Na een drukke werkweek, leek het ons wel een goed idee om met zijn drieën weer eens een biosje te pakken. Omdat we daarna nog wat in de stad wouden gaan drinken, moesten we verplicht de vroege voorstelling pakken, want anders waren we nooit voor twaalf uur meer in een kroeg binnen. Maar dat probleem is, als het goed is, binnenkort voorbij. Want ik heb er vertrouwen in dat de meeste Horinezen woensdag voor een NO SHUT partij gaan stemmen. En zodoende wordt dan die belachelijke regel weer terug gedraaid. Deze maatregel haalde trouwens helemaal het tv programma 1 vandaag, waarbij het duidelijk werd dat de PVDA (die ook voor de 12uurs regeling is) de plank volledig misslaat.
Maar genoeg daarover nu. We zijn naar de film Percy Jackson : The lighting thief geweest. Het was een gave film die over de Griekse mythologie ging. Percy was namelijk een half god, net zoals Hercules zeg maar. Aanvankelijk wist hij dat helemaal niet, maar daar kwam hij op een gegeven ogenblik heel snel achter toen hij door een vreselijke monster werd aangevallen. Dat monster dacht dat hij dus die lighting thief was, maar voor de rest stel ik voor dat je de film zelf gaat bekijken. Hij is zeker de moeite waard.
Daarna zijn we dus met de trein weer terug gereisd naar Hoorn en kwamen we al om 10 uur in het café aan. Daar hebben we nog even lekker na zitten kletsen en genoten van een drankje…Daar waar ik overigens helemaal niet zo goed meer tegen kan. Vandaag kwamen we namelijk om 2 uur pas ons bed uit. En daarna hebben we alleen maar op de bank gehangen. Kortom, ik heb het eiland Pampus nog nooit gezien, maar ik lag er vandaag wel voor.
Mazzel
28 februari 2010
26 februari 2010
De prins op de heuvel
Een jeugdsentiment mysterie (want zo kan je het wel noemen) van ongeveer 25 jaar oud is vorige week eindelijk opgelost. Van kinds af aan volgde mijn zus en ik diverse (tekenfilm) series waarbij we vaak te weten zijn gekomen hoe de verhalen afliepen. Op eentje na dan. Want de spik splinter nieuwe video recorder van destijds, kon er niets aan doen dat de tv programmering van die middag ineens veranderd werd. Daardoor stond de allerlaatste aflevering van de tekenfilm serie Candy Candy niet op de band toen we weer thuis kwamen, en hebben we dus nooit geweten hoe het verhaal nu uiteindelijk afliep.
Ondanks dat deze serie eigenlijk meer voor meisjes bedoelt was, slaagde het verhaal er toch in om bij mij de status jeugdsentiment te krijgen. Dit kwam omdat toen de eerste afleveringen werden uitgezonden ik maar een jaar of 10 was. Bovendien greep het verhaal me aan omdat de hoofdpersoon nou niet bepaald een makkelijk leven had. Ze werd vaak gepest en het overlijden van haar beste maatje Antony maakte een diepe indruk op mij als kind zijnde.
Met de komst van Youtube heb ik dus eindelijk kunnen achterhalen hoe het verhaal nou afliep. En dat was even wat meer ‘werk’ dan het bekijken van die ‘laatste’ aflevering. Ik kwam er via youtube en wikipedia namelijk achter, dat de serie uit veel meer afleveringen bestond dan dat de KRO destijds had aangekocht (en in het Nederlands heeft laten inspreken). In Nederland zijn er maar 52 afleveringen uitgezonden, terwijl er in totaal maarliefs 115 van zijn gemaakt. Dus zelfs al hadden mijn zus en ik die laatste aflevering destijds gezien, dan nog had het een extreem open einde gehad.
Waarom de KRO alleen de eerste 52 afleveringen heeft aangekocht is overigens niet duidelijk geworden. Het kan zijn dat dit aantal vrij normaal was in die tijd , want dan heb je namelijk precies een jaar aan afleveringen op de plank liggen (als je er elke week eentje uitzend). Dit (eigen) idee kan kloppen, want de tovenaar van oz bestaat namelijk ook uit 52 afleveringen. Het kan ook zijn dat de KRO dit gedaan heeft omdat de serie in een later stadium wat serieuzer werd. Candy werd steeds volwassener en de serie kreeg soms meer weg van een soap achtig iets, dan dat het op een echte kinder tekenfilm leek. Zo werd in het verhaal namelijk duidelijk verteld hoe de eerste wereld oorlog was uitgebroken. Een vriend van haar (die gast met die bril) komt daarin ook om het leven.
In anderhalf jaar tijd, heb ik mezelf door de resterende afleveringen heen ‘geworsteld’. Dat deed ik natuurlijk als ik toe was aan een jeugdsentiment moment en die komen meestal als ik een extreem zware werkdag achter de rug heb gehad. Afgelopen week was het zover. Toen bekeek ik namelijk de allerlaatste aflevering. En die sloot het verhaal naar mij mening echt goed af ook. Ze komt er in die aflevering namelijk achter wie die geheimzinnige oom Willem nu is, die haar destijds had geadopteerd. Maar het aller belangrijkste hebben ze tot de laatste 10 minuten bewaard. Dan komt ze er pas achter wie die prins op de heuvel nu daadwerkelijk was….
Mystory solved…. Mazzel
Ondanks dat deze serie eigenlijk meer voor meisjes bedoelt was, slaagde het verhaal er toch in om bij mij de status jeugdsentiment te krijgen. Dit kwam omdat toen de eerste afleveringen werden uitgezonden ik maar een jaar of 10 was. Bovendien greep het verhaal me aan omdat de hoofdpersoon nou niet bepaald een makkelijk leven had. Ze werd vaak gepest en het overlijden van haar beste maatje Antony maakte een diepe indruk op mij als kind zijnde.
Met de komst van Youtube heb ik dus eindelijk kunnen achterhalen hoe het verhaal nou afliep. En dat was even wat meer ‘werk’ dan het bekijken van die ‘laatste’ aflevering. Ik kwam er via youtube en wikipedia namelijk achter, dat de serie uit veel meer afleveringen bestond dan dat de KRO destijds had aangekocht (en in het Nederlands heeft laten inspreken). In Nederland zijn er maar 52 afleveringen uitgezonden, terwijl er in totaal maarliefs 115 van zijn gemaakt. Dus zelfs al hadden mijn zus en ik die laatste aflevering destijds gezien, dan nog had het een extreem open einde gehad.
Waarom de KRO alleen de eerste 52 afleveringen heeft aangekocht is overigens niet duidelijk geworden. Het kan zijn dat dit aantal vrij normaal was in die tijd , want dan heb je namelijk precies een jaar aan afleveringen op de plank liggen (als je er elke week eentje uitzend). Dit (eigen) idee kan kloppen, want de tovenaar van oz bestaat namelijk ook uit 52 afleveringen. Het kan ook zijn dat de KRO dit gedaan heeft omdat de serie in een later stadium wat serieuzer werd. Candy werd steeds volwassener en de serie kreeg soms meer weg van een soap achtig iets, dan dat het op een echte kinder tekenfilm leek. Zo werd in het verhaal namelijk duidelijk verteld hoe de eerste wereld oorlog was uitgebroken. Een vriend van haar (die gast met die bril) komt daarin ook om het leven.
In anderhalf jaar tijd, heb ik mezelf door de resterende afleveringen heen ‘geworsteld’. Dat deed ik natuurlijk als ik toe was aan een jeugdsentiment moment en die komen meestal als ik een extreem zware werkdag achter de rug heb gehad. Afgelopen week was het zover. Toen bekeek ik namelijk de allerlaatste aflevering. En die sloot het verhaal naar mij mening echt goed af ook. Ze komt er in die aflevering namelijk achter wie die geheimzinnige oom Willem nu is, die haar destijds had geadopteerd. Maar het aller belangrijkste hebben ze tot de laatste 10 minuten bewaard. Dan komt ze er pas achter wie die prins op de heuvel nu daadwerkelijk was….
Mystory solved…. Mazzel
17 februari 2010
De eerste plak
Svens eerste gouden plak is binnen. Ik kneep hem echter wel, want toen hij als een van de eerste favorieten ‘slechts’ 6:14 op de klok neerzette, was ik er helemaal niet zeker van of dit wel genoeg was. Hij steefde namelijk af op een tijd van 6:11 / 6:12, maar de laatste paar rondjes gingen erg zwaar en klokte hij zelfs dertigers. Toen kwam er ook nog een Koreaan die maar 2 en een halve seconde langzamer was dan Sven. Maar gelukkig lukte het de overige concurrenten stuk voor stuk niet om ook maar in de buurt van die 6:14 te komen.
Afgelopen zaterdag, toen dus de Olympische vijf kilometer werd afgelegd, was ik trouwens in het zuiden. Yvette vierde haar verjaardag en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Het was weer een gezellige dag en ik heb met veel bekenden gesproken die ik al een tijdje niet gezien had. Het schaatsen hield ik natuurlijk wel in mijn achterhoofd. Ik wist dat het om 21:00 uur zou beginnen en daarom besloot ik om 20:00 uur weer uit zuid Limburg te vertrekken. De eerste paren zou ik dan gewoon in de auto op de radio volgen. Hopelijk zou ik dan, als Sven op de baan moest verschijnen, al thuis zijn. Maar helemaal zeker daarvan kon ik natuurlijk niet zijn.
Om 20:00 uur vertrok ik dus bij de verjaardag en reed op de snelweg meteen een sneeuwstorm(pje) in. Op de A2 richting het noorden, heb je tot aan Eindhoven helemaal geen verlichting. Dit is normaal gesproken niet zo erg, maar met sneeuw erbij had ik liever toch straat verlichting langs de snelweg gehad. Het eerste uur van de terugreis, had ik gewoon mijn MP3tjes opstaan. Maar bij de tijd dat het negen uur was, zette ik de radio toch op 1, want ik had op het internet gelezen dat die zender de Olympische vijf ging uitzenden. Al luisterend naar de eerste eindtijden, viel me ineens op dat er een man half op de weg lag (half op de rechterrijstrook en half op de vluchtstrook). Ik schrok me wezenloos, en gaf een ruk aan het stuur. Gelukkig reed er links van me helemaal niemand, anders had ik zo tegen die persoon aangezeten. Op het laatste moment kon ik zien dat het geen man was, maar een Carnavals pop, die waarschijnlijk van een wagen was afgevallen. Maar bij die tijd was ik al zo geschrokken dat mijn hart in mijn keel bonsde. Na een minuut of 5 was ik weer bijgekomen, en overheerste vooral de opluchting dat er niets ernstig gebeurd was. Toen kon ik ook weer van het schaatsen genieten.
Ik reed Hoorn net binnen, toen het 10de paar op het ijs verscheen. Sven moest in rit 11, dus het zag er nog steeds naar uit dat ik hem op de tv zou kunnen gaan zien. Eenmaal het huis binnengestoven, zette ik natuurlijk meteen de tv aan. En ja hoor. Daar stond Sven net klaar om te gaan beginnen. Ik had het dus op de seconde na goed getimed…
Mazzel
Afgelopen zaterdag, toen dus de Olympische vijf kilometer werd afgelegd, was ik trouwens in het zuiden. Yvette vierde haar verjaardag en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Het was weer een gezellige dag en ik heb met veel bekenden gesproken die ik al een tijdje niet gezien had. Het schaatsen hield ik natuurlijk wel in mijn achterhoofd. Ik wist dat het om 21:00 uur zou beginnen en daarom besloot ik om 20:00 uur weer uit zuid Limburg te vertrekken. De eerste paren zou ik dan gewoon in de auto op de radio volgen. Hopelijk zou ik dan, als Sven op de baan moest verschijnen, al thuis zijn. Maar helemaal zeker daarvan kon ik natuurlijk niet zijn.
