Dit is het tweede jaar op rij dat we in Nederland op vakantie zijn geweest. Niet dat we de verre reizen erg beu waren, maar we hadden toch het gevoel dat we het ook wat dichterbij konden zoeken. En een weekje in Centerparcs gaat er natuurlijk altijd in. Vandaar dat we dit jaar een park hebben uitgezocht waar we samen nog niet geweest zijn, en zodoende dat we op de Huttenheugte uitkwamen.
Het schijnt zo te zijn dat toen ik nog op de lagere school zat, dat ik met de zesde klas ook op dit park ben geweest, maar veel daarvan kan ik me niet meer herinneren. Alleen de ronde stroomversnelling in het subtropisch zwembad kwam me bekend voor, maar voor de rest dus eigenlijk helemaal niets. Volgens mij heeft de Hutteheugte als enige centerparcs park een 25 meter bad. Dat heb ik werkelijk nog nooit ergens anders gezien. Dus je snapt wel dat ik die als eerst even onderwater heb gezwommen (ja die tik heb ik nog steeds). Het park zelf was voor de rest ook erg indrukwekkend. Rachel en ik hebben diverse restaurantjes uitgeprobeerd en kwamen elke keer met een rond buikje weer naar buiten (al is dat bij Rachel nu natuurlijk vanzelfsprekend).
Op zaterdag zijn we naar de entertainment avond geweest wat “a day for a daydream” heette. Ruim anderhalf uur waren zes dansers al zingend bezig geweest om ons te vermaken. En dit deden ze perfect kan ik je vertellen. De medewerkers van de Hutteheugte waren trouwens erg spraakzaam. Zo ook de dansers van het entertainmentteam. Na het optreden kwamen er twee gewoon bij ons aan het tafeltje zitten om een praatje te maken.
Naast dat we een aantal dagen op het park hebben rond gehangen hebben we ook de rest van Drenthe verkend, maar Rachel heeft mij verteld dat zij op haar weblog daar wat over zal schrijven.
Mazzel
10 augustus 2011
29 juli 2011
Genoeg gekken op deze wereld
Dat de wereld vol zit met gekken is in het algemeen wel bekend. Zo heb je natuurlijk gestoorde gekken die op een eiland om zich heen gaan lopen schieten, maar zo heb je ook gekken die Friesland terug in de zee willen duwen. (zie : http://www.nu.nl/opmerkelijk/2576788/groningers-willen-friesland-in-zee-duwen.html )
Wat mij dan het meest verbaast is dat die gast (die het kennelijk als geintje bedoelt had), dan ineens 5500 volgelingen krijgt. Ik vraag me werkelijk af of de Groningers zoveel hekel hebben aan de Friese provincie. Ik weet in ieder geval van niets. In beide provincies ben ik wel eens op feestjes geweest en in beide gevallen kon ik er geen hond van verstaan. Het is dus mogelijk dat er een soort taal barrière heerst tussen de beide provincies en dat dit een soort België probleem creëert. Maar ook daar heb ik tot nu toe nog nooit iets over gehoord. Misschien moet ik het maar bij de titel van dit blog houden en niet proberen te verklaren waar dit rare berichtje vandaan komt.
Mazzel
Wat mij dan het meest verbaast is dat die gast (die het kennelijk als geintje bedoelt had), dan ineens 5500 volgelingen krijgt. Ik vraag me werkelijk af of de Groningers zoveel hekel hebben aan de Friese provincie. Ik weet in ieder geval van niets. In beide provincies ben ik wel eens op feestjes geweest en in beide gevallen kon ik er geen hond van verstaan. Het is dus mogelijk dat er een soort taal barrière heerst tussen de beide provincies en dat dit een soort België probleem creëert. Maar ook daar heb ik tot nu toe nog nooit iets over gehoord. Misschien moet ik het maar bij de titel van dit blog houden en niet proberen te verklaren waar dit rare berichtje vandaan komt.
Mazzel
23 juli 2011
Holy Moly, wat zit er onder het folie?
Laatst moest ik voor mijn werk in de binnenstad van Den Haag zijn. Zoals je als eventuele lezer misschien al weet, is dat absoluut niet een van mijn favoriete hobby’s. Hoe dan ook, mijn collega Jeroen kon niet, dus zat er niets anders op dan zelf naar het zuiden af te reizen.
De rit ging opzich erg goed. Omdat ik er pas om 2 uur moest zijn waren alle files opgelost. Tenminste, dat dacht ik. Want toen ik bij het Prins clausplein de A12 op reed richting de binnenstad van Den Haag, stond het al snel muur vast. Het kleine stukje van de A12 naar de straat waar ik moest zijn, duurde bijna net zolang als het hele stuk van Purmerend tot aan het Prins Clausplein zelf. Hoe dan ook, de radio stond aan en zodoende had ik een keertje de tijd om naar de beste DJ (vind ik) van Nederland te luisteren, namelijk Gerard Ekdom. Zo vaak luister ik namelijk niet meer naar de radio. Sinds we met het werk verhuist zijn naar het nieuwe pand (nu al weer 3 of 4 jaar terug), kon ik 3FM niet meer ontvangen, en zodoende verdween mijn portable radiotje een keer naar huis.
Nu had ik dus alle tijd en ik herinnerde me een gesprek met Rachel over het programma onderdeel “Holy Moly wat zit er onder het folie?”. De DJ’s van radio 3FM schijnen af en toe een vergadering te hebben en dan komt Gerard Ekdom even controleren wat voor vette hap zijn collega’s dan naar binnen werken. Het melodietje van het programma onderdeel is zo aanstekelijk zodat ik al snel in de auto zat mee te zingen toen ik de eerste deuntjes al hoorde. Ik vond op youtube precies die aflevering waar ik toen naar zat te luisteren (een stukje natuurlijk), vandaar dat ik het even niet kan laten om daarvan een linkje bij te sluiten. Zodoende kan je zelf ontdenken wat er nu precies onder het folie zat..
Linkje : http://www.youtube.com/watch?v=XkMccP_O338
Mazzel
De rit ging opzich erg goed. Omdat ik er pas om 2 uur moest zijn waren alle files opgelost. Tenminste, dat dacht ik. Want toen ik bij het Prins clausplein de A12 op reed richting de binnenstad van Den Haag, stond het al snel muur vast. Het kleine stukje van de A12 naar de straat waar ik moest zijn, duurde bijna net zolang als het hele stuk van Purmerend tot aan het Prins Clausplein zelf. Hoe dan ook, de radio stond aan en zodoende had ik een keertje de tijd om naar de beste DJ (vind ik) van Nederland te luisteren, namelijk Gerard Ekdom. Zo vaak luister ik namelijk niet meer naar de radio. Sinds we met het werk verhuist zijn naar het nieuwe pand (nu al weer 3 of 4 jaar terug), kon ik 3FM niet meer ontvangen, en zodoende verdween mijn portable radiotje een keer naar huis.
Nu had ik dus alle tijd en ik herinnerde me een gesprek met Rachel over het programma onderdeel “Holy Moly wat zit er onder het folie?”. De DJ’s van radio 3FM schijnen af en toe een vergadering te hebben en dan komt Gerard Ekdom even controleren wat voor vette hap zijn collega’s dan naar binnen werken. Het melodietje van het programma onderdeel is zo aanstekelijk zodat ik al snel in de auto zat mee te zingen toen ik de eerste deuntjes al hoorde. Ik vond op youtube precies die aflevering waar ik toen naar zat te luisteren (een stukje natuurlijk), vandaar dat ik het even niet kan laten om daarvan een linkje bij te sluiten. Zodoende kan je zelf ontdenken wat er nu precies onder het folie zat..
Linkje : http://www.youtube.com/watch?v=XkMccP_O338
Mazzel
7 juli 2011
De komst van Piep
Normaal gesproken probeer ik op deze weblog een beetje het “laatste” nieuws over mezelf te melden. Maar bij dit onderwerp gaat het eigenlijk andersom. Rachel en ik hebben gewacht met er over te schrijven op het internet TOTDAT al onze vrienden en familie leden het weten. En nu pas kan ik er dan ook daadwerkelijk over schrijven.
Voordat Rachel en ik destijds gingen trouwen, was er altijd een belangrijke vraag die ik mezelf vaak stelde. “Hoe zou het voelen om getrouwd te zijn?”. Eenmaal aankomen op die dag, voelde het erg “vertrouwd”. Net alsof het er al jaren was. En nu, bijna 3 jaar later, gaat er weer zo’n zelfde soort vraag beantwoord worden. “Hoe zal het voelen om vader te zijn?”. Want ja. Als alles goed blijft gaan worden Rachel en ik in december pappa en mamma. Hoe het zal voelen weet ik dus nog niet. Die vraag wordt pas echt in december beantwoord. Maar toch wordt het beetje bij beetje “echter”. Misschien leg ik het nu heel raar uit, maar soms krijg ik een soort “besef piek”, en beseft mijn gevoel ook wat mijn hersens eigenlijk al weten. Die eerste “piek” kwam toen we de eerste echo te zien kregen. Vol verbazing zaten Rachel en ik naar het scherm te kijken. “Dat is onze Piep”, want zo hebben we hem/haar nu even genoemd zolang hij/zij in de buik verblijft. Zo’n tweede piek kregen we toen we het hartje voor het eerst te horen kregen. Wat bonkte die trouwens op een hoog tempo. Maar daarover waren we al geïnformeerd. Toch blijft het een rare ervaring om het voor het eerst zelf te horen.
Eind juli gaan Rachel en ik weer een echo te zien krijgen. Namelijk die van de twintig weken. Zolang moeten we het doen met de enige foto van “Piep” die we tot nu toe hebben. En die wil ik natuurlijk graag even met jullie delen.
Mazzel.
Voordat Rachel en ik destijds gingen trouwen, was er altijd een belangrijke vraag die ik mezelf vaak stelde. “Hoe zou het voelen om getrouwd te zijn?”. Eenmaal aankomen op die dag, voelde het erg “vertrouwd”. Net alsof het er al jaren was. En nu, bijna 3 jaar later, gaat er weer zo’n zelfde soort vraag beantwoord worden. “Hoe zal het voelen om vader te zijn?”. Want ja. Als alles goed blijft gaan worden Rachel en ik in december pappa en mamma. Hoe het zal voelen weet ik dus nog niet. Die vraag wordt pas echt in december beantwoord. Maar toch wordt het beetje bij beetje “echter”. Misschien leg ik het nu heel raar uit, maar soms krijg ik een soort “besef piek”, en beseft mijn gevoel ook wat mijn hersens eigenlijk al weten. Die eerste “piek” kwam toen we de eerste echo te zien kregen. Vol verbazing zaten Rachel en ik naar het scherm te kijken. “Dat is onze Piep”, want zo hebben we hem/haar nu even genoemd zolang hij/zij in de buik verblijft. Zo’n tweede piek kregen we toen we het hartje voor het eerst te horen kregen. Wat bonkte die trouwens op een hoog tempo. Maar daarover waren we al geïnformeerd. Toch blijft het een rare ervaring om het voor het eerst zelf te horen.
