The Wiz

Gister zijn Rachel en ik naar de musical The Wiz geweest. Rachel is gek op musicals en ik ging eigenlijk voor het verhaal heen. The Wiz gaat namelijk over de tovenaar van Oz, en ik was vroeger als kind letterlijk verslaafd aan die tekenfilmserie. Ik heb nog vele afleveringen op diverse video banden staan....... Zo nu en dan, als ik toe ben om even vlink te lachen, zet ik even een aflevering op. De humor die in de serie voorkwam is nogsteeds in staat om mij aan het lachen te brengen.

Deze musical geeft je het zelfde feel good idee als de serie. Zo werd het ook omschreven in de programma boekjes. Dus dat beloofde wat, toen Rachel en ik naar Utrecht vertrokken. We hadden bijna geen files, dus waren ruim van te voren in het Beatrix theater aanwezig. We konden de auto met gemak kwijt in een parkeer garage die tegenover het theater stond. Het koste wel behoorlijk duur (2,20 per uur) en daar heb je eigenlijk helemaal niets voor. Er was namelijk een autoruit ingeslagen door iemand die waarschijnlijk ook toe was aan een feel good emotie. Voor al die '2 euro 20s' kunnen ze dus nieteens een behoorlijke beveiliging aan schaffen!!!

Om 8 uur mochten we naar onze stoel toe gaan en was het wachten op het begin. Het duurt wel even voordat de gehele ruimte gevult is met de bezoekers, maar aan al dat wachten zijn Rachel en ik wel gewent geraakt toen we naar Curaçao gingen. Dus dan was dit maar een peulenschilletje. We hadden trouwens goed zicht en zaten nog in het midden ook. Het woord musical zegt het al natuurlijk. Er werd vlink in gezongen, en dat deden ze allemaal erg goed. Vooral in combinatie met de mooie decors en de diverse medespelers (in hele leuke outfits) kan ik het iedereen aanraden om een keertje naar deze musical te gaan. De humor deed me dus aan de serie herinneren en ging ook vaak over hedendaagse 'aardse' situaties. Ondanks dat dit een try out was, waren Rachel en ik dik te vreden, en gingen we met een feel good gevoel weer op huis aan...... We moesten wel even file rijden, want op de A2 waren ze om half 12 nogeven aan het werk.

mazzel

Droevig zwem nieuws

Het geen waar ik al bang voor was (dat ik uit de top 10 snelste tijden zou worden geknikkerd), is helaas vandaag gebeurd. Eigenlijk viel het nog mee, want ik had het twee weken geleden al verwacht. Maar toen bleef mijn 10de notering van 17 minuten en 40 secondes nog gespaart. Maar het was een kwestie van tijd, en zodoende wist ik dat ik extra moest genieten van die 10de notering. Vandaag knalde Mark eronder door met 17:27. Poeffff.... weg droom ...

De vorm van mijn persoontje zelf is nogsteeds ver te zoeken. Ik zwom vandaag 18:29. Ik wilde sneller dan vorige week en dat is me ook gelukt. Aangezien in toen 18:30 zwom.... Tja, het is beter, maar om nou te zeggen dat het vooruit gaat???? Ik mocht vandaag op kop vertrekken en zodoende moest ik Mark in de tweede run volgen. Dat ging dus niet lukken.... Ik kon hem al snel niet meer bij houden en wilde toen maar een zo goed mogelijke tijd neerzetten. Ik had soms het idee dat ik als een trein aan het zwemmen was, maar de seconde klok wees me genadeloos op de resultaten. Toch wist ik, ook deze tweede run, 18:29 op de klok neer te zetten. Dat is toch eigenlijk ook een prijs waard. Twee keer exact de zelfde tijd zwemmen.... Maarja.... Ik kan Sonja Bakker niet echt de schuld van deze zwemdip blijven geven, aangezien ik al anderhalve week gestopt ben met afvallen. Dus ik kan het vingertje nog maar naar een mogelijkheid wijzen..... het is het persoontje dat me altijd aankijkt als ik voor de spiegel sta......bhoe bhoe bhoe....

mazzel

Een moment opname

Tijdens de vakantie op Curaçao hebben Rachel en ik natuurlijk heel veel foto's gemaakt. Tenminste voor ons doen, want met een gieg SD kaartje kan je ruim 600 foto's maken. Zo gek hebben we het niet gemaakt. Ik heb het bij een foto of 40 gelaten, en Rachel heeft anderhalf rolletje (ongeveer) vol geschoten.

Ik heb het al over de westtour gehad waarvan Rachel en ik enorm hebben genoten. Zo kwamen we ook bij een baai aan in het westen van het eiland die de 'grote knip' (of zoiets) werd genoemd. Dit is een van de mooiste plekjes op het eiland.... Ik kon het natuurlijk niet laten om daarvan een foto te maken. Even simpel weg op het schermpje van de digitale camera kijken en klik... hebbes... weer een mooi plaatje om aan het thuis front te laten zien. Echter zie je alleen de grote objecten op zo'n schermpje, en daarop kan je al zien dat het een prachtig strand is. Maar wat in de verte allemaal gebeurd is tijdens het maken van de foto helemaal niet duiderlijk. Ik vond de foto wel zo mooi dat ik hem als achtergrond plaatje op mijn laptop heb ingesteld.

Nu ik het plaatje wat vaker (en in het groot) zie, vallen me steeds meer dingen op. Aanvankelijk zie je alleen het strand en het jongetje wat bij de dichts bijzijnde parasol staat. Maar er is veel meer te zien. Zo is er een man zijn benen aan het insmeren. Een familie komt net aanlopen en eentje draagt een grote tas met spulletjes erin. Een jongen verkend de vloedlijn en een ander jongetje klimt over de onderwater rotsen richting zijn familieleden die al in het water zitten. Ik zie ook een mevrouw die lijkt te roepen richting iemand die in het water zit. Kortom, er gebeurd van alles op de foto, waar je niet bij stil stond bij het maken ervan. Eigenlijk maken al die menselijke situaties de foto van het strand alleen maar mooier... Een pure moment opname die de mensen op de foto waarschijnlijk zelf niet meer zullen herinneren, maar die wel voortleven op het buroblad van mijn laptop.