Om 20:00 uur vertrok ik dus bij de verjaardag en reed op de snelweg meteen een sneeuwstorm(pje) in. Op de A2 richting het noorden, heb je tot aan Eindhoven helemaal geen verlichting. Dit is normaal gesproken niet zo erg, maar met sneeuw erbij had ik liever toch straat verlichting langs de snelweg gehad. Het eerste uur van de terugreis, had ik gewoon mijn MP3tjes opstaan. Maar bij de tijd dat het negen uur was, zette ik de radio toch op 1, want ik had op het internet gelezen dat die zender de Olympische vijf ging uitzenden. Al luisterend naar de eerste eindtijden, viel me ineens op dat er een man half op de weg lag (half op de rechterrijstrook en half op de vluchtstrook). Ik schrok me wezenloos, en gaf een ruk aan het stuur. Gelukkig reed er links van me helemaal niemand, anders had ik zo tegen die persoon aangezeten. Op het laatste moment kon ik zien dat het geen man was, maar een Carnavals pop, die waarschijnlijk van een wagen was afgevallen. Maar bij die tijd was ik al zo geschrokken dat mijn hart in mijn keel bonsde. Na een minuut of 5 was ik weer bijgekomen, en overheerste vooral de opluchting dat er niets ernstig gebeurd was. Toen kon ik ook weer van het schaatsen genieten.
Ik reed Hoorn net binnen, toen het 10de paar op het ijs verscheen. Sven moest in rit 11, dus het zag er nog steeds naar uit dat ik hem op de tv zou kunnen gaan zien. Eenmaal het huis binnengestoven, zette ik natuurlijk meteen de tv aan. En ja hoor. Daar stond Sven net klaar om te gaan beginnen. Ik had het dus op de seconde na goed getimed…
Mazzel
11 februari 2010
Het mysterie .... deel 2...
Ruim drie jaar geleden startte ik een blog reeks over mysteries. Die eerste blog (zie : http://jeroenmuis.blogspot.com/2006/12/het-mysterie.html ) ging over het witte sokken mysterie. In dat blog vertelde ik dat ik misschien nog wel eens terug zou komen om andere mysteries te bespreken, maar dat is er tot nu toe dus nog niet van gekomen. Afgelopen week, schoot er eentje te binnen, en vandaar dat ik die nu even wil omschrijven.
Deze keer ga ik het over het schoonmoeder mysterie hebben. Je hoeft de radio in de middag maar op Veronica te zetten, of de schoonmoeder moppen vliegen je om je oren. Ik vraag me af of de soep echt zo heet wordt gegeten, of dat dit fenomeen op een of andere manier in ‘moppenland’ is ontstaan. Persoonlijk ken ik eigenlijk maar 1 persoon die openlijk er voor uitkomt dat hij een enorme hekel aan zijn schoonmoeder heeft. (Voor zijn veiligheid zal ik zijn naam maar even niet noemen). Maar voor de rest ken ik helemaal niemand die dit met mij heeft gedeeld. Dit kan natuurlijk betekenen dat ze gewoon hun mond daarover houden. Dat zou ervoor zorgen dat het compleet onduidelijk is of er daadwerkelijk een ‘schoonmoeder probleem’ bestaat. Maar misschien verraad het spreek woord : Waar rook is, is vuur, wel dat er weldegelijk een schoonmoeder probleem is (waarbij de moppen de rook is zeg maar). Misschien heeft de wetenschap al hiernaar onderzoek gedaan, maar dat heb ik in ieder geval niet kunnen vinden. Als dit niet het geval is, is het misschien een goed idee om dat juist wel een keertje te onderzoeken. De kans is klein dat een (echte) wetenschapper dit leest en dan ook daadwerkelijk beslist om dit te doen, maar je weet maar nooit.
Om eventuele speculaties over mijn eigen ‘schoonmoeder probleem’ meteen in de kiem te smoren, kan ik je verzekeren dat ik goed met haar kan opschieten. Laatst nog, toen Rachel op een middag plotseling niet met haar kon gaan Squashen, nam ik graag haar plaats in. Samen met mijn schoonmoeder hebben we dus flink staan meppen (met het racket tegen de bal wel te verstaan). Ik bedacht me later : ‘Laat Rob van Someren het maar niet weten. Voordat je het weet verzint hij er een mop over.’
Mazzel
Deze keer ga ik het over het schoonmoeder mysterie hebben. Je hoeft de radio in de middag maar op Veronica te zetten, of de schoonmoeder moppen vliegen je om je oren. Ik vraag me af of de soep echt zo heet wordt gegeten, of dat dit fenomeen op een of andere manier in ‘moppenland’ is ontstaan. Persoonlijk ken ik eigenlijk maar 1 persoon die openlijk er voor uitkomt dat hij een enorme hekel aan zijn schoonmoeder heeft. (Voor zijn veiligheid zal ik zijn naam maar even niet noemen). Maar voor de rest ken ik helemaal niemand die dit met mij heeft gedeeld. Dit kan natuurlijk betekenen dat ze gewoon hun mond daarover houden. Dat zou ervoor zorgen dat het compleet onduidelijk is of er daadwerkelijk een ‘schoonmoeder probleem’ bestaat. Maar misschien verraad het spreek woord : Waar rook is, is vuur, wel dat er weldegelijk een schoonmoeder probleem is (waarbij de moppen de rook is zeg maar). Misschien heeft de wetenschap al hiernaar onderzoek gedaan, maar dat heb ik in ieder geval niet kunnen vinden. Als dit niet het geval is, is het misschien een goed idee om dat juist wel een keertje te onderzoeken. De kans is klein dat een (echte) wetenschapper dit leest en dan ook daadwerkelijk beslist om dit te doen, maar je weet maar nooit.
Om eventuele speculaties over mijn eigen ‘schoonmoeder probleem’ meteen in de kiem te smoren, kan ik je verzekeren dat ik goed met haar kan opschieten. Laatst nog, toen Rachel op een middag plotseling niet met haar kon gaan Squashen, nam ik graag haar plaats in. Samen met mijn schoonmoeder hebben we dus flink staan meppen (met het racket tegen de bal wel te verstaan). Ik bedacht me later : ‘Laat Rob van Someren het maar niet weten. Voordat je het weet verzint hij er een mop over.’
Mazzel
6 februari 2010
Een glibberig weekje
Afgelopen maandag ging ik voordat ik naar mijn werk ging, eerst nog even wat staan tafels wegbrengen. Die hadden we namelijk op Rachels verjaardag gebruikt. Ik had ze keurig in de auto neergelegd en verwachte helemaal niet dat de wegen zo erg glad zouden zijn. Er lag natuurlijk wel sneeuw, maar dat lag er wel meer deze tijd.
Nee afgelopen maandag werd het ons landje duidelijk hoe onze wegen eruit kunnen zien als er geen strooizout zou bestaan. Toen ik namelijk bij ons de straat uit reed, kwam ik meteen op een soort ijsplaat terecht. De weg was in zijn geheel niet meer te zien. Alleen een ijsweg waar Sven Kramer waarschijnlijk op zou hopen dat die in Vancouver zou liggen. Harder dan 20 a 30 kilometer per uur kon je er niet op rijden, want dan gleed je auto gewoon naar de zijkant van de weg. Al snel stond ik in de file die tot aan de binnenstad stond. Voor me reed een grote Connection bus waarvan je elke keer de achterkant zag wegglijden als hij weer gas moest geven. Uiteindelijk kwamen we bij het stoplicht terecht maar wat we niet konden weten bleek dit het eindpunt van de bus te worden. Toen het stoplicht op groen sprong, gaf de chauffeur wel gas, maar hij kwam helemaal niet meer vooruit. De achterkant gleed helemaal weg naar de rechter kant. Gelukkig stond er niemand naast de bus voor rechtsaf, anders had de bus daar frontaal tegenaan gegleden. Op dat moment begon ik het zelfs een beetje eng te vinden. Ik ben maar linksaf geslagen, want de bus blokkeerde de rechtdoor rijbaan compleet. Die dag heeft het in totaal 2 uur geduurd om de staan tafels naar de andere kant van de stad te brengen en naar mijn werk te rijden. Ik had mijn collega’s voor de zekerheid even gebeld, want misschien waren die wel ongerust geworden.
Afgelopen woensdag was het weer zo’n dag. Dit keer was de sneeuw wel verdwenen, maar had het geregend op het nog bevroren wegdek. Ik zou die dag de Knight naar de garage brengen, omdat die APK gekeurd moest worden. Bij de eerste bocht gleed ik al een metertje weg, zodat ik meteen met de feiten werd geconfronteerd. Ik naam aan dat het op de provinciale weg wel beter zou zijn, maar dat was dus niet het geval. Daar was het nog gladder op dan in de stad zelf. Kortom, we konden weer maximaal 30 rijden. Ik kreeg van de garage een leen auto mee, en daarmee kon ik naar mijn werk toe gaan glibberen. Dat is dus helemaal eng, want je eigen auto ben je dan nog wel gewent. Maar hoe die leenauto reageerde op de gladheid, kon ik natuurlijk niet weten. Gelukkig ging alles goed, al was ik wel (uiteraard) veels te laat op mijn werk. Maar veiligheid gaat natuurlijk boven alles.
Mazzel
Nee afgelopen maandag werd het ons landje duidelijk hoe onze wegen eruit kunnen zien als er geen strooizout zou bestaan. Toen ik namelijk bij ons de straat uit reed, kwam ik meteen op een soort ijsplaat terecht. De weg was in zijn geheel niet meer te zien. Alleen een ijsweg waar Sven Kramer waarschijnlijk op zou hopen dat die in Vancouver zou liggen. Harder dan 20 a 30 kilometer per uur kon je er niet op rijden, want dan gleed je auto gewoon naar de zijkant van de weg. Al snel stond ik in de file die tot aan de binnenstad stond. Voor me reed een grote Connection bus waarvan je elke keer de achterkant zag wegglijden als hij weer gas moest geven. Uiteindelijk kwamen we bij het stoplicht terecht maar wat we niet konden weten bleek dit het eindpunt van de bus te worden. Toen het stoplicht op groen sprong, gaf de chauffeur wel gas, maar hij kwam helemaal niet meer vooruit. De achterkant gleed helemaal weg naar de rechter kant. Gelukkig stond er niemand naast de bus voor rechtsaf, anders had de bus daar frontaal tegenaan gegleden. Op dat moment begon ik het zelfs een beetje eng te vinden. Ik ben maar linksaf geslagen, want de bus blokkeerde de rechtdoor rijbaan compleet. Die dag heeft het in totaal 2 uur geduurd om de staan tafels naar de andere kant van de stad te brengen en naar mijn werk te rijden. Ik had mijn collega’s voor de zekerheid even gebeld, want misschien waren die wel ongerust geworden.
Afgelopen woensdag was het weer zo’n dag. Dit keer was de sneeuw wel verdwenen, maar had het geregend op het nog bevroren wegdek. Ik zou die dag de Knight naar de garage brengen, omdat die APK gekeurd moest worden. Bij de eerste bocht gleed ik al een metertje weg, zodat ik meteen met de feiten werd geconfronteerd. Ik naam aan dat het op de provinciale weg wel beter zou zijn, maar dat was dus niet het geval. Daar was het nog gladder op dan in de stad zelf. Kortom, we konden weer maximaal 30 rijden. Ik kreeg van de garage een leen auto mee, en daarmee kon ik naar mijn werk toe gaan glibberen. Dat is dus helemaal eng, want je eigen auto ben je dan nog wel gewent. Maar hoe die leenauto reageerde op de gladheid, kon ik natuurlijk niet weten. Gelukkig ging alles goed, al was ik wel (uiteraard) veels te laat op mijn werk. Maar veiligheid gaat natuurlijk boven alles.
Mazzel
31 januari 2010
De demonstratie
Het vroor 9 graden toen ik van de week buitenstond te wachten op een collega. Ik was namelijk in de ochtend naar hem toe gereden en samen zouden we met zijn auto van de zaak dan naar het hoofdkantoor rijden van een grote supermarkt keten. We hadden om half acht bij hem thuis afgesproken, maar ik was een paar minuutjes te vroeg. Vandaar dat ik daar stond te blauwbekken. Mijn collega vroeg zich af waarom ik niet even had aangebeld, maar ik wilde zijn overige familie leden niet wakker maken. Want misschien sliepen die om half acht nog.