Eind juli gaan Rachel en ik weer een echo te zien krijgen. Namelijk die van de twintig weken. Zolang moeten we het doen met de enige foto van “Piep” die we tot nu toe hebben. En die wil ik natuurlijk graag even met jullie delen.
Mazzel.
30 juni 2011
Respect voor Beau
In het algemeen heb ik niet zo erg veel met Beau van Erven Dorens. Vaak heb ik het gevoel dat hij een opschepper is die graag de publiciteit opzoekt. Maar toen ik de eerste aflevering van de Wereld van Beau zag, moest ik mijn vooroordeel toch herzien.
In die eerste aflevering wilde hij namelijk een poging doen om het kanaal over te zwemmen. Kijk, en dan kom je bij mij in de picture, want ik vind zwemmen natuurlijk heel erg gaaf. Maar je zwemt niet zomaar even het kanaal over. Daar gaan natuurlijk honderden uren training aan vooraf. Als persoonlijke trainer had hij Edith van Dijk uitgekozen (en haar trainer). En aangezien die hier uit de buurt komen, werden er ook beelden van de Waterhoorn getoond. Sterker nog, Beau trainde in de zelfde baan waar ik maandags altijd mijn baantjes zwem. Dus dat was wel even gaaf om dat te zien. De trainer van Edith zette Beau vrijwel meteen op een zwaar trainings schema. Daarnaast mocht hij af en toe op zijn vrije zaterdag even de Amsterdamse Bosbaan op en neer zwemmen. En toen ik dat zag, begon bij mij de respect te komen. “Eventjes” tien kilometer zwemmen. En dat als “extra” training. Ik wist nog van mezelf dat ik vergeefs vorig jaar een poging had gedaan om in het buitenbad van Zwaag, om daar 10 kilometer te zwemmen. Na een kilometer of zeven vielen mijn ogen zowat dicht. Zo moe werd ik. Naast de vermoeidheid speelde ook het psychische gedeelte mee. Probeer maar eens iets ruim drie uur vol te houden. En Beau deed dat er eventjes “bij”. Of te wel, naast de dagelijkse trainingen die hij in de Waterhoorn zwom.
Om te kijken hoe de trainingen allemaal hadden uitgepakt moest Beau zijn grenzen steeds verder opzoeken. Mijn respect groeide nog meer toen ik zag hoe hij het IJsselmeer had over gezwommen. Hij had namelijk de tocht Medemblik Stavoren als test case uitgevoerd, waarbij hij overigens ook een toegangs limiet voor het kanaal zwemmen zelf had behaald. Beau wilde geen “valse start”. De trainer stelde voor dat hij vanaf een boot zou vertrekken, maar dat vond hij vals spelen. Als hij het IJsselmeer ging overzwemmen moest hij letterlijk vanaf de kant vertrekken. (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Tgd0SsBDJlk ) . De tocht was enorm zwaar maar hij had rustig water. Zodoende lukte het hem om de 21 kilometer in bijna 13 uur te zwemmen. Petje af ….
Het kanaal oversteken zelf bleek voor hem toch een brug te ver te zijn. Al waren de omstandigheden om het kanaal over te steken, niet erg goed (kan je als excuus aandragen). Als hij het wel gehaald zou hebben, had ik hem tot persoonlijke held gepromoveerd kan ik je vertellen. Toen ik afgelopen maandag weer zelf in de Waterhoorn lag moest ik even terug denken aan de aflevering van Beau. “Als hij het kan, moet ik het toch ook kunnen?”. Bedacht ik me zelf. Vrees niet, ik ga niet proberen om het IJsselmeer over te steken (of het kanaal). Nee, die tien kilometer die ik mezelf vorig jaar had voorgelegd moet ik dit jaar toch kunnen halen. Als training stelde ik me de taak om die maandag avond alvast te beginnen met de vijf kilometer. Die ging in 1 uur, 34 minuten en 26 secondes. Toen ik afgepeigerd aan de kant stond bij te komen, kwam een mede zwemster naar me toe om te vragen waar ik in godsnaam mee bezig was (compliment dus). Ik vertelde dat ik geïnspireerd was door de aflevering over Beau. Een badmeester, die toevallig voorbij kwam en Beau ook nog eens persoonlijk kende, vertelde dat Beau erg veel tijd in het zwembad had doorgebracht om op zijn taak voor te berijden. Ik heb aan hem gevraagd dat als hij Beau weer zou spreken, hij persoonlijk de diepste respect van mij moest doorgeven.. De badmeester vertelde me dat hij dat dan zal doen.
Mazzel
In die eerste aflevering wilde hij namelijk een poging doen om het kanaal over te zwemmen. Kijk, en dan kom je bij mij in de picture, want ik vind zwemmen natuurlijk heel erg gaaf. Maar je zwemt niet zomaar even het kanaal over. Daar gaan natuurlijk honderden uren training aan vooraf. Als persoonlijke trainer had hij Edith van Dijk uitgekozen (en haar trainer). En aangezien die hier uit de buurt komen, werden er ook beelden van de Waterhoorn getoond. Sterker nog, Beau trainde in de zelfde baan waar ik maandags altijd mijn baantjes zwem. Dus dat was wel even gaaf om dat te zien. De trainer van Edith zette Beau vrijwel meteen op een zwaar trainings schema. Daarnaast mocht hij af en toe op zijn vrije zaterdag even de Amsterdamse Bosbaan op en neer zwemmen. En toen ik dat zag, begon bij mij de respect te komen. “Eventjes” tien kilometer zwemmen. En dat als “extra” training. Ik wist nog van mezelf dat ik vergeefs vorig jaar een poging had gedaan om in het buitenbad van Zwaag, om daar 10 kilometer te zwemmen. Na een kilometer of zeven vielen mijn ogen zowat dicht. Zo moe werd ik. Naast de vermoeidheid speelde ook het psychische gedeelte mee. Probeer maar eens iets ruim drie uur vol te houden. En Beau deed dat er eventjes “bij”. Of te wel, naast de dagelijkse trainingen die hij in de Waterhoorn zwom.
Om te kijken hoe de trainingen allemaal hadden uitgepakt moest Beau zijn grenzen steeds verder opzoeken. Mijn respect groeide nog meer toen ik zag hoe hij het IJsselmeer had over gezwommen. Hij had namelijk de tocht Medemblik Stavoren als test case uitgevoerd, waarbij hij overigens ook een toegangs limiet voor het kanaal zwemmen zelf had behaald. Beau wilde geen “valse start”. De trainer stelde voor dat hij vanaf een boot zou vertrekken, maar dat vond hij vals spelen. Als hij het IJsselmeer ging overzwemmen moest hij letterlijk vanaf de kant vertrekken. (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Tgd0SsBDJlk ) . De tocht was enorm zwaar maar hij had rustig water. Zodoende lukte het hem om de 21 kilometer in bijna 13 uur te zwemmen. Petje af ….
Het kanaal oversteken zelf bleek voor hem toch een brug te ver te zijn. Al waren de omstandigheden om het kanaal over te steken, niet erg goed (kan je als excuus aandragen). Als hij het wel gehaald zou hebben, had ik hem tot persoonlijke held gepromoveerd kan ik je vertellen. Toen ik afgelopen maandag weer zelf in de Waterhoorn lag moest ik even terug denken aan de aflevering van Beau. “Als hij het kan, moet ik het toch ook kunnen?”. Bedacht ik me zelf. Vrees niet, ik ga niet proberen om het IJsselmeer over te steken (of het kanaal). Nee, die tien kilometer die ik mezelf vorig jaar had voorgelegd moet ik dit jaar toch kunnen halen. Als training stelde ik me de taak om die maandag avond alvast te beginnen met de vijf kilometer. Die ging in 1 uur, 34 minuten en 26 secondes. Toen ik afgepeigerd aan de kant stond bij te komen, kwam een mede zwemster naar me toe om te vragen waar ik in godsnaam mee bezig was (compliment dus). Ik vertelde dat ik geïnspireerd was door de aflevering over Beau. Een badmeester, die toevallig voorbij kwam en Beau ook nog eens persoonlijk kende, vertelde dat Beau erg veel tijd in het zwembad had doorgebracht om op zijn taak voor te berijden. Ik heb aan hem gevraagd dat als hij Beau weer zou spreken, hij persoonlijk de diepste respect van mij moest doorgeven.. De badmeester vertelde me dat hij dat dan zal doen.
Mazzel
21 juni 2011
Strawberry fields .... Forever ?
Afgelopen zondag liepen Ramon en ik onze wekelijkse rondje door de stad. Het was daar flink druk omdat dat weekend toevallig de Hoornse stadsfeesten plaatsvonden. We hoorden op de achtergrond een bandje een oud liedje van Andre Hazes spelen, en zodoende ging het onderwerp al snel over op de overleden zanger. Lange Frans en Baas B (als ik het goed omschrijf), hebben het in een van hun liedjes dat Andre Hazes over honderd jaar nog steeds de baas zou zijn in de Amsterdamse kroegen. Ik vroeg me af of dat daadwerkelijk zo zal zijn, al kan ik dat natuurlijk niets bewijzen. Over honderd jaar ben ik er zeker niet meer, en Ramon ook niet. Dus een antwoord op die vraag zullen wij in ieder geval nooit kunnen geven. Dat zullen we aan ons nageslacht over moeten laten (daarover binnenkort meer).
Al met al is het wel eens goed om stil te staan bij zulke fascinerende beredeneringen. Ramon wist namelijk te vertellen dat vorig jaar een liedje uit de jaren 30 van de vorige eeuw weer herleefde. Het liedje zou over een meisje gaan die een oogje had op de drummer van een band. Een DJ had de ondertussen ruim negentig jarige hoofdrol speler uit dit liedje nog achterhaald ook, en had haar gebeld. Hoe het gesprek verder ging wist hij niet meer, maar het bied wel perspectieven. Met het internet en de huidige moderne maatschappij zal het materiaal wat Andre Hazes ooit geschreven hebben in ieder geval niet verloren gaan. Het is slechts de vraag of de gemiddelde Nederlander in 2111 nog interesse heeft in het oude materiaal. Maar misschien herleeft de nostalgie ooit eens en zal Lange Frans in een bepaalde manier toch gelijk krijgen. We never know..
