Jaren geleden had Henk Westbroek op radio 3FM een programma wat “Denk Aan Henk” heette. Daar luisterde ik trouwens jaren lang als trouwe fan naar. Een onderdeel van dit programma was de quiz “Wat is waar?”, waarbij de luisteraar allemaal leuke prijzen kon winnen. Dit “Wat is Waar?” principe wil ik in deze blog ook even gebruiken.
Het zal de tv kijker van vandaag de dag ongetwijfeld wel zijn opgevallen. Er zijn erg veel programma’s over paranormale zaken te bekijken. Zo hebben we natuurlijk Char gehad en Derek Ogilvie, en laatst is er weer een nieuw programma bijgekomen waarin paranormale kinderen voorkomen. Ik als leek vraag me dan altijd af wat daar van waar is. Bestaan die dingen zoals geesten in het echt, of is het allemaal nep en oplichterij? Om die vraag te kunnen beantwoorden moet je natuurlijk altijd bij je zelf beginnen. Zelf heb ik wel eens situaties meegemaakt die je als paranormaal zou kunnen omschrijven. En dan heb ik het niet over geesten, maar over situaties waarvan ik van te voren al wist wat er ging gebeuren (en daarbij ook dingen heb kunnen voorkomen). Hetgeen wat eigenlijk volgens de wetenschap niet kan omdat we in een linair tijdsysteem leven (van oorzaak en gevolg). Nou moet je niet denken dat ik nu al weet hoe het Nederlands elftal bij het EK gaat scoren, want die situaties die ik heb meegemaakt zijn op 1 hand te tellen. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb ze dus wel gehad.
Op zich is de kans dus aanwezig dan paranormale krachten dus bestaan alleen al bekijkend vanuit mijn eigen ervaringen. Maar bewijs voor geesten is dit zeker niet. Ramon vroeg zich laatst bij de wandeling af waarom ik zo graag wil weten of Derek Ogilvie nu de waarheid spreekt of niet. Als antwoord gaf ik dat het natuurlijk wel belangrijk is omdat A) het bewijs voor geesten dan geleverd kan worden en B) of hij de kluit belazerd of niet. Ramon kwam eigenlijk met twee ijzersterke opmerkingen aanzetten. Hij opperde eerst dat bij het eventueel belazeren van de kluit (dat kunnen we natuurlijk niet met zekerheid zeggen), hij maar een kleintje is. Als voorbeeld gaf hij die enorme bedevaartsoorden waar jaarlijks miljoenen mensen heen gaan omdat de heilige maagd Maria daar verschenen is. Even ervan uitgaand dat Maria niet in het echt bestaan heeft, worden jaarlijks dus miljoenen mensen besodemieterd. Of zoals professor Dawkins het in een interview verwoordde : De kans dat er daadwerkelijk iemand uit een rolstoel opstaat en genezen is, is duizenden keren kleiner dan dat ze ziektes aan elkaar overgeven op zo’n oord. Maar daar liet Ramon het niet bij. Hij kwam met nog een sterke opmerking. Het kan natuurlijk ook allemaal een placebo effect hebben. Die mensen die naar Derek Ogilvie of naar een bedevaartsoord gaan kunnen ook geholpen zijn door te denken dat ze geholpen zijn. Bezoekers aan Derek kunnen misschien een hoofdstuk in hun boek afsluiten zonder dat er ook maar iets met de wetenschap of de waarheid te maken heeft. Het doel heiligt in dat geval de middelen.
Al met al is het (net als de tijdsreiziger in een van mijn laatste blogs), niet uit te sluiten of paranormale krachten en geesten in het algemeen nu wel of niet bestaan. Ik laat mijn trouwe lezers daarom achter met drie stellingen over Derek Ogilvie en je mag zelf kiezen wat jij denkt wat de “waarheid” is.
Wat is waar?
Stelling 1 : Derek is een grote oplichter en er is niets waar van zijn gave om met de doden te spreken. Als pluspunt kan je dan wel met het placebo verhaal van hierboven komen aandragen.
Stelling 2 : Derek beschikt weldegelijk over paranormale gaven, maar kan niet met de doden praatten. Hij ontvangt gedachten en emoties van de dierbaren die nog in leven zijn en vormt op die manier een beeld van een overleden persoon. Of Derek dit weet dat deze stelling waar is, kan ik je niet vertellen.
Stelling 3 : Derek spreekt de waarheid. Hij kan inderdaad met de overleden medemens communiceren en het is slechts tijd voordat de wetenschap dit ook kan bewijzen.
Mazzel
28 november 2010
18 november 2010
Master Yoda vs Darth Sidious
Ondanks dat ik de Star Wars films al talloze keren heb bekeken ga ik toch elke keer weer kijken als ze worden uitgezonden. Het lijkt wel een soort magische kracht die mij dan bestuurd zodat ik de tv altijd op de juiste zender laat afstemmen. Gister was de vijfde film op de tv en daarin ontdekte Luke Skywalker dat de slechte Darth Vader eigenlijk zijn vader is.
De volgorde waarin de films gemaakt zijn is voor een leek misschien wat moeilijk te begrijpen. In 1977 kwam deel vier (van de zes) uit. Deel vijf in 1980. En deel zes in 1983. De reden dat de schrijver George Lucas in 1977 de eerste drie delen had overgeslagen, had te maken met het feit dat hij vond dat de film industrie nog niet modern genoeg was. De special effects die je toen had waren wel aardig, maar hij vond die niet toerijkend om het zeer indrukwekkende verhaallijn eer aan te doen. Pas 22 jaar later vond hij dat de tijd rijp was om ook de eerste drie delen van het verhaal op film uit te brengen. Dit gaf een leuke bijkomstigheid als bonus. We wisten natuurlijk dat Darth Vader oorspronkelijk een goed persoon was, maar later was overgestapt naar de Dark side. Hoe dat dan heeft kunnen gebeuren werd pas op het einde van deel drie duidelijk. Dat deel vind ik persoonlijk dan ook de beste van alle zes. Met vooral het eindgevecht tussen master Yoda en de slechte keizer Darth Sidious. Daarvan geef ik natuurlijk even een youtube linkje (filmpje duurt 6 minuten) waarin je ook Darth Vader tegen Obi-wan ziet vechten.
Link naar het beste gedeelte uit de zes delige film serie : http://www.youtube.com/watch?v=MFEjcvIRMDo
Mazzel
De volgorde waarin de films gemaakt zijn is voor een leek misschien wat moeilijk te begrijpen. In 1977 kwam deel vier (van de zes) uit. Deel vijf in 1980. En deel zes in 1983. De reden dat de schrijver George Lucas in 1977 de eerste drie delen had overgeslagen, had te maken met het feit dat hij vond dat de film industrie nog niet modern genoeg was. De special effects die je toen had waren wel aardig, maar hij vond die niet toerijkend om het zeer indrukwekkende verhaallijn eer aan te doen. Pas 22 jaar later vond hij dat de tijd rijp was om ook de eerste drie delen van het verhaal op film uit te brengen. Dit gaf een leuke bijkomstigheid als bonus. We wisten natuurlijk dat Darth Vader oorspronkelijk een goed persoon was, maar later was overgestapt naar de Dark side. Hoe dat dan heeft kunnen gebeuren werd pas op het einde van deel drie duidelijk. Dat deel vind ik persoonlijk dan ook de beste van alle zes. Met vooral het eindgevecht tussen master Yoda en de slechte keizer Darth Sidious. Daarvan geef ik natuurlijk even een youtube linkje (filmpje duurt 6 minuten) waarin je ook Darth Vader tegen Obi-wan ziet vechten.
Link naar het beste gedeelte uit de zes delige film serie : http://www.youtube.com/watch?v=MFEjcvIRMDo
Mazzel
11 november 2010
Parkeer plaatsen
Dat we in Nederland steeds meer auto’s erbij krijgen en dus ook steeds langere files hebben als we naar het werk rijden, is eigenlijk geen nieuwtje meer. Maar dat deze jarenlange toename van blik op de weg ook tot steeds meer parkeer problemen bij ons in de wijk zou leiden, konden we aanvankelijk niet weten.
En toch gebeurde dat dus. Langzaam maar zeker werden deze blikken apparaten op de meest vreemde plekken neergezet omdat de eigenaar geen officiële parkeerplaats kon vinden. Of vond dat hij dan te ver moest lopen. Soms kon je met moeite de straat uit rijden omdat er weer een of andere buurman zijn auto ergens had gedumpt op een plek zodat je er nog maar net langs kon. Ze kregen het steeds weer voor elkaar om ergens een nieuwe parkeer plek van te maken. Tot half op het fietspad aan toe, zodat je maar moest gokken of er een fietser aankwam of niet. De gemeente besloot toen om in te grijpen en die werkzaamheden zijn nu zo goed als voorbij. Aanvankelijk leverde dit nog meer parkeer problemen op omdat ook de bestaande plekken opnieuw werden ingedeeld, maar ik denk dat heel de Grote Waal blij is met het resultaat.
Nu, als Rachel en ik thuiskomen uit het werk, kunnen we uitkiezen waar we onze bolide willen neerzetten. We kunnen zonder de vrees om geknakte spiegels te krijgen, de straat weer uit rijden. Al met al een win win situatie dus. Nou ja. Een klein nadeeltje heeft het wel. Ook onze parkeer plek heeft de gemeente aangepakt en ziet er nu helemaal anders uit. Een beetje nostalgisch persoon (zoals ik) zal er toch aan moeten wennen dat het er nooit meer hetzelfde zal uitzien. Gelukkig was Google streetview nog niet upgedate, en heb ik er gister snel even een afbeelding van bewaard.
Mazzel
En toch gebeurde dat dus. Langzaam maar zeker werden deze blikken apparaten op de meest vreemde plekken neergezet omdat de eigenaar geen officiële parkeerplaats kon vinden. Of vond dat hij dan te ver moest lopen. Soms kon je met moeite de straat uit rijden omdat er weer een of andere buurman zijn auto ergens had gedumpt op een plek zodat je er nog maar net langs kon. Ze kregen het steeds weer voor elkaar om ergens een nieuwe parkeer plek van te maken. Tot half op het fietspad aan toe, zodat je maar moest gokken of er een fietser aankwam of niet. De gemeente besloot toen om in te grijpen en die werkzaamheden zijn nu zo goed als voorbij. Aanvankelijk leverde dit nog meer parkeer problemen op omdat ook de bestaande plekken opnieuw werden ingedeeld, maar ik denk dat heel de Grote Waal blij is met het resultaat.
Nu, als Rachel en ik thuiskomen uit het werk, kunnen we uitkiezen waar we onze bolide willen neerzetten. We kunnen zonder de vrees om geknakte spiegels te krijgen, de straat weer uit rijden. Al met al een win win situatie dus. Nou ja. Een klein nadeeltje heeft het wel. Ook onze parkeer plek heeft de gemeente aangepakt en ziet er nu helemaal anders uit. Een beetje nostalgisch persoon (zoals ik) zal er toch aan moeten wennen dat het er nooit meer hetzelfde zal uitzien. Gelukkig was Google streetview nog niet upgedate, en heb ik er gister snel even een afbeelding van bewaard.
