Ik heb het al een keer over the incredible hulk gehad in een blogfile. Nou alle 82 afleveringen zijn nu op tv geweest, en ik heb de meeste wel gezien. Af en toe was ik er eentje vergeten op te nemen, of de harddisk recorder haperde.
Eigenlijk is het een droevig verhaal. Iedereen die de serie volgt, vind het natuurlijk prachtig als onze groene vriend de schurken een lesje leert. Maar David probeert eigenlijk de gehele serie om van onze grote vriendelijke reus af te komen. Steeds maar weer opzoek naar een medicijn. En dan heb ik het nog niet gehad over de vrienden en collega's die hij in het verhaal verloren heeft. In de eerste aflevering wordt duidelijk dat hij zijn vrouw al verloren heeft in een auto ongeluk. In de tweede aflevering raakt hij ook zijn directe collega kwijt waar hij een hechte band mee had opgebouwd. Noodgedwongen is hij toen gaan reizen. In zijn reizen hertrouwd hij nogmaals en ook die vrouw komt om het leven. Reden genoeg om gek te worden zou ik zo zeggen. Tot overmaat van ramp vind hij het medicijn ook nog eens niet. Na de serie, die plots van de buis was gehaald, zijn er nog 3 films gemaakt. In de laatste film (met te titel 'The Death of the Incredible Hulk'), trekt David zelf aan het kortste eind. Al met al een droevig verhaal, maar omdat hij zo veel mensen geholpen had in al die afleveringen, denk ik niet dat de gemiddelde kijker veel aandacht aan zijn leed heeft besteed.
Bill Bixby, de persoon die David speelt, heeft het in de echte wereld al niet veel beter gehad. Zijn zoon komt om het leven. En zijn ex vrouw kon dat niet verwerken en heeft zelfmoord gepleegd. Die ex vrouw kwam trouwens wel een keertje voor in een aflevering. Tijdens het filmen van die aflevering waren ze trouwens nog getrouwd. Naar 'weetje' is dat ze David in die aflevering ervan weerhoud om zelfmoord te plegen... ...En ook met Bill zelf loopt het uiteinderlijk slecht af. Hij krijgt kanker en sterft in 1993. Al met al dus ook geen gemakkelijk leven....
Maar even terugkomend op de serie zelf. Ik vond het erg gaaf om deze oude serie uit mijn jeugd nogmaals te zien. Af en toe kreeg ik trouwens medelijden met Jack Mcgee. Dat is die journalist die jacht maakt op de hulk. Zijn personage werd steeds duidelijker omschreven in de loop van de serie. Ook de opsessie die hij had met het vangen van de hulk werd zo goed verteld dat je haast hoopte dat hij er een keer achter zou komen dat David de hulk was.
Ik ga deze blogfile afsluiten met een populaire zin die altijd in de intro werd gezegt. Ter nagedachtenis aan Bill....."Mr. McGee, don't make me angry. You wouldn't like me when I 'm angry"
mazzel
28 november 2006
27 november 2006
Now I am the master
Ik kan me een stukje uit Star Wars deel 4 nog zo goed herinneren. Darth Vader staat tegen over Obi Wan en zegt de legendarische zin. "When I left I was just the student... Now I am the master....". Hij had nu de kans om zijn oude leraar te verslaan, en dat lukte hem ook nog...
Een vergelijkbare situatie had ik vandaag in het zwembad. Ik had mijn moeders vriend Bram uitgenodigd om een keertje tegen mij te gaan zwemmen. Bram is de gene die ons (mijn zus en ik) heeft leren zwemmen. Kortom, mijn oude leermeester van weleer. Ook ik heb (net als Vader) al een hele tijd niet meer tegen mijn meester "gestreden", kortom het leek erg spannend te gaan worden.
Eerlijk gezegt had ik de beste papieren. De afgelopen vijf jaar heb ik bijna wekelijks gezwommen. Bram heeft in die 5 jaar bijna geen zwembad meer gezien. Bram had als voordeel dat hij een behoorlijke conditie heeft. Dat komt omdat hij veel aan fitnes doet... Die goede conditie heb ik weer niet... Dus helemaal duidelijk wie er zou gaan winnen was bijlange na niet zeker. De gedachte dat ik misschien wel eens zou kunnen verliezen heeft ervoor gezorgd dat ik afgelopen zaterdag voor de zekerheid een nieuwe turbo broek heb aangeschaft. Ik had de laatste tijd al het idee dat de oude was uitgewerkt. Die zwembroekjes van tegenwoordig slijten wel erg hard, want ik had heb pas in mei gekocht. Maar helaas was de vorm van de eens gestroomlijnde zwembroek verdwenen. De elastiek "spanning" was simpel weg niet meer wat het hoorde te zijn.
Ik mocht op kop vertrekken, en als je dan je nieuwe zwembroek niet goed vastbind, glijd deze gemakkelijk van je kont af... Dat probleem was snel verholpen, maar heeft er wel voor gezorgt dat ik 10 a 15 secondes achterstand had opgelopen. Ik ging deze eerste 2 banen zo langzaam dat Bram maar besloten had om me in te halen. Maar bij baan drie had ik hem al weer ingehaald en zwom zonder veel moeite bij hem weg. En ondanks dat het de eerste twee banen had verkloot, ging het eigenlijk wel erg goed.... De nieuwe turbo broek leek te gaan werken. Nadat ik Bram een keer of 8 had ingehaald, maakte ik me dus geen zorgen meer om de winst. Ik wilde evengoed een redelijke eindtijd neerzetten, en verrassend genoeg lukte dat dus. Ik zette 18:17 op de klok neer. Dat is een redelijk snelle tijd. En meegerekend dat ik 10 tot 15 secondes had verloren in de eerste 2 banen, dacht ik dat ik met deze nieuwe turbo broek de 18 minuten grens misschien wel weer kon proberen te breken.
Bram besloot om de 2de run van 40 banen niet op kop te gaan zwemmen. Hij bleef wel lekker baantjes trekken, maar had ingezien dat het geen zin had omdat in wedstrijd verband te gaan doen. Ik ging dus alleen op jacht naar de gevreesde 18 minuten grens op de 1 kilometer schoolslag. De laatste keer dat ik dat gered had was voor de vakantie geweest. Ergens begin juli, dus dat was wel even terug. Ik wist het schema lang vol te houden, maar vanaf baantje 25 ging het langzamerhand trager. Mijn voorsprong, die al niet te groot was, begon te slinken. Kortom, het werd wel even spannend. Maar na baantje 30 ging het weer wat beter. Ik wist uiteinderlijk 17:57 op de klok neert te zetten. Kijk... einderlijk weer een succes op de 1 kilometer..
mazzel
Een vergelijkbare situatie had ik vandaag in het zwembad. Ik had mijn moeders vriend Bram uitgenodigd om een keertje tegen mij te gaan zwemmen. Bram is de gene die ons (mijn zus en ik) heeft leren zwemmen. Kortom, mijn oude leermeester van weleer. Ook ik heb (net als Vader) al een hele tijd niet meer tegen mijn meester "gestreden", kortom het leek erg spannend te gaan worden.
Eerlijk gezegt had ik de beste papieren. De afgelopen vijf jaar heb ik bijna wekelijks gezwommen. Bram heeft in die 5 jaar bijna geen zwembad meer gezien. Bram had als voordeel dat hij een behoorlijke conditie heeft. Dat komt omdat hij veel aan fitnes doet... Die goede conditie heb ik weer niet... Dus helemaal duidelijk wie er zou gaan winnen was bijlange na niet zeker. De gedachte dat ik misschien wel eens zou kunnen verliezen heeft ervoor gezorgd dat ik afgelopen zaterdag voor de zekerheid een nieuwe turbo broek heb aangeschaft. Ik had de laatste tijd al het idee dat de oude was uitgewerkt. Die zwembroekjes van tegenwoordig slijten wel erg hard, want ik had heb pas in mei gekocht. Maar helaas was de vorm van de eens gestroomlijnde zwembroek verdwenen. De elastiek "spanning" was simpel weg niet meer wat het hoorde te zijn.
Ik mocht op kop vertrekken, en als je dan je nieuwe zwembroek niet goed vastbind, glijd deze gemakkelijk van je kont af... Dat probleem was snel verholpen, maar heeft er wel voor gezorgt dat ik 10 a 15 secondes achterstand had opgelopen. Ik ging deze eerste 2 banen zo langzaam dat Bram maar besloten had om me in te halen. Maar bij baan drie had ik hem al weer ingehaald en zwom zonder veel moeite bij hem weg. En ondanks dat het de eerste twee banen had verkloot, ging het eigenlijk wel erg goed.... De nieuwe turbo broek leek te gaan werken. Nadat ik Bram een keer of 8 had ingehaald, maakte ik me dus geen zorgen meer om de winst. Ik wilde evengoed een redelijke eindtijd neerzetten, en verrassend genoeg lukte dat dus. Ik zette 18:17 op de klok neer. Dat is een redelijk snelle tijd. En meegerekend dat ik 10 tot 15 secondes had verloren in de eerste 2 banen, dacht ik dat ik met deze nieuwe turbo broek de 18 minuten grens misschien wel weer kon proberen te breken.
Bram besloot om de 2de run van 40 banen niet op kop te gaan zwemmen. Hij bleef wel lekker baantjes trekken, maar had ingezien dat het geen zin had omdat in wedstrijd verband te gaan doen. Ik ging dus alleen op jacht naar de gevreesde 18 minuten grens op de 1 kilometer schoolslag. De laatste keer dat ik dat gered had was voor de vakantie geweest. Ergens begin juli, dus dat was wel even terug. Ik wist het schema lang vol te houden, maar vanaf baantje 25 ging het langzamerhand trager. Mijn voorsprong, die al niet te groot was, begon te slinken. Kortom, het werd wel even spannend. Maar na baantje 30 ging het weer wat beter. Ik wist uiteinderlijk 17:57 op de klok neert te zetten. Kijk... einderlijk weer een succes op de 1 kilometer..
mazzel
23 november 2006
Verkiezingen
Eigenlijk kwamen de verkiezingen mijn neus uit de laatste paar dagen. Ondanks dat hebben Rachel en ik de uitslag tot aan 12 uur aan toe gevolgd. Terwijl ik nog zo met mezelf had afgesproken dit niet te doen... Dus aan de ene kant intereseert het me, maar aan de andere kant erger ik me er dood aan.
Ik kwam vanmorgen op mijn werk aan zetten en vertelde aan me collega Jeroen dat ik een nachtmerrie had dat de SP 26 zetels hadden gehaald. Aangezien hij dezelfde droom had als ik, lijkt het dus akelig waar te zijn. Nou ga ik geen politiek getinte blogfiles schrijven ..... maar de SP??? Dat komt in mijn ogen wel erg links over.. Maar op dat gebied werden we gister dus nog meer verrast. Ook Wilders haalde enorm veel stemmen. Het lijkt er dus naar uit te zien dat de Nederlandse stemmers het politieke 'algemene' centrum verlaten hebben, en naar de uithoeken van links en rechts zijn gegaan. Nederland was nog nooit zo verdeeld als bij deze verkiezingen.
Mijn 'zaagsel' heeft de laatste paar weken niet stil gezeten met nadenken over deze verkiezingen. Eigenlijk was ik inhoudelijk meer bezig met de politicus in het algemeen. Het maakt eigenlijk niet uit over wie ik het heb. Ik vergeleek het werk van een politicus met die van me zelf. Wat lijkt me leuker... Of misschien wel..... wat is erger.... Mijn baan bestaat uit het helpen van mensen met software problemen. In 80 procent van de gevallen kan ik iemand meteen uit de brand helpen. In 15 procent van de gevallen duurt het misschien langer. En in 5 procent van de gevallen kan ik echt iemand niet helpen. Dan zou die persoon misschien een nare ervaring met de helpdesk hebben, en die gevallen (gelukkig komen ze weinig voor) heb ik ook een nare ervaring. Ook al hoeft het eventueel niet mijn fout te zijn.
Een politicus die in de regering zit helpt mensen eigenlijk ook. Hij bestuurt met zijn collega's het land en maakt wetten om alles in goede banen te leiden. Maar toch zit dit ingewikkelder in elkaar dan het lijkt. Als er een beslissing genomen wordt, zal er altijd een deel van de Nederlanders voor zijn, en een deel tegen. Hij haalt die 95 procent nooit bij alle burgers. Volgens mij kan dat haast niet. Bovendien heb je natuurlijk ook nog de oppositie die dan altijd op de voorgrond staan om over je plannen heen te vallen. Dat bedoel ik niet ten nadele voor de oppositie, nee dat is gewoon hun werk. Ik moet er niet aan denken dat bij alle beslissingen die ik op mijn werk maak, dat er mensen zijn die me de hele tijd op de vingers lopen te kijken. En dan komt er ook nog eens bij dat je beslissingen dus ook negatief kunnen uitpakken voor een gedeele van de burgers.
Kortom, op de vraag of ik politieke ambities heb kan ik kort zijn.... NEE, voor geen goud. Ik heb deze paar weken geleerd dat het politieke vak een enorme zware baan moet zijn. En dat we dus eigenlijk blij moeten zijn dat er mensen zijn die dit willen doen. Die dit leuk vinden. Dat er dus een democratie bestaat is dus lang niet zo vanzelf sprekend als het lijkt. Wie er straks nu ook gaan regeren. Ik wil ze veel succes en sterkte toewensen.
Mazzel
Ik kwam vanmorgen op mijn werk aan zetten en vertelde aan me collega Jeroen dat ik een nachtmerrie had dat de SP 26 zetels hadden gehaald. Aangezien hij dezelfde droom had als ik, lijkt het dus akelig waar te zijn. Nou ga ik geen politiek getinte blogfiles schrijven ..... maar de SP??? Dat komt in mijn ogen wel erg links over.. Maar op dat gebied werden we gister dus nog meer verrast. Ook Wilders haalde enorm veel stemmen. Het lijkt er dus naar uit te zien dat de Nederlandse stemmers het politieke 'algemene' centrum verlaten hebben, en naar de uithoeken van links en rechts zijn gegaan. Nederland was nog nooit zo verdeeld als bij deze verkiezingen.
Mijn 'zaagsel' heeft de laatste paar weken niet stil gezeten met nadenken over deze verkiezingen. Eigenlijk was ik inhoudelijk meer bezig met de politicus in het algemeen. Het maakt eigenlijk niet uit over wie ik het heb. Ik vergeleek het werk van een politicus met die van me zelf. Wat lijkt me leuker... Of misschien wel..... wat is erger.... Mijn baan bestaat uit het helpen van mensen met software problemen. In 80 procent van de gevallen kan ik iemand meteen uit de brand helpen. In 15 procent van de gevallen duurt het misschien langer. En in 5 procent van de gevallen kan ik echt iemand niet helpen. Dan zou die persoon misschien een nare ervaring met de helpdesk hebben, en die gevallen (gelukkig komen ze weinig voor) heb ik ook een nare ervaring. Ook al hoeft het eventueel niet mijn fout te zijn.
Een politicus die in de regering zit helpt mensen eigenlijk ook. Hij bestuurt met zijn collega's het land en maakt wetten om alles in goede banen te leiden. Maar toch zit dit ingewikkelder in elkaar dan het lijkt. Als er een beslissing genomen wordt, zal er altijd een deel van de Nederlanders voor zijn, en een deel tegen. Hij haalt die 95 procent nooit bij alle burgers. Volgens mij kan dat haast niet. Bovendien heb je natuurlijk ook nog de oppositie die dan altijd op de voorgrond staan om over je plannen heen te vallen. Dat bedoel ik niet ten nadele voor de oppositie, nee dat is gewoon hun werk. Ik moet er niet aan denken dat bij alle beslissingen die ik op mijn werk maak, dat er mensen zijn die me de hele tijd op de vingers lopen te kijken. En dan komt er ook nog eens bij dat je beslissingen dus ook negatief kunnen uitpakken voor een gedeele van de burgers.
Kortom, op de vraag of ik politieke ambities heb kan ik kort zijn.... NEE, voor geen goud. Ik heb deze paar weken geleerd dat het politieke vak een enorme zware baan moet zijn. En dat we dus eigenlijk blij moeten zijn dat er mensen zijn die dit willen doen. Die dit leuk vinden. Dat er dus een democratie bestaat is dus lang niet zo vanzelf sprekend als het lijkt. Wie er straks nu ook gaan regeren. Ik wil ze veel succes en sterkte toewensen.
Mazzel
19 november 2006
Een zaterdag vol eten
Dit weekeinde was een stuk leuker dan de laatste. Toen moest ik namelijk werken en was het erg druk op de helpdesk. Aanvankelijk dacht ik dat het juist erg rustig was, maar na een paar uur kwam ik erachter dat het volume van het antwoordapparaat op nul stond en zodoende had ik dus niets gehoort. Echter stond deze wel vol met klagende mensen omdat er dus niet werd terug gebeld.... Nee, ik kon bij dit weekeinde dus wel wat ontspanning gebruiken.
En dat zag er op papier al goed uit.... Mark en Yvette waren in het noorden van het land en zodoende was een middag lunch geplant in Alkmaar. Rachel kon helaas niet, want die had al een afspraak staan. Maar ik vond dat ik in mijn eentje ook wel heen kon gaan. We hadden om 1 uur afgesproken in een restaurantje in het centrum en dan wordt het voor deze Jeroen al lastig om het te vinden. Gelukkig was Mark zo vriendelijk om voor te stellen dat ik wel achter hem aan kon rijden. Dus ik was om half een al bij zijn ouders thuis, daar waar ik overigens al een hele lange tijd niet meer was geweest. Achter Mark aanrijden is opzich niet zo'n kunst, al weet hij wel het gas pedaal te vinden. Hij rijd volgens mij altijd wel een kilometer of 10 te hard, dus ik heb maar geduimt dat er geen snelheids kontrole werd gehouden op de ring van Alkmaar. Dat stond overigens wel met grote borden aangegeven, maar Mark was niet de enigste die zich daar niets van aantrok. Ook zijn mede weggebruikers waren hiervan niet onder de indruk.
Bij aankomst hadden we de auto's in een parkeer garage neergezet en dat was op een steenworp afstand van het restaurant. Ik moest Mark en Yvette wel even zoeken, want ik had mijn auto op een andere verdieping neergezet. Ik zag namelijk net op tijd dat hun verdieping op vol sprong (een bordje) toen ik achter ze aan wou rijden. Dus heb ik, gelukkig net optijd, een andere verdieping kunnen uitkiezen. Maar gelukkig duurde het niet lang voordat we elkaar weer gevonden hadden. Eenmaal in het restaurant aangekomen duurde het ook niet lang voordat de groep kompleet was. We hebben heerlijk gegeten en bij gekletst, want Mark is nou al weer 3 weken weg. Ja, zo hard gaat de tijd tegenwoordig.
Het 'eten weekeinde' was hier overigens niet mee afgelopen. In de namiddag waren Rachel en ik bij mijn moeder uitgenodigd. Die had haar verjaardag al diverse keren uitgesteld, maar het leek maar niet te lukken om de hele familie bij elkaar te krijgen. Daarom heeft ze maar besloten dat we met de directe familie zouden gaan gourmetten. Kortom, dus weer lekker eten !!!! Ik vind het wel wat hebben. Lekker met zijn allen, al dan niet met een pannetje, lopen kokkerellen (als je dat zo schrijft). En daarna natuurlijk ijs toe. Dat was vroeger thuis altijd al een traditie, en dat zit er nogsteeds zo in. Ik wist trouwens niet dat onze Yorksher Terrier Shanty zo gek was op ijs. Al kon hij de biefstuk die ze van mij kreeg ook wel waarderen.
Mazzel
En dat zag er op papier al goed uit.... Mark en Yvette waren in het noorden van het land en zodoende was een middag lunch geplant in Alkmaar. Rachel kon helaas niet, want die had al een afspraak staan. Maar ik vond dat ik in mijn eentje ook wel heen kon gaan. We hadden om 1 uur afgesproken in een restaurantje in het centrum en dan wordt het voor deze Jeroen al lastig om het te vinden. Gelukkig was Mark zo vriendelijk om voor te stellen dat ik wel achter hem aan kon rijden. Dus ik was om half een al bij zijn ouders thuis, daar waar ik overigens al een hele lange tijd niet meer was geweest. Achter Mark aanrijden is opzich niet zo'n kunst, al weet hij wel het gas pedaal te vinden. Hij rijd volgens mij altijd wel een kilometer of 10 te hard, dus ik heb maar geduimt dat er geen snelheids kontrole werd gehouden op de ring van Alkmaar. Dat stond overigens wel met grote borden aangegeven, maar Mark was niet de enigste die zich daar niets van aantrok. Ook zijn mede weggebruikers waren hiervan niet onder de indruk.
Bij aankomst hadden we de auto's in een parkeer garage neergezet en dat was op een steenworp afstand van het restaurant. Ik moest Mark en Yvette wel even zoeken, want ik had mijn auto op een andere verdieping neergezet. Ik zag namelijk net op tijd dat hun verdieping op vol sprong (een bordje) toen ik achter ze aan wou rijden. Dus heb ik, gelukkig net optijd, een andere verdieping kunnen uitkiezen. Maar gelukkig duurde het niet lang voordat we elkaar weer gevonden hadden. Eenmaal in het restaurant aangekomen duurde het ook niet lang voordat de groep kompleet was. We hebben heerlijk gegeten en bij gekletst, want Mark is nou al weer 3 weken weg. Ja, zo hard gaat de tijd tegenwoordig.
Het 'eten weekeinde' was hier overigens niet mee afgelopen. In de namiddag waren Rachel en ik bij mijn moeder uitgenodigd. Die had haar verjaardag al diverse keren uitgesteld, maar het leek maar niet te lukken om de hele familie bij elkaar te krijgen. Daarom heeft ze maar besloten dat we met de directe familie zouden gaan gourmetten. Kortom, dus weer lekker eten !!!! Ik vind het wel wat hebben. Lekker met zijn allen, al dan niet met een pannetje, lopen kokkerellen (als je dat zo schrijft). En daarna natuurlijk ijs toe. Dat was vroeger thuis altijd al een traditie, en dat zit er nogsteeds zo in. Ik wist trouwens niet dat onze Yorksher Terrier Shanty zo gek was op ijs. Al kon hij de biefstuk die ze van mij kreeg ook wel waarderen.
Mazzel
16 november 2006
De eerste acht Markloze kilometers
Het leek er deze week even naar uit te zien dat ik helemaal niet kon zwemmen omdat het zo druk is op het werk. Maar gelukkig viel de klus van vandaag erg mee. Het was trouwens wel ver weg, want ik moest helemaal naar Zwolle toe voor een software update. Maar daar was ik wel binnen een uurtje mee klaar. Ik heb dus langer in de auto gezeten dan dat ik bij de klant ben geweest.
Ik heb vandaag de eerste zwemsessie van 3 thema's afgerond. De eerste week nadat Mark gestopt was heb ik gesprint. De tweede week had ik de middellange afstanden gezwommen, en de laatste week (deze dus) heb ik de lange afstand gezwommen. De sprint avond viel helaas tegen. Ik had er een stuk meer van verwacht... Zeker op de nieuwe afstand van 750 meter (30 baantjes) had ik een te langzame tijd af gelegd. De middellange afstand is mij beter bekent, want dat is gewoon de 1 kilometer... Ik wist deze in 18:26 te zwemmen en dat is niet echt goed, maar ook niet echt slecht.
Nee, ik kon deze eerste zwemsessie alleen nog maar goed maken op de lange afstand.... namelijk de 3 kilometer... Ik had de laatste keer dat ik deze afstand gezwommen had, een goede tijd neergezet van 56:22. Mijn plan was om zo lang mogelijk op het 56:00 schema te zwemmen zodat, als ik in zou storten, toch nog genoeg voorsprong over zou hebben om onder de 57 minuten te kunnen eindigen. Bovendien bedacht ik me dat als ik dat 56:00 schema erg lang vol zou kunnen houden dat ik dan ook nog een kans had om een persoonlijk record te zwemmen. Dit plan leek een erg goed idee, maar het koste toch wel erg veel moeite om dit schema vol te blijven houden. Het lukte me wel bij de eerste anderhalve kilometer (60 banen), maar dat koste zoveel energie, zodat ik daarna toch in begon ze zakken. Ik verloor veel tijd, maar had wel door dat ik onder de 57 minuten zou eindigen. De kans op een persoonlijk record begon steeds kleiner te worden, tenzij ik de laatste 20 banen er nog een sprintje zou uit kunnen halen. Dit is gelukkig toch gelukt zodat ik na 120 baantjes op 56:16 kon aantikken.
Zodoende was de eerste zwemsessie dus toch een succes geworden. De volgende week begint het feest weer opnieuw. Ik zal dan proberen om de sprint afstanden ook goed af te leggen.
Mazzel
Ik heb vandaag de eerste zwemsessie van 3 thema's afgerond. De eerste week nadat Mark gestopt was heb ik gesprint. De tweede week had ik de middellange afstanden gezwommen, en de laatste week (deze dus) heb ik de lange afstand gezwommen. De sprint avond viel helaas tegen. Ik had er een stuk meer van verwacht... Zeker op de nieuwe afstand van 750 meter (30 baantjes) had ik een te langzame tijd af gelegd. De middellange afstand is mij beter bekent, want dat is gewoon de 1 kilometer... Ik wist deze in 18:26 te zwemmen en dat is niet echt goed, maar ook niet echt slecht.
Nee, ik kon deze eerste zwemsessie alleen nog maar goed maken op de lange afstand.... namelijk de 3 kilometer... Ik had de laatste keer dat ik deze afstand gezwommen had, een goede tijd neergezet van 56:22. Mijn plan was om zo lang mogelijk op het 56:00 schema te zwemmen zodat, als ik in zou storten, toch nog genoeg voorsprong over zou hebben om onder de 57 minuten te kunnen eindigen. Bovendien bedacht ik me dat als ik dat 56:00 schema erg lang vol zou kunnen houden dat ik dan ook nog een kans had om een persoonlijk record te zwemmen. Dit plan leek een erg goed idee, maar het koste toch wel erg veel moeite om dit schema vol te blijven houden. Het lukte me wel bij de eerste anderhalve kilometer (60 banen), maar dat koste zoveel energie, zodat ik daarna toch in begon ze zakken. Ik verloor veel tijd, maar had wel door dat ik onder de 57 minuten zou eindigen. De kans op een persoonlijk record begon steeds kleiner te worden, tenzij ik de laatste 20 banen er nog een sprintje zou uit kunnen halen. Dit is gelukkig toch gelukt zodat ik na 120 baantjes op 56:16 kon aantikken.
Zodoende was de eerste zwemsessie dus toch een succes geworden. De volgende week begint het feest weer opnieuw. Ik zal dan proberen om de sprint afstanden ook goed af te leggen.
Mazzel
10 november 2006
Supermuis slaat toe
Mijn collega Jeroen had laatst een klant aan de lijn, die een probleem had met zijn programma. En toen hij deze klant aan het helpen was vroeg een collega van de klant of hij misschien de supermuis aan de lijn had.....Kijk... Dat noem ik pas een compliment....!!!! Hij antwoorde dat hij de andere Jeroen aan de lijn had, en dat kwam minder leuk over voor Jeroen, maar daar bedoelde de klant niets negatief mee.
Nou had mijn collega Jeroen vandaag een probleem die erg lastig op te lossen was, dus heeft hij aan mij gevraagt of ik het wilde oplossen. Dat met de (grappige) toon, dat de supermuis dat maar even moest oplossen..... Nou was het even zoeken, maar ik heb het uiteinderlijk gevonden. In ons storings programma heb ik de volgende tekst gezet (zie hiervoor het plaatje)... Gewoon even voor de grap hoor. Er heerst helemaal geen rivaliteit tussen de twee Jeroenen van de helpdesk.
Mazzel.
Nou had mijn collega Jeroen vandaag een probleem die erg lastig op te lossen was, dus heeft hij aan mij gevraagt of ik het wilde oplossen. Dat met de (grappige) toon, dat de supermuis dat maar even moest oplossen..... Nou was het even zoeken, maar ik heb het uiteinderlijk gevonden. In ons storings programma heb ik de volgende tekst gezet (zie hiervoor het plaatje)... Gewoon even voor de grap hoor. Er heerst helemaal geen rivaliteit tussen de twee Jeroenen van de helpdesk.
Mazzel.
3 november 2006
Een zwarte dag
Het was een normale dag vandaag. Zelfs een soort gedenkwaardige dag (zie vorige blogfile), maar net hoorde ik enorm slecht nieuws. Ik hoorde namelijk via de radio dat de beste schaatser aller tijden een punt zet achter zijn schaats carriere. En iedereen weet dat ik het dan over DE Gianni Romme heb..... Ik ben sinds jaar en dag al fan van hem en zat dan ook altijd aan de buis gekluisterd als hij op het ijs verscheen.... Maar helaas kan dat vanaf vandaag niet meer. De reden is dat hij vind dat hij niet meer met de top kan meedraaien.
Gianni gaat zich nu inzetten voor marathon schaatsen, en ook gaat hij verder met schaats trainingen geven. Misschien krijgen zijn fans hem dus nog wel op het ijs te zien, al ben ik niet zo'n marathon fan. Het marathon schaatsen vind ik nogal chaotisch. Ik kan haast niet volgen wie er nu voor of wie er nu achter ligt... Maarja, misschien weet Gianni de schaats wereld nog te verrassen door een marathon te winnen. Ik gun het hem in iedergeval wel..
Mazzel.
Al negen jaar
Jaja, ik had het zelf ook niet verwacht. Vandaag werk ik precies 9 jaar bij Digi Nederland bv. Eerst eigenlijk bij een aftakking van Digi wat Digi Automatisering heette, maar dat is op een gegeven ogenblik opgegaan in de Digi groep zelf.
Ik kan me de eerste dag nog wel herinneren. Ik werd voorgesteld aan mijn collega's. Ik mocht op mijn werkplek gaan zitten en werd verteld welke programma's er waren en toen werd me veel plezier toegewenst. Of te wel, ik werd een beetje in het diepe gegooit. Dat is in het begin wel lastig, maar als je de programma's een beetje begon te begrijpen hielp het juist wel dat je alles zelf heb moeten uitzoeken. Neem nou het Ditail pakket. Ik heb zelf uitgezocht wat er allemaal mee mogelijk was, en nu, jaren later, maar ik de updates zelf.
Het was trouwens aanvankelijk de bedoeling dat ik de buitendienst in zou gaan, maar mijn chef stelde destijds voor dat ik op de helpdesk zou beginnen. Dat is dus de eerste paar jaar zo gebleven. Pas later kwam ik ook in de buitendienst terecht en moest ik zelf ook installatie's doen. Nu, jaren later, is het een extreem gevarieerde werkpakket geworden. Mijn werkzaamheden bestaan nu uit:
1) De helpdesk automatisering (ondersteuning van ruim 10 programma's)
2) De helpdesk weegschalen (ondersteuning daarvan)
3) Buiten dienst automatisering (installatie's, storingen)
4) Software ontwikkeling
5) Nieuwe software testen en ondersteunen van de programmeurs (van programma's die ik dus niet zelf gemaakt heb).
Kortom, ik verveel me niet.
Mazzel
Ik kan me de eerste dag nog wel herinneren. Ik werd voorgesteld aan mijn collega's. Ik mocht op mijn werkplek gaan zitten en werd verteld welke programma's er waren en toen werd me veel plezier toegewenst. Of te wel, ik werd een beetje in het diepe gegooit. Dat is in het begin wel lastig, maar als je de programma's een beetje begon te begrijpen hielp het juist wel dat je alles zelf heb moeten uitzoeken. Neem nou het Ditail pakket. Ik heb zelf uitgezocht wat er allemaal mee mogelijk was, en nu, jaren later, maar ik de updates zelf.
Het was trouwens aanvankelijk de bedoeling dat ik de buitendienst in zou gaan, maar mijn chef stelde destijds voor dat ik op de helpdesk zou beginnen. Dat is dus de eerste paar jaar zo gebleven. Pas later kwam ik ook in de buitendienst terecht en moest ik zelf ook installatie's doen. Nu, jaren later, is het een extreem gevarieerde werkpakket geworden. Mijn werkzaamheden bestaan nu uit:
1) De helpdesk automatisering (ondersteuning van ruim 10 programma's)
2) De helpdesk weegschalen (ondersteuning daarvan)
3) Buiten dienst automatisering (installatie's, storingen)
4) Software ontwikkeling
5) Nieuwe software testen en ondersteunen van de programmeurs (van programma's die ik dus niet zelf gemaakt heb).
Kortom, ik verveel me niet.
Mazzel
29 oktober 2006
Lay in a course ....for home
Ik heb het er in de laatste blogfile al over gehad. En dan heb ik het natuurlijk over het verhuizen van Mark naar limburg. Nou, afgelopen zaterdag hebben zijn vienden hem geholpen met verhuizen, en daar was ik natuurlijk ook bij..
We waren al om negen uur bij Mark thuis in Avenhorn. En dat voor een zaterdag ochtend... Maar we hadden natuurlijk de hele dag nodig om te verhuizen. Mark had een bus gehuurt en die gingen we dan ook snel inladen. Het inladen zelf ging als een speer, aangezien bijna al zijn vrienden er waren. Bovendien viel het mee hoeveel zware spullen hij nog had. Het meeste had hij allemaal verkocht omdat zijn vriendin Yvette die al in huis heeft. Het enige wat echt zwaar was, waren zijn koelkast en natuurlijk zijn wasmachine.... o, over wasmachines verhuizen kan ik een appart weblog maken, maar dat zal ik de (eventuele) lezers niet aandoen. Een uurtje later zat de bus in zijn geheel vol, en ook in de volkswagen caddy van Jordy zaten de nodige spullen. Het was tijd geworden om afschijd te nemen. Na een korte speech van Mark gingen de meeste vrienden weer naar huis terug. Alleen Jordy en ik gingen met Mark mee naar het verre zuiden om hem te helpen met uitladen. Ik reed met Mark in de bus mee, en Jordy ging met zijn volkswagen eerst nogeven naar vrienden toe die hij even wilde bezoeken. Nu dat hij toch naar het zuiden ging, wou hij daar even gebruik van maken.
Toen we in de bus zaten riep Mark de legendarische woorden uit Star Trek Voyager... Lay in a course for home... Of te wel.... De reis naar zijn nieuwe huis kon beginnen. Een reis die hij eigenlijk al ruim een jaar maakt. Elk weekeind bezochten de two lovebirds elkaar en elke keer raasden ze over de A2 naar elkaar toe. Maar nu niet meer... Dit zou symbolisch de laatste reis worden bedacht ik me toen we de straat uit reden. En we hadden nog een escorte ook. Jeroen Valk en Jorien reden met ons mee richting Amsterdam. Die moesten toch daar zijn, en vandaar dat we nog even flink hebben kunnen zwaaien. Na Amsterdam waren we echt alleen. Mark kan de route wel dromen, en ik zelf trouwens ook. Ik kom wel eens bij klanten, en ik ken de gehele A2 ook aardig uit mijn hoofd. Halverwege de reis hebben we even pauze gevierd bij een tankstation en hebben we wat gegeten. Even de benen strekken is wel lekker want het is natuurlijk een lange zit als je naar Brunssum moet rijden.
We kwamen lekker optijd in Brunssum aan en zijn meteen begonnen met uitladen. Jordy was er even iets later, maar toen hij er was hebben we eerst even middag gegeten. Daarna zijn we met zijn drie-en verder gegaan met uitladen. Later kwam er ook nog een zwager van Yvette en die heeft meegelopen met het zwaardere werk. Juist ja, de koelkast en de wasmachine. Dat was een zware klus, want we moesten eerst een koelkast en een wasmachine uit een keldertje weghalen en naar de garage verplaatsen. Er veel ruimte om te manouvreren (vast fout geschreven) was er niet, maar het is uiteinderlijk allemaal goed gekomen. Het was echt centimeter werk, want bij de koelkast hadden we aan beide kanten precies 1 centimeter ruimte over...
Toen we einderlijk klaar waren hebben we lekker limburgse vlaai gegeten en hebben we nog wat van de vrijgezellen video gekeken. Na zessen gingen Jordy en ik weer naar huis terug. Eerst nogeven een macdrive bezocht natuurlijk, want we moetsten wel wat eten..... Het duurde even voordat we trouwens de snelweg hadden gevonden, maar dat maakt niets uit...
mazzel
We waren al om negen uur bij Mark thuis in Avenhorn. En dat voor een zaterdag ochtend... Maar we hadden natuurlijk de hele dag nodig om te verhuizen. Mark had een bus gehuurt en die gingen we dan ook snel inladen. Het inladen zelf ging als een speer, aangezien bijna al zijn vrienden er waren. Bovendien viel het mee hoeveel zware spullen hij nog had. Het meeste had hij allemaal verkocht omdat zijn vriendin Yvette die al in huis heeft. Het enige wat echt zwaar was, waren zijn koelkast en natuurlijk zijn wasmachine.... o, over wasmachines verhuizen kan ik een appart weblog maken, maar dat zal ik de (eventuele) lezers niet aandoen. Een uurtje later zat de bus in zijn geheel vol, en ook in de volkswagen caddy van Jordy zaten de nodige spullen. Het was tijd geworden om afschijd te nemen. Na een korte speech van Mark gingen de meeste vrienden weer naar huis terug. Alleen Jordy en ik gingen met Mark mee naar het verre zuiden om hem te helpen met uitladen. Ik reed met Mark in de bus mee, en Jordy ging met zijn volkswagen eerst nogeven naar vrienden toe die hij even wilde bezoeken. Nu dat hij toch naar het zuiden ging, wou hij daar even gebruik van maken.
Toen we in de bus zaten riep Mark de legendarische woorden uit Star Trek Voyager... Lay in a course for home... Of te wel.... De reis naar zijn nieuwe huis kon beginnen. Een reis die hij eigenlijk al ruim een jaar maakt. Elk weekeind bezochten de two lovebirds elkaar en elke keer raasden ze over de A2 naar elkaar toe. Maar nu niet meer... Dit zou symbolisch de laatste reis worden bedacht ik me toen we de straat uit reden. En we hadden nog een escorte ook. Jeroen Valk en Jorien reden met ons mee richting Amsterdam. Die moesten toch daar zijn, en vandaar dat we nog even flink hebben kunnen zwaaien. Na Amsterdam waren we echt alleen. Mark kan de route wel dromen, en ik zelf trouwens ook. Ik kom wel eens bij klanten, en ik ken de gehele A2 ook aardig uit mijn hoofd. Halverwege de reis hebben we even pauze gevierd bij een tankstation en hebben we wat gegeten. Even de benen strekken is wel lekker want het is natuurlijk een lange zit als je naar Brunssum moet rijden.
We kwamen lekker optijd in Brunssum aan en zijn meteen begonnen met uitladen. Jordy was er even iets later, maar toen hij er was hebben we eerst even middag gegeten. Daarna zijn we met zijn drie-en verder gegaan met uitladen. Later kwam er ook nog een zwager van Yvette en die heeft meegelopen met het zwaardere werk. Juist ja, de koelkast en de wasmachine. Dat was een zware klus, want we moesten eerst een koelkast en een wasmachine uit een keldertje weghalen en naar de garage verplaatsen. Er veel ruimte om te manouvreren (vast fout geschreven) was er niet, maar het is uiteinderlijk allemaal goed gekomen. Het was echt centimeter werk, want bij de koelkast hadden we aan beide kanten precies 1 centimeter ruimte over...
Toen we einderlijk klaar waren hebben we lekker limburgse vlaai gegeten en hebben we nog wat van de vrijgezellen video gekeken. Na zessen gingen Jordy en ik weer naar huis terug. Eerst nogeven een macdrive bezocht natuurlijk, want we moetsten wel wat eten..... Het duurde even voordat we trouwens de snelweg hadden gevonden, maar dat maakt niets uit...
mazzel
24 oktober 2006
De laatste keer ...
Helaas komt aan alles een einde. Guns and Roses zongen ooit 'Nothing last forever, even cold november rain', en helaas is dat waar. Je kan die tekst trouwens op twee manieren bekijken. Een positieve versie is dat na regen weer zonneschijn komt. Maar ik zie de tekst altijd dat je rekening moet houden dat aan alles gewoon een einde komt. En dat je dat moet beseffen en zodoende moet proberen om zoveel mogelijk van iets te genieten.... Eigenlijk dus ook best positief, maar het haalt het niet bij de zonneschijn versie. Helaas komt er dus ook een einde aan het zwemmen met Mark. Hij gaat met zijn vriendin in limburg samenwonen, en zodoende kunnen we niet meer op de maandagavond gaan zwemmen. Dit deden we trouwens al een flinke tijd. Volgens mij sinds januari 2002. Dus we hebben zowat de 5 jaar volgemaakt.
Gister was het dus de laatste keer dat we gingen zwemmen. We hebben sinds lange tijd weer eens 3 keer de 1 kilometer gezwommen. Ik kwam er gister namelijk achter dat als we deze laatste avond 3 kilometer zouden afleggen dat we dan precies 200 kilometer in totaal hebben gezwommen. En dan heb ik het over de geregistreerde 1 kilometers die we sinds 23 december 2004 bij houden. In totaal zijn het nog veel meer kilometers natuurlijk, maar hoeveel dat er zijn geweest valt dus niet te achterhalen. We kunnen nu in ieder geval zeggen dat we de gehele elf steden tocht hebben gezwommen.... Das ook knap, zeker omdat we er 'maar' 62 uur en 53 minuten over gedaan hebben. 
Ik ben trouwens niet van plan om mijn zwembroek nu aan de wilgen te hangen. Rachel heeft al aangeboden om met mijn mee te gaan. En ook mijn collega Jeroen heeft geopperd dat hij dat wel eens wilde proberen. Dus ik ga gewoon door met de zwemsport. Ik ga het nu wel anders aanpakken. Ik ga wat verschillende afstanden zwemmen. Ik ga de zwemavonden in drie-en indelen. De eerst week ga ik sprinten. De tweede week blijft het bij de gevreesde 1 kilometer, en de laatste week ga ik me concentreren op de lange afstand. In dit geval de 3 kilometer die ik bij de swim off altijd zwom.
Mazzel
Gister was het dus de laatste keer dat we gingen zwemmen. We hebben sinds lange tijd weer eens 3 keer de 1 kilometer gezwommen. Ik kwam er gister namelijk achter dat als we deze laatste avond 3 kilometer zouden afleggen dat we dan precies 200 kilometer in totaal hebben gezwommen. En dan heb ik het over de geregistreerde 1 kilometers die we sinds 23 december 2004 bij houden. In totaal zijn het nog veel meer kilometers natuurlijk, maar hoeveel dat er zijn geweest valt dus niet te achterhalen. We kunnen nu in ieder geval zeggen dat we de gehele elf steden tocht hebben gezwommen.... Das ook knap, zeker omdat we er 'maar' 62 uur en 53 minuten over gedaan hebben. Ik ben trouwens niet van plan om mijn zwembroek nu aan de wilgen te hangen. Rachel heeft al aangeboden om met mijn mee te gaan. En ook mijn collega Jeroen heeft geopperd dat hij dat wel eens wilde proberen. Dus ik ga gewoon door met de zwemsport. Ik ga het nu wel anders aanpakken. Ik ga wat verschillende afstanden zwemmen. Ik ga de zwemavonden in drie-en indelen. De eerst week ga ik sprinten. De tweede week blijft het bij de gevreesde 1 kilometer, en de laatste week ga ik me concentreren op de lange afstand. In dit geval de 3 kilometer die ik bij de swim off altijd zwom.Mazzel
22 oktober 2006
De vrijgezellen video
Een aantal maanden voordat ik met deze blogfiles was begonnen, ben ik een keer mee geweest naar een vrijgezellen feest in Maastricht. Het is eigenlijk jammer dat ik toen die blogfiles nog niet schreef, want dat was een knaller geweest. Ik heb in een weekend nog nooit zo veel gelachen (en waarschijnlijk ook gezopen).
Afgelopen zaterdag avond hebben de mannen, die toen meewaren, de video bekenen van het feest. Er was namelijk iemand op het briljante idee gekomen om destijds een camera mee te nemen. Een camera die het overigens niet meer doet...Ken je nagaan wat een feest dat was geweest. Na afloop kleefde hij een beetje en stonk ie ongelovelijk naar bier...Maar eerlijk is eerlijk... Hij heeft zijn werk perfect gedaan. Ik was even bang dat er niet zo erg veel te zien zou zijn, omdat een groot gedeelte van de opnames in de kroeg waren gemaakt. Maar dat viel dus reuze mee. We hebben flink (met een F) gelachen toen we dat allemaal weer te zien kregen.
Na het bekijken van de video, zijn we in Alkmaar uit geweest (ook met de dames). Dat was voor Rachel en mij alweer even terug, want we gaan bijna nooit meer uit. Ik was overigens de bob. Dat heeft zijn nadelen, maar zeker ook zijn voordelen. Het bekijken en beluisteren van dronken vrienden is erg lachwekkend. Zo hebben Yvette en Rachel lopen belletje trekken, en was Mark opzoek naar een kaugom steegje toen we terug liepen naar de auto.... Echt, daar had je bij moeten zijn.... In de kroeg zelf werd er hard met de liedjes meegezongen, en vloeide de drank rijkelijk. Misschien wel bijna net zo hard als bij het vrijgezellen feest zelf. Of net iets minder dan toen, want ik heb Erwin dit keer niet aan een glas water gezien. Dat hij dat gedaan had op het vrijgezellen feest wordt nog door hem ontkent. Er stond wel iets wazigs op de video wat op een flesje water leek, maar of dit sluitend bewijs is valt te betwijfelen.
Mazzel
Afgelopen zaterdag avond hebben de mannen, die toen meewaren, de video bekenen van het feest. Er was namelijk iemand op het briljante idee gekomen om destijds een camera mee te nemen. Een camera die het overigens niet meer doet...Ken je nagaan wat een feest dat was geweest. Na afloop kleefde hij een beetje en stonk ie ongelovelijk naar bier...Maar eerlijk is eerlijk... Hij heeft zijn werk perfect gedaan. Ik was even bang dat er niet zo erg veel te zien zou zijn, omdat een groot gedeelte van de opnames in de kroeg waren gemaakt. Maar dat viel dus reuze mee. We hebben flink (met een F) gelachen toen we dat allemaal weer te zien kregen.
Na het bekijken van de video, zijn we in Alkmaar uit geweest (ook met de dames). Dat was voor Rachel en mij alweer even terug, want we gaan bijna nooit meer uit. Ik was overigens de bob. Dat heeft zijn nadelen, maar zeker ook zijn voordelen. Het bekijken en beluisteren van dronken vrienden is erg lachwekkend. Zo hebben Yvette en Rachel lopen belletje trekken, en was Mark opzoek naar een kaugom steegje toen we terug liepen naar de auto.... Echt, daar had je bij moeten zijn.... In de kroeg zelf werd er hard met de liedjes meegezongen, en vloeide de drank rijkelijk. Misschien wel bijna net zo hard als bij het vrijgezellen feest zelf. Of net iets minder dan toen, want ik heb Erwin dit keer niet aan een glas water gezien. Dat hij dat gedaan had op het vrijgezellen feest wordt nog door hem ontkent. Er stond wel iets wazigs op de video wat op een flesje water leek, maar of dit sluitend bewijs is valt te betwijfelen.
Mazzel
13 oktober 2006
Server probleempje
Toen ik vannochtend op de zaak aankwam, liep ik rechtstreeks een ramp gebied binnen. Allom paniek omdat er een aantal server pc's niet meer werkten. De systeem beheerder was gister bezig geweest, en dat was waarschijnlijk de oorzaak van alle ellende. Deze ochtend was hij er zelf niet, dus moesten de twee Jeroenen van de helpdesk maar even kijken.
Nou, als je dat server hok binnenloopt, dan krijg je zowat een hartverzakking. Ongelovelijk veel kabeltjes en systeemkasten zijn daar terug te vinden. Al die apparaten gaven ook een vreselijk kabaal met zijn allen. De ene nog meer dan de ander. Maarja, dat is nog niet zo erg. We moesten de desbetreffende servers opsporen en het probleem oplossen... Na een tijdje zoeken is dat gelukt, en hebben we ze weer opnieuw opgestart... Gelukkig met een goed eindresultaat, want daarna kon er weer gemaild en ge-internet worden. Het storings systeem van Digi gebeurd allemaal via een internet verbinding, vandaar dat er dus een enorme chaos uitbreekt als dit niet werkt. Eind goed al goed dus....
mazzel.
Nou, als je dat server hok binnenloopt, dan krijg je zowat een hartverzakking. Ongelovelijk veel kabeltjes en systeemkasten zijn daar terug te vinden. Al die apparaten gaven ook een vreselijk kabaal met zijn allen. De ene nog meer dan de ander. Maarja, dat is nog niet zo erg. We moesten de desbetreffende servers opsporen en het probleem oplossen... Na een tijdje zoeken is dat gelukt, en hebben we ze weer opnieuw opgestart... Gelukkig met een goed eindresultaat, want daarna kon er weer gemaild en ge-internet worden. Het storings systeem van Digi gebeurd allemaal via een internet verbinding, vandaar dat er dus een enorme chaos uitbreekt als dit niet werkt. Eind goed al goed dus....
mazzel.
12 oktober 2006
The Swim-off
Ja iedereen kent tegenwoordig de skate-off wel. Dat hebben ze met dancing on ice of sterren dansen op het ijs (of met je ster op het ijs) ook. Nou kon ik natuurlijk niet achterblijven met het zwemmen. Dus ik heb de swim-off ge-introduceerd. Als ik niet snel genoeg zwem met Mark op de 1 kilometer, dan moet ik de donderdag erop de 3 kilometer zwemmen. Extra conditie training dus.
Dit had ik al een keertje gedaan toen het mega beroerd ging begin september, en daarna heb ik dus een swim-off grens ingesteld. Die wordt scherper gesteld naar mate het beter gaat, maar als ik het niet haal, moet ik dus de swim-off zwemmen. Nou ging het eigenlijk de laatste paar werken weer beter. Ik ging elke week weer een paar secondes sneller op de 1 kilometer, maar helaas was dit deze maandag niet het geval. De swim-off grens stond op 18:15 maar ik zwom helaas 18:40. Als enig excuus kan ik aandragen dat het extreem druk was, maar dat verklaard niet het verschil van 25 secondes. Er zat dus niets anders op, ik moest vandaag terug naar het zwembad.
Zoals een echte swim-off hoort te beginnen, ben ik dus op de fiets naar het zwembad gegaan. Dat hoort een beetje bij de straf zeg maar. Ik had bij de vorige swim off 57:27 neergezet op de 3 kilometer, en dat had ik ook een beetje als mikpunt ingesteld. Het ging gelukkig deze keer wel weer lekker. Af en toe zakte het een beetje in elkaar, maar dat mag ook wel als je 120 baantjes moet zwemmen. De vorige keer zakte ik na een baantje of 70 in elkaar en zodoende kon ik toen de 57 minuten grens niet doorbreken. Deze keer gebeurde dat niet en kon ik het schema aardig lang voorhouden. Uiteinderlijk heb ik 56:22 op de klok neergezet en dat is 1 minuut en 5 secondes sneller dan de vorige 3 kilometer record. Kijk, daar kon ik wel tevreden mee zijn. Met een gemiddelde 1 kilometer tijd van 18:47,3 moet je dat ook eigenlijk zijn. Zeker als je indenkt dat ik afgelopen maandag 18:40 op de 1 kilometer zwom..
mazzel
Dit had ik al een keertje gedaan toen het mega beroerd ging begin september, en daarna heb ik dus een swim-off grens ingesteld. Die wordt scherper gesteld naar mate het beter gaat, maar als ik het niet haal, moet ik dus de swim-off zwemmen. Nou ging het eigenlijk de laatste paar werken weer beter. Ik ging elke week weer een paar secondes sneller op de 1 kilometer, maar helaas was dit deze maandag niet het geval. De swim-off grens stond op 18:15 maar ik zwom helaas 18:40. Als enig excuus kan ik aandragen dat het extreem druk was, maar dat verklaard niet het verschil van 25 secondes. Er zat dus niets anders op, ik moest vandaag terug naar het zwembad.
Zoals een echte swim-off hoort te beginnen, ben ik dus op de fiets naar het zwembad gegaan. Dat hoort een beetje bij de straf zeg maar. Ik had bij de vorige swim off 57:27 neergezet op de 3 kilometer, en dat had ik ook een beetje als mikpunt ingesteld. Het ging gelukkig deze keer wel weer lekker. Af en toe zakte het een beetje in elkaar, maar dat mag ook wel als je 120 baantjes moet zwemmen. De vorige keer zakte ik na een baantje of 70 in elkaar en zodoende kon ik toen de 57 minuten grens niet doorbreken. Deze keer gebeurde dat niet en kon ik het schema aardig lang voorhouden. Uiteinderlijk heb ik 56:22 op de klok neergezet en dat is 1 minuut en 5 secondes sneller dan de vorige 3 kilometer record. Kijk, daar kon ik wel tevreden mee zijn. Met een gemiddelde 1 kilometer tijd van 18:47,3 moet je dat ook eigenlijk zijn. Zeker als je indenkt dat ik afgelopen maandag 18:40 op de 1 kilometer zwom..
mazzel
5 oktober 2006
Poor Buster
Ik denk dat het alleen maar eerlijk is dat ik een ere blogfile maak over poor old Buster.... Dat heeft hij eigenlijk wel verdient vind ik. Zeker nadat ik net nogeven een aflevering van de Mythbusters gezien heb ..... pfff,,, wat was ie weer de lul zeg...
Wie is Buster? Nou, Buster is een crash test dummy die voor diverse doeleindes wordt gebruikt in de tv serie 'The Mythbusters' dat door Discovery Channel wordt uitgezonden. In de Mythbusters testen ze mythen en legenden of die eventueel mogelijk kunnen zijn, of dat er een beetje waarheid in verscholen zit. Sommige mythes kunnen ze niet testen zonder hun meest trouwe collega Buster...Daar is een crash test dummy voor gemaakt natuurlijk, maar deze arme sloeber heeft het in de laatste paar jaren wel erg zwaar te verduren gehad. Een zo'n voorbeeld van een allerdaagse werkdag van Buster kan je zien op het plaatje. De mythe was dat de oude Chinezen al raketten op stoelen monteerden om zodoende mensen de lucht in de schieten. En dat moet natuurlijk uitgezocht worden of dat wel kan... Zodoende werd Buster op een stoel neergezet met tientallen raketjes eronder, en dan de lont maar aansteken.... Het eindresultaat is wel in te denken. Hoog kwam ie niet omdat de stoel begon rond te draaien van al dat vuurwerk.
Maar eigenlijk was dit nog een rustige werk dag voor Buster.. Zo kan ik me nog herinneren dat hij van een kraan van 50 meter hoog in het water werd gegooit omdat ze een mythe wilde uittesten dat je dit zou kunnen overleven als je eerst een hamer naar beneden gooit. Dit zou het water oppervlak breken en zodoende zou je het kunnen overleven...... Nee dus... ze hebben Buster in losse onderdelen weer uit het water moeten op vissen.
Gister zag ik nog een aflevering die over een lift ging. De mythe was dat als de lift zou vallen, en je springt net omhoog vlak voor het moment dat de lift de grond zou raken, dat je dan een kans had dat je het overleeft. Omdat je springt, zou je snelheid dus verminderen. eh...... wat zal ik zeggen..... Buster was bij de val weer wat onderdelen verloren....Die lagen door de hele lift heen bezaait zeg maar. Kortom, weinig kans als je dat overkomt. Bovendien zijn de meeste liften goed beveiligd dat dit niet kan gebeuren. Dus die hebben ze eerst moeten demonteren, anders kon de mythe niet getest worden.
Dus, als je aan het werk bent, en het zit even tegen.. Denk dan even aan de CAO die Buster heeft.... Kortom, het kan altijd slechter..
Mazzel.
Wie is Buster? Nou, Buster is een crash test dummy die voor diverse doeleindes wordt gebruikt in de tv serie 'The Mythbusters' dat door Discovery Channel wordt uitgezonden. In de Mythbusters testen ze mythen en legenden of die eventueel mogelijk kunnen zijn, of dat er een beetje waarheid in verscholen zit. Sommige mythes kunnen ze niet testen zonder hun meest trouwe collega Buster...Daar is een crash test dummy voor gemaakt natuurlijk, maar deze arme sloeber heeft het in de laatste paar jaren wel erg zwaar te verduren gehad. Een zo'n voorbeeld van een allerdaagse werkdag van Buster kan je zien op het plaatje. De mythe was dat de oude Chinezen al raketten op stoelen monteerden om zodoende mensen de lucht in de schieten. En dat moet natuurlijk uitgezocht worden of dat wel kan... Zodoende werd Buster op een stoel neergezet met tientallen raketjes eronder, en dan de lont maar aansteken.... Het eindresultaat is wel in te denken. Hoog kwam ie niet omdat de stoel begon rond te draaien van al dat vuurwerk.
Maar eigenlijk was dit nog een rustige werk dag voor Buster.. Zo kan ik me nog herinneren dat hij van een kraan van 50 meter hoog in het water werd gegooit omdat ze een mythe wilde uittesten dat je dit zou kunnen overleven als je eerst een hamer naar beneden gooit. Dit zou het water oppervlak breken en zodoende zou je het kunnen overleven...... Nee dus... ze hebben Buster in losse onderdelen weer uit het water moeten op vissen.
Gister zag ik nog een aflevering die over een lift ging. De mythe was dat als de lift zou vallen, en je springt net omhoog vlak voor het moment dat de lift de grond zou raken, dat je dan een kans had dat je het overleeft. Omdat je springt, zou je snelheid dus verminderen. eh...... wat zal ik zeggen..... Buster was bij de val weer wat onderdelen verloren....Die lagen door de hele lift heen bezaait zeg maar. Kortom, weinig kans als je dat overkomt. Bovendien zijn de meeste liften goed beveiligd dat dit niet kan gebeuren. Dus die hebben ze eerst moeten demonteren, anders kon de mythe niet getest worden.
Dus, als je aan het werk bent, en het zit even tegen.. Denk dan even aan de CAO die Buster heeft.... Kortom, het kan altijd slechter..
Mazzel.
1 oktober 2006
Space weekend
Ik zit dit weekeinde aan de buis gekluisterd. Zowel op Discovery Channel als op National geographic hebben ze het alleen maar over space. Het komt wel goed uit, want zodoende heb ik wat te doen nu dat Rachel in Euro Disney zit. Ik weet eigenlijk niet waarom deze zenders ineens zoveel programma's over space uitzenden, maar je hoort mij niet protesteren.
Omdat het zoveel programma's zijn, krijg je een scala aan space info voor je kiezen. Sommige gaan over het onstaan van het heelal, sommige over een bloed zuigend buitenaardse wezen die El Chupacabra wordt genoemd. Dit was trouwens een zeer interesant programma. In de jaren negentig werden namelijk in zuid en midden Amerika overal dood vee gevonden. Deze zouden, volgens het verhaal, helemaal leeg gezogen zijn, en dus geen druppel bloed meer bevatten. Er waren zelfs mensen die het buitenaardse monster gezien hadden. Het was een recht oplopend monster met rode ogen.... En dan ga ik nadenken. Er was zoveel vee in de loop der jaren gedood, dat het onmogelijk een hoax kan zijn. Er waren ook diverse beelden over dode beesten te zien, dus dat ze vermoord zijn is wel een feit. Maar wat heeft die dieren dan gedood? Zou het dus waar zijn dat er een El Chupacabra bestaat? Hoe groot is de kans dat zo'n monster ongestoord zijn werk kan uitvoeren zonder dat iemand hem tegenhoud? Maar daar in tegen. Stel ik kom s'avonds uit de kroeg en fiets terug naar huis. En over de weg wandelt een monster met grote rode ogen... Ga ik hem dan tegenhouden??? ..... denk het niet ..... Ik zou het alleen aan vrienden en familie vertellen, maar zou absoluut niet naar de politie gaan. Voor je het weet eindig je in een gekken huis. Dus zodoende kon de El Chupacabra eventueel die avond weer een paar geiten leegzuigen.... Ik kan eigenlijk maar 1 held die dit monster kan tegenhouden (zie vorige blogfile).
De programma's over het ontstaan van het heelal zijn ook erg interesant. Het is opvallend dat de wetenschap al zoveel weet hoe dat precies gebeurd is. Ze kunnen nu al een kaart maken over hoe het heelal eruit zag toen het nog maar een half miljoen jaar oud was. Kortom, dat is een slordige 14 miljard jaar geleden. Het mooie is dat ze in sommige gevallen dingen al in theorie wisten, en pas later het bewijs daarvan vonden. Dit geldt bijvoorbeeld voor de zwarte gaten.
Mazzel.
Omdat het zoveel programma's zijn, krijg je een scala aan space info voor je kiezen. Sommige gaan over het onstaan van het heelal, sommige over een bloed zuigend buitenaardse wezen die El Chupacabra wordt genoemd. Dit was trouwens een zeer interesant programma. In de jaren negentig werden namelijk in zuid en midden Amerika overal dood vee gevonden. Deze zouden, volgens het verhaal, helemaal leeg gezogen zijn, en dus geen druppel bloed meer bevatten. Er waren zelfs mensen die het buitenaardse monster gezien hadden. Het was een recht oplopend monster met rode ogen.... En dan ga ik nadenken. Er was zoveel vee in de loop der jaren gedood, dat het onmogelijk een hoax kan zijn. Er waren ook diverse beelden over dode beesten te zien, dus dat ze vermoord zijn is wel een feit. Maar wat heeft die dieren dan gedood? Zou het dus waar zijn dat er een El Chupacabra bestaat? Hoe groot is de kans dat zo'n monster ongestoord zijn werk kan uitvoeren zonder dat iemand hem tegenhoud? Maar daar in tegen. Stel ik kom s'avonds uit de kroeg en fiets terug naar huis. En over de weg wandelt een monster met grote rode ogen... Ga ik hem dan tegenhouden??? ..... denk het niet ..... Ik zou het alleen aan vrienden en familie vertellen, maar zou absoluut niet naar de politie gaan. Voor je het weet eindig je in een gekken huis. Dus zodoende kon de El Chupacabra eventueel die avond weer een paar geiten leegzuigen.... Ik kan eigenlijk maar 1 held die dit monster kan tegenhouden (zie vorige blogfile).
De programma's over het ontstaan van het heelal zijn ook erg interesant. Het is opvallend dat de wetenschap al zoveel weet hoe dat precies gebeurd is. Ze kunnen nu al een kaart maken over hoe het heelal eruit zag toen het nog maar een half miljoen jaar oud was. Kortom, dat is een slordige 14 miljard jaar geleden. Het mooie is dat ze in sommige gevallen dingen al in theorie wisten, en pas later het bewijs daarvan vonden. Dit geldt bijvoorbeeld voor de zwarte gaten.
Mazzel.
28 september 2006
Shanty
Vandaag is de dapperste hond van heel Hoorn en omstreken jarig, dus daar moet ik wel even een blogfile aan besteden.
Beroemd bij vrienden, berucht bij de postbode en de buren.... Shanty is een Yorksher Terrier, maar vele denken dat het ras een afstammeling is van de beroemde T-REX. Hij is wel een stukje kleiner dan het vlees etende monster van 65 miljoen jaar geleden, maar als je zijn tanden hebt gezien, zie je een duiderlijke vergelijking met het 14,5 meter grote wezen.
Als ik bij hem op visite ga, kom ik altijd helemaal gewassen weer thuis. Iemand helemaal afslikken is namelijk een hobby van dit hondje. Daarnaast speelt hij onophoudend met de bal. Letterlijk totdat hij er bij neervalt. Elke keer komt ie de bal weer keurig terug brengen, totdat hij na een paar uur in zijn mandje gaat liggen en in slaap valt.
Het hondje is ook een voorbeeld van een hond met principes. Als hij boos is omdat hij een tijd alleen moest oppassen, kan hij je gewoon negeren.. Dan kijkt ie je niet aan en kan je aan zijn houding zien dat ie pissed off op je is.... Pas na een tijdje kan je dan weer vrolijk met hem spelen.
mazzel.
18 september 2006
Frankrijk... the whole story
Het leek me een keer een goed idee om mijn Frankrijk standpunt uitgebreid te omschrijven. De meeste mensen weten mijn mening wel, maar ik had het dan meestal niet goed verwoord wat ik precies allemaal bedoel. Dit komt ook omdat het een langzaam proces is geweest dat van mij een anti -Frankofiel heeft gemaakt. Laat ik wel over een ding duidelijk zijn. Ik probeer absoluut niet alle Fransen over 1 kam te halen. Er zijn vast goede Fransen....... eh... ik ken ze alleen niet, maar hoperlijk begrijpen jullie wat ik hiermee bedoel. Het is ook zeker niet mijn bedoeling dat iedereen anti Frans wordt!!! Het is gewoon een uitleg verhaaltje, zodat ik voortaan kan verwijzen naar deze weblog als het over Frankrijk gaat.
Laat ik bij het begin beginnen.
Vroeger gingen wij altijd naar Frankrijk op vakantie. Dat was altijd lachen geblazen, al zag ik wel altijd op tegen het reizen. Met zo'n caravan gaat het namelijk niet echt snel, en meestal waren we wel een dag of twee bezig voordat we op de bestemming waren. Maar daarna was het altijd plezier. Lekker zwemmen en met de Franse kinderen spelen die ook op de camping stonden. Ondanks dat je geen woord kon verstaan, was het blijkbaar wel mogelijk om met ze te communiceren. Kortom, niets aan de hand zou je kunnen zeggen. Ik nam aan dat het de normaalste zaak van de wereld was dat niemand in het buitenland Engels kon spreken. Dat kan toch, als je dat nooit meemaak????? Nee, in deze begin jaren was er nog niets te merken van het gedrag van de gemiddelde Fransman.
Pas later begonnen de eerste tekenen zich zichtbaar te maken. Het viel me op dat in andere landen mensen wel Engels konden. Oke, dat kan nogsteeds natuurlijk. Tot zo ver nogsteeds geen reden om een anti-frankofiel te worden. En zo ging het jaren lang zo door. Steeds hoorde je maar negatieve dingen over die Fransen. Laat ik er voor de duidelijkheid een aantal opnoemen die bij mij hebben mee gespeeld.
* Het laten zinken van de Rainbow Warrior.
* Nederland de schuld geven van hun drugs problemen.
* Een aparte aflevering van de vakantie man over wat Nederlandse touristen allemaal is aangedaan in Frankrijk(dit is op de dag van vandaag alleen nogmaar over Frankrijk geweest).
* Het hebben van een extreme ego zodat op de olympische spelen ook alles in het Frans omgeroepen moet worden... (he..... zo'n klein landje wel, en bv Chinees niet!!!!!)
* Over het Europees parlement. Dat die ook een keer per week/maand in een Franse stad moet zitten.
* Over de Europesche minister van Financiën. Dit moest natuurlijk een Fransman zijn.
Kortom, de balans begon, zonder dat ik daar veel aandacht aan besteed had, steeds meer in het nadeel van onze Franse vrienden te staan. Maar toch moest het hoogte punt nog komen. De druppel die de emmer deed overlopen. Een absolute daad van extreme grote ego gedrag..
Het was een eenvoudige dag in de jaren 90 ( ik breng het ook dramatisch natuurlijk). Ik was keurig naar 3fm aan het luisteren. En op vrijdag had je toen de steen en been show van Jack Spijkerman. Daar luisterde ik altijd met plezier naar. Jack was aan het protesteren. Wat bleek nou. De Fransen wouden kernproeven houden ergens in de grote oceaan. Iedereen... en ik bedoel echt iedereen, was daar op tegen. Alle landen hadden afspraken gemaakt dat ze dit niet meer zouden doen, maar daar hoeft een ego land zoals Frankrijk zich natuurlijk niet aan te houden. En toen, op die bewuste vrijdag middag, brak er iets... Dit was de druppel. Dit keer waren ze echt te ver gegaan. Vanaf die dag was Frankrijk taboe... een slechte land, met een extreme ego... Nee, vanaf die dag heb ik een Frankrijk verbod ingesteld voor mezelf. Ik mag er nooit meer naartoe. Ik wil niets met ze te maken hebben. En vanaf die dag dat mijn ogen geopend waren, viel ook pas op hoe globaal dit probleem is. Ik kwam bv in Thailand Amerikanen tegen die niet met hun Canadeze buren kunnen praten omdat ze geen ENGELS spreken maar Frans. Ze zouden, volgens deze Amerikanen, te trots zijn om engels erbij te leren. Dus het begon me op te vallen dat het meer met de taal te maken had, dan met de personen zelf. Dit taal probleem komt dus niet alleen in Belgie voor, maar overal..... HOE KAN DIT???
Ik kwam aanzetten met een groot onderzoek. De quest hoe de Fransman zo heeft kunnen afzinken was begonnen. Ik dook in de geschiedenis van Frankrijk, en ik ben er van overtuigt dat ik het gevonden heb....
Frankrijk was ooit een machtig Europees land. Ze waren welvarend en inventief. Ze waren ook erg trots op hun land, en willen uitstralen dat ze 1 volk zijn. Dit is uitermate goed te zien in in het vehaal van de Franse revolutie. Maar aan deze macht kwam op een gegeven ogenblik een einde. Het was de tweede wereld oorlog die de Fransman heeft veranderd. De snelle nederlaag tegen Nazi duitsland was vernederend. In 6 weken was het Franse leger verslagen. En Parijs werd zonder slag of stoot ingenomen door de duitsers... En het ergste kwam eigenlijk daarna pas. Ze werden door andere grootmachten bevrijd. Het waren de Amerikanen en de Engelsen die van Frankrijk weer een democratie hebben gemaakt. Alle aanwijzingen wijzen erop dat ze dit niet hebben kunnen verwerken. Ze zijn na de 2de wereld oorlog ook geen lid van de Navo geworden. Reden... ze vonden dat Amerika te veel invloed had. Waarom?.... als je net bevrijd ben. Nee, de echte reden was omdat dan duiderlijk was dat ze niet meer te vertellen hadden. Ze wilde hun hand in eigen boezem houden. En vanaf 1945 af is het berg afwaards gegaan met de mentaliteit van de Fransman. Daarom spreken ze geen engels. Hun taal is nog hun enige trots..
Oke, dit was het wel...
mazzel
Laat ik bij het begin beginnen.
Vroeger gingen wij altijd naar Frankrijk op vakantie. Dat was altijd lachen geblazen, al zag ik wel altijd op tegen het reizen. Met zo'n caravan gaat het namelijk niet echt snel, en meestal waren we wel een dag of twee bezig voordat we op de bestemming waren. Maar daarna was het altijd plezier. Lekker zwemmen en met de Franse kinderen spelen die ook op de camping stonden. Ondanks dat je geen woord kon verstaan, was het blijkbaar wel mogelijk om met ze te communiceren. Kortom, niets aan de hand zou je kunnen zeggen. Ik nam aan dat het de normaalste zaak van de wereld was dat niemand in het buitenland Engels kon spreken. Dat kan toch, als je dat nooit meemaak????? Nee, in deze begin jaren was er nog niets te merken van het gedrag van de gemiddelde Fransman.
Pas later begonnen de eerste tekenen zich zichtbaar te maken. Het viel me op dat in andere landen mensen wel Engels konden. Oke, dat kan nogsteeds natuurlijk. Tot zo ver nogsteeds geen reden om een anti-frankofiel te worden. En zo ging het jaren lang zo door. Steeds hoorde je maar negatieve dingen over die Fransen. Laat ik er voor de duidelijkheid een aantal opnoemen die bij mij hebben mee gespeeld.
* Het laten zinken van de Rainbow Warrior.
* Nederland de schuld geven van hun drugs problemen.
* Een aparte aflevering van de vakantie man over wat Nederlandse touristen allemaal is aangedaan in Frankrijk(dit is op de dag van vandaag alleen nogmaar over Frankrijk geweest).
* Het hebben van een extreme ego zodat op de olympische spelen ook alles in het Frans omgeroepen moet worden... (he..... zo'n klein landje wel, en bv Chinees niet!!!!!)
* Over het Europees parlement. Dat die ook een keer per week/maand in een Franse stad moet zitten.
* Over de Europesche minister van Financiën. Dit moest natuurlijk een Fransman zijn.
Kortom, de balans begon, zonder dat ik daar veel aandacht aan besteed had, steeds meer in het nadeel van onze Franse vrienden te staan. Maar toch moest het hoogte punt nog komen. De druppel die de emmer deed overlopen. Een absolute daad van extreme grote ego gedrag..
Het was een eenvoudige dag in de jaren 90 ( ik breng het ook dramatisch natuurlijk). Ik was keurig naar 3fm aan het luisteren. En op vrijdag had je toen de steen en been show van Jack Spijkerman. Daar luisterde ik altijd met plezier naar. Jack was aan het protesteren. Wat bleek nou. De Fransen wouden kernproeven houden ergens in de grote oceaan. Iedereen... en ik bedoel echt iedereen, was daar op tegen. Alle landen hadden afspraken gemaakt dat ze dit niet meer zouden doen, maar daar hoeft een ego land zoals Frankrijk zich natuurlijk niet aan te houden. En toen, op die bewuste vrijdag middag, brak er iets... Dit was de druppel. Dit keer waren ze echt te ver gegaan. Vanaf die dag was Frankrijk taboe... een slechte land, met een extreme ego... Nee, vanaf die dag heb ik een Frankrijk verbod ingesteld voor mezelf. Ik mag er nooit meer naartoe. Ik wil niets met ze te maken hebben. En vanaf die dag dat mijn ogen geopend waren, viel ook pas op hoe globaal dit probleem is. Ik kwam bv in Thailand Amerikanen tegen die niet met hun Canadeze buren kunnen praten omdat ze geen ENGELS spreken maar Frans. Ze zouden, volgens deze Amerikanen, te trots zijn om engels erbij te leren. Dus het begon me op te vallen dat het meer met de taal te maken had, dan met de personen zelf. Dit taal probleem komt dus niet alleen in Belgie voor, maar overal..... HOE KAN DIT???
Ik kwam aanzetten met een groot onderzoek. De quest hoe de Fransman zo heeft kunnen afzinken was begonnen. Ik dook in de geschiedenis van Frankrijk, en ik ben er van overtuigt dat ik het gevonden heb....
Frankrijk was ooit een machtig Europees land. Ze waren welvarend en inventief. Ze waren ook erg trots op hun land, en willen uitstralen dat ze 1 volk zijn. Dit is uitermate goed te zien in in het vehaal van de Franse revolutie. Maar aan deze macht kwam op een gegeven ogenblik een einde. Het was de tweede wereld oorlog die de Fransman heeft veranderd. De snelle nederlaag tegen Nazi duitsland was vernederend. In 6 weken was het Franse leger verslagen. En Parijs werd zonder slag of stoot ingenomen door de duitsers... En het ergste kwam eigenlijk daarna pas. Ze werden door andere grootmachten bevrijd. Het waren de Amerikanen en de Engelsen die van Frankrijk weer een democratie hebben gemaakt. Alle aanwijzingen wijzen erop dat ze dit niet hebben kunnen verwerken. Ze zijn na de 2de wereld oorlog ook geen lid van de Navo geworden. Reden... ze vonden dat Amerika te veel invloed had. Waarom?.... als je net bevrijd ben. Nee, de echte reden was omdat dan duiderlijk was dat ze niet meer te vertellen hadden. Ze wilde hun hand in eigen boezem houden. En vanaf 1945 af is het berg afwaards gegaan met de mentaliteit van de Fransman. Daarom spreken ze geen engels. Hun taal is nog hun enige trots..
Oke, dit was het wel...
mazzel
12 september 2006
Kleine verbetering
Het was vorige week maandag zo droevig, dat ik bij baantje 27 gewoon gestopt ben met zwemmen. Ik wou absoluut niet hebben dat ik met de 1 kilometer schoolslag in de 19 minuten zou eindigen, en daar leek het wel op. Er was toen simpel weg nog maar een optie... en dat was stoppen.
Ja, de Amerikanen kennen 9-11... Jeroen kon vorige week dus 9-4 als dieptepunt.. Daar moest iets aan veranderen. Ik vond dat ik gestraft moest worden van de vernederingen die ik de laatste tijd in het zwembad meemaak. Ik heb de donderdag erop meteen ingelast als 'straf dag'. Ik zou, in mijn eentje, terug gaan naar het zwembad, en daar de DRIE kilometer schoolslag zwemmen. 120 baantjes achter elkaar door zwemmen moet toch wel goed zijn voor je conditie dacht ik zo. Dus de donderdag werd een super sportieve dag. Ik ging keurig op de fiets naar het zwembad (20 minuutjes fietsen), en dan 120 baantjes zwemmen en dan ook weer terug fietsen (natuurlijk). Het Jeroen record op de 3 kilometer stond op 57 minuten en 57 secondes. Dat was trouwens gezwommen in een periode dat ik ook niet in vorm was, dus echt scherp stond die niet. Het verbreken van het record was een leuke opsteker, maar dat was niet het doel van de avond. Nee, het moest een straf avond worden. Ik wilde zo lang mogelijk een vast tempo vast houden en dat ging eigenlijk de eerste anderhalve kilometer vrij groed. Bij de eerste kilometer tikte ik aan op 18:42, en geloof me. Dat had ik die maandag niet gehaald als ik niet gestopt was. Ik moest daarna nogwel even 80 baantjes extra zwemmen. Ik wist dit lekkere tempo tot een baantje of 60 a 70 vol te houden. Toen werd het ook drukker in het zwembad, en ik begon toen toch wel moe te worden. Ik had na die 60 baantjes wel al een voorsprong van 30 secondes op het record schema, en dat vond ik ruim genoeg. Zodoende heb ik de overige 60 baantjes op een langzamer schema gezwommen, en tikte uiteinderlijk aan op 57 minuten en 27 secondes. 30 secondes sneller dus dan het record. Eindelijk weer eens positief zwem nieuws. Ik heb sinds weken niet meer zo lekker (en met plezier) gezwommen.
Gister (9-11) mocht ik weer met Mark de slopende 1 kilometer schoolslag zwemmen. Deze afstand is eigenlijk net te lang voor een sprint. Ik vergelijk hem wel eens met de 1500 meter op de schaatst. Je kan kompleet kapot gaan, maar dat maakt het wel een mooie afstand. Mark en ik zwemmen hem dan ook al jaren. Gister was trouwens de 82ste editie van de geregistreerde 1 kilometer. Dit houd in dat sinds 13 december 2004 de tijden worden bijgehouden om te kijken of we voorderingen maken.
Ik maar hopen dat de conditie training van afgelopen donderdag geholpen had. Ik mocht op kop vertrekken en probeerde weer zo lang mogelijk een vast tempo vol te houden. De eerste 250 meter wist ik in 4:29 af te leggen. Dat is nog onder het 18 blank schema. Bij baantje 20 (500 meter) tikte ik aan op 9:02. Net 2 secondes achter op het 18 blank schema. Daarna ging het langzamerhand bergafwaarts. Maar toch wist ik de schade beperkt te houden. Ik tikte uiteinderlijk aan op 18:16, en dat is sinds de zwemdip wel de snelste tijd. Ook Mark had zijn avond niet echt. Hij wist voor het eerst sinds de turbo broek niet in de 17 minuten te zwemmen. Hij zette 18:01 op de klok neer.
Oke, hoperlijk gaat het volgende week weer zo lekker als deze week. En anders is er misschien wel weer een straf dag nodig.
Mazzel
Ja, de Amerikanen kennen 9-11... Jeroen kon vorige week dus 9-4 als dieptepunt.. Daar moest iets aan veranderen. Ik vond dat ik gestraft moest worden van de vernederingen die ik de laatste tijd in het zwembad meemaak. Ik heb de donderdag erop meteen ingelast als 'straf dag'. Ik zou, in mijn eentje, terug gaan naar het zwembad, en daar de DRIE kilometer schoolslag zwemmen. 120 baantjes achter elkaar door zwemmen moet toch wel goed zijn voor je conditie dacht ik zo. Dus de donderdag werd een super sportieve dag. Ik ging keurig op de fiets naar het zwembad (20 minuutjes fietsen), en dan 120 baantjes zwemmen en dan ook weer terug fietsen (natuurlijk). Het Jeroen record op de 3 kilometer stond op 57 minuten en 57 secondes. Dat was trouwens gezwommen in een periode dat ik ook niet in vorm was, dus echt scherp stond die niet. Het verbreken van het record was een leuke opsteker, maar dat was niet het doel van de avond. Nee, het moest een straf avond worden. Ik wilde zo lang mogelijk een vast tempo vast houden en dat ging eigenlijk de eerste anderhalve kilometer vrij groed. Bij de eerste kilometer tikte ik aan op 18:42, en geloof me. Dat had ik die maandag niet gehaald als ik niet gestopt was. Ik moest daarna nogwel even 80 baantjes extra zwemmen. Ik wist dit lekkere tempo tot een baantje of 60 a 70 vol te houden. Toen werd het ook drukker in het zwembad, en ik begon toen toch wel moe te worden. Ik had na die 60 baantjes wel al een voorsprong van 30 secondes op het record schema, en dat vond ik ruim genoeg. Zodoende heb ik de overige 60 baantjes op een langzamer schema gezwommen, en tikte uiteinderlijk aan op 57 minuten en 27 secondes. 30 secondes sneller dus dan het record. Eindelijk weer eens positief zwem nieuws. Ik heb sinds weken niet meer zo lekker (en met plezier) gezwommen.
Gister (9-11) mocht ik weer met Mark de slopende 1 kilometer schoolslag zwemmen. Deze afstand is eigenlijk net te lang voor een sprint. Ik vergelijk hem wel eens met de 1500 meter op de schaatst. Je kan kompleet kapot gaan, maar dat maakt het wel een mooie afstand. Mark en ik zwemmen hem dan ook al jaren. Gister was trouwens de 82ste editie van de geregistreerde 1 kilometer. Dit houd in dat sinds 13 december 2004 de tijden worden bijgehouden om te kijken of we voorderingen maken.
Ik maar hopen dat de conditie training van afgelopen donderdag geholpen had. Ik mocht op kop vertrekken en probeerde weer zo lang mogelijk een vast tempo vol te houden. De eerste 250 meter wist ik in 4:29 af te leggen. Dat is nog onder het 18 blank schema. Bij baantje 20 (500 meter) tikte ik aan op 9:02. Net 2 secondes achter op het 18 blank schema. Daarna ging het langzamerhand bergafwaarts. Maar toch wist ik de schade beperkt te houden. Ik tikte uiteinderlijk aan op 18:16, en dat is sinds de zwemdip wel de snelste tijd. Ook Mark had zijn avond niet echt. Hij wist voor het eerst sinds de turbo broek niet in de 17 minuten te zwemmen. Hij zette 18:01 op de klok neer.
Oke, hoperlijk gaat het volgende week weer zo lekker als deze week. En anders is er misschien wel weer een straf dag nodig.
Mazzel
6 september 2006
Jeugdsentiment
Rachel had het laatst in haar blog al over jeugdsentiment, en ook ik heb daar wel wat over te vermelden. Ik werd laatst namelijk aangenaam verrast toen ik in de Avro bode aan het lezen was. Daarin werd verteld dat SBS6 de populaire jaren 70/80 serie 'The incredible Hulk' gingen herhalen. Nou, als er iets 'jeugdsentiment' is, dan is dat het wel.
Ik kan me als klein Jeroentje nogwel herinneren dat ik altijd naar deze serie keek. Hij hoort zeker thuis in het rijdje Knight Rider, A-Team en Battlestar Galactica, maar was volgens mij wel wat ouder dan die series. Ik heb nu alweer een paar afleveringen gezien, maar kan me eigenlijk geen een aflevering herinneren. Dat is natuurlijk alleen maar een voordeel, want dan blijf je natuurlijk verrast. Je krijgt als fan trouwens wel een overdosis Hulk voorgeschoteld, want er is letterlijk elke dag een aflevering te zien. Of het nu door de weeks is, of in het weekeinde, dat maakt niet uit voor de programmeurs van SBS6. Je moet alleen zo vroeg je bed uit, want het wordt om kwart over zes in de ochtend uitgezonden. Zo vroeg ga ik natuurlijk mijn bedje niet uit, dus neem het lekker op..
Dat het al een wat oudere serie is, is wel duidelijk te zien. Ik moest de eerste keer dat ik keek enorm lachen. De Hulk was in gevecht met een grizly beer en uiteinderlijk vloog deze tientallen meters hoog door de lucht toen de Hulk een beetje kwaad werd. Ideaal... ik kwam niet meer bij van het lachen. Dat heeft iets weg van als BA uit the A-team elke keer aan het lassen was. Echt een feel good serie, waar ik al eens een blogfile aan besteed heb. Het lukt hem ook altijd om de Hulk te worden zonder dat iemand dat door heeft. Dus meestal wordt hij in elkaar geslagen en de daders lopen dan weg... Dan is er dus even tijd om goed groen te worden, en dan gaat hij achter de daders aan. Die dan nooit weten waar het monster vandaan komt. Ondanks dit alles, blijft het leuk om de serie weer eens terug te zien.
Mazzel
Ik kan me als klein Jeroentje nogwel herinneren dat ik altijd naar deze serie keek. Hij hoort zeker thuis in het rijdje Knight Rider, A-Team en Battlestar Galactica, maar was volgens mij wel wat ouder dan die series. Ik heb nu alweer een paar afleveringen gezien, maar kan me eigenlijk geen een aflevering herinneren. Dat is natuurlijk alleen maar een voordeel, want dan blijf je natuurlijk verrast. Je krijgt als fan trouwens wel een overdosis Hulk voorgeschoteld, want er is letterlijk elke dag een aflevering te zien. Of het nu door de weeks is, of in het weekeinde, dat maakt niet uit voor de programmeurs van SBS6. Je moet alleen zo vroeg je bed uit, want het wordt om kwart over zes in de ochtend uitgezonden. Zo vroeg ga ik natuurlijk mijn bedje niet uit, dus neem het lekker op..
Dat het al een wat oudere serie is, is wel duidelijk te zien. Ik moest de eerste keer dat ik keek enorm lachen. De Hulk was in gevecht met een grizly beer en uiteinderlijk vloog deze tientallen meters hoog door de lucht toen de Hulk een beetje kwaad werd. Ideaal... ik kwam niet meer bij van het lachen. Dat heeft iets weg van als BA uit the A-team elke keer aan het lassen was. Echt een feel good serie, waar ik al eens een blogfile aan besteed heb. Het lukt hem ook altijd om de Hulk te worden zonder dat iemand dat door heeft. Dus meestal wordt hij in elkaar geslagen en de daders lopen dan weg... Dan is er dus even tijd om goed groen te worden, en dan gaat hij achter de daders aan. Die dan nooit weten waar het monster vandaan komt. Ondanks dit alles, blijft het leuk om de serie weer eens terug te zien.
Mazzel
31 augustus 2006
The Wiz
Gister zijn Rachel en ik naar de musical The Wiz geweest. Rachel is gek op musicals en ik ging eigenlijk voor het verhaal heen. The Wiz gaat namelijk over de tovenaar van Oz, en ik was 
vroeger als kind letterlijk verslaafd aan die tekenfilmserie. Ik heb nog vele afleveringen op diverse video banden staan....... Zo nu en dan, als ik toe ben om even vlink te lachen, zet ik even een aflevering op. De humor die in de serie voorkwam is nogsteeds in staat om mij aan het lachen te brengen.
Deze musical geeft je het zelfde feel good idee als de serie. Zo werd het ook omschreven in de programma boekjes. Dus dat beloofde wat, toen Rachel en ik naar Utrecht vertrokken. We hadden bijna geen files, dus waren ruim van te voren in het Beatrix theater aanwezig. We konden de auto met gemak kwijt in een parkeer garage die tegenover het theater stond. Het koste wel behoorlijk duur (2,20 per uur) en daar heb je eigenlijk helemaal niets voor. Er was namelijk een autoruit ingeslagen door iemand die waarschijnlijk ook toe was aan een feel good emotie. Voor al die '2 euro 20s' kunnen ze dus nieteens een behoorlijke beveiliging aan schaffen!!!
Om 8 uur mochten we naar onze stoel toe gaan en was het wachten op het begin. Het duurt wel even voordat de gehele ruimte gevult is met de bezoekers, maar aan al dat wachten zijn Rachel en ik wel gewent geraakt toen we naar Curaçao gingen. Dus dan was dit maar een peulenschilletje. We hadden trouwens goed zicht en zaten nog in het midden ook. Het woord musical zegt het al natuurlijk. Er werd vlink in gezongen, en dat deden ze allemaal erg goed. Vooral in combinatie met de mooie decors en de diverse medespelers (in hele leuke outfits) kan ik het iedereen aanraden om een keertje naar deze musical te gaan. De humor deed me dus aan de serie herinneren en ging ook vaak over hedendaagse 'aardse' situaties. Ondanks dat dit een try out was, waren Rachel en ik dik te vreden, en gingen we met een feel good gevoel weer op huis aan...... We moesten wel even file rijden, want op de A2 waren ze om half 12 nogeven aan het werk.
mazzel
vroeger als kind letterlijk verslaafd aan die tekenfilmserie. Ik heb nog vele afleveringen op diverse video banden staan....... Zo nu en dan, als ik toe ben om even vlink te lachen, zet ik even een aflevering op. De humor die in de serie voorkwam is nogsteeds in staat om mij aan het lachen te brengen.Deze musical geeft je het zelfde feel good idee als de serie. Zo werd het ook omschreven in de programma boekjes. Dus dat beloofde wat, toen Rachel en ik naar Utrecht vertrokken. We hadden bijna geen files, dus waren ruim van te voren in het Beatrix theater aanwezig. We konden de auto met gemak kwijt in een parkeer garage die tegenover het theater stond. Het koste wel behoorlijk duur (2,20 per uur) en daar heb je eigenlijk helemaal niets voor. Er was namelijk een autoruit ingeslagen door iemand die waarschijnlijk ook toe was aan een feel good emotie. Voor al die '2 euro 20s' kunnen ze dus nieteens een behoorlijke beveiliging aan schaffen!!!
Om 8 uur mochten we naar onze stoel toe gaan en was het wachten op het begin. Het duurt wel even voordat de gehele ruimte gevult is met de bezoekers, maar aan al dat wachten zijn Rachel en ik wel gewent geraakt toen we naar Curaçao gingen. Dus dan was dit maar een peulenschilletje. We hadden trouwens goed zicht en zaten nog in het midden ook. Het woord musical zegt het al natuurlijk. Er werd vlink in gezongen, en dat deden ze allemaal erg goed. Vooral in combinatie met de mooie decors en de diverse medespelers (in hele leuke outfits) kan ik het iedereen aanraden om een keertje naar deze musical te gaan. De humor deed me dus aan de serie herinneren en ging ook vaak over hedendaagse 'aardse' situaties. Ondanks dat dit een try out was, waren Rachel en ik dik te vreden, en gingen we met een feel good gevoel weer op huis aan...... We moesten wel even file rijden, want op de A2 waren ze om half 12 nogeven aan het werk.
mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