Toen we eenmaal in de auto zaten, zette hij de kachel even lekker hoog, zodat de min negen graden vorst weer uit mijn lijf kon wegtrekken. Samen vertrokken we richting het zuiden van het land, want daar stond het hoofdkantoor van deze supermarkt keten. Doel van deze dag was het demonstreren van mijn presets programma (daar waar ik al eens een weblog over geschreven heb). Het viel gelukkig mee met de files, zodat we ruim op tijd op de bestemming aankwamen. Daar heb ik mijn ogen uit gekeken. Het ongelofelijk grote terrein maakte diepe indruk op mij. Vrachtwagens reden af en aan, en konden in wel zestig van die terminals worden volgeladen. Toen we ons bij de balie hadden ingecheckt, duurde het zeker 10 minuten wandelen voordat we bij de ICT afdeling op het terrein waren aanbeland. Dat was dus weer even blauwbekken, maar de ICT mannen hebben ons meteen een overheerlijk kopje koffie aangeboden, zodat we de kou(ik dus voor de tweede keer), weer snel waren vergeten.
Na een kortstondig verhaaltje over hoe het met de supermarkt filialen in het algemeen ging, vertrokken we richting de ICT ruimte. Ook daar keek ik weer mijn ogen uit. In een enorme kamer stonden allerlei computers die ongetwijfeld het zenuw centrum van het bedrijf was. Er hingen ook van die mega schermen aan de muur met onder andere de kaart van Nederland daarop. Die werd waarschijnlijk gebruikt om de bevoorrading van al die filialen goed te laten verlopen.
Op een server pc werd mijn presets programma geïnstalleerd, en begon mijn collega eerst met een standaard verhaaltje. Dit bestond uit waarom het programma gemaakt is, een wat het allemaal globaal kan. Hoe het inhoudelijk werkte, mocht ik zelf vertellen. Dus dat was natuurlijk erg leuk om te doen. Ik heb het idee dat de ICT man die bij de demonstratie aanwezig was, het wel een handig programma vond. Al met al dus een geslaagde demonstratie leek mij zo.. Hoe dit nu verder uitpakt, omschrijf ik misschien nog in een vervolg blog.
Mazzel
Toen we eenmaal in de auto zaten, zette hij de kachel even lekker hoog, zodat de min negen graden vorst weer uit mijn lijf kon wegtrekken. Samen vertrokken we richting het zuiden van het land, want daar stond het hoofdkantoor van deze supermarkt keten. Doel van deze dag was het demonstreren van mijn presets programma (daar waar ik al eens een weblog over geschreven heb). Het viel gelukkig mee met de files, zodat we ruim op tijd op de bestemming aankwamen. Daar heb ik mijn ogen uit gekeken. Het ongelofelijk grote terrein maakte diepe indruk op mij. Vrachtwagens reden af en aan, en konden in wel zestig van die terminals worden volgeladen. Toen we ons bij de balie hadden ingecheckt, duurde het zeker 10 minuten wandelen voordat we bij de ICT afdeling op het terrein waren aanbeland. Dat was dus weer even blauwbekken, maar de ICT mannen hebben ons meteen een overheerlijk kopje koffie aangeboden, zodat we de kou(ik dus voor de tweede keer), weer snel waren vergeten.
Na een kortstondig verhaaltje over hoe het met de supermarkt filialen in het algemeen ging, vertrokken we richting de ICT ruimte. Ook daar keek ik weer mijn ogen uit. In een enorme kamer stonden allerlei computers die ongetwijfeld het zenuw centrum van het bedrijf was. Er hingen ook van die mega schermen aan de muur met onder andere de kaart van Nederland daarop. Die werd waarschijnlijk gebruikt om de bevoorrading van al die filialen goed te laten verlopen.
Op een server pc werd mijn presets programma geïnstalleerd, en begon mijn collega eerst met een standaard verhaaltje. Dit bestond uit waarom het programma gemaakt is, een wat het allemaal globaal kan. Hoe het inhoudelijk werkte, mocht ik zelf vertellen. Dus dat was natuurlijk erg leuk om te doen. Ik heb het idee dat de ICT man die bij de demonstratie aanwezig was, het wel een handig programma vond. Al met al dus een geslaagde demonstratie leek mij zo.. Hoe dit nu verder uitpakt, omschrijf ik misschien nog in een vervolg blog.
Mazzel
25 januari 2010
1+1 = Super
Veel films zijn natuurlijk op fictie gebaseerd. En daar is de film 2012, waar Rachel, Ramon en ik een paar maanden geleden heen waren geweest, er ZEKER eentje van. Toch kun je nuttige dingen leren van een film vol fictie. Aan het einde namelijk, toen de mensheid compleet ten dode was opgeschreven, riep een van de hoofdrol spelers de volgende zin door de intercom. ‘Op het moment dat wij elkaar als mensen niet meer helpen, dat is het moment dat we ophouden om mensen te zijn. Dan pas zijn we ECHT uitgestorven’.
Ik zat aan die zin te denken toen ik op de radio naar radio 555 zat te luisteren. Een haastig opgezet programma moest miljoenen ophalen voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. De meest grote radio concurrenten sloegen de handen ineen en verzamelde zo veel mogelijk geld bij elkaar. Tussen 12 en 2 zat zelfs een duo DJ’s die (zowaar ik heb begrepen) elkaars bloed wel konden drinken. De een was baas van een radio station en heeft de ander een keer op staande voet ontslagen. Maar het maakte die dag niet uit. Ze hadden kennelijk geluisterd naar de fictieve man uit een drama film waarvan een klein beetje toch was uitgekomen. Niet het einde van de wereld, maar wel het einde van een slordige 150.000 mensen.
‘Zijn we echt mensen?’, vroeg ik me af toen ik van een klant bezoek weer terug reed naar de zaak. ‘Ja, dat zijn we’ concludeerde ik. We komen voor elkaar op als het er echt op aan komt. Er is hoop voor de mensheid dat er ooit wereld vrede komt. De ultieme droom die (bijna) iedereen ooit hoopt mee te maken.
Maar zelfs met een wereld waarin geen oorlog meer is, kan een ramp zoals deze natuurlijk toch gebeuren. Het is hard, maar de natuur heeft geen gevoel en al helemaal geen medelijden. Ongelukken en rampen zullen altijd plaats vinden. Daar zit geen plan achter, of motief. Dat is nou eenmaal het leven. Het is hoe we daar mee omgaan wat ons uiteindelijk mensen maakt.
Je voelt waarschijnlijk nu als lezer van mijn blog een John Lennon moment opkomen, maar dat heb ik al een keertje in een ander blog gedaan. Nee, ik sluit af met weer een fictie moment uit de laatste Superman film. We kunnen natuurlijk wel blijven fantaseren dat de mensheid geholpen wordt bij rampen zoals in Haïti. Zie : http://www.youtube.com/watch?v=IexEzk6TTSY hoe Superman een vliegtuig ramp weet te voorkomen. Het is natuurlijk niet echt. Want superman bestaat niet, maar een hele boel mensen die gezamenlijk opkomen voor de medemens.. Die kan je , als je ze bij elkaar optelt, misschien toch met een klein supermannetje vergelijken.
Mazzel
Ik zat aan die zin te denken toen ik op de radio naar radio 555 zat te luisteren. Een haastig opgezet programma moest miljoenen ophalen voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. De meest grote radio concurrenten sloegen de handen ineen en verzamelde zo veel mogelijk geld bij elkaar. Tussen 12 en 2 zat zelfs een duo DJ’s die (zowaar ik heb begrepen) elkaars bloed wel konden drinken. De een was baas van een radio station en heeft de ander een keer op staande voet ontslagen. Maar het maakte die dag niet uit. Ze hadden kennelijk geluisterd naar de fictieve man uit een drama film waarvan een klein beetje toch was uitgekomen. Niet het einde van de wereld, maar wel het einde van een slordige 150.000 mensen.
‘Zijn we echt mensen?’, vroeg ik me af toen ik van een klant bezoek weer terug reed naar de zaak. ‘Ja, dat zijn we’ concludeerde ik. We komen voor elkaar op als het er echt op aan komt. Er is hoop voor de mensheid dat er ooit wereld vrede komt. De ultieme droom die (bijna) iedereen ooit hoopt mee te maken.
Maar zelfs met een wereld waarin geen oorlog meer is, kan een ramp zoals deze natuurlijk toch gebeuren. Het is hard, maar de natuur heeft geen gevoel en al helemaal geen medelijden. Ongelukken en rampen zullen altijd plaats vinden. Daar zit geen plan achter, of motief. Dat is nou eenmaal het leven. Het is hoe we daar mee omgaan wat ons uiteindelijk mensen maakt.
Je voelt waarschijnlijk nu als lezer van mijn blog een John Lennon moment opkomen, maar dat heb ik al een keertje in een ander blog gedaan. Nee, ik sluit af met weer een fictie moment uit de laatste Superman film. We kunnen natuurlijk wel blijven fantaseren dat de mensheid geholpen wordt bij rampen zoals in Haïti. Zie : http://www.youtube.com/watch?v=IexEzk6TTSY hoe Superman een vliegtuig ramp weet te voorkomen. Het is natuurlijk niet echt. Want superman bestaat niet, maar een hele boel mensen die gezamenlijk opkomen voor de medemens.. Die kan je , als je ze bij elkaar optelt, misschien toch met een klein supermannetje vergelijken.
Mazzel
19 januari 2010
No Shut!
Afgelopen weekend zaten Rachel en ik wel erg vaak in een kroeg/eetcafé. Zaterdag overdag, toen we even in de stad waren, en we trek kregen in een lekkere kop warme chocolademelk met slagroom. In de avond zijn we met Ramon en Iris uit geweest. En de zondag hebben we met de vriendengroep uit Alkmaar gezellig wat in een eetcafé gegeten.
Toen we die zaterdag middag op de eerste kroeg van het weekend afliepen, viel het aantal posters die aan het raam hingen nogal op. Met grote letters stond er “NO SHUT!” op. De deur van het café gingen net open toen wij aan kwamen wandelen. De eigenaar, die Rachel wel kent omdat ze met Expreszo wel vaker in dit café komt, deed hoogs persoonlijk de deur open. We waren dus de eerste die het pand betraden en bestelde natuurlijk meteen die twee lekkere warme chocomels. De eigenaar bleef na het brengen van die twee mokken even zitten om een praatje te maken. We vroegen wat de posters precies inhielden, en daar wou hij wel even antwoord op geven.
Binnenkort hebben we natuurlijk weer gemeenteraads verkiezingen, en de gemeente heeft besloten dat de kroegen voortaan twee uur eerder hun deuren dicht moeten doen. Normaal gesproken mochten klanten tot 2 uur in de nacht naar binnen, en konden vanaf dan niet meer kroeg hoppen. Deze wet hebben ze aangescherpt tot 12 uur s’nachts. De Hoornse kroegeigenaren zijn bang dat ze hierdoor veel klandizie kwijt raken. Deze aanscherping heeft de gemeente doorgevoerd omdat ze bang zijn voor overmatig drankgebruik van jongeren. Net alsof je drank alleen maar in een kroeg kunt aanschaffen. Kortom, er klopte geen zak van die bewering, zodat zelfs ik kon inzien dat de regeling alleen maar de kroegeigenaren zou treffen.
De kroegeigenaar deelde zelfs van die posters uit. En je raad het waarschijnlijk al. Wij hebben die nu ook op ons raam hangen. Op de poster staat vermeld welke Hoornse politieke partijen voor en welke tegen de nieuwe sluitingstijden zijn.