Al met al ben ik zelf geen liefhebber van de liedjes van Andre Hazes. Mijn interesse zal meer uitgaan of het oude materiaal van the Beatles er over 100 jaar nog zal zijn. Eerlijk is die vraagstelling niet, want die muziek is al ruim veertig jaar oud. Dus moet ik me afvragen of hun muziek in 2070 (ongeveer) nog op de radio wordt gedraaid. Als er zo ie zo nog radio bestaat natuurlijk. Zal Strawberry fields letterlijk Forever zijn? Zie http://www.youtube.com/watch?v=S7uBrx5aJ20&feature=related
Mazzel
Al met al is het wel eens goed om stil te staan bij zulke fascinerende beredeneringen. Ramon wist namelijk te vertellen dat vorig jaar een liedje uit de jaren 30 van de vorige eeuw weer herleefde. Het liedje zou over een meisje gaan die een oogje had op de drummer van een band. Een DJ had de ondertussen ruim negentig jarige hoofdrol speler uit dit liedje nog achterhaald ook, en had haar gebeld. Hoe het gesprek verder ging wist hij niet meer, maar het bied wel perspectieven. Met het internet en de huidige moderne maatschappij zal het materiaal wat Andre Hazes ooit geschreven hebben in ieder geval niet verloren gaan. Het is slechts de vraag of de gemiddelde Nederlander in 2111 nog interesse heeft in het oude materiaal. Maar misschien herleeft de nostalgie ooit eens en zal Lange Frans in een bepaalde manier toch gelijk krijgen. We never know..
Al met al ben ik zelf geen liefhebber van de liedjes van Andre Hazes. Mijn interesse zal meer uitgaan of het oude materiaal van the Beatles er over 100 jaar nog zal zijn. Eerlijk is die vraagstelling niet, want die muziek is al ruim veertig jaar oud. Dus moet ik me afvragen of hun muziek in 2070 (ongeveer) nog op de radio wordt gedraaid. Als er zo ie zo nog radio bestaat natuurlijk. Zal Strawberry fields letterlijk Forever zijn? Zie http://www.youtube.com/watch?v=S7uBrx5aJ20&feature=related
Mazzel
12 juni 2011
Het Omniversum
Afgelopen week waren Rachel en ik lekker vrij, en zodoende gingen we dinsdag naar het Omniversum in Den Haag. Bijna waren wij daar trouwens nooit aangekomen, want op de A4 besloot een auto met caravan spontaan, zonder omkijken, van de invoeg strook de snelweg op te rijden. Dit dus ,terwijl wij al naast hem reden. In een reflex rukte ik aan het stuur en week de Knight uit naar de linker baan, maar dit gebeurde wel zonder dat ik kon kijken of er eventueel iemand naast ons zat. Gelukkig was dit niet het geval. Er was wel een auto ons aan het inhalen, maar die zag het gehele voorval ook gebeuren, en hield zich toen in. Toen hij even naast ons kwam rijden, bood ik in gebaren taal mijn excuses aan, waarop de bestuurder zijn duim opstak. Hij besefte ook dat ik er niets aan kon doen.
We vergaten zo snel mogelijk het voorval en probeerde helemaal niet na te denken wat had kunnen gebeuren. Eenmaal in Den Haag aangekomen, reden we (ondanks dat we een Tom Tom bij ons hadden) aanvankelijk verkeerd, omdat ik ergens een straat te vroeg naar rechts ging. Maar gelukkig was dit niet erg, want we hadden ruim te tijd genomen voor deze trip naar Zuid Holland. Eenmaal weer op de goede weg, zagen we de ronde koepel van het Omniversum al snel, en reed ik al spookrijdend de parkeer plaats op. (had namelijk de juiste afslag gemist), maar kwam gelukkig niemand tegen die daar tegen kon protesteren.
Even leek het heel rustig te gaan worden bij de voorstelling, maar toen kwam er een brugklas binnen wandelen die al sms-ent en schreeuwend van zich lieten horen. De ronde koepel zat later dus weldegelijk redelijk vol, maar gelukkig was het stil toen de I-max film over de Hubble telescoop werd vertoond. Rachel en ik zaten helemaal bovenaan, en zodoende hadden wij de beste zitplek. In de film werd verteld hoe de hubble telescoop werd gebouwd en in de ruimte werd gebracht. Ook dat hij toen stuk bleek te zijn, en dat er miljoenen dollars tegenaan werden gesmeten om het gevaarte weer aan de praat te krijgen. We kregen als kijker ook te zien wat voor mooie foto’s de Hubble gemaakt had. Dit hadden ze verwerkt in een 3D animatie. Het ging bv over de Orion nevel waar zich vandaag de dag een geboorte plek voor sterren plaats vind. Maar in het algemeen lieten ze astronauten zien die dus de Hubble aan het repareren waren.
Al met al een gave ervaring om een keer meegemaakt te hebben. Rachel en ik gingen daarom na de voorstelling ook met een tevreden gevoel weer naar huis.
Mazzel
We vergaten zo snel mogelijk het voorval en probeerde helemaal niet na te denken wat had kunnen gebeuren. Eenmaal in Den Haag aangekomen, reden we (ondanks dat we een Tom Tom bij ons hadden) aanvankelijk verkeerd, omdat ik ergens een straat te vroeg naar rechts ging. Maar gelukkig was dit niet erg, want we hadden ruim te tijd genomen voor deze trip naar Zuid Holland. Eenmaal weer op de goede weg, zagen we de ronde koepel van het Omniversum al snel, en reed ik al spookrijdend de parkeer plaats op. (had namelijk de juiste afslag gemist), maar kwam gelukkig niemand tegen die daar tegen kon protesteren.
Even leek het heel rustig te gaan worden bij de voorstelling, maar toen kwam er een brugklas binnen wandelen die al sms-ent en schreeuwend van zich lieten horen. De ronde koepel zat later dus weldegelijk redelijk vol, maar gelukkig was het stil toen de I-max film over de Hubble telescoop werd vertoond. Rachel en ik zaten helemaal bovenaan, en zodoende hadden wij de beste zitplek. In de film werd verteld hoe de hubble telescoop werd gebouwd en in de ruimte werd gebracht. Ook dat hij toen stuk bleek te zijn, en dat er miljoenen dollars tegenaan werden gesmeten om het gevaarte weer aan de praat te krijgen. We kregen als kijker ook te zien wat voor mooie foto’s de Hubble gemaakt had. Dit hadden ze verwerkt in een 3D animatie. Het ging bv over de Orion nevel waar zich vandaag de dag een geboorte plek voor sterren plaats vind. Maar in het algemeen lieten ze astronauten zien die dus de Hubble aan het repareren waren.
Al met al een gave ervaring om een keer meegemaakt te hebben. Rachel en ik gingen daarom na de voorstelling ook met een tevreden gevoel weer naar huis.
Mazzel
25 mei 2011
De echte
21 mei… normaal gesproken een allerdaagse dag zou je denken. Maar toch was dat niet het geval. Zeker niet in de ogen van Harold Camping. Hij was er namelijk van overtuigd dat op die dag de wereld zou vergaan. Zijn uitlatingen werden wereld nieuws. Er waren ook nog mensen die deze idioot geloofden en spontaan hun baan op hadden zegt(wat het nut daarvan ook mag zijn), of probeerde hun kinderen om te brengen. Miljoenen dollars werd ertegenaan gesmeten om de mensheid voor die dag te waarschuwen. Zo erg zelfs, dat op treinstations in Nederland de waarschuwings borden werden opgehangen. En dat hier, in ons seculiere Nederland…
Maar er gebeurde natuurlijk niets. Maar je kan je dan nog steeds afvragen of er niet ergens een beetje waarheid in het verhaal heeft gezeten. Er gebeurde die dag namelijk weldegelijk iets bijzonders en kwam er een einde aan een 25 jarige periode. Voor het eerst in de geschiedenis was er namelijk in mei een Sinterklaas journaal. Daarin werd duidelijk dat de Echte Sinterklaas er mee gaat stoppen. Hij zal straks in november worden opgevolgd door Stefan de Walle. Ik ben er van overtuigd dat Stefan het goed zal doen hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar in mijn ogen is Bram van der Vlugt toch de echte Sinterklaas. Zo zal ik hem altijd blijven zien.
Harold Camping heeft nu aangegeven dat hij zich heeft vergist. Het einde der tijden zal nu op 21 oktober plaatsvinden. Ik snap niet dat ze die vent niet in een gesticht gooien, want daar hoort hij nou eenmaal thuis. Als dit onderwerp geen religieus tintje had gehad, was dit waarschijnlijk ook gebeurd. Maar ik heb in de laatste paar maanden geleerd dat de “Schreeuwers” bij religie altijd opvallen, en niet de gematigde meerderheid die niet aan doomdenken en discriminatie doen. Maar zoals ik al zei, die vallen niet op omdat ze niet van zichzelf laten horen… Daarom heb ik vandaag besloten om die taak op me te nemen en deze idioot toe te spreken.
Mr Camping….. Als u niet in staat bent om op een normale manier met uw overtuiging om te gaan, raad ik aan om er dan gewoon mee te stoppen. U bent alleen maar bezig met mensen bang te maken en chaos te creëren waarvan ik vind dat u strafrechtelijk vervolgd moet worden. Maar als u het toch niet kunt laten om ergens in te geloven, dan raad ik aan om over te stappen op een andere“religie”. Op die 21ste mei van 2011 is er namelijk een nieuwe Messias opgestaan. Genaamd Stefan de Walle …. Alias sinterklaas… Ik durf hierbij te beweren dat die “overtuiging” verre weg de beste van de hele wereld is, en ik zal ook uitleggen waarom ik dat denk. De Sint zal namelijk nooit een mens discrimineren. Welke overtuiging of achtergrond deze ook mocht hebben. In zijn heilige boek, zal je geen datum tegen komen waarop de wereld vergaat. Hoogstens wanneer je je schoen weer kunt zetten. En het meest belangrijke is nog wel, dat hij je niet in een put vol vuur stopt en je een kolenschep kado doet als je op een dag besluit om niet meer in hem te geloven. If I had to choose mr Camping. Then I wil choose Sinterklaas any day.