Ik kan aanraden, voor de mensen die ooit naar Curaçao gaan, om een bezoekje aan deze baai te brengen. Je zal je zeker vermaken in het glasblauwe water en de heerlijke temperaturen, maar wie weet maakt er iemand wel een foto. En sta je over een paar weken op iemand zijn computer afgebeeld.

Mazzel

Bijna tijd voor een feestje

Ik ga voor deze blog even terug naar 1997. Dat is het jaar waarin het computer programm Di-Tail op de markt kwam. Di-tail is een programma van Digi Automatisering waarmee je Digi weegschalen kunt aansturen. En aangezien het bijna 2007 is, is het dus bijna tijd voor een bescheiden feestje.

Ik wil het even over de geschiedenis van het pakket hebben. In 1997 was Di-tail dus de opvolger van het Dos programma Di-Count. Officieel zou het ook Dicount 2.0 gaan heten, maar dat is nooit doorgegaan. Waarom weet ik eigenlijk niet, want bij de tijd dat het pakket uit kwam werkte ik nog niet bij Digi. Dat is wel de reden dat er nooit een eerste versie van geweest is. Ditail heeft altijd versie 2 en 3 nummers gehad. Diverse extreem goede programmeurs hebben in de loop der jaren er een goed pakket van gemaakt. Dit ging natuurlijk wel met vallen en opstaan, maar dat is bij elk programma wel het geval. Zeker met de steeds veranderde markt omstandigheden (zoals bijvoorbeeld de invoer van de Euro), blijf je vaak achter de feiten aanlopen.

Jaren lang ging dit zijn gangetje en zijn er honderden leveringen van het pakket geweest. Echter veranderd de schalen markt natuurlijk wel. De oude seriele schalen werden langzamerhand vervangen voor snellere Ethernet schalen. Nu kwam er dus een probleem met het Ditail pakket. Ditail kon alleen de oudere seriele weegschalen aansturen en dreigde dus te verouderen. Het pakket moest met zijn tijd mee. Zodoende werd in 2003 het pakket aangepast en uitgerust met een ethernet driver die door de firma Ordina was gemaakt. Dit is het bedrijf waar een tennis tournooi naar vernoemd is. Deze snelle driver is makkelijk aan te sturen en zodoende kon ik hem makkelijk aan het Ditail programma toevoegen. Het pakket kreeg ook een andere naam, en ging vanaf die dag(van de eerste levering) verder als het Di-Store pakket. Het uiterlijk werd iets aangepast, maar het belangrijkste was dat de nieuwe type schalen nu ook konden worden aangestuurd. En nu, in het negende levens jaar van het pakket (dat is extreem lang voor een software pakket), is het nogsteeds up to date met de nieuwe type schalen. Vandaag nog heb ik de nieuwste sm880 schaalsoftware versie 2.0 toegevoegd. Deze schaal heeft weer een ander preset layout als de 1.0 versies. Er was dus weer een aanpassing nodig, maar dat is gelukkig allemaal goed verlopen. Als de sm880 2.o vrij gegeven wordt voor de markt, is Di-Store in ieder geval daar op voorberijd. . Nogeven wat maandjes wachten en dan moet er eigenlijk wel een feestje worden gegeven.

Nogeven wat informatie.
Ditail kon de volgende weegschalen aansturen : SM25,SM60 en SM70.
De update van het Di-Store pakket kan de volgende schalen ook ondersteunen : SM300, SM500, SM880, DP90,DPS90 en de 3600 inpak machines.

Mazzel

The Prince en het zwembad

Terwijl de Prince of Persia (door mij bestuurd natuurlijk) als een razende roeland door Babylon heen rent, en daar een enorme held uithangt. Zijn de helden daden in het zwembad nergens terug te vinden.

De week na de terugkomst van Curaçao zwom ik maarliefs 18:43.... Dat is ruim een minuut boven mijn persoonlijk record. Helaas was de tweede week niet erg veel beter. Toen zwom ik 18:26, en dat is zelfs voor de oude zwembroek tijden, langzaam te noemen. Nee, ik ging met een bloedvorm de vakantie in (een persoonlijk record van 17:40), maar kwam er beroerd uit. Waarschijnlijk heeft het Sonja Bakker project hier mee te maken, maar of dat echt zo is moeten we nog maar afwachten. Het afvallen is zijn derde week in gegaan en als het meezit is dit voor mij de laatste. Dan moet ik op de 78 kilo grens aankomen, zodat ik weer meer mag eten. Hoperlijk kan ik dan ook wat 'Prince' helden daden in het 25 meterbad van Hoorn terug zien.

Hoe dan ook, morgen staat er weer een zware zwemsessie op het menu. En ondanks dat Mark dan de kans heeft om mij in zijn geheel uit de top tien snelste tijden te knikkeren, zal ik me als een waardige 'zwem Prince' verdedingen. Agains all odds...Strijdend ten onder (figuurlijk)... Duim voor me....

Mazzel

The Prince of Persia

Als kind vond ik spelletjes spelen op de computer altijd fantastisch. Ik kan me nog middagen herinneren dat we met vrienden afspraken om diverse spelletjes te spelen bij iemand thuis. Dat is zelfs ook wel een s'nachts geweest, als we echt het einde van een spel wilde weten. Later is het spelletjes spelen idee een beetje vervaagd. Ik vond het eigenlijk niet meer zo leuk, en ging me meer orienteren op het maken van programma's. Maar toch kon ik het niet laten om een playstation 2 te kopen. Ik had, een aantal jaren geleden, een spel gezien waar je ook zo'n gun bij kon kopen. Nou, dat was wel gaaf natuurlijk. Zodoende nam de playstation 2 toch zijn intrede. Bij vrienden heb ik toen het spel van de prince of persia gezien, en daar gaat deze blog file over...