Mazzel
Toen we die zaterdag middag op de eerste kroeg van het weekend afliepen, viel het aantal posters die aan het raam hingen nogal op. Met grote letters stond er “NO SHUT!” op. De deur van het café gingen net open toen wij aan kwamen wandelen. De eigenaar, die Rachel wel kent omdat ze met Expreszo wel vaker in dit café komt, deed hoogs persoonlijk de deur open. We waren dus de eerste die het pand betraden en bestelde natuurlijk meteen die twee lekkere warme chocomels. De eigenaar bleef na het brengen van die twee mokken even zitten om een praatje te maken. We vroegen wat de posters precies inhielden, en daar wou hij wel even antwoord op geven.
Binnenkort hebben we natuurlijk weer gemeenteraads verkiezingen, en de gemeente heeft besloten dat de kroegen voortaan twee uur eerder hun deuren dicht moeten doen. Normaal gesproken mochten klanten tot 2 uur in de nacht naar binnen, en konden vanaf dan niet meer kroeg hoppen. Deze wet hebben ze aangescherpt tot 12 uur s’nachts. De Hoornse kroegeigenaren zijn bang dat ze hierdoor veel klandizie kwijt raken. Deze aanscherping heeft de gemeente doorgevoerd omdat ze bang zijn voor overmatig drankgebruik van jongeren. Net alsof je drank alleen maar in een kroeg kunt aanschaffen. Kortom, er klopte geen zak van die bewering, zodat zelfs ik kon inzien dat de regeling alleen maar de kroegeigenaren zou treffen.
De kroegeigenaar deelde zelfs van die posters uit. En je raad het waarschijnlijk al. Wij hebben die nu ook op ons raam hangen. Op de poster staat vermeld welke Hoornse politieke partijen voor en welke tegen de nieuwe sluitingstijden zijn.
Mazzel
13 januari 2010
Franz Krienbühl
Met het EK allround achter ons, en de Olympische spelen voor ons, staat het schaatsen momenteel natuurlijk weer volop in de belangstelling. Ook het TV programma “Andere Tijden sport” kon het niet laten om dit onderwerp aan te kaarten. Het programma dook terug in de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk, maar het ging dit keer niet om hun successen. Nee, deze keer ging het om een schaatser die nooit in zijn gehele carrière een internationale prijs heeft wonnen, maar toch zijn stempel op de schaatssport heeft gedrukt.
De Zwitser Franz Krienbühl was de dertig al gepasseerd toen hij zich met de schaatssport ging bezig houden. Hij en zijn vrouw gingen een keer naar de ijsbaan, en toen hij daar eenmaal opstond, was hij meteen verkocht. Binnen de minuut vertelde hij tegen zijn vrouw dat hij een nieuwe passie had gevonden. Die dag zou een keerpunt worden in zijn leven. Ondanks dat hij niet super getalenteerd was, kon hij toch een aardig potje schaatsen. In Zwitserland zelf werd hij al snel kampioen, maar daar had hij natuurlijk niet met de echte grootheden te maken. In de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk, kwamen de ‘echte mannen’ dus uit Nederland en Noorwegen (dat is eigenlijk nog steeds zo). Bij internationale wedstrijden werd hij vaak laatste, maar stal wel de harten van de Nederlandse schaats fans. Op die manier ging hij toch regelmatig met de ‘groten der aarde’ om. Zijn passie voor het schaatsen won het van het feit dat hij simpel weg niet goed genoeg was om met de top mee te draaien.
Het was die passie die de schaatssport voor altijd zou veranderen. Hij zat vaak uren lang te piekeren hoe hij sneller over de baan kon gaan. Zo bedacht hij zelfs schaatsen met een gouden randje. Als de zon dan op het gouden randje zou schijnen, zou het metaal warm worden waardoor het ijs ietsjes smolt. Zodoende zou hij eventueel weer harder kunnen gaan rijden. De meeste mensen namen hem helemaal niet serieus, totdat hij op een gegeven ogenblik WEL met een fantastisch idee kwam aanzetten.
Het was namelijk Franz die als eerste zichzelf in een modern schaatspak hees. Iedereen lachte hem uit toen hij in dat pak op het ijs verscheen. Maar iedereen moest op een gegeven ogenblik ook inzien dat hij inderdaad ineens een stuk harder ging. Binnen de twee jaar, na al dat gelach, reed iedere professionele schaatser ineens in zo’n pak. Daarnaast heeft hij nog een uitvinding op zijn naam staan. Namelijk de verstelbare schaats. Daarmee kon je het schaatsijzer zelf positioneren onder de schaatsschoen.
Ik vond het verhaal van deze vent zo indrukwekkend, dat ik het dus even niet kon nalaten om over hem deze weblog te schrijven. Voor diegene die de uitzending van “Andere Tijden Sport” ook willen zien, raad ik aan om naar uitzendinggemist.nl te gaan.
Mazzel
De Zwitser Franz Krienbühl was de dertig al gepasseerd toen hij zich met de schaatssport ging bezig houden. Hij en zijn vrouw gingen een keer naar de ijsbaan, en toen hij daar eenmaal opstond, was hij meteen verkocht. Binnen de minuut vertelde hij tegen zijn vrouw dat hij een nieuwe passie had gevonden. Die dag zou een keerpunt worden in zijn leven. Ondanks dat hij niet super getalenteerd was, kon hij toch een aardig potje schaatsen. In Zwitserland zelf werd hij al snel kampioen, maar daar had hij natuurlijk niet met de echte grootheden te maken. In de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk, kwamen de ‘echte mannen’ dus uit Nederland en Noorwegen (dat is eigenlijk nog steeds zo). Bij internationale wedstrijden werd hij vaak laatste, maar stal wel de harten van de Nederlandse schaats fans. Op die manier ging hij toch regelmatig met de ‘groten der aarde’ om. Zijn passie voor het schaatsen won het van het feit dat hij simpel weg niet goed genoeg was om met de top mee te draaien.
Het was die passie die de schaatssport voor altijd zou veranderen. Hij zat vaak uren lang te piekeren hoe hij sneller over de baan kon gaan. Zo bedacht hij zelfs schaatsen met een gouden randje. Als de zon dan op het gouden randje zou schijnen, zou het metaal warm worden waardoor het ijs ietsjes smolt. Zodoende zou hij eventueel weer harder kunnen gaan rijden. De meeste mensen namen hem helemaal niet serieus, totdat hij op een gegeven ogenblik WEL met een fantastisch idee kwam aanzetten.
Het was namelijk Franz die als eerste zichzelf in een modern schaatspak hees. Iedereen lachte hem uit toen hij in dat pak op het ijs verscheen. Maar iedereen moest op een gegeven ogenblik ook inzien dat hij inderdaad ineens een stuk harder ging. Binnen de twee jaar, na al dat gelach, reed iedere professionele schaatser ineens in zo’n pak. Daarnaast heeft hij nog een uitvinding op zijn naam staan. Namelijk de verstelbare schaats. Daarmee kon je het schaatsijzer zelf positioneren onder de schaatsschoen.
Ik vond het verhaal van deze vent zo indrukwekkend, dat ik het dus even niet kon nalaten om over hem deze weblog te schrijven. Voor diegene die de uitzending van “Andere Tijden Sport” ook willen zien, raad ik aan om naar uitzendinggemist.nl te gaan.
Mazzel
6 januari 2010
Een druk begin
De feestdagen zitten er weer op en dit houd in dat ik ook weer moet werken. De eerste werkdagen waren extreem zwaar. Dat had ik natuurlijk kunnen weten omdat januari in het algemeen bekend staat als de drukste maand van het jaar. Of deze januari ook de drukste maand aller tijden gaat worden, moeten we natuurlijk even afwachten.
En dan moet ik in de avonden natuurlijk nu ook studeren. Vorige week woensdag zijn de benodigde spullen van de LOI binnengekomen, en kon ik aan de cursus beginnen. In een week tijd heb ik de eerste vijf hoofdstukken van het “Step by step” boek gelezen.. Bij hoofdstuk vijf zit de eerste opdracht die ik moet opsturen, maar dat heb ik nog niet gedaan. Vandaag heb ik het bij het lezen gehouden, en ga morgen avond me over de opdracht buigen. Tot nu toe is het allemaal nog te volgen, en ik hoop dat dit natuurlijk zo blijft. (duim voor me)
Afgelopen maandag was dus een voorbeeld van een compleet bezette dag. Overdag had ik een extreem drukke helpdesk dag. In de avond ging ik naar het zwembad.(het zwemmen ging trouwens verrassend goed. Mijn vorm komt langzaamaan terug). En daarna heb ik dus een hoofdstuk uit het cursus boek gelezen. Toen ik in bed lag bedacht ik mezelf dat het wel eens een druk jaar zou kunnen worden.
Mazzel.
En dan moet ik in de avonden natuurlijk nu ook studeren. Vorige week woensdag zijn de benodigde spullen van de LOI binnengekomen, en kon ik aan de cursus beginnen. In een week tijd heb ik de eerste vijf hoofdstukken van het “Step by step” boek gelezen.. Bij hoofdstuk vijf zit de eerste opdracht die ik moet opsturen, maar dat heb ik nog niet gedaan. Vandaag heb ik het bij het lezen gehouden, en ga morgen avond me over de opdracht buigen. Tot nu toe is het allemaal nog te volgen, en ik hoop dat dit natuurlijk zo blijft. (duim voor me)
Afgelopen maandag was dus een voorbeeld van een compleet bezette dag. Overdag had ik een extreem drukke helpdesk dag. In de avond ging ik naar het zwembad.(het zwemmen ging trouwens verrassend goed. Mijn vorm komt langzaamaan terug). En daarna heb ik dus een hoofdstuk uit het cursus boek gelezen. Toen ik in bed lag bedacht ik mezelf dat het wel eens een druk jaar zou kunnen worden.
Mazzel.
31 december 2009
De Wintercircus
Ik kan me eigenlijk helemaal niet meer herinneren wanneer ik zo ie zo naar een Circus ben geweest. Ik zal er vast wel eens eentje bezocht hebben natuurlijk, maar dat is nergens meer op mijn harde schijf terug te vinden.
Het was Rachel die tijdens het surfen op het internet, tegen het wintercircus aanliep. Het leek haar wel een leuk ideetje om op onze vrije dag die eens te gaan bezoeken. Aanvankelijk wilde we met de trein naar Utrecht (daar waar het circus is staat) , maar we besloten om toch met de auto te gaan. De weersvoorspellingen waren voor die dag niet al te best. Er werd namelijk sneeuw en ijzel voor onze vrij woensdag voorspelt. Zodoende hebben we het laatst mogelijke weerbericht afgewacht, en toen besloten we toch met de auto te gaan. Volgens Arend Langeberg vielen de snelwegen in Nederland perfect te bereiden. Een aangezien ik Arend altijd al een sympathieke vent heb gevonden, nam ik dat direct van hem aan. Bovendien konden we dan nog een uurtje langer in ons bedje blijven liggen.
We moesten de Knight wel even uit graven, want sneeuw was er weldegelijk in grote hoeveelheden gevallen. Maar eenmaal op de snelweg viel daar niets meer van te merken. Er waren ook totaal geen files, zodat we ruim op tijd bij de jaarbeurs aankwamen.
Voordat de hoofdtent openging, verbleven wij eerst in een soort mega wacht tent. Daar kon je allerlei lekkere dingen kopen, en zelfs een ritje op een draaimolen maken. Rachel en ik hebben een broodje Unox tent overvallen. Die broodjes waren mega lekker kan ik je vertellen. Na ongeveer drie kwartier wachten mochten we dan eindelijk naar binnen. We zaten redelijk vooraan, zodat we een goed overzicht over de arena hadden. De shows van het circus waren werkelijk een mega spektakel. Je houdt het niet voormogelijk wat mensen (en dieren natuurlijk ook ) allemaal kunnen leren. Zo was er bijvoorbeeld een koeien show (die je blijkbaar ook heel veel kunstjes kunt leren), en diverse zeer moedige acrobaten die blijkbaar geen hoogte vrees hadden. Ook was er een goochelaar die zijn zeer charmante assistentes steeds maar weer weg toverde. Gelukkig doken ze dan op een compleet onverwachte plek weer op, zodat er volgens mij geen eentje is verdwenen. Naast de koeien waren er ook paarden, honden en geiten die allerlei truukjes uitvoerden.
