“papa, binnen komen.” . Ik word door mijn dochter uitgenodigd om in haar nieuwe tuinhuisje te komen thee drinken. Ik ga dus het huisje binnen en ga op een stoeltje zitten. Nadat we lekker een denkbeeldig kopje hebben gedronken, komt Nathalie op een ander idee. Papa opsluiten in het tuinhuisje.
Ze gaat het huisje uit en daarna sluit ze het deurtje achter zich. Ik blijf alleen achter. Ik vraag haar of papa ook weer naar buiten mag, maar dat wordt niet toegestaan door de eigenwijze peuter. Af en toe drukt ze op het belletje van de deur en komt dan weer een kopje thee drinken. Maar ze verlaat dus zelf elke keer het huisje zodat ik alleen in mijn “cel” achterblijf. Dan bedenk ik een list. Nadat ik diverse keren had gevraagd of ik er weer uit mocht, vertelde ik dat ik wel erg eenzaam ben. “Wil je een knuffel uit de knuffelbak voor me halen?”, vraag ik haar. Tot mijn verbazing gaat ze akkoord, en verzuimt op die manier even haar nieuwe hobby als cipier. Ik sluip snel het huisje uit en verberg me zodat ze me niet meer kan zien. Toen ze weer terug was, deed ze de deur open. Tot haar verbazing ziet ze papa niet meer op het stoeltje zitten. “Papa”…. Roept ze en ze rent om het huisje heen opzoek naar de ontsnapte gevangene. Het eindigt in een wedstrijdje rennen om het nieuwe tuinhuisje.
Al met al bevalt het nieuwe huisje ons meissie wel erg goed. Ze speelt er bijna dagelijks in. De eerste avond dat ze naar bed toe moest, heb ik haar voor het eerst in mijn leven over mijn schouders weg moeten dragen. Ze wilde maar niet stoppen met spelen. Ik moest haar beloven dat het huisje er morgen weer zou staan. Door haar slaapkamer raam moest ik de eerste paar avonden het huisje laten zien, omdat ze bang was dat het de dag erna niet meer zou zijn. Dat hoeft nu niet al niet meer. Ze weet dat het huisje de dag erna heus nog wel zal zijn.
Mazzel.
29 september 2014
31 augustus 2014
De zwemtocht der tochten
Daar stonden we dan. Collega Jeroen en ik op het eiland Marken te wachten op het startschot. Er werd even verteld dat het water “slechts” 16.9 graden was en dat er windkracht zeven stond. Eventjes bekroop mij het gevoel van : “waar ben ik aan begonnen”. Maar dat wisselde al snel af met de gedachte dat dit DE prestatie der prestatie tochten zal worden. Verre weg de meeste zwemmers hadden een wetsuite aan, maar ik liep daar natuurlijk in mijn zwembroekie rond. Een vrouw kwam vlak voor de start naar me toe en vroeg of ik echt “zo” zou vertrekken. “eh.. ja” kon ik als enige antwoord geven natuurlijk.
De eerste 200 meter waren vreselijk. Zo koud als het water was. Maar met de ervaring die ik de afgelopen jaren met de Ter Rede van Hoorn heb opgedaan, wist ik dat dit tijdelijk zou zijn. En dat klopte inderdaad, want daarna begon ik lekker in mijn slag te raken. Er waren een aantal boeien weggeslagen door de wind, zodat het oriënteren soms wat moeilijk was, maar later op het parkoer lagen alle boeien er gewoon. Dan is het een kwestie om je maar steeds op de volgende boei te concentreren. Hoe langer je aan het zwemmen bent, hoe sneller je bij de boei lijkt te zijn. Dat zal wel een gevoels kwestie zijn denk ik zo, maar het viel mij wel op.
Ik had vooraf een eindtijd in gedachte van 1 uur en 20 minuten. Daar was ik tijdens de zwemtocht zelf niet zo mee bezig. Dit omdat het weer natuurlijk zo vreselijk was. Maar toen ik er bijna was en ik even op mijn horloge keek, had ik door dat de voorgenomen tijd er toch nog inzat. Dus besloot ik om een eindsprint in te zetten. Na 1 uur en 19 minuten had ik de drie en een halve kilometer helemaal afgelegd. Een topprestatie vond ik dat van mij zelf. Ik ging snel naar de omkleed tent om de kou de baas te blijven, maar dat bleek achteraf onmogelijk te zijn. Ondanks dat ik helemaal aangekleed was begon ik toch behoorlijk te bibberen. Mijn spieren werden nu niet meer constant gebruikt natuurlijk en daarom was de tril reactie een logisch vervolg. Na het verwerken van een overheerlijk noedelsoepje en wat andere versnaperingen, ging het beter en hield het bibberen langzaam aan op.
Al met al een fantastische ervaring en ik hoop dat er erg veel geld verzameld is voor stichting Gijsje Eigenwijsje.
Mazzel
De eerste 200 meter waren vreselijk. Zo koud als het water was. Maar met de ervaring die ik de afgelopen jaren met de Ter Rede van Hoorn heb opgedaan, wist ik dat dit tijdelijk zou zijn. En dat klopte inderdaad, want daarna begon ik lekker in mijn slag te raken. Er waren een aantal boeien weggeslagen door de wind, zodat het oriënteren soms wat moeilijk was, maar later op het parkoer lagen alle boeien er gewoon. Dan is het een kwestie om je maar steeds op de volgende boei te concentreren. Hoe langer je aan het zwemmen bent, hoe sneller je bij de boei lijkt te zijn. Dat zal wel een gevoels kwestie zijn denk ik zo, maar het viel mij wel op.
Ik had vooraf een eindtijd in gedachte van 1 uur en 20 minuten. Daar was ik tijdens de zwemtocht zelf niet zo mee bezig. Dit omdat het weer natuurlijk zo vreselijk was. Maar toen ik er bijna was en ik even op mijn horloge keek, had ik door dat de voorgenomen tijd er toch nog inzat. Dus besloot ik om een eindsprint in te zetten. Na 1 uur en 19 minuten had ik de drie en een halve kilometer helemaal afgelegd. Een topprestatie vond ik dat van mij zelf. Ik ging snel naar de omkleed tent om de kou de baas te blijven, maar dat bleek achteraf onmogelijk te zijn. Ondanks dat ik helemaal aangekleed was begon ik toch behoorlijk te bibberen. Mijn spieren werden nu niet meer constant gebruikt natuurlijk en daarom was de tril reactie een logisch vervolg. Na het verwerken van een overheerlijk noedelsoepje en wat andere versnaperingen, ging het beter en hield het bibberen langzaam aan op.
Al met al een fantastische ervaring en ik hoop dat er erg veel geld verzameld is voor stichting Gijsje Eigenwijsje.
Mazzel
30 juli 2014
Goede doelen
Laatst hoorde ik op de televisie dat erg veel Nederlanders tegenwoordig goede doelen steunen of zelfs goede doelen beginnen. Nog nooit waren er zoveel goede doelen of stichtingen in Nederland. In het algemeen doe ik daar zelf niet zo erg veel mee. Maar daar gaat de komende tijd verandering in komen. Ik ga zelfs me inzetten voor TWEE goede doelen in de maand augustus.
En dat begint aankomende zaterdag al als de Ter rede van Hoorn weer gezwommen gaat worden. Dit jaar is er een speciale editie van de prestatie tocht waaraan ik de afgelopen jaren diverse keren deelnam. Dit maal geen standaard 1000 meter, maar een 1356 meter lange haventocht. En dit dus voor het goed doel, namelijk Unicef. Mark gaat deze editie ook weer meedoen, dus ik zal deze langere afstand niet in mijn eentje hoeven afleggen. Dit keer dus geen poging op records of zo, nee we gaan ons inzetten voor schoon drinkwater in de derde wereld.
Maar er staat zelfs nog een zwaardere zwemtocht voor het goede doel op het programma. Op 17 augustus ga ik namelijk met oud/nieuw collega Jeroen van het eiland Marken naar Monnickendam zwemmen. Deze drie en een halve kilometer lange tocht gaan we voor Stichting Gijsje eigenwijsje afleggen. Dit is een goed doel wat zich inzet voor ernstig zieke kinderen. Ze proberen een weekje weg voor ze te regelen zodat ze even hun gedachte kunnen verzetten.
Al met al veel gezwem dus de komende maand. En voor iedereen die mij willen sponseren, dan kan dit natuurlijk. Aangezien ik niet wil dat mensen bang zijn dat er geld aan de strijkstok blijft hangen, kunnen mijn sponsoren zelf geld over maken naar de goede doelen. Google gewoon even naar Unicef en Stichting Gijsje eigenwijsje.
Mazzel
En dat begint aankomende zaterdag al als de Ter rede van Hoorn weer gezwommen gaat worden. Dit jaar is er een speciale editie van de prestatie tocht waaraan ik de afgelopen jaren diverse keren deelnam. Dit maal geen standaard 1000 meter, maar een 1356 meter lange haventocht. En dit dus voor het goed doel, namelijk Unicef. Mark gaat deze editie ook weer meedoen, dus ik zal deze langere afstand niet in mijn eentje hoeven afleggen. Dit keer dus geen poging op records of zo, nee we gaan ons inzetten voor schoon drinkwater in de derde wereld.
Maar er staat zelfs nog een zwaardere zwemtocht voor het goede doel op het programma. Op 17 augustus ga ik namelijk met oud/nieuw collega Jeroen van het eiland Marken naar Monnickendam zwemmen. Deze drie en een halve kilometer lange tocht gaan we voor Stichting Gijsje eigenwijsje afleggen. Dit is een goed doel wat zich inzet voor ernstig zieke kinderen. Ze proberen een weekje weg voor ze te regelen zodat ze even hun gedachte kunnen verzetten.