Mazzel
4 november 2010
De tijdreiziger
Het wil nog wel eens gebeuren dat Rachel en ik op onze vrije zondag middag in de auto zitten. Meestal heeft Rachel dan de radio mee en kunnen we naar het puntje puntje spel op radio Veronica luisteren. Ze vertellen dan altijd een prachtig verhaal en de luisteraar moet dan een bepaald woord raden en kunnen dan leuke prijzen winnen. Dit keer vond ik het verhaal zo indrukwekkend dat ik dus besloten heb om er een blog aan te wijden.
Het woord wat overigens op de puntjes hoorde te staan was : mobiele telefoon. Het verhaal gaat namelijk als volgt. Een zekere George Clarke kocht laatst een DVD box van Charlie Chaplin. De film die op de box staat, stamt uit 1928 en behoord dan onder de noemer klassieker. Hij had de hele film bekeken en besloot ook de extra’s te bekijken wat meestal op een DVD box wordt meegeleverd. Maar tijdens het bekijken van deze extra’s viel hem een vrouw op die door het beeld heen liep. Ze hield namelijk iets bij haar oor. Nadat hij het meerdere keren bekeken had, kon hij alleen maar concluderen dat het een mobiele telefoon moest zijn . Maarja.. in 1928 hadden ze natuurlijk nog geen mobiele telefoons. Hoe kon die vrouw er dan toch eentje hebben? Clarke zette het fragment op youtube (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Y6a4T2tJaSU ) en dat filmpje is nu al een paar miljoen keer bekeken. Er wordt ook volop gediscussieerd of het nu wel een mobieltje is of niet. En dus ook of de vrouw een tijdreiziger is of niet.
De gedachte van tijdrijzen houd menig SF liefhebber (zoals ik) wel eens vaker bezig. Met Ramon (tijdens de zondagse wandeling) had ik het ook er even over. Ik opperde bijvoorbeeld dat het totaal geen nut heeft om je mobieltje mee te nemen naar 1928 omdat je dan toch geen bereik hebt. Mobiele telefoons zijn namelijk afhankelijk van communicatie satellieten, en om die nu ook mee te nemen als je gaat tijdrijzen. Ramon opperde daartegen dat als er mensen in de verre toekomst een tijdmachine kunnen uitvinden, ze waarschijnlijk ook mobiele telefoons kunnen uitvinden die geen satellieten nodig hebben. Maar misschien is het wel een soort walkie talkie en heeft het apparaat maar een bereik van een paar kilometer. Ver genoeg als je bijvoorbeeld met zijn twee-en naar 1928 wilt afreizen en apart even de stad willen verkennen en later weer ergens wilt afspreken. Al met al kan je het niet uitsluiten dat de dame op de tape nu wel of geen tijdreiziger is. Ik zou zeggen, bekijk het filmpje zelf en trek je eigen conclusies. Het filmpje duurt ongeveer 8 minuten. Bij ongeveer 2.30 laat mr Clarke de opname met de dame zien.
Mazzel
Het woord wat overigens op de puntjes hoorde te staan was : mobiele telefoon. Het verhaal gaat namelijk als volgt. Een zekere George Clarke kocht laatst een DVD box van Charlie Chaplin. De film die op de box staat, stamt uit 1928 en behoord dan onder de noemer klassieker. Hij had de hele film bekeken en besloot ook de extra’s te bekijken wat meestal op een DVD box wordt meegeleverd. Maar tijdens het bekijken van deze extra’s viel hem een vrouw op die door het beeld heen liep. Ze hield namelijk iets bij haar oor. Nadat hij het meerdere keren bekeken had, kon hij alleen maar concluderen dat het een mobiele telefoon moest zijn . Maarja.. in 1928 hadden ze natuurlijk nog geen mobiele telefoons. Hoe kon die vrouw er dan toch eentje hebben? Clarke zette het fragment op youtube (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Y6a4T2tJaSU ) en dat filmpje is nu al een paar miljoen keer bekeken. Er wordt ook volop gediscussieerd of het nu wel een mobieltje is of niet. En dus ook of de vrouw een tijdreiziger is of niet.
De gedachte van tijdrijzen houd menig SF liefhebber (zoals ik) wel eens vaker bezig. Met Ramon (tijdens de zondagse wandeling) had ik het ook er even over. Ik opperde bijvoorbeeld dat het totaal geen nut heeft om je mobieltje mee te nemen naar 1928 omdat je dan toch geen bereik hebt. Mobiele telefoons zijn namelijk afhankelijk van communicatie satellieten, en om die nu ook mee te nemen als je gaat tijdrijzen. Ramon opperde daartegen dat als er mensen in de verre toekomst een tijdmachine kunnen uitvinden, ze waarschijnlijk ook mobiele telefoons kunnen uitvinden die geen satellieten nodig hebben. Maar misschien is het wel een soort walkie talkie en heeft het apparaat maar een bereik van een paar kilometer. Ver genoeg als je bijvoorbeeld met zijn twee-en naar 1928 wilt afreizen en apart even de stad willen verkennen en later weer ergens wilt afspreken. Al met al kan je het niet uitsluiten dat de dame op de tape nu wel of geen tijdreiziger is. Ik zou zeggen, bekijk het filmpje zelf en trek je eigen conclusies. Het filmpje duurt ongeveer 8 minuten. Bij ongeveer 2.30 laat mr Clarke de opname met de dame zien.
Mazzel
27 oktober 2010
Een simpele oplossing
Sommige klanten hebben de gave om hun wensen altijd simpel te formuleren. Maar achter de schermen kan zo’n aanpassing in de software of weegschaal natuurlijk erg ingewikkeld in elkaar zitten. Ik gein dan altijd met mijn collega Jeroen of de klant er ook wereldvrede bij wou hebben, maar tot nu toe heeft geen enkele klant daar nog om gevraagd.
Laatst hadden wij op de helpdesk weer zo’n situatie. Eigenlijk een best logische vraag hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar toch leek het aanvankelijk een best lastig verhaal te worden. Zoals mijn trouwe weblog lezers weten, ben ik voor een supermarkt keten bezig met het aanpassen van de preset editor. Tot nu toe waren de klanten die gebruik maken van de digitale versie van de AGF afdeling, nog niet geïnteresseerd in kratnummer vermelding. Bij de oude weegschalen waar bij je nog met schaar en papier moet werken, en de plaatjes handmatig onder de knoppen moet schuiven, was dit al wel het geval. Ergens was de wens om op de touchscreen schalen ook met kratnummers te gaan werken, een logisch vervolg. Maar dit betekende wel dat er diverse zaken aangepast moesten worden. Namelijk : 1) het artikel bestand wat van de supermarkt keten wordt aangeboden moest aangepast worden, zodat dit nummer er ook in zit. 2) De vertaling van dat bestand naar voor de weegschaal gangbare taal, moest aangepast worden. 3) Het protocol van de communicatie driver (die de weegschaal aanstuurt) moest ook dit nummer kunnen verwerken. 4) de weegschaal zelf moet dit nummer natuurlijk tonen. En tot slot nummer 5) Jeroentje moest het nummer ook in de preset editor toevoegen.
Al met al een logisch wens, maar het had nogal wat gevolgen. Totdat ik een keertje op het internet zat te surfen en bij de experts van foxite.com terecht kwam. Ik zag op een van hun weblogs dat ze daarop vertelden hoe je plaatjes via je programmeertaal kunt manipuleren. Feitelijk doe ik dat ook al met de preset editor. Ik vertaal het origineel namelijk naar voor de weegschaal gewenst formaat. Maar de site liet zien dat je ook logo’s en tekst daarop kunt toevoegen. Toen ik dat zo las, besefte ik dat al die stappen die ik zojuist hierboven heb beschreven eigenlijk helemaal niet nodig zijn. Behalve dan nummer 5 natuurlijk. Nadat het plaatje van formaat is aangepast, plaats ik gewoon het kratnummer er overheen. Deze week kreeg ik groen licht om deze eenvoudige methode in de preset editor te bakken en binnen een half uurtje was dit al gedaan. En daarmee heb ik enorm veel tijd uitgespaard, want het doorlopen van al die andere stappen had volgens mij minimaal een paar weken geduurd….. Om die plaatjes aan de knoppen toe te voegen heb ik trouwens de “verkenner” optie toegevoegd (zie linker schermpje). Je kan gewoon een map selecteren waar je de plaatjes in bewaard. En je hoeft ze dan alleen naar de gewenste toets te verslepen. Alles (inclusief toevoegen van het krat nummer) gaat dan automatisch.
Ps: let niet op de benamingen. Die kloppen in dit voorbeeld natuurlijk niet.
Mazzel
Laatst hadden wij op de helpdesk weer zo’n situatie. Eigenlijk een best logische vraag hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar toch leek het aanvankelijk een best lastig verhaal te worden. Zoals mijn trouwe weblog lezers weten, ben ik voor een supermarkt keten bezig met het aanpassen van de preset editor. Tot nu toe waren de klanten die gebruik maken van de digitale versie van de AGF afdeling, nog niet geïnteresseerd in kratnummer vermelding. Bij de oude weegschalen waar bij je nog met schaar en papier moet werken, en de plaatjes handmatig onder de knoppen moet schuiven, was dit al wel het geval. Ergens was de wens om op de touchscreen schalen ook met kratnummers te gaan werken, een logisch vervolg. Maar dit betekende wel dat er diverse zaken aangepast moesten worden. Namelijk : 1) het artikel bestand wat van de supermarkt keten wordt aangeboden moest aangepast worden, zodat dit nummer er ook in zit. 2) De vertaling van dat bestand naar voor de weegschaal gangbare taal, moest aangepast worden. 3) Het protocol van de communicatie driver (die de weegschaal aanstuurt) moest ook dit nummer kunnen verwerken. 4) de weegschaal zelf moet dit nummer natuurlijk tonen. En tot slot nummer 5) Jeroentje moest het nummer ook in de preset editor toevoegen.
Al met al een logisch wens, maar het had nogal wat gevolgen. Totdat ik een keertje op het internet zat te surfen en bij de experts van foxite.com terecht kwam. Ik zag op een van hun weblogs dat ze daarop vertelden hoe je plaatjes via je programmeertaal kunt manipuleren. Feitelijk doe ik dat ook al met de preset editor. Ik vertaal het origineel namelijk naar voor de weegschaal gewenst formaat. Maar de site liet zien dat je ook logo’s en tekst daarop kunt toevoegen. Toen ik dat zo las, besefte ik dat al die stappen die ik zojuist hierboven heb beschreven eigenlijk helemaal niet nodig zijn. Behalve dan nummer 5 natuurlijk. Nadat het plaatje van formaat is aangepast, plaats ik gewoon het kratnummer er overheen. Deze week kreeg ik groen licht om deze eenvoudige methode in de preset editor te bakken en binnen een half uurtje was dit al gedaan. En daarmee heb ik enorm veel tijd uitgespaard, want het doorlopen van al die andere stappen had volgens mij minimaal een paar weken geduurd….. Om die plaatjes aan de knoppen toe te voegen heb ik trouwens de “verkenner” optie toegevoegd (zie linker schermpje). Je kan gewoon een map selecteren waar je de plaatjes in bewaard. En je hoeft ze dan alleen naar de gewenste toets te verslepen. Alles (inclusief toevoegen van het krat nummer) gaat dan automatisch.