Het kwaliteits nivo is enorm vooruit gegaan. Ik ben de MSX nog gewent. En dat was al een enorme ervaring (toen ik nog klein was). Nou, de spellen van tegenwoordig zijn allemaal in 3D met ernorme grafische effecten erin. Dit houd echter niet in dat de spellen ook beter zijn geworden. In veel gevallen is het spel gewoon te ingewikkeld om te spelen. Maar misschien ben ik daar ook wel te oud voor geworden. Hoe dan ook, het spelen van The Prince of Persia gaat me wel aardig af. Ik heb (met hulp van het internet), de eerste twee delen al uitgespeeld, en ben dus nu met deel 3 bezig. Het mooie van deze reeks Prince spellen is eigenlijk het verhaal. Ik ervaar het spel eigenlijk zowat als een tekenfilm. Er komen namelijk ook veel filmpjes in voor die het verhaal duidelijk maken. Spelender wijs kom je dus steeds verder in het verhaal waarin je steeds maar weer een oplossing moet verzinnen. Soms om ergens uit te komen, en soms moet je tegenstanders in elkaar beuken omdat die je de weg versperren.

Verhaal lijn.
Deel 1 --The Sands of Time.
De Prince doet mee aan de oorlog tegen een buurland. Je vader heeft het op een accoordtje gegooit met een of andere magie-er die daar woont. De oorlog duurt maar kort, en al snel kom je erachter waarom de magie-er deze hoogverraad pleegde. Hij zit namelijk achter de Sands of time en de dolk. Deze Sands (en de dolk) komen van een eiland af en er wordt beweerd dat je er mee kunt tijd reizen en ook dat je er onstervelijk van kunt worden. De magie-er weet dit maar kon nooit bij die Sands komen. Nu dat de oorlog voorbij is grijpt hij zijn kans. Hij krijgt het voor elkaar dat de Prince de tijdsdolk in de zandloper steekt en zodoende barst de hel los. Alle mensen in de omgeving veranderen in monsters, en alleen jij en de dochter van de verslagen sultan blijven 'normaal'. In dit eerste deel is het jou taak om de zandloper terug te vinden en de tijds dolk nogmaals in de zandloper te steken, zodat de gebeurtenissen van het spel weer ongedaan worden gemaakt.

Deel 2 -- The Warrior within.
Eind goed al goed zou je zeggen (na deel 1). Nee dus.... Omdat je de tijdlijn hebt veranderd zit er een monster achter je aan die de Dahaka heet. Dit is de bewaker van de tijnlijn, en deze is pissed off omdat je daarmee geknoeit hebt. Dit monster is niet te verslaan en daarom ga je naar het eiland waar de Sands of Time zijn ontworpen. De planning is om dit te voorkomen doormiddel van terug in de tijd te reizen. De Sands worden trouwens door een keizerin gemaakt die je in het begin goed voor de gek houd. Elke keer als je denk dat je van de Dahaka af bent, komt hij je toch weer lastig vallen en moet je rennen voor je leven. Uiteinderlijk lukt het je om te voorkomen dat de sands of time worden gemaakt, en kan je einderlijk naar huis zonder dat de Dahaka nog achter je aan zit.

Deel 3 --The Two Thrones
Eenmaal thuis aangekomen kom je erachter dat de stad kompleet verwoest is. Dit komt omdat jij de tijdlijn heb veranderd in deel 2. Je hebt de ontwikkeling van de sands of time gestopt, dus kwam de sultan (in deel 1) met lege handen thuis. Echter had de magie-er andere plannen. Alleen de tijddolk had hij meegenomen en hiermee vermoord hij de keizerin des tijds. Weer een verhaal met monsters erin dus. Alleen nu is je eigen land in gevaar.... Hoe dit afloopt weet ik nog niet... Zover ben ik nog niet. Ik kan alleen vertellen dat je af en toe ook in een monster veranderd...

Mazzel

Sonja Bakker.... De afval goeroe...

Het di-eet van Sonja Bakker is wereld beroemd hier in West-Friesland. Rachel en ik hoorde er extreem goede verhalen over van kennissen en vrienden, die al vele kilo-tjes hadden verloren. Dus besloten wij het ook te proberen.

Rachel en ik zitten in de tweede week. En, eerlijk is eerlijk, het systeem werkt... Ik ben ondertussen al 3 kilo kwijt. Dat schijnt een aardige prestatie te zijn voor de weinige tijd die we nog maar meedoen. Mijn bierspier (bierbuikJE) heeft het in jaren niet zo zwaar gehad, en dat was natuurlijk de bedoeling. De streefgewicht lat heb ik op 78 kilo neergelegd, en ik zit onder tussen al op 80... Dus het gaat de goede kant op. Als het even meezit, heb ik aan het einde van de tweede week mijn doel bereikt. Dan kan ik eventueel weer wat meer gaan eten, want vooral overdag is het vrij zwaar. In de avond mag je wel genoeg eten hoor, dat valt me reuze mee. Maar overdag is het afzien. Zeker als je collega's om je heen bijna dagelijks een vette hap bestellen. De geur alleen al doet me watertanden, maar helaas....Ik moet het (vandaag) doen met 3 krekkertjes en een glas melk.....Oja, ik vergeet er nu bij te vertellen dat ik als tussendoortje een manderijn mocht eten.....HAHAHA....

Het lijkt allemaal erger als het is (ik overdrijf graag, maar dat moet nu wel bekent zijn). Het is uiteinderlijk het resultaat dat telt. De lekkere lucht van een frikandel kan zeker niet op tegen het goede gevoel van het behalen van je streefgewicht.

mazzel

Arthur C. Clarke -- 'Het licht van vroeger dagen'

Jeroen en lezen........ Dat kan eigenlijk niet in een zin. Op school al werd het duiderlijk dat het een vergelijking was van water en vuur, maar toen kwam ik er simpel weg niet onderuit. De simpele twee dimentionale manier van gegevens overdracht beviel me helemaal niet. Daar heb ik simpel weg te veel fantasie voor. Als er dan in het verhaal duidelijk werd dat iets niet overeen kwam met mijn fantasie beeld, dan was ik er helemaal uit. Ik ging dan eigenlijk het hele verhaal opnieuw indelen, en was dus niet meer aan het lezen. Nee, ik moet er een beeld bij hebben hoe iets eruit ziet, zoals op tv of in een strip. Na school heb ik dan ook helemaal geen leesboeken meer aangeraakt. Behalve die van Anne Frank, omdat ik die wel eens wilde lezen. Het koste me toen moeite, maar ik heb het wel gered om het boek helemaal uit te lezen. Nu kreeg ik op mijn verjaardag en boek van Arthur C. Clarke. Ik had hem meegenomen op de vakantie naar Curaçao voor de uurtjes op het strand of bij het zwembad. In het vliegtuig zelf heb ik niet gelezen.