Kortom, Rachel en ik hebben ons perfect vermaakt die dag. Zeker een aanrader voor het geval je binnenkort een keertje vrij bent.
Mazzel
Het was Rachel die tijdens het surfen op het internet, tegen het wintercircus aanliep. Het leek haar wel een leuk ideetje om op onze vrije dag die eens te gaan bezoeken. Aanvankelijk wilde we met de trein naar Utrecht (daar waar het circus is staat) , maar we besloten om toch met de auto te gaan. De weersvoorspellingen waren voor die dag niet al te best. Er werd namelijk sneeuw en ijzel voor onze vrij woensdag voorspelt. Zodoende hebben we het laatst mogelijke weerbericht afgewacht, en toen besloten we toch met de auto te gaan. Volgens Arend Langeberg vielen de snelwegen in Nederland perfect te bereiden. Een aangezien ik Arend altijd al een sympathieke vent heb gevonden, nam ik dat direct van hem aan. Bovendien konden we dan nog een uurtje langer in ons bedje blijven liggen.
We moesten de Knight wel even uit graven, want sneeuw was er weldegelijk in grote hoeveelheden gevallen. Maar eenmaal op de snelweg viel daar niets meer van te merken. Er waren ook totaal geen files, zodat we ruim op tijd bij de jaarbeurs aankwamen.
Voordat de hoofdtent openging, verbleven wij eerst in een soort mega wacht tent. Daar kon je allerlei lekkere dingen kopen, en zelfs een ritje op een draaimolen maken. Rachel en ik hebben een broodje Unox tent overvallen. Die broodjes waren mega lekker kan ik je vertellen. Na ongeveer drie kwartier wachten mochten we dan eindelijk naar binnen. We zaten redelijk vooraan, zodat we een goed overzicht over de arena hadden. De shows van het circus waren werkelijk een mega spektakel. Je houdt het niet voormogelijk wat mensen (en dieren natuurlijk ook ) allemaal kunnen leren. Zo was er bijvoorbeeld een koeien show (die je blijkbaar ook heel veel kunstjes kunt leren), en diverse zeer moedige acrobaten die blijkbaar geen hoogte vrees hadden. Ook was er een goochelaar die zijn zeer charmante assistentes steeds maar weer weg toverde. Gelukkig doken ze dan op een compleet onverwachte plek weer op, zodat er volgens mij geen eentje is verdwenen. Naast de koeien waren er ook paarden, honden en geiten die allerlei truukjes uitvoerden.
Kortom, Rachel en ik hebben ons perfect vermaakt die dag. Zeker een aanrader voor het geval je binnenkort een keertje vrij bent.
Mazzel
27 december 2009
De komende cursus
Om zoveel mogelijk vrije uren nog in 2009 op te maken, heb ik deze laatste week vrij gekregen. Aangezien Rachel geen vrij heeft, weet ik nog niet helemaal wat ik ga doen. Ik heb me zojuist wel al vast opgegeven voor de LOI cursus Visual Basic, en hoop dus dat ik het lesmateriaal zo snel mogelijk binnen krijg.
Ik heb vreselijk zin in de cursus, maar zie er ook wel een beetje tegenop. Ik heb geen flauw idee hoe zwaar het gaat worden. Hopelijk komt mijn 12jarige ervaring met (Visual) Foxpro goed van pas. De laatste paar weken zit ik online al wat naar voorbeelden te zoeken. Veel dingen komen me bekent voor, en dat geeft hoop. Naast voorbeelden op gewone sites, zijn er ook tal van voorbeelden op Youtube te zien. Ook daarvan zou ik natuurlijk een hele boel kunnen leren. Bij BOL.COM heb ik alvast een online boek aangeschaft die verteld over de verschillen tussen Visual Foxpro en Visual Basic. Daarin staan voorbeelden hoe je iets in Foxpro maakt, en hoe je dat dan in Visual Basic ook kunt maken. Ik verwacht dat dit boek na de cursus erg van pas komt.
Maar eerst ga ik de cursus stap voor stap volgen. Met de online studie begeleider van de LOI hoop ik de basis voor mijn algemene kennis op te bouwen. Daarna, kan ik met het bol.com boek mijn kennis verder uitbreiden. Ik hoop in 2010 het eerste programma in Visual Basic 2008 .net voor mijn werk te kunnen maken.
Mazzel
Ik heb vreselijk zin in de cursus, maar zie er ook wel een beetje tegenop. Ik heb geen flauw idee hoe zwaar het gaat worden. Hopelijk komt mijn 12jarige ervaring met (Visual) Foxpro goed van pas. De laatste paar weken zit ik online al wat naar voorbeelden te zoeken. Veel dingen komen me bekent voor, en dat geeft hoop. Naast voorbeelden op gewone sites, zijn er ook tal van voorbeelden op Youtube te zien. Ook daarvan zou ik natuurlijk een hele boel kunnen leren. Bij BOL.COM heb ik alvast een online boek aangeschaft die verteld over de verschillen tussen Visual Foxpro en Visual Basic. Daarin staan voorbeelden hoe je iets in Foxpro maakt, en hoe je dat dan in Visual Basic ook kunt maken. Ik verwacht dat dit boek na de cursus erg van pas komt.
Maar eerst ga ik de cursus stap voor stap volgen. Met de online studie begeleider van de LOI hoop ik de basis voor mijn algemene kennis op te bouwen. Daarna, kan ik met het bol.com boek mijn kennis verder uitbreiden. Ik hoop in 2010 het eerste programma in Visual Basic 2008 .net voor mijn werk te kunnen maken.
Mazzel
20 december 2009
Ons eigen dorpje
Toen ik op mijn zelf ging wonen, moest ik natuurlijk ook kerst spulletjes voor mezelf aanschaffen. Tegen Mark had ik een keer verteld dat ik een kunst kerstboom had aangeschaft die net het plafond niet raakte (zo groot dus). Toen hij een keertje langskwam, zag hij dat ik eigenlijk maar een klein boompje had aangeschaft. Omdat deze bijna het plafond raakte, kwam omdat ik hem op een hoge kast had neergezet.
Dit boompje hebben Rachel en ik jaren lang als “hoofd”kerstboom gehouden. Maar Rachel vond dat het dit jaar maar eens anders moest. Ze vond dat er dit jaar maar eens een normaal formaat kerstboom in ons huis moest komen. Ik hoefde daar eigenlijk niet eens over na te denken. Ze had natuurlijk helemaal gelijk. Een 30 cm hoge boom is natuurlijk leuk voor erbij, maar verdient de status ‘hoofdkerstboom van het huis’ natuurlijk niet.
Dus gingen we op een zaterdag naar een tuincentrum bij ons in de buurt. Eenmaal daarbinnen, keken wij ons ogen uit. Naast kerstbomen waren er allerlei andere leuke dingen om je huis mee te versieren. Complete miniatuur huisjes en mensjes stonden er ook te koop. Je kon er complete steden mee bouwen (als je daar genoeg geld voor had natuurlijk). We hebben het aanvankelijk bij de kerstboom gehouden. Dezelfde zaterdag hebben we deze in elkaar gezet, maar toch hielden we het gevoel dat onze kerstversiering dit jaar nog steeds niet helemaal af was. Het maken van een eigen miniatuur kerst dorpje, bleef in ons hoofd rondspoken. Daarom zijn we die woensdag erna weer terug gegaan naar het tuincentrum, en hebben toen een paar huisjes aangeschaft. Daarnaast ook natuurlijk wat miniatuur mensen, anders ziet het dorp er wel erg kaal uit. Compleet met nepsneeuw en al, lijkt het nu al aardig op een klein dorpje. Die we natuurlijk elk jaar een beetje gaan uitbreiden, zodat over een paar jaar onze eettafel met kerst volstaat met leuke huisjes e.d. De planning is om over vijf jaar stadsrechten aan te gaan vragen.
Mazzel.
Dit boompje hebben Rachel en ik jaren lang als “hoofd”kerstboom gehouden. Maar Rachel vond dat het dit jaar maar eens anders moest. Ze vond dat er dit jaar maar eens een normaal formaat kerstboom in ons huis moest komen. Ik hoefde daar eigenlijk niet eens over na te denken. Ze had natuurlijk helemaal gelijk. Een 30 cm hoge boom is natuurlijk leuk voor erbij, maar verdient de status ‘hoofdkerstboom van het huis’ natuurlijk niet.
Dus gingen we op een zaterdag naar een tuincentrum bij ons in de buurt. Eenmaal daarbinnen, keken wij ons ogen uit. Naast kerstbomen waren er allerlei andere leuke dingen om je huis mee te versieren. Complete miniatuur huisjes en mensjes stonden er ook te koop. Je kon er complete steden mee bouwen (als je daar genoeg geld voor had natuurlijk). We hebben het aanvankelijk bij de kerstboom gehouden. Dezelfde zaterdag hebben we deze in elkaar gezet, maar toch hielden we het gevoel dat onze kerstversiering dit jaar nog steeds niet helemaal af was. Het maken van een eigen miniatuur kerst dorpje, bleef in ons hoofd rondspoken. Daarom zijn we die woensdag erna weer terug gegaan naar het tuincentrum, en hebben toen een paar huisjes aangeschaft. Daarnaast ook natuurlijk wat miniatuur mensen, anders ziet het dorp er wel erg kaal uit. Compleet met nepsneeuw en al, lijkt het nu al aardig op een klein dorpje. Die we natuurlijk elk jaar een beetje gaan uitbreiden, zodat over een paar jaar onze eettafel met kerst volstaat met leuke huisjes e.d. De planning is om over vijf jaar stadsrechten aan te gaan vragen.
Mazzel.
13 december 2009
Gevallen sterren
Toen ik laatst even naar boven was, viel me op dat er een paar sterren van onze sterrenmuur waren gevallen. Waarschijnlijk was dit per ongeluk gebeurd toen Rachel en ik die middag het dekbed hadden verschoond. Ik moest de noordelijke sterrenhemel (uit het boekje) er weer even bij pakken om te kijken waar de gevallen sterren ook al weer thuis hoorde. Het viel me eigenlijk op dat na vijf jaar we eigenlijk nog maar weinig last hebben gehad van los latende sterren, want tot nu toe blijven ze voorbeeldig hangen. Toen ik de vier sterren weer keurig op hun plekkie zag hangen, moest ik even aan de volgende conversatie tussen Blikkie en Lappie Lapstok uit de Tovenaar van Oz denken.
Lappie : Die lucht is niet lucht dicht, want door al die gaatjes zie ik zonlicht.
Blikkie : Nee joh, dat zijn sterren.
Lappie : Bij ons in het weiland hadden ze er ook een stel van, maar wel veel minder.
Blikkie: Zou hun versterker niet geholpen hebben?
Lappie: Nee, ik heb nog nooit gezien dat er sterren bij kwamen. Ik heb trouwens nog nooit begrepen wie die gevallen sterren iedere keer weer ophangt . Want in alle stratenboeken waar ik in gezocht heb, staat de melkweg in ieder geval niet onder de M…. van Marietje…
Blikkie : Wie zou de nacht….. hebben uit gedacht….
Toen ik over dit gesprek nadacht, kwam het volgende bij me op : ‘Nou jongens, in deze fictieve universum aan mijn muur kan je de gozer die deze sterren elke keer weer ophangt WEL terug vinden onder M… namelijk onder Muis.’
Mazzel
Lappie : Die lucht is niet lucht dicht, want door al die gaatjes zie ik zonlicht.
Blikkie : Nee joh, dat zijn sterren.
Lappie : Bij ons in het weiland hadden ze er ook een stel van, maar wel veel minder.
Blikkie: Zou hun versterker niet geholpen hebben?