Ps: let niet op de benamingen. Die kloppen in dit voorbeeld natuurlijk niet.
Mazzel
20 oktober 2010
Gestopt met de cursus
Officieel is de kogel nog niet door de kerk. Ik zou elk moment weer verder kunnen gaan met de cursus, maar ik schat de kans daarop erg klein.
Het begon dit jaar allemaal erg hoopgevend. Ik had erg veel zin in de LOI cursus Visual Basic 2008. En dit werd aanvankelijk ook aangewakkerd door het zeer duidelijke leer boek wat bij de cursus werd meegeleverd. Het boek heet niet voor niets “Step bij Step”, en geeft met veel schermvoorbeelden een duidelijk inzicht hoe deze programmeer taal werkt. De eerste opdrachten waren erg gemakkelijk en sloten ook aan op het lesmateriaal. Ik vond wel dat er soms erg kritisch op mijn opdrachten werd gereageerd, maar waardeerde dit wel. Ik heb natuurlijk nooit geleerd om netjes te programmeren. Het einddoel heiligt alle middelen, maar bij de cursus werd een opdracht al afgekeurd als je een Variabele in je code te veel had gebruikt. Ik vermoedde toen al dat als de cursus in een verder stadium zal belanden, dat de complexiteit in combinatie met het “netjes programmeren” een probleem zou opleveren, en daar kreeg ik dus gelijk in.
Maar dat was niet de oorzaak dat er op een gegeven ogenblik een kantelpunt kwam. Bij de zesde opdracht ging het niveau ineens zodanig omhoog dat ik er niet meer tegenop kon boksen. Het lesmateriaal gaf trouwens zelf toe dat de lat met een mega sprong omhoog ging. Op zich vond ik dit helemaal niet erg want met mijn algemene programmeer kennis kon ik de opdracht wel maken. Maar als ik die inleverde werd die elke keer afgekeurd met de melding dat die oplossing die ik verzonnen had niet de bedoeling was. Ik had met het maken van de opdracht natuurlijk mijn opgedane kennis van het les boek gebruikt, maar kreeg toen te horen dat dit niet de bedoeling was. Ik kwam er na twee keer inleveren achter dat de opdracht programmeer onderdelen bevatte die nog helemaal niet door het lesboek behandeld was. Toen ik om duidelijkheid vroeg, werd me keihard verteld dat als ik straks programmeur ben, ik ook niet alles uit een lesboek kan halen. Via tips van de leraar (want duidelijk uitleggen hoe het dan wel moest zat er helaas niet in), kon ik wel beetje bij beetje achterhalen hoe ik die opdracht zes wel moest maken. Maar aangezien ik nergens in het lesboek kon opzoeken hoe het precies werkte, werden het wel elke keer houtje touwtje oplossingen die natuurlijk werden afgekeurd omdat het hoofdstuk “Netjes programmeren” dan ook om de hoek kwam kijken. Mijn gemaakte programmatjes werkte wel elke keer, maar werden elke keer onderuit gehaald en stond er in de email weer dat dit niet de bedoeling was. Ik heb een aantal keren duidelijk om hulp gevraagd, maar kreeg dan alleen de tip om de helpfile te raadplegen. Ja, zo kan ik natuurlijk ook een cursus beginnen. De motivatie verdween daardoor als sneeuw voor de zon en de cursus map verdween toen in de kast.
Je zou kunnen zeggen dat het erg zonde is geweest van mijn tijd en mijn geld, maar toch vind ik dat het niet helemaal het geval. Het leerboek wat bij de cursus zit, en dus wel duidelijk uitlegt hoe het werkt, heb ik nog wel. En die zal ik ook zeker een keertje helemaal doorwurmen zodat ik toch in Visual Basic kan programmeren. Dan maar zonder diploma.
Mazzel
Het begon dit jaar allemaal erg hoopgevend. Ik had erg veel zin in de LOI cursus Visual Basic 2008. En dit werd aanvankelijk ook aangewakkerd door het zeer duidelijke leer boek wat bij de cursus werd meegeleverd. Het boek heet niet voor niets “Step bij Step”, en geeft met veel schermvoorbeelden een duidelijk inzicht hoe deze programmeer taal werkt. De eerste opdrachten waren erg gemakkelijk en sloten ook aan op het lesmateriaal. Ik vond wel dat er soms erg kritisch op mijn opdrachten werd gereageerd, maar waardeerde dit wel. Ik heb natuurlijk nooit geleerd om netjes te programmeren. Het einddoel heiligt alle middelen, maar bij de cursus werd een opdracht al afgekeurd als je een Variabele in je code te veel had gebruikt. Ik vermoedde toen al dat als de cursus in een verder stadium zal belanden, dat de complexiteit in combinatie met het “netjes programmeren” een probleem zou opleveren, en daar kreeg ik dus gelijk in.
Maar dat was niet de oorzaak dat er op een gegeven ogenblik een kantelpunt kwam. Bij de zesde opdracht ging het niveau ineens zodanig omhoog dat ik er niet meer tegenop kon boksen. Het lesmateriaal gaf trouwens zelf toe dat de lat met een mega sprong omhoog ging. Op zich vond ik dit helemaal niet erg want met mijn algemene programmeer kennis kon ik de opdracht wel maken. Maar als ik die inleverde werd die elke keer afgekeurd met de melding dat die oplossing die ik verzonnen had niet de bedoeling was. Ik had met het maken van de opdracht natuurlijk mijn opgedane kennis van het les boek gebruikt, maar kreeg toen te horen dat dit niet de bedoeling was. Ik kwam er na twee keer inleveren achter dat de opdracht programmeer onderdelen bevatte die nog helemaal niet door het lesboek behandeld was. Toen ik om duidelijkheid vroeg, werd me keihard verteld dat als ik straks programmeur ben, ik ook niet alles uit een lesboek kan halen. Via tips van de leraar (want duidelijk uitleggen hoe het dan wel moest zat er helaas niet in), kon ik wel beetje bij beetje achterhalen hoe ik die opdracht zes wel moest maken. Maar aangezien ik nergens in het lesboek kon opzoeken hoe het precies werkte, werden het wel elke keer houtje touwtje oplossingen die natuurlijk werden afgekeurd omdat het hoofdstuk “Netjes programmeren” dan ook om de hoek kwam kijken. Mijn gemaakte programmatjes werkte wel elke keer, maar werden elke keer onderuit gehaald en stond er in de email weer dat dit niet de bedoeling was. Ik heb een aantal keren duidelijk om hulp gevraagd, maar kreeg dan alleen de tip om de helpfile te raadplegen. Ja, zo kan ik natuurlijk ook een cursus beginnen. De motivatie verdween daardoor als sneeuw voor de zon en de cursus map verdween toen in de kast.
Je zou kunnen zeggen dat het erg zonde is geweest van mijn tijd en mijn geld, maar toch vind ik dat het niet helemaal het geval. Het leerboek wat bij de cursus zit, en dus wel duidelijk uitlegt hoe het werkt, heb ik nog wel. En die zal ik ook zeker een keertje helemaal doorwurmen zodat ik toch in Visual Basic kan programmeren. Dan maar zonder diploma.
Mazzel
10 oktober 2010
Op zoek naar groene mannetjes
Als liefhebber van astronomie kon je er de afgelopen weken zowat niet omheen. En dan heb ik het (natuurlijk) over de ontdekking van de planeet Gliese 581G. Sinds eind jaren negentig zijn de wetenschappers in er geslaagd om zo genaamde exo planeten op te sporen. Dit zijn planeten die niet om onze zon heen draaien, maar om een andere ster. De technologie op dat gebied ontwikkeld zich razend snel. Want aanvankelijk konden ze alleen mega grote gasplaneten zoals Jupiter vinden. Maar vandaag de dag kunnen ze ook de veel kleinere rots planeten om een andere ster ontdenken. De ontdekking van Gliese 581G is zo bijzonder omdat deze planeet in de goldylocks zone van zijn zon bevind. Dat betekend dat hij niet te dicht bij zijn zon staat zodat vloeibaar water zou verdampen, en niet te ver er vandaan zodat het zal bevriezen. De wetenschappers schatte daarom in dat het eventueel mogelijk is dat er op deze nieuw gevonden planeet leven mogelijk is. Zeker kunnen ze dat op een afstand van ongeveer 20 lichtjaar natuurlijk niet weten, maar toch. Ze hebben een rotsplaneet gevonden die zich op de juiste positie bevind. Als dit in het algemeen een vrij normaal fenomeen is, is het slechts een kans berekening dat er ergens wel planeten zijn waar ook leven op mogelijk is.
Met die gedachte lag ik laatst in bed te piekeren. Het idee om een computer programmatje te schrijven die via kansberekening dat ging uitrekenen kwam al snel bovenborrelen. Maar dit programma moest dan wel rekening houden met de informatie die de wetenschap tot nu toe weet. Dus ook met goldylocks zones en dergelijke. De dag erna ging ik mijn idee verder uitwerken. Ik maakte een denkbeeldige kubus die 100 kubieke lichtjaar groot is, en zette onze vertrouwde planeet in het midden daarvan. Ik liet het programma 10.000 sterren op wikkelkeurige locaties in die drie dimensionale kubus plaatsen. Het programma liet ik de grote van de sterren, het aantal planeten die hij bezit en of het een gas of rots planeet was ook via een random berekening invullen. Nagelang de grote van de ster werd ook de goldylocks zone uitgerekend en als zich daar een rots planeet in bevond, had die planeet een kans van 1 op 100 dat er daadwerkelijk leven op mogelijk was. Ik liet het programma runnen en kwam op de volgende cijfers . De 10.000 sterren die het programma gemaakt had, bevatte in totaal 55123 planeten waarop in totaal 27 leven bevatte. De dichtstbijzijnde planeet bevond zich op 28,46 lichtjaar bij ons vandaan.
Of dit natuurlijk een correcte kansberekening is weet ik niet. Maar mocht de wetenschap weer meer kennis opdoen, zal ik het programma daar natuurlijk weer mee uitrusten. Al met al vond ik het wel gaaf om zo’n denkbeeldige klopjacht naar groene mannetjes te maken. Zie hieronder overigens de kubus die het programma gemaakt heeft. De groene cirkeltjes zijn de sterren waar in ieder geval 1 planeet met leven om heen draait. Met onze aarde natuurlijk in het midden van de kubus.