Al met al veel gezwem dus de komende maand. En voor iedereen die mij willen sponseren, dan kan dit natuurlijk. Aangezien ik niet wil dat mensen bang zijn dat er geld aan de strijkstok blijft hangen, kunnen mijn sponsoren zelf geld over maken naar de goede doelen. Google gewoon even naar Unicef en Stichting Gijsje eigenwijsje.
Mazzel
30 juni 2014
De eerste werkmaand
De eerste maand bij mijn nieuwe baan is voorbij gevlogen. Een maand waarin ik al snel doorhad dat het niveau bij Taxameter vele malen hoger ligt als bij Digi. Bij Digi werken ze nog met simpele windows applicaties, terwijl bij Taxameter alles via het internet gaat. Ze kunnen letterlijk overal bij via webapplicaties of zelf gehoste servers. De eerste twee weken dat ik binnen op de helpdesk zat, was ik bezig om een van die vele programma’s die ze hebben, proberen te installeren. In totaal heeft dat een werkdag of 7 geduurd voordat ik een werkend systeem had. Dat is toch een stuk complexer dat de standaard 4 uur installatie + uitleg die Jeroen en ik destijds voor de weegschaal programma’s hadden.
De inwerk periode gaat dus ook veel langer duren dan dat ik gedacht had. Maar daar heeft mijn nieuwe chef ook rekening mee gehouden. Mijn collega Nic, die ik dus ga vervangen, gaat pas in september terug naar de programmeer afdeling. En zelfs dan kunnen we hem gewoon bellen en mailen als we ergens niet uitkomen. De helpdesk handhaving gaat vanaf september uit twee man bestaan. Ik dus, en collega Albert, die mij ook helpt met inwerken. Albert weet gelukkig ook veel van de handhavings programma Eltraweb en zodoende heb ik er vertrouwen in dat wij straks dat nieuwe fort kunnen verdedigen.
Het “groene” kleurtje was ik na 16 en een half jaar Digi totaal niet meer gewent. Maar gelukkig kon ik mijn opgedane kennis wel meteen inzetten. Die eerste donderdag werden we bij elkaar geroepen omdat er aan het eind van het jaar een grote ombouw project gaat plaats vinden. Aan het eind van het jaar verdwijnt namelijk de chipknip. Heel veel parkeer apparaten zijn voorzien van een chipknip optie en die moeten worden omgebouwd. Aan mij is gevraagd om dit project te automatiseren en daarvoor ben ik nu een programma aan het schrijven. Via de mobiele telefoon, kan de monteur dan aangeven aan welk automaat hij gaat werken en dat wordt dan op een groot scherm op de helpdesk getoond. Alles wordt op een server bij gehouden en de service desk kan zo zien hoe het totale ombouw traject verloopt. De eerste testversies heb ik ondertussen al af en ik hoop dat het programma de uitgebreide testen zal doorstaan die de komende tijd gehouden gaan worden.
Erg spannend dus allemaal… maar ook erg gaaf dat ze meteen na 4 dagen me al zo’n belangrijk project toevertrouwen.
Mazzel
De inwerk periode gaat dus ook veel langer duren dan dat ik gedacht had. Maar daar heeft mijn nieuwe chef ook rekening mee gehouden. Mijn collega Nic, die ik dus ga vervangen, gaat pas in september terug naar de programmeer afdeling. En zelfs dan kunnen we hem gewoon bellen en mailen als we ergens niet uitkomen. De helpdesk handhaving gaat vanaf september uit twee man bestaan. Ik dus, en collega Albert, die mij ook helpt met inwerken. Albert weet gelukkig ook veel van de handhavings programma Eltraweb en zodoende heb ik er vertrouwen in dat wij straks dat nieuwe fort kunnen verdedigen.
Het “groene” kleurtje was ik na 16 en een half jaar Digi totaal niet meer gewent. Maar gelukkig kon ik mijn opgedane kennis wel meteen inzetten. Die eerste donderdag werden we bij elkaar geroepen omdat er aan het eind van het jaar een grote ombouw project gaat plaats vinden. Aan het eind van het jaar verdwijnt namelijk de chipknip. Heel veel parkeer apparaten zijn voorzien van een chipknip optie en die moeten worden omgebouwd. Aan mij is gevraagd om dit project te automatiseren en daarvoor ben ik nu een programma aan het schrijven. Via de mobiele telefoon, kan de monteur dan aangeven aan welk automaat hij gaat werken en dat wordt dan op een groot scherm op de helpdesk getoond. Alles wordt op een server bij gehouden en de service desk kan zo zien hoe het totale ombouw traject verloopt. De eerste testversies heb ik ondertussen al af en ik hoop dat het programma de uitgebreide testen zal doorstaan die de komende tijd gehouden gaan worden.
Erg spannend dus allemaal… maar ook erg gaaf dat ze meteen na 4 dagen me al zo’n belangrijk project toevertrouwen.
Mazzel
22 mei 2014
De beslissing.. Weg bij Digi
Vandaag sloot ik een periode van 16 en een half jaar af. Het was namelijk mijn laatste werkdag bij Digi Nederland b.v. Het was geen gemakkelijke keuze geweest om zo’n vertrouwde omgeving vaarwel te zeggen. Toen ik de eerste stappen aan het zetten was dacht ik soms :”Wat ben ik aan het doen?”, maar ik heb het uiteindelijk toch doorgezet. En vandaag was dus mijn laatste werkdag als helpdesk medewerker afdeling automatisering bij Digi Nederland b.v.
De grootste aanleiding om weg te gaan bij Digi was toch wel de laatste reorganisatie ronde. Dit gebeurde afgelopen september en toen moest onder andere mijn directe automatiserings collega Jeroen gedwongen het veld ruimen. September is net de eerste maand zo na de vakantie periode dat de drukte op de automatiserings helpdesk weer begint toe te nemen. Oktober 2013 werd de drukste werkmaand die ik ooit genoteerd heb in het door mezelf geschreven openstaande punten programma. Bijna 500 punten werden er die maand verwerkt en ik moest alles dus in mijn eentje doen. Rachel had s’ avonds en in het weekend vrijwel niets aan mij, want ik lag vaak voor pampus op de bank. In de maanden na die laatste reorganisatie, groeide dus mijn ontevredenheid over mijn baan behoorlijk snel. Bovendien schoten er meerdere dingen door mijn hoofd. Want A) naast dat de helpdesk automatisering dus eigenlijk door twee man moet worden gerund. Bedacht ik mezelf ook dat B) niets meer heilig bleek te zijn. Wie weet wordt er over een paar jaar wel weer gereorganiseerd, en wordt ook ik op straat gezet. Dan ben ik ruim in de 40 en probeer dan nog maar eens een baan te vinden. En C) ik kwam er achter dat ik veel meer een teamplayer ben dan dat ik van mij zelf gedacht had. Ondanks dat ik niet alleen op de afdeling zit, doe ik mijn eigen taken wel helemaal alleen. Ik miste het samen werken en samen oplossen van problemen met oud collega Jeroen enorm. Ik leefde vaak helemaal op als ik bv met een collega samen in de buitendienst zat voor een installatie. Dat goede gevoel verging mij meestal snel als ik het aantal blaadjes(met telefoonnummers erop) bij terug komst op de helpdesk zag liggen die ik in mijn afwezigheid had gemist. Het was altijd een simpel rekensommetje. Als ik 1 dag in de buitendienst was geweest, was het die dag erna twee keer zo druk.. Dat snapt iedereen natuurlijk.
Ondertussen bleef ik wel contact houden met oud collega Jeroen. Hoofdzakelijk via de whatsapp. Hij had gelukkig al vrij snel weer een nieuwe baan gevonden en het werd mij al snel duidelijk dat hij het daar enorm naar zijn zin had. Op een dag was de chaos op de helpdesk weer eens niet te overzien toen ik ineens het whatsapp geluids signaal hoorde. Het was Jeroen en ik las in zijn berichtje dat ze op zijn werk opzoek waren naar een nieuwe helpdesk medewerker op de afdeling handhaving. “moet ik een goed woordje voor je doen?” stond er in het bericht. Een raar, niet te omschrijven gevoel werd toen van mijn meester. “doe maar” antwoordde ik meteen terug.
De nieuwe chef van Jeroen was een weekje in het buitenland voor zaken, dus zodoende ging er een tijdje overheen voordat ik met Jeroen dit onderwerp weer kon oppikken. Zijn chef had gevraagd of ik een CV wilde opstellen en naar hem wilde mailen. Maar die zelfde dag nog belde Jeroen mij op dat de chef naast die CV ook wel een vrij blijvend gesprek wilde hebben. Het ging toen dus enorm snel allemaal. Een paar dagen daarna zat ik dus tegenover Jeroen zijn chef en hadden we een goed gesprek. Ik vertelde wat ik zoal doe op de helpdesk en waar ik in de loop der jaren ervaring mee had opgedaan. Aan het einde van het gesprek hadden we er allebei een goed gevoel over. Een tweede gesprek volgde waarbij ik alvast aan wat nieuwe collega’s werd voorgesteld. Het ging allemaal heel positief en zodoende stond ik de dag na Pasen met mijn ontslag brief in de hand, bij mijn huidige chef in zijn kantoor. Hij reageerde niet al te verbaast had ik het idee. Aangezien ik nog veel vrije dagen had maar er nog wel iemand moest worden ingewerkt die mijn plekkie op de helpdesk gaat overnemen, werd de laatste werkdag dus op 22 mei geplant. De laatste 2 weken heb ik buitencollega John ingewerkt die met een vlaag van verstandsverbijstering “JA” had gezegd toen ze hem vroegen of hij de “nieuwe” Jeroen wilde worden. Ik wens hem erg veel sterkte en plezier toe de komende tijd en ik heb met hem afgesproken dat hij me mag appen als hij nog ergens vragen over heeft.