Het blijkt dat het lezen me wel goed afgaat als het verhaal me echt intereseert. Arthur C. Clarke kon ik nog van zijn wetenschappelijke programma's op tv uit de jaren 80 en 90. Ik wist dat hij de bedenker van de sataliet was, terwijl iedereen hem toen voor gek had verklaard. Jaren later kreeg hij toch gelijk. Men nam hem niet zo serieus ook omdat hij dus een SF schrijver was. Ook al iets wat mij wel ligt.


Het verhaal speelt zich rond 2037 en gaat eigenlijk maar over een grote uitvinding. Toch weet Arthur (en zijn mede schrijver Stephan Baxter) een denkbeeldige omschrijving van de wereld te maken over hoe de wereld geschiedenis er in de komende jaren uitziet. Zo zijn er oorlogen over schoon drinkwater, en zijn er herstel programma's opgezet om de beschadigde natuur te herstellen. Echter komt een van de hoofdpersonen erachter dat een enorme komeet over 500 jaar een einde zal maken aan al het leven op aarde. Die ontdenking werd aanvankelijk geheim gehouden omdat men niet wilde dat er paniek uitbrak, maar zoiets hou je natuurlijk nooit geheim. Zo konden ze het geheim van de grote uitvinding uiteinderlijk ook niet geheim houden. Het verhaal gaat namelijk over de Wormcam. De Wormcam is eigenlijk een soort camera waarmee je alles kunt zien. Waar en waneer dan ook, en overal in het universum. De techniek werd met de hoofdstukken steeds verder ontwikkeld, zodat men op een gegeven ogenblik dus de complete wereld geschiedenis kon bekijken vanachter hun flexschermen. De techniek zelf was al gaaf natuurlijk, maar het verhaal gaat meer over hoe de mensheid het oppikte, toen duiderlijk werd dat je nergens meer een prive situatie kunt hebben. Je hele leven kon minuut tot minuut bekeken worden op een beeldscherm, en ook nog door iedereen. Oude moorden werden opgelost. Vreedheden van kruisvaarders zorgden ervoor dat mensen gingen twijfelen aan geloofskwesties. Zeker toen bleek dat Jezus niet eens over water kon lopen. De hele maatschappij veranderde in een paar jaar tijd, en dat werd eigenlijk prachtig in het boek omschreven hoe veel effect die uitvinding had.

Ik zal niet te veel verklappen voor het geval iemand hem nog wilt lezen. Conclusie, het is een mooi verhaal en misschien duik ik nogwel eens meer achter een boek... Je weet maar nooit.
Mazzel.

The West Tour op Curaçao

Rachel en ik hadden voor de dinsdag ochtend the west tour ingeplant. We waren er flink optijd, terwijl ons altijd verteld is dat Antillianen het niet zo nou nemen met de afgesproken tijden. Nou, deze dame, die de west tour voor ons verzorgde, heeft dit vooroordeel onder de mat geveegt. Ze was een kwartier te vroeg en was al naar ons op zoek gegaan. Dit alles, omdat ze eigenlijk even meer wou laten zien dan alleen de west tour zelf.

De rit ging eerst nogeven door de binnenstad waar ze ook genoeg over wist te vertellen, en toen pas gingen we richting het westen van het eiland. De dame waarschuwde ons al dat ze enorm veel kon babbelen, en dat heeft ze dan ook de hele rit gedaan. Veel legendes en geschienenis verhalen werden ons voorgeschoteld. Zo wist ze ons te vertellen dat er veel landhuizen op Curaçao aanwezig zijn, waar vroeger ook slaven werkte. In veel van die oude huizen schijnt het nogsteeds extreem te spoken. Ik zeg altijd maar dat ik geesten helemaal niet geestig vind, maar het was wel interesant om de verhalen erover te horen. Zo zijn er 3 grote slaven opstanden geweest die met veel bloedgieten verlopen zijn. En dat is niet het enigste bloedvergieten die het eiland kent. Rivaliserende Europese landen hebben ook om het eiland gevochten. Zo stonden de Franse legers op ons menu en volgens mij ook die van de Spanjaarden. Die vonden Curaçao namelijk op een strategisch belangrijke plek liggen met een grote natuurlijke haven die dan erg makkelijk te gebruiken was. Ondanks die oorlogen is het eiland toch in Nederlandse handen gebleven en werd in 1863 pas de slavernij afgeschaft. Plotseling zaten boeren zonder 'werknemers' en slaven zonder 'werk'. Dat schijnt toen redelijk goed afgehandeld te zijn. De meeste bleven gewoon bij de plantages werken maar niet meer onder dwang.

De rit ging steeds verder richting het westen en daar hebben we een paar prachtige baaien gezien met schitterende 'plaatjes' van stranden (zie de weglog van Rachel). Er zijn veel baaien op Curaçao te vinden en dus genoeg mogelijkheden om te zwemmen, snorkelen en duiken. Dit alles trouwens wel aan de zuidkust van het eiland. De noordkust is daar veel te ruig voor. Dat hebben we gezien toen we op het noordelijkste puntje van het eiland aankwamen. Enorme golven sloegen op de rotsen, en het was niet moeilijk om te beseffen dat je daar niet kon zwemmen. In een grot hebben we nogeven gezien hoe die golven in duizenden jaren hun verwoestende werk deden. Afgelopen jaar was daar trouwens nog een Canadese vrouw overleden omdat ze dicht bij de waterlinie een foto wilde nemen. Een onverwacht hoge golf had haar toen te pakken en heeft haar mee genomen. Kortom, die grot was wel gevaarlijk, maar we werden door onze gids op veilige afstand gehouden.