Mazzel
Met die gedachte lag ik laatst in bed te piekeren. Het idee om een computer programmatje te schrijven die via kansberekening dat ging uitrekenen kwam al snel bovenborrelen. Maar dit programma moest dan wel rekening houden met de informatie die de wetenschap tot nu toe weet. Dus ook met goldylocks zones en dergelijke. De dag erna ging ik mijn idee verder uitwerken. Ik maakte een denkbeeldige kubus die 100 kubieke lichtjaar groot is, en zette onze vertrouwde planeet in het midden daarvan. Ik liet het programma 10.000 sterren op wikkelkeurige locaties in die drie dimensionale kubus plaatsen. Het programma liet ik de grote van de sterren, het aantal planeten die hij bezit en of het een gas of rots planeet was ook via een random berekening invullen. Nagelang de grote van de ster werd ook de goldylocks zone uitgerekend en als zich daar een rots planeet in bevond, had die planeet een kans van 1 op 100 dat er daadwerkelijk leven op mogelijk was. Ik liet het programma runnen en kwam op de volgende cijfers . De 10.000 sterren die het programma gemaakt had, bevatte in totaal 55123 planeten waarop in totaal 27 leven bevatte. De dichtstbijzijnde planeet bevond zich op 28,46 lichtjaar bij ons vandaan.
Of dit natuurlijk een correcte kansberekening is weet ik niet. Maar mocht de wetenschap weer meer kennis opdoen, zal ik het programma daar natuurlijk weer mee uitrusten. Al met al vond ik het wel gaaf om zo’n denkbeeldige klopjacht naar groene mannetjes te maken. Zie hieronder overigens de kubus die het programma gemaakt heeft. De groene cirkeltjes zijn de sterren waar in ieder geval 1 planeet met leven om heen draait. Met onze aarde natuurlijk in het midden van de kubus.
Mazzel
7 oktober 2010
Een mega bank
Rachel en ik zitten nu alweer een lange tijd op onze nieuwe bank. Je weet wel, diegene die we hebben aangeschaft om de economie te stimuleren. De bank van mijn moeder en Bram was nu aan de beurt om naar de schroothoop te worden gebracht. Daarvoor moest er natuurlijk wel even een nieuwe voor in de plaats komen.
En omdat ze wisten dat ik deze woensdag vrij was, vroegen ze aan mij of ik mee wilde helpen sjouwen. Ze hadden namelijk een goedkope tweedehands zithoek bank op marktplaats gevonden. Eentje van het formaat “Titanic”.. Echt mega groot. En kan komt een extra paar handen goed uit natuurlijk. Dus kwam er al om kwart voor negen in de ochtend een Bert Jonk bus aanrijden met Bram en mijn moeder daarin. Ja, dit moest groots aangepakt worden. De rit ging naar Volendam toe en op de provinciale weg die kant op, konden we nog even een flitsauto uitlachen. De stakker stond daar waarschijnlijk zijn bonnenuitschrijf quotum proberen te halen.
Eenmaal in Volendam aangekomen, begonnen we meteen met het uit elkaar halen van de hoekbank. Daarna konden we deel voor deel de krappe buitendeur door proberen te wormen, en dat ging allemaal net. In sommige gevallen hadden de delen geen centimeter groter moeten zijn, want dan had het niet gepast. Omdat het om zo’n groot exemplaar ging, waren we even bang dat we meerdere ritten nodig hadden, maar gelukkig was dit niet het geval. Alle delen paste in de bus en die was dan ook tot de nok toe vol geladen.
Toen we weer in Hoorn waren, moest alles natuurlijk wel op zijn nieuwe plekkie komen te staan. Ook hiero was maar weinig ruimte over. Toen de bank eenmaal in elkaar stond hebben we er eerst even op gezeten en een colatje gedronken. Daarna hebben we de oude bank naar de schroot gebracht. Die woog overigens niet zo veel meer omdat Bram hem helemaal had gesloopt . Allebei hebben we nu trouwens last van spierpijn en van onze rug.. Hopelijk gaat dat snel weer over.
Mazzel
En omdat ze wisten dat ik deze woensdag vrij was, vroegen ze aan mij of ik mee wilde helpen sjouwen. Ze hadden namelijk een goedkope tweedehands zithoek bank op marktplaats gevonden. Eentje van het formaat “Titanic”.. Echt mega groot. En kan komt een extra paar handen goed uit natuurlijk. Dus kwam er al om kwart voor negen in de ochtend een Bert Jonk bus aanrijden met Bram en mijn moeder daarin. Ja, dit moest groots aangepakt worden. De rit ging naar Volendam toe en op de provinciale weg die kant op, konden we nog even een flitsauto uitlachen. De stakker stond daar waarschijnlijk zijn bonnenuitschrijf quotum proberen te halen.
Eenmaal in Volendam aangekomen, begonnen we meteen met het uit elkaar halen van de hoekbank. Daarna konden we deel voor deel de krappe buitendeur door proberen te wormen, en dat ging allemaal net. In sommige gevallen hadden de delen geen centimeter groter moeten zijn, want dan had het niet gepast. Omdat het om zo’n groot exemplaar ging, waren we even bang dat we meerdere ritten nodig hadden, maar gelukkig was dit niet het geval. Alle delen paste in de bus en die was dan ook tot de nok toe vol geladen.
Toen we weer in Hoorn waren, moest alles natuurlijk wel op zijn nieuwe plekkie komen te staan. Ook hiero was maar weinig ruimte over. Toen de bank eenmaal in elkaar stond hebben we er eerst even op gezeten en een colatje gedronken. Daarna hebben we de oude bank naar de schroot gebracht. Die woog overigens niet zo veel meer omdat Bram hem helemaal had gesloopt . Allebei hebben we nu trouwens last van spierpijn en van onze rug.. Hopelijk gaat dat snel weer over.
Mazzel
30 september 2010
Vriendjes politiek
Afgelopen zondag reed ik terug naar huis van de wandeling met Ramon en dan kom ik ook langs het nieuwe park schouwburg wat er nu alweer een paar jaartjes staat. Rachel en ik woonde nog niet in de grote waal toen het originele gebouw tijdens de aanbouw in elkaar zakte. Ik weet trouwens niet wat een eventueel onderzoek naar deze ramp heeft opgeleverd, maar iedereen was in ieder geval blij dat de ramp zich voltrok toen er niemand op het bouwterrein aanwezig was.
Toen ik er dus voorbij reed, en besefte dat dit verhaal (voor mij) nooit is opgeklaard, moest ik aan een stukje uit de Tovenaar van Oz denken. Daarin stort na het “smelten” van de boze heks van het Westen, haar kasteel ook in elkaar. Droezel de leeuw maakte de keiharde opmerking dat de aanvraag van haar bouwvergunning waarschijnlijk wel via vriendjes politiek geregeld zou zijn. Anders was er niet zo’n slecht ontwerp in elkaar gezet natuurlijk. Ik trok de parallel meteen met het instorten van het echte gebouw nu al weer negen jaar geleden. Al lachend reed ik verder richting huis met in mijn achterhoofd het stukje uit de beste tekenfilm serie aller tijden (zie hieronder).
Mazzel
Toen ik er dus voorbij reed, en besefte dat dit verhaal (voor mij) nooit is opgeklaard, moest ik aan een stukje uit de Tovenaar van Oz denken. Daarin stort na het “smelten” van de boze heks van het Westen, haar kasteel ook in elkaar. Droezel de leeuw maakte de keiharde opmerking dat de aanvraag van haar bouwvergunning waarschijnlijk wel via vriendjes politiek geregeld zou zijn. Anders was er niet zo’n slecht ontwerp in elkaar gezet natuurlijk. Ik trok de parallel meteen met het instorten van het echte gebouw nu al weer negen jaar geleden. Al lachend reed ik verder richting huis met in mijn achterhoofd het stukje uit de beste tekenfilm serie aller tijden (zie hieronder).
Mazzel
22 september 2010
Op een beurs
Als helpdesk medewerker kom ik niet vaak op beurzen. Dat is normaal gesproken meer iets voor verkopers en vertegenwoordigers. Maar mijn werkzaamheden lijst is de laatste paar jaar behoorlijk uitgebreid en daardoor raak ik bij steeds meer trajecten betrokken.
Wees niet bang. Jeroentje wordt geen verkoper... Maar ik word de laatste tijd wel veel gevraagd om te assisteren en programmeren voor de wat grotere projecten. Ik heb al eens verteld dat ik voor een supermarkt keten een presets programma heb ontwikkeld. Vandaag de dag maken er nu al twee supermarkt ketens gebruik van dat programma. Dit houdt niet in dat ze in alle supermarkt filialen van die ketens mijn programma gebruiken, maar de lijst met gebruikers wordt wel steeds maar groter.
Supermarkt keten nummer drie heeft aangegeven ook te willen koppelen met onze schalen. En dit houdt in dat ze dus ook het presets programma willen gaan gebruiken. Maar bij deze klant blijft het voor mij niet bij het presets programma. Ik ben deze keer betrokken bij het gehele traject. En aangezien deze supermarkt keten de komende dagen (en ook vandaag) een beurs had georganiseerd voor al haar medewerkers, waren wij ook uitgenodigd om te laten zien wat we in huis hebben. De afdeling verkoop besloot dat ik me ook moest laten zien op deze beurs, omdat ik nu zo betrokken ben bij dit traject. Gister heb ik eerst geholpen met het opbouwen van onze (kleine) stand, en vandaag was ik er dus weer om de voorbijgangers te woord te staan. Al met al een leuke ervaring, want in mijn 12,5 jaar dat ik helpdesk medewerker ben, heb ik dit nog nooit gedaan.
Mazzel
Wees niet bang. Jeroentje wordt geen verkoper... Maar ik word de laatste tijd wel veel gevraagd om te assisteren en programmeren voor de wat grotere projecten. Ik heb al eens verteld dat ik voor een supermarkt keten een presets programma heb ontwikkeld. Vandaag de dag maken er nu al twee supermarkt ketens gebruik van dat programma. Dit houdt niet in dat ze in alle supermarkt filialen van die ketens mijn programma gebruiken, maar de lijst met gebruikers wordt wel steeds maar groter.
Supermarkt keten nummer drie heeft aangegeven ook te willen koppelen met onze schalen. En dit houdt in dat ze dus ook het presets programma willen gaan gebruiken. Maar bij deze klant blijft het voor mij niet bij het presets programma. Ik ben deze keer betrokken bij het gehele traject. En aangezien deze supermarkt keten de komende dagen (en ook vandaag) een beurs had georganiseerd voor al haar medewerkers, waren wij ook uitgenodigd om te laten zien wat we in huis hebben. De afdeling verkoop besloot dat ik me ook moest laten zien op deze beurs, omdat ik nu zo betrokken ben bij dit traject. Gister heb ik eerst geholpen met het opbouwen van onze (kleine) stand, en vandaag was ik er dus weer om de voorbijgangers te woord te staan. Al met al een leuke ervaring, want in mijn 12,5 jaar dat ik helpdesk medewerker ben, heb ik dit nog nooit gedaan.
Mazzel
15 september 2010
Fleurs tweede verjaardag
Afgelopen zaterdag hadden Rachel en ik het lekker druk. In het begin van de middag zijn we naar Heerhugowaard geweest om gezellig met een aantal vrienden te lunchen. En daarna zijn we naar de achterhoek gereden omdat Fleur die dag haar tweede verjaardag vierde.