Mazzel
De grootste aanleiding om weg te gaan bij Digi was toch wel de laatste reorganisatie ronde. Dit gebeurde afgelopen september en toen moest onder andere mijn directe automatiserings collega Jeroen gedwongen het veld ruimen. September is net de eerste maand zo na de vakantie periode dat de drukte op de automatiserings helpdesk weer begint toe te nemen. Oktober 2013 werd de drukste werkmaand die ik ooit genoteerd heb in het door mezelf geschreven openstaande punten programma. Bijna 500 punten werden er die maand verwerkt en ik moest alles dus in mijn eentje doen. Rachel had s’ avonds en in het weekend vrijwel niets aan mij, want ik lag vaak voor pampus op de bank. In de maanden na die laatste reorganisatie, groeide dus mijn ontevredenheid over mijn baan behoorlijk snel. Bovendien schoten er meerdere dingen door mijn hoofd. Want A) naast dat de helpdesk automatisering dus eigenlijk door twee man moet worden gerund. Bedacht ik mezelf ook dat B) niets meer heilig bleek te zijn. Wie weet wordt er over een paar jaar wel weer gereorganiseerd, en wordt ook ik op straat gezet. Dan ben ik ruim in de 40 en probeer dan nog maar eens een baan te vinden. En C) ik kwam er achter dat ik veel meer een teamplayer ben dan dat ik van mij zelf gedacht had. Ondanks dat ik niet alleen op de afdeling zit, doe ik mijn eigen taken wel helemaal alleen. Ik miste het samen werken en samen oplossen van problemen met oud collega Jeroen enorm. Ik leefde vaak helemaal op als ik bv met een collega samen in de buitendienst zat voor een installatie. Dat goede gevoel verging mij meestal snel als ik het aantal blaadjes(met telefoonnummers erop) bij terug komst op de helpdesk zag liggen die ik in mijn afwezigheid had gemist. Het was altijd een simpel rekensommetje. Als ik 1 dag in de buitendienst was geweest, was het die dag erna twee keer zo druk.. Dat snapt iedereen natuurlijk.
Ondertussen bleef ik wel contact houden met oud collega Jeroen. Hoofdzakelijk via de whatsapp. Hij had gelukkig al vrij snel weer een nieuwe baan gevonden en het werd mij al snel duidelijk dat hij het daar enorm naar zijn zin had. Op een dag was de chaos op de helpdesk weer eens niet te overzien toen ik ineens het whatsapp geluids signaal hoorde. Het was Jeroen en ik las in zijn berichtje dat ze op zijn werk opzoek waren naar een nieuwe helpdesk medewerker op de afdeling handhaving. “moet ik een goed woordje voor je doen?” stond er in het bericht. Een raar, niet te omschrijven gevoel werd toen van mijn meester. “doe maar” antwoordde ik meteen terug.
De nieuwe chef van Jeroen was een weekje in het buitenland voor zaken, dus zodoende ging er een tijdje overheen voordat ik met Jeroen dit onderwerp weer kon oppikken. Zijn chef had gevraagd of ik een CV wilde opstellen en naar hem wilde mailen. Maar die zelfde dag nog belde Jeroen mij op dat de chef naast die CV ook wel een vrij blijvend gesprek wilde hebben. Het ging toen dus enorm snel allemaal. Een paar dagen daarna zat ik dus tegenover Jeroen zijn chef en hadden we een goed gesprek. Ik vertelde wat ik zoal doe op de helpdesk en waar ik in de loop der jaren ervaring mee had opgedaan. Aan het einde van het gesprek hadden we er allebei een goed gevoel over. Een tweede gesprek volgde waarbij ik alvast aan wat nieuwe collega’s werd voorgesteld. Het ging allemaal heel positief en zodoende stond ik de dag na Pasen met mijn ontslag brief in de hand, bij mijn huidige chef in zijn kantoor. Hij reageerde niet al te verbaast had ik het idee. Aangezien ik nog veel vrije dagen had maar er nog wel iemand moest worden ingewerkt die mijn plekkie op de helpdesk gaat overnemen, werd de laatste werkdag dus op 22 mei geplant. De laatste 2 weken heb ik buitencollega John ingewerkt die met een vlaag van verstandsverbijstering “JA” had gezegd toen ze hem vroegen of hij de “nieuwe” Jeroen wilde worden. Ik wens hem erg veel sterkte en plezier toe de komende tijd en ik heb met hem afgesproken dat hij me mag appen als hij nog ergens vragen over heeft.
Mazzel
29 april 2014
Werken in de tuin
De lente is gelukkig weer aangebroken. Normaal gesproken, toen we nog in de Waterman woonde, zou dat niet veel extra werk met zich meebrengen. Maar nu dat we een echte tuin hebben natuurlijk wel. Het viel al snel op dat de tegels behoorlijk aan de groene kant waren. Ik vroeg soms aan Rachel of iemand per ongeluk gras in onze tuin had neergelegd, maar nee, het waren toch echt onze tegels die de kleur hadden aangenomen.
Met het steeds maar lekker wordende weer, plande ik een weekendje tuinieren in. Dit hield in dat ik alle onkruid en dergelijke ging aanpakken. De tegels liet ik als laatste project even over. Ik had uit verschillende hoeken al gehoord dat schoonmaak azijn een goed middel was om de tegels hun originele kleur weer terug te geven. Ik had daarvan nog een beetje over, dus probeerde ik het eerst op 12 tegels uit. Ik wou eerst wel even goed kijken of het wel werkte natuurlijk, voordat ik de gehele tuin volledig met azijn insmeerde. De dag erna werden die tegels zwart van kleur en nog een dag later waren ze perfect schoon. Het middel werkte dus, en zodoende heb ik het weekend erna de rest van de tegels op de zelfde manier behandeld.
Van de week was het zo lekker weer dat Rachel, Nathalie en ik voor het eerst dit jaar buiten hadden gegeten. Die avond kwamen opa en oma uit Hauwert gezellig op visite. Maar niet alleen om lekker bij te kletsen. Nee, ze hadden ook nieuwe plantjes voor in onze tuin meegenomen. Na een tijdje met zijn alle zwoegen zag de tuin er weer perfect uit. Nathalie heeft er al weer flink in kunnen spelen en daarvoor zijn we natuurlijk ook een beetje verhuist. De kunst is om het nu weer bij te houden, maar dat gaat best lukken. Vorig jaar, toen we net verhuist waren. Lukte dat ook…
Mazzel
Met het steeds maar lekker wordende weer, plande ik een weekendje tuinieren in. Dit hield in dat ik alle onkruid en dergelijke ging aanpakken. De tegels liet ik als laatste project even over. Ik had uit verschillende hoeken al gehoord dat schoonmaak azijn een goed middel was om de tegels hun originele kleur weer terug te geven. Ik had daarvan nog een beetje over, dus probeerde ik het eerst op 12 tegels uit. Ik wou eerst wel even goed kijken of het wel werkte natuurlijk, voordat ik de gehele tuin volledig met azijn insmeerde. De dag erna werden die tegels zwart van kleur en nog een dag later waren ze perfect schoon. Het middel werkte dus, en zodoende heb ik het weekend erna de rest van de tegels op de zelfde manier behandeld.
Van de week was het zo lekker weer dat Rachel, Nathalie en ik voor het eerst dit jaar buiten hadden gegeten. Die avond kwamen opa en oma uit Hauwert gezellig op visite. Maar niet alleen om lekker bij te kletsen. Nee, ze hadden ook nieuwe plantjes voor in onze tuin meegenomen. Na een tijdje met zijn alle zwoegen zag de tuin er weer perfect uit. Nathalie heeft er al weer flink in kunnen spelen en daarvoor zijn we natuurlijk ook een beetje verhuist. De kunst is om het nu weer bij te houden, maar dat gaat best lukken. Vorig jaar, toen we net verhuist waren. Lukte dat ook…
Mazzel
31 maart 2014
Verstoppen
We hebben er een nieuw ritueel bij. Altijd, als ik thuis kom, kijk ik even door de voorraam naar binnen. Daar zie ik Nathalie meestal naar de televisie kijken. Ik tik dan even op het raam zodat de jonge dame papa kan opmerken. Want, dan komt het namelijk. Ze wil zich gaan verstoppen zodat ik haar moet zoeken als ik de huiskamer binnen kom wandelen.
Ik doe dan de voordeur open en neem mijn tijd met het uit doen van mijn jas. Nathalie moet natuurlijk even de tijd hebben om zich goed te kunnen verstoppen. Ik klop dan voor de zeker even op de deur en als mama dan het groene licht geeft, kan ik naar binnen gaan. Er zijn een aantal plekken waar ons dametje zich meestal verstopt. Maar in het begin weet ik natuurlijk meestal al waar ze zich bevind. Als laatste doe ik dan die zoekplek aan natuurlijk.
