar 2 minuutjes). Voor diegene die deze blog leest en op het linkje hieronder klikt wil ik het volgende zeggen. Je moet je even indenken dat je nu geen Turminator machine ziet die met een enorme machine geweer de politie onder vuur neemt. Nee, als je straks het filmpje bekijkt, wil ik dat je probeert in te denken dat je Gouverneur Arnold ziet die tegen over een overweldigende menigte discriminerende boeven staat.
Mazzel.
http://www.youtube.com/watch?v=8RbL4PwTDsQ
9 januari 2011
Het 424 .... nummer
Het jaar 2010 is natuurlijk voorbij gevlogen en dan kijk ik altijd nog even terug hoe het op de helpdesk is vergaan. 2010 zal niet de boeken ingaan als het drukste jaar op de helpdesk. Die titel blijft voorlopig dus nog even in handen van het jaar 2009. Dit kwam eigenlijk omdat het in de zomer een stuk rustiger was. Bij de laatste drie maanden van 2010 vond er wel een enorme inhaalrace plaats, maar dat was niet genoeg voor de ´titel´ (als je van en titel kan spreken natuurlijk). En dan is het weer januari , en dat is de maand van de jaarafsluitingen. Klanten die facturatie programma’s van ons hebben, willen dan het vorige jaar keurig afsluiten en pakbon en factuurnummers opnieuw instellen. Dit is niet een lastig klusje hoor. We nemen met Crossloop of Teamviewer dan hun pc over en stellen het facturatie programma dan zo in als zij dat willen.
Het inbellen op de pc van klanten gebeurd dus tegenwoordig via het internet. Maar in een hoekje van mijn bureau staat nog een oud Windows 98 computertje waarmee ook nog via de analoge modem kan worden ingebeld. Tegenwoordig wordt die computer bijna nooit meer gebruikt. Een collega van me zei een paar maanden geleden dat het tijd werd dat dit oude apparaat maar eens ‘opgeruimd’ moest worden. Ik vertelde hem dat dit nog niet kon omdat het theoretisch nog steeds mogelijk is dat er klanten op deze oude manier support van ons nodig hebben. “ wanneer dan ? “ vroeg hij mij, en daar kon ik eigenlijk geen antwoord op geven. Dat was al te lang terug. Toch besloot ik (het is ten slotte mij oude pctje), dat ie mocht blijven. En maar goed ook, want van de week had ik een klant aan de lijn die hulp bij de jaarafsluiting wilde hebben. Ik vroeg of hij wilde inbellen via Crossloop of Teamviewer. “ Via Pcanywhere? ” (met de nadruk op de vraagteken), antwoordde de klant. “ O, ja natuurlijk, dat kan ook nog”, antwoordde ik hem. Ik moest het oude computertje letterlijk uitgraven omdat ik bergen van documentatie ervoor had neergelegd. Het pctje starte nog steeds gewoon op. Ik moest even kijken hoe het oude Pcanywere ook al weer werkte, maar kon dat toch nog gewoon achterhalen. Ik had nog wel even een binnenpretje toen ik het telefoonnummer aan de klant doorgaf die zijn modem moest bellen. Ooit had ik de grap gemaakt met collega Jeroen dat we dit telefoon nummer waarschijnlijk nooit zouden vergeten. We fantaseerde toen dat we samen in een bejaardentehuis zaten en een bezoekje van een knappe verpleegster kreeg. Wij, dan ondertussen zo dement als een deur, antwoordde of op de vraag of we onze medicijnen wel hadden ingenomen : “ Bel maar effies in meissie.. het nummer is 424….”(zal het nummer op internet maar niet helemaal noemen). Terug denkend op die grap kon ik dus concluderen dat ik het nummer nog steeds uit mijn hoofd ken. Maar Jeroen en ik zijn natuurlijk nog lang niet bejaard…. Wie weet vergeten we het nummer ooit nog eens.