Aangezien we haar eerste verjaardag noodgedwongen hebben gemist (we zaten toen op Lanzarote), vonden Rachel en ik dat we het niet konden maken om ook niet op haar tweede verjaardag te verschijnen. De reis van Heerhugowaard naar Laren (Gelderland) verliep trouwens prima, maar toch waren we er pas om half vier. We hadden nog wel tijd genoeg om het feestje van dichtbij mee te maken. In de tuin werd er gevoetbald door de aanwezige kinderen, en die maakte ook royaal gebruik van de aanwezige glijbaan en schommels. Tegen de avond gingen Bram, Fleur en ik met de hond wandelen. Ik had al eens eerder op foto’s gezien dat ze dat graag doet, maar ze vond op een gegeven ogenblik dat de viervoeter iets te langzaam liep. Een wel gemikte trap onder zijn kont moest duidelijk maken dat de dame weer verder wilde lopen. Maar dat vond ik toch niet zo erg lief,en zei (waarschijnlijk met een iets te “aanwezige” stem), daar wat van. De beduusde 2 jarige liet spontaal de honden riem vallen en ik zag dat er langzaam maar zeker traantjes op haar wangen verschenen. Ondanks dat het terecht was dat ik iets over de welgemikte trap zei, kwam de gedachte dat ik het maar beter niet had kunnen doen, toch sterk opzetten. Ik probeerde het nog goed te maken met een welgemeente knuffel die ze notabele zelf kwam ophalen, maar de wandeling met de hond is na dit voorval niet meer het zelfde geworden. Ze wilde alleen nog maar bij Opa Bram op zijn schouders zitten.
Na het wandelen hebben we heerlijk gegeten en Rachel en ik zijn daarna nog een paar uurtjes gebleven. We gingen volgens mij na negenen pas weer naar huis. Eenmaal thuis gekomen heb ik op het internet meteen uitgezocht wat voor speech Wilders bij ground zero had gehouden. Al met al vond ik het wel meevallen. Ik ben wel erger van hem gewent. Maar misschien kom ik wel op die mening (dat het dus een niet al te extreme speech was), omdat ik de speeches van Pat Condell nog wel eens volg. En die zijn “ietjes” harder…. Als je wilt weten wat hij van de moskee op Ground Zero vindt, moet je de volgende link even gebruiken : http://www.youtube.com/watch?v=vjS0Novt3X4 (filmpje duurt 6:09).
Mazzel
Aangezien we haar eerste verjaardag noodgedwongen hebben gemist (we zaten toen op Lanzarote), vonden Rachel en ik dat we het niet konden maken om ook niet op haar tweede verjaardag te verschijnen. De reis van Heerhugowaard naar Laren (Gelderland) verliep trouwens prima, maar toch waren we er pas om half vier. We hadden nog wel tijd genoeg om het feestje van dichtbij mee te maken. In de tuin werd er gevoetbald door de aanwezige kinderen, en die maakte ook royaal gebruik van de aanwezige glijbaan en schommels. Tegen de avond gingen Bram, Fleur en ik met de hond wandelen. Ik had al eens eerder op foto’s gezien dat ze dat graag doet, maar ze vond op een gegeven ogenblik dat de viervoeter iets te langzaam liep. Een wel gemikte trap onder zijn kont moest duidelijk maken dat de dame weer verder wilde lopen. Maar dat vond ik toch niet zo erg lief,en zei (waarschijnlijk met een iets te “aanwezige” stem), daar wat van. De beduusde 2 jarige liet spontaal de honden riem vallen en ik zag dat er langzaam maar zeker traantjes op haar wangen verschenen. Ondanks dat het terecht was dat ik iets over de welgemikte trap zei, kwam de gedachte dat ik het maar beter niet had kunnen doen, toch sterk opzetten. Ik probeerde het nog goed te maken met een welgemeente knuffel die ze notabele zelf kwam ophalen, maar de wandeling met de hond is na dit voorval niet meer het zelfde geworden. Ze wilde alleen nog maar bij Opa Bram op zijn schouders zitten.
Na het wandelen hebben we heerlijk gegeten en Rachel en ik zijn daarna nog een paar uurtjes gebleven. We gingen volgens mij na negenen pas weer naar huis. Eenmaal thuis gekomen heb ik op het internet meteen uitgezocht wat voor speech Wilders bij ground zero had gehouden. Al met al vond ik het wel meevallen. Ik ben wel erger van hem gewent. Maar misschien kom ik wel op die mening (dat het dus een niet al te extreme speech was), omdat ik de speeches van Pat Condell nog wel eens volg. En die zijn “ietjes” harder…. Als je wilt weten wat hij van de moskee op Ground Zero vindt, moet je de volgende link even gebruiken : http://www.youtube.com/watch?v=vjS0Novt3X4 (filmpje duurt 6:09).
Mazzel
8 september 2010
9 - 11
Aanstaande zaterdag is het alweer 9 jaar geleden dat de aanslagen op de Twin Towers werden gepleegd. Iedereen weet natuurlijk nog waar hij of zij die dag was. Ik zelf natuurlijk ook. Ik zat op de helpdesk (natuurlijk, waar anders) en hoorde net nieuws toen op de radio.
De herdenkingsplechtigheid van aanstaande zaterdag, zal dit jaar ook in het teken staan van de geplande Islamitische gebedshuis uitbreiding die op twee straten afstand van ground zero liggen. Je hoeft maar even op het internet te zitten of je rolt in een van de vele verhitte discussies of dit gebedshuis er mag komen of niet. Zelfs Obama heeft zich met de discussie bemoeit en kwam aanvankelijk op voor de vrijheid van godsdienst. Maar ik heb begrepen dat hij in een later interview zijn woorden wat genuanceerder bracht omdat ook hij bemerkte dat het een heel gevoelig onderwerp is.
Ik zelf weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet vinden. Oke, ik vind godsdienstvrijheid een goed recht, maar kan ook de tegenstanders begrijpen. Er zijn wel ruim drie duizend mensen vermoord op die dag. En dat je daar met respect mee moet omgaan is dan natuurlijk ook vanzelfsprekend. Maar waar leg je de grens dan? Een gebedshuis op minimaal vijf kilometer van ground zero? Of misschien 10? Een erg moeilijke situatie dus waarvan ik bang ben dat er niet een twee drie een antwoord te verzinnen is. Eigenlijk omdat beide partijen in deze discussie natuurlijk goede standpunten naar buiten brengen. Het gaat alleen om hoe je die standpunten persoonlijk beoordeeld.
Geert Wilders heeft gezegd ook bij de herdenkingen aanwezig zal zijn. Hij vond zijn aanwezigheid zelfs belangrijker dan de huidige kabinetsformatie gesprekken. Wilders zal uiteraard tegen het gebedshuis zijn. Daar hoef je haast geen vraagtekens bij te zetten lijkt mij. Als ik wel eens met Rachel en met Ramon zit te discussiëren (meestal als we uit gaan), komt het onderwerp “Angst voor de Islam” ook wel eens op tafel. Ik weet niet precies wat ik eigenlijk van Wilders vind. Maar eigenlijk is de vraag meer of Wilders zijn angst voor de Islam gegrond is of niet. Zal Nederland over een jaar of 30 a 40 terugkijken op deze tijd en concluderen dat Wilders er gruwelijk naast zat. En dat er (op wat kleine incidenten na) geen problemen zijn geweest. Of zal de geschiedenis juist uitwijzen dat Wilders dat heeft veroorzaakt wat hij zo graag heeft proberen tegen te houden. Maar misschien gaat het wel helemaal anders. Misschien bedanken we Wilders wel omdat hij de Sharia heeft weten tegen te houden. Of, dat we ons zelf voor de kop slaan omdat we niet op hem hebben gestemd zodat hij de Sharia wel had kunnen voorkomen…. Het is allemaal koffie dik kijken. Ik kan de standpunten van Wilders begrijpen, maar denk toch dat zijn angst misschien iets te groot is. Groter dan de mijne in ieder geval, en daarom heb ik op 9 juni niet op zijn partij gestemd.
Mazzel
De herdenkingsplechtigheid van aanstaande zaterdag, zal dit jaar ook in het teken staan van de geplande Islamitische gebedshuis uitbreiding die op twee straten afstand van ground zero liggen. Je hoeft maar even op het internet te zitten of je rolt in een van de vele verhitte discussies of dit gebedshuis er mag komen of niet. Zelfs Obama heeft zich met de discussie bemoeit en kwam aanvankelijk op voor de vrijheid van godsdienst. Maar ik heb begrepen dat hij in een later interview zijn woorden wat genuanceerder bracht omdat ook hij bemerkte dat het een heel gevoelig onderwerp is.
Ik zelf weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet vinden. Oke, ik vind godsdienstvrijheid een goed recht, maar kan ook de tegenstanders begrijpen. Er zijn wel ruim drie duizend mensen vermoord op die dag. En dat je daar met respect mee moet omgaan is dan natuurlijk ook vanzelfsprekend. Maar waar leg je de grens dan? Een gebedshuis op minimaal vijf kilometer van ground zero? Of misschien 10? Een erg moeilijke situatie dus waarvan ik bang ben dat er niet een twee drie een antwoord te verzinnen is. Eigenlijk omdat beide partijen in deze discussie natuurlijk goede standpunten naar buiten brengen. Het gaat alleen om hoe je die standpunten persoonlijk beoordeeld.
Geert Wilders heeft gezegd ook bij de herdenkingen aanwezig zal zijn. Hij vond zijn aanwezigheid zelfs belangrijker dan de huidige kabinetsformatie gesprekken. Wilders zal uiteraard tegen het gebedshuis zijn. Daar hoef je haast geen vraagtekens bij te zetten lijkt mij. Als ik wel eens met Rachel en met Ramon zit te discussiëren (meestal als we uit gaan), komt het onderwerp “Angst voor de Islam” ook wel eens op tafel. Ik weet niet precies wat ik eigenlijk van Wilders vind. Maar eigenlijk is de vraag meer of Wilders zijn angst voor de Islam gegrond is of niet. Zal Nederland over een jaar of 30 a 40 terugkijken op deze tijd en concluderen dat Wilders er gruwelijk naast zat. En dat er (op wat kleine incidenten na) geen problemen zijn geweest. Of zal de geschiedenis juist uitwijzen dat Wilders dat heeft veroorzaakt wat hij zo graag heeft proberen tegen te houden. Maar misschien gaat het wel helemaal anders. Misschien bedanken we Wilders wel omdat hij de Sharia heeft weten tegen te houden. Of, dat we ons zelf voor de kop slaan omdat we niet op hem hebben gestemd zodat hij de Sharia wel had kunnen voorkomen…. Het is allemaal koffie dik kijken. Ik kan de standpunten van Wilders begrijpen, maar denk toch dat zijn angst misschien iets te groot is. Groter dan de mijne in ieder geval, en daarom heb ik op 9 juni niet op zijn partij gestemd.
Mazzel
30 augustus 2010
Je kan de pot op
Het is een raar weekje deze week. Naast dat Appie Baantjer het leven heeft gelaten, heeft Nederland ook afscheid moeten nemen van Anton Geesink. Ja, sommige mensen zeggen dat ellende nooit alleen komt, en dat het daarom lijkt dat er altijd van twee mensen afscheid moet worden genomen.