Maar papa is niet de enige die op zoek moet naar zijn meissie. Als mama even de huiskamer verlaat om bv naar de wc te gaan, grijpt Nathalie ook de mogelijkheid aan om zich te verstoppen. Papa moet daar dan wel even bij helpen natuurlijk. Soms wil ze bijvoorbeeld in de knuffelbak verstoppen, en dan moet papa even een dekentje over haar heen liggen.
Wat me opvalt is dat ze wel erg geduldig zit te wachten totdat ze gevonden is. Dan kan ze zich helemaal los laten gaan en komt ze je ook een knuffel geven natuurlijk.
Mazzel.
Ik doe dan de voordeur open en neem mijn tijd met het uit doen van mijn jas. Nathalie moet natuurlijk even de tijd hebben om zich goed te kunnen verstoppen. Ik klop dan voor de zeker even op de deur en als mama dan het groene licht geeft, kan ik naar binnen gaan. Er zijn een aantal plekken waar ons dametje zich meestal verstopt. Maar in het begin weet ik natuurlijk meestal al waar ze zich bevind. Als laatste doe ik dan die zoekplek aan natuurlijk.
Maar papa is niet de enige die op zoek moet naar zijn meissie. Als mama even de huiskamer verlaat om bv naar de wc te gaan, grijpt Nathalie ook de mogelijkheid aan om zich te verstoppen. Papa moet daar dan wel even bij helpen natuurlijk. Soms wil ze bijvoorbeeld in de knuffelbak verstoppen, en dan moet papa even een dekentje over haar heen liggen.
Wat me opvalt is dat ze wel erg geduldig zit te wachten totdat ze gevonden is. Dan kan ze zich helemaal los laten gaan en komt ze je ook een knuffel geven natuurlijk.
Mazzel.
27 februari 2014
Op het potje
“papa Pot?”… dat waren Nathalie’s eerste woordjes toen ik haar vanochtend uit haar bedje wilde halen. Ze was wat eerder wakker geworden, dus ergens hoopte ik nog haar even te kunnen overtuigen om weer te gaan slapen, maar aangezien we nu volop met de zindelijkheids training bezig zijn, kon ik deze vraag van ons poppetje natuurlijk niet naast me neerleggen.
Het is een hele uitbreiding van het ritueel geworden. Als ze naar bedje gaat, of er juist uitkomt. Het potje vind ze tot nu toe een zeer interessant ding, maar het neemt wel wat tijd in beslag. Papa of mama moet mee natuurlijk en die moet naast haar gaan zitten. De laatste week wil ze er ook een boekje bij lezen. Dus wordt ook die meegenomen naar de badkamer. Ik zette haar vanochtend neer op het potje en ging er zelf weer naast zitten. Voordat ze begon met lezen uit het boekje, noemt ze alle dingen op die zich in de badkamer bevinden…..”bad…… c (waarmee ze wc bedoelt)…. Does….”… ze gaat verder met “kast…..”, dan verslapt haar aandacht en begint ze te lezen uit het boekje. Ook alles wat daarin staat, wordt genoemd….”Steen…..maan……… is (vis)…..” . Op een gegeven ogenblik zit ons poppetje te poepen en dat maakt zo nu en dan ook geluid natuurlijk.. Dus tussen het lezen door hoor je der zeggen : “scheet” …
Na een slordige 10 minuten vind papa het wel eens genoeg. “Ben je klaar?”, vraag ik haar. Ze knikt en stapt op van het potje.. Ik laat blijken dat ik het erg goed vind dat ze weer gepoept en geplast heeft op het potje. Ook mama, die dan nog in bed ligt, roept naar Nathalie dat ze het erg goed gedaan heeft. De inhoud van de pot doet papa in de WC en spoelt die door.
Tijdens het aankleden denkt papa even terug aan de geslaagde poging van vanochtend. Het zindelijk maken van een kind kan soms lang duren. Vaak wil Nathalie ook niet op het potje hoor. Of gebeurd er simpel weg gewoon niets. Maar als het dan wel lukt, mag je als ouder natuurlijk best trots zijn op je spruit. En dat zijn Rachel en ik dan ook altijd…
Mazzel
Het is een hele uitbreiding van het ritueel geworden. Als ze naar bedje gaat, of er juist uitkomt. Het potje vind ze tot nu toe een zeer interessant ding, maar het neemt wel wat tijd in beslag. Papa of mama moet mee natuurlijk en die moet naast haar gaan zitten. De laatste week wil ze er ook een boekje bij lezen. Dus wordt ook die meegenomen naar de badkamer. Ik zette haar vanochtend neer op het potje en ging er zelf weer naast zitten. Voordat ze begon met lezen uit het boekje, noemt ze alle dingen op die zich in de badkamer bevinden…..”bad…… c (waarmee ze wc bedoelt)…. Does….”… ze gaat verder met “kast…..”, dan verslapt haar aandacht en begint ze te lezen uit het boekje. Ook alles wat daarin staat, wordt genoemd….”Steen…..maan……… is (vis)…..” . Op een gegeven ogenblik zit ons poppetje te poepen en dat maakt zo nu en dan ook geluid natuurlijk.. Dus tussen het lezen door hoor je der zeggen : “scheet” …
Na een slordige 10 minuten vind papa het wel eens genoeg. “Ben je klaar?”, vraag ik haar. Ze knikt en stapt op van het potje.. Ik laat blijken dat ik het erg goed vind dat ze weer gepoept en geplast heeft op het potje. Ook mama, die dan nog in bed ligt, roept naar Nathalie dat ze het erg goed gedaan heeft. De inhoud van de pot doet papa in de WC en spoelt die door.
Tijdens het aankleden denkt papa even terug aan de geslaagde poging van vanochtend. Het zindelijk maken van een kind kan soms lang duren. Vaak wil Nathalie ook niet op het potje hoor. Of gebeurd er simpel weg gewoon niets. Maar als het dan wel lukt, mag je als ouder natuurlijk best trots zijn op je spruit. En dat zijn Rachel en ik dan ook altijd…
Mazzel
30 januari 2014
Troosten
Afgelopen weekend in de ochtend waren Nathalie en ik alleen beneden. Het was Mama’s beurt om even lekker uit te slapen en zodoende waren wij met zijn tweetjes beneden. We hadden net gegeten en ons lieve meissie begon lekker te spelen met haar knuffels en speelgoed. De grond (en tafel) zagen er nu nog lekker opgeruimd uit, maar dat duurt in het algemeen niet erg lang met zo’n twee jarig “monstertje”. Nee, binnen notime heeft ze er een gezellige bende van gemaakt waarin ze zich lekker vermaakt.
Alles ging prima, totdat ze ergens over struikelde. De schrik was volgens mij groter dat de pijn, maar toch kwam ze huilend naar me toe. Meestal, als ik haar dan optil om haar te troosten, wil ze vrij snel weer neergezet worden om dan even lekker alleen verder te blijven huilen. Het naar mij toelopen hoort aanvankelijk alleen maar bij de schrik vermoed ik. Maar dit keer was het anders. Ze bleef in mijn armen hangen met haar hoofdje op mijn schouders en de tranen bleven maar vloeien. Het was echt geen erge val en ze kon ook niet veel pijn hebben. Ze vond het wel even lekker om bij papa in zijn armen te liggen vermoedde ik. Na een minuut of twee hield ze het weer voor gezien en riep om Mimi. Dat is de pop Ini mini uit Sesamstraat die ze van mijn (helaas oud) collega Jeroen had gekregen. Ze kan de naam nog niet goed uitspreken, dus noem ze de beroemde muis : Mimi. Ze liep met Mimi een paar stappen weg en draaide zich toen ineens om. Ze keek me een paar secondes aandachtig aan, en die blik herkend papa ondertussen. Het was namelijk de blik : “ik denk even ergens flink over na”. Spontaan, zonder dat er iets gebeurde, begon ze weer te huilen. Ze rende op mij af en wilde weer in mijn armen liggen. Ik vroeg aan haar of ze nog pijn had, maar dat ontkende ons peutertje meteen. Ik vroeg toen of ze gewoon getroost wilde worden en daarop werd wel positief beantwoord. Het troosten ging weer een minuut of 2 door.
Daarna was het mimi’s beurt. Ook Mimi moest natuurlijk door papa getroost worden, en dat deed ik dan ook volop. De arme muis had gelukkig niets, maar voor Nathalie was het kennelijk erg belangrijk dat de muis ook in het ritueel werd meegenomen. Ze pakte daarna mimi weer van me af en ging lekker verder spelen.. weer een leer momentje bedacht ik mezelf. Het getroost worden idee snapte ze voor dit verhaal ook wel hoor. Maar ik heb zo het gevoel dat het besef wat het precies inhoud, afgelopen zaterdag in ons meissie te binnen schoot.
mazzel
Alles ging prima, totdat ze ergens over struikelde. De schrik was volgens mij groter dat de pijn, maar toch kwam ze huilend naar me toe. Meestal, als ik haar dan optil om haar te troosten, wil ze vrij snel weer neergezet worden om dan even lekker alleen verder te blijven huilen. Het naar mij toelopen hoort aanvankelijk alleen maar bij de schrik vermoed ik. Maar dit keer was het anders. Ze bleef in mijn armen hangen met haar hoofdje op mijn schouders en de tranen bleven maar vloeien. Het was echt geen erge val en ze kon ook niet veel pijn hebben. Ze vond het wel even lekker om bij papa in zijn armen te liggen vermoedde ik. Na een minuut of twee hield ze het weer voor gezien en riep om Mimi. Dat is de pop Ini mini uit Sesamstraat die ze van mijn (helaas oud) collega Jeroen had gekregen. Ze kan de naam nog niet goed uitspreken, dus noem ze de beroemde muis : Mimi. Ze liep met Mimi een paar stappen weg en draaide zich toen ineens om. Ze keek me een paar secondes aandachtig aan, en die blik herkend papa ondertussen. Het was namelijk de blik : “ik denk even ergens flink over na”. Spontaan, zonder dat er iets gebeurde, begon ze weer te huilen. Ze rende op mij af en wilde weer in mijn armen liggen. Ik vroeg aan haar of ze nog pijn had, maar dat ontkende ons peutertje meteen. Ik vroeg toen of ze gewoon getroost wilde worden en daarop werd wel positief beantwoord. Het troosten ging weer een minuut of 2 door.