Lappie: Nee, ik heb nog nooit gezien dat er sterren bij kwamen. Ik heb trouwens nog nooit begrepen wie die gevallen sterren iedere keer weer ophangt . Want in alle stratenboeken waar ik in gezocht heb, staat de melkweg in ieder geval niet onder de M…. van Marietje…
Blikkie : Wie zou de nacht….. hebben uit gedacht….
Toen ik over dit gesprek nadacht, kwam het volgende bij me op : ‘Nou jongens, in deze fictieve universum aan mijn muur kan je de gozer die deze sterren elke keer weer ophangt WEL terug vinden onder M… namelijk onder Muis.’
Mazzel
9 december 2009
Een knievalletje richting Apple
Mijn collega Jeroen was hartstikke trots op mij vandaag. Ik was vandaag namelijk vrij, en heb die tijd niet alleen gebruikt om samen met Rachel wat orde op zaken te stellen (huishoudelijk gezien), maar ik heb ook een Ipod Touch aangeschaft.
Laatst waren Rachel en ik bij mijn vader, en die had er dus ook eentje. Hij liet even zien wat het allemaal kon, en ik was eigenlijk meteen onder de indruk. Afgelopen zaterdag, toen Rachel en ik even in de stad waren, stond ik op het punt om er ook eentje aan te schaffen, maar hield me toen nog in. De vrees dat het weer de zoveelste gadget zou worden, die uiteindelijk ergens op een plank verdwijnt , overheerste die middag. Maar naar lang nadenken heb ik toch besloten om er eentje aan te schaffen.
Mijn collega Jeroen (om even bij hem terug te komen) is een Apple fanaat. Hoe meer hij met zijn Iphone of Mac computer speelt, hoe meer hij een hekel aan Microsoft begint te krijgen. Ik ben bang dat die ‘neerwaartse’ spiraal niet meer tegen te houden is. Ik daarin tegen, hecht enorm veel waarde aan standaardisatie. Ik kom namelijk nog uit de tijd dat je vier verschillende computer merken had (MSX, Commodore, Atari en PC), waarvan je de software dus niet kon uitwisselen. Nu hebben we een standaard (in de vorm van Microsoft), en wat gaan mensen doen? Inderdaad, vervallen in het oude patroon van het meerdere systemen verhaal. Ook die opvatting moest ik dus overwinnen om toch tot de aanschaf van de Ipod over te gaan.
Vanaf zaterdag middag heb ik over die twee problemen nagedacht, en kwam tot de volgende conclusie. Punt 1 (over de zoveelste gadget) : kan ik nu simpelweg niet weten. Misschien verdwijnt de Ipod inderdaad na een paar maanden wel ergens in een kast, maar misschien ook niet. Dat moest de eventuele aanschaf niet in de weg kunnen staan, want anders kan je natuurlijk helemaal niets meer kopen…..Punt 2 (het standaardisatie probleem): heb ik (denk ik) misschien wat te zwart wit ingezien. Het is niet zo dat ik op deze Ipod geen bestanden kan gebruiken die onder Windows wel werken. Je kan op de Ipod namelijk mp3’s beluisteren, en filmpjes bekijken. Je kan er op internetten en je email bekijken. Kortom zo compatible als wat.
Toen ik Jeroen vandaag even via de MSN sprak, was hij dus hartstikke trots over mijn genomen beslissing. ‘Je eerste stap naar Apple is gemaakt’, zei hij. Zo extreem wil ik het niet noemen, maar een knievalletje was het in ieder geval wel..
Mazzel
Laatst waren Rachel en ik bij mijn vader, en die had er dus ook eentje. Hij liet even zien wat het allemaal kon, en ik was eigenlijk meteen onder de indruk. Afgelopen zaterdag, toen Rachel en ik even in de stad waren, stond ik op het punt om er ook eentje aan te schaffen, maar hield me toen nog in. De vrees dat het weer de zoveelste gadget zou worden, die uiteindelijk ergens op een plank verdwijnt , overheerste die middag. Maar naar lang nadenken heb ik toch besloten om er eentje aan te schaffen.
Mijn collega Jeroen (om even bij hem terug te komen) is een Apple fanaat. Hoe meer hij met zijn Iphone of Mac computer speelt, hoe meer hij een hekel aan Microsoft begint te krijgen. Ik ben bang dat die ‘neerwaartse’ spiraal niet meer tegen te houden is. Ik daarin tegen, hecht enorm veel waarde aan standaardisatie. Ik kom namelijk nog uit de tijd dat je vier verschillende computer merken had (MSX, Commodore, Atari en PC), waarvan je de software dus niet kon uitwisselen. Nu hebben we een standaard (in de vorm van Microsoft), en wat gaan mensen doen? Inderdaad, vervallen in het oude patroon van het meerdere systemen verhaal. Ook die opvatting moest ik dus overwinnen om toch tot de aanschaf van de Ipod over te gaan.
Vanaf zaterdag middag heb ik over die twee problemen nagedacht, en kwam tot de volgende conclusie. Punt 1 (over de zoveelste gadget) : kan ik nu simpelweg niet weten. Misschien verdwijnt de Ipod inderdaad na een paar maanden wel ergens in een kast, maar misschien ook niet. Dat moest de eventuele aanschaf niet in de weg kunnen staan, want anders kan je natuurlijk helemaal niets meer kopen…..Punt 2 (het standaardisatie probleem): heb ik (denk ik) misschien wat te zwart wit ingezien. Het is niet zo dat ik op deze Ipod geen bestanden kan gebruiken die onder Windows wel werken. Je kan op de Ipod namelijk mp3’s beluisteren, en filmpjes bekijken. Je kan er op internetten en je email bekijken. Kortom zo compatible als wat.
Toen ik Jeroen vandaag even via de MSN sprak, was hij dus hartstikke trots over mijn genomen beslissing. ‘Je eerste stap naar Apple is gemaakt’, zei hij. Zo extreem wil ik het niet noemen, maar een knievalletje was het in ieder geval wel..
Mazzel
30 november 2009
Big Muscle vs de 500 meter schoolslag
Het was natuurlijk na de vorige blog wel duidelijk waar deze nieuwe blog over zou gaan. Inderdaad, ik zou vandaag voor het eerst in drie maanden tijd, weer een keertje gaan zwemmen.
Ik werd toen ik thuis kwam van het werk, helemaal zenuwachtig. Ik kon bijna niet wachten dat het zeven uur was, en ik op de fiets richting het zwembad mocht vertrekken. Tijdens het fietsen ging er van alles door me heen. Zou mijn arm zeer doen tijdens het zwemmen? Hoe lang hou ik het vol, en hou ik mezelf in toom? Dick had nadrukkelijk gezegd dat ik RUSTIG aan moest doen. Maar ik weet van mezelf dat dit wel eens moeilijk kon worden. Maar daar vond ik iets geniaals op. De seconde klok, die ik normaal gesproken gebruik om te kijken hoe snel ik ga, wou ik deze keer als begrenzer gebruiken. De 500 meter schoolslag, die ik met Dick had afgesproken, moest ik in minimaal 10 minuten zwemmen. Ik mocht dus van mezelf NIET sneller dan die tijd. En op schema zwemmen is iets wat mij altijd wel gemakkelijk afgaat.
De zenuwen gierde door mijn lijf op het moment dat ik het water in sprong. Het eerste wat ik onmiddellijk probeerde, was natuurlijk een zwem slag. Tegen alle verwachting in, deed de eerste slag helemaal geen pijn. Dit had ik dus wel verwacht. Er zat niets anders op om de 500 meter dan maar te gaan proberen. Ik hield me precies aan het 10 minuten schema, en na 50 meter wist ik het al dat het aardig goed zat. Bij baantje 5 begon mijn arm zelfs te jeuken, wat hij ook altijd doet na de behandelingen. Het voelde net aan alsof mijn arm het zwembad net zo gemist had, als ik zelf….
De 500 meter ging in 9:56, en dat was dus eigenlijk 4 secondes te snel, maar dat vond ik niet zo erg. Ik was allang blij dat het zo goed was gegaan. Het was wel te merken dat mijn vorm helemaal vertrokken is. De tweede helft begon ik, zelfs met dit slakke tempo, toch moe te worden. Vooral mijn benen, die ik natuurlijk wel volop gebruikte, waren deze afstraffing niet meer gewent.
Om niet na tien minuten het bad al te moeten verlaten had ik het volgende bedacht. Ik zou na de met Dick overeengekomen 500 meter schoolslag, de rest van de avond een zwemplankje gebruiken. Op die manier kon ik mijn arm ontzien, maar kon ik toch verder werken aan mijn conditie. En dat was wel noodzakelijk ook.
Al met al een goede avond dus.. Hopelijk heb ik morgen op mijn werk niet enorm last van mijn arm. Ik zal volgende week weer kijken of ik te zwemmen kan, en zal dan beslissen met welke begrenzing ik moet omgaan.
Mazzel
Ik werd toen ik thuis kwam van het werk, helemaal zenuwachtig. Ik kon bijna niet wachten dat het zeven uur was, en ik op de fiets richting het zwembad mocht vertrekken. Tijdens het fietsen ging er van alles door me heen. Zou mijn arm zeer doen tijdens het zwemmen? Hoe lang hou ik het vol, en hou ik mezelf in toom? Dick had nadrukkelijk gezegd dat ik RUSTIG aan moest doen. Maar ik weet van mezelf dat dit wel eens moeilijk kon worden. Maar daar vond ik iets geniaals op. De seconde klok, die ik normaal gesproken gebruik om te kijken hoe snel ik ga, wou ik deze keer als begrenzer gebruiken. De 500 meter schoolslag, die ik met Dick had afgesproken, moest ik in minimaal 10 minuten zwemmen. Ik mocht dus van mezelf NIET sneller dan die tijd. En op schema zwemmen is iets wat mij altijd wel gemakkelijk afgaat.
De zenuwen gierde door mijn lijf op het moment dat ik het water in sprong. Het eerste wat ik onmiddellijk probeerde, was natuurlijk een zwem slag. Tegen alle verwachting in, deed de eerste slag helemaal geen pijn. Dit had ik dus wel verwacht. Er zat niets anders op om de 500 meter dan maar te gaan proberen. Ik hield me precies aan het 10 minuten schema, en na 50 meter wist ik het al dat het aardig goed zat. Bij baantje 5 begon mijn arm zelfs te jeuken, wat hij ook altijd doet na de behandelingen. Het voelde net aan alsof mijn arm het zwembad net zo gemist had, als ik zelf….
De 500 meter ging in 9:56, en dat was dus eigenlijk 4 secondes te snel, maar dat vond ik niet zo erg. Ik was allang blij dat het zo goed was gegaan. Het was wel te merken dat mijn vorm helemaal vertrokken is. De tweede helft begon ik, zelfs met dit slakke tempo, toch moe te worden. Vooral mijn benen, die ik natuurlijk wel volop gebruikte, waren deze afstraffing niet meer gewent.
Om niet na tien minuten het bad al te moeten verlaten had ik het volgende bedacht. Ik zou na de met Dick overeengekomen 500 meter schoolslag, de rest van de avond een zwemplankje gebruiken. Op die manier kon ik mijn arm ontzien, maar kon ik toch verder werken aan mijn conditie. En dat was wel noodzakelijk ook.
Al met al een goede avond dus.. Hopelijk heb ik morgen op mijn werk niet enorm last van mijn arm. Ik zal volgende week weer kijken of ik te zwemmen kan, en zal dan beslissen met welke begrenzing ik moet omgaan.
Mazzel
25 november 2009
Operation Big Muscle
Het is alweer drie maanden geleden dat het vrijgezellenfeest van Jordy was. En ik heb daardoor dus ook al drie maanden last van mijn arm. De laatste 8 weken van die periode kom ik nu al bij de fysio over de vloer.
Bij de eerste afspraak schatte Dick (zo heet mijn fysiotherapeut) dat het ongeveer zes sessies zou duren voordat het probleem verholpen was. Maar bij ongeveer de derde sessie, moest hij toch terug komen op deze eerste schatting. We vonden bijna elke week weer nieuwe plekken op mijn linker arm waar ‘problemen’ waren. De klappen die ik had opgelopen bij het waterskien hadden veel meer schade aangericht dan dat we aanvankelijk allebei konden weten. Omdat het behandelen van deze probleem plekken vaak vrij pijnlijk zijn, herhaalde Dick vaak de zin dat hij met zijn werk meestal niet veel vrienden maakt. Maar hij bedoelt het natuurlijk goed, en daarom beet ik maar extra op mijn tanden als hij weer een zere plek aan het behandelen was.
Maar Dick doet niet als enige het zware werk. Ook ik moet elke dag mezelf pijn doen met de truukjes die hij me geleerd heeft. Bijna elke avond, als Rachel en ik bijvoorbeeld tv aan het kijken zijn, ‘behandel’ ik mijn zere arm. De eerste twee weken had ik nog niet echt het idee dat het vooruit ging, maar vanaf week drie kwam er schot in de zaak. Toen pas, ongeveer twee maanden na het vrijgezellen feest , kreeg ik voor het eerst een positief gevoel. Daarvoor was ik wel eens bang dat het wel eens heel erg lang kon gaan duren, of dat de pijn misschien wel voor altijd kon blijven.
Na dit eerste goede gevoel, besloot ik dat ik meer positiever moest zijn. Het moest een soort gevecht worden tegen de zere spieren in mijn arme linker armpje. Na het zien van een documentaire over de tweede wereld oorlog (die ik altijd graag bekijk), besloot ik dat mijn ‘campagne’ tegen de spieren een naam moest hebben. Elke slag in de oorlog heeft namelijk een naam, en daarom besloot ik de mijne ‘Operation Big Muscle’ te noemen. De meest pijnlijke spieren kregen nu met een meer gemotiveerdere Jeroen te maken. In week vier , vijf en zes bezorgde ik zware ‘nederlagen’ bij mijn tegenstander. Dit zorgde voor nog meer positieve emoties. Ik begon zelfs al plannen te maken om in december/januari weer eens te gaan zwemmen. Maar Big Muscle dacht niet aan opgeven. De pijnlijke plekken werden wel minder, maar bij elke ‘nederlaag’ die ‘hij’ te verwerken kreeg, stond er wel weer wat tegenover. De pijn verplaatste zich soms gewoon van plek. Had ik de gehele week een zere plek met succes behandeld, dook ie weer op een andere plek op. Maar al met al bleef er in de eerste 3 weken na het eerste succes genoeg reden tot tevredenheid over.
Daarna werd het minder. De ‘opmars’ richting het zwembad kwam, net zoals operation Market Garden, vast te staan. Was de 1000 meter schoolslag planning een brug te ver? Net zoals dat in 1944 bij Arnhem de fout in ging? Toen ik vandaag bij Dick was, uitte ik mijn bezorgdheid. De campagne stond vast in de modder, en ik begon toch weer bang te worden over de duur van de gehele operatie. Maar Dick zag dat helemaal anders. De campagne had juist wel al zijn doelen bereikt. Het werd volgens hem tijd om zelfs niet meer te behandelen en mijn arm juist rust te geven. De beschadigde spieren hebben er aanvankelijk profeit bij als ik hem flink onder druk zet. Maar dat effect neemt af naarmate de resultaten binnen komen. Op een gegeven ogenblik heeft het geen zin meer, en blijft de situatie relatief gelijk. Dan moet je volgens Dick de desbetreffende spieren gewoon met rust laten, en kijken of het probleem nu vanzelf voorbij gaat. De afspraak werd gemaakt dat hij mij over twee weken belt om te vragen hoe het dan gaat. Ook over het zwemmen hebben we het even gehad. Ik vond namelijk dat de pijn in zijn geheel verdwenen moest zijn, voordat ik weer een duik kon nemen. Dick vond dat ik het nu al voorzichtig aan moet proberen. Geen 17:09 zwemmen over de 1000 meter, maar het gewoon rustig aan weer opbouwen. Zodoende ging ik vanochtend met een te neer geslagen gevoel naar Dick toe, en wandelende ik zowat fluitend weer naar buiten. Maandag ga ik dus weer zwemmen, en hopelijk doet mijn arm dan niet al te veel pijn. Ik hoop natuurlijk ook dat Dick helemaal gelijkt krijgt en dat de pijn nu vanzelf weg gaat. De toekomst zal het leren.
Mazzel
Bij de eerste afspraak schatte Dick (zo heet mijn fysiotherapeut) dat het ongeveer zes sessies zou duren voordat het probleem verholpen was. Maar bij ongeveer de derde sessie, moest hij toch terug komen op deze eerste schatting. We vonden bijna elke week weer nieuwe plekken op mijn linker arm waar ‘problemen’ waren. De klappen die ik had opgelopen bij het waterskien hadden veel meer schade aangericht dan dat we aanvankelijk allebei konden weten. Omdat het behandelen van deze probleem plekken vaak vrij pijnlijk zijn, herhaalde Dick vaak de zin dat hij met zijn werk meestal niet veel vrienden maakt. Maar hij bedoelt het natuurlijk goed, en daarom beet ik maar extra op mijn tanden als hij weer een zere plek aan het behandelen was.
Maar Dick doet niet als enige het zware werk. Ook ik moet elke dag mezelf pijn doen met de truukjes die hij me geleerd heeft. Bijna elke avond, als Rachel en ik bijvoorbeeld tv aan het kijken zijn, ‘behandel’ ik mijn zere arm. De eerste twee weken had ik nog niet echt het idee dat het vooruit ging, maar vanaf week drie kwam er schot in de zaak. Toen pas, ongeveer twee maanden na het vrijgezellen feest , kreeg ik voor het eerst een positief gevoel. Daarvoor was ik wel eens bang dat het wel eens heel erg lang kon gaan duren, of dat de pijn misschien wel voor altijd kon blijven.
Na dit eerste goede gevoel, besloot ik dat ik meer positiever moest zijn. Het moest een soort gevecht worden tegen de zere spieren in mijn arme linker armpje. Na het zien van een documentaire over de tweede wereld oorlog (die ik altijd graag bekijk), besloot ik dat mijn ‘campagne’ tegen de spieren een naam moest hebben. Elke slag in de oorlog heeft namelijk een naam, en daarom besloot ik de mijne ‘Operation Big Muscle’ te noemen. De meest pijnlijke spieren kregen nu met een meer gemotiveerdere Jeroen te maken. In week vier , vijf en zes bezorgde ik zware ‘nederlagen’ bij mijn tegenstander. Dit zorgde voor nog meer positieve emoties. Ik begon zelfs al plannen te maken om in december/januari weer eens te gaan zwemmen. Maar Big Muscle dacht niet aan opgeven. De pijnlijke plekken werden wel minder, maar bij elke ‘nederlaag’ die ‘hij’ te verwerken kreeg, stond er wel weer wat tegenover. De pijn verplaatste zich soms gewoon van plek. Had ik de gehele week een zere plek met succes behandeld, dook ie weer op een andere plek op. Maar al met al bleef er in de eerste 3 weken na het eerste succes genoeg reden tot tevredenheid over.
Daarna werd het minder. De ‘opmars’ richting het zwembad kwam, net zoals operation Market Garden, vast te staan. Was de 1000 meter schoolslag planning een brug te ver? Net zoals dat in 1944 bij Arnhem de fout in ging? Toen ik vandaag bij Dick was, uitte ik mijn bezorgdheid. De campagne stond vast in de modder, en ik begon toch weer bang te worden over de duur van de gehele operatie. Maar Dick zag dat helemaal anders. De campagne had juist wel al zijn doelen bereikt. Het werd volgens hem tijd om zelfs niet meer te behandelen en mijn arm juist rust te geven. De beschadigde spieren hebben er aanvankelijk profeit bij als ik hem flink onder druk zet. Maar dat effect neemt af naarmate de resultaten binnen komen. Op een gegeven ogenblik heeft het geen zin meer, en blijft de situatie relatief gelijk. Dan moet je volgens Dick de desbetreffende spieren gewoon met rust laten, en kijken of het probleem nu vanzelf voorbij gaat. De afspraak werd gemaakt dat hij mij over twee weken belt om te vragen hoe het dan gaat. Ook over het zwemmen hebben we het even gehad. Ik vond namelijk dat de pijn in zijn geheel verdwenen moest zijn, voordat ik weer een duik kon nemen. Dick vond dat ik het nu al voorzichtig aan moet proberen. Geen 17:09 zwemmen over de 1000 meter, maar het gewoon rustig aan weer opbouwen. Zodoende ging ik vanochtend met een te neer geslagen gevoel naar Dick toe, en wandelende ik zowat fluitend weer naar buiten. Maandag ga ik dus weer zwemmen, en hopelijk doet mijn arm dan niet al te veel pijn. Ik hoop natuurlijk ook dat Dick helemaal gelijkt krijgt en dat de pijn nu vanzelf weg gaat. De toekomst zal het leren.
Mazzel
20 november 2009
1.000.000
Ondanks dat de Beatles bij de tijd dat ik geboren werd, al drie jaar uit elkaar waren, heeft deze band een enorme invloed op mijn jeugd gehad . Mijn vader had veel van hun platen en heeft die destijds helemaal grijs gedraaid.
Zo nu en dan ben ik nog steeds gewoon toe aan een Beatle avondje. Als Rachel bijvoorbeeld naar Expreszo is, zet ik een CDtje op, of surf gewoon naar youtube. Dat ik het Beatle virus van mijn vader heb overgenomen, wil niet zeggen dat we ook 100 procent hetzelfde erover denken. Mijn vader is een echte Paul Mccartney fan. Hij had ook alle albums van de Wings die hij na het uiteenvallen van de Beatles zelf oprichtte. Ik vind die liedjes van hem zeker ook goed, maar ging op latere leeftijd ook het werk van zijn partner John Lennon steeds meer waarderen.
Jaren later nam ik eens een documentaire van het viertal op. Toevallig eigenlijk, want ik ging die avond namelijk uit. De documentaire liet ook beelden uit India zien waar het viertal verbleef nadat een van hun managers een overdosis had genomen. De Goeroe Maharishi Yogi had het viertal, na die dramatische dood, uitgenodigd om bij hem bij te komen. John Lennon heeft daar een van zijn beste nummers ooit geschreven (vind ik). Namelijk Across the Universe. In het nummer verwerkte hij ook zijn ervaringen die hij in India had opgedaan.
Jaren later, toen ondertussen Youtube zijn intrede op het internet deed, ging ik uiteraard ook op zoek naar beeldmateriaal van de Beatles. De meeste beelden uit de documentaire van destijds, stonden toen al lang een breed op het internet. Op eentje na dan.. Juist, net dat ene filmpje van John’s mooiste nummer stond er niet op. Ik besloot om die taak dan maar op mezelf te nemen en werd lid van Youtube. Op 15 januari 2007 heb ik het nummer upgeload naar youtube, en vandaag zag ik dat het nummer de miljoenste kijker had bereikt. Dat is gemiddeld 962 views per dag!!!! Het is ongelofelijk dat na zoveel decennia deze band nog steeds zo populair is. Bij de comments onder aan het filmpje, wordt er soms stevig op los gediscussieerd, maar staan ook vol van leuke teksten. Ook mijn youtube mailbox staat boorde vol met berichtjes. Een online radio station vroeg me een keer of ze deze versie mochten uitzenden. Ik heb de rechten van het nummer natuurlijk helemaal niet, en dat concludeerde zij natuurlijk ook, maar ze vonden het wel zo netjes om het even te melden.
Ik heb de link naar het nummer al eens eerder vermeld. Dit omdat ik er ook een blog aan had besteed toen het nummer de 100.000 grens had bereikt. Maar ik kan het toch niet laten. Ik zou zeggen, klik er nogmaals op.
http://www.youtube.com/watch?v=fO4RfVeOyRQ
Mazzel
Zo nu en dan ben ik nog steeds gewoon toe aan een Beatle avondje. Als Rachel bijvoorbeeld naar Expreszo is, zet ik een CDtje op, of surf gewoon naar youtube. Dat ik het Beatle virus van mijn vader heb overgenomen, wil niet zeggen dat we ook 100 procent hetzelfde erover denken. Mijn vader is een echte Paul Mccartney fan. Hij had ook alle albums van de Wings die hij na het uiteenvallen van de Beatles zelf oprichtte. Ik vind die liedjes van hem zeker ook goed, maar ging op latere leeftijd ook het werk van zijn partner John Lennon steeds meer waarderen.
Jaren later nam ik eens een documentaire van het viertal op. Toevallig eigenlijk, want ik ging die avond namelijk uit. De documentaire liet ook beelden uit India zien waar het viertal verbleef nadat een van hun managers een overdosis had genomen. De Goeroe Maharishi Yogi had het viertal, na die dramatische dood, uitgenodigd om bij hem bij te komen. John Lennon heeft daar een van zijn beste nummers ooit geschreven (vind ik). Namelijk Across the Universe. In het nummer verwerkte hij ook zijn ervaringen die hij in India had opgedaan.
Jaren later, toen ondertussen Youtube zijn intrede op het internet deed, ging ik uiteraard ook op zoek naar beeldmateriaal van de Beatles. De meeste beelden uit de documentaire van destijds, stonden toen al lang een breed op het internet. Op eentje na dan.. Juist, net dat ene filmpje van John’s mooiste nummer stond er niet op. Ik besloot om die taak dan maar op mezelf te nemen en werd lid van Youtube. Op 15 januari 2007 heb ik het nummer upgeload naar youtube, en vandaag zag ik dat het nummer de miljoenste kijker had bereikt. Dat is gemiddeld 962 views per dag!!!! Het is ongelofelijk dat na zoveel decennia deze band nog steeds zo populair is. Bij de comments onder aan het filmpje, wordt er soms stevig op los gediscussieerd, maar staan ook vol van leuke teksten. Ook mijn youtube mailbox staat boorde vol met berichtjes. Een online radio station vroeg me een keer of ze deze versie mochten uitzenden. Ik heb de rechten van het nummer natuurlijk helemaal niet, en dat concludeerde zij natuurlijk ook, maar ze vonden het wel zo netjes om het even te melden.
Ik heb de link naar het nummer al eens eerder vermeld. Dit omdat ik er ook een blog aan had besteed toen het nummer de 100.000 grens had bereikt. Maar ik kan het toch niet laten. Ik zou zeggen, klik er nogmaals op.
http://www.youtube.com/watch?v=fO4RfVeOyRQ
Mazzel
15 november 2009
2012
Gister zijn Rachel, Ramon en ik naar de nieuwe rampenfilm 2012 geweest. Ik kan je vertellen dat het ook een ramp was om daar te komen. Aangezien de bios in Purmerend geen ruimte meer had, gingen we met de auto naar de Metro bioscoop in Heerhugowaard. Nadat we de bios eindelijk gevonden hadden, sprong het bordje van de parkeerplaats vlak voor ons neus op ‘vol’. Rachel is toen alvast uitgestapt en heeft de kaartjes opgehaald, terwijl Ramon en ik alsnog een parkeer plek probeerde te vinden. Na wat zoekwerk, zagen we een parkeer garage waar we de Knight in kwijt konden.. Daarna zijn we met een flinke vaart terug gerent naar de bios. Daar troffen we Rachel nog in de rij aan. Dit omdat het dus extreem druk was.
Nadat we de kaartjes hadden bemachtigd, konden we vrijwel meteen de zaal betreden. Het was overigens een enorme zaal. Volgens ons is de bios in Heerhugowaard veel groter dan die van Purmerend, maar daar kunnen we eventueel naast zitten. Omdat we zo laat de kaartjes hadden besteld (een paar uur van te voren pas), zaten we op de tweede rij. Zodoende konden we van zo dicht bij het enorme scherm niet helemaal overzien, maar daar heb ik me niet aan geërgerd.
De film zelf was trouwens gigantisch gaaf.. Extreem onrealistisch, maar de special effects waren enorm goed. In de pauze gingen Ramon en ik wat lekkers halen. Aangezien de gehele zaal vol zat, duurde het dus ook een lange tijd voordat we aan de beurt waren. Voor ons stond een gast die wel erg veel leek op een van de klussers uit het tv programma ‘De grote woonwens’. Toen ik dat zo aan Ramon wilde vertellen, hoorde zijn trotse vriendin dat, en zei: ‘Hij lijkt er niet alleen op.. Hij is het ook’..
Nadat de film was afgelopen, zijn we met de Knight weer terug gereden naar Hoorn. Daar hebben we nog wat gedronken in café de Beiaard . Aangezien ik de Bob was, mocht ik natuurlijk niet drinken, maar dat had ik vorige week al genoeg gedaan (lees vorige weblog). Al met al een leuke avond, en voor diegene die wat meer over de film en over de mythe over het jaar 2012 willen lezen/zien, heb ik de volgende twee linkjes :
De film trailer : http://www.youtube.com/watch?v=FIQ48716awA&feature=related
Linkje naar een van de meerdere blogs op de site “Denk eens echt na’, wat over het jaar 2012 gaat : http://denkeensechtna.blogspot.com/2009/11/2012-aliens.html
Mazzel
Nadat we de kaartjes hadden bemachtigd, konden we vrijwel meteen de zaal betreden. Het was overigens een enorme zaal. Volgens ons is de bios in Heerhugowaard veel groter dan die van Purmerend, maar daar kunnen we eventueel naast zitten. Omdat we zo laat de kaartjes hadden besteld (een paar uur van te voren pas), zaten we op de tweede rij. Zodoende konden we van zo dicht bij het enorme scherm niet helemaal overzien, maar daar heb ik me niet aan geërgerd.
De film zelf was trouwens gigantisch gaaf.. Extreem onrealistisch, maar de special effects waren enorm goed. In de pauze gingen Ramon en ik wat lekkers halen. Aangezien de gehele zaal vol zat, duurde het dus ook een lange tijd voordat we aan de beurt waren. Voor ons stond een gast die wel erg veel leek op een van de klussers uit het tv programma ‘De grote woonwens’. Toen ik dat zo aan Ramon wilde vertellen, hoorde zijn trotse vriendin dat, en zei: ‘Hij lijkt er niet alleen op.. Hij is het ook’..
Nadat de film was afgelopen, zijn we met de Knight weer terug gereden naar Hoorn. Daar hebben we nog wat gedronken in café de Beiaard . Aangezien ik de Bob was, mocht ik natuurlijk niet drinken, maar dat had ik vorige week al genoeg gedaan (lees vorige weblog). Al met al een leuke avond, en voor diegene die wat meer over de film en over de mythe over het jaar 2012 willen lezen/zien, heb ik de volgende twee linkjes :
De film trailer : http://www.youtube.com/watch?v=FIQ48716awA&feature=related
Linkje naar een van de meerdere blogs op de site “Denk eens echt na’, wat over het jaar 2012 gaat : http://denkeensechtna.blogspot.com/2009/11/2012-aliens.html
Mazzel
8 november 2009
Een lange vrijdag
Afgelopen vrijdag moest ik naar ons filiaal Antwerpen om daar zelf cursus te geven aan de vertegenwoordigers. Dat heb ik wel eens meer gedaan, maar het is toch elke keer weer spannend om dat te doen. Aangezien Antwerpen natuurlijk niet om de hoek ligt, vertrok ik al om 6 uur in de ochtend. Het viel gelukkig allemaal wel mee met de files.. Alleen bij Purmerend had ik wat langzaam rijdend verkeer, maar voor de rest bleef het lekker doorstromen.
Zodoende was ik om half negen al in Antwerpen. Van de hele groep collega’s die er die dag zouden zijn, was er toen nog niemand. Dus heb ik aanvankelijk even nog wat puntjes van mijn verhaaltje op een rijtje gezet. Dit was niet echt nodig, want het zat eigenlijk allemaal wel in mijn hoofd. Langzaam aan stroomden de altijd vrolijke vertegenwoordigers binnen. Ze hebben dan altijd veel aan elkaar te vertellen, en dit komt natuurlijk omdat ze elkaar ook niet zo heel erg vaak zien. Mijn collega Stephan zou ook een deel van de cursus op zich nemen. Er gaat namelijk in 2010 een nieuw type barcode uitgebracht worden. En hij zou vertellen hoe dat ongeveer in zijn werk gaat. Maar Stephan was ziek, en zodoende mocht ik alleen mijn verhaaltje houden. …
Ik begon met het verhaal over het preset programma (zie weblog Presets). Dit programma staat nu bij drie klanten te draaien, maar de vertegenwoordigers zelf hadden alleen nog maar van het bestaan ervan gehoord. Dus heb ik (via een beamer) dit programma aan ze laten zien, en gelukkig waren ze er van onder de indruk. Het aansturen van die nieuwe SM780 schaal met plaatjes hebben ze allemaal wel een keertje geprobeerd. Maar het reshapen van de plaatjes en het op de juiste plek neerzetten van de artikelen beviel ze helemaal niet. Dus een geautomatiseerde oplossing via het presets programma moet ook voor hun een verademing zijn…. Naast het presets programma heb ik nog wat andere aanpassingen en nieuwe programma’s gedemonstreerd.
Tegen half drie ging ik weer naar huis. Zodoende was ik (weer zonder files) om vijf uur weer thuis. Toen ik binnenkwam, ging meteen de telefoon. Het was Ramon, die wel zin had om een avondje uit te gaan. Nou dat hebben we dan ook daadwerkelijk gedaan. Ietjes met wat teveel drank moet ik toegeven. Om 4 uur in de ochtend lagen Rachel en ik pas in bed. Pffff wat een dag.
Mazzel
Zodoende was ik om half negen al in Antwerpen. Van de hele groep collega’s die er die dag zouden zijn, was er toen nog niemand. Dus heb ik aanvankelijk even nog wat puntjes van mijn verhaaltje op een rijtje gezet. Dit was niet echt nodig, want het zat eigenlijk allemaal wel in mijn hoofd. Langzaam aan stroomden de altijd vrolijke vertegenwoordigers binnen. Ze hebben dan altijd veel aan elkaar te vertellen, en dit komt natuurlijk omdat ze elkaar ook niet zo heel erg vaak zien. Mijn collega Stephan zou ook een deel van de cursus op zich nemen. Er gaat namelijk in 2010 een nieuw type barcode uitgebracht worden. En hij zou vertellen hoe dat ongeveer in zijn werk gaat. Maar Stephan was ziek, en zodoende mocht ik alleen mijn verhaaltje houden. …
Ik begon met het verhaal over het preset programma (zie weblog Presets). Dit programma staat nu bij drie klanten te draaien, maar de vertegenwoordigers zelf hadden alleen nog maar van het bestaan ervan gehoord. Dus heb ik (via een beamer) dit programma aan ze laten zien, en gelukkig waren ze er van onder de indruk. Het aansturen van die nieuwe SM780 schaal met plaatjes hebben ze allemaal wel een keertje geprobeerd. Maar het reshapen van de plaatjes en het op de juiste plek neerzetten van de artikelen beviel ze helemaal niet. Dus een geautomatiseerde oplossing via het presets programma moet ook voor hun een verademing zijn…. Naast het presets programma heb ik nog wat andere aanpassingen en nieuwe programma’s gedemonstreerd.
Tegen half drie ging ik weer naar huis. Zodoende was ik (weer zonder files) om vijf uur weer thuis. Toen ik binnenkwam, ging meteen de telefoon. Het was Ramon, die wel zin had om een avondje uit te gaan. Nou dat hebben we dan ook daadwerkelijk gedaan. Ietjes met wat teveel drank moet ik toegeven. Om 4 uur in de ochtend lagen Rachel en ik pas in bed. Pffff wat een dag.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