Om er nu niet een al te droevige blog van te maken, ga ik maar snel over op de uitleg van de titel van dit blog. Want naast het droevige nieuws van onze bekende Nederlanders is er namelijk ook opmerkelijk nieuws te melden. ….. Je zal maar een fan zijn van een bepaalde band of zanger. Zo grote fan, dat je waarschijnlijk alle veilingen afgaat om zoveel mogelijk spullen van hem/haar /hun aan te schaffen. Nou afgelopen week was er namelijk zo’n fan die dat ook daadwerkelijk gedaan heeft. Zijn hoofddoel van deze week: Het aanschaffen van de WC pot van John Lennon. Het is zo ie zo vreemd dat die word verkocht, maar dat er ook nog iemand 11.550 euro voor neerlegt had werkelijk niemand verwacht.
Wat ik me nou afvroeg toen ik dit nieuws op het internet zo las : http://www.nu.nl/opmerkelijk/2321607/wc-pot-van-john-lennnon-brengt-11550-euro.html , is of de fan hem nu ook daadwerkelijk zal gaan gebruiken. Haalt hij zijn eigen pot uit het kleine kamertje vandaan en zet hij de legendarische pot daarvoor in de plaats? Of is het zo dat als een vriend van hem vraagt of hij op de legendarische pot een keertje mag zitten, dat de nieuwe eigenaar dan zegt : Je kan de pot op. En dan maar hopen dat zijn vriend die “boodschap” kan begrijpen.
Mazzel
Om er nu niet een al te droevige blog van te maken, ga ik maar snel over op de uitleg van de titel van dit blog. Want naast het droevige nieuws van onze bekende Nederlanders is er namelijk ook opmerkelijk nieuws te melden. ….. Je zal maar een fan zijn van een bepaalde band of zanger. Zo grote fan, dat je waarschijnlijk alle veilingen afgaat om zoveel mogelijk spullen van hem/haar /hun aan te schaffen. Nou afgelopen week was er namelijk zo’n fan die dat ook daadwerkelijk gedaan heeft. Zijn hoofddoel van deze week: Het aanschaffen van de WC pot van John Lennon. Het is zo ie zo vreemd dat die word verkocht, maar dat er ook nog iemand 11.550 euro voor neerlegt had werkelijk niemand verwacht.
Wat ik me nou afvroeg toen ik dit nieuws op het internet zo las : http://www.nu.nl/opmerkelijk/2321607/wc-pot-van-john-lennnon-brengt-11550-euro.html , is of de fan hem nu ook daadwerkelijk zal gaan gebruiken. Haalt hij zijn eigen pot uit het kleine kamertje vandaan en zet hij de legendarische pot daarvoor in de plaats? Of is het zo dat als een vriend van hem vraagt of hij op de legendarische pot een keertje mag zitten, dat de nieuwe eigenaar dan zegt : Je kan de pot op. En dan maar hopen dat zijn vriend die “boodschap” kan begrijpen.
Mazzel
22 augustus 2010
De drie weken zijn alweer voorbij
Het zal wel weer even wennen worden want aan uitslapen raak ik altijd zo snel gewend. Maar morgen zal toch de wekker weer vroeg gaan (ben ik bang). De drie weken vakantie zitten er namelijk helemaal op, dus zal ik mijn collega Jeroen weer gaan versterken op de helpdesk.
Ondanks dat we in de eerste en laatste week van de vakantie niet al te veel hebben gedaan, hebben we toch een hoop dingen meegemaakt. Zo is natuurlijk Menno geboren, maar we zijn ook een dagje naar Sealife in Scheveningen geweest. En afgelopen vrijdag waren we in het Zuiderzee museum in Enkhuizen. Daar was ik al een hele tijd niet meer geweest, en daarom herinnerde ik me er ook niet zo veel van. Zodoende was het dus toch een hele belevenis. In de eerste week van de vakantie zijn we ook nog naar Turnhout in België geweest. Rachels ouders stonden daar op een camping en daar zijn we toen even gezellig op de koffie geweest. Effies naar België rijden dus, maar we hebben het daarom natuurlijk niet alleen maar bij koffie drinken gehouden. We hebben ook een wandeling door de natuur gemaakt waarbij ik eindelijk het Bels lijntje een keertje gezien heb. Rachel was namelijk al eens eerder op deze camping geweest toen ze nog bij haar ouders woonde, vandaar dat ik daar wel eens verhalen over gehoord had. Al met al was het een mooie omgeving om in te wandelen. Jammer dat het op het einde een beetje begon te miezeren, maar gelukkig bleef het daarbij…
Afgelopen vrijdagavond zijn we nog even met Ramon uit geweest. Hij was namelijk wat eerder terug van zijn werk, en kreeg daarom wel even trek om een Palmpje op het terras te gaan pikken. Bij eentje bleef het natuurlijk niet, en zodoende werd het een gezellige avond waarin wij met zijn drie-en dan vaak flink op los discussiëren. Onderwerpen zoals politiek en religie komen dan op tafel, maar we hebben het dan vaak ook over algemene dingen… de WIS JIJ DAT… onderwerpen zeg maar, die je altijd op radio Veronica kunt volgen (bij Rob van Someren volgens mij). Na het verlaten van de kroeg konden we zien dat het glas helder weer was, en dat het maantje al aan het ondergaan was. In het Juliana park hebben we naar dit prachtige lichtspektakel zitten kijken. Gelukkig was de geest van de Hoornse vuurtoorn nog op vakantie (men beweert dat het daar spookt), want wij hebben hem in ieder geval niet gezien.
Mazzel
Ondanks dat we in de eerste en laatste week van de vakantie niet al te veel hebben gedaan, hebben we toch een hoop dingen meegemaakt. Zo is natuurlijk Menno geboren, maar we zijn ook een dagje naar Sealife in Scheveningen geweest. En afgelopen vrijdag waren we in het Zuiderzee museum in Enkhuizen. Daar was ik al een hele tijd niet meer geweest, en daarom herinnerde ik me er ook niet zo veel van. Zodoende was het dus toch een hele belevenis. In de eerste week van de vakantie zijn we ook nog naar Turnhout in België geweest. Rachels ouders stonden daar op een camping en daar zijn we toen even gezellig op de koffie geweest. Effies naar België rijden dus, maar we hebben het daarom natuurlijk niet alleen maar bij koffie drinken gehouden. We hebben ook een wandeling door de natuur gemaakt waarbij ik eindelijk het Bels lijntje een keertje gezien heb. Rachel was namelijk al eens eerder op deze camping geweest toen ze nog bij haar ouders woonde, vandaar dat ik daar wel eens verhalen over gehoord had. Al met al was het een mooie omgeving om in te wandelen. Jammer dat het op het einde een beetje begon te miezeren, maar gelukkig bleef het daarbij…
Afgelopen vrijdagavond zijn we nog even met Ramon uit geweest. Hij was namelijk wat eerder terug van zijn werk, en kreeg daarom wel even trek om een Palmpje op het terras te gaan pikken. Bij eentje bleef het natuurlijk niet, en zodoende werd het een gezellige avond waarin wij met zijn drie-en dan vaak flink op los discussiëren. Onderwerpen zoals politiek en religie komen dan op tafel, maar we hebben het dan vaak ook over algemene dingen… de WIS JIJ DAT… onderwerpen zeg maar, die je altijd op radio Veronica kunt volgen (bij Rob van Someren volgens mij). Na het verlaten van de kroeg konden we zien dat het glas helder weer was, en dat het maantje al aan het ondergaan was. In het Juliana park hebben we naar dit prachtige lichtspektakel zitten kijken. Gelukkig was de geest van de Hoornse vuurtoorn nog op vakantie (men beweert dat het daar spookt), want wij hebben hem in ieder geval niet gezien.
Mazzel
15 augustus 2010
Ik ben weer Oom geworden
Afgelopen week zijn Rachel en ik naar een Centerparcs park geweest. De eerste dag konden we het prachtige park meteen weer achter ons laten, omdat mijn zus haar tweede kindje had gekregen. En wij moesten natuurlijk even kijken hoe het kleintje er uit zag.
We hadden net de grote golf aan bezoek gemist, en dat kwam eigenlijk wel goed uit. Mijn zus was natuurlijk behoorlijk vermoeit na al dat zware werk, en kon daarom niet al te veel bezoek “verwerken”. Bij de tijd dat wij in de achterhoek waren, gingen net de laatste paar vrienden juist weer weg. We konden daarom meteen de kleine bekijken. Zijn naam (ja het is een jongen) is Menno, en hij zat heerlijk bij mijn moeder toen we de kamer binnen kwamen wandelen. Mijn zus had wel een zware bevalling gehad, maar was wel in staat om gewoon even met ons te babbelen. Daarna moest ze even rusten en gingen wij naar beneden. Ik was erg verbaast hoe veel Fleur gegroeid was. Ze kan al aardig wat woordjes uitbrabbelen en blijkt stapel gek op de hond te zijn. Als ik vroeg hoe lief de hond was, liep ze op hem af en omhelsde hem en gaf hem een enorme zoen.
Na een paar uurtjes zijn we weer aan de terug reis begonnen. Onderweg hebben we nog wel even een mcdonalds overvallen, want het was toch wel laat geworden. Eenmaal terug op het park kon de vakantie weer doorgaan. Maar daarover zou Rachel een weblog schrijven.
Mazzel
We hadden net de grote golf aan bezoek gemist, en dat kwam eigenlijk wel goed uit. Mijn zus was natuurlijk behoorlijk vermoeit na al dat zware werk, en kon daarom niet al te veel bezoek “verwerken”. Bij de tijd dat wij in de achterhoek waren, gingen net de laatste paar vrienden juist weer weg. We konden daarom meteen de kleine bekijken. Zijn naam (ja het is een jongen) is Menno, en hij zat heerlijk bij mijn moeder toen we de kamer binnen kwamen wandelen. Mijn zus had wel een zware bevalling gehad, maar was wel in staat om gewoon even met ons te babbelen. Daarna moest ze even rusten en gingen wij naar beneden. Ik was erg verbaast hoe veel Fleur gegroeid was. Ze kan al aardig wat woordjes uitbrabbelen en blijkt stapel gek op de hond te zijn. Als ik vroeg hoe lief de hond was, liep ze op hem af en omhelsde hem en gaf hem een enorme zoen.
Na een paar uurtjes zijn we weer aan de terug reis begonnen. Onderweg hebben we nog wel even een mcdonalds overvallen, want het was toch wel laat geworden. Eenmaal terug op het park kon de vakantie weer doorgaan. Maar daarover zou Rachel een weblog schrijven.
Mazzel
5 augustus 2010
De vijfde en zesde prestatie tocht
Afgelopen weekend was het weer zover. In het Juliana park in Hoorn werden voor de achtste keer op rij, openwater zwemwedstrijden gehouden. Deze wedstrijden worden door de stichting “Ter Rede van Hoorn” georganiseerd. Sinds 2007 doe ik al mee met de prestatie tochten die ook altijd een onderdeel zijn van zo’n openwater dag. Net als in 2007 ging ik dit jaar de tocht van zowel zaterdag als zondag zwemmen.