Daarna was het mimi’s beurt. Ook Mimi moest natuurlijk door papa getroost worden, en dat deed ik dan ook volop. De arme muis had gelukkig niets, maar voor Nathalie was het kennelijk erg belangrijk dat de muis ook in het ritueel werd meegenomen. Ze pakte daarna mimi weer van me af en ging lekker verder spelen.. weer een leer momentje bedacht ik mezelf. Het getroost worden idee snapte ze voor dit verhaal ook wel hoor. Maar ik heb zo het gevoel dat het besef wat het precies inhoud, afgelopen zaterdag in ons meissie te binnen schoot.
mazzel
30 december 2013
Ons weekendje weg
Rachel en ik wilde nog even een lang weekendje weg dit jaar. Maar aangezien de helpdesk automatisering tegenwoordig makkelijk door 1 persoon gerund kan worden (NOT), was het even een gepuzzel wanneer we dit zouden moeten inplannen. Mijn idee was eind december, want dan is het relatief rustig op mijn werk. De gebruikers van onze programma’s hebben het dan zo druk voor kerst en oud en nieuw, zodat ze geen tijd hebben om hun computer problemen met mij te bespreken. Zo gezegd zo gedaan. Rachel, Nathalie en ik gingen een weekendje naar een Landal Greenparks park in Overijssel.
Vrijdag 20 december was het zover. Om een uur of twee reden we richting het oosten en we kwamen daar ongeveer om vier uur aan. Het park was niet zo groot, en je kon niet inchecken via een e-ticket of zo, maar toch verliep alles vrij soepeltjes. We hadden een prachtig vrijstaand huisje die zelfs voorzien was van een souna. Niet dat Rachel en ik daar van houden, maar het geeft wel aan hoe luxe het huisje was. We zaten er nog maar net, toen we ineens een vogeltje luidruchtig hoorde zingen. Ik had een vogelhuisje aan de buitenkant van ons huisje gezien en dacht even dat die vaste bezoeker van een middagje shoppen terug was gekomen, maar dat bleek achteraf niet het geval te zijn. Nee, mijn oog viel al snel op de klok, die precies om het hele uur het geluid van een ander vogeltje liet horen. Vooral Nathalie vond dit prachtig. Ze ging vaak voor de klok staan en je kon een groot vraagteken zo van haar gezicht aflezen.. Wanneer komt het vogeltje weer? Rachel en ik denken dat ze dit het meest leuke onderdeel vond van de vakantie. Als we zagen dat het bijna zover was, riepen we onze kleine meid die zich dan ook snel naar de klok haastte. We moesten haar dan optillen zodat ze het nog beter kon horen.
De eerste avond hebben we lekker gesnackt. Wat Nathalie natuurlijk ook erg leuk vind. In het algemeen houd ze niet zo van aardappeltjes (ook niet als ze gebakken zijn), maar patat.. daar maakt ons dametje natuurlijk wel een uitzondering voor. Zaterdagmiddag zijn we naar het zwembad geweest, die, net als de rest van het park, vrij klein was. Maar dat maakt niet uit natuurlijk. Nathalie moest even inkomen, want ze vond het over de trap heen lopen veel leuker, maar naar een tijdje vond ze het prachtig om door mama door het water te worden gesleept. Papa zwom er dan achteraan en maakte met Nathalie’s beentjes alvast de bijbehorende zwemslag.
Zondag waren we naar een soort kerstmarktje geweest die in het aanliggende dorp gehouden werd. Heel veel hebben we daar niet van kunnen genieten, want het was slecht weer , maar Nathalie heeft zich prima vermaakt. Er was namelijk ook een klein draaimolentje waar ze met alle plezier in bleef zitten. Ze ging dan ook mopperen toen ze, naar een keer of vijf of zo, er uitmoest omdat we weer terug gingen naar het park.
Al met al een leuk weekendje weg, die natuurlijk nog een belangrijk cadeautje voor Nathalie moet gaan opleveren. Je snapt het waarschijnlijk al. Papa en mama zijn online alvast opzoek gegaan naar een vogelklok…. Dat komt dan wel pas in januari, maar komen gaat ie zeker.
Mazzel
Vrijdag 20 december was het zover. Om een uur of twee reden we richting het oosten en we kwamen daar ongeveer om vier uur aan. Het park was niet zo groot, en je kon niet inchecken via een e-ticket of zo, maar toch verliep alles vrij soepeltjes. We hadden een prachtig vrijstaand huisje die zelfs voorzien was van een souna. Niet dat Rachel en ik daar van houden, maar het geeft wel aan hoe luxe het huisje was. We zaten er nog maar net, toen we ineens een vogeltje luidruchtig hoorde zingen. Ik had een vogelhuisje aan de buitenkant van ons huisje gezien en dacht even dat die vaste bezoeker van een middagje shoppen terug was gekomen, maar dat bleek achteraf niet het geval te zijn. Nee, mijn oog viel al snel op de klok, die precies om het hele uur het geluid van een ander vogeltje liet horen. Vooral Nathalie vond dit prachtig. Ze ging vaak voor de klok staan en je kon een groot vraagteken zo van haar gezicht aflezen.. Wanneer komt het vogeltje weer? Rachel en ik denken dat ze dit het meest leuke onderdeel vond van de vakantie. Als we zagen dat het bijna zover was, riepen we onze kleine meid die zich dan ook snel naar de klok haastte. We moesten haar dan optillen zodat ze het nog beter kon horen.
De eerste avond hebben we lekker gesnackt. Wat Nathalie natuurlijk ook erg leuk vind. In het algemeen houd ze niet zo van aardappeltjes (ook niet als ze gebakken zijn), maar patat.. daar maakt ons dametje natuurlijk wel een uitzondering voor. Zaterdagmiddag zijn we naar het zwembad geweest, die, net als de rest van het park, vrij klein was. Maar dat maakt niet uit natuurlijk. Nathalie moest even inkomen, want ze vond het over de trap heen lopen veel leuker, maar naar een tijdje vond ze het prachtig om door mama door het water te worden gesleept. Papa zwom er dan achteraan en maakte met Nathalie’s beentjes alvast de bijbehorende zwemslag.
Zondag waren we naar een soort kerstmarktje geweest die in het aanliggende dorp gehouden werd. Heel veel hebben we daar niet van kunnen genieten, want het was slecht weer , maar Nathalie heeft zich prima vermaakt. Er was namelijk ook een klein draaimolentje waar ze met alle plezier in bleef zitten. Ze ging dan ook mopperen toen ze, naar een keer of vijf of zo, er uitmoest omdat we weer terug gingen naar het park.
Al met al een leuk weekendje weg, die natuurlijk nog een belangrijk cadeautje voor Nathalie moet gaan opleveren. Je snapt het waarschijnlijk al. Papa en mama zijn online alvast opzoek gegaan naar een vogelklok…. Dat komt dan wel pas in januari, maar komen gaat ie zeker.
Mazzel
26 november 2013
De twee J's
De eerste maandag ochtend na de vakantie hoorde ik de wekker gaan. Het laatste beetje vakantie gevoel verdween als sneeuw voor de zon, toen ik besefte welke dag het was en dat ik weer naar het helpdesk fort toe moest om die te gaan verdedigen. “Ach” dacht ik bij mezelf. “eenmaal een halve dag verder ben je de vakantie al helemaal vergeten”. Dat weet ik natuurlijk uit ervaring. En zo was het ook deze keer weer. Eenmaal terug op de helpdesk rolde ik zo weer in de gang van zaken daaro. Toen die halve dag voorbij was, dacht ik even terug aan dat moment toen ik die ochtend wakker werd. Ik had weer gelijk gekregen. De vakantie leek nu al erg ver achter mij te liggen. Maar toch kreeg ik een goed gevoel, want ik was weer op de plek waar ik me thuis voelde. Samen met collega Jeroen op de helpdesk Automatisering.
De twee J’s van Purmerend, zo worden we genoemd door een grote klant van ons die hun hoofdkantoor in Soest hebben. Om als team weer de problemen van al die klanten aan te pakken gaf mij de moed weer om er flink tegenaan te gaan. Ik heb helaas nog maar 3 dagen van dit speciale samenhorigheids gevoel kunnen genieten. Die woensdag tegen vijven, kwam er een mailtje binnen die alles op zijn kop zou zetten. Sinds 2009 schrijf ik zo nu en dan over de crisis in Nederland en dat ik soms bang was dat dit ook gevolgen zou hebben voor het bedrijf waar ik werk. Dat moment kwam die woensdag namiddag en die sloeg in als een bom. De directie had noodgedwongen een reorganisatie aangekondigd en het geen wat ik nooit gedacht had, werd werkelijkheid. Ik mocht zelf wel blijven, maar mijn directe collega Jeroen moest het veld ruimen. Chaos, paniek, onzekerheid over de toekomst werden vanaf dat moment van mij meester.