Na het bezoek aan het noordwesten zijn we terug gereden in de richting van Willemstad. Uiteraard kwam er nog een spook verhaal over een meisje die Barbera heette. Die schijnt daar langs de weg te spoken waardoor veel mensen met hoge snelheid daar voorbij rijden om de kans kleiner te maken haar te zien. Echter gebeuren er natuurlijk dan veel ongelukken met het gevolg dat er nogmeer spoken ronddwaalen. Een soort spiraal effect dus.

Een klein stukje verder kwamen we aan bij de zittende boom. Deze boom staat naast een muurtje, maar met een knik in de stam lijkt het net alsof hij op het muurtje zit. Diverse saga's zijn hier ook over bekent. Zo zou de boom een slaaf zijn geweest die ontsnapt was en door de soldaten werd achterna gezeten. Hij had naar god gebeden om hem in een boom te veranderen zodat de soldaten hem niet zouden zien. Echter was hij vergeten te vragen om hem weer terug te veranderen als de soldaten voorbij waren.

Kortom, het was een leerzame dag en een van de leukste van onze vakantie.
Volgende keer weer meer.
Mazzel

Wij zijn terug ...

Het is alweer even terug dat ik een blog file gemaakt heb, maar dat had dus een zeer goede rede... Rachel en ik zijn naar Curacao op vakantie geweest. Op Rachel haar weblog is het complete verhaal te lezen wat we in die week allemaal hebben meegemaakt. Dat het verhaal op Rachel's weblog staat, houd niet in dat op mijn weblog niets over de vakantie komt te staan. Ik zal er natuurlijk zeker op terug komen. Maar dan met wat meer algemene informatie over de vakantie.

Het was alweer de vijfde keer dat ik naar een tropische vakantie bestemming ben gevlogen. Maar het was wel de eerste keer dat ik richting het westen op vakantie ben geweest. Alle overige vluchten gingen allemaal naar zuid oost azie. Dit keer dus voor het eerst richting zuid amerika. Het moment dat je het vliegtuig verlaat, en in de buitenlucht komt te staan loop je altijd meteen tegen een warme muur aan. Dat vind ik altijd erg bijzonder, omdat je dat niet gewent bent in het 'normaal' koude Nederland. Op Curacao was dat niet anders als in Azie. Een tropisch klimaat is een tropisch klimaat. Maar toch was er een duiderlijk verschil te merken. Omdat Curacao een eiland is, staat er altijd wind. De temperaturen zijn dus wel het zelfde als in Thailand (ongeveer 32 tot 36 graden), maar de wind maakt het erg aangenaam. Als die even wegviel, was het even snikheet. Je kan natuurlijk wel verrast worden omdat je denkt dat het kouder is dan dat het werkelijk is. Verbranden is dan zo gebeurd... Maar Rachel en ik hebben onze voorzorgs maatregelen getroffen, en dat heeft ook goed gewerkt. Geen verbrandingen en slapeloze nachten dus omdat je je niet kon omdraaien.

Het Holiday Beach hotel, waar we verbleven, was dichtbij het centrum van Willemstad gelocaliseerd. We zijn dan ook meerdere keren vanuit ons hotel naar het centrum gelopen. het hotel was van alle gemakken voorzien. Zo was er een zwembad, een prive strand, buiten en binnen restaurant, een casino, winkeltjes en een speelhal met computer spellen. Voor een meerprijs van 5 dollar per dag kun je zelfs je eigen laptop op adsl lijn aansluiten. Dit alles per hotel kamer, dit voor het geval je echt niet zonder internet kan.

Wat me meteen opviel toen we voor het eerst bij de receptie stonden, was een groot bord waarop met grote letters 'god bless america' stond. We wisten toen nog niet, dat er veel Amerikanen in dit hotel verbleven. Maar dat viel natuurlijk wel snel op. Curacao en Aruba blijken vaak bezocht te worden door Amerikanen, die vaak in de zelfde resorts en hotels verblijven. Dit was geen vervelend iets of zo.. Het viel alleen maar op dat de Amerikanen graag opscheppen als ze met elkaar praten. Op dat gebied lijken het net kinderen.

Volgende keer heb ik het weer over een ander aspect van de vakantie.
mazzel

Eindelijk .... vakantie

Ik heb er eventjes op moeten wachten, maar het is eindelijk zover... VAKANTIE !!!! Ik moest nogwel afgelopen zaterdag nogeven een weekend dienst draaien, maar dat was niet zo erg. Het was niet zo erg druk, dus heb ik lekker bij kunnen komen en wat achterstallig werk gedaan. Om vier uur was het dus zover... De vakantie tijd was aangebroken. Eigenlijk besefte ik dat niet eens, maar toen ik het gebouw uitliep viel het kwartje. Ik heb nogeven goed omgekeken en het gebouw toen gedag gezegd. Op 31 juli, als alles goed gaat, zie ik het weer terug....

De vakantie begon afgelopen maandag met een bezoek aan Rachel haar oom en tante. die hadden een probleem met hun draadloze internet verbinding. Dat was gelukkig niet zo'n probleem om op te lossen, dus hebben we ook lekker kunnen kletsen. Maandag ben ik trouwens in mijn eentje te zwemmen geweest omdat Mark al op vakantie was.... Laat ik het zo zeggen... ik ga er niets over vermelden.... bagger dus....

De rest van de week zullen Rachel en ik besteden aan bijkomen en voorberijden op onze trip naar de Nederlandse Antillen. Een verslag van de trip naar de Gamma kwadrant komt natuurlijk in de blogfiles te staan.

mazzel

Spartacus en The A-Team

Ik was laatst tv aan het kijken, en toen viel me een reclame over the A-team op. En welbewuste koper wilde graag een seizoen van deze jaren 80 serie kopen, maar kon dat natuurlijk nergens voor elkaar krijgen. En dat kon natuurlijk alleen maar bij het bedrijf waarvan de reclame was (kan ik even niet op komen).