Zaterdag 31 juli 2010:
De situatie van het afgelopen weekend, leek sprekend op die van 2007. Op zaterdag stond er namelijk een behoorlijk windje. Tot overmaat van ramp kwam die ook nog eens vanuit de richting van het Markermeer, zodat de golven flink hoog waren. Volgens mij eigen idee, was dit verre weg de zwaarste tocht die ik ooit gezwommen heb. Ik werd wel blij verrast toen ineens twee zwemmaten zich ook melden bij de inschrijf tent. Ik had ze al een tijdje niet meer gesproken, omdat het zwembad dicht is voor groot onderhoud. Eentje plaatste een terecht opmerking: “Het zou nu een echte prestatie zijn om deze tocht uit te zwemmen”. Vanwege de enorme golven, zette ik het idee van een persoonlijk record al snel uit mijn hoofd. Die staat als sinds 2007 op 19:23 en vorig jaar verkeek ik me toen enorm op deze tijd. Vorig jaar verkeerde ik namelijk in een bloed vorm. Ik zwom de 1000 meter schoolslag in het 25 meter bad, standaard onder de 17:30. Toen ik vorig jaar op zondag het kalme water zag bij het inschrijven, was ik er van overtuigd dat die 19:23 verpletterd zou worden. Doel: een 18 minuter op de klok neerzetten. Maar Jeroentje kwam toen van een koude kermis thuis en klokte MAAR 20:00… Met deze hoge golven verwachte dat ik 21 a 22 minuten over de tocht zou doen. Het ging op zich wel lekker. Op de heenweg had ik wind tegen,maar kwam met mijn slag elke keer wel goed uit. Elke keer als er een golf aankwam, dook ik er onderdoor om juist uit te ademen. Tot mijn verbazing hield ik de snelle borstcrawlzwemmers bij. Eentje trainde zelfs voor een Triatlon en hij had duidelijk last van de golven. Op de terug weg kregen de zwemmers dus de wind van achter, en toen kon ik de borstcrawlers met mijn schoolslag natuurlijk niet meer bijhouden. De ultieme verrassing kwam trouwens toen ik aantikte. Ik zette namelijk 20:09 op de klok neer. Dat was dus veel sneller dan dat ik gedacht had.
Zondag 1 augustus 2010:
Zoals ik al eerder vertelde, leek dit weekend sprekend op die van 2007. Op zondag stond er namelijk (bijna) geen zuchtje wind. Het water was zowat spiegelglad en kwam overeen met de prestatie tocht van 2009. Maar mijn angst om weer van een koude kermis thuis te komen, was toch wel groot. Toch ging ik er als een speer van door. Ik wilde toch wel een keertje een persoonlijk record neerzetten. En dan kan je gewoon niet rustig aan doen. Ik bedacht mezelf dat ik dit jaar maar 1 kans kreeg om mezelf te testen, en dat was nu. Dus beet ik op mijn tanden en bleef een hoog tempo zwemmen. Gelukkig haalde ik halverwege de tocht een medezwemmer in die ook schoolslag deed. Hij was er bij de start met borstcrawl als een speer vandoor gegaan, maar na 250 meter ging hij al over op de schoolslag. Ideaal voor mij dus.. een mikpunt om me op te richten. Bij de 500 meter had ik hem al bij gehaald, maar het lossen van deze vent was een ander verhaal. Hij vond dat dit geen goed idee was, en bleef dus keurig volgen. Gevolg was wel dat ik gemotiveerd bleef om hem voor te blijven. Deze “samenwerking” had wel zijn vruchten afgeworpen, want ik tikte namelijk in 19:10 aan. Toch nog een persoonlijk record dus, als was het geen 18 minuter.. Dat komt misschien in een toekomstige prestatie tocht nog wel. Ik wil Ramon, Rachel, Joke(en haar vriendin), mijn vader en Anne bedanken, want die waren zo vriendelijke geweest om mij dit weekend aan te moedigen.
Vergelijken met de “echte mannen”:
En dan is het altijd afwachten voor mij. Binnen een paar dagen komen de eindtijden van de echte mannen op het internet te staan. En dan kan ik me met de masters vergelijken. Op de zaterdag moesten de masters geen 1000 meter zwemmen. Er werd wel een 1000 meter schoolslag gehouden waar ook jongeren aan meededen, maar met die gasten kan ik simpel weg niet vergeleken worden. Ik heb het toch gedaan natuurlijk. Ik zou de 11de zwemmer zijn geweest in die competitie. En met mijn 20:09 was ik dan 10de geworden. Niet echt goed dus. Op de zondag stond de 1000 meter schoolslag voor de masters wel op het menu. En hier scoorde ik ook veel hogere ogen. Ik zou de 23ste zwemmer zijn geweest, en met mijn 19:10 was ik dan achtste geworden. Kortom, een zeer goede prestatie (al zeg ik het zelf).
Mazzel.
Zaterdag 31 juli 2010:
De situatie van het afgelopen weekend, leek sprekend op die van 2007. Op zaterdag stond er namelijk een behoorlijk windje. Tot overmaat van ramp kwam die ook nog eens vanuit de richting van het Markermeer, zodat de golven flink hoog waren. Volgens mij eigen idee, was dit verre weg de zwaarste tocht die ik ooit gezwommen heb. Ik werd wel blij verrast toen ineens twee zwemmaten zich ook melden bij de inschrijf tent. Ik had ze al een tijdje niet meer gesproken, omdat het zwembad dicht is voor groot onderhoud. Eentje plaatste een terecht opmerking: “Het zou nu een echte prestatie zijn om deze tocht uit te zwemmen”. Vanwege de enorme golven, zette ik het idee van een persoonlijk record al snel uit mijn hoofd. Die staat als sinds 2007 op 19:23 en vorig jaar verkeek ik me toen enorm op deze tijd. Vorig jaar verkeerde ik namelijk in een bloed vorm. Ik zwom de 1000 meter schoolslag in het 25 meter bad, standaard onder de 17:30. Toen ik vorig jaar op zondag het kalme water zag bij het inschrijven, was ik er van overtuigd dat die 19:23 verpletterd zou worden. Doel: een 18 minuter op de klok neerzetten. Maar Jeroentje kwam toen van een koude kermis thuis en klokte MAAR 20:00… Met deze hoge golven verwachte dat ik 21 a 22 minuten over de tocht zou doen. Het ging op zich wel lekker. Op de heenweg had ik wind tegen,maar kwam met mijn slag elke keer wel goed uit. Elke keer als er een golf aankwam, dook ik er onderdoor om juist uit te ademen. Tot mijn verbazing hield ik de snelle borstcrawlzwemmers bij. Eentje trainde zelfs voor een Triatlon en hij had duidelijk last van de golven. Op de terug weg kregen de zwemmers dus de wind van achter, en toen kon ik de borstcrawlers met mijn schoolslag natuurlijk niet meer bijhouden. De ultieme verrassing kwam trouwens toen ik aantikte. Ik zette namelijk 20:09 op de klok neer. Dat was dus veel sneller dan dat ik gedacht had.
Zondag 1 augustus 2010:
Zoals ik al eerder vertelde, leek dit weekend sprekend op die van 2007. Op zondag stond er namelijk (bijna) geen zuchtje wind. Het water was zowat spiegelglad en kwam overeen met de prestatie tocht van 2009. Maar mijn angst om weer van een koude kermis thuis te komen, was toch wel groot. Toch ging ik er als een speer van door. Ik wilde toch wel een keertje een persoonlijk record neerzetten. En dan kan je gewoon niet rustig aan doen. Ik bedacht mezelf dat ik dit jaar maar 1 kans kreeg om mezelf te testen, en dat was nu. Dus beet ik op mijn tanden en bleef een hoog tempo zwemmen. Gelukkig haalde ik halverwege de tocht een medezwemmer in die ook schoolslag deed. Hij was er bij de start met borstcrawl als een speer vandoor gegaan, maar na 250 meter ging hij al over op de schoolslag. Ideaal voor mij dus.. een mikpunt om me op te richten. Bij de 500 meter had ik hem al bij gehaald, maar het lossen van deze vent was een ander verhaal. Hij vond dat dit geen goed idee was, en bleef dus keurig volgen. Gevolg was wel dat ik gemotiveerd bleef om hem voor te blijven. Deze “samenwerking” had wel zijn vruchten afgeworpen, want ik tikte namelijk in 19:10 aan. Toch nog een persoonlijk record dus, als was het geen 18 minuter.. Dat komt misschien in een toekomstige prestatie tocht nog wel. Ik wil Ramon, Rachel, Joke(en haar vriendin), mijn vader en Anne bedanken, want die waren zo vriendelijke geweest om mij dit weekend aan te moedigen.
Vergelijken met de “echte mannen”:
En dan is het altijd afwachten voor mij. Binnen een paar dagen komen de eindtijden van de echte mannen op het internet te staan. En dan kan ik me met de masters vergelijken. Op de zaterdag moesten de masters geen 1000 meter zwemmen. Er werd wel een 1000 meter schoolslag gehouden waar ook jongeren aan meededen, maar met die gasten kan ik simpel weg niet vergeleken worden. Ik heb het toch gedaan natuurlijk. Ik zou de 11de zwemmer zijn geweest in die competitie. En met mijn 20:09 was ik dan 10de geworden. Niet echt goed dus. Op de zondag stond de 1000 meter schoolslag voor de masters wel op het menu. En hier scoorde ik ook veel hogere ogen. Ik zou de 23ste zwemmer zijn geweest, en met mijn 19:10 was ik dan achtste geworden. Kortom, een zeer goede prestatie (al zeg ik het zelf).
Mazzel.
28 juli 2010
Surviving disaster
Wat moet je doen als je vliegtuig wordt gekaapt? Of als er een enorme brand uitbreekt in het kantoren complex waar je werkt? Nou, dat had je kunnen weten als je de nieuwe serie Surviving disaster volgt waar Discovery Channel vorige week mee is begonnen.
Toen ik de voorstukjes van deze nieuwe serie zag, was ik meteen geïnteresseerd. Dus toen de eerste aflevering werd uitgezonden, zat ik voor de buis om naar de tips van voormalig Navy seal Cade Courtley te luisteren. En ik werd niet teleur gesteld. Hij ging in deze eerste aflevering, letterlijk alles op detail in wat je moet doen als je vliegtuig gekaapt wordt. Van hoe je het beste de terroristen moet overmeesteren, tot het zelf landen van het toestel voor het geval de piloten de kaping niet hadden overleefd. En dat alles moest allemaal nog in een rap tempo gebeuren ook, want volgens Cade duurt het in Amerika niet lang voordat een F16 je gekaapte vliegtuig neerhaalt. Of het ook allemaal realistisch was wat hij de kijkers voorschotelde, weet ik niet. Maar kwaad om een keertje naar zijn programma te kijken, kan het zeker niet.
Hij begon het programma trouwens extreem overtuigend. Hij stelde zich eerst netjes voor en verklapt daarna dat hij je leven gaat redden. Dan wordt het scenario omschreven en kan de aflevering beginnen. Vanavond is het trouwens weer zover. Dan ontploft er iets in een kantoren complex waar jij eventueel aanwezig kunt zijn. Of het een terroristische aanslag is of een ongeluk, dat weet ik nog niet. Maar daar kom ik om 21:35 wel achter als Cade bij mij de huiskamer binnen stormt.
