Gister was er helemaal een aparte aflevering van De Wereld draait door die over het 45 jarige jubileum van Andre Van Duin ging. Daar hebben Rachel en ik natuurlijk met veel plezier naar zitten kijken. In de 45 jaar heeft hij natuurlijk een enorm grote groep fans verzameld waarvan een paar bekende Nederlanders ook in de aflevering zat. Zij mochten hun favoriete Andre scene opnoemen en die werd dan ook eventjes op de tv getoond.
Toen ik vandaag op de terug weg van Antwerpen naar huis, even terug dacht aan die aflevering van gister, zat ik in mijn gedachte even te graven in al het werk van Andre. Ik vroeg me af waar ik nou het meest om gelachen heb. Tal van scenes kwamen in mijn gedachte op, maar eentje schoot er toch bovenuit. Ik was maar een klein jongetje van ongeveer 9 jaar toen Andre een keer meedeed in een muziek programma op de tv. Daarin ging hij ook een liedje zingen… (zie link hieronder). Ik moest toen in ieder geval huilen van het lachen.
Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=EZOi4Cq0hGg
PS: Als ik hoor dat als mijn moeder op de camping zit en op een zaterdag avond naar de Bingo gaat, kan ik het niet laten om deze link altijd even te bekijken: http://www.youtube.com/watch?v=cNJ-PiSZCtc
31 maart 2010
27 maart 2010
Wir haben es nicht gewusst
Met deze uitspraak kwam kardinaal Simonis bij Pauw & Witteman aanzetten. Een zeer opmerkelijke uitlating waarbij ik me afvraag of hij wel weet wat het daadwerkelijk betekend. Deze zin werd namelijk als excuus gebruikt door de Duitsers die na de tweede wereld oorlog “beweerden” van niets te weten wat er zich allemaal in de concentratie kampen had afgespeeld. Iedereen weet dat deze opmerking aangeeft dat je je van de domme houdt. Zelfs Anne Frank, die jaren lang onder gedoken zat, had een vrij goed idee wat er in die kampen gebeurde (heb haar boek zelf gelezen). Helaas heeft ze dat natuurlijk ook later zelf moeten ondervinden.
Toen ik dit verhaal van Simonis zo hoorde, moest ik terug denken aan een les maatschappij leer. In een les werd een keer verteld over de hoeveelheid kindermishandelingen die je vandaag de dag hebt. Iedereen weet dat dit voorkomt, maar exacte cijfers had ik in het algemeen niet. De leraar vertelde toen dat dit extreem vaak voorkomt (weet het exacte cijfer wat hij noemde niet meer). Ik reageerde verbaast en zei : “Ja hoor, dat zou betekenen dat er zo ie zo al 1 a 2 kinderen in deze klas mishandeld worden”. De leraar, die niet verbaast was als ik mijn bek opentrok, keek me ineens streng aan en zei dat dit inderdaad wel eens het geval kon zijn... ik moet hier wel even bij zeggen dat die les over mishandelingen ging, en niet specifiek over seksueel misbruik van die kinderen.
Ik was vreselijk geschrokken.. ik had niet door dat dit zo vaak gebeurde. En met deze achterliggende informatie is het natuurlijk ook begrijpelijk dat het zo vaak fout ging in die Katholieke internaten. Deze kinderen werden opgesloten in van die brainwash scholen waarin ze werden opgevoed door geestelijken die van hun religie geen seks mochten hebben. Als dat niet de kat op het spek binden is, dan weet ik het ook niet meer. Gelukkig leven we vandaag de dag in een seculiere staat en bestaan zulke internaten niet (of nauwelijks) meer. En voor de slachtoffers van die barbaarse internaten hoop ik dat de onderste steen boven komt.
Mazzel
Toen ik dit verhaal van Simonis zo hoorde, moest ik terug denken aan een les maatschappij leer. In een les werd een keer verteld over de hoeveelheid kindermishandelingen die je vandaag de dag hebt. Iedereen weet dat dit voorkomt, maar exacte cijfers had ik in het algemeen niet. De leraar vertelde toen dat dit extreem vaak voorkomt (weet het exacte cijfer wat hij noemde niet meer). Ik reageerde verbaast en zei : “Ja hoor, dat zou betekenen dat er zo ie zo al 1 a 2 kinderen in deze klas mishandeld worden”. De leraar, die niet verbaast was als ik mijn bek opentrok, keek me ineens streng aan en zei dat dit inderdaad wel eens het geval kon zijn... ik moet hier wel even bij zeggen dat die les over mishandelingen ging, en niet specifiek over seksueel misbruik van die kinderen.
Ik was vreselijk geschrokken.. ik had niet door dat dit zo vaak gebeurde. En met deze achterliggende informatie is het natuurlijk ook begrijpelijk dat het zo vaak fout ging in die Katholieke internaten. Deze kinderen werden opgesloten in van die brainwash scholen waarin ze werden opgevoed door geestelijken die van hun religie geen seks mochten hebben. Als dat niet de kat op het spek binden is, dan weet ik het ook niet meer. Gelukkig leven we vandaag de dag in een seculiere staat en bestaan zulke internaten niet (of nauwelijks) meer. En voor de slachtoffers van die barbaarse internaten hoop ik dat de onderste steen boven komt.
Mazzel
22 maart 2010
Een nieuwe 'sport'
Het bleek achteraf geen goed idee geweest te zijn van mij om afgelopen woensdag even flink de 1000 meter te gaan zwemmen. Ik had beter naar mijn lichaam moeten luisteren, maar dacht dat ‘die’ zich aanstelde toen ik richting het zwembad reed. Toen ik namelijk op de fiets wilde stappen dacht ik dat ik me niet lekker begon te voelen, maar dacht dat dit gewoon een smoes was om niet dat hele eind af te hoeven leggen.
Toen ik eenmaal gebroken bij het zwembad aan kwam fietsen had er weer een lampje moeten gaan branden, maar ook dit was niet het geval. Ik bleef volhouden dat zodra ik een duik in het water zou nemen, alles weer voorbij zou zijn. En daar leek het inderdaad ook op. “Zie je wel”, sprak ik mijn eigen lichaam toe.”Je stelt je gewoon aan, en was te lui om even te gaan sporten”. De 1000 meter zelf ging lekker (in 17:49), maar daarna kwam pas het besef dat het GEEN goed idee was om het te doen. Een maal klaar met de 1000 meter voelde ik mijn energie gewoon wegstromen. Ik kon nog net de rand van het zwembad halen en heb daar een kwartier op gezeten. Daarna sleepte ik mezelf naar een kleedhokje waar ik weer de eerste 10 minuten alleen maar in heb gezeten. Het leek wel alsof iemand het stroom van me had afgehaald. Ik was helemaal kapot. Zo erg heb ik het nog nooit eerder meegemaakt. Nadat ik een klein beetje was bijgekomen, hoopte ik maar (ja echt), dat ik de fietstocht naar huis zou redden. Ik deed extreem rustig aan en werd nog door een oud omatje ingehaald, maar dat kon me helemaal niet bommen.
Eenmaal thuis aangekomen, zag ik Rachel achter de pc zitten. Ik kon er nog net uitbrengen dat het dus geen goed idee was om te gaan zwemmen, en dat mijn batterijen op empty stonden te knipperen. Ik ging op de bank liggen, maar vanaf toen ging het alleen nog maar meer berg afwaarts. Rachel stelde voor om naar bed te gaan, en dat heb ik dan ook gedaan. Daarin begon ik vreselijk te trillen en duizelig te worden. Kortom, ik was gewoon stront ziek geworden, en het verbruiken van mijn energie in het zwembad, heeft dat proces nog eens extra versneld en niet te vergeten… extra erg gemaakt.
De rest van de week kon ik niet te werk, maar deed wel veel aan een nieuwe sport.. nou ja, dat is als je het naar beneden rennen om de WC te halen, ook een sport noemt. Ik had namelijk een buikgriep onder de leden, en die heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat Erwin Krol de afgelopen paar dagen een enorme hoge druk gebied in de omgeving van Hoorn heeft moeten oppikken.
Vandaag was ik eigenlijk nog niet helemaal hersteld, maar ben toch naar mijn werk gegaan. Maandagen zijn namelijk vaak extreem druk, en ik wilde mijn collega Jeroen niet weer in de steek laten. Gelukkig hoefde ik op mijn werk niet mijn nieuwe sport te beoefenen, wat de nacht ervoor thuis nog wel het geval was. Hopelijk herstel ik de komende paar dagen (maag doet nu nog steeds vreemd en zo), en voortaan luister ik WELDEGELIJK naar mijn lichaam.
Mazzel
Toen ik eenmaal gebroken bij het zwembad aan kwam fietsen had er weer een lampje moeten gaan branden, maar ook dit was niet het geval. Ik bleef volhouden dat zodra ik een duik in het water zou nemen, alles weer voorbij zou zijn. En daar leek het inderdaad ook op. “Zie je wel”, sprak ik mijn eigen lichaam toe.”Je stelt je gewoon aan, en was te lui om even te gaan sporten”. De 1000 meter zelf ging lekker (in 17:49), maar daarna kwam pas het besef dat het GEEN goed idee was om het te doen. Een maal klaar met de 1000 meter voelde ik mijn energie gewoon wegstromen. Ik kon nog net de rand van het zwembad halen en heb daar een kwartier op gezeten. Daarna sleepte ik mezelf naar een kleedhokje waar ik weer de eerste 10 minuten alleen maar in heb gezeten. Het leek wel alsof iemand het stroom van me had afgehaald. Ik was helemaal kapot. Zo erg heb ik het nog nooit eerder meegemaakt. Nadat ik een klein beetje was bijgekomen, hoopte ik maar (ja echt), dat ik de fietstocht naar huis zou redden. Ik deed extreem rustig aan en werd nog door een oud omatje ingehaald, maar dat kon me helemaal niet bommen.
Eenmaal thuis aangekomen, zag ik Rachel achter de pc zitten. Ik kon er nog net uitbrengen dat het dus geen goed idee was om te gaan zwemmen, en dat mijn batterijen op empty stonden te knipperen. Ik ging op de bank liggen, maar vanaf toen ging het alleen nog maar meer berg afwaarts. Rachel stelde voor om naar bed te gaan, en dat heb ik dan ook gedaan. Daarin begon ik vreselijk te trillen en duizelig te worden. Kortom, ik was gewoon stront ziek geworden, en het verbruiken van mijn energie in het zwembad, heeft dat proces nog eens extra versneld en niet te vergeten… extra erg gemaakt.
De rest van de week kon ik niet te werk, maar deed wel veel aan een nieuwe sport.. nou ja, dat is als je het naar beneden rennen om de WC te halen, ook een sport noemt. Ik had namelijk een buikgriep onder de leden, en die heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat Erwin Krol de afgelopen paar dagen een enorme hoge druk gebied in de omgeving van Hoorn heeft moeten oppikken.
Vandaag was ik eigenlijk nog niet helemaal hersteld, maar ben toch naar mijn werk gegaan. Maandagen zijn namelijk vaak extreem druk, en ik wilde mijn collega Jeroen niet weer in de steek laten. Gelukkig hoefde ik op mijn werk niet mijn nieuwe sport te beoefenen, wat de nacht ervoor thuis nog wel het geval was. Hopelijk herstel ik de komende paar dagen (maag doet nu nog steeds vreemd en zo), en voortaan luister ik WELDEGELIJK naar mijn lichaam.
Mazzel
11 maart 2010
Muis software
Vanmiddag had ik een afspraak bij een bekende klant van ons. Hij gebruikt namelijk al jaren ons Nederlandse pakket Di-Store, en zodoende spreek ik hem wel eens via de telefoon. Maar persoonlijk heb ik hem zelf nog nooit gezien. Zulke situaties komen wel eens voor, en ik vind dat dan altijd erg bijzonder. Nu heb ik namelijk een gezicht bij de stem zeg maar, en ga je nadenken of het overeen kwam met hoe ik dacht dat hij er uit zou zien. Dit klopte in dit geval trouwens wel aardig.
Ik moest deze klant bezoeken omdat hij een uitbreiding op het pakket heeft aangeschaft. Jaren lang heeft hij de weegschalen al aangestuurd via het oude vertrouwde Di-Store pakket, maar hij wilde nu ook ons facturatie pakket er aan gaan koppelen. Dus heb ik dat keurig op zijn pc geïnstalleerd en heb ik het natuurlijk uitgelegd hoe het werkt. Daarnaast heb ik zijn factuur layout afgestemd met hoe hij die wilde hebben…. Tot slot had hij nog een vraag. Hij wilde namelijk zijn facturen ook naar een extern facturatie pakket kunnen exporteren. Hij had namelijk een online boekhoud pakket die de naam IMuis had. Dit programma wordt gemaakt door de firma Muis software.
Dus toen ik vertelde dat ik wel contact met ze op zou nemen of het mogelijk is om een koppeling met hun programma te maken, grapte ik wel dat ik niet zeker wist of het bedrijf mijn mailtje wel serieus zou nemen. Jeroen Muis die namelijk informatie navraagt over Muis software. De klant begreep meteen wat ik bedoelde en begon te lachen. “Had je die naam maar eerder geclaimd. Nu kan je hem niet meer gebruiken als je eventueel voor je zelf gaat beginnen.”, grapte de klant terug.
Toen ik in de namiddag terug was op de helpdesk, heb ik Muis software meteen een mailtje gestuurd. Ik was benieuwd hoe lang het zou duren voordat ik antwoord had. En, of ik zo ie zo wel antwoord zou krijgen. Nou de Muis deed zijn naam eer aan, want binnen 10 minuten had ik al antwoord terug. Een complete mail met omschrijving hoe je een koppeling kunt schrijven.
Wat een goed bedrijf. De naam Muis software is in ieder geval in goede handen.
Mazzel
Ik moest deze klant bezoeken omdat hij een uitbreiding op het pakket heeft aangeschaft. Jaren lang heeft hij de weegschalen al aangestuurd via het oude vertrouwde Di-Store pakket, maar hij wilde nu ook ons facturatie pakket er aan gaan koppelen. Dus heb ik dat keurig op zijn pc geïnstalleerd en heb ik het natuurlijk uitgelegd hoe het werkt. Daarnaast heb ik zijn factuur layout afgestemd met hoe hij die wilde hebben…. Tot slot had hij nog een vraag. Hij wilde namelijk zijn facturen ook naar een extern facturatie pakket kunnen exporteren. Hij had namelijk een online boekhoud pakket die de naam IMuis had. Dit programma wordt gemaakt door de firma Muis software.
Dus toen ik vertelde dat ik wel contact met ze op zou nemen of het mogelijk is om een koppeling met hun programma te maken, grapte ik wel dat ik niet zeker wist of het bedrijf mijn mailtje wel serieus zou nemen. Jeroen Muis die namelijk informatie navraagt over Muis software. De klant begreep meteen wat ik bedoelde en begon te lachen. “Had je die naam maar eerder geclaimd. Nu kan je hem niet meer gebruiken als je eventueel voor je zelf gaat beginnen.”, grapte de klant terug.
Toen ik in de namiddag terug was op de helpdesk, heb ik Muis software meteen een mailtje gestuurd. Ik was benieuwd hoe lang het zou duren voordat ik antwoord had. En, of ik zo ie zo wel antwoord zou krijgen. Nou de Muis deed zijn naam eer aan, want binnen 10 minuten had ik al antwoord terug. Een complete mail met omschrijving hoe je een koppeling kunt schrijven.
Wat een goed bedrijf. De naam Muis software is in ieder geval in goede handen.
Mazzel
6 maart 2010
Over de helft
Gister is mijn vijfde cijfer via de mail binnengekomen. En officieel betekend dit dat ik nu over de helft van de cursus zit. De tweede helft beloofd wel de moeilijkste te gaan worden, maar ik zal wel zien hoe het loopt. Tot nu toe heb ik in ieder geval 3 achten en 2 zevens gehaald. Dus die kan ik alvast in mijn zak steken.
Om eerlijk te zijn valt het niveau mij tot nu toe nog mee (klop klop klop). Alleen mijn Online leraar is een vreselijke pietlut. Hij verwacht dat de code die je schrijft bij de opdrachten ook letterlijk zo is als hij het in zijn hoofd heeft zitten. Dit ben ik natuurlijk helemaal niet gewent. Het eindresultaat is altijd het belangrijkste bij programmeer klussen die ik op het werk doe. En hoe ik daar kom, en of het wel netjes opgebouwd is, telt dan helemaal niet mee. Er is ook niemand die dat controleert natuurlijk. Zolang het programma maar doet wat er van hem gevraagd wordt.
Dus is misschien het netjes programmeren achteraf de grootste uitdaging bij deze cursus gebleken. Ik lever altijd keurig mijn code in wat dan ook daadwerkelijk doet wat er verwacht wordt, maar krijg dan regelmatig response terug dat het netter of beter moet. Nu ben ik daar enigszins blij mee, want dit facet heb ik (zoals ik al eerder omschreef) nooit kunnen leren, maar het is wel mega frustrerend. Bovendien wordt de cursus natuurlijk steeds ingewikkelder, en kan je op duizend manieren naar Rome komen (als je begrijpt wat ik bedoel). Het anticiperen wat de leraar nu daadwerkelijk van me verwacht, wordt steeds moeilijker…
De komende twee weken ga ik vier hoofdstukken uit het lesboek lezen en daarna pas komt opdracht nummer zes. Ik ben vreselijk benieuwd wat ik nu allemaal weer te leren krijg.
Mazzel
Om eerlijk te zijn valt het niveau mij tot nu toe nog mee (klop klop klop). Alleen mijn Online leraar is een vreselijke pietlut. Hij verwacht dat de code die je schrijft bij de opdrachten ook letterlijk zo is als hij het in zijn hoofd heeft zitten. Dit ben ik natuurlijk helemaal niet gewent. Het eindresultaat is altijd het belangrijkste bij programmeer klussen die ik op het werk doe. En hoe ik daar kom, en of het wel netjes opgebouwd is, telt dan helemaal niet mee. Er is ook niemand die dat controleert natuurlijk. Zolang het programma maar doet wat er van hem gevraagd wordt.
Dus is misschien het netjes programmeren achteraf de grootste uitdaging bij deze cursus gebleken. Ik lever altijd keurig mijn code in wat dan ook daadwerkelijk doet wat er verwacht wordt, maar krijg dan regelmatig response terug dat het netter of beter moet. Nu ben ik daar enigszins blij mee, want dit facet heb ik (zoals ik al eerder omschreef) nooit kunnen leren, maar het is wel mega frustrerend. Bovendien wordt de cursus natuurlijk steeds ingewikkelder, en kan je op duizend manieren naar Rome komen (als je begrijpt wat ik bedoel). Het anticiperen wat de leraar nu daadwerkelijk van me verwacht, wordt steeds moeilijker…
De komende twee weken ga ik vier hoofdstukken uit het lesboek lezen en daarna pas komt opdracht nummer zes. Ik ben vreselijk benieuwd wat ik nu allemaal weer te leren krijg.
Mazzel
28 februari 2010
Voor Pampus liggen
Na een drukke werkweek, leek het ons wel een goed idee om met zijn drieën weer eens een biosje te pakken. Omdat we daarna nog wat in de stad wouden gaan drinken, moesten we verplicht de vroege voorstelling pakken, want anders waren we nooit voor twaalf uur meer in een kroeg binnen. Maar dat probleem is, als het goed is, binnenkort voorbij. Want ik heb er vertrouwen in dat de meeste Horinezen woensdag voor een NO SHUT partij gaan stemmen. En zodoende wordt dan die belachelijke regel weer terug gedraaid. Deze maatregel haalde trouwens helemaal het tv programma 1 vandaag, waarbij het duidelijk werd dat de PVDA (die ook voor de 12uurs regeling is) de plank volledig misslaat.
Maar genoeg daarover nu. We zijn naar de film Percy Jackson : The lighting thief geweest. Het was een gave film die over de Griekse mythologie ging. Percy was namelijk een half god, net zoals Hercules zeg maar. Aanvankelijk wist hij dat helemaal niet, maar daar kwam hij op een gegeven ogenblik heel snel achter toen hij door een vreselijke monster werd aangevallen. Dat monster dacht dat hij dus die lighting thief was, maar voor de rest stel ik voor dat je de film zelf gaat bekijken. Hij is zeker de moeite waard.
Daarna zijn we dus met de trein weer terug gereisd naar Hoorn en kwamen we al om 10 uur in het café aan. Daar hebben we nog even lekker na zitten kletsen en genoten van een drankje…Daar waar ik overigens helemaal niet zo goed meer tegen kan. Vandaag kwamen we namelijk om 2 uur pas ons bed uit. En daarna hebben we alleen maar op de bank gehangen. Kortom, ik heb het eiland Pampus nog nooit gezien, maar ik lag er vandaag wel voor.
Mazzel
Maar genoeg daarover nu. We zijn naar de film Percy Jackson : The lighting thief geweest. Het was een gave film die over de Griekse mythologie ging. Percy was namelijk een half god, net zoals Hercules zeg maar. Aanvankelijk wist hij dat helemaal niet, maar daar kwam hij op een gegeven ogenblik heel snel achter toen hij door een vreselijke monster werd aangevallen. Dat monster dacht dat hij dus die lighting thief was, maar voor de rest stel ik voor dat je de film zelf gaat bekijken. Hij is zeker de moeite waard.
Daarna zijn we dus met de trein weer terug gereisd naar Hoorn en kwamen we al om 10 uur in het café aan. Daar hebben we nog even lekker na zitten kletsen en genoten van een drankje…Daar waar ik overigens helemaal niet zo goed meer tegen kan. Vandaag kwamen we namelijk om 2 uur pas ons bed uit. En daarna hebben we alleen maar op de bank gehangen. Kortom, ik heb het eiland Pampus nog nooit gezien, maar ik lag er vandaag wel voor.
Mazzel
26 februari 2010
De prins op de heuvel
Een jeugdsentiment mysterie (want zo kan je het wel noemen) van ongeveer 25 jaar oud is vorige week eindelijk opgelost. Van kinds af aan volgde mijn zus en ik diverse (tekenfilm) series waarbij we vaak te weten zijn gekomen hoe de verhalen afliepen. Op eentje na dan. Want de spik splinter nieuwe video recorder van destijds, kon er niets aan doen dat de tv programmering van die middag ineens veranderd werd. Daardoor stond de allerlaatste aflevering van de tekenfilm serie Candy Candy niet op de band toen we weer thuis kwamen, en hebben we dus nooit geweten hoe het verhaal nu uiteindelijk afliep.
Ondanks dat deze serie eigenlijk meer voor meisjes bedoelt was, slaagde het verhaal er toch in om bij mij de status jeugdsentiment te krijgen. Dit kwam omdat toen de eerste afleveringen werden uitgezonden ik maar een jaar of 10 was. Bovendien greep het verhaal me aan omdat de hoofdpersoon nou niet bepaald een makkelijk leven had. Ze werd vaak gepest en het overlijden van haar beste maatje Antony maakte een diepe indruk op mij als kind zijnde.
Met de komst van Youtube heb ik dus eindelijk kunnen achterhalen hoe het verhaal nou afliep. En dat was even wat meer ‘werk’ dan het bekijken van die ‘laatste’ aflevering. Ik kwam er via youtube en wikipedia namelijk achter, dat de serie uit veel meer afleveringen bestond dan dat de KRO destijds had aangekocht (en in het Nederlands heeft laten inspreken). In Nederland zijn er maar 52 afleveringen uitgezonden, terwijl er in totaal maarliefs 115 van zijn gemaakt. Dus zelfs al hadden mijn zus en ik die laatste aflevering destijds gezien, dan nog had het een extreem open einde gehad.
Waarom de KRO alleen de eerste 52 afleveringen heeft aangekocht is overigens niet duidelijk geworden. Het kan zijn dat dit aantal vrij normaal was in die tijd , want dan heb je namelijk precies een jaar aan afleveringen op de plank liggen (als je er elke week eentje uitzend). Dit (eigen) idee kan kloppen, want de tovenaar van oz bestaat namelijk ook uit 52 afleveringen. Het kan ook zijn dat de KRO dit gedaan heeft omdat de serie in een later stadium wat serieuzer werd. Candy werd steeds volwassener en de serie kreeg soms meer weg van een soap achtig iets, dan dat het op een echte kinder tekenfilm leek. Zo werd in het verhaal namelijk duidelijk verteld hoe de eerste wereld oorlog was uitgebroken. Een vriend van haar (die gast met die bril) komt daarin ook om het leven.
In anderhalf jaar tijd, heb ik mezelf door de resterende afleveringen heen ‘geworsteld’. Dat deed ik natuurlijk als ik toe was aan een jeugdsentiment moment en die komen meestal als ik een extreem zware werkdag achter de rug heb gehad. Afgelopen week was het zover. Toen bekeek ik namelijk de allerlaatste aflevering. En die sloot het verhaal naar mij mening echt goed af ook. Ze komt er in die aflevering namelijk achter wie die geheimzinnige oom Willem nu is, die haar destijds had geadopteerd. Maar het aller belangrijkste hebben ze tot de laatste 10 minuten bewaard. Dan komt ze er pas achter wie die prins op de heuvel nu daadwerkelijk was….
Mystory solved…. Mazzel
Ondanks dat deze serie eigenlijk meer voor meisjes bedoelt was, slaagde het verhaal er toch in om bij mij de status jeugdsentiment te krijgen. Dit kwam omdat toen de eerste afleveringen werden uitgezonden ik maar een jaar of 10 was. Bovendien greep het verhaal me aan omdat de hoofdpersoon nou niet bepaald een makkelijk leven had. Ze werd vaak gepest en het overlijden van haar beste maatje Antony maakte een diepe indruk op mij als kind zijnde.
Met de komst van Youtube heb ik dus eindelijk kunnen achterhalen hoe het verhaal nou afliep. En dat was even wat meer ‘werk’ dan het bekijken van die ‘laatste’ aflevering. Ik kwam er via youtube en wikipedia namelijk achter, dat de serie uit veel meer afleveringen bestond dan dat de KRO destijds had aangekocht (en in het Nederlands heeft laten inspreken). In Nederland zijn er maar 52 afleveringen uitgezonden, terwijl er in totaal maarliefs 115 van zijn gemaakt. Dus zelfs al hadden mijn zus en ik die laatste aflevering destijds gezien, dan nog had het een extreem open einde gehad.
Waarom de KRO alleen de eerste 52 afleveringen heeft aangekocht is overigens niet duidelijk geworden. Het kan zijn dat dit aantal vrij normaal was in die tijd , want dan heb je namelijk precies een jaar aan afleveringen op de plank liggen (als je er elke week eentje uitzend). Dit (eigen) idee kan kloppen, want de tovenaar van oz bestaat namelijk ook uit 52 afleveringen. Het kan ook zijn dat de KRO dit gedaan heeft omdat de serie in een later stadium wat serieuzer werd. Candy werd steeds volwassener en de serie kreeg soms meer weg van een soap achtig iets, dan dat het op een echte kinder tekenfilm leek. Zo werd in het verhaal namelijk duidelijk verteld hoe de eerste wereld oorlog was uitgebroken. Een vriend van haar (die gast met die bril) komt daarin ook om het leven.
In anderhalf jaar tijd, heb ik mezelf door de resterende afleveringen heen ‘geworsteld’. Dat deed ik natuurlijk als ik toe was aan een jeugdsentiment moment en die komen meestal als ik een extreem zware werkdag achter de rug heb gehad. Afgelopen week was het zover. Toen bekeek ik namelijk de allerlaatste aflevering. En die sloot het verhaal naar mij mening echt goed af ook. Ze komt er in die aflevering namelijk achter wie die geheimzinnige oom Willem nu is, die haar destijds had geadopteerd. Maar het aller belangrijkste hebben ze tot de laatste 10 minuten bewaard. Dan komt ze er pas achter wie die prins op de heuvel nu daadwerkelijk was….
Mystory solved…. Mazzel
17 februari 2010
De eerste plak
Svens eerste gouden plak is binnen. Ik kneep hem echter wel, want toen hij als een van de eerste favorieten ‘slechts’ 6:14 op de klok neerzette, was ik er helemaal niet zeker van of dit wel genoeg was. Hij steefde namelijk af op een tijd van 6:11 / 6:12, maar de laatste paar rondjes gingen erg zwaar en klokte hij zelfs dertigers. Toen kwam er ook nog een Koreaan die maar 2 en een halve seconde langzamer was dan Sven. Maar gelukkig lukte het de overige concurrenten stuk voor stuk niet om ook maar in de buurt van die 6:14 te komen.
Afgelopen zaterdag, toen dus de Olympische vijf kilometer werd afgelegd, was ik trouwens in het zuiden. Yvette vierde haar verjaardag en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Het was weer een gezellige dag en ik heb met veel bekenden gesproken die ik al een tijdje niet gezien had. Het schaatsen hield ik natuurlijk wel in mijn achterhoofd. Ik wist dat het om 21:00 uur zou beginnen en daarom besloot ik om 20:00 uur weer uit zuid Limburg te vertrekken. De eerste paren zou ik dan gewoon in de auto op de radio volgen. Hopelijk zou ik dan, als Sven op de baan moest verschijnen, al thuis zijn. Maar helemaal zeker daarvan kon ik natuurlijk niet zijn.
Om 20:00 uur vertrok ik dus bij de verjaardag en reed op de snelweg meteen een sneeuwstorm(pje) in. Op de A2 richting het noorden, heb je tot aan Eindhoven helemaal geen verlichting. Dit is normaal gesproken niet zo erg, maar met sneeuw erbij had ik liever toch straat verlichting langs de snelweg gehad. Het eerste uur van de terugreis, had ik gewoon mijn MP3tjes opstaan. Maar bij de tijd dat het negen uur was, zette ik de radio toch op 1, want ik had op het internet gelezen dat die zender de Olympische vijf ging uitzenden. Al luisterend naar de eerste eindtijden, viel me ineens op dat er een man half op de weg lag (half op de rechterrijstrook en half op de vluchtstrook). Ik schrok me wezenloos, en gaf een ruk aan het stuur. Gelukkig reed er links van me helemaal niemand, anders had ik zo tegen die persoon aangezeten. Op het laatste moment kon ik zien dat het geen man was, maar een Carnavals pop, die waarschijnlijk van een wagen was afgevallen. Maar bij die tijd was ik al zo geschrokken dat mijn hart in mijn keel bonsde. Na een minuut of 5 was ik weer bijgekomen, en overheerste vooral de opluchting dat er niets ernstig gebeurd was. Toen kon ik ook weer van het schaatsen genieten.
Ik reed Hoorn net binnen, toen het 10de paar op het ijs verscheen. Sven moest in rit 11, dus het zag er nog steeds naar uit dat ik hem op de tv zou kunnen gaan zien. Eenmaal het huis binnengestoven, zette ik natuurlijk meteen de tv aan. En ja hoor. Daar stond Sven net klaar om te gaan beginnen. Ik had het dus op de seconde na goed getimed…
Mazzel
Afgelopen zaterdag, toen dus de Olympische vijf kilometer werd afgelegd, was ik trouwens in het zuiden. Yvette vierde haar verjaardag en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Het was weer een gezellige dag en ik heb met veel bekenden gesproken die ik al een tijdje niet gezien had. Het schaatsen hield ik natuurlijk wel in mijn achterhoofd. Ik wist dat het om 21:00 uur zou beginnen en daarom besloot ik om 20:00 uur weer uit zuid Limburg te vertrekken. De eerste paren zou ik dan gewoon in de auto op de radio volgen. Hopelijk zou ik dan, als Sven op de baan moest verschijnen, al thuis zijn. Maar helemaal zeker daarvan kon ik natuurlijk niet zijn.
Om 20:00 uur vertrok ik dus bij de verjaardag en reed op de snelweg meteen een sneeuwstorm(pje) in. Op de A2 richting het noorden, heb je tot aan Eindhoven helemaal geen verlichting. Dit is normaal gesproken niet zo erg, maar met sneeuw erbij had ik liever toch straat verlichting langs de snelweg gehad. Het eerste uur van de terugreis, had ik gewoon mijn MP3tjes opstaan. Maar bij de tijd dat het negen uur was, zette ik de radio toch op 1, want ik had op het internet gelezen dat die zender de Olympische vijf ging uitzenden. Al luisterend naar de eerste eindtijden, viel me ineens op dat er een man half op de weg lag (half op de rechterrijstrook en half op de vluchtstrook). Ik schrok me wezenloos, en gaf een ruk aan het stuur. Gelukkig reed er links van me helemaal niemand, anders had ik zo tegen die persoon aangezeten. Op het laatste moment kon ik zien dat het geen man was, maar een Carnavals pop, die waarschijnlijk van een wagen was afgevallen. Maar bij die tijd was ik al zo geschrokken dat mijn hart in mijn keel bonsde. Na een minuut of 5 was ik weer bijgekomen, en overheerste vooral de opluchting dat er niets ernstig gebeurd was. Toen kon ik ook weer van het schaatsen genieten.
Ik reed Hoorn net binnen, toen het 10de paar op het ijs verscheen. Sven moest in rit 11, dus het zag er nog steeds naar uit dat ik hem op de tv zou kunnen gaan zien. Eenmaal het huis binnengestoven, zette ik natuurlijk meteen de tv aan. En ja hoor. Daar stond Sven net klaar om te gaan beginnen. Ik had het dus op de seconde na goed getimed…
Mazzel
11 februari 2010
Het mysterie .... deel 2...
Ruim drie jaar geleden startte ik een blog reeks over mysteries. Die eerste blog (zie : http://jeroenmuis.blogspot.com/2006/12/het-mysterie.html ) ging over het witte sokken mysterie. In dat blog vertelde ik dat ik misschien nog wel eens terug zou komen om andere mysteries te bespreken, maar dat is er tot nu toe dus nog niet van gekomen. Afgelopen week, schoot er eentje te binnen, en vandaar dat ik die nu even wil omschrijven.
Deze keer ga ik het over het schoonmoeder mysterie hebben. Je hoeft de radio in de middag maar op Veronica te zetten, of de schoonmoeder moppen vliegen je om je oren. Ik vraag me af of de soep echt zo heet wordt gegeten, of dat dit fenomeen op een of andere manier in ‘moppenland’ is ontstaan. Persoonlijk ken ik eigenlijk maar 1 persoon die openlijk er voor uitkomt dat hij een enorme hekel aan zijn schoonmoeder heeft. (Voor zijn veiligheid zal ik zijn naam maar even niet noemen). Maar voor de rest ken ik helemaal niemand die dit met mij heeft gedeeld. Dit kan natuurlijk betekenen dat ze gewoon hun mond daarover houden. Dat zou ervoor zorgen dat het compleet onduidelijk is of er daadwerkelijk een ‘schoonmoeder probleem’ bestaat. Maar misschien verraad het spreek woord : Waar rook is, is vuur, wel dat er weldegelijk een schoonmoeder probleem is (waarbij de moppen de rook is zeg maar). Misschien heeft de wetenschap al hiernaar onderzoek gedaan, maar dat heb ik in ieder geval niet kunnen vinden. Als dit niet het geval is, is het misschien een goed idee om dat juist wel een keertje te onderzoeken. De kans is klein dat een (echte) wetenschapper dit leest en dan ook daadwerkelijk beslist om dit te doen, maar je weet maar nooit.
Om eventuele speculaties over mijn eigen ‘schoonmoeder probleem’ meteen in de kiem te smoren, kan ik je verzekeren dat ik goed met haar kan opschieten. Laatst nog, toen Rachel op een middag plotseling niet met haar kon gaan Squashen, nam ik graag haar plaats in. Samen met mijn schoonmoeder hebben we dus flink staan meppen (met het racket tegen de bal wel te verstaan). Ik bedacht me later : ‘Laat Rob van Someren het maar niet weten. Voordat je het weet verzint hij er een mop over.’
Mazzel
Deze keer ga ik het over het schoonmoeder mysterie hebben. Je hoeft de radio in de middag maar op Veronica te zetten, of de schoonmoeder moppen vliegen je om je oren. Ik vraag me af of de soep echt zo heet wordt gegeten, of dat dit fenomeen op een of andere manier in ‘moppenland’ is ontstaan. Persoonlijk ken ik eigenlijk maar 1 persoon die openlijk er voor uitkomt dat hij een enorme hekel aan zijn schoonmoeder heeft. (Voor zijn veiligheid zal ik zijn naam maar even niet noemen). Maar voor de rest ken ik helemaal niemand die dit met mij heeft gedeeld. Dit kan natuurlijk betekenen dat ze gewoon hun mond daarover houden. Dat zou ervoor zorgen dat het compleet onduidelijk is of er daadwerkelijk een ‘schoonmoeder probleem’ bestaat. Maar misschien verraad het spreek woord : Waar rook is, is vuur, wel dat er weldegelijk een schoonmoeder probleem is (waarbij de moppen de rook is zeg maar). Misschien heeft de wetenschap al hiernaar onderzoek gedaan, maar dat heb ik in ieder geval niet kunnen vinden. Als dit niet het geval is, is het misschien een goed idee om dat juist wel een keertje te onderzoeken. De kans is klein dat een (echte) wetenschapper dit leest en dan ook daadwerkelijk beslist om dit te doen, maar je weet maar nooit.
Om eventuele speculaties over mijn eigen ‘schoonmoeder probleem’ meteen in de kiem te smoren, kan ik je verzekeren dat ik goed met haar kan opschieten. Laatst nog, toen Rachel op een middag plotseling niet met haar kon gaan Squashen, nam ik graag haar plaats in. Samen met mijn schoonmoeder hebben we dus flink staan meppen (met het racket tegen de bal wel te verstaan). Ik bedacht me later : ‘Laat Rob van Someren het maar niet weten. Voordat je het weet verzint hij er een mop over.’
Mazzel
6 februari 2010
Een glibberig weekje
Afgelopen maandag ging ik voordat ik naar mijn werk ging, eerst nog even wat staan tafels wegbrengen. Die hadden we namelijk op Rachels verjaardag gebruikt. Ik had ze keurig in de auto neergelegd en verwachte helemaal niet dat de wegen zo erg glad zouden zijn. Er lag natuurlijk wel sneeuw, maar dat lag er wel meer deze tijd.
Nee afgelopen maandag werd het ons landje duidelijk hoe onze wegen eruit kunnen zien als er geen strooizout zou bestaan. Toen ik namelijk bij ons de straat uit reed, kwam ik meteen op een soort ijsplaat terecht. De weg was in zijn geheel niet meer te zien. Alleen een ijsweg waar Sven Kramer waarschijnlijk op zou hopen dat die in Vancouver zou liggen. Harder dan 20 a 30 kilometer per uur kon je er niet op rijden, want dan gleed je auto gewoon naar de zijkant van de weg. Al snel stond ik in de file die tot aan de binnenstad stond. Voor me reed een grote Connection bus waarvan je elke keer de achterkant zag wegglijden als hij weer gas moest geven. Uiteindelijk kwamen we bij het stoplicht terecht maar wat we niet konden weten bleek dit het eindpunt van de bus te worden. Toen het stoplicht op groen sprong, gaf de chauffeur wel gas, maar hij kwam helemaal niet meer vooruit. De achterkant gleed helemaal weg naar de rechter kant. Gelukkig stond er niemand naast de bus voor rechtsaf, anders had de bus daar frontaal tegenaan gegleden. Op dat moment begon ik het zelfs een beetje eng te vinden. Ik ben maar linksaf geslagen, want de bus blokkeerde de rechtdoor rijbaan compleet. Die dag heeft het in totaal 2 uur geduurd om de staan tafels naar de andere kant van de stad te brengen en naar mijn werk te rijden. Ik had mijn collega’s voor de zekerheid even gebeld, want misschien waren die wel ongerust geworden.
Afgelopen woensdag was het weer zo’n dag. Dit keer was de sneeuw wel verdwenen, maar had het geregend op het nog bevroren wegdek. Ik zou die dag de Knight naar de garage brengen, omdat die APK gekeurd moest worden. Bij de eerste bocht gleed ik al een metertje weg, zodat ik meteen met de feiten werd geconfronteerd. Ik naam aan dat het op de provinciale weg wel beter zou zijn, maar dat was dus niet het geval. Daar was het nog gladder op dan in de stad zelf. Kortom, we konden weer maximaal 30 rijden. Ik kreeg van de garage een leen auto mee, en daarmee kon ik naar mijn werk toe gaan glibberen. Dat is dus helemaal eng, want je eigen auto ben je dan nog wel gewent. Maar hoe die leenauto reageerde op de gladheid, kon ik natuurlijk niet weten. Gelukkig ging alles goed, al was ik wel (uiteraard) veels te laat op mijn werk. Maar veiligheid gaat natuurlijk boven alles.
Mazzel
Nee afgelopen maandag werd het ons landje duidelijk hoe onze wegen eruit kunnen zien als er geen strooizout zou bestaan. Toen ik namelijk bij ons de straat uit reed, kwam ik meteen op een soort ijsplaat terecht. De weg was in zijn geheel niet meer te zien. Alleen een ijsweg waar Sven Kramer waarschijnlijk op zou hopen dat die in Vancouver zou liggen. Harder dan 20 a 30 kilometer per uur kon je er niet op rijden, want dan gleed je auto gewoon naar de zijkant van de weg. Al snel stond ik in de file die tot aan de binnenstad stond. Voor me reed een grote Connection bus waarvan je elke keer de achterkant zag wegglijden als hij weer gas moest geven. Uiteindelijk kwamen we bij het stoplicht terecht maar wat we niet konden weten bleek dit het eindpunt van de bus te worden. Toen het stoplicht op groen sprong, gaf de chauffeur wel gas, maar hij kwam helemaal niet meer vooruit. De achterkant gleed helemaal weg naar de rechter kant. Gelukkig stond er niemand naast de bus voor rechtsaf, anders had de bus daar frontaal tegenaan gegleden. Op dat moment begon ik het zelfs een beetje eng te vinden. Ik ben maar linksaf geslagen, want de bus blokkeerde de rechtdoor rijbaan compleet. Die dag heeft het in totaal 2 uur geduurd om de staan tafels naar de andere kant van de stad te brengen en naar mijn werk te rijden. Ik had mijn collega’s voor de zekerheid even gebeld, want misschien waren die wel ongerust geworden.
Afgelopen woensdag was het weer zo’n dag. Dit keer was de sneeuw wel verdwenen, maar had het geregend op het nog bevroren wegdek. Ik zou die dag de Knight naar de garage brengen, omdat die APK gekeurd moest worden. Bij de eerste bocht gleed ik al een metertje weg, zodat ik meteen met de feiten werd geconfronteerd. Ik naam aan dat het op de provinciale weg wel beter zou zijn, maar dat was dus niet het geval. Daar was het nog gladder op dan in de stad zelf. Kortom, we konden weer maximaal 30 rijden. Ik kreeg van de garage een leen auto mee, en daarmee kon ik naar mijn werk toe gaan glibberen. Dat is dus helemaal eng, want je eigen auto ben je dan nog wel gewent. Maar hoe die leenauto reageerde op de gladheid, kon ik natuurlijk niet weten. Gelukkig ging alles goed, al was ik wel (uiteraard) veels te laat op mijn werk. Maar veiligheid gaat natuurlijk boven alles.
Mazzel
31 januari 2010
De demonstratie
Het vroor 9 graden toen ik van de week buitenstond te wachten op een collega. Ik was namelijk in de ochtend naar hem toe gereden en samen zouden we met zijn auto van de zaak dan naar het hoofdkantoor rijden van een grote supermarkt keten. We hadden om half acht bij hem thuis afgesproken, maar ik was een paar minuutjes te vroeg. Vandaar dat ik daar stond te blauwbekken. Mijn collega vroeg zich af waarom ik niet even had aangebeld, maar ik wilde zijn overige familie leden niet wakker maken. Want misschien sliepen die om half acht nog.
Toen we eenmaal in de auto zaten, zette hij de kachel even lekker hoog, zodat de min negen graden vorst weer uit mijn lijf kon wegtrekken. Samen vertrokken we richting het zuiden van het land, want daar stond het hoofdkantoor van deze supermarkt keten. Doel van deze dag was het demonstreren van mijn presets programma (daar waar ik al eens een weblog over geschreven heb). Het viel gelukkig mee met de files, zodat we ruim op tijd op de bestemming aankwamen. Daar heb ik mijn ogen uit gekeken. Het ongelofelijk grote terrein maakte diepe indruk op mij. Vrachtwagens reden af en aan, en konden in wel zestig van die terminals worden volgeladen. Toen we ons bij de balie hadden ingecheckt, duurde het zeker 10 minuten wandelen voordat we bij de ICT afdeling op het terrein waren aanbeland. Dat was dus weer even blauwbekken, maar de ICT mannen hebben ons meteen een overheerlijk kopje koffie aangeboden, zodat we de kou(ik dus voor de tweede keer), weer snel waren vergeten.
Na een kortstondig verhaaltje over hoe het met de supermarkt filialen in het algemeen ging, vertrokken we richting de ICT ruimte. Ook daar keek ik weer mijn ogen uit. In een enorme kamer stonden allerlei computers die ongetwijfeld het zenuw centrum van het bedrijf was. Er hingen ook van die mega schermen aan de muur met onder andere de kaart van Nederland daarop. Die werd waarschijnlijk gebruikt om de bevoorrading van al die filialen goed te laten verlopen.
Op een server pc werd mijn presets programma geïnstalleerd, en begon mijn collega eerst met een standaard verhaaltje. Dit bestond uit waarom het programma gemaakt is, een wat het allemaal globaal kan. Hoe het inhoudelijk werkte, mocht ik zelf vertellen. Dus dat was natuurlijk erg leuk om te doen. Ik heb het idee dat de ICT man die bij de demonstratie aanwezig was, het wel een handig programma vond. Al met al dus een geslaagde demonstratie leek mij zo.. Hoe dit nu verder uitpakt, omschrijf ik misschien nog in een vervolg blog.
Mazzel
Toen we eenmaal in de auto zaten, zette hij de kachel even lekker hoog, zodat de min negen graden vorst weer uit mijn lijf kon wegtrekken. Samen vertrokken we richting het zuiden van het land, want daar stond het hoofdkantoor van deze supermarkt keten. Doel van deze dag was het demonstreren van mijn presets programma (daar waar ik al eens een weblog over geschreven heb). Het viel gelukkig mee met de files, zodat we ruim op tijd op de bestemming aankwamen. Daar heb ik mijn ogen uit gekeken. Het ongelofelijk grote terrein maakte diepe indruk op mij. Vrachtwagens reden af en aan, en konden in wel zestig van die terminals worden volgeladen. Toen we ons bij de balie hadden ingecheckt, duurde het zeker 10 minuten wandelen voordat we bij de ICT afdeling op het terrein waren aanbeland. Dat was dus weer even blauwbekken, maar de ICT mannen hebben ons meteen een overheerlijk kopje koffie aangeboden, zodat we de kou(ik dus voor de tweede keer), weer snel waren vergeten.
Na een kortstondig verhaaltje over hoe het met de supermarkt filialen in het algemeen ging, vertrokken we richting de ICT ruimte. Ook daar keek ik weer mijn ogen uit. In een enorme kamer stonden allerlei computers die ongetwijfeld het zenuw centrum van het bedrijf was. Er hingen ook van die mega schermen aan de muur met onder andere de kaart van Nederland daarop. Die werd waarschijnlijk gebruikt om de bevoorrading van al die filialen goed te laten verlopen.
Op een server pc werd mijn presets programma geïnstalleerd, en begon mijn collega eerst met een standaard verhaaltje. Dit bestond uit waarom het programma gemaakt is, een wat het allemaal globaal kan. Hoe het inhoudelijk werkte, mocht ik zelf vertellen. Dus dat was natuurlijk erg leuk om te doen. Ik heb het idee dat de ICT man die bij de demonstratie aanwezig was, het wel een handig programma vond. Al met al dus een geslaagde demonstratie leek mij zo.. Hoe dit nu verder uitpakt, omschrijf ik misschien nog in een vervolg blog.
Mazzel
25 januari 2010
1+1 = Super
Veel films zijn natuurlijk op fictie gebaseerd. En daar is de film 2012, waar Rachel, Ramon en ik een paar maanden geleden heen waren geweest, er ZEKER eentje van. Toch kun je nuttige dingen leren van een film vol fictie. Aan het einde namelijk, toen de mensheid compleet ten dode was opgeschreven, riep een van de hoofdrol spelers de volgende zin door de intercom. ‘Op het moment dat wij elkaar als mensen niet meer helpen, dat is het moment dat we ophouden om mensen te zijn. Dan pas zijn we ECHT uitgestorven’.
Ik zat aan die zin te denken toen ik op de radio naar radio 555 zat te luisteren. Een haastig opgezet programma moest miljoenen ophalen voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. De meest grote radio concurrenten sloegen de handen ineen en verzamelde zo veel mogelijk geld bij elkaar. Tussen 12 en 2 zat zelfs een duo DJ’s die (zowaar ik heb begrepen) elkaars bloed wel konden drinken. De een was baas van een radio station en heeft de ander een keer op staande voet ontslagen. Maar het maakte die dag niet uit. Ze hadden kennelijk geluisterd naar de fictieve man uit een drama film waarvan een klein beetje toch was uitgekomen. Niet het einde van de wereld, maar wel het einde van een slordige 150.000 mensen.
‘Zijn we echt mensen?’, vroeg ik me af toen ik van een klant bezoek weer terug reed naar de zaak. ‘Ja, dat zijn we’ concludeerde ik. We komen voor elkaar op als het er echt op aan komt. Er is hoop voor de mensheid dat er ooit wereld vrede komt. De ultieme droom die (bijna) iedereen ooit hoopt mee te maken.
Maar zelfs met een wereld waarin geen oorlog meer is, kan een ramp zoals deze natuurlijk toch gebeuren. Het is hard, maar de natuur heeft geen gevoel en al helemaal geen medelijden. Ongelukken en rampen zullen altijd plaats vinden. Daar zit geen plan achter, of motief. Dat is nou eenmaal het leven. Het is hoe we daar mee omgaan wat ons uiteindelijk mensen maakt.
Je voelt waarschijnlijk nu als lezer van mijn blog een John Lennon moment opkomen, maar dat heb ik al een keertje in een ander blog gedaan. Nee, ik sluit af met weer een fictie moment uit de laatste Superman film. We kunnen natuurlijk wel blijven fantaseren dat de mensheid geholpen wordt bij rampen zoals in Haïti. Zie : http://www.youtube.com/watch?v=IexEzk6TTSY hoe Superman een vliegtuig ramp weet te voorkomen. Het is natuurlijk niet echt. Want superman bestaat niet, maar een hele boel mensen die gezamenlijk opkomen voor de medemens.. Die kan je , als je ze bij elkaar optelt, misschien toch met een klein supermannetje vergelijken.
Mazzel
Ik zat aan die zin te denken toen ik op de radio naar radio 555 zat te luisteren. Een haastig opgezet programma moest miljoenen ophalen voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. De meest grote radio concurrenten sloegen de handen ineen en verzamelde zo veel mogelijk geld bij elkaar. Tussen 12 en 2 zat zelfs een duo DJ’s die (zowaar ik heb begrepen) elkaars bloed wel konden drinken. De een was baas van een radio station en heeft de ander een keer op staande voet ontslagen. Maar het maakte die dag niet uit. Ze hadden kennelijk geluisterd naar de fictieve man uit een drama film waarvan een klein beetje toch was uitgekomen. Niet het einde van de wereld, maar wel het einde van een slordige 150.000 mensen.
‘Zijn we echt mensen?’, vroeg ik me af toen ik van een klant bezoek weer terug reed naar de zaak. ‘Ja, dat zijn we’ concludeerde ik. We komen voor elkaar op als het er echt op aan komt. Er is hoop voor de mensheid dat er ooit wereld vrede komt. De ultieme droom die (bijna) iedereen ooit hoopt mee te maken.
Maar zelfs met een wereld waarin geen oorlog meer is, kan een ramp zoals deze natuurlijk toch gebeuren. Het is hard, maar de natuur heeft geen gevoel en al helemaal geen medelijden. Ongelukken en rampen zullen altijd plaats vinden. Daar zit geen plan achter, of motief. Dat is nou eenmaal het leven. Het is hoe we daar mee omgaan wat ons uiteindelijk mensen maakt.
Je voelt waarschijnlijk nu als lezer van mijn blog een John Lennon moment opkomen, maar dat heb ik al een keertje in een ander blog gedaan. Nee, ik sluit af met weer een fictie moment uit de laatste Superman film. We kunnen natuurlijk wel blijven fantaseren dat de mensheid geholpen wordt bij rampen zoals in Haïti. Zie : http://www.youtube.com/watch?v=IexEzk6TTSY hoe Superman een vliegtuig ramp weet te voorkomen. Het is natuurlijk niet echt. Want superman bestaat niet, maar een hele boel mensen die gezamenlijk opkomen voor de medemens.. Die kan je , als je ze bij elkaar optelt, misschien toch met een klein supermannetje vergelijken.
Mazzel
19 januari 2010
No Shut!
Afgelopen weekend zaten Rachel en ik wel erg vaak in een kroeg/eetcafé. Zaterdag overdag, toen we even in de stad waren, en we trek kregen in een lekkere kop warme chocolademelk met slagroom. In de avond zijn we met Ramon en Iris uit geweest. En de zondag hebben we met de vriendengroep uit Alkmaar gezellig wat in een eetcafé gegeten.
Toen we die zaterdag middag op de eerste kroeg van het weekend afliepen, viel het aantal posters die aan het raam hingen nogal op. Met grote letters stond er “NO SHUT!” op. De deur van het café gingen net open toen wij aan kwamen wandelen. De eigenaar, die Rachel wel kent omdat ze met Expreszo wel vaker in dit café komt, deed hoogs persoonlijk de deur open. We waren dus de eerste die het pand betraden en bestelde natuurlijk meteen die twee lekkere warme chocomels. De eigenaar bleef na het brengen van die twee mokken even zitten om een praatje te maken. We vroegen wat de posters precies inhielden, en daar wou hij wel even antwoord op geven.
Binnenkort hebben we natuurlijk weer gemeenteraads verkiezingen, en de gemeente heeft besloten dat de kroegen voortaan twee uur eerder hun deuren dicht moeten doen. Normaal gesproken mochten klanten tot 2 uur in de nacht naar binnen, en konden vanaf dan niet meer kroeg hoppen. Deze wet hebben ze aangescherpt tot 12 uur s’nachts. De Hoornse kroegeigenaren zijn bang dat ze hierdoor veel klandizie kwijt raken. Deze aanscherping heeft de gemeente doorgevoerd omdat ze bang zijn voor overmatig drankgebruik van jongeren. Net alsof je drank alleen maar in een kroeg kunt aanschaffen. Kortom, er klopte geen zak van die bewering, zodat zelfs ik kon inzien dat de regeling alleen maar de kroegeigenaren zou treffen.
De kroegeigenaar deelde zelfs van die posters uit. En je raad het waarschijnlijk al. Wij hebben die nu ook op ons raam hangen. Op de poster staat vermeld welke Hoornse politieke partijen voor en welke tegen de nieuwe sluitingstijden zijn.
Mazzel
Toen we die zaterdag middag op de eerste kroeg van het weekend afliepen, viel het aantal posters die aan het raam hingen nogal op. Met grote letters stond er “NO SHUT!” op. De deur van het café gingen net open toen wij aan kwamen wandelen. De eigenaar, die Rachel wel kent omdat ze met Expreszo wel vaker in dit café komt, deed hoogs persoonlijk de deur open. We waren dus de eerste die het pand betraden en bestelde natuurlijk meteen die twee lekkere warme chocomels. De eigenaar bleef na het brengen van die twee mokken even zitten om een praatje te maken. We vroegen wat de posters precies inhielden, en daar wou hij wel even antwoord op geven.
Binnenkort hebben we natuurlijk weer gemeenteraads verkiezingen, en de gemeente heeft besloten dat de kroegen voortaan twee uur eerder hun deuren dicht moeten doen. Normaal gesproken mochten klanten tot 2 uur in de nacht naar binnen, en konden vanaf dan niet meer kroeg hoppen. Deze wet hebben ze aangescherpt tot 12 uur s’nachts. De Hoornse kroegeigenaren zijn bang dat ze hierdoor veel klandizie kwijt raken. Deze aanscherping heeft de gemeente doorgevoerd omdat ze bang zijn voor overmatig drankgebruik van jongeren. Net alsof je drank alleen maar in een kroeg kunt aanschaffen. Kortom, er klopte geen zak van die bewering, zodat zelfs ik kon inzien dat de regeling alleen maar de kroegeigenaren zou treffen.
De kroegeigenaar deelde zelfs van die posters uit. En je raad het waarschijnlijk al. Wij hebben die nu ook op ons raam hangen. Op de poster staat vermeld welke Hoornse politieke partijen voor en welke tegen de nieuwe sluitingstijden zijn.
Mazzel
13 januari 2010
Franz Krienbühl
Met het EK allround achter ons, en de Olympische spelen voor ons, staat het schaatsen momenteel natuurlijk weer volop in de belangstelling. Ook het TV programma “Andere Tijden sport” kon het niet laten om dit onderwerp aan te kaarten. Het programma dook terug in de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk, maar het ging dit keer niet om hun successen. Nee, deze keer ging het om een schaatser die nooit in zijn gehele carrière een internationale prijs heeft wonnen, maar toch zijn stempel op de schaatssport heeft gedrukt.
De Zwitser Franz Krienbühl was de dertig al gepasseerd toen hij zich met de schaatssport ging bezig houden. Hij en zijn vrouw gingen een keer naar de ijsbaan, en toen hij daar eenmaal opstond, was hij meteen verkocht. Binnen de minuut vertelde hij tegen zijn vrouw dat hij een nieuwe passie had gevonden. Die dag zou een keerpunt worden in zijn leven. Ondanks dat hij niet super getalenteerd was, kon hij toch een aardig potje schaatsen. In Zwitserland zelf werd hij al snel kampioen, maar daar had hij natuurlijk niet met de echte grootheden te maken. In de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk, kwamen de ‘echte mannen’ dus uit Nederland en Noorwegen (dat is eigenlijk nog steeds zo). Bij internationale wedstrijden werd hij vaak laatste, maar stal wel de harten van de Nederlandse schaats fans. Op die manier ging hij toch regelmatig met de ‘groten der aarde’ om. Zijn passie voor het schaatsen won het van het feit dat hij simpel weg niet goed genoeg was om met de top mee te draaien.
Het was die passie die de schaatssport voor altijd zou veranderen. Hij zat vaak uren lang te piekeren hoe hij sneller over de baan kon gaan. Zo bedacht hij zelfs schaatsen met een gouden randje. Als de zon dan op het gouden randje zou schijnen, zou het metaal warm worden waardoor het ijs ietsjes smolt. Zodoende zou hij eventueel weer harder kunnen gaan rijden. De meeste mensen namen hem helemaal niet serieus, totdat hij op een gegeven ogenblik WEL met een fantastisch idee kwam aanzetten.
Het was namelijk Franz die als eerste zichzelf in een modern schaatspak hees. Iedereen lachte hem uit toen hij in dat pak op het ijs verscheen. Maar iedereen moest op een gegeven ogenblik ook inzien dat hij inderdaad ineens een stuk harder ging. Binnen de twee jaar, na al dat gelach, reed iedere professionele schaatser ineens in zo’n pak. Daarnaast heeft hij nog een uitvinding op zijn naam staan. Namelijk de verstelbare schaats. Daarmee kon je het schaatsijzer zelf positioneren onder de schaatsschoen.
Ik vond het verhaal van deze vent zo indrukwekkend, dat ik het dus even niet kon nalaten om over hem deze weblog te schrijven. Voor diegene die de uitzending van “Andere Tijden Sport” ook willen zien, raad ik aan om naar uitzendinggemist.nl te gaan.
Mazzel
De Zwitser Franz Krienbühl was de dertig al gepasseerd toen hij zich met de schaatssport ging bezig houden. Hij en zijn vrouw gingen een keer naar de ijsbaan, en toen hij daar eenmaal opstond, was hij meteen verkocht. Binnen de minuut vertelde hij tegen zijn vrouw dat hij een nieuwe passie had gevonden. Die dag zou een keerpunt worden in zijn leven. Ondanks dat hij niet super getalenteerd was, kon hij toch een aardig potje schaatsen. In Zwitserland zelf werd hij al snel kampioen, maar daar had hij natuurlijk niet met de echte grootheden te maken. In de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk, kwamen de ‘echte mannen’ dus uit Nederland en Noorwegen (dat is eigenlijk nog steeds zo). Bij internationale wedstrijden werd hij vaak laatste, maar stal wel de harten van de Nederlandse schaats fans. Op die manier ging hij toch regelmatig met de ‘groten der aarde’ om. Zijn passie voor het schaatsen won het van het feit dat hij simpel weg niet goed genoeg was om met de top mee te draaien.
Het was die passie die de schaatssport voor altijd zou veranderen. Hij zat vaak uren lang te piekeren hoe hij sneller over de baan kon gaan. Zo bedacht hij zelfs schaatsen met een gouden randje. Als de zon dan op het gouden randje zou schijnen, zou het metaal warm worden waardoor het ijs ietsjes smolt. Zodoende zou hij eventueel weer harder kunnen gaan rijden. De meeste mensen namen hem helemaal niet serieus, totdat hij op een gegeven ogenblik WEL met een fantastisch idee kwam aanzetten.
Het was namelijk Franz die als eerste zichzelf in een modern schaatspak hees. Iedereen lachte hem uit toen hij in dat pak op het ijs verscheen. Maar iedereen moest op een gegeven ogenblik ook inzien dat hij inderdaad ineens een stuk harder ging. Binnen de twee jaar, na al dat gelach, reed iedere professionele schaatser ineens in zo’n pak. Daarnaast heeft hij nog een uitvinding op zijn naam staan. Namelijk de verstelbare schaats. Daarmee kon je het schaatsijzer zelf positioneren onder de schaatsschoen.
Ik vond het verhaal van deze vent zo indrukwekkend, dat ik het dus even niet kon nalaten om over hem deze weblog te schrijven. Voor diegene die de uitzending van “Andere Tijden Sport” ook willen zien, raad ik aan om naar uitzendinggemist.nl te gaan.
Mazzel
6 januari 2010
Een druk begin
De feestdagen zitten er weer op en dit houd in dat ik ook weer moet werken. De eerste werkdagen waren extreem zwaar. Dat had ik natuurlijk kunnen weten omdat januari in het algemeen bekend staat als de drukste maand van het jaar. Of deze januari ook de drukste maand aller tijden gaat worden, moeten we natuurlijk even afwachten.
En dan moet ik in de avonden natuurlijk nu ook studeren. Vorige week woensdag zijn de benodigde spullen van de LOI binnengekomen, en kon ik aan de cursus beginnen. In een week tijd heb ik de eerste vijf hoofdstukken van het “Step by step” boek gelezen.. Bij hoofdstuk vijf zit de eerste opdracht die ik moet opsturen, maar dat heb ik nog niet gedaan. Vandaag heb ik het bij het lezen gehouden, en ga morgen avond me over de opdracht buigen. Tot nu toe is het allemaal nog te volgen, en ik hoop dat dit natuurlijk zo blijft. (duim voor me)
Afgelopen maandag was dus een voorbeeld van een compleet bezette dag. Overdag had ik een extreem drukke helpdesk dag. In de avond ging ik naar het zwembad.(het zwemmen ging trouwens verrassend goed. Mijn vorm komt langzaamaan terug). En daarna heb ik dus een hoofdstuk uit het cursus boek gelezen. Toen ik in bed lag bedacht ik mezelf dat het wel eens een druk jaar zou kunnen worden.
Mazzel.
En dan moet ik in de avonden natuurlijk nu ook studeren. Vorige week woensdag zijn de benodigde spullen van de LOI binnengekomen, en kon ik aan de cursus beginnen. In een week tijd heb ik de eerste vijf hoofdstukken van het “Step by step” boek gelezen.. Bij hoofdstuk vijf zit de eerste opdracht die ik moet opsturen, maar dat heb ik nog niet gedaan. Vandaag heb ik het bij het lezen gehouden, en ga morgen avond me over de opdracht buigen. Tot nu toe is het allemaal nog te volgen, en ik hoop dat dit natuurlijk zo blijft. (duim voor me)
Afgelopen maandag was dus een voorbeeld van een compleet bezette dag. Overdag had ik een extreem drukke helpdesk dag. In de avond ging ik naar het zwembad.(het zwemmen ging trouwens verrassend goed. Mijn vorm komt langzaamaan terug). En daarna heb ik dus een hoofdstuk uit het cursus boek gelezen. Toen ik in bed lag bedacht ik mezelf dat het wel eens een druk jaar zou kunnen worden.
Mazzel.
31 december 2009
De Wintercircus
Ik kan me eigenlijk helemaal niet meer herinneren wanneer ik zo ie zo naar een Circus ben geweest. Ik zal er vast wel eens eentje bezocht hebben natuurlijk, maar dat is nergens meer op mijn harde schijf terug te vinden.
Het was Rachel die tijdens het surfen op het internet, tegen het wintercircus aanliep. Het leek haar wel een leuk ideetje om op onze vrije dag die eens te gaan bezoeken. Aanvankelijk wilde we met de trein naar Utrecht (daar waar het circus is staat) , maar we besloten om toch met de auto te gaan. De weersvoorspellingen waren voor die dag niet al te best. Er werd namelijk sneeuw en ijzel voor onze vrij woensdag voorspelt. Zodoende hebben we het laatst mogelijke weerbericht afgewacht, en toen besloten we toch met de auto te gaan. Volgens Arend Langeberg vielen de snelwegen in Nederland perfect te bereiden. Een aangezien ik Arend altijd al een sympathieke vent heb gevonden, nam ik dat direct van hem aan. Bovendien konden we dan nog een uurtje langer in ons bedje blijven liggen.
We moesten de Knight wel even uit graven, want sneeuw was er weldegelijk in grote hoeveelheden gevallen. Maar eenmaal op de snelweg viel daar niets meer van te merken. Er waren ook totaal geen files, zodat we ruim op tijd bij de jaarbeurs aankwamen.
Voordat de hoofdtent openging, verbleven wij eerst in een soort mega wacht tent. Daar kon je allerlei lekkere dingen kopen, en zelfs een ritje op een draaimolen maken. Rachel en ik hebben een broodje Unox tent overvallen. Die broodjes waren mega lekker kan ik je vertellen. Na ongeveer drie kwartier wachten mochten we dan eindelijk naar binnen. We zaten redelijk vooraan, zodat we een goed overzicht over de arena hadden. De shows van het circus waren werkelijk een mega spektakel. Je houdt het niet voormogelijk wat mensen (en dieren natuurlijk ook ) allemaal kunnen leren. Zo was er bijvoorbeeld een koeien show (die je blijkbaar ook heel veel kunstjes kunt leren), en diverse zeer moedige acrobaten die blijkbaar geen hoogte vrees hadden. Ook was er een goochelaar die zijn zeer charmante assistentes steeds maar weer weg toverde. Gelukkig doken ze dan op een compleet onverwachte plek weer op, zodat er volgens mij geen eentje is verdwenen. Naast de koeien waren er ook paarden, honden en geiten die allerlei truukjes uitvoerden.
Kortom, Rachel en ik hebben ons perfect vermaakt die dag. Zeker een aanrader voor het geval je binnenkort een keertje vrij bent.
Mazzel
Het was Rachel die tijdens het surfen op het internet, tegen het wintercircus aanliep. Het leek haar wel een leuk ideetje om op onze vrije dag die eens te gaan bezoeken. Aanvankelijk wilde we met de trein naar Utrecht (daar waar het circus is staat) , maar we besloten om toch met de auto te gaan. De weersvoorspellingen waren voor die dag niet al te best. Er werd namelijk sneeuw en ijzel voor onze vrij woensdag voorspelt. Zodoende hebben we het laatst mogelijke weerbericht afgewacht, en toen besloten we toch met de auto te gaan. Volgens Arend Langeberg vielen de snelwegen in Nederland perfect te bereiden. Een aangezien ik Arend altijd al een sympathieke vent heb gevonden, nam ik dat direct van hem aan. Bovendien konden we dan nog een uurtje langer in ons bedje blijven liggen.
We moesten de Knight wel even uit graven, want sneeuw was er weldegelijk in grote hoeveelheden gevallen. Maar eenmaal op de snelweg viel daar niets meer van te merken. Er waren ook totaal geen files, zodat we ruim op tijd bij de jaarbeurs aankwamen.
Voordat de hoofdtent openging, verbleven wij eerst in een soort mega wacht tent. Daar kon je allerlei lekkere dingen kopen, en zelfs een ritje op een draaimolen maken. Rachel en ik hebben een broodje Unox tent overvallen. Die broodjes waren mega lekker kan ik je vertellen. Na ongeveer drie kwartier wachten mochten we dan eindelijk naar binnen. We zaten redelijk vooraan, zodat we een goed overzicht over de arena hadden. De shows van het circus waren werkelijk een mega spektakel. Je houdt het niet voormogelijk wat mensen (en dieren natuurlijk ook ) allemaal kunnen leren. Zo was er bijvoorbeeld een koeien show (die je blijkbaar ook heel veel kunstjes kunt leren), en diverse zeer moedige acrobaten die blijkbaar geen hoogte vrees hadden. Ook was er een goochelaar die zijn zeer charmante assistentes steeds maar weer weg toverde. Gelukkig doken ze dan op een compleet onverwachte plek weer op, zodat er volgens mij geen eentje is verdwenen. Naast de koeien waren er ook paarden, honden en geiten die allerlei truukjes uitvoerden.
Kortom, Rachel en ik hebben ons perfect vermaakt die dag. Zeker een aanrader voor het geval je binnenkort een keertje vrij bent.
Mazzel
27 december 2009
De komende cursus
Om zoveel mogelijk vrije uren nog in 2009 op te maken, heb ik deze laatste week vrij gekregen. Aangezien Rachel geen vrij heeft, weet ik nog niet helemaal wat ik ga doen. Ik heb me zojuist wel al vast opgegeven voor de LOI cursus Visual Basic, en hoop dus dat ik het lesmateriaal zo snel mogelijk binnen krijg.
Ik heb vreselijk zin in de cursus, maar zie er ook wel een beetje tegenop. Ik heb geen flauw idee hoe zwaar het gaat worden. Hopelijk komt mijn 12jarige ervaring met (Visual) Foxpro goed van pas. De laatste paar weken zit ik online al wat naar voorbeelden te zoeken. Veel dingen komen me bekent voor, en dat geeft hoop. Naast voorbeelden op gewone sites, zijn er ook tal van voorbeelden op Youtube te zien. Ook daarvan zou ik natuurlijk een hele boel kunnen leren. Bij BOL.COM heb ik alvast een online boek aangeschaft die verteld over de verschillen tussen Visual Foxpro en Visual Basic. Daarin staan voorbeelden hoe je iets in Foxpro maakt, en hoe je dat dan in Visual Basic ook kunt maken. Ik verwacht dat dit boek na de cursus erg van pas komt.
Maar eerst ga ik de cursus stap voor stap volgen. Met de online studie begeleider van de LOI hoop ik de basis voor mijn algemene kennis op te bouwen. Daarna, kan ik met het bol.com boek mijn kennis verder uitbreiden. Ik hoop in 2010 het eerste programma in Visual Basic 2008 .net voor mijn werk te kunnen maken.
Mazzel
Ik heb vreselijk zin in de cursus, maar zie er ook wel een beetje tegenop. Ik heb geen flauw idee hoe zwaar het gaat worden. Hopelijk komt mijn 12jarige ervaring met (Visual) Foxpro goed van pas. De laatste paar weken zit ik online al wat naar voorbeelden te zoeken. Veel dingen komen me bekent voor, en dat geeft hoop. Naast voorbeelden op gewone sites, zijn er ook tal van voorbeelden op Youtube te zien. Ook daarvan zou ik natuurlijk een hele boel kunnen leren. Bij BOL.COM heb ik alvast een online boek aangeschaft die verteld over de verschillen tussen Visual Foxpro en Visual Basic. Daarin staan voorbeelden hoe je iets in Foxpro maakt, en hoe je dat dan in Visual Basic ook kunt maken. Ik verwacht dat dit boek na de cursus erg van pas komt.
Maar eerst ga ik de cursus stap voor stap volgen. Met de online studie begeleider van de LOI hoop ik de basis voor mijn algemene kennis op te bouwen. Daarna, kan ik met het bol.com boek mijn kennis verder uitbreiden. Ik hoop in 2010 het eerste programma in Visual Basic 2008 .net voor mijn werk te kunnen maken.
Mazzel
20 december 2009
Ons eigen dorpje
Toen ik op mijn zelf ging wonen, moest ik natuurlijk ook kerst spulletjes voor mezelf aanschaffen. Tegen Mark had ik een keer verteld dat ik een kunst kerstboom had aangeschaft die net het plafond niet raakte (zo groot dus). Toen hij een keertje langskwam, zag hij dat ik eigenlijk maar een klein boompje had aangeschaft. Omdat deze bijna het plafond raakte, kwam omdat ik hem op een hoge kast had neergezet.
Dit boompje hebben Rachel en ik jaren lang als “hoofd”kerstboom gehouden. Maar Rachel vond dat het dit jaar maar eens anders moest. Ze vond dat er dit jaar maar eens een normaal formaat kerstboom in ons huis moest komen. Ik hoefde daar eigenlijk niet eens over na te denken. Ze had natuurlijk helemaal gelijk. Een 30 cm hoge boom is natuurlijk leuk voor erbij, maar verdient de status ‘hoofdkerstboom van het huis’ natuurlijk niet.
Dus gingen we op een zaterdag naar een tuincentrum bij ons in de buurt. Eenmaal daarbinnen, keken wij ons ogen uit. Naast kerstbomen waren er allerlei andere leuke dingen om je huis mee te versieren. Complete miniatuur huisjes en mensjes stonden er ook te koop. Je kon er complete steden mee bouwen (als je daar genoeg geld voor had natuurlijk). We hebben het aanvankelijk bij de kerstboom gehouden. Dezelfde zaterdag hebben we deze in elkaar gezet, maar toch hielden we het gevoel dat onze kerstversiering dit jaar nog steeds niet helemaal af was. Het maken van een eigen miniatuur kerst dorpje, bleef in ons hoofd rondspoken. Daarom zijn we die woensdag erna weer terug gegaan naar het tuincentrum, en hebben toen een paar huisjes aangeschaft. Daarnaast ook natuurlijk wat miniatuur mensen, anders ziet het dorp er wel erg kaal uit. Compleet met nepsneeuw en al, lijkt het nu al aardig op een klein dorpje. Die we natuurlijk elk jaar een beetje gaan uitbreiden, zodat over een paar jaar onze eettafel met kerst volstaat met leuke huisjes e.d. De planning is om over vijf jaar stadsrechten aan te gaan vragen.
Mazzel.
Dit boompje hebben Rachel en ik jaren lang als “hoofd”kerstboom gehouden. Maar Rachel vond dat het dit jaar maar eens anders moest. Ze vond dat er dit jaar maar eens een normaal formaat kerstboom in ons huis moest komen. Ik hoefde daar eigenlijk niet eens over na te denken. Ze had natuurlijk helemaal gelijk. Een 30 cm hoge boom is natuurlijk leuk voor erbij, maar verdient de status ‘hoofdkerstboom van het huis’ natuurlijk niet.
Dus gingen we op een zaterdag naar een tuincentrum bij ons in de buurt. Eenmaal daarbinnen, keken wij ons ogen uit. Naast kerstbomen waren er allerlei andere leuke dingen om je huis mee te versieren. Complete miniatuur huisjes en mensjes stonden er ook te koop. Je kon er complete steden mee bouwen (als je daar genoeg geld voor had natuurlijk). We hebben het aanvankelijk bij de kerstboom gehouden. Dezelfde zaterdag hebben we deze in elkaar gezet, maar toch hielden we het gevoel dat onze kerstversiering dit jaar nog steeds niet helemaal af was. Het maken van een eigen miniatuur kerst dorpje, bleef in ons hoofd rondspoken. Daarom zijn we die woensdag erna weer terug gegaan naar het tuincentrum, en hebben toen een paar huisjes aangeschaft. Daarnaast ook natuurlijk wat miniatuur mensen, anders ziet het dorp er wel erg kaal uit. Compleet met nepsneeuw en al, lijkt het nu al aardig op een klein dorpje. Die we natuurlijk elk jaar een beetje gaan uitbreiden, zodat over een paar jaar onze eettafel met kerst volstaat met leuke huisjes e.d. De planning is om over vijf jaar stadsrechten aan te gaan vragen.
Mazzel.
13 december 2009
Gevallen sterren
Toen ik laatst even naar boven was, viel me op dat er een paar sterren van onze sterrenmuur waren gevallen. Waarschijnlijk was dit per ongeluk gebeurd toen Rachel en ik die middag het dekbed hadden verschoond. Ik moest de noordelijke sterrenhemel (uit het boekje) er weer even bij pakken om te kijken waar de gevallen sterren ook al weer thuis hoorde. Het viel me eigenlijk op dat na vijf jaar we eigenlijk nog maar weinig last hebben gehad van los latende sterren, want tot nu toe blijven ze voorbeeldig hangen. Toen ik de vier sterren weer keurig op hun plekkie zag hangen, moest ik even aan de volgende conversatie tussen Blikkie en Lappie Lapstok uit de Tovenaar van Oz denken.
Lappie : Die lucht is niet lucht dicht, want door al die gaatjes zie ik zonlicht.
Blikkie : Nee joh, dat zijn sterren.
Lappie : Bij ons in het weiland hadden ze er ook een stel van, maar wel veel minder.
Blikkie: Zou hun versterker niet geholpen hebben?
Lappie: Nee, ik heb nog nooit gezien dat er sterren bij kwamen. Ik heb trouwens nog nooit begrepen wie die gevallen sterren iedere keer weer ophangt . Want in alle stratenboeken waar ik in gezocht heb, staat de melkweg in ieder geval niet onder de M…. van Marietje…
Blikkie : Wie zou de nacht….. hebben uit gedacht….
Toen ik over dit gesprek nadacht, kwam het volgende bij me op : ‘Nou jongens, in deze fictieve universum aan mijn muur kan je de gozer die deze sterren elke keer weer ophangt WEL terug vinden onder M… namelijk onder Muis.’
Mazzel
Lappie : Die lucht is niet lucht dicht, want door al die gaatjes zie ik zonlicht.
Blikkie : Nee joh, dat zijn sterren.
Lappie : Bij ons in het weiland hadden ze er ook een stel van, maar wel veel minder.
Blikkie: Zou hun versterker niet geholpen hebben?
Lappie: Nee, ik heb nog nooit gezien dat er sterren bij kwamen. Ik heb trouwens nog nooit begrepen wie die gevallen sterren iedere keer weer ophangt . Want in alle stratenboeken waar ik in gezocht heb, staat de melkweg in ieder geval niet onder de M…. van Marietje…
Blikkie : Wie zou de nacht….. hebben uit gedacht….
Toen ik over dit gesprek nadacht, kwam het volgende bij me op : ‘Nou jongens, in deze fictieve universum aan mijn muur kan je de gozer die deze sterren elke keer weer ophangt WEL terug vinden onder M… namelijk onder Muis.’
Mazzel
9 december 2009
Een knievalletje richting Apple
Mijn collega Jeroen was hartstikke trots op mij vandaag. Ik was vandaag namelijk vrij, en heb die tijd niet alleen gebruikt om samen met Rachel wat orde op zaken te stellen (huishoudelijk gezien), maar ik heb ook een Ipod Touch aangeschaft.
Laatst waren Rachel en ik bij mijn vader, en die had er dus ook eentje. Hij liet even zien wat het allemaal kon, en ik was eigenlijk meteen onder de indruk. Afgelopen zaterdag, toen Rachel en ik even in de stad waren, stond ik op het punt om er ook eentje aan te schaffen, maar hield me toen nog in. De vrees dat het weer de zoveelste gadget zou worden, die uiteindelijk ergens op een plank verdwijnt , overheerste die middag. Maar naar lang nadenken heb ik toch besloten om er eentje aan te schaffen.
Mijn collega Jeroen (om even bij hem terug te komen) is een Apple fanaat. Hoe meer hij met zijn Iphone of Mac computer speelt, hoe meer hij een hekel aan Microsoft begint te krijgen. Ik ben bang dat die ‘neerwaartse’ spiraal niet meer tegen te houden is. Ik daarin tegen, hecht enorm veel waarde aan standaardisatie. Ik kom namelijk nog uit de tijd dat je vier verschillende computer merken had (MSX, Commodore, Atari en PC), waarvan je de software dus niet kon uitwisselen. Nu hebben we een standaard (in de vorm van Microsoft), en wat gaan mensen doen? Inderdaad, vervallen in het oude patroon van het meerdere systemen verhaal. Ook die opvatting moest ik dus overwinnen om toch tot de aanschaf van de Ipod over te gaan.
Vanaf zaterdag middag heb ik over die twee problemen nagedacht, en kwam tot de volgende conclusie. Punt 1 (over de zoveelste gadget) : kan ik nu simpelweg niet weten. Misschien verdwijnt de Ipod inderdaad na een paar maanden wel ergens in een kast, maar misschien ook niet. Dat moest de eventuele aanschaf niet in de weg kunnen staan, want anders kan je natuurlijk helemaal niets meer kopen…..Punt 2 (het standaardisatie probleem): heb ik (denk ik) misschien wat te zwart wit ingezien. Het is niet zo dat ik op deze Ipod geen bestanden kan gebruiken die onder Windows wel werken. Je kan op de Ipod namelijk mp3’s beluisteren, en filmpjes bekijken. Je kan er op internetten en je email bekijken. Kortom zo compatible als wat.
Toen ik Jeroen vandaag even via de MSN sprak, was hij dus hartstikke trots over mijn genomen beslissing. ‘Je eerste stap naar Apple is gemaakt’, zei hij. Zo extreem wil ik het niet noemen, maar een knievalletje was het in ieder geval wel..
Mazzel
Laatst waren Rachel en ik bij mijn vader, en die had er dus ook eentje. Hij liet even zien wat het allemaal kon, en ik was eigenlijk meteen onder de indruk. Afgelopen zaterdag, toen Rachel en ik even in de stad waren, stond ik op het punt om er ook eentje aan te schaffen, maar hield me toen nog in. De vrees dat het weer de zoveelste gadget zou worden, die uiteindelijk ergens op een plank verdwijnt , overheerste die middag. Maar naar lang nadenken heb ik toch besloten om er eentje aan te schaffen.
Mijn collega Jeroen (om even bij hem terug te komen) is een Apple fanaat. Hoe meer hij met zijn Iphone of Mac computer speelt, hoe meer hij een hekel aan Microsoft begint te krijgen. Ik ben bang dat die ‘neerwaartse’ spiraal niet meer tegen te houden is. Ik daarin tegen, hecht enorm veel waarde aan standaardisatie. Ik kom namelijk nog uit de tijd dat je vier verschillende computer merken had (MSX, Commodore, Atari en PC), waarvan je de software dus niet kon uitwisselen. Nu hebben we een standaard (in de vorm van Microsoft), en wat gaan mensen doen? Inderdaad, vervallen in het oude patroon van het meerdere systemen verhaal. Ook die opvatting moest ik dus overwinnen om toch tot de aanschaf van de Ipod over te gaan.
Vanaf zaterdag middag heb ik over die twee problemen nagedacht, en kwam tot de volgende conclusie. Punt 1 (over de zoveelste gadget) : kan ik nu simpelweg niet weten. Misschien verdwijnt de Ipod inderdaad na een paar maanden wel ergens in een kast, maar misschien ook niet. Dat moest de eventuele aanschaf niet in de weg kunnen staan, want anders kan je natuurlijk helemaal niets meer kopen…..Punt 2 (het standaardisatie probleem): heb ik (denk ik) misschien wat te zwart wit ingezien. Het is niet zo dat ik op deze Ipod geen bestanden kan gebruiken die onder Windows wel werken. Je kan op de Ipod namelijk mp3’s beluisteren, en filmpjes bekijken. Je kan er op internetten en je email bekijken. Kortom zo compatible als wat.
Toen ik Jeroen vandaag even via de MSN sprak, was hij dus hartstikke trots over mijn genomen beslissing. ‘Je eerste stap naar Apple is gemaakt’, zei hij. Zo extreem wil ik het niet noemen, maar een knievalletje was het in ieder geval wel..
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