Als ik in de auto zit, gaat er altijd van alles door mijn hoofd heen, en zodoende had ik even de tijd om die reclame verder uit te denken. Waarom wil iemand een stok oude serie zoals de A-team kopen? Ik vond het vroeger trouwens een fantasische serie hoor, daar niet van. Maar het was zo vreselijk voorspelbaar geworden toen ik wat ouder werd. BA Baracus was, in elke aflevering, altijd aan het lassen. Ze werden altijd opgesloten in een schuur vol met spullen erin, zodat ze weer een uitbraak in elkaar konden flansen. Ik zou er dus niet een twee drie een seizoen op DVD van kopen, maar toch zou ik de herhalingen wel weer gaan zien (mocht dat ooit nog gebeuren dat ze dat nogmaals uitzenden). De kracht van de A-team zat niet in de voorspelbare verhaal lijn. Nee, ik denk dat iedereen die met the A-team en de knightrider ED zijn groot gebracht dat het hoofdzakerlijk over de strijd tussen goed en kwaad ging. De goeien wonnen altijd. De slechten ontliepen nooit hun straf. Series zoals de A-team hadden een opvoed-bare lading, zodat kinderen een zwart wit versie van goed en kwaad voorgeschoteld kregen. Dit hielp de ouders bij het opvoeden van hun kinderen. Fijn om te weten, als kind zijnde, dat het goede altijd zou winnen. Maar helaas weet iedereen die volwassen is, dat dit bijlange na niet waar is. Mijn 'koude douch' kwam toen ik de film Spartacus gezien had... In die film heb je een romeinse slaaf die ontsnapt en een groot leger verzamelde om de overheersers en slavendrijvers te verslaan. Een prachtige film die dus tot een enorme klimax uitliep. Het gevecht tussen de goede en de slechte. Maar toen gebeurde er iets onverwachts.... Spartacus verloor de oorlog. Hij werd uiteinderlijk gevangen genomen en gekruizigd. HEEEEEEEHHHHHH? Hoe kan dit nou????? De goede moeten toch altijd winnen?? Zeker in een film!!!

En toen ik dit herinnerde begreep ik die man van de reclame met zijn A-team DVD.. Het gaat om het veilige gevoel dat de goede altijd zullen winnen. Even Lekker zwart wit kunnen denken terwijl we weten dat de werkelijke wereld vol zit met Spartacus-sen inplaats van A-Teams.



Mazzel

1 seconde... elke tel telt.

Einderlijk weer goed nieuws met het zwemmen. Sinds het begin van de turbo broek tijd was mijn persoonlijk record niet meer verbroken. Diverse keren heb ik mijn tanden daarop stuk gebeten, maar gister was het dan einderlijk gelukt.

Ik moest tot het bittere einde vechten, want ik kreeg het zeker niet kado. Bij baantje 34 was de koek eigenlijk al helemaal op, maar dat was ook het geval met de voorsprong op mijn pr schema. Ik moest er dus een sprint uittrekken die 150 meter lang duurde. Dit alles met in mijn achterhoofd dat anders al het andere lijden voor niets was geweest. Met de tong op mijn knie-en tikte ik aan op de 1000 meter grens, en moest noodgedwogen half uit het zwembad hangend bijkomen. Zelden heb ik zo diep moeten gaan om een seconde van mijn record af te halen, maar zoals de blogtitel al zegt.. elke seconde telt. In de nieuwe zwemanalyse programma zal ik de race bekijken en zien waar eventueel nog verbeteringen te maken zijn.

mazzel.

Mijn collega Andy

Met pijn in het hart ben ik deze blogfile aan het maken. Het is namelijk de laatste werkdag van mijn collega Andy hier bij Digi Nederland. Hij heeft besloten om ons team te gaan verlaten en ergens anders aan de slag te gaan. Ondanks dat zijn collega's hem op andere gedachten hebben proberen te brengen, is het toch zijn laatste dag.

Misschien lukt het om me op te vrolijken dmv wat vervelende dingen over hem te schrijven. Hij was een groot fan van het Windigi pakket, terwijl de Jeroenen van de helpdesk het meer op hebben met het Di-Store pakket. Ook kon hij je vreselijk voor de gek houden en dan een strak gezicht trekken, net alsof hij weldegelijk de waarheid aan het vertellen was.... .................... ..................... meer vervelende dingen kan ik niet verzinnen op dit moment.

Het is natuurlijk wel eerlijk om ook de leuke dingen te vertellen.
Je kon altijd een lege Cd bij hem komen bietsen als er weer eentje gebrand moest worden voor een klant. Hij haalde ook altijd voortreffelijk goed thee en koffie.... ehhh......meer weet ik eigenlijk ook niet te vertellen over zijn goede kanten. hahaaha.

Hoe dan ook, het was een goede collega met kennis van zaken. Hij was niet bang om in het diepe te springen als hij met zaken te maken kreeg waar hij nog niet veel van wist. Hij was op meerdere plekken in het team in te zetten. Zo heeft hij op de ict gezeten, maar ook in de verkoop heeft hij zijn werkzaamheden gedaan. Kortom, een aanwinst voor zijn nieuwe baas (BHOEBHOEE BHOEEE).

Dat was het wel weer.
O, nogeven over het zwemmen van maandag. Het is misschien opgevallen dat daar geen zwemverslag van gemaakt was.... nou, dat had een reden (niets bijzonders te melden dus).......
mazzel.

De ijsbaan van Hasselt

Als eerst even dit..... zucht....
Nederland is uit het wk geknikkerd door Portugal. Ik had er al een hard hoofd in dat het goed zou aflopen en helaas had ik dus gelijk gekregen. Ook met de voetbal poule gaat het niet goed. Ik sta nu ergens op de 50ste of 60ste plaats. Een keer trek je de conclusie... het wk is een hele grote illusie. Jammer maar waar.