“Hoe moet ik in godsnaam een complete automatiserings helpdesk in mijn eentje runnen?” Met die vraag loop ik sindsdien rond ik mijn hoofd. Voorbeeldje : afgelopen week was ik donderdag en vrijdag ziek, en deze maandag mocht ik dus drie werkdagen in een dag proberen te proppen. Gevolg, complete chaos op de helpdesk en een afgepeigerde Jeroen die, eenmaal thuis aangekomen, op de bank neerploft en er bijna niet meer uit kan komen. Iedereen die ik over deze situatie spreek, snapt dat ook ik wel eens ziek of op vakantie ben en dat de helpdesk dan onbemand is op dat moment. Op die vraag kreeg ik een zeer duidelijk antwoord van de directie. “Als ik dan terug kom in de complete chaos, moet ik maar even een paar keer tot 10 tellen”. En met die “geruststelling” ga ik nu elke dag naar mijn werk toe.
Hoe het de komende paar maanden nu gaat lopen, moet de toekomst uitwijzen. Ach, vanaf mei wordt het weer rustig op de helpdesk, moet ik me maar bedenken.
Mazzel
De twee J’s van Purmerend, zo worden we genoemd door een grote klant van ons die hun hoofdkantoor in Soest hebben. Om als team weer de problemen van al die klanten aan te pakken gaf mij de moed weer om er flink tegenaan te gaan. Ik heb helaas nog maar 3 dagen van dit speciale samenhorigheids gevoel kunnen genieten. Die woensdag tegen vijven, kwam er een mailtje binnen die alles op zijn kop zou zetten. Sinds 2009 schrijf ik zo nu en dan over de crisis in Nederland en dat ik soms bang was dat dit ook gevolgen zou hebben voor het bedrijf waar ik werk. Dat moment kwam die woensdag namiddag en die sloeg in als een bom. De directie had noodgedwongen een reorganisatie aangekondigd en het geen wat ik nooit gedacht had, werd werkelijkheid. Ik mocht zelf wel blijven, maar mijn directe collega Jeroen moest het veld ruimen. Chaos, paniek, onzekerheid over de toekomst werden vanaf dat moment van mij meester.
“Hoe moet ik in godsnaam een complete automatiserings helpdesk in mijn eentje runnen?” Met die vraag loop ik sindsdien rond ik mijn hoofd. Voorbeeldje : afgelopen week was ik donderdag en vrijdag ziek, en deze maandag mocht ik dus drie werkdagen in een dag proberen te proppen. Gevolg, complete chaos op de helpdesk en een afgepeigerde Jeroen die, eenmaal thuis aangekomen, op de bank neerploft en er bijna niet meer uit kan komen. Iedereen die ik over deze situatie spreek, snapt dat ook ik wel eens ziek of op vakantie ben en dat de helpdesk dan onbemand is op dat moment. Op die vraag kreeg ik een zeer duidelijk antwoord van de directie. “Als ik dan terug kom in de complete chaos, moet ik maar even een paar keer tot 10 tellen”. En met die “geruststelling” ga ik nu elke dag naar mijn werk toe.
Hoe het de komende paar maanden nu gaat lopen, moet de toekomst uitwijzen. Ach, vanaf mei wordt het weer rustig op de helpdesk, moet ik me maar bedenken.
Mazzel
3 oktober 2013
Het mysterie van het kopje cappuccino
Als helpdeskmedewerker krijg je soms met bizarre zaken te maken. Ik werd vandaag benaderd door mijn contact persoon bij de Shell. Op een van de tankstations heerste een mysterie. Het mysterie van de onbekende kopje cappuccino.
Het verhaal speelde zich op 26 september af. Op een van de dervings lijsten (producten die zijn weg gegooid omdat ze over de houdbaarheids tijd zijn) stond ineens een kopje cappuccino. En dat kan eigenlijk helemaal niet omdat die in het algemeen worden gezet, en daarna opgedronken door een klant. Die wordt natuurlijk niet weggegooid en genoteerd als “gedorven”. Geen een medewerker van het tankstation gaf toe een fout gemaakt te hebben en daarom vreesde de eigenaar voor een grote bug in het door mij geschreven Borgings systeem.
Deze eigenaar besloot het groots aan te pakken. Hij wilde kosten wat het koste de waarheid boven water hebben. Hij ging zelfs op de beveiligingscamera proberen te achterhalen wat er nu precies gebeurd was. Maar om 8:19 ( het tijdstip dat volgens de computer het product gedorven was), stond er niemand bij de Borgings touchscreen computer. De klant, die het kopje uiteindelijk opgedronken had, werd wel gezien op deze beelden. Het kopje was dus weldegelijk verkocht en dus ook opgedronken. Uiteindelijk gaf de eigenaar het op en besloot het via de helpdesk te proberen.
Toen ik dit verhaal zo las in de mail, kon ik het haast niet geloven. Ik grapte naar mijn contact persoon dat ik het net politie werk vond en stelde voor dat “agent” Muis zich ook met deze zaak ging bemoeien. Het Borgings programma houdt een uitgebreide log bestand bij. Vrijwel alles wat het programma doet, of wat de gebruikers er mee doen, wordt genoteerd. Ik kon dus vrij makkelijk achterhalen dat het weldegelijk een bedienings fout was. Het kopje werd namelijk niet gedorven op de 26ste, maar op de 27ste september. Sommige producten worden namelijk de dag na de productie datum pas gedorven. Dit omdat ze veel langer houdbaar zijn. Iemand had kennelijk de dag erna het verkeerde product aangeslagen.. Mysterie opgelost.
Mazzel.
Het verhaal speelde zich op 26 september af. Op een van de dervings lijsten (producten die zijn weg gegooid omdat ze over de houdbaarheids tijd zijn) stond ineens een kopje cappuccino. En dat kan eigenlijk helemaal niet omdat die in het algemeen worden gezet, en daarna opgedronken door een klant. Die wordt natuurlijk niet weggegooid en genoteerd als “gedorven”. Geen een medewerker van het tankstation gaf toe een fout gemaakt te hebben en daarom vreesde de eigenaar voor een grote bug in het door mij geschreven Borgings systeem.
Deze eigenaar besloot het groots aan te pakken. Hij wilde kosten wat het koste de waarheid boven water hebben. Hij ging zelfs op de beveiligingscamera proberen te achterhalen wat er nu precies gebeurd was. Maar om 8:19 ( het tijdstip dat volgens de computer het product gedorven was), stond er niemand bij de Borgings touchscreen computer. De klant, die het kopje uiteindelijk opgedronken had, werd wel gezien op deze beelden. Het kopje was dus weldegelijk verkocht en dus ook opgedronken. Uiteindelijk gaf de eigenaar het op en besloot het via de helpdesk te proberen.
Toen ik dit verhaal zo las in de mail, kon ik het haast niet geloven. Ik grapte naar mijn contact persoon dat ik het net politie werk vond en stelde voor dat “agent” Muis zich ook met deze zaak ging bemoeien. Het Borgings programma houdt een uitgebreide log bestand bij. Vrijwel alles wat het programma doet, of wat de gebruikers er mee doen, wordt genoteerd. Ik kon dus vrij makkelijk achterhalen dat het weldegelijk een bedienings fout was. Het kopje werd namelijk niet gedorven op de 26ste, maar op de 27ste september. Sommige producten worden namelijk de dag na de productie datum pas gedorven. Dit omdat ze veel langer houdbaar zijn. Iemand had kennelijk de dag erna het verkeerde product aangeslagen.. Mysterie opgelost.
Mazzel.
19 september 2013
De incomplete toren
Na het avond eten van vandaag, plofte ik op de bank neer. Het was best wel een drukke werk dag geweest en zodoende kon ik wat extra rust gebruiken. Nathalie had nog genoeg energie over om even lekker zelf te gaan spelen, en dat kwam dus goed uit.
Het duurde niet lang voordat ze een blokje naast mij neerlag op de bank. Dit ritueel beviel haar wel en zodoende duurde het niet lang voordat alle 12 blokjes uit de doos naast mij op de bank lagen. Om ruimte te maken, ging ik al snel op mijn zij liggen, zodat ze volop met de blokjes kon spelen. Ze kreeg een nieuw idee en ging de bokjes een voor een naar de andere kant van de bank brengen. Toen ze daarmee klaar was, keerde ze het ritueel om, en bracht ze weer terug naar mij. Ik besloot om mee te gaan doen met dit spelletje en begon elke keer dat zij de blokjes weer terug bracht, een torentje te bouwen. Maar het torentje kwam nooit ‘af’. Elke keer als zij het laatste blokje naar de andere kant wilde brengen, keek ze even om en besefte dat het de laatste was. Ze lag het blokje dan weer terug zodat die het eerste blokje van de nieuwe stapel was. “Zo krijgt papa zijn toren nooit af” zei ik nog tegen mijn kleine meid, maar van die opmerking trok ze zich niets aan, en bleef het ritueel eindeloos herhalen.