Mazzel
Het inbellen op de pc van klanten gebeurd dus tegenwoordig via het internet. Maar in een hoekje van mijn bureau staat nog een oud Windows 98 computertje waarmee ook nog via de analoge modem kan worden ingebeld. Tegenwoordig wordt die computer bijna nooit meer gebruikt. Een collega van me zei een paar maanden geleden dat het tijd werd dat dit oude apparaat maar eens ‘opgeruimd’ moest worden. Ik vertelde hem dat dit nog niet kon omdat het theoretisch nog steeds mogelijk is dat er klanten op deze oude manier support van ons nodig hebben. “ wanneer dan ? “ vroeg hij mij, en daar kon ik eigenlijk geen antwoord op geven. Dat was al te lang terug. Toch besloot ik (het is ten slotte mij oude pctje), dat ie mocht blijven. En maar goed ook, want van de week had ik een klant aan de lijn die hulp bij de jaarafsluiting wilde hebben. Ik vroeg of hij wilde inbellen via Crossloop of Teamviewer. “ Via Pcanywhere? ” (met de nadruk op de vraagteken), antwoordde de klant. “ O, ja natuurlijk, dat kan ook nog”, antwoordde ik hem. Ik moest het oude computertje letterlijk uitgraven omdat ik bergen van documentatie ervoor had neergelegd. Het pctje starte nog steeds gewoon op. Ik moest even kijken hoe het oude Pcanywere ook al weer werkte, maar kon dat toch nog gewoon achterhalen. Ik had nog wel even een binnenpretje toen ik het telefoonnummer aan de klant doorgaf die zijn modem moest bellen. Ooit had ik de grap gemaakt met collega Jeroen dat we dit telefoon nummer waarschijnlijk nooit zouden vergeten. We fantaseerde toen dat we samen in een bejaardentehuis zaten en een bezoekje van een knappe verpleegster kreeg. Wij, dan ondertussen zo dement als een deur, antwoordde of op de vraag of we onze medicijnen wel hadden ingenomen : “ Bel maar effies in meissie.. het nummer is 424….”(zal het nummer op internet maar niet helemaal noemen). Terug denkend op die grap kon ik dus concluderen dat ik het nummer nog steeds uit mijn hoofd ken. Maar Jeroen en ik zijn natuurlijk nog lang niet bejaard…. Wie weet vergeten we het nummer ooit nog eens.
Mazzel
30 december 2010
Kerst tradities
De kerstdagen zijn dit jaar weer voorbij gevlogen. En dat kan natuurlijk alleen maar betekenen dat Rachel en ik het naar onze zin hebben gehad. Op eerste kerstdag waren we bij haar ouders en hebben we naast lekker kletsen ook meegezongen met de top 2000 op radio 2. In de avond zijn we wezen gourmetten bij mijn tante. En tweede kerstdag zijn we wezen brunchen bij mijn moeder en Bram. En dan was het ook zo weer maandag, en kon Jeroentje gewoon weer op zijn werk verschijnen. In de pauze heb ik toch nog even op “kerst wiki” gegoogled omdat ik op een weblog van een bekende van mij las dat kerst vooral een feest van tradities is. Ondanks dat ik in het algemeen wel weet wat die tradities inhouden, lukte het wikipedia mij toch weer te verrassen met interessante weetjes.
Zo blijkt dat de Romeinse keizer Constantijn de grote ervoor gezorgd te hebben dat eerste kerstdag op de 25ste december wordt gevierd. Hij was een van de eerste Christelijke keizers die ze in Rome gekend hebben. Het Romeinse rijk was al eeuwen lang een mengelmoes van verschillende religieuze/mythologische stromingen die dan ook eigenschappen van elkaar gingen overnemen. De 25ste december was namelijk altijd al een belangrijke datum omdat destijds de zonnegod Sol Invictus werd geëerd. Ook zou volgens Wikipedia het Christendom diverse vergaande overeenkomsten met het Romeinse Mithraïsme hebben.
De kerstman (even heel wat anders, maar het heeft wel met kerst te maken) heeft een wat meer Nederlandse voorgeschiedenis. Santa Claus is namelijk een Amerikaanse verbastering van het Nederlandse Sinterklaas. De Nederlanders brachten de traditie van Sinterklaas mee naar Nieuw Amsterdam wat dus later New York werd. Via de Amerikanen is Sinterklaas in de loop der jaren in de kerstman veranderd, en die “gemuteerde” traditie kwam uiteindelijk weer terug naar Europa.
De kerst wikipedia site lag ook uit waar onze gewoonte vandaan komt om tijdens kerst een boom in huis te halen. Deze traditie stamt zelfs nog van voordat in het Romeinse rijk het Christelijke geloof als staatsreligie werd ingevoerd. Het schijnt een oud Germaanse traditie te zijn die rond streeks de 21ste december (Midwinterdag of te wel de kortste dag van het jaar) werd gevierd. Het feest zou joelfeesten heten en wat interessant is dat men in Scandinavië kerstmis nog steeds zo noemt. Met de lichtjes in de bomen zouden ze het boze verjagen en het licht van de komende lente begroeten. Maar het meest interessante aan deze kerstboom traditie vond ik wel dat toen het Christelijk geloof uiteindelijk heer een meester werd in het Romeinse rijk, de bisschoppen de kerstboom verboden omdat het ze teveel aan hun heidense verleden zou doen herinneren. Pas dertien eeuwen later stond er een kerkelijk leider op die Luthor heette en die sloeg om als een blad aan een boom (hahaha). Hij vond dat de kerstboom hem juist symbolisch aan de geboorte van Jezus deed denken. Langzamerhand kwamen er met kerst ook kerstbomen in de kerken te staan, en later dus ook in de huizen van de mensen zelf. Toen ik dit verhaal zo las, was ik wel even mega trots op mijn boompje. Toen ik thuis kwam van mijn werk, keek ik de kerstboom even aan en had ontzag dat hij dertien eeuwen onderdrukking heeft weten te overleven.. “Respect man” zei ik tegen het plastieken exemplaar die natuurlijk helemaal niets terug zei.
Mazzel.
Zo blijkt dat de Romeinse keizer Constantijn de grote ervoor gezorgd te hebben dat eerste kerstdag op de 25ste december wordt gevierd. Hij was een van de eerste Christelijke keizers die ze in Rome gekend hebben. Het Romeinse rijk was al eeuwen lang een mengelmoes van verschillende religieuze/mythologische stromingen die dan ook eigenschappen van elkaar gingen overnemen. De 25ste december was namelijk altijd al een belangrijke datum omdat destijds de zonnegod Sol Invictus werd geëerd. Ook zou volgens Wikipedia het Christendom diverse vergaande overeenkomsten met het Romeinse Mithraïsme hebben.
De kerstman (even heel wat anders, maar het heeft wel met kerst te maken) heeft een wat meer Nederlandse voorgeschiedenis. Santa Claus is namelijk een Amerikaanse verbastering van het Nederlandse Sinterklaas. De Nederlanders brachten de traditie van Sinterklaas mee naar Nieuw Amsterdam wat dus later New York werd. Via de Amerikanen is Sinterklaas in de loop der jaren in de kerstman veranderd, en die “gemuteerde” traditie kwam uiteindelijk weer terug naar Europa.
De kerst wikipedia site lag ook uit waar onze gewoonte vandaan komt om tijdens kerst een boom in huis te halen. Deze traditie stamt zelfs nog van voordat in het Romeinse rijk het Christelijke geloof als staatsreligie werd ingevoerd. Het schijnt een oud Germaanse traditie te zijn die rond streeks de 21ste december (Midwinterdag of te wel de kortste dag van het jaar) werd gevierd. Het feest zou joelfeesten heten en wat interessant is dat men in Scandinavië kerstmis nog steeds zo noemt. Met de lichtjes in de bomen zouden ze het boze verjagen en het licht van de komende lente begroeten. Maar het meest interessante aan deze kerstboom traditie vond ik wel dat toen het Christelijk geloof uiteindelijk heer een meester werd in het Romeinse rijk, de bisschoppen de kerstboom verboden omdat het ze teveel aan hun heidense verleden zou doen herinneren. Pas dertien eeuwen later stond er een kerkelijk leider op die Luthor heette en die sloeg om als een blad aan een boom (hahaha). Hij vond dat de kerstboom hem juist symbolisch aan de geboorte van Jezus deed denken. Langzamerhand kwamen er met kerst ook kerstbomen in de kerken te staan, en later dus ook in de huizen van de mensen zelf. Toen ik dit verhaal zo las, was ik wel even mega trots op mijn boompje. Toen ik thuis kwam van mijn werk, keek ik de kerstboom even aan en had ontzag dat hij dertien eeuwen onderdrukking heeft weten te overleven.. “Respect man” zei ik tegen het plastieken exemplaar die natuurlijk helemaal niets terug zei.
Mazzel.
23 december 2010
Rachels eerste jaars eind opdracht
Vorige week ben ik naar twee optredens van Rachel geweest. De dinsdag zong ze de sterren van de hemel bij een kerstconcert en zaterdag had ze een eindejaar opdracht voor haar opleiding acteren. Ze speelde toen mee in een toneelstuk.
Zaterdag werd ik door mijn vader en zijn vrouw Anne met de camper opgehaald om naar het toneelstuk te gaan. Ze hebben geen auto meer, omdat ze toch europa afreizen met die camper. Het was een heel avontuur om van Hoorn naar Alkmaar te rijden door al die sneeuw, maar gelukkig ging dat allemaal goed. We hadden voor de tocht door het witte Noord Hollandse landschap veel extra tijd ingepland , maar dat bleek dus achteraf helemaal niet nodig te zijn. Daarom waren we ongeveer een uur te vroeg. Die extra tijd hebben we daarom in de Mediamarkt doorgebracht. Je weet wel, die firma met die vreselijk tv reclame. Maar ze verkopen wel prachtige spullen…
Ik hield de tijd goed in de gaten en zodoende waren we om half vier in het pand waar Rachel haar performance moest laten zien. We werden na een tijdje wachten, door een leraar van haar opgeroepen en moesten toen naar een zaaltje toe lopen die zich op de eerste verdieping bevond. Bij het naar binnenlopen zagen we meteen het achttal zitten inclusief Rachel natuurlijk. Ze leken allemaal niet erg zenuwachtig maar dat komt vast omdat ze het twee keer achter elkaar moesten spelen, en wij bij de tweede run aanwezig waren. Het verhaal ging over een mooi meisje die twee nogal onaardige zussen had, maar wel heel goed kon opschieten met haar vader. En met die vader gebeurde wat, waardoor ze uiteindelijk het oudelijk huis moest verlaten. Ik zal niet te veel ingaan op het verhaal, maar het mag duidelijk zijn dat Rachel haar rol goed speelde. Af en toe was zij namelijk het meisje (de rollen roleerde namelijk tussen de aanwezige acteurs) en volgens mij had ze dat prima gedaan.
Na het optreden konden we Rachel nog even spreken natuurlijk, maar zij bleef achter in Alkmaar omdat ze met de groep nog ging uiteten. Ik zelf ging met de camper weer terug naar Hoorn, al nadenkend over het stuk natuurlijk (en over die mooie laptops bij de mediamarkt).
Mazzel.
Zaterdag werd ik door mijn vader en zijn vrouw Anne met de camper opgehaald om naar het toneelstuk te gaan. Ze hebben geen auto meer, omdat ze toch europa afreizen met die camper. Het was een heel avontuur om van Hoorn naar Alkmaar te rijden door al die sneeuw, maar gelukkig ging dat allemaal goed. We hadden voor de tocht door het witte Noord Hollandse landschap veel extra tijd ingepland , maar dat bleek dus achteraf helemaal niet nodig te zijn. Daarom waren we ongeveer een uur te vroeg. Die extra tijd hebben we daarom in de Mediamarkt doorgebracht. Je weet wel, die firma met die vreselijk tv reclame. Maar ze verkopen wel prachtige spullen…
Ik hield de tijd goed in de gaten en zodoende waren we om half vier in het pand waar Rachel haar performance moest laten zien. We werden na een tijdje wachten, door een leraar van haar opgeroepen en moesten toen naar een zaaltje toe lopen die zich op de eerste verdieping bevond. Bij het naar binnenlopen zagen we meteen het achttal zitten inclusief Rachel natuurlijk. Ze leken allemaal niet erg zenuwachtig maar dat komt vast omdat ze het twee keer achter elkaar moesten spelen, en wij bij de tweede run aanwezig waren. Het verhaal ging over een mooi meisje die twee nogal onaardige zussen had, maar wel heel goed kon opschieten met haar vader. En met die vader gebeurde wat, waardoor ze uiteindelijk het oudelijk huis moest verlaten. Ik zal niet te veel ingaan op het verhaal, maar het mag duidelijk zijn dat Rachel haar rol goed speelde. Af en toe was zij namelijk het meisje (de rollen roleerde namelijk tussen de aanwezige acteurs) en volgens mij had ze dat prima gedaan.
Na het optreden konden we Rachel nog even spreken natuurlijk, maar zij bleef achter in Alkmaar omdat ze met de groep nog ging uiteten. Ik zelf ging met de camper weer terug naar Hoorn, al nadenkend over het stuk natuurlijk (en over die mooie laptops bij de mediamarkt).
Mazzel.
15 december 2010
Het dorp deel twee
Vorig jaar zijn Rachel en ik begonnen met de “bouw” van ons kerstdorpje. Daar heb ik vorig jaar december ook een weblog over geschreven. Toen had ik al verteld dat het de bedoeling is dat het dorpje elk jaar zouden uitbreiden, zodat we over een aantal jaar een enorm dorp hebben.
Afgelopen zaterdag vonden we dat het tijd was om de kerstboom op te zetten en een bezoekje aan het tuincentrum te brengen. Vorig jaar hebben we daar ons ogen uitgekeken en kwamen we ook op het idee om zelf een dorpje te gaan bouwen. Ook dit jaar zag het er weer allemaal prachtig uit en zagen we genoeg mogelijkheden om ons dorp mee uit te breiden. In totaal hebben we drie nieuwe “items” aangeschaft. Item nummer een is een kroeg. Want wat moet een dorp zonder kroeg? Het tweede item was een groente stalletje. Hierin kun je nog batterijen doen ook, zodat hij nog licht geeft ook. En tot slot hebben we een nieuwe bewoner voor ons dorp aangeschaft. Het gaat om een muzikant. Nadat we het huiskamer helemaal hadden voorzien van kerst versiering heeft Rachel ook het dorpje weer opgebouwd. En uiteraard laat ik daar een foto van zien.
Mazzel
Afgelopen zaterdag vonden we dat het tijd was om de kerstboom op te zetten en een bezoekje aan het tuincentrum te brengen. Vorig jaar hebben we daar ons ogen uitgekeken en kwamen we ook op het idee om zelf een dorpje te gaan bouwen. Ook dit jaar zag het er weer allemaal prachtig uit en zagen we genoeg mogelijkheden om ons dorp mee uit te breiden. In totaal hebben we drie nieuwe “items” aangeschaft. Item nummer een is een kroeg. Want wat moet een dorp zonder kroeg? Het tweede item was een groente stalletje. Hierin kun je nog batterijen doen ook, zodat hij nog licht geeft ook. En tot slot hebben we een nieuwe bewoner voor ons dorp aangeschaft. Het gaat om een muzikant. Nadat we het huiskamer helemaal hadden voorzien van kerst versiering heeft Rachel ook het dorpje weer opgebouwd. En uiteraard laat ik daar een foto van zien.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