Mazzel
Toen ik de voorstukjes van deze nieuwe serie zag, was ik meteen geïnteresseerd. Dus toen de eerste aflevering werd uitgezonden, zat ik voor de buis om naar de tips van voormalig Navy seal Cade Courtley te luisteren. En ik werd niet teleur gesteld. Hij ging in deze eerste aflevering, letterlijk alles op detail in wat je moet doen als je vliegtuig gekaapt wordt. Van hoe je het beste de terroristen moet overmeesteren, tot het zelf landen van het toestel voor het geval de piloten de kaping niet hadden overleefd. En dat alles moest allemaal nog in een rap tempo gebeuren ook, want volgens Cade duurt het in Amerika niet lang voordat een F16 je gekaapte vliegtuig neerhaalt. Of het ook allemaal realistisch was wat hij de kijkers voorschotelde, weet ik niet. Maar kwaad om een keertje naar zijn programma te kijken, kan het zeker niet.
Hij begon het programma trouwens extreem overtuigend. Hij stelde zich eerst netjes voor en verklapt daarna dat hij je leven gaat redden. Dan wordt het scenario omschreven en kan de aflevering beginnen. Vanavond is het trouwens weer zover. Dan ontploft er iets in een kantoren complex waar jij eventueel aanwezig kunt zijn. Of het een terroristische aanslag is of een ongeluk, dat weet ik nog niet. Maar daar kom ik om 21:35 wel achter als Cade bij mij de huiskamer binnen stormt.
Mazzel
22 juli 2010
Afzwemmen
In april waren Rachel en ik erbij toen Tijn voor zijn A diploma moest afzwemmen (zie: http://ratelenderachel.blogspot.com/2010_04_01_archive.html ), dus waren we erg verbaast dat we een paar maanden daarna een telefoontje kregen dat hij al op mocht voor zijn B diploma. Weer wilde we dat natuurlijk meemaken, dus reisden we af naar Purmerend.
Het was nog even de vraag of we op tijd zouden komen. Rachel moest in de ochtend namelijk in Amsterdam zijn, en zou, als ze met het openbaar vervoer van Amsterdam naar Purmerend terug zou reizen, te laat komen om het afzwem spektakel te zien. Om toch beide bezoekjes mogelijk te maken, haalde ik haar bij het centraal station op met de Knight en reed daarna terug naar Purmerend. We zaten net keurig en wel toen een enorme grote hoeveelheid kinderen keurig aan het publiek werd voorgesteld. Hand in hand liepen ze, onder het gebulder van Viva Hollandia, een rondje om het bad. Het was namelijk de dag voor de grote WK finale, en niemand kon toen weten dat die hopeloos zou mislukken. Hoe dan ook, de kinderen deden allemaal flink hun best. Ook Tijn natuurlijk. Ik had begrepen dat het hekel punt voor hem het onderwater zwemmen was. Dan moet je tegenwoordig door een gat heen zwemmen, zoals Rachel en ik dat ook bij Moniek hadden gezien. Kinderen vinden dit onderwater zwemmen(ik vond dat vroeger zelf ook) het meest vervelend. Gelukkig kwam dit onderdeel al snel, zodat hij daarna wat op adem kon komen. Voor de rest zwom Tijn de opdrachten zonder enige problemen, dus hadden we al snel het gevoel dat de diploma in de pocket zat.
Op de terug weg naar huis, moest ik even terug denken aan de keren dat ik zelf moest afzwemmen. Destijds had je geen leraar die met een portable microfoontje de gehele menigte kon toespreken. Je had geen opkomst nummer en ook geen gat waar je door heen moest zwemmen. Bij ons was gewoon een lijn(tje) op de bodem geverfd, en als je die pas zag, mocht je pas omhoog. Zowaar ik weet werden er ook niet zoveel foto’s gemaakt. Tijn kan straks als hij groot is, een compleet foto boek bekijken met foto’s die bij zijn A en B diploma zijn gemaakt. Maar toch heb ik ook een bijzonder aandenken aan mijn afzwemmen. Voor het behalen van onze (mijn zus en mijzelf) D diploma, heeft mijn vader destijds film opnames gemaakt. Het was toen wel zonder geluid, maar toch. Je kan hierop een blond Jeroentje zien die waarschijnlijk net zo zenuwachtig was als Tijn laatst.
Mazzel.
14 juli 2010
De kip of het ei
In mijn vorige weblog had ik het over negatief nieuws wat ik op het internet had gelezen. Vandaar dat ik in deze blog even wat tegengas wil geven. Ik wil ook even wat melden wat wel leuk (en interessant) is.
Op NU.NL las ik dat wetenschappers een eeuwen oud vraagstuk hebben opgelost. Een standaard vraag wie er nu eerder was. De kip of het ei…. Wetenschappers beweren dat de kip er toch weldegelijk eerder was (http://www.nu.nl/wetenschap/2292519/kip-kwam-echt-ei-.html). Dit beweren ze omdat ze onderzoek hebben gedaan naar het eiwit in de eieren. Toch kan je, als je in zo’n kip en ei discussie terecht komt, twee kanten op. Het hangt namelijk van de vraag stelling af.
1) Wie was der eerder? De kip of het ei ? --> Als je eieren in het algemeen bedoelt, wint de ei het van de kip. Dino’s lagen namelijk ook eieren, en die leefden miljoenen jaren eerder dan de kip.
2) Wie was der eerder? De kip of het KIPPENEI? --> De kip dus. Als we de wetenschappers moeten geloven natuurlijk.
Mazzel.
Op NU.NL las ik dat wetenschappers een eeuwen oud vraagstuk hebben opgelost. Een standaard vraag wie er nu eerder was. De kip of het ei…. Wetenschappers beweren dat de kip er toch weldegelijk eerder was (http://www.nu.nl/wetenschap/2292519/kip-kwam-echt-ei-.html). Dit beweren ze omdat ze onderzoek hebben gedaan naar het eiwit in de eieren. Toch kan je, als je in zo’n kip en ei discussie terecht komt, twee kanten op. Het hangt namelijk van de vraag stelling af.
1) Wie was der eerder? De kip of het ei ? --> Als je eieren in het algemeen bedoelt, wint de ei het van de kip. Dino’s lagen namelijk ook eieren, en die leefden miljoenen jaren eerder dan de kip.
2) Wie was der eerder? De kip of het KIPPENEI? --> De kip dus. Als we de wetenschappers moeten geloven natuurlijk.
Mazzel.
6 juli 2010
69 dagen
Als ik zo af en toe het nieuws volg, gebeurd het wel eens dat mijn maag compleet omdraait. Dat ik me dan afvraag wat sommige mensen wel niet allemaal bezielt, en hoe dom ze kunnen zijn. Dit gebeurde laatst ook weer een keer. Ik las dat verdachte Benno L. zeven jaar gevangenis straf had gekregen voor het plegen van ontucht met 57 meisjes en 3 pogingen tot verkrachting.
Vol ongeloof las ik dit bericht op internet dat de rechter dus (maar) zeven jaar had gegeven en dat de verdachte van de 57 ontucht handelingen er maar voor 37 werd gestraft. De drie pogingen voor aanranding was volgens de rechter helemaal niet bewezen. Maar de meest krankzinnige beslissing van de rechter was toch wel dat hij TBS niet noodzakelijk vond omdat hij de kans op herhaling erg klein schatte………. Toen ik dit las. En ik was al ondersteboven van het feit dat hij MAAR zeven jaar kreeg, vervloog al mijn hoop in de Nederlandse rechtstaat. Wees nou eerlijk. Ben je, als je zo’n beslissing maakt, niet mega krankzinnig? Dat zou het zelfde zijn dat ik 37 keer door rood rij, en daarvoor voor de rechter moet verschijnen , dat de rechter dan zegt: ‘Nou, ik denk niet dat mr Muis het nogmaals zal doen”. Ik vraag me werkelijk af, als die rechter s’avonds na een dag hard werken in de spiegel kijkt, hij daadwerkelijk denkt dat hij de juiste beslissing heeft genomen. Persoonlijk kan ik me dat niet voorstellen. Ik hou het er maar op dat hij de grootste blunder in zijn carrière zojuist heeft begaan, anders verdwijnt mijn vertrouwen in de rechtstaat volledig.
Ik kom nog even terug op die zeven jaar cel. Het moet toch duidelijk zijn dat deze persoon extreem veel leed heeft veroorzaakt. Waarschijnlijk dus bij 60 meisjes, maar onze pientere rechter denkt dat het er maar 37 geweest zijn. Maar oke, laten we het er op 37 houden. Een persoon kan alleen veroordeelt worden over de bewezen feiten. Al dat leed bij die meisjes, en bij hun familie leden. Dat kan je je haast niet voorstellen… Dat zal die mensen hun hele leven achtervolgen. Veel van die mensen zullen daar misschien jaren lang psychische klachten aan over houden. En wat doet de rechter? Die geeft deze crimineel 69 dagen gevangenis straf per meisje. Dat is kennelijk wat een kind waard is in Nederland.
Mazzel
Vol ongeloof las ik dit bericht op internet dat de rechter dus (maar) zeven jaar had gegeven en dat de verdachte van de 57 ontucht handelingen er maar voor 37 werd gestraft. De drie pogingen voor aanranding was volgens de rechter helemaal niet bewezen. Maar de meest krankzinnige beslissing van de rechter was toch wel dat hij TBS niet noodzakelijk vond omdat hij de kans op herhaling erg klein schatte………. Toen ik dit las. En ik was al ondersteboven van het feit dat hij MAAR zeven jaar kreeg, vervloog al mijn hoop in de Nederlandse rechtstaat. Wees nou eerlijk. Ben je, als je zo’n beslissing maakt, niet mega krankzinnig? Dat zou het zelfde zijn dat ik 37 keer door rood rij, en daarvoor voor de rechter moet verschijnen , dat de rechter dan zegt: ‘Nou, ik denk niet dat mr Muis het nogmaals zal doen”. Ik vraag me werkelijk af, als die rechter s’avonds na een dag hard werken in de spiegel kijkt, hij daadwerkelijk denkt dat hij de juiste beslissing heeft genomen. Persoonlijk kan ik me dat niet voorstellen. Ik hou het er maar op dat hij de grootste blunder in zijn carrière zojuist heeft begaan, anders verdwijnt mijn vertrouwen in de rechtstaat volledig.
Ik kom nog even terug op die zeven jaar cel. Het moet toch duidelijk zijn dat deze persoon extreem veel leed heeft veroorzaakt. Waarschijnlijk dus bij 60 meisjes, maar onze pientere rechter denkt dat het er maar 37 geweest zijn. Maar oke, laten we het er op 37 houden. Een persoon kan alleen veroordeelt worden over de bewezen feiten. Al dat leed bij die meisjes, en bij hun familie leden. Dat kan je je haast niet voorstellen… Dat zal die mensen hun hele leven achtervolgen. Veel van die mensen zullen daar misschien jaren lang psychische klachten aan over houden. En wat doet de rechter? Die geeft deze crimineel 69 dagen gevangenis straf per meisje. Dat is kennelijk wat een kind waard is in Nederland.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