Ik begon langzaam aan een beetje in te dutten en dacht na over het programma van Stephen Hawking wat ik gisteravond op Discovery World zat te kijken. Het ging daar over de snaar theorie en de wereld van het “sub atomic” zoals dat zo mooi in het Engels genoemd wordt. Helemaal snapte ik de uitleg niet, maar wat ik wel onthouden had, was dat in de microwereld alle mogelijke opties die er zijn, ook gebeuren. Mega vaag dus waar ik met mijn “eenvoudige” helpdesk brein niet bij kan. Tijdens het terug denken aan dit programma, besefte ik dat Nathalie natuurlijk nooit de steentjes letterlijk op de zelfde plek terug lag. Er was altijd een andere volgorde en plek waar mijn kleine meid ze neerlag. Een kleine vergelijking met het programma van de grootmeester in de rolstoel (Hawking is die beroemde wetenschapper die in de rolstoel zit), kon ik dus zo maken. Maar nadat ik even verder aan het nadenken was, viel me een betere ‘vergelijking’ op. Ons meisje is natuurlijk volop de wereld aan het verkennen. Elke dag leert ze er weer dingen bij. Maar uitgeleerd raakt een mens natuurlijk nooit. Bijna dagelijks besef ik me persoonlijk weer dat ik iets geleerd heb. De ‘betere’ vergelijking van Nathalie, die elke keer de blokjes klaar lag zodat ik er een toren van kon maken, had met de incomplete toren te maken. De toren raakt nooit af. Je ben nooit uit geleerd. Soms denk je wel dat je alles weet en dat je alles geleerd hebt, maar toch wordt je weer verrast en leer je er weer dingen bij.
Na een tijdje besloot Nathalie toch maar te stoppen met het heen en weer sjouwen van de blokjes. Ze ging op de bank zitten en keek uitgebreid naar mijn bril. Die heeft ze altijd al mega interessant gevonden. Opeens ging ze half op me liggen en probeerde achter mijn bril te kijken. Het duurde niet lang voordat ik besefte dat zij wilde weten wat ik door dat ding heen zag. Ik haalde mijn bril van mijn neus af en hield hem heel even voor haar gezicht. Niet te lang natuurlijk, want dat is niet goed voor haar ogen. Ik zag de verwondering op haar gezicht. “weer wat geleerd” zal ze wel gedacht hebben.. Ach ja.. op die leeftijd ben je bijna de hele dag bezig met bouwen aan je ‘leer’ torentje.
Mazzel
Het duurde niet lang voordat ze een blokje naast mij neerlag op de bank. Dit ritueel beviel haar wel en zodoende duurde het niet lang voordat alle 12 blokjes uit de doos naast mij op de bank lagen. Om ruimte te maken, ging ik al snel op mijn zij liggen, zodat ze volop met de blokjes kon spelen. Ze kreeg een nieuw idee en ging de bokjes een voor een naar de andere kant van de bank brengen. Toen ze daarmee klaar was, keerde ze het ritueel om, en bracht ze weer terug naar mij. Ik besloot om mee te gaan doen met dit spelletje en begon elke keer dat zij de blokjes weer terug bracht, een torentje te bouwen. Maar het torentje kwam nooit ‘af’. Elke keer als zij het laatste blokje naar de andere kant wilde brengen, keek ze even om en besefte dat het de laatste was. Ze lag het blokje dan weer terug zodat die het eerste blokje van de nieuwe stapel was. “Zo krijgt papa zijn toren nooit af” zei ik nog tegen mijn kleine meid, maar van die opmerking trok ze zich niets aan, en bleef het ritueel eindeloos herhalen.
Ik begon langzaam aan een beetje in te dutten en dacht na over het programma van Stephen Hawking wat ik gisteravond op Discovery World zat te kijken. Het ging daar over de snaar theorie en de wereld van het “sub atomic” zoals dat zo mooi in het Engels genoemd wordt. Helemaal snapte ik de uitleg niet, maar wat ik wel onthouden had, was dat in de microwereld alle mogelijke opties die er zijn, ook gebeuren. Mega vaag dus waar ik met mijn “eenvoudige” helpdesk brein niet bij kan. Tijdens het terug denken aan dit programma, besefte ik dat Nathalie natuurlijk nooit de steentjes letterlijk op de zelfde plek terug lag. Er was altijd een andere volgorde en plek waar mijn kleine meid ze neerlag. Een kleine vergelijking met het programma van de grootmeester in de rolstoel (Hawking is die beroemde wetenschapper die in de rolstoel zit), kon ik dus zo maken. Maar nadat ik even verder aan het nadenken was, viel me een betere ‘vergelijking’ op. Ons meisje is natuurlijk volop de wereld aan het verkennen. Elke dag leert ze er weer dingen bij. Maar uitgeleerd raakt een mens natuurlijk nooit. Bijna dagelijks besef ik me persoonlijk weer dat ik iets geleerd heb. De ‘betere’ vergelijking van Nathalie, die elke keer de blokjes klaar lag zodat ik er een toren van kon maken, had met de incomplete toren te maken. De toren raakt nooit af. Je ben nooit uit geleerd. Soms denk je wel dat je alles weet en dat je alles geleerd hebt, maar toch wordt je weer verrast en leer je er weer dingen bij.
Na een tijdje besloot Nathalie toch maar te stoppen met het heen en weer sjouwen van de blokjes. Ze ging op de bank zitten en keek uitgebreid naar mijn bril. Die heeft ze altijd al mega interessant gevonden. Opeens ging ze half op me liggen en probeerde achter mijn bril te kijken. Het duurde niet lang voordat ik besefte dat zij wilde weten wat ik door dat ding heen zag. Ik haalde mijn bril van mijn neus af en hield hem heel even voor haar gezicht. Niet te lang natuurlijk, want dat is niet goed voor haar ogen. Ik zag de verwondering op haar gezicht. “weer wat geleerd” zal ze wel gedacht hebben.. Ach ja.. op die leeftijd ben je bijna de hele dag bezig met bouwen aan je ‘leer’ torentje.
Mazzel
31 augustus 2013
De Slimste Mens
Vorig jaar keken Rachel en ik af en toe al eens naar de Slimste Mens, maar we zijn het pas dit jaar echt gaan volgen. Gisteravond won Pieter Derks de bloedstollende finale. We hoopte al dat hij zou winnen, al hadden we het niet erg gevonden als Charly de “beker” had binnengehaald. Hanna Bervoets, die bij de reguliere afleveringen toch ook grote ogen gooiden, had haar avond niet, en ging kansloos ten onder.
Rachel en ik proberen nu ook een soort Pieter Derks te zijn met de Slimste Mens App voor Android. We spelen niet alleen tegen elkaar, maar ook tegen Facebook vrienden. En die vrienden zijn in het algemeen vrij goed. Omdat het spel programma op tv zo populair is geworden, is deze app ook erg veel gedownload. Ik heb het gevoel dat de NCRV zelf ook niet besefte dat het programma ineens zo populair zo worden en dat de app daarom zo vaak gedownload zou worden.
Rachel en ik moeten nu weer wachten tot december. Want dan komen er namelijk weer nieuwe afleveringen. Dan is hopelijk de een mans jury (bestaande uit Maarten van Rossem) er ook weer bij. Want die hoort met zijn grappige opmerkingen gewoon bij dit programma.
Mazzel
Rachel en ik proberen nu ook een soort Pieter Derks te zijn met de Slimste Mens App voor Android. We spelen niet alleen tegen elkaar, maar ook tegen Facebook vrienden. En die vrienden zijn in het algemeen vrij goed. Omdat het spel programma op tv zo populair is geworden, is deze app ook erg veel gedownload. Ik heb het gevoel dat de NCRV zelf ook niet besefte dat het programma ineens zo populair zo worden en dat de app daarom zo vaak gedownload zou worden.
Rachel en ik moeten nu weer wachten tot december. Want dan komen er namelijk weer nieuwe afleveringen. Dan is hopelijk de een mans jury (bestaande uit Maarten van Rossem) er ook weer bij. Want die hoort met zijn grappige opmerkingen gewoon bij dit programma.
Mazzel
31 juli 2013
Op verkenning uit
Het is natuurlijk de afgelopen tijd volop zomer geweest. Ondanks dat ik niet heel erg goed tegen extreme hitte kan, geniet ik toch wel volop van. Dit weer is natuurlijk ideaal voor BBQ’s en daarom waren we laatst op de camping van mijn ouders. Daar hebben we weer een nieuwe fase van Nathalie haar ontwikkeling meegemaakt.
Dat ze kon lopen, dat wisten we natuurlijk al. Maar meestal bleef onze kleine dondersteen toch wel bij ons in de buurt. Of was ze gewoon “tevreden te houden” met wat speelgoed. Eerst, als we ergens aankomen, kijkt op poppetje altijd de kat uit de boom, maar die periode duurt de laatste tijd steeds minder lang. Zo ook tijdens deze BBQ. Nadat madam genoeg gegeten had, wilde ze uit de stoel om de gehele camping te verkennen. Dus moesten Rachel en ik in ploegendiensten achter onze dochter aan. En het op andere gedachten brengen accepteerde onze dreumes niet. Zelfs niet als papa een veel interessantere route over de camping wist. Nee, als een soort ingebouwde tom tom liep ze de gehele camping te verkennen.
Af en toen, als ik toch weer honger kreeg, nam ik een gillend kind weer mee terug naar de stacaravan waar de BBQ werd gehouden. Maar het duurde dan meestal niet lang voordat madam weer een nieuwe route wilde uitproberen. Even kregen Nathalie’s ouders het rustiger, want de familie had zich bij het kleine zwembadje verzameld. Het water trok Nathalie als een magneet aan. Al was de “uit de boom kijk” periode wel wat langer als normaal. Ik ging in mijn bekende kleermaker zit voor het zwembad zitten, en Nathalie ging dan lekker op mijn schoot zitten kijken wat die kinderen allemaal aan het doen waren. Na dit een kwartiertje hebben aangezien, stapte ze op en wilde het water in wandelen. We hebben haar toen maar even tegen gehouden, maar na wat overleg hebben we ons poppetje toch van het water laten genieten. Dan wel met het toezicht van mama natuurlijk.