Maar er zijn ook nog mooie dingen in het leven. Het is even zoeken, maar dan heb je ook wat. Zo hadden Rachel en ik een verjaardag van haar tante. Die werd namelijk 50 jaar oud, en dat moest gevierd worden. Daarvoor moesten we wel even een flink eind rijden, want ze woont namelijk in Hasselt, en dit ligt bij Zwolle in de buurt. Ik had uitgerekend dat het veruit het snelste rijden was, als we via de dijk Enkhuizen/lelystad zouden gaan. Alleen doe je dan wel aan massa moord, want het kri-oelt er van de vliegen. Mijn golfje is nu nog minder wit dan normaal....
Hoe dan ook, we reden er in een keer heen, zonder mijn tommie, want die heeft problemen met het opzoeken van de satalieten. Dus kan ik alleen de kaart optie nog gebruiken. Maar eenmaal in het dorpje aangekomen is het natuurlijk wel nogeven zoeken naar het adres. Daarmee hadden we enorm veel mazzel, want eigenlijk deed ik maar wat... eh.. hier vast links, en hier vast rechts.. En ja hoor, daar zagen we een molen die vlak bij het einddoel was gelocaliseerd.

Het feest werd in een gebouwtje gegeven dat aan de rand van Hasselt lag. Het was het gebouw van de ijsbaan van Hasselt wat dus aan een groot grasveld lag. Het was een echte, want de verlichting stond er nog. Alleen dooide het op deze juni dag, wat dus eigenlijk wel normaal is. Ondanks dat was het net een Bob Ross schilderij. Aan de linkerkant kon je mooi de vestings muur van Hasselt zien (ja, er viel vast iets te verdedigen), en aan de rechterkant de, door de ondergaande zon mooi verlichte ijsbaan. Met een mooi gebouwtje ervoor. Ik zag het zo voor me dat Bobbie dit schilderij aan het maken was op tv noordholland. We werden flink verwent wat er was van alles te eten. En dat deden we dan ook de gehele avond. Vooral de slagroomsoesjes scoorden goed bij Jeroentje. De terug reis ging weer in een 'moordend' tempo over de dijk. Het leek wel alsof het regende. Dat geluid gaf het ook, maar het waren de duizenden vliegjes die de ondergang van oranje, de dag erna, niet hoefde mee te maken.

Mazzel

Zwemverslag 19 juni

Ik kom eerst nogeven terug op de blogfile over de fles. Er was een opmerking achter gelaten dat de inhoud van de fles niet omschreven werd. Dat heb ik eigenlijk een beetje expres gedaan. Ik wilde graag dat mensen hun fantasie daarop los konden laten gaan. Dat zou, volgens mij, het verhaal een beetje bijzonder'der' maken... (of zoiets). Hoe dan ook, het werkte dus, vandaar dat ik het nu even ga omschrijven....

In de fles zat een a4-tje met, door kinderen, geschreven adres in Obdam. We moeten het nog een beetje ontcyferen, want de letters zijn een beetje verlopen door het water. De fles was blijkbaar niet helemaal 100 procent water dicht. Als het adres is gecontroleerd, ga ik het a4-tje terug sturen naar de rechtmatige eigenaar. Misschien vinden ze dat leuk....

Oke.... nogmeer water nieuws....
Gister moest er weer geknalt worden in het zwembad. Ondanks dat Mark niet lekker in zijn vel zat, zwom hij toch 17:38. Dat is persoonlijk gezien, zijn slechtste 'turbo broekie' tijd. Maar het is nogsteeds sneller dan wat ik ooit heb gezwommen. De turbo broek wordt dus eigenlijk een soort mixt blessing. De snelheden vlogen omhoog, maar het verschil tussen mij en Mark is ook toe genomen. Het verschil was gister dus niet zo erg groot, vandaar dat ik het wel geprobeerd heb. Maar tussen baantje 20 en 30 ging het fout. De koek was op, en ik verloor erg veel tijd. Gelukkig hervond ik me na baantje 30 weer, en wist toch een persoonlijk 3de tijd neer te zetten in 17:47. Dus ik moet weldegelijk tevreden zijn.

mazzel

De fles

Oefff... weer zo'n indruk wekkende blogtitel... Laat ik het verhaal een beetje spannend vertellen, zodoende lijkt het nog ergens over te gaan.....

Het was een mooie, hete zondag middag. Ramon en ik liepen ons standaard rondje door de stad. Dat begint altijd met een bezoekje aan de beste ijswinkel in town.... de Mient. Dit keer had ik de vruchten sorbet. Het is altijd even zoeken op de menu kaart, maar ik weet altijd wel de juiste keuze te maken.

De route gaat na het ijs eten, richting de dijk, en dan richting het juliana park bij het ijsselmeer. Op de 'heilige berg' overzien we dan het ijsselmeer, en daar gebeurde het... Ik zag wat glinsteren in het water. We liepen van de berg af en zagen wat er daar in het water dreef. Het was.......DE FLES.... Het leek eenvoudig om de fles in ons bezit te krijgen, maar dat viel achteraf toch tegen. Hij bleef op 5 meter van de kant drijven, en kwam dus niet meer dichter bij.. Ramon begon behoorlijk nieuwschierig te worden of er een brief in de fles zat. Maar ja, de fles kwam maar niet dichterbij. Hij kon het op een gegeven ogenblik echt niet meer houden, en besloot om hem te gaan halen. Ja, in zijn onderbroek (we hebben daarvan gelukkig geen foto daarvan gemaakt).. Hij had flink bekijks van de overige park bezoekers, maar dat hield hem niet tegen. Na een korte duik had hij hem te pakken, en kon hij aan de terug reis beginnen. Daarna kwam het volgende probleem. Een brief in de fles krijgen is vast erg gemakkelijk. Een brief eruit halen is in ieder geval veel moeilijker..Na diverse pogingen met stokjes endergelijke, hebben we toch maar voor de harde manier gekozen. De brief is dus uiteinderlijk toch nog in ons bezit gekomen.

mazzel

Zwem analyse programma

Ik kom nogeven terug op het zwemverslag van gister. Ik had onderandere nogeven vergeten te melden dat Mark 17:30 op de klok had neergezet. Kortom, voor hem een 'normale prestatie', maar ik zou er zowat een moord voor doen. Tenzij Nederland natuurlijk wereld kampioen voetbal wordt.