Amen.
Maar er gebeurde natuurlijk niets. Maar je kan je dan nog steeds afvragen of er niet ergens een beetje waarheid in het verhaal heeft gezeten. Er gebeurde die dag namelijk weldegelijk iets bijzonders en kwam er een einde aan een 25 jarige periode. Voor het eerst in de geschiedenis was er namelijk in mei een Sinterklaas journaal. Daarin werd duidelijk dat de Echte Sinterklaas er mee gaat stoppen. Hij zal straks in november worden opgevolgd door Stefan de Walle. Ik ben er van overtuigd dat Stefan het goed zal doen hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar in mijn ogen is Bram van der Vlugt toch de echte Sinterklaas. Zo zal ik hem altijd blijven zien.
Harold Camping heeft nu aangegeven dat hij zich heeft vergist. Het einde der tijden zal nu op 21 oktober plaatsvinden. Ik snap niet dat ze die vent niet in een gesticht gooien, want daar hoort hij nou eenmaal thuis. Als dit onderwerp geen religieus tintje had gehad, was dit waarschijnlijk ook gebeurd. Maar ik heb in de laatste paar maanden geleerd dat de “Schreeuwers” bij religie altijd opvallen, en niet de gematigde meerderheid die niet aan doomdenken en discriminatie doen. Maar zoals ik al zei, die vallen niet op omdat ze niet van zichzelf laten horen… Daarom heb ik vandaag besloten om die taak op me te nemen en deze idioot toe te spreken.
Mr Camping….. Als u niet in staat bent om op een normale manier met uw overtuiging om te gaan, raad ik aan om er dan gewoon mee te stoppen. U bent alleen maar bezig met mensen bang te maken en chaos te creëren waarvan ik vind dat u strafrechtelijk vervolgd moet worden. Maar als u het toch niet kunt laten om ergens in te geloven, dan raad ik aan om over te stappen op een andere“religie”. Op die 21ste mei van 2011 is er namelijk een nieuwe Messias opgestaan. Genaamd Stefan de Walle …. Alias sinterklaas… Ik durf hierbij te beweren dat die “overtuiging” verre weg de beste van de hele wereld is, en ik zal ook uitleggen waarom ik dat denk. De Sint zal namelijk nooit een mens discrimineren. Welke overtuiging of achtergrond deze ook mocht hebben. In zijn heilige boek, zal je geen datum tegen komen waarop de wereld vergaat. Hoogstens wanneer je je schoen weer kunt zetten. En het meest belangrijke is nog wel, dat hij je niet in een put vol vuur stopt en je een kolenschep kado doet als je op een dag besluit om niet meer in hem te geloven. If I had to choose mr Camping. Then I wil choose Sinterklaas any day.
Amen.
21 mei 2011
Ali Baba en de veertig rovers
Na dertien jaar werken bij een en de zelfde baas, zou je denken dat je alles wel een keertje hebt meegemaakt. Maar niets is minder waar. Laatst vertelde mijn chef dat hij en ik waren uitgenodigd bij een vergadering van een grote klant. Deze klant had bezoek gehad van de belastingdienst en die hadden wat vragen over hun computer systeem gesteld. Aangezien ze tien tallen filialen hebben met onze weegschalen zou onze input op zo’n vergadering erg op prijs werden gesteld.
En daar zat ik dan. Omringt door allemaal mannen in deftige pakken. Het gesprek ging er overigens gemoedelijk aan toe hoor. Geen verwijten of vermoedens dat er geld verduisterd werd of zo. Ze wilde gewoon weten wat voor gegevens er allemaal opgeslagen werden en hoe dat aan het hoofdkantoor wordt gecommuniceerd. Omdat ik inhoudelijk veel over de database en de communicatie weet (heb er zelf veel aan mee ontwikkeld) werden er ook veel vragen aan mij gesteld. Ik wist gelukkig alle antwoorden op hun vragen, dus ging ik wel met een goed gevoel de vergader ruimte weer uit.
Eenmaal op de terug weg moest ik even terug denken aan het zojuist verlopen gesprek. Mijn gedachte dwaalde langzaam af richting een mop die over de belasting dienst gaat. Daarin belt iemand naar de belasting dienst en vraagt aan de telefoniste of hij een zekere Ali mocht spreken. De telefoniste reageerde verbaast en zegt dat er helemaal geen Ali bij de belasting dienst werkt. “Maakt niet uit”, zegt de beller, “Geef me dan maar een van de veertig rovers”….
Mazzel
En daar zat ik dan. Omringt door allemaal mannen in deftige pakken. Het gesprek ging er overigens gemoedelijk aan toe hoor. Geen verwijten of vermoedens dat er geld verduisterd werd of zo. Ze wilde gewoon weten wat voor gegevens er allemaal opgeslagen werden en hoe dat aan het hoofdkantoor wordt gecommuniceerd. Omdat ik inhoudelijk veel over de database en de communicatie weet (heb er zelf veel aan mee ontwikkeld) werden er ook veel vragen aan mij gesteld. Ik wist gelukkig alle antwoorden op hun vragen, dus ging ik wel met een goed gevoel de vergader ruimte weer uit.
Eenmaal op de terug weg moest ik even terug denken aan het zojuist verlopen gesprek. Mijn gedachte dwaalde langzaam af richting een mop die over de belasting dienst gaat. Daarin belt iemand naar de belasting dienst en vraagt aan de telefoniste of hij een zekere Ali mocht spreken. De telefoniste reageerde verbaast en zegt dat er helemaal geen Ali bij de belasting dienst werkt. “Maakt niet uit”, zegt de beller, “Geef me dan maar een van de veertig rovers”….
Mazzel
9 mei 2011
Geronimo
Het grootste nieuws van de afgelopen tijd is natuurlijk het feit dat Bin Laden gedood is. Eerlijk gezegd was ik bang dat ze hem nooit te pakken zouden nemen. Kijk bijvoorbeeld naar Bosnië. Daar zochten ze ook jaren naar oorlog misdadigers, en ik heb begrepen dat er nog steeds een paar vrij lopen. En zo groot is dat land nu ook weer niet. Afghanistan en Pakistan zijn een stuk groter. Hoe dan ook, ik zat er dus naast, want na negen en een half jaar kwam er toch gerechtigheid voor de slachtoffers van 9-11.
Ik heb het nieuws natuurlijk op de voet gevolgd. Inclusief de (altijd) indrukwekkende speech van President Obama. Die man MOETEN ze na zijn ambtstermijn een baantje als voorlezer of zoiets geven, want ik zit altijd aan zijn lippen vast als hij begint te praten. Duidelijk werd uit de speech, en later ook op het internet, dat de operatie Geronimo heette. Nu.nl had een prachtig stukje over waarom de operatie die naam kreeg, en dat zijn van die weetjes die ik dan altijd prachtig vind. Ik wist dat het een soort kreet was, maar wist nooit waar het dus vandaan kwam. Volgens nu.nl was Geronimo een oud indiaanse krijger die destijds in oorlog met Amerika was. Als hij zijn slachtoffers dan aanviel, krijste de krijger altijd zijn eigen naam en op die manier werd hij al snel berucht. Het systeem werkte eigenlijk een beetje als de Stuka bommenwerpers van Nazi Duitsland . Die hadden een luchtsirene gegeven die zodra de bommenwerper ging duiken, een enorm kabaal maakte ,en iedereen de stuipen op het lijf jaagden. Geronimo was ze dus een slordige 60 a 70 jaar voor geweest. De krijger gaf zich in 1886 over en heeft toen de rest van zijn leven in de gevangenis gezeten.
De keuze voor de Amerikanen om Bin Laden met Geronimo te vergelijken had te maken met het feit dat Geronimo ook zolang voortvluchtig was geweest. Al zijn de huidige Indianen trouwens helemaal niet blij met de vergelijking, maar ik heb begrepen dat het Witte Huis niet ingaat op die protesten. Hoe dan ook, toen Bin Laden voor de hemelpoort stond te wachten en erachter kwam dat hij geen 70 maagden kreeg ,maar slechts 1 kolenschep, riep de Amerikaanse soldaat die hem door het hoofd had geschoten de ondertussen legendarische woorden : Geronimo EKIA (enemy killed in action).
Mazzel
Ik heb het nieuws natuurlijk op de voet gevolgd. Inclusief de (altijd) indrukwekkende speech van President Obama. Die man MOETEN ze na zijn ambtstermijn een baantje als voorlezer of zoiets geven, want ik zit altijd aan zijn lippen vast als hij begint te praten. Duidelijk werd uit de speech, en later ook op het internet, dat de operatie Geronimo heette. Nu.nl had een prachtig stukje over waarom de operatie die naam kreeg, en dat zijn van die weetjes die ik dan altijd prachtig vind. Ik wist dat het een soort kreet was, maar wist nooit waar het dus vandaan kwam. Volgens nu.nl was Geronimo een oud indiaanse krijger die destijds in oorlog met Amerika was. Als hij zijn slachtoffers dan aanviel, krijste de krijger altijd zijn eigen naam en op die manier werd hij al snel berucht. Het systeem werkte eigenlijk een beetje als de Stuka bommenwerpers van Nazi Duitsland . Die hadden een luchtsirene gegeven die zodra de bommenwerper ging duiken, een enorm kabaal maakte ,en iedereen de stuipen op het lijf jaagden. Geronimo was ze dus een slordige 60 a 70 jaar voor geweest. De krijger gaf zich in 1886 over en heeft toen de rest van zijn leven in de gevangenis gezeten.
De keuze voor de Amerikanen om Bin Laden met Geronimo te vergelijken had te maken met het feit dat Geronimo ook zolang voortvluchtig was geweest. Al zijn de huidige Indianen trouwens helemaal niet blij met de vergelijking, maar ik heb begrepen dat het Witte Huis niet ingaat op die protesten. Hoe dan ook, toen Bin Laden voor de hemelpoort stond te wachten en erachter kwam dat hij geen 70 maagden kreeg ,maar slechts 1 kolenschep, riep de Amerikaanse soldaat die hem door het hoofd had geschoten de ondertussen legendarische woorden : Geronimo EKIA (enemy killed in action).
Mazzel
28 april 2011
Mega brand
Het leek vandaag juist een eenvoudig dagje te worden op de helpdesk. Vanwege de paasdagen en de bijbehorende vakantie, kregen de Jeroenen eindelijk een beetje rust, maar toch moest er natuurlijk wat aparts gebeuren.