Of Nathalie ooit zo’n water rat wordt als haar vader moet nog blijken, maar ze heeft wel genoten kan ik je vertellen.
Mazzel
Dat ze kon lopen, dat wisten we natuurlijk al. Maar meestal bleef onze kleine dondersteen toch wel bij ons in de buurt. Of was ze gewoon “tevreden te houden” met wat speelgoed. Eerst, als we ergens aankomen, kijkt op poppetje altijd de kat uit de boom, maar die periode duurt de laatste tijd steeds minder lang. Zo ook tijdens deze BBQ. Nadat madam genoeg gegeten had, wilde ze uit de stoel om de gehele camping te verkennen. Dus moesten Rachel en ik in ploegendiensten achter onze dochter aan. En het op andere gedachten brengen accepteerde onze dreumes niet. Zelfs niet als papa een veel interessantere route over de camping wist. Nee, als een soort ingebouwde tom tom liep ze de gehele camping te verkennen.
Af en toen, als ik toch weer honger kreeg, nam ik een gillend kind weer mee terug naar de stacaravan waar de BBQ werd gehouden. Maar het duurde dan meestal niet lang voordat madam weer een nieuwe route wilde uitproberen. Even kregen Nathalie’s ouders het rustiger, want de familie had zich bij het kleine zwembadje verzameld. Het water trok Nathalie als een magneet aan. Al was de “uit de boom kijk” periode wel wat langer als normaal. Ik ging in mijn bekende kleermaker zit voor het zwembad zitten, en Nathalie ging dan lekker op mijn schoot zitten kijken wat die kinderen allemaal aan het doen waren. Na dit een kwartiertje hebben aangezien, stapte ze op en wilde het water in wandelen. We hebben haar toen maar even tegen gehouden, maar na wat overleg hebben we ons poppetje toch van het water laten genieten. Dan wel met het toezicht van mama natuurlijk.
Of Nathalie ooit zo’n water rat wordt als haar vader moet nog blijken, maar ze heeft wel genoten kan ik je vertellen.
Mazzel
29 juni 2013
Heiligt het doel de middelen?
Edward Snowden is natuurlijk de laatste tijd volop in het nieuws. De VS wil de klokkenluider maar al te graag bij de lurven grijpen voor het lekken van geheime informatie. Vooral het nieuws over de afluister praktijken van gewone burgers via project PRISM sloeg in als een bom. Wereldwijd is daarop geschokt gereageerd.
Ik heb de afgelopen tijd veel na zitten denken over de complexiteit van dit verhaal. Vooral toen President Obama laatst in Duitsland was en een historische speech hield in Berlijn. Er waren Duitsers die het liefst gezien hadden dat er tegen de president iets over deze afluisterpraktijken gezegd werd. Maar Kanselier Merkel hield haar kaken stijf op elkaar. Het acht uur journaal verklapte ook waarom ze er niets over gezegd had tegen haar Amerikaanse collega. Via het PRISM programma zijn er de afgelopen tijd een aantal aanslagen in Duitsland voorkomen. Obama zelf zei later in een interview dat er vrijheden (zoals privacy) gedeeltelijk opgegeven moeten kunnen worden om de veiligheid te garanderen. Het is of het een, of het ander.
Een mega dilemma dus. Want A) we willen graag in een vrije wereld leven waarin iedereen gelijk is en gelijke rechten heeft (zoals bv privacy). Maar B) omdat te kunnen realiseren hebben we een organisatie nodig die eigenlijk boven deze vrije wetten staat, en ingrijpt als het fout dreigt te gaan.
Het hele verhaal deed mij even denken aan Section 31 uit Star Trek Deep Space Nine. (werd ook nog even genoemd in de nieuwe Star Trek film). De hoofdrol spelers komen er achter dat er al 300 jaar een geheime organisatie bestaat die, zonder verantwoording af te leggen, gevaren voor “the Federation” uit te weg ruimt. Zie deze link waar ik dus zo een verband zie tussen PRISM en deze fictieve organisatie waarvan, toen ik deze afleveringen ongeveer 10 jaar geleden bekeek, niet kon realiseren dat het uiteindelijk gedeeltelijk waarheid zou worden. Vooral vanaf de 46ste seconde wordt het interessant. Vanaf dat moment legt de geheime agent uit dat het goed is dat er mensen zijn met een geweten en principes. Maar dat die mensen ook de reden zijn waarom Section 31 bestaat. Er moeten ook mensen zijn die deze vrijheden en principes beschermen tegen mensen die het hier niet mee eens zijn.
Kortom. Heiligt het doel inderdaad de middelen? Genoeg stof om over na te denken dus.
Mazzel
Ik heb de afgelopen tijd veel na zitten denken over de complexiteit van dit verhaal. Vooral toen President Obama laatst in Duitsland was en een historische speech hield in Berlijn. Er waren Duitsers die het liefst gezien hadden dat er tegen de president iets over deze afluisterpraktijken gezegd werd. Maar Kanselier Merkel hield haar kaken stijf op elkaar. Het acht uur journaal verklapte ook waarom ze er niets over gezegd had tegen haar Amerikaanse collega. Via het PRISM programma zijn er de afgelopen tijd een aantal aanslagen in Duitsland voorkomen. Obama zelf zei later in een interview dat er vrijheden (zoals privacy) gedeeltelijk opgegeven moeten kunnen worden om de veiligheid te garanderen. Het is of het een, of het ander.
Een mega dilemma dus. Want A) we willen graag in een vrije wereld leven waarin iedereen gelijk is en gelijke rechten heeft (zoals bv privacy). Maar B) omdat te kunnen realiseren hebben we een organisatie nodig die eigenlijk boven deze vrije wetten staat, en ingrijpt als het fout dreigt te gaan.
Het hele verhaal deed mij even denken aan Section 31 uit Star Trek Deep Space Nine. (werd ook nog even genoemd in de nieuwe Star Trek film). De hoofdrol spelers komen er achter dat er al 300 jaar een geheime organisatie bestaat die, zonder verantwoording af te leggen, gevaren voor “the Federation” uit te weg ruimt. Zie deze link waar ik dus zo een verband zie tussen PRISM en deze fictieve organisatie waarvan, toen ik deze afleveringen ongeveer 10 jaar geleden bekeek, niet kon realiseren dat het uiteindelijk gedeeltelijk waarheid zou worden. Vooral vanaf de 46ste seconde wordt het interessant. Vanaf dat moment legt de geheime agent uit dat het goed is dat er mensen zijn met een geweten en principes. Maar dat die mensen ook de reden zijn waarom Section 31 bestaat. Er moeten ook mensen zijn die deze vrijheden en principes beschermen tegen mensen die het hier niet mee eens zijn.
Kortom. Heiligt het doel inderdaad de middelen? Genoeg stof om over na te denken dus.
Mazzel
22 juni 2013
Het hek
De momenten dat ik daadwerkelijk pauze neem op mijn werk, zijn de laatste tijd wat zeldzaam geweest. Dat is niet goed, dat weet ik zelf ook wel, maar het schrijven van software voor de nieuwe klanten schermen vind ik erg leuk om te doen. En zodoende wil het nog wel eens gebeuren dat ik mijn broodje tijdens het ontwikkelen naar binnen werk.
Laatst besloot ik toch even een wandelingetje te gaan maken. Het was mooi weer en bovendien moet je soms even afstand nemen van het programmeren omdat je dan tussen de bomen het bos niet meer ziet. Een compleet rondje langs de golfbaan wandelen zit er eigenlijk niet meer in, want de gemeente Purmerend is druk bezig met het aanleggen van een of andere energie centrale die voor de stadsverwarming gaat zorgen. Zo’n systeem bestaat er al hoor. Ik hoor mijn collega’s die in Purmerend wonen, regelmatig klagen hierover, maar er komt zeker een uitbreiding op dit systeem of zo.
Halverwege de wandeling kwam ik het hek tegen waar ik niet meer verder mocht. Hierachter vinden dus de werkzaamheden plaats en daarvoor moesten heel wat bomen het veld ruimen kan ik hierbij verklappen. Tot mijn verbazing stond er een oudere meneer met zijn fiets pal achter het hek. Hij kon dus ook niet verder maar wilde niet het hele end terug gaan. Ik vroeg hoe hij zo aan de verkeerde kant van het hek terecht was gekomen. Hij vertelde dat hij gewoon de fiets bordjes gevolgd had maar dat er kennelijk toch iets fout gegaan was. Daar stonden we dan. Ik keek even om me heen en zag een opening in het hek zitten die breder werd naarmate je de hoogte in ging. Dus wurmde ik mezelf naar de andere kant van het hek en bood de meneer aan dat ik zijn fiets op zou tillen. De 85 jarige bewoner van Purmerend kon dit wel waarderen. Eenmaal aan “mijn” kant van het hek aangekomen, bedankte hij me en begon te vertellen over vroeger. Over hoe het in Amsterdam was tijdens de tweede wereld oorlog. En dat hij daarna als een van de eerste lichting Amsterdammers naar Purmerend was verhuist. Toen telde het stadje nog maar 4 duizend inwoners of zo. Maar nu is het groter dan Hoorn.
Elke keer, als hij weer ergens over wilde beginnen, vroeg hij of ik nog wel even tijd had, want hij besefte dat hij kletsen heerlijk vond. Maar ik onderbrak de meneer niet. Iemand die met zoveel passie kan vertellen vind ik altijd mega interessant. Geschiedenis als onderwerp zelf, natuurlijk ook, dus bleef ik aandachtig luