Arthur C. Clarke -- 'Het licht van vroeger dagen'

Jeroen en lezen........ Dat kan eigenlijk niet in een zin. Op school al werd het duiderlijk dat het een vergelijking was van water en vuur, maar toen kwam ik er simpel weg niet onderuit. De simpele twee dimentionale manier van gegevens overdracht beviel me helemaal niet. Daar heb ik simpel weg te veel fantasie voor. Als er dan in het verhaal duidelijk werd dat iets niet overeen kwam met mijn fantasie beeld, dan was ik er helemaal uit. Ik ging dan eigenlijk het hele verhaal opnieuw indelen, en was dus niet meer aan het lezen. Nee, ik moet er een beeld bij hebben hoe iets eruit ziet, zoals op tv of in een strip. Na school heb ik dan ook helemaal geen leesboeken meer aangeraakt. Behalve die van Anne Frank, omdat ik die wel eens wilde lezen. Het koste me toen moeite, maar ik heb het wel gered om het boek helemaal uit te lezen. Nu kreeg ik op mijn verjaardag en boek van Arthur C. Clarke. Ik had hem meegenomen op de vakantie naar Curaçao voor de uurtjes op het strand of bij het zwembad. In het vliegtuig zelf heb ik niet gelezen.

Het blijkt dat het lezen me wel goed afgaat als het verhaal me echt intereseert. Arthur C. Clarke kon ik nog van zijn wetenschappelijke programma's op tv uit de jaren 80 en 90. Ik wist dat hij de bedenker van de sataliet was, terwijl iedereen hem toen voor gek had verklaard. Jaren later kreeg hij toch gelijk. Men nam hem niet zo serieus ook omdat hij dus een SF schrijver was. Ook al iets wat mij wel ligt.


Het verhaal speelt zich rond 2037 en gaat eigenlijk maar over een grote uitvinding. Toch weet Arthur (en zijn mede schrijver Stephan Baxter) een denkbeeldige omschrijving van de wereld te maken over hoe de wereld geschiedenis er in de komende jaren uitziet. Zo zijn er oorlogen over schoon drinkwater, en zijn er herstel programma's opgezet om de beschadigde natuur te herstellen. Echter komt een van de hoofdpersonen erachter dat een enorme komeet over 500 jaar een einde zal maken aan al het leven op aarde. Die ontdenking werd aanvankelijk geheim gehouden omdat men niet wilde dat er paniek uitbrak, maar zoiets hou je natuurlijk nooit geheim. Zo konden ze het geheim van de grote uitvinding uiteinderlijk ook niet geheim houden. Het verhaal gaat namelijk over de Wormcam. De Wormcam is eigenlijk een soort camera waarmee je alles kunt zien. Waar en waneer dan ook, en overal in het universum. De techniek werd met de hoofdstukken steeds verder ontwikkeld, zodat men op een gegeven ogenblik dus de complete wereld geschiedenis kon bekijken vanachter hun flexschermen. De techniek zelf was al gaaf natuurlijk, maar het verhaal gaat meer over hoe de mensheid het oppikte, toen duiderlijk werd dat je nergens meer een prive situatie kunt hebben. Je hele leven kon minuut tot minuut bekeken worden op een beeldscherm, en ook nog door iedereen. Oude moorden werden opgelost. Vreedheden van kruisvaarders zorgden ervoor dat mensen gingen twijfelen aan geloofskwesties. Zeker toen bleek dat Jezus niet eens over water kon lopen. De hele maatschappij veranderde in een paar jaar tijd, en dat werd eigenlijk prachtig in het boek omschreven hoe veel effect die uitvinding had.

Ik zal niet te veel verklappen voor het geval iemand hem nog wilt lezen. Conclusie, het is een mooi verhaal en misschien duik ik nogwel eens meer achter een boek... Je weet maar nooit.
Mazzel.

The West Tour op Curaçao

Rachel en ik hadden voor de dinsdag ochtend the west tour ingeplant. We waren er flink optijd, terwijl ons altijd verteld is dat Antillianen het niet zo nou nemen met de afgesproken tijden. Nou, deze dame, die de west tour voor ons verzorgde, heeft dit vooroordeel onder de mat geveegt. Ze was een kwartier te vroeg en was al naar ons op zoek gegaan. Dit alles, omdat ze eigenlijk even meer wou laten zien dan alleen de west tour zelf.

De rit ging eerst nogeven door de binnenstad waar ze ook genoeg over wist te vertellen, en toen pas gingen we richting het westen van het eiland. De dame waarschuwde ons al dat ze enorm veel kon babbelen, en dat heeft ze dan ook de hele rit gedaan. Veel legendes en geschienenis verhalen werden ons voorgeschoteld. Zo wist ze ons te vertellen dat er veel landhuizen op Curaçao aanwezig zijn, waar vroeger ook slaven werkte. In veel van die oude huizen schijnt het nogsteeds extreem te spoken. Ik zeg altijd maar dat ik geesten helemaal niet geestig vind, maar het was wel interesant om de verhalen erover te horen. Zo zijn er 3 grote slaven opstanden geweest die met veel bloedgieten verlopen zijn. En dat is niet het enigste bloedvergieten die het eiland kent. Rivaliserende Europese landen hebben ook om het eiland gevochten. Zo stonden de Franse legers op ons menu en volgens mij ook die van de Spanjaarden. Die vonden Curaçao namelijk op een strategisch belangrijke plek liggen met een grote natuurlijke haven die dan erg makkelijk te gebruiken was. Ondanks die oorlogen is het eiland toch in Nederlandse handen gebleven en werd in 1863 pas de slavernij afgeschaft. Plotseling zaten boeren zonder 'werknemers' en slaven zonder 'werk'. Dat schijnt toen redelijk goed afgehandeld te zijn. De meeste bleven gewoon bij de plantages werken maar niet meer onder dwang.

De rit ging steeds verder richting het westen en daar hebben we een paar prachtige baaien gezien met schitterende 'plaatjes' van stranden (zie de weglog van Rachel). Er zijn veel baaien op Curaçao te vinden en dus genoeg mogelijkheden om te zwemmen, snorkelen en duiken. Dit alles trouwens wel aan de zuidkust van het eiland. De noordkust is daar veel te ruig voor. Dat hebben we gezien toen we op het noordelijkste puntje van het eiland aankwamen. Enorme golven sloegen op de rotsen, en het was niet moeilijk om te beseffen dat je daar niet kon zwemmen. In een grot hebben we nogeven gezien hoe die golven in duizenden jaren hun verwoestende werk deden. Afgelopen jaar was daar trouwens nog een Canadese vrouw overleden omdat ze dicht bij de waterlinie een foto wilde nemen. Een onverwacht hoge golf had haar toen te pakken en heeft haar mee genomen. Kortom, die grot was wel gevaarlijk, maar we werden door onze gids op veilige afstand gehouden.

Na het bezoek aan het noordwesten zijn we terug gereden in de richting van Willemstad. Uiteraard kwam er nog een spook verhaal over een meisje die Barbera heette. Die schijnt daar langs de weg te spoken waardoor veel mensen met hoge snelheid daar voorbij rijden om de kans kleiner te maken haar te zien. Echter gebeuren er natuurlijk dan veel ongelukken met het gevolg dat er nogmeer spoken ronddwaalen. Een soort spiraal effect dus.

Een klein stukje verder kwamen we aan bij de zittende boom. Deze boom staat naast een muurtje, maar met een knik in de stam lijkt het net alsof hij op het muurtje zit. Diverse saga's zijn hier ook over bekent. Zo zou de boom een slaaf zijn geweest die ontsnapt was en door de soldaten werd achterna gezeten. Hij had naar god gebeden om hem in een boom te veranderen zodat de soldaten hem niet zouden zien. Echter was hij vergeten te vragen om hem weer terug te veranderen als de soldaten voorbij waren.

Kortom, het was een leerzame dag en een van de leukste van onze vakantie.
Volgende keer weer meer.
Mazzel

Wij zijn terug ...

Het is alweer even terug dat ik een blog file gemaakt heb, maar dat had dus een zeer goede rede... Rachel en ik zijn naar Curacao op vakantie geweest. Op Rachel haar weblog is het complete verhaal te lezen wat we in die week allemaal hebben meegemaakt. Dat het verhaal op Rachel's weblog staat, houd niet in dat op mijn weblog niets over de vakantie komt te staan. Ik zal er natuurlijk zeker op terug komen. Maar dan met wat meer algemene informatie over de vakantie.

Het was alweer de vijfde keer dat ik naar een tropische vakantie bestemming ben gevlogen. Maar het was wel de eerste keer dat ik richting het westen op vakantie ben geweest. Alle overige vluchten gingen allemaal naar zuid oost azie. Dit keer dus voor het eerst richting zuid amerika. Het moment dat je het vliegtuig verlaat, en in de buitenlucht komt te staan loop je altijd meteen tegen een warme muur aan. Dat vind ik altijd erg bijzonder, omdat je dat niet gewent bent in het 'normaal' koude Nederland. Op Curacao was dat niet anders als in Azie. Een tropisch klimaat is een tropisch klimaat. Maar toch was er een duiderlijk verschil te merken. Omdat Curacao een eiland is, staat er altijd wind. De temperaturen zijn dus wel het zelfde als in Thailand (ongeveer 32 tot 36 graden), maar de wind maakt het erg aangenaam. Als die even wegviel, was het even snikheet. Je kan natuurlijk wel verrast worden omdat je denkt dat het kouder is dan dat het werkelijk is. Verbranden is dan zo gebeurd... Maar Rachel en ik hebben onze voorzorgs maatregelen getroffen, en dat heeft ook goed gewerkt. Geen verbrandingen en slapeloze nachten dus omdat je je niet kon omdraaien.

Het Holiday Beach hotel, waar we verbleven, was dichtbij het centrum van Willemstad gelocaliseerd. We zijn dan ook meerdere keren vanuit ons hotel naar het centrum gelopen. het hotel was van alle gemakken voorzien. Zo was er een zwembad, een prive strand, buiten en binnen restaurant, een casino, winkeltjes en een speelhal met computer spellen. Voor een meerprijs van 5 dollar per dag kun je zelfs je eigen laptop op adsl lijn aansluiten. Dit alles per hotel kamer, dit voor het geval je echt niet zonder internet kan.

Wat me meteen opviel toen we voor het eerst bij de receptie stonden, was een groot bord waarop met grote letters 'god bless america' stond. We wisten toen nog niet, dat er veel Amerikanen in dit hotel verbleven. Maar dat viel natuurlijk wel snel op. Curacao en Aruba blijken vaak bezocht te worden door Amerikanen, die vaak in de zelfde resorts en hotels verblijven. Dit was geen vervelend iets of zo.. Het viel alleen maar op dat de Amerikanen graag opscheppen als ze met elkaar praten. Op dat gebied lijken het net kinderen.

Volgende keer heb ik het weer over een ander aspect van de vakantie.
mazzel

Eindelijk .... vakantie

Ik heb er eventjes op moeten wachten, maar het is eindelijk zover... VAKANTIE !!!! Ik moest nogwel afgelopen zaterdag nogeven een weekend dienst draaien, maar dat was niet zo erg. Het was niet zo erg druk, dus heb ik lekker bij kunnen komen en wat achterstallig werk gedaan. Om vier uur was het dus zover... De vakantie tijd was aangebroken. Eigenlijk besefte ik dat niet eens, maar toen ik het gebouw uitliep viel het kwartje. Ik heb nogeven goed omgekeken en het gebouw toen gedag gezegd. Op 31 juli, als alles goed gaat, zie ik het weer terug....

De vakantie begon afgelopen maandag met een bezoek aan Rachel haar oom en tante. die hadden een probleem met hun draadloze internet verbinding. Dat was gelukkig niet zo'n probleem om op te lossen, dus hebben we ook lekker kunnen kletsen. Maandag ben ik trouwens in mijn eentje te zwemmen geweest omdat Mark al op vakantie was.... Laat ik het zo zeggen... ik ga er niets over vermelden.... bagger dus....

De rest van de week zullen Rachel en ik besteden aan bijkomen en voorberijden op onze trip naar de Nederlandse Antillen. Een verslag van de trip naar de Gamma kwadrant komt natuurlijk in de blogfiles te staan.

mazzel

Spartacus en The A-Team

Ik was laatst tv aan het kijken, en toen viel me een reclame over the A-team op. En welbewuste koper wilde graag een seizoen van deze jaren 80 serie kopen, maar kon dat natuurlijk nergens voor elkaar krijgen. En dat kon natuurlijk alleen maar bij het bedrijf waarvan de reclame was (kan ik even niet op komen).

Als ik in de auto zit, gaat er altijd van alles door mijn hoofd heen, en zodoende had ik even de tijd om die reclame verder uit te denken. Waarom wil iemand een stok oude serie zoals de A-team kopen? Ik vond het vroeger trouwens een fantasische serie hoor, daar niet van. Maar het was zo vreselijk voorspelbaar geworden toen ik wat ouder werd. BA Baracus was, in elke aflevering, altijd aan het lassen. Ze werden altijd opgesloten in een schuur vol met spullen erin, zodat ze weer een uitbraak in elkaar konden flansen. Ik zou er dus niet een twee drie een seizoen op DVD van kopen, maar toch zou ik de herhalingen wel weer gaan zien (mocht dat ooit nog gebeuren dat ze dat nogmaals uitzenden). De kracht van de A-team zat niet in de voorspelbare verhaal lijn. Nee, ik denk dat iedereen die met the A-team en de knightrider ED zijn groot gebracht dat het hoofdzakerlijk over de strijd tussen goed en kwaad ging. De goeien wonnen altijd. De slechten ontliepen nooit hun straf. Series zoals de A-team hadden een opvoed-bare lading, zodat kinderen een zwart wit versie van goed en kwaad voorgeschoteld kregen. Dit hielp de ouders bij het opvoeden van hun kinderen. Fijn om te weten, als kind zijnde, dat het goede altijd zou winnen. Maar helaas weet iedereen die volwassen is, dat dit bijlange na niet waar is. Mijn 'koude douch' kwam toen ik de film Spartacus gezien had... In die film heb je een romeinse slaaf die ontsnapt en een groot leger verzamelde om de overheersers en slavendrijvers te verslaan. Een prachtige film die dus tot een enorme klimax uitliep. Het gevecht tussen de goede en de slechte. Maar toen gebeurde er iets onverwachts.... Spartacus verloor de oorlog. Hij werd uiteinderlijk gevangen genomen en gekruizigd. HEEEEEEEHHHHHH? Hoe kan dit nou????? De goede moeten toch altijd winnen?? Zeker in een film!!!

En toen ik dit herinnerde begreep ik die man van de reclame met zijn A-team DVD.. Het gaat om het veilige gevoel dat de goede altijd zullen winnen. Even Lekker zwart wit kunnen denken terwijl we weten dat de werkelijke wereld vol zit met Spartacus-sen inplaats van A-Teams.



Mazzel

1 seconde... elke tel telt.

Einderlijk weer goed nieuws met het zwemmen. Sinds het begin van de turbo broek tijd was mijn persoonlijk record niet meer verbroken. Diverse keren heb ik mijn tanden daarop stuk gebeten, maar gister was het dan einderlijk gelukt.

Ik moest tot het bittere einde vechten, want ik kreeg het zeker niet kado. Bij baantje 34 was de koek eigenlijk al helemaal op, maar dat was ook het geval met de voorsprong op mijn pr schema. Ik moest er dus een sprint uittrekken die 150 meter lang duurde. Dit alles met in mijn achterhoofd dat anders al het andere lijden voor niets was geweest. Met de tong op mijn knie-en tikte ik aan op de 1000 meter grens, en moest noodgedwogen half uit het zwembad hangend bijkomen. Zelden heb ik zo diep moeten gaan om een seconde van mijn record af te halen, maar zoals de blogtitel al zegt.. elke seconde telt. In de nieuwe zwemanalyse programma zal ik de race bekijken en zien waar eventueel nog verbeteringen te maken zijn.

mazzel.

Mijn collega Andy

Met pijn in het hart ben ik deze blogfile aan het maken. Het is namelijk de laatste werkdag van mijn collega Andy hier bij Digi Nederland. Hij heeft besloten om ons team te gaan verlaten en ergens anders aan de slag te gaan. Ondanks dat zijn collega's hem op andere gedachten hebben proberen te brengen, is het toch zijn laatste dag.

Misschien lukt het om me op te vrolijken dmv wat vervelende dingen over hem te schrijven. Hij was een groot fan van het Windigi pakket, terwijl de Jeroenen van de helpdesk het meer op hebben met het Di-Store pakket. Ook kon hij je vreselijk voor de gek houden en dan een strak gezicht trekken, net alsof hij weldegelijk de waarheid aan het vertellen was.... .................... ..................... meer vervelende dingen kan ik niet verzinnen op dit moment.

Het is natuurlijk wel eerlijk om ook de leuke dingen te vertellen.
Je kon altijd een lege Cd bij hem komen bietsen als er weer eentje gebrand moest worden voor een klant. Hij haalde ook altijd voortreffelijk goed thee en koffie.... ehhh......meer weet ik eigenlijk ook niet te vertellen over zijn goede kanten. hahaaha.

Hoe dan ook, het was een goede collega met kennis van zaken. Hij was niet bang om in het diepe te springen als hij met zaken te maken kreeg waar hij nog niet veel van wist. Hij was op meerdere plekken in het team in te zetten. Zo heeft hij op de ict gezeten, maar ook in de verkoop heeft hij zijn werkzaamheden gedaan. Kortom, een aanwinst voor zijn nieuwe baas (BHOEBHOEE BHOEEE).

Dat was het wel weer.
O, nogeven over het zwemmen van maandag. Het is misschien opgevallen dat daar geen zwemverslag van gemaakt was.... nou, dat had een reden (niets bijzonders te melden dus).......
mazzel.

De ijsbaan van Hasselt

Als eerst even dit..... zucht....
Nederland is uit het wk geknikkerd door Portugal. Ik had er al een hard hoofd in dat het goed zou aflopen en helaas had ik dus gelijk gekregen. Ook met de voetbal poule gaat het niet goed. Ik sta nu ergens op de 50ste of 60ste plaats. Een keer trek je de conclusie... het wk is een hele grote illusie. Jammer maar waar.

Maar er zijn ook nog mooie dingen in het leven. Het is even zoeken, maar dan heb je ook wat. Zo hadden Rachel en ik een verjaardag van haar tante. Die werd namelijk 50 jaar oud, en dat moest gevierd worden. Daarvoor moesten we wel even een flink eind rijden, want ze woont namelijk in Hasselt, en dit ligt bij Zwolle in de buurt. Ik had uitgerekend dat het veruit het snelste rijden was, als we via de dijk Enkhuizen/lelystad zouden gaan. Alleen doe je dan wel aan massa moord, want het kri-oelt er van de vliegen. Mijn golfje is nu nog minder wit dan normaal....
Hoe dan ook, we reden er in een keer heen, zonder mijn tommie, want die heeft problemen met het opzoeken van de satalieten. Dus kan ik alleen de kaart optie nog gebruiken. Maar eenmaal in het dorpje aangekomen is het natuurlijk wel nogeven zoeken naar het adres. Daarmee hadden we enorm veel mazzel, want eigenlijk deed ik maar wat... eh.. hier vast links, en hier vast rechts.. En ja hoor, daar zagen we een molen die vlak bij het einddoel was gelocaliseerd.

Het feest werd in een gebouwtje gegeven dat aan de rand van Hasselt lag. Het was het gebouw van de ijsbaan van Hasselt wat dus aan een groot grasveld lag. Het was een echte, want de verlichting stond er nog. Alleen dooide het op deze juni dag, wat dus eigenlijk wel normaal is. Ondanks dat was het net een Bob Ross schilderij. Aan de linkerkant kon je mooi de vestings muur van Hasselt zien (ja, er viel vast iets te verdedigen), en aan de rechterkant de, door de ondergaande zon mooi verlichte ijsbaan. Met een mooi gebouwtje ervoor. Ik zag het zo voor me dat Bobbie dit schilderij aan het maken was op tv noordholland. We werden flink verwent wat er was van alles te eten. En dat deden we dan ook de gehele avond. Vooral de slagroomsoesjes scoorden goed bij Jeroentje. De terug reis ging weer in een 'moordend' tempo over de dijk. Het leek wel alsof het regende. Dat geluid gaf het ook, maar het waren de duizenden vliegjes die de ondergang van oranje, de dag erna, niet hoefde mee te maken.

Mazzel

Zwemverslag 19 juni

Ik kom eerst nogeven terug op de blogfile over de fles. Er was een opmerking achter gelaten dat de inhoud van de fles niet omschreven werd. Dat heb ik eigenlijk een beetje expres gedaan. Ik wilde graag dat mensen hun fantasie daarop los konden laten gaan. Dat zou, volgens mij, het verhaal een beetje bijzonder'der' maken... (of zoiets). Hoe dan ook, het werkte dus, vandaar dat ik het nu even ga omschrijven....

In de fles zat een a4-tje met, door kinderen, geschreven adres in Obdam. We moeten het nog een beetje ontcyferen, want de letters zijn een beetje verlopen door het water. De fles was blijkbaar niet helemaal 100 procent water dicht. Als het adres is gecontroleerd, ga ik het a4-tje terug sturen naar de rechtmatige eigenaar. Misschien vinden ze dat leuk....

Oke.... nogmeer water nieuws....
Gister moest er weer geknalt worden in het zwembad. Ondanks dat Mark niet lekker in zijn vel zat, zwom hij toch 17:38. Dat is persoonlijk gezien, zijn slechtste 'turbo broekie' tijd. Maar het is nogsteeds sneller dan wat ik ooit heb gezwommen. De turbo broek wordt dus eigenlijk een soort mixt blessing. De snelheden vlogen omhoog, maar het verschil tussen mij en Mark is ook toe genomen. Het verschil was gister dus niet zo erg groot, vandaar dat ik het wel geprobeerd heb. Maar tussen baantje 20 en 30 ging het fout. De koek was op, en ik verloor erg veel tijd. Gelukkig hervond ik me na baantje 30 weer, en wist toch een persoonlijk 3de tijd neer te zetten in 17:47. Dus ik moet weldegelijk tevreden zijn.

mazzel

De fles

Oefff... weer zo'n indruk wekkende blogtitel... Laat ik het verhaal een beetje spannend vertellen, zodoende lijkt het nog ergens over te gaan.....

Het was een mooie, hete zondag middag. Ramon en ik liepen ons standaard rondje door de stad. Dat begint altijd met een bezoekje aan de beste ijswinkel in town.... de Mient. Dit keer had ik de vruchten sorbet. Het is altijd even zoeken op de menu kaart, maar ik weet altijd wel de juiste keuze te maken.

De route gaat na het ijs eten, richting de dijk, en dan richting het juliana park bij het ijsselmeer. Op de 'heilige berg' overzien we dan het ijsselmeer, en daar gebeurde het... Ik zag wat glinsteren in het water. We liepen van de berg af en zagen wat er daar in het water dreef. Het was.......DE FLES.... Het leek eenvoudig om de fles in ons bezit te krijgen, maar dat viel achteraf toch tegen. Hij bleef op 5 meter van de kant drijven, en kwam dus niet meer dichter bij.. Ramon begon behoorlijk nieuwschierig te worden of er een brief in de fles zat. Maar ja, de fles kwam maar niet dichterbij. Hij kon het op een gegeven ogenblik echt niet meer houden, en besloot om hem te gaan halen. Ja, in zijn onderbroek (we hebben daarvan gelukkig geen foto daarvan gemaakt).. Hij had flink bekijks van de overige park bezoekers, maar dat hield hem niet tegen. Na een korte duik had hij hem te pakken, en kon hij aan de terug reis beginnen. Daarna kwam het volgende probleem. Een brief in de fles krijgen is vast erg gemakkelijk. Een brief eruit halen is in ieder geval veel moeilijker..Na diverse pogingen met stokjes endergelijke, hebben we toch maar voor de harde manier gekozen. De brief is dus uiteinderlijk toch nog in ons bezit gekomen.

mazzel

Zwem analyse programma

Ik kom nogeven terug op het zwemverslag van gister. Ik had onderandere nogeven vergeten te melden dat Mark 17:30 op de klok had neergezet. Kortom, voor hem een 'normale prestatie', maar ik zou er zowat een moord voor doen. Tenzij Nederland natuurlijk wereld kampioen voetbal wordt.

Ik wou ook nogeven een zwem analyse programma bespreken waar ik gister niet aan toe gekomen was. In dit programma kan je de zwemresultaten invoeren en kan je realtime de gemiddelde afstanden zien. Ook tenopzichte van elkaar dus. Hieronder heb ik een eind situatie plaatje afgebeeld staan van mijn record schema en het schema van gister. Het plaatje geeft het moment aan dat het record schema bij de 1 km aantikte. Alle gemiddelde gegevens zijn dus terug te vinden op elk moment van de race. Dus met welke baantje de zwemmer bezig is en hoeveel meter hij heeft afgelegd. En misschien wel het belangrijkste. Hoeveel voor/achterstand hij heeft tenopzichte van zijn tegenstander. Je kan in dit programma trouwens ook fictieve tijden ingeven. Bijvoorbeeld die van het Nederlands record op de 1km schoolslag van 15:21. Dan kan je dus zien hoeveel meter (baantjes eerder) we acher lopen.

Mazzel

(plaatje is niet meer beschikbaar) ----

Verjaardag

33... Een gewoon getal? Nee, het is mij nieuwe leeftijd waar ik een jaar lang tegenaan moet kijken. Net zolang totdat het getal weer hoger wordt. Klinkt deprimerend. Is het ook een beetje, maar ik hou ervan om het te overdrijven.

Ik was zaterdag jarig, maar het feest begon al op vrijdag. Die avond had ik gereserveerd voor mijn vrienden en op zaterdag zouden mijn familie leden langs komen. Ik had het erg moeilijk gemaakt voor mijn vrienden, want ik wist niets te vragen. Maar ze hadden allerlei leuke dingen voor me gekocht. Van Rachel kreeg ik een weekeindje weg. Naar keuze in te vullen, maar het moet wel in Nederland worden gespendeerd. Ik heb ook het derde deel van de Prince of Persia gekregen die ik altijd speel op mijn playstation 2. Daar zal ik in de toekomst nogwel eens een blogfile aan besteden. Voor de rest heb ik erg veel verschillende kado's gekregen. Van een zak drop tot cd bonnen en een vakantie pakket met van alles erin. De avond verliep als een speer en het was erg gezellig. We hebben op de achtergrond de tv aan gehad. Ja, op een verjaardag... Maar dat kwam omdat het WK voetbal is begonnen. En diverse mensen, waaronder ikzelf, wilde eigenlijk wel weten hoe dat (die wedstrijd) ging aflopen. Ik doe mee aan de voetbal poel van Erwin en sta op dit moment (12 juni) op de 13de plek. Van de 170 mensen die meedoen, is dat niet slecht. Ik hoop maar dat het nivo zo blijft. Op de zaterdag vierde ik het dus voor familieleden. Die konden de hele dag komen, en zodoende verliep dat allemaal lekker soepeltjes. Moniek en Tim waren er ook, en ik heb een mooie tekening van Moniek gehad. We hebben ook nog ouwe msx spelletjes op de pc gespeeld, want dat vinden ze leuk om te doen. Bovendien hebben ze Rachels knuffelkast overhoop gehaald want kinderen moeten spelen natuurlijk. Die gaan zich snel vervelen. Dat vonden we helemaal niet erg. In tegendeel, het is leuk om te zien dat ze zich vermaken.

Vandaag was het een warme dag om in de auto te zitten. Maar helaas moest ik naar Pijnacker toe voor een noodgeval. Maar ik was wel optijd terug om met Mark te kunnen zwemmen. Het viel een beetje (nouja beetje) tegen. Mijn eerste orginele turbo broekie tijd van 17:41 kan ik maar niet verbreken. Aanvankelijk dacht ik dat het wel makkelijk ging, en dat ik dus wel eens een betere tijd neer zou zetten, maar dat is dus niet zo. Misschien komt het ook wel omdat ik (in mezelf) gezegt heb dat ik een jaar lang geen nieuwe record hoeft te zwemmen als Nederland wereldkampioen voetbal wordt...Dat is een soort belofte zeg maar.... Het kan dus nogsteeds wat zondag had Nederland gewonnen tegen servie. Die wedstrijd hebben Rachel en ik samen met Ramon in de kroeg gekeken. Dat geeft toch een aparte zweer. Dat is eigenlijk onbeschrijvelijk. Ik kan het iedereen aanraden omdat eens te gaan doen. Misschien, als Nederland verder komt in dit tournooi, dat ik de beamer van zolder haal, en een zooitje vrienden uitnodig om te gaan kijken.

volgende keer meer....

Een werk week alleen

Ja, mijn collega Jeroen en ik hebben allebij nog extreem veel vrije dagen over, zodoende heeft hij er een weekje vrij vanaf gesnoept. Na de vrije dag van de 2de pinsterdag, zijn dat dus maar 4 dagen, dus dat heeft ie slim gedaan.

Het is wel saai als hij er niet is, want hij is mijn directe collega en daarmee heb ik dus de meeste aanspraak. Gelukkig heb ik nog meer collega's en daarmee valt ook genoeg te beleven. Er viel genoeg te doen, ondanks dat het met de drukte op automatiserings helpdesk veel meeviel. Maar ik had genoeg programeer werk te doen. Ik ben bezig een koppeling te schrijven tussen een al bestaant programma en een weegschaal driver. Op die manier kunnen mensen die dat programma gebruiken hun bestanden naar elke willekeurige weegschaal sturen. Daarnaast ben ik nog met een ander programma bezig. Een andere klant wilde dat ze een emailtje krijgen waarin de communicatie log bestand wordt gemaild. Ze gaan namelijk verhuizen en kunnen dan een tijdje niet zien of alles wel goed gaat. Dus kwam de wens of dat gemaild kon worden. Ook dit is een mooie uitdaging en vergde mening uurtjes programmeren. Maar ook dit is gelukt. Al met al een productieve dag dus.

Het zwemmen ging vandaag ook lekker. Al zwom ik zelf geen persoonlijk record. Ik kwam niet verder dan 17:48. Ik had het zelfde probleem als vorige week. De eerste 20 baantjes ging het allemaal vrij goed, maar daarna zakte het helaas weer in. Mark daarin tegen had wel een top dag. Al had hij wel spierpijn van het motor rijden wat hij dit weekeinde had gedaan. Dat heeft dus niet verkomen dat hij 2 secondes van zijn record heeft afgehaald en heeft het dus aangescherpt tot 17:11.

Volgende keer meer.

Nog 95 kilometer te gaan

Wat een rare blog titel is dit? Dat kan ik me voorstellen dat iemand dit denkt als ie de titel leest. Laat ik het gewoon even verwoorden.

Een hele tijd geleden reed ik eens op de terug weg naar de zaak toe. Ik was optijd vertrokken bij de klant vandaan. Ik was reuze blij dat het zo soepeltjes was verlopen en hoopte zodoende dus dat ik optijd thuis zou zijn. In de auto belde ik even met mijn collega Jeroen die die dag ook in de buitendienst zat. Eigenlijk mag dat niet, want er hoort altijd 1 Jeroen op de helpdesk te zitten, maar kennelijk kon dat toen niet anders. Ook hij was optijd bij zijn klant vertrokken en reed ondertussen al op de A27 richting het noorden. Ik zat nog op de A59, maar tijdens het gesprek belande ik ook op de A27. Hij zat ongeveer 10 a 15 minuten voor me en melde al dat er een file op komst was. Hij kon er nog doorheen komen, maar ikke had net pech. Er was op een of andere brug een ongeluk gebeurd waarbij 4 vrachtwagens betrokken waren. En ja. Dan is de weg snel in zijn geheel geblokkeerd. In de file waar mijn collega instond was dus nog een aanrijding gebeurd ook. Hij reed er net voor, en ik reed er net achter. Het gevolg..... alles stond muur vast en de auto's konden niet meer voor of achteruit. Daar stond ik dan...Iedereen om me heen deed zijn motor maar uit, en dat deed ik dus ook maar. Het navigatie systeem kreeg nogwel stroom omdat ik de sleutel in het slot hield. Daarop stond aangegeven dat ik nog 95 kilometer moest rijden voordat ik terug was op de zaak. (vandaar de titel). Via de radio werd ik steeds op de hoogte gehouden wat de situatie was op de A27, maar dat werd eigenlijk bij elk bericht slechter. Kortom, ik stond er wel een tijdje. Diverse ziekenauto's kwamen via de vluchtstrook toegesnelt richting het ongeluk en op een gegeven ogenblik kwam er zelfs een trauma helicopter aangevlogen. Tja.... het was echt mis daaro. Ik hoopte maar dat uiteinderlijk alles goed zou komen voor die mensen die er bij betrokken waren. Maarja... wat ga je doen als je ruim 2 uur stil zit in een auto? Om je heen kijken... tenminste, dat ging bij mij vanzelf. De auto stond keurig geparkeerd naast een weiland. Ik kan het nog precies omschrijven, want dat onthou je wel als je dat beeld 2 uur op je netvlies hebt geprojecteerd. Er stond een prikkeldraad hek en in de verte stonden allemaal bomen en een boerderij . Het was al een tijdje mooi weer geweest, dus stond alles in bloei. Vogeltjes waren aan het spelen op het grasveld zodat je ze soms niet en soms weer wel kon zien. Het had dus net een schilderij kunnen zijn, en dat besefte ik mezelf op dat moment ook nog. Maar twee uur naar een schilderij kijken gaat op een gegeven ogenblik ook vervelen. Gelukkig kwam toen de politie met een oplossing aanzetten. Alle auto's mochten een voor een, via de snelweg terug rijden (spookrijden dus) en via de vorige afslag de A27 verlaten. Het lange wachten was einderlijk voorbij.

Nou kom ik er even op waarom ik dit verhaal eigen "geblogt" heb. Nou ik reed afgelopen dinsdag op de A27 terug naar de zaak toen ik in Antwerpen was geweest (ja, weer ja). En elke keer als ik daaro rij, kijk ik even op het navigatie systeem. En als het naviatie systeem dan nog 95 kilometer aangeef, kan ik het toch niet laten om even opzij te kijken...

Mazzel

Zwemverslag 29 mei en overige belevenissen

Laat ik eerst even beginnen met wat ander nieuws, anders lijkt het net alsof mijn leven alleen maar uit zwemmen bestaat. En dat is nu ook weer niet het geval. Het is alleen erg leuk om daar over te vertellen....

Dit weekeinde moest ik op zaterdag werken. Dat moet ik eens in de zes weken doen, en het was mijn tijd alweer geworden. Dan ben ik helemaal in mijn eentje op de helpdesk. Nu valt dat nog mee omdat het licht is, maar als het winter is geeft dat een vreemd gevoel om in zo'n spook gebouw rond te lopen. Dan hoor je ook van die vreemde geluiden en is het net alsof je oude Digi collega's hoort rondspoken, die de helpdesk destijds waarwel hebben gezegd, maar hun geest kan het dan toch niet loslaten. In het begin van de ochtend is het dan altijd wel even druk en moet je dus flink aanpoten, maar na een uur of 10 begint het gelukkig weer rustiger te worden. Dan heb ik tijd om even wat achterstallig werk te doen waar ik in de rest van de week geen tijd voor heb gehad. Zodoende gaat de tijd snel voorbij en is het zo vier uur.

Toen ik thuis kwam moest ik een zonnebril opzetten, want Rachel had ons stoepje schoongemaakt en het zonlicht weerkaatste zo hard terug , zodat je ogen er zeer van deden. (net zoals bij Neptunus zijn kale hoofd in Spongebob the movie) . Nadat ik dit bewonderd had, zijn we naar Robin gegaan, want die vierde zijn housewarming party en wij waren ook uitgenodigd. Het gehele huis zat vol met vrienden en familieleden, maar wij paste er net nog bij.

Zondag was eigenlijk ook een aardig drukke dag. In de middag heb ik met Ramon een wandeling gemaakt door de binnenstad van Hoorn. Dat doen we eigenlijk al jaren, en zodoende kan je lekker over van alles ouwehoeren. Eerst halen we dan een sorbet bij de Mient waar het trouwens extreem druk was. Ik heb dus even moeten wachten totdat mijn ananas Royaal op tafel stond. In de avond zijn Rachel en ik nog op verjaardag bij Cynthia geweest. Die vierde namelijk haar 25ste verjaardag.

Vandaag(maandag)
Ik moest helemaal naar Eersel bij de Belgiesche grens zijn om het Windigi pakket uit te leggen. Gelukkig was ik er met Max en Stephan, zodoende ging het allemaal lekker snel. Het verliep ook spoedig, al loop je natuurlijk altijd wel ergens tegen aan. Maar dat viel mee, en zodoende kon ik optijd weer aan de terug reis beginnen. Zodoende kon ik dus deze avond wel te zwemmen, want ik had Mark al gewaarschuwd dat het misschien niet door kon gaan omdat ik ver weg was. Maar dat viel dus reuze mee.

Zwemverslag:
Ja, in de laatste 2 weken zijn zulke snelle tijden neergezet, dat het eigenlijk ook een keer tegen moest gaan zitten. En helaas was dat vandaag . Ik mocht op kop vertrekken en ging dus weer weg op het schema wat bij de eerste 10 banen sneller is dat mijn record schema. Ik wist dat ik daar winst op kon behalen omdat ik tijdens mijn record me toen had ingehouden. Dat lukte ook aardig en na 250 meter had ik nog op 5 secondes voorsprong. Maar daarna ging het al een stuk minder. Bij 500 meter was mijn voorsprong nogmaar 2 secondes en bij de 750 meter liep ik er al 2 achter. Dus toen werd het hoogtste tijd om de schade beperkt te houden. Helaas lukte dat niet echt en ik tikte op 17:51 aan. Dat is 10 secondes boven mijn record. Evengoed een snelle tijd voor mijn doen, maar ik was toch wat teleur gesteld, want ik dacht wel even een nieuwe PR te zwemmen.

Mark mocht de tweede run op kop en vertrok weer als een duivel, al ging het niet zo snel als bij de voorgaande 2 weken. Bij baantje 8 heb ik hem moeten lossen omdat bij een wissel ik klem gezwommen werd en zie Mark dan maar weer eens bij te halen. Dat lukte dus ook niet en toen kon ik Mark alleen maar van een afstandje volgen. Hij tikte aan op 17:23 en dat is 10 secondes boven zijn record. Net als ik dus... Iets tegenvallende resultaten, maar we kunnen niet altijd records blijven zwemmen natuurlijk.

Volgende keer meer.
Mazzel

De top 100 aller tijden

De top 100 aller tijden is DE muziek happening van het jaar. Vroeger was dat alleen op radio niveau, want op goede vrijdag was ie altijd te horen bij Veronica. Maar sinds 1995 beleef ik de top 100 op een compleet andere manier. Ik werd destijds uitgenodigd om de top 100 eens in concert formaat mee te maken. Mij werd toen verteld dat er dan 5 bandjes zijn die de gehele lijst afwerken. Ik was meteen verkocht en op die manier is er een traditie geboren. De laatste paar jaar volgen we de top 100 in Bobs Saloon in Uitgeest.

Het feest begon afgelopen donderdag om 4 uur. Het duurt dus wel even voordat je dan bij nummer 1 bent. Een aantal vrienden vonden dat te lang duren en daarom kwamen die wat later. Maar persoonlijk vind ik dat wel een uitdaging om er in zijn geheel bij te zijn. Het is in het begin nog erg rustig. Niet veel mensen besluiten dus om alle 100 nummers mee te maken. Er loopt ook een presentator rond, en die moest mij er natuurlijk uitpikken om wat te vragen. Dat was wel lachen, maar ik was wel blij dat hij het maar bij 1 vraagje had gehouden. Om een uurtje of zeven zijn we naar boven gegaan om te eten. Elk jaar wordt ons dan beloofd (op de folder) dat we de top 100 dan op een video scherm kunnen blijven volgen, maar ook dit jaar zijn ze die belofte niet nagekomen. Het feest was voor de rest weer als van ouds, en ik weet zeker dat iedereen zich perfect vermaakt heeft.

Mazzel

Zwemverslag 23 mei

Deze week gingen Mark en ik op dinsdag zwemmen omdat ik op maandag niet kon. Rachel en ik moesten bij een vergadering zijn van de vereniging van huis eigenaren. Daar moesten we praten over verf kleuren en begrotingen en zo.. Kortom, erg saai, maar in sommige gevallen wordt er ook wel eens gelachen. Al met al had ik liever in het zwembad gelegen, maar dat moest dus even een dagje wachten.

De verwachtingen waren hoog gespannen. Zeker na het behaalde resultaat van vorige week met de nieuwe turbo broekies, was er eigenlijk geen zinnig woord over vandaag te zeggen. Mark mocht op kop vertrekken en begon eigenlijk op het zelfde schema als hij vorige week gedaan had. Echter tussen baan 10 en 30 ging het ietsjes langzamer dan vorige week. Het leek even of hij zijn record van 17:14 niet zou halen, want bij baantje 30 had hij 6 secondes achterstand. Maar in de laatste 10 banen maakte hij dat weer goed en tikte aan bij 17:13. Slechts 1 seconde sneller dan vorige week, maar een record is een record.

Na een korte pauze was het mij beurt. Echter was het wel druk geworden in het zwembad, dus dat maakte het wel moeilijker. Ik zag daar wel tegenop, maar achteraf gezien viel het gelukkig mee. De eerste 10 banen ging ik een stuk sneller dan vorige week. Ik wist dat ik me toen ingehouden had, en wilde daar het verschil maken. Echter daarna ging ik nog sneller zwemmen. In het zwembad was namelijk de 'snelle dinsdag zwemmer' verschenen. Hij maakt er altijd een sport van om ons in te halen. Als wij niet aan het zwemmen zijn, doet hij altijd rustig aan, maar zodra Mark en ik aan het zwemmen zijn, lijkt het wel alsof we honing in onze reet hebben zitten. De laaste tijd als wij op dinsdag zwemmen (wat dus af en toe gebeurd), waren we ongeveer aan elkaar gewaagd. Dat is als hij ook schoolslag zwemt, want af en toe is hij met borstcrawl bezig. Ik zag onze grote vriend op 10 meter afstand voor me zwemmen en wilde hem even verrassen. De nieuwe turbo broek moest het verschil nu maken en ik wilde dat even uittesten. Ik had hem compleet verrast en haalde hem binnen 2 banen in. Het verschil van 10 meter dus weg gezwommen + het inhalen. Echter was dit niet echt goed voor mijn schema geweest. Ik haalde wel veel secondes in op mij pr schema, maar ik blies mij motortje een beetje op, want ik was nogmaar op de helft. Nadat ik mijn ego had opgevijzeld, kwam ik dus in de problemen, en verloor veel tijd. Gelukkig kon ik me na baantje 30 weer hervinden, en wist de schade toen weer goed te maken. Ik tikte precies aan op 17:41. Precies dus op mijn record... Dat is toch eigenlijk ook een prijs waard, of niet soms?

We hebben de avond niet afgesloten met nog een 1 km run. Nee Mark ging, na een pauze van 10 minuten, voor de sprint van 250 meter. 10 baantjes dus even knallen. Ik kwam helaas niet verder dan 1 baantje. Ik kreeg bij de afzet namelijk kramp en moest nood gedwongen afhaken. Mark had dat later pas door en stopte toen. Maar niet voordat hij eerst onze grote 'dinsdag zwemmer vriend' was voorbij gespoten. Dat wilde hij natuurlijk ook even meemaken.

Volgende keer meer.
mazzel.

Een weekend alleen.

Rachel is dit weekeinde met Expreszo op stap en zodoende was ik het gehele weekeinde alleen. Ik kan me eigenlijk helemaal niet meer herinneren dat ik een weekeinde helemaal in mijn eentje heb doorgebracht. Ken je nagaan hoe lang ik al een relatie met Rachel heb. Ja, wat ga je dan doen als je dat niet meer gewent bent? Eerst uitslapen natuurlijk, dat veranderd niet. Standaard dingen zoals boodschappen doe je dan ook natuurlijk, maar op een gegeven ogenblik ben je daar ook wel mee klaar en zit je daar maar in de eentje op de bank.

Het is natuurlijk wel een ideale situatie om met Ramon dan een 'tussentijdse' drankavond te houden. Het onderwerp 'drankavond' komt vast nog wel eens voorbij, maar ik omschrijf even kort wat dit inhoud. Nou, je heb Jeroen en Ramon. Een fles aphelkorn of een krat bier (een combinatie van die twee is ook erg aan te bevelen). Een camera. En de rest is eigenlijk ook improvisatie zoals bij Expreszo. Maar dan met heel veel drank en sterke verhalen. Ramon had dit keer de camera ook mee, maar we hebben hem niet gebruikt. Dat gebeurd in de vaste drankavond wel die 1 keer in de drie maanden wordt gehouden. De volgende is geplant in juli, dus let dan op die datum, want ik zal er dan uitgebreid op terug komen. We begonnen om 8 uur en toen konden we net Koppensnellers kijken. Ik vond het cabaret fantasties. Jammer alleen dat Verdonk er zelf niet bij was. Daarna ging de tv uit en de mp3 player op de pc ging aan. En dan maar lekker zuipen en ouwehoeren. De dag erna heb je wel een barstende koppijn, maar daar moet je maar tegen kunnen. Dat hoort bij de sport zal ik maar zeggen.

Mazzel

Antwerpen

Antwerpen is een stad die de laatste tijd niet echt positief in het nieuws stond. Het wordt vaak in verband gelegd met het vlaams blok en rassenhaat. Laatst nog begon en door gedraaide belg om zich heen te schieten op ´onzuivere belgen´. Opgevolgd door de zoveelste stille tocht die volgens mij ook door de belgen is uitgevonden. Maarja. Nog even een feitje voordat ik verder ga met dit log bestandje. De nazi´s lieten de haven van Antwerpen in 1945 helemaal heel toen ze op de terug tocht waren... Wel vreemd te noemen dat ze alle overige havens in as hadden gelegd zodat de gealieerden er geen gebruik van konden maken. Ik leg geen link of zo, het is alleen een puur toevallige conclusie......

Maar ik dwaal weer eens af. Ik heb het onderwerp van deze log Antwerpen genoemt, omdat ik daar vrijdag heen moest. Onze collega´s van Digi Belgie hebben daar namelijk hun hoofdkantoor zitten. De chef van het Belgie pakket Windigi, wilde einderlijk wel eens spijkers met koppen slaan. Daarvoor had hij aan mijn chef gevraagt of ik die kant op kon komen om wat testopstellingen te maken van de problemen die ik bij ze had aangekaart. Dus vond mijn chef dat een goed idee en kreeg ik op donderdag avond een auto van de zaak mee naar huis. Ik ging om half 6 mijn bedje uit en geloof me, dat is vroeg voor deze Jeroentje. Al was ik dat trouwens wel gewent van uit de tijd dat ik nog in Hoofddorp werkte. Maar ik ben dat nu zeker niet meer. Gelukkig sliep ik niet door de wekker heen en kon om 6 uur in de auto stappen om de lange reis af te leggen. De files begonnen meteen bij Purmerend. Kortom, dat beloofde wat, maar gelukkig viel het daarna allemaal wel mee. Ik heb me nog ge-ergerd aan het navigatie systeem omdat die vond dat ik via de coentunnel naar de A2 moest. Nou is dat al omrijden, en bovendien stond daar ook een file. Het systeem zou juist rekening houden met files, en je erom heen lijden. Nee dus, maar voor de rest doet hij het prima, dus ik wil ook weer niet te veel over het machientje klagen.
In de rest van Nederland stonden op de heenweg helemaal geen files. Zodoende reed ik om 5 voor acht de belgiesche grens over en had verwacht dat ik om half negen op mijn bestemming zou zijn. Maar helaas stond er bij Antwerpen wel een enorme file. Daar zijn ze al jaren (volgens mij) aan de ringweg bezig, en ik sta er dan ook altijd in de file. Zodoende was het evengoed na negenen voordat ik het gebouw binnenliep. Ik heb eerst alle koppen getelt om te kijken of er toevallig niet iemand door de politie was opgepakt (geintje, zie boven), maar dat was niet het geval.

Onze Belgiesche vrienden hadden het groots opgezet. Beide programmeurs van het Windigi pakket waren vandaag ingeplant om met mij samen te werken aan de problemen lijst. Ik zelf had ook nog een weegschaal, met Nederlandse software erin, mee genomen omdat ze die daaro niet hebben. Aanvankelijk kwamen er in het begin alleen maar meer problemen bij. Tja, ik heb niet zulke gouwen handjes als mijn collega Jeroen, die een systeem op zijn gat krijgt door er simpel weg alleen maar naar te kijken, maar ook ik kan wel een probleempje in een pakket opsporen. Maar met goed samen spel werd de lijst uiteinderlijk kleiner en kleiner. Al met al een productieve dag dus. Aan het einde van de dag heb ik met de Belgiesche chef nog wat vergelijkingen met het Nederlandse pakket gemaakt en tips gegeven over hoe wij dat dus in het verleden allemaal gedaan hebben. En, gelukkig ook af en toe nog doen. Sommige oplossingen trouwens, werden direct naar collega's van mij doorgemaild, zodat die ook weer verder konden. Dus je kunt me deze vrijdag een tussenpersoon noemen die de problemen centraliseerde voor de gebruikers, en waarde volle test input leverde voor de programmeurs.

De terug reis viel 100 procent mee. Er stonden in Nederland vanwege het weer extreem veel files voor een vrijdag, maar ik heb er in geen eentje gestaan. Die waren dus allemaal in de andere richtingen. Het navigatie systeem zeurde wel dat er rekening gehouden werd met files, maar kon ze waarschijnlijk zelf weer niet vinden.

Volgende keer meer.
mazzel

"Turbo broekie"="Turbo tijden"? Zwemverslag 15 mei

Afgelopen zaterdag had ik een nieuwe zwembroek gekocht omdat het Mark een goed idee leek om met wat snellere zwembroeken te gaan zwemmen. Normaal hadden we eigenlijk van die lange flappen eraan zitten en dat zou volgens hem (en ook anderen) behoorlijk ophouden. Nou zag ik daar wel wat in, dus heb ik in mijn drukke weekeinde er even tijd voor gemaakt om het Turbo broekie aan te schaffen. Ik had Mark vandaag al gemaild dat ik hem dus ook had aangeschaft en dat ik het schema van het Jeroen Record op de 1 kilometer er alvast had bij gepakt, maar hoeveel sneller die broekies nou zouden zijn, konden we natuurlijk alleen maar proef ondervinderlijk vast stellen.

Mark schatte in dat we waarschijnlijk 10 secondes sneller zouden zijn. Nou had ik de vorige keer dat ik op kop vertrok, 18:19 op de klok gezet. Dus ik ging er van me zelf vanuit dat ik die tijd in ieder geval moest zwemmen. Ik was bang dat ik te overmoedig zou vertrekken en hield me dus een beetje in bij de eerste 10 banen. Nou zette ik over de eerste 250 meter evengoed 4:25 op de klok. Dat is nog op het Jeroen Record schema. Maar de waarde van het broekie werd daarna pas echt duiderlijk. Normaal zakt na baan 14/16 het schema wel in elkaar, maar dat was nu niet het geval. Ik tikte bij baan 20 (500 meter) ongeveer aan bij 8:50. Precies weet ik dat niet, omdat ik werd afgelijd bij het aantikken. Maar hoe dan ook, ik zat opeens op 6 a 7 secondes voorsprong op mijn eigen record. En, ik werd maar niet moe. Pas bij baantje 26 begon het langszaam aan zwaarder en zwaarder te worden. Maar aan de ronde tijden was absoluut niets te merken. Het leek zelfs alleen maar sneller te gaan. Wat de tussentijd op de 750 meter was, weet ik niet. Maar ik verpletterde mijn persoonlijk record met 18 secondes en staat nu op 17:41. Zelf het algemeen record van 17:52 was verpletterd. Sinds lange tijd had ik weer eens het Algemeen record in handen, wat eigenlijk al anderhalf jaar aan Mark zat vast geroest. Maarja, als ik al 18 secondes van mijn record af zwem met de Turbo broek, wat gaat Mark dan wel niet doen? Hij wil zijn algemeen record toch ook wel terug hebben.

Nou, hij maakte er geen geheim van wat ie van plan was. Hij ging zo hard van start dat ik hem met moeite kon bijhouden. Hij tikte op de 250 meter (1o banen) aan op 4:08. Dat is nog eens 6 secondes sneller dan het 250 meter record die al maanden onhaalbaar was verklaard. Bij 500 meter (20 banen) tikte hij aan op 8:28. Dat is een schema wat onder de 17 minuten zit. Bij 750 meter (30 banen) tikte hij aan op 12:50. Even nagaan, dat dit al 30 secondes sneller is dan het orginele broekie tijd. En bij de 1 kilometer tikte hij aan op 17:14.... Dat is precies een minuut sneller dan de dagzege tijd van vorige week. Mark had zijn record terug, en gaf een compleet nieuwe dimentie aan de 1 kilometer. Allebij gingen we dus een stuk sneller dan het orginele record van 17:52.

Er was eigenlijk nogmaar 1 record wat nog niet verbroken was. De gemiddelde tijden van 3 keer 1 kilometer stond nog overeind. Die stond al ruim een jaar overeind, en na zo'n avond als deze konden we het niet nalaten om die ook aan te vallen. Even nagerekend moest ik deze 3de run van 1 kilometer in 19:44 zwemmen. Nou dat had ik zowat met mijn handen op mijn rug kunnen doen. Maar ik dacht dat ik nog even een 3de keer onder de 18 blank kon gaan. Dan was het bewezen dat het geen uitzondering of toeval was geweest. Ik zette 17:56 op de klok neer, en dat is nu nog de 4de snelste tijd ooit. Kortom, de vraag of de Turbo broek ook voor snelle tijden zou zorgen is hierbij positief beantwoord.

Volgende keer meer.
Mazzel.