Dit "gebeuren" begon voor ons toen het een collega opviel dat er rook uit het dak van een pand kwam. We liepen meteen naar buiten om te gaan kijken, en zagen toen meteen al de vlammen uit het dak slaan. Binnen 2 a 3 minuten stond het pand (wat op ongeveer 300 meter bij ons vandaan stond) in lichterlaaien. Een enorme rookwolk was natuurlijk het gevolg en binnen notime stonden vrijwel alle mensen die op het bedrijven terrein werkte, naar dit spectakel te kijken. Mijn collega Jeroen en ik dus natuurlijk ook en er is iemand geweest die daar een youtube filmpje van had gemaakt. Zie : http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=J7WxQRChXQc Wij stonden er perongeluk op zeg maar. Later, wist een andere collega van ons, te melden dat we dus op de regionet site stonden. Die mensen die het opnamen zijn (gelukkig maar) trouwens geen collega's van ons. (dit even ter informatie).
Het duurde zeker 10 minuten voordat de brandweer kwam opdagen. Je kon ze wel al een flinke lange tijd horen, maar voor ons gevoel duurde het dus lang voordat ze er zo ie zo waren. Het gehele bedrijven terrein werd afgezet, al had dit op dat punt weinig zin, want er stonden wel honderden mensen naar het spectakel te kijken. Het is namelijk een vrij groot bedrijven terrein. Ondanks dat mochten er geen nieuwe auto's het terrein oprijden. Nee, alleen verlaten was nog toegestaan. Eenmaal thuis aangekomen had ik het gehele verhaal (met link) aan Rachel verteld en ook die was onder de indruk.
Zojuist heb ik trouwens mijn auto maar even grondig afgespoeld, want er zaten toch wat ongeindntiviseerde roetdeeltjes op... je weet maar nooit. Zo blijft er dus altijd wel wat te beleven op de helpdesk.
Mazzel.
Dit "gebeuren" begon voor ons toen het een collega opviel dat er rook uit het dak van een pand kwam. We liepen meteen naar buiten om te gaan kijken, en zagen toen meteen al de vlammen uit het dak slaan. Binnen 2 a 3 minuten stond het pand (wat op ongeveer 300 meter bij ons vandaan stond) in lichterlaaien. Een enorme rookwolk was natuurlijk het gevolg en binnen notime stonden vrijwel alle mensen die op het bedrijven terrein werkte, naar dit spectakel te kijken. Mijn collega Jeroen en ik dus natuurlijk ook en er is iemand geweest die daar een youtube filmpje van had gemaakt. Zie : http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=J7WxQRChXQc Wij stonden er perongeluk op zeg maar. Later, wist een andere collega van ons, te melden dat we dus op de regionet site stonden. Die mensen die het opnamen zijn (gelukkig maar) trouwens geen collega's van ons. (dit even ter informatie).
Het duurde zeker 10 minuten voordat de brandweer kwam opdagen. Je kon ze wel al een flinke lange tijd horen, maar voor ons gevoel duurde het dus lang voordat ze er zo ie zo waren. Het gehele bedrijven terrein werd afgezet, al had dit op dat punt weinig zin, want er stonden wel honderden mensen naar het spectakel te kijken. Het is namelijk een vrij groot bedrijven terrein. Ondanks dat mochten er geen nieuwe auto's het terrein oprijden. Nee, alleen verlaten was nog toegestaan. Eenmaal thuis aangekomen had ik het gehele verhaal (met link) aan Rachel verteld en ook die was onder de indruk.
Zojuist heb ik trouwens mijn auto maar even grondig afgespoeld, want er zaten toch wat ongeindntiviseerde roetdeeltjes op... je weet maar nooit. Zo blijft er dus altijd wel wat te beleven op de helpdesk.
Mazzel.
14 april 2011
The kings speach
In deze drukke tijden is het natuurlijk ook belangrijk om wat aan ontspanning te doen. Soms schiet dat er gewoon bij in, omdat ik dan gewoon te moe ben om in mijn vrije tijd ook nog wat te gaan doen. Maar een biosje pakken met Rachel moet natuurlijk altijd wel kunnen. Rachel had “The Kings speach” uitgekozen, en aangezien ik altijd wel geïnteresseerd bent in historische figuren, leek het mij ook wel een interessante film. Het verhaal gaat over de Engelse koning George de zesde die koning was tijdens de tweede wereld oorlog. Erg veel over hem wist ik trouwens niet, want als het over de oorlog gaat, hoor je meestal de verhalen van de generaals en Churchill natuurlijk. De koning wordt eigenlijk nooit genoemd in al die documantaires die ik gezien heb. Ik wist dus nieteens dat de beste man stotterde, voordat ik de voorstukjes van deze film gezien had. Het verhaal, waar ik natuurlijk niet te veel over ga vertellen want ik wil het niet verpesten voor diegene die nog heen willen, was zeer interessant. Wat ik wel kan vertellen is dat de vriendschap tussen de Koning en zijn “dokter” erg mooi werd verteld. Al met al vond ik het dus een indrukwekkende film. Zeker een aanrader om een keertje te bekijken. Nadat ik de film gezien had, moest ik de beste man natuurlijk even google-en op internet. Hij schijnt helaas niet erg oud te zijn geworden. Hij stierf namelijk aan de gevolgen van long kanker. Daar waar zijn vriend hem in de film nog zo voor gewaarschuwd had. De dokter zelf komt een jaar later te overlijden, maar hij was wel wat ouder. Over de vrouw van de koning las ik trouwens ook nog een leuk stukje. Dat schijnt de oude Queen mum te zijn geweest die maarliefs 101 jaar oud is geworden. Zij overleed pas in 2002, en dat is 50 jaar na het overlijden van haar man. Leuk stukje over haar vond ik dat ze erg veel betekend had voor de Engelse propaganda tijdens de tweede wereld oorlog. Dat was zelfs Adolf Hitler opgevallen, zodat hij haar omschreef als de gevaarlijkste vrouw van heel Europa. Kijk, dat vind ik nog eens leuke geschiedenis weetjes. Mazzel
3 april 2011
De drukte houdt aan
De drukte golf op de helpdesk blijft dus maar nieuwe records opleveren. Nadat januari de derde drukste werkmaand aller tijden werd, verbrak februari 2011 de drukste februari werkmaand aller tijden. Even leek het rustiger te gaan worden, maar dat was maar heel even. Hetgeen wat we aan het begin van maart 2011 nooit konden beseffen, werd dus werkelijkheid. Maart 2011 is nu officieel de drukste werkmaand aller tijden. Het jaar 2011 is nu al 13 weken oud, en we zitten nog steeds op het gemiddelde schema van 100 storingen per week. Ik hoop dat we dit schema snel los kunnen laten, want de Jeroenen zien het soms gewoon niet meer zitten op de helpdesk. Op het programmeer afdeling is het niet veel anders. De supermarkt keten melde bv dat ze het beveiliging niveau van het presets programma scherper willen zien. Als je administrator rechten in dat programma wilt hebben, moet je een wachtwoord opgeven en deze had ik gewoon in een bestandje opgeslagen. De gemiddelde supermarkt medewerker bleek een stuk slimmer te zijn dan dat ik ( en de supermarkt keten zelf), had gedacht. Een aantal medewerkers zochten het wachtwoord gewoon op en die werkwijze schijnt als een lopend vuurtje door supermarkt land te zijn gegaan. Daarom heb ik het wachtwoord systeem aangescherpt met een versleutel optie. Hierbij wil ik de lezers van mijn weblog uitdagen om dit nieuwe paswoord systeem te kraken. Diegene die weet wat hier staat : DÙç‘V„í3«zÄæ›°Ñ ,krijgt van mijn een krat Palm bier. Ondertussen is versie 2.0 van het warme broodjes programma ook af. Afgelopen vrijdag heb ik een nieuw filiaal van deze versie voorzien. Zoals ik al eerder gezegd had , is deze versie helemaal geschikt gemaakt voor de touchscreen computers waar de klant gebruikt van maakt. Mazzel 
23 maart 2011
Supermaan
Afgelopen zaterdag de 19de maart gaat de geschiedenis in als ‘Supermaan opkomst’ dag. Een astronomisch voorval waar ik aanvankelijk zelf ook nog nooit van gehoord had. Het schijnt namelijk zo te zijn dat eens in de 17 jaar de maan dan vol is EN tegelijkertijd het dichts bij de aarde staat. De maan draait namelijk geen perfect rondje om de aarde. Nee die baan is vrij elliptisch, waardoor zijn afstand tot de aarde verschilt van 355.000 km (dichts bij dus) tot zo’n 410.000 kilometer.
Afgelopen vrijdag las ik dat op NU.NL en kon het natuurlijk niet laten door dit aan Rachel te vertellen. Het was een afwachten of het helder zou blijven natuurlijk, maar gelukkig was dit het geval. Ik had voor de zekerheid mijn Skyglobe programma erbij gepakt en die bevestigde dat de maan om 19:00 zou opkomen. Ik was bang dat het dan nog even te vroeg was en ik wilde niet dat Rachel en ik ons een breuk moesten wachten voordat we wat maanlicht te zien kregen. Dus vertrokken we om ongeveer half acht richting het Juliana park bij het IJsselmeer. Mijn voorspelling klopte niet , want tijdens de rit naar het park, scheen er al een enorme disk licht de auto binnen. Dat was al mega mooi om te zien natuurlijk, maar in het park konden we dit fenomeen natuurlijk nog mooier bekijken. Het was niet zo koud omdat er weinig wind was, zodoende hebben we een flinke tijd kunnen genieten voordat we zelf besloten om maar weer naar huis te gaan.
We hebben zelf ook foto’s gemaakt, maar ik vond op NU.NL toch eigenlijk wel een mooiere. Vandaar dat ik die op deze blog plaats.
Mazzel
Afgelopen vrijdag las ik dat op NU.NL en kon het natuurlijk niet laten door dit aan Rachel te vertellen. Het was een afwachten of het helder zou blijven natuurlijk, maar gelukkig was dit het geval. Ik had voor de zekerheid mijn Skyglobe programma erbij gepakt en die bevestigde dat de maan om 19:00 zou opkomen. Ik was bang dat het dan nog even te vroeg was en ik wilde niet dat Rachel en ik ons een breuk moesten wachten voordat we wat maanlicht te zien kregen. Dus vertrokken we om ongeveer half acht richting het Juliana park bij het IJsselmeer. Mijn voorspelling klopte niet , want tijdens de rit naar het park, scheen er al een enorme disk licht de auto binnen. Dat was al mega mooi om te zien natuurlijk, maar in het park konden we dit fenomeen natuurlijk nog mooier bekijken. Het was niet zo koud omdat er weinig wind was, zodoende hebben we een flinke tijd kunnen genieten voordat we zelf besloten om maar weer naar huis te gaan.
We hebben zelf ook foto’s gemaakt, maar ik vond op NU.NL toch eigenlijk wel een mooiere. Vandaar dat ik die op deze blog plaats.
Mazzel
16 maart 2011
Tien jarig feestje
Afgelopen vrijdag werd ik door Rachel keurig naar mijn werk gebracht en ook weer opgehaald. Niet dat er problemen met de Knight waren, nee, die doet het nog steeds prima. Nee, in de vroege avond zouden we namelijk naar Zaandam gaan omdat Rachels werk tien jaar bestaat en daarom waren wij uitgenodigd voor een feestje.
Om niet met dubbele auto’s en dergelijke te zitten, offerde Rachel zichzelf op om te rijden. Om half vijf was ze al bij mij op het werk, en zodoende heeft ze ook even kunnen zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat. Ik ging dus even een half uurtje eerder weg, maar dat is helemaal geen probleem. Het woord Pauze, komt namelijk bij ons nog maar sporadisch voor. Meestal hebben we die dus nooit….. Eenmaal in zaandam aangekomen, moesten we het nog wel even zoeken. Rachels tommie gaf aan dat we ergens een steegje in moesten, maar aanvankelijk wilde we dat niet geloven. Tommie had toch gelijk, maar in het steegje zelf konden we de auto niet kwijt, zodat we die op een naar bij gelegen parkeerterrein hebben neergezet.
Toen we het gebouw binnenkwamen wandelen vroegen we ons al af hoe dat zou gaan. Het was namelijk niet zo extreem groot, maar er waren wel heel veel collega’s van Rachel inclusief partners uitgenodigd (ik was er per slot van rekening ook). Achter aan was er nog wel een zaaltje, maar die zat ook binnen notime helemaal vol. We voelde ons als een augurk in een potje opgesloten. De directeur deed zijn praatje en toen konden we ergens eten gaan halen. Maar omdat het zo druk was, duurde dit natuurlijk erg lang. Nadat we ergens ons bordje hadden leeggegeten gingen we weer terug naar de hoofdzaal. Het leek nu ineens wel een stuk rustiger. Veel mensen hadden het namelijk voor gezien gehouden, en daar kan ik eigenlijk wel een beetje inkomen. Die mensen hebben wel een prachtige show van twee standup comedians en een cabaretier gemist. Rachel en ik hebben ons rot gelachen en waren blij dat we het dus toch even vol gehouden hadden.
Het eten voor dit lach programma, was wel wat aan de magere kant, dus zijn we op de terugweg nog wel even langs de mac gereden. Om een uur of 11 in de avond is het daar trouwens heerlijk rustig. Nadat we de vette hap naar binnen hadden gewerkt, gingen we weer naar huis. Al met al hadden we een tevreden gevoel over deze avond…..
Mazzel
Om niet met dubbele auto’s en dergelijke te zitten, offerde Rachel zichzelf op om te rijden. Om half vijf was ze al bij mij op het werk, en zodoende heeft ze ook even kunnen zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat. Ik ging dus even een half uurtje eerder weg, maar dat is helemaal geen probleem. Het woord Pauze, komt namelijk bij ons nog maar sporadisch voor. Meestal hebben we die dus nooit….. Eenmaal in zaandam aangekomen, moesten we het nog wel even zoeken. Rachels tommie gaf aan dat we ergens een steegje in moesten, maar aanvankelijk wilde we dat niet geloven. Tommie had toch gelijk, maar in het steegje zelf konden we de auto niet kwijt, zodat we die op een naar bij gelegen parkeerterrein hebben neergezet.
Toen we het gebouw binnenkwamen wandelen vroegen we ons al af hoe dat zou gaan. Het was namelijk niet zo extreem groot, maar er waren wel heel veel collega’s van Rachel inclusief partners uitgenodigd (ik was er per slot van rekening ook). Achter aan was er nog wel een zaaltje, maar die zat ook binnen notime helemaal vol. We voelde ons als een augurk in een potje opgesloten. De directeur deed zijn praatje en toen konden we ergens eten gaan halen. Maar omdat het zo druk was, duurde dit natuurlijk erg lang. Nadat we ergens ons bordje hadden leeggegeten gingen we weer terug naar de hoofdzaal. Het leek nu ineens wel een stuk rustiger. Veel mensen hadden het namelijk voor gezien gehouden, en daar kan ik eigenlijk wel een beetje inkomen. Die mensen hebben wel een prachtige show van twee standup comedians en een cabaretier gemist. Rachel en ik hebben ons rot gelachen en waren blij dat we het dus toch even vol gehouden hadden.
Het eten voor dit lach programma, was wel wat aan de magere kant, dus zijn we op de terugweg nog wel even langs de mac gereden. Om een uur of 11 in de avond is het daar trouwens heerlijk rustig. Nadat we de vette hap naar binnen hadden gewerkt, gingen we weer naar huis. Al met al hadden we een tevreden gevoel over deze avond…..
Mazzel
7 maart 2011
Kings Valley
Het was volgens mij op een vrije woensdag middag toen ik op de oude MSX computer voor het eerst het spelletje Kings Valley zag. Dat gebeurde toen nog met zo’n cassette speler en je moest ook nog een paar minuten wachten voordat je het spelletje geladen had. Al met al kon ik toen nog niet weten dat het een klassieker zou worden. Bij mijn klasgenootjes sloeg het spel destijds ook aan en ik kan me herinneren dat we in onze vrije schooltijd (als we mochten tekenen en zo), zelf levels bedachten en handmatig tekenden. We lieten dan op het einde van die tekenles aan elkaar zien wat voor level we zelf bedacht hadden. Een aantal jaren later bracht het software huis die het spel geschreven had (Konami) ook nog een 2de versie van het spel uit, en daarin kon je inderdaad ook zelf levels maken. Dit was voor die tijd vrij uniek trouwens. Ik kan me maar twee spellen van destijds herinneren die die optie had. Het spel ging trouwens over een mannetje die in de piramides opzoek was naar schatten. Het werd hem natuurlijk moeilijk gemaakt door rond lopende skeletten waarvan je aan de kleur kon zien hoe gevaarlijk (slim meer eigenlijk) ze waren. De blauwe was echt een etter kan ik je vertellen.
Laatst had ik weer een nostalgische bui en tegenwoordig betekend dit niet meer dat ik dan de MSX emulator erbij pak en de spelletjes zelf weer ga spelen. Nee, daar ben ik te lui voor geworden. Tegenwoordig pak je youtube erbij, want er is altijd wel een gek die een compleet spel op het internet heeft neergezet. Tot mijn verbazing kwam ik op Youtube een remake van het spel tegen. Een Arabisch softwarehuis had het spel namelijk nagemaakt en had het uitspelen daarvan op internet neergezet. Waarschijnlijk als promotie materiaal voor hun producten. Ze hadden gelukkig het spel niet 100 procent nagemaakt, want dan kan ik natuurlijk gewoon de emulator erbij pakken. Nee, ze hadden ook nog eens zelf nieuwe levels gemaakt en het mannetje had nu ook nog nieuwe opties. De achtergrond muziek was wel moderner geworden, maar de overige game geluiden waren van het origineel overgezet. Om niet met copyright problemen te komen zitten hadden ze zelfs het logo scherm van Konami software nagemaakt en omschreven dat die dus de eigenaar van het Kings Valley idee was. Bij het opstarten was duidelijk dat de makers van deze versie geen winst voor ogen hielden, want het was een soort evaluatie versie.
Ik vroeg me af waarom ze dan op Kings Valley waren gekomen, maar bedacht mezelf dat ik op een Wikipedia site had gelezen dat het MSX systeem destijds aardig liep in de Arabische landen. Het is alleen nooit echt een succes geworden omdat het systeem in Amerika en Engeland nooit populair is geweest. Maar in west europa, zuid Amerika, oost europa, Azië en dus ook in sommige Arabische landen dus wel. Waarschijnlijk heeft er een zo’n programmeur vroeger ook een MSX gehad en laadde hij ook op een vrije woensdag middag het spelletje, en was hij ook meteen verkocht. Ik heb natuurlijk deze versie meteen gedownload en ik je vertellen dat ik de “touch” nog steeds niet verloren heb. Het 13 levels tellende spel had ik namelijk in een middag uitgespeeld.
Of ik trouwens ooit de echte valley of de kings ga bezoeken in Egypte is nog maar de vraag. Ik heb dit jaren geleden een keertje met mijn vader afgesproken, maar dat is er tot op de dag van vandaag nooit van gekomen. En met de onrusten daar van vandaag de dag, kan het nog wel even duren ook.
Mazzel
Laatst had ik weer een nostalgische bui en tegenwoordig betekend dit niet meer dat ik dan de MSX emulator erbij pak en de spelletjes zelf weer ga spelen. Nee, daar ben ik te lui voor geworden. Tegenwoordig pak je youtube erbij, want er is altijd wel een gek die een compleet spel op het internet heeft neergezet. Tot mijn verbazing kwam ik op Youtube een remake van het spel tegen. Een Arabisch softwarehuis had het spel namelijk nagemaakt en had het uitspelen daarvan op internet neergezet. Waarschijnlijk als promotie materiaal voor hun producten. Ze hadden gelukkig het spel niet 100 procent nagemaakt, want dan kan ik natuurlijk gewoon de emulator erbij pakken. Nee, ze hadden ook nog eens zelf nieuwe levels gemaakt en het mannetje had nu ook nog nieuwe opties. De achtergrond muziek was wel moderner geworden, maar de overige game geluiden waren van het origineel overgezet. Om niet met copyright problemen te komen zitten hadden ze zelfs het logo scherm van Konami software nagemaakt en omschreven dat die dus de eigenaar van het Kings Valley idee was. Bij het opstarten was duidelijk dat de makers van deze versie geen winst voor ogen hielden, want het was een soort evaluatie versie.
Ik vroeg me af waarom ze dan op Kings Valley waren gekomen, maar bedacht mezelf dat ik op een Wikipedia site had gelezen dat het MSX systeem destijds aardig liep in de Arabische landen. Het is alleen nooit echt een succes geworden omdat het systeem in Amerika en Engeland nooit populair is geweest. Maar in west europa, zuid Amerika, oost europa, Azië en dus ook in sommige Arabische landen dus wel. Waarschijnlijk heeft er een zo’n programmeur vroeger ook een MSX gehad en laadde hij ook op een vrije woensdag middag het spelletje, en was hij ook meteen verkocht. Ik heb natuurlijk deze versie meteen gedownload en ik je vertellen dat ik de “touch” nog steeds niet verloren heb. Het 13 levels tellende spel had ik namelijk in een middag uitgespeeld.
Of ik trouwens ooit de echte valley of de kings ga bezoeken in Egypte is nog maar de vraag. Ik heb dit jaren geleden een keertje met mijn vader afgesproken, maar dat is er tot op de dag van vandaag nooit van gekomen. En met de onrusten daar van vandaag de dag, kan het nog wel even duren ook.
Mazzel
28 februari 2011
Weer of geen weer
Ik had gister keurig op buienradar.nl gekeken voordat ik Ramon belde voor de wekelijkse wandeling. Deze gaf keurig aan dat de enorme bui , die over Nederland heen trok, om een uur of vijf wel zou zijn vertrokken. Om de buien wat extra tijd te geven hadden we om zes uur afgesproken, maar je raad het waarschijnlijk al.. Het regende toen nog steeds. En dat heeft het eigenlijk de gehele avond gedaan. Waarom nou? Kan je je afvragen. Nou, en dat gebeurd mij wel vaker, als ik buienradar erbij pak en de 2 uurs voorspelling aanklik, wordt er altijd opklaringen voorspeld. Maar in het echt, net voordat de regen wolk ons pittoreske Hoorn wil verlaten, gebeurd er altijd wel wat. Dan blijft ie op een of andere manier toch boven mijn hoofd hangen. Dit kan haast geen toeval meer zijn, want het gebeurd mij namelijk wel meer.
Hoe dan ook, het regende dus nog steeds en daarom raadde Rachel aan om gewoon de paraplu mee te nemen. Dat was een goed idee natuurlijk, daar zijn die dingen namelijk voor uitgevonden. Aangezien mijn fiets nog steeds last heeft van een leeg gelopen gevoel, moest ik zo ie zo lopend naar de stad toe. Ik vertrok daarom wat eerder natuurlijk, en was daarom precies om zes uur bij de veugele kien babyplus store. Deze naam hebben Ramon en ik zelf verzonnen. Het “veugele / kien “ gedeelte is de oude en nieuwe naam van de winkel die in de grote kerk in Hoorn zit, en de babyplus store zit er nog altijd boven in. Toen we wegliepen hoorde we de kerkklokken weer volop luiden terwijl het gebouw helemaal geen kerk functie meer heeft. Ik kan het dan nooit laten door te zeggen “Je zal er maar wonen.”, waarop Ramon dan standaard altijd antwoord :”Dat weet je als je daar gaat wonen..” En daar heeft hij natuurlijk ook weer gelijk in.
De wandeling ging dus als vanouds van start al zullen we nog wel een paar weekjes moeten wachten voordat de beste ijswinkel van Hoorn weer opengaat. Zolang dat niet het geval is, lopen we meteen richting de dijk en nemen dan onze standaard route. Het gesprek ging gister o.a. over de film waar we met zijn drieën naar toe waren geweest. Ook de aanstaande verkiezingen van 2 maart kwamen natuurlijk aan bod en voor de rest hebben we het over koetjes en kalfjes gehad.
Aan het einde van de wandeling hebben we nog even een spel element ingebakken. Dan moeten we namelijk omstebeurt nog even een leuke reclame opnoemen die we gezien (of onthouden) hebben. De enige voorwaarde aan dit spel is , dat de reclame maar 1 keer genoemd mag worden, en dat hij grappig moet zijn. Daarna staat er altijd nog een vaste taak op het programma en dat is het bezoeken van Snackbar Judith. Het meisje die daar achter de toonbank staat, kent ons ondertussen wel, dus pakt, zonder dat wij daar opdracht voor geven, de AA drinks erbij die Ramon en ik toch altijd bestellen. Na het eten lopen we meestal weer naar de fietsen en dan is de wekelijkse wandeling weer voorbij. Al met al houden we deze traditie al een slordige 15 jaar vol en ik hoop dat het nog heel lang zo door blijft gaan.
Mazzel
Hoe dan ook, het regende dus nog steeds en daarom raadde Rachel aan om gewoon de paraplu mee te nemen. Dat was een goed idee natuurlijk, daar zijn die dingen namelijk voor uitgevonden. Aangezien mijn fiets nog steeds last heeft van een leeg gelopen gevoel, moest ik zo ie zo lopend naar de stad toe. Ik vertrok daarom wat eerder natuurlijk, en was daarom precies om zes uur bij de veugele kien babyplus store. Deze naam hebben Ramon en ik zelf verzonnen. Het “veugele / kien “ gedeelte is de oude en nieuwe naam van de winkel die in de grote kerk in Hoorn zit, en de babyplus store zit er nog altijd boven in. Toen we wegliepen hoorde we de kerkklokken weer volop luiden terwijl het gebouw helemaal geen kerk functie meer heeft. Ik kan het dan nooit laten door te zeggen “Je zal er maar wonen.”, waarop Ramon dan standaard altijd antwoord :”Dat weet je als je daar gaat wonen..” En daar heeft hij natuurlijk ook weer gelijk in.
De wandeling ging dus als vanouds van start al zullen we nog wel een paar weekjes moeten wachten voordat de beste ijswinkel van Hoorn weer opengaat. Zolang dat niet het geval is, lopen we meteen richting de dijk en nemen dan onze standaard route. Het gesprek ging gister o.a. over de film waar we met zijn drieën naar toe waren geweest. Ook de aanstaande verkiezingen van 2 maart kwamen natuurlijk aan bod en voor de rest hebben we het over koetjes en kalfjes gehad.
Aan het einde van de wandeling hebben we nog even een spel element ingebakken. Dan moeten we namelijk omstebeurt nog even een leuke reclame opnoemen die we gezien (of onthouden) hebben. De enige voorwaarde aan dit spel is , dat de reclame maar 1 keer genoemd mag worden, en dat hij grappig moet zijn. Daarna staat er altijd nog een vaste taak op het programma en dat is het bezoeken van Snackbar Judith. Het meisje die daar achter de toonbank staat, kent ons ondertussen wel, dus pakt, zonder dat wij daar opdracht voor geven, de AA drinks erbij die Ramon en ik toch altijd bestellen. Na het eten lopen we meestal weer naar de fietsen en dan is de wekelijkse wandeling weer voorbij. Al met al houden we deze traditie al een slordige 15 jaar vol en ik hoop dat het nog heel lang zo door blijft gaan.
Mazzel
24 februari 2011
Dromen uitlegger gevraagd
Der zijn mensen die beweren dat je dromen je wat proberen te vertellen. Dat ergens je bewustzijn je een waarschuwing of zelfs Hinds probeert te geven hoe je je leven moet leven, of wat je dwars zit. Voor diegene die denken dat dit echt waar is, wil ik de volgende droom even voorleggen die ik afgelopen nacht namelijk had.
Ik was in deze droom namelijk samen met Rachel in een compleet onbekend huis. Nouja, helemaal onbekend was hij niet, want de achterkant van het huis had erg veel weg van mijn ouderlijk huis waar ik vroeger woonde. Ik was erg opgewonden, want ik wist dat ik weer de 1000 meter prestatie tocht in het IJsselmeer ging zwemmen. Rachel opperde nog dat dit erg vreemd was, want het is per slot van rekening nog maar februari. Ik vond dat trouwens ook wel vreemd, maar vond het ook wel weer stoer dat ik dit zomaar aan durfde. Ik deed de voordeur open en zag onze (echte) buurman (van hier op de hoek) met zijn kinderen voorbij wandelen. Met en flinke grijns vertelde ik dat ik dus zo stoer was om in februari de prestatie tocht te gaan zwemmen, waarop hij doodleuk zei dat zijn zoontje van 8 dat ook ging doen. Toen ik dat hoorde, dacht ik dat het wel eens de normaalste zaak van de wereld kon zijn. Wat natuurlijk raar is, ik had al moeten beseffen dat het een droom was, maar dat gebeurd eigenlijk maar zelden. Ik zat zo met hem te praten en zei op een gegeven ogenblik dat we haast moesten maken, want het IJsselmeer ligt nou niet bepaald om de hoek. Maar de buurman verbeterde me al snel, want hij vertelde dat die namelijk achter het huis lag. Samen liepen we door de huiskamer naar de achterkant van het huis waarbij ik zweerde dat de enorme wateroppervlakte eerst toch wel degelijk een simpel slootje was. Maar nee hoor, nu was het een compleet meer, en we konden de start/finish van de zwemrace duidelijk vanuit de achtertuin zien. Er kwam op dat moment nog meer bezoekers langs die de zwemmers wilde aanmoedigen en toen werd ik wakker.
Eenmaal weer compleet bij kennis, was ik verbaast over de inhoud van deze droom. Ik besefte me dat ik soms vreemde dromen heb, maar zo bont heb ik het maar zelden gemaakt.
Mazzel
Ik was in deze droom namelijk samen met Rachel in een compleet onbekend huis. Nouja, helemaal onbekend was hij niet, want de achterkant van het huis had erg veel weg van mijn ouderlijk huis waar ik vroeger woonde. Ik was erg opgewonden, want ik wist dat ik weer de 1000 meter prestatie tocht in het IJsselmeer ging zwemmen. Rachel opperde nog dat dit erg vreemd was, want het is per slot van rekening nog maar februari. Ik vond dat trouwens ook wel vreemd, maar vond het ook wel weer stoer dat ik dit zomaar aan durfde. Ik deed de voordeur open en zag onze (echte) buurman (van hier op de hoek) met zijn kinderen voorbij wandelen. Met en flinke grijns vertelde ik dat ik dus zo stoer was om in februari de prestatie tocht te gaan zwemmen, waarop hij doodleuk zei dat zijn zoontje van 8 dat ook ging doen. Toen ik dat hoorde, dacht ik dat het wel eens de normaalste zaak van de wereld kon zijn. Wat natuurlijk raar is, ik had al moeten beseffen dat het een droom was, maar dat gebeurd eigenlijk maar zelden. Ik zat zo met hem te praten en zei op een gegeven ogenblik dat we haast moesten maken, want het IJsselmeer ligt nou niet bepaald om de hoek. Maar de buurman verbeterde me al snel, want hij vertelde dat die namelijk achter het huis lag. Samen liepen we door de huiskamer naar de achterkant van het huis waarbij ik zweerde dat de enorme wateroppervlakte eerst toch wel degelijk een simpel slootje was. Maar nee hoor, nu was het een compleet meer, en we konden de start/finish van de zwemrace duidelijk vanuit de achtertuin zien. Er kwam op dat moment nog meer bezoekers langs die de zwemmers wilde aanmoedigen en toen werd ik wakker.
Eenmaal weer compleet bij kennis, was ik verbaast over de inhoud van deze droom. Ik besefte me dat ik soms vreemde dromen heb, maar zo bont heb ik het maar zelden gemaakt.
Mazzel
15 februari 2011
Het eerste helpdesk verslag van 2011
Het jaar 2011 is al weer zes weken oud (we zitten nu in week zeven), en de rust is nog steeds niet weder gekeerd op de helpdesk. Sterker nog, na zes en een halve week zitten wij op de helpdesk nog steeds ver boven het schema wat naar gemiddeld 100 storingen per week lijd. Dat is in het (bijna) tien jarig bestaan van het openstaande punten programma, nog nooit geregistreerd. Als het deze week zo door gaat hebben we aan het einde van deze donderdag de 700 punten grens al bereikt. Het is niet geheel ondenkbaar dat straks na 10 weken we ook de eerste 1000 storingen van het jaar hebben gehad. Maar of dat ook zal gebeuren moet natuurlijk de toekomst nog uitwijzen.
Naast dat de helpdesk dus op volle toeren draait, gebeurd dit ook in de buitendienst. Tot overmaat van ramp, lijkt het wel alsof onze verkopers het niet verder weg hebben kunnen vinden voor ons. Laatst zat ik in Hardenberg. In week negen hebben we twee klussen in zuid Limburg, en ergens in de nabije toekomst moeten we ook naar een van de Zeeuwse eilanden. De andere Jeroen moet dan op de helpdesk alle zeilen bij houden om het fort te verdedigen.
Ook met de programmeer klussen is het de laatste tijd erg druk. Het grote project van de supermarkt keten die mijn presets programma gaan gebruiken ligt nu even stil. Er zijn vijf test filialen geïnstalleerd die het programma nu in de praktijk uit proberen en daaruit zal vast nog wel wat puntjes naar boven komen. Nu dat dit grote project even stil ligt, ga ik met de overige projecten verder die natuurlijk op hun beurt moesten wachten. Zo zijn er ondertussen ook al vijf tankstations langs de Nederlandse snelwegen voorzien van mijn warme broodjes programma (het Borgings programma). Aanstaande vrijdag zal overigens nummer zes volgen. Ik weet trouwens niet hoeveel het er in totaal zullen worden, maar het gaat nog wel even door heb ik begrepen. Ook die firma (overkoepelende organisatie) wil nog aanpassingen hebben maar ze zijn nog even aan het nadenken wat zo zoal aangepast willen zien. De 1.1 update heeft wel een enorme gave tool die de klant perse wilde hebben. De gegevens die in die (tot nu toe) vijf filialen elke dag worden aangeslagen, worden automatisch ge-emaild naar het hoofdkantoor (in excel formaat) . Om te kijken of dit systeem een beetje goed werkt, heb ik mezelf in de CC gezet. Elke dag word ik overspoeld met mailjes waarin duidelijk kan worden opgemaakt welke snelweg het drukst bereden wordt. Tot nu toe is dat overigens nog steeds het eerste filiaal die langs de A4 ligt. De “Grote baas” krijgt dus vanzelf alle gegevens in zijn email box en kan precies zien hoeveel broodjes er gemaakt worden en hoeveel er uiteindelijk in de prullenbak verdwijnen.
Al met al is het dus erg druk op de helpdesk, maar het is ook nog steeds erg leuk om te doen.
Mazzel
Naast dat de helpdesk dus op volle toeren draait, gebeurd dit ook in de buitendienst. Tot overmaat van ramp, lijkt het wel alsof onze verkopers het niet verder weg hebben kunnen vinden voor ons. Laatst zat ik in Hardenberg. In week negen hebben we twee klussen in zuid Limburg, en ergens in de nabije toekomst moeten we ook naar een van de Zeeuwse eilanden. De andere Jeroen moet dan op de helpdesk alle zeilen bij houden om het fort te verdedigen.
Ook met de programmeer klussen is het de laatste tijd erg druk. Het grote project van de supermarkt keten die mijn presets programma gaan gebruiken ligt nu even stil. Er zijn vijf test filialen geïnstalleerd die het programma nu in de praktijk uit proberen en daaruit zal vast nog wel wat puntjes naar boven komen. Nu dat dit grote project even stil ligt, ga ik met de overige projecten verder die natuurlijk op hun beurt moesten wachten. Zo zijn er ondertussen ook al vijf tankstations langs de Nederlandse snelwegen voorzien van mijn warme broodjes programma (het Borgings programma). Aanstaande vrijdag zal overigens nummer zes volgen. Ik weet trouwens niet hoeveel het er in totaal zullen worden, maar het gaat nog wel even door heb ik begrepen. Ook die firma (overkoepelende organisatie) wil nog aanpassingen hebben maar ze zijn nog even aan het nadenken wat zo zoal aangepast willen zien. De 1.1 update heeft wel een enorme gave tool die de klant perse wilde hebben. De gegevens die in die (tot nu toe) vijf filialen elke dag worden aangeslagen, worden automatisch ge-emaild naar het hoofdkantoor (in excel formaat) . Om te kijken of dit systeem een beetje goed werkt, heb ik mezelf in de CC gezet. Elke dag word ik overspoeld met mailjes waarin duidelijk kan worden opgemaakt welke snelweg het drukst bereden wordt. Tot nu toe is dat overigens nog steeds het eerste filiaal die langs de A4 ligt. De “Grote baas” krijgt dus vanzelf alle gegevens in zijn email box en kan precies zien hoeveel broodjes er gemaakt worden en hoeveel er uiteindelijk in de prullenbak verdwijnen.
Al met al is het dus erg druk op de helpdesk, maar het is ook nog steeds erg leuk om te doen.
Mazzel
8 februari 2011
Een van alles weekendje
Rachel en ik hebben een druk weekeinde achter de rug. Rachel nog drukker dan ik trouwens, omdat ze met Expreszo op zaterdag avond een film avond had. Dan huren ze diverse films en gaan bij een van de leden thuis tot een uur of vijf in de ochtend films kijken. Ik zelf maakte het niet zo laat. Ik had wel met Ramon afgesproken om de zondagse wandeling naar zaterdag avond te verplaatsen. Daarna hebben we in een eettentje een enorm broodje donner naar binnen gewerkt. We waren daar sinds de overwinning op de gele kanaries niet meer geweest, en daarom hadden we het natuurlijk lange tijd over het WK van de vorige zomer. Daarna ging ik weer naar huis terug en heb het dus niet laat gemaakt.
De volgende ochtend heb ik mijn moeder en Bram opgehaald om naar de achterhoek te gaan. Vrijdag was mijn zus namelijk jarig, en die vierde het in het weekend. Nadat ik ze had opgehaald gingen we eerst richting Amsterdam om daar Rachel op te pikken. Ondanks dat ik al een keer eerder op het adres in Amsterdam was geweest (ik heb Rachels Expreszo genootje geholpen met verhuizen), had ik toch maar even de Tom Tom meegenomen. Daarna ging de reis verder richting de achterhoek. Fleur wordt trouwens al een grote meid en Menno lacht constant naar je. Al met al leuk om ze weer te zien natuurlijk. Na dat de meeste visite weer was vertrokken heb ik mezelf nog even nuttig gemaakt met dat waar ik natuurlijk goed in ben.. (nou ja.. zeg ik over mezelf).. namelijk computers. Mijn zus wilde dat ik een programma van de ene computer over wilde zetten op haar laptop. Tot mijn verbazing kwam ik er achter dat het programma in Foxpro was geschreven, en tja… daar weet ik wel het een en ander over. Het overzetten was daarom niet moeilijk, al kon het programma op de laptop geen gegevens verzenden, dus daar moet ze zelf nog even de helpdesk voor bellen.
Na het eten, waarbij Fleur trouwens gezellig bij mij op schoot kwam zitten, zijn we weer richting huis gegaan. De dag was weer voorbij gevlogen en het is toch 150 kilometer rijden voordat we weer thuis zijn. We hadden bij mijn zus al pizza gegeten , zodat we geen mac hoefde te overvallen. Al met al dus een leuk weekend.
Mazzel.
De volgende ochtend heb ik mijn moeder en Bram opgehaald om naar de achterhoek te gaan. Vrijdag was mijn zus namelijk jarig, en die vierde het in het weekend. Nadat ik ze had opgehaald gingen we eerst richting Amsterdam om daar Rachel op te pikken. Ondanks dat ik al een keer eerder op het adres in Amsterdam was geweest (ik heb Rachels Expreszo genootje geholpen met verhuizen), had ik toch maar even de Tom Tom meegenomen. Daarna ging de reis verder richting de achterhoek. Fleur wordt trouwens al een grote meid en Menno lacht constant naar je. Al met al leuk om ze weer te zien natuurlijk. Na dat de meeste visite weer was vertrokken heb ik mezelf nog even nuttig gemaakt met dat waar ik natuurlijk goed in ben.. (nou ja.. zeg ik over mezelf).. namelijk computers. Mijn zus wilde dat ik een programma van de ene computer over wilde zetten op haar laptop. Tot mijn verbazing kwam ik er achter dat het programma in Foxpro was geschreven, en tja… daar weet ik wel het een en ander over. Het overzetten was daarom niet moeilijk, al kon het programma op de laptop geen gegevens verzenden, dus daar moet ze zelf nog even de helpdesk voor bellen.
Na het eten, waarbij Fleur trouwens gezellig bij mij op schoot kwam zitten, zijn we weer richting huis gegaan. De dag was weer voorbij gevlogen en het is toch 150 kilometer rijden voordat we weer thuis zijn. We hadden bij mijn zus al pizza gegeten , zodat we geen mac hoefde te overvallen. Al met al dus een leuk weekend.
Mazzel.
Abonneren op:
Posts (Atom)