Ik wou ook nogeven een zwem analyse programma bespreken waar ik gister niet aan toe gekomen was. In dit programma kan je de zwemresultaten invoeren en kan je realtime de gemiddelde afstanden zien. Ook tenopzichte van elkaar dus. Hieronder heb ik een eind situatie plaatje afgebeeld staan van mijn record schema en het schema van gister. Het plaatje geeft het moment aan dat het record schema bij de 1 km aantikte. Alle gemiddelde gegevens zijn dus terug te vinden op elk moment van de race. Dus met welke baantje de zwemmer bezig is en hoeveel meter hij heeft afgelegd. En misschien wel het belangrijkste. Hoeveel voor/achterstand hij heeft tenopzichte van zijn tegenstander. Je kan in dit programma trouwens ook fictieve tijden ingeven. Bijvoorbeeld die van het Nederlands record op de 1km schoolslag van 15:21. Dan kan je dus zien hoeveel meter (baantjes eerder) we acher lopen.

Mazzel

(plaatje is niet meer beschikbaar) ----

Verjaardag

33... Een gewoon getal? Nee, het is mij nieuwe leeftijd waar ik een jaar lang tegenaan moet kijken. Net zolang totdat het getal weer hoger wordt. Klinkt deprimerend. Is het ook een beetje, maar ik hou ervan om het te overdrijven.

Ik was zaterdag jarig, maar het feest begon al op vrijdag. Die avond had ik gereserveerd voor mijn vrienden en op zaterdag zouden mijn familie leden langs komen. Ik had het erg moeilijk gemaakt voor mijn vrienden, want ik wist niets te vragen. Maar ze hadden allerlei leuke dingen voor me gekocht. Van Rachel kreeg ik een weekeindje weg. Naar keuze in te vullen, maar het moet wel in Nederland worden gespendeerd. Ik heb ook het derde deel van de Prince of Persia gekregen die ik altijd speel op mijn playstation 2. Daar zal ik in de toekomst nogwel eens een blogfile aan besteden. Voor de rest heb ik erg veel verschillende kado's gekregen. Van een zak drop tot cd bonnen en een vakantie pakket met van alles erin. De avond verliep als een speer en het was erg gezellig. We hebben op de achtergrond de tv aan gehad. Ja, op een verjaardag... Maar dat kwam omdat het WK voetbal is begonnen. En diverse mensen, waaronder ikzelf, wilde eigenlijk wel weten hoe dat (die wedstrijd) ging aflopen. Ik doe mee aan de voetbal poel van Erwin en sta op dit moment (12 juni) op de 13de plek. Van de 170 mensen die meedoen, is dat niet slecht. Ik hoop maar dat het nivo zo blijft. Op de zaterdag vierde ik het dus voor familieleden. Die konden de hele dag komen, en zodoende verliep dat allemaal lekker soepeltjes. Moniek en Tim waren er ook, en ik heb een mooie tekening van Moniek gehad. We hebben ook nog ouwe msx spelletjes op de pc gespeeld, want dat vinden ze leuk om te doen. Bovendien hebben ze Rachels knuffelkast overhoop gehaald want kinderen moeten spelen natuurlijk. Die gaan zich snel vervelen. Dat vonden we helemaal niet erg. In tegendeel, het is leuk om te zien dat ze zich vermaken.

Vandaag was het een warme dag om in de auto te zitten. Maar helaas moest ik naar Pijnacker toe voor een noodgeval. Maar ik was wel optijd terug om met Mark te kunnen zwemmen. Het viel een beetje (nouja beetje) tegen. Mijn eerste orginele turbo broekie tijd van 17:41 kan ik maar niet verbreken. Aanvankelijk dacht ik dat het wel makkelijk ging, en dat ik dus wel eens een betere tijd neer zou zetten, maar dat is dus niet zo. Misschien komt het ook wel omdat ik (in mezelf) gezegt heb dat ik een jaar lang geen nieuwe record hoeft te zwemmen als Nederland wereldkampioen voetbal wordt...Dat is een soort belofte zeg maar.... Het kan dus nogsteeds wat zondag had Nederland gewonnen tegen servie. Die wedstrijd hebben Rachel en ik samen met Ramon in de kroeg gekeken. Dat geeft toch een aparte zweer. Dat is eigenlijk onbeschrijvelijk. Ik kan het iedereen aanraden omdat eens te gaan doen. Misschien, als Nederland verder komt in dit tournooi, dat ik de beamer van zolder haal, en een zooitje vrienden uitnodig om te gaan kijken.

volgende keer meer....

Een werk week alleen

Ja, mijn collega Jeroen en ik hebben allebij nog extreem veel vrije dagen over, zodoende heeft hij er een weekje vrij vanaf gesnoept. Na de vrije dag van de 2de pinsterdag, zijn dat dus maar 4 dagen, dus dat heeft ie slim gedaan.

Het is wel saai als hij er niet is, want hij is mijn directe collega en daarmee heb ik dus de meeste aanspraak. Gelukkig heb ik nog meer collega's en daarmee valt ook genoeg te beleven. Er viel genoeg te doen, ondanks dat het met de drukte op automatiserings helpdesk veel meeviel. Maar ik had genoeg programeer werk te doen. Ik ben bezig een koppeling te schrijven tussen een al bestaant programma en een weegschaal driver. Op die manier kunnen mensen die dat programma gebruiken hun bestanden naar elke willekeurige weegschaal sturen. Daarnaast ben ik nog met een ander programma bezig. Een andere klant wilde dat ze een emailtje krijgen waarin de communicatie log bestand wordt gemaild. Ze gaan namelijk verhuizen en kunnen dan een tijdje niet zien of alles wel goed gaat. Dus kwam de wens of dat gemaild kon worden. Ook dit is een mooie uitdaging en vergde mening uurtjes programmeren. Maar ook dit is gelukt. Al met al een productieve dag dus.

Het zwemmen ging vandaag ook lekker. Al zwom ik zelf geen persoonlijk record. Ik kwam niet verder dan 17:48. Ik had het zelfde probleem als vorige week. De eerste 20 baantjes ging het allemaal vrij goed, maar daarna zakte het helaas weer in. Mark daarin tegen had wel een top dag. Al had hij wel spierpijn van het motor rijden wat hij dit weekeinde had gedaan. Dat heeft dus niet verkomen dat hij 2 secondes van zijn record heeft afgehaald en heeft het dus aangescherpt tot 17:11.

Volgende keer meer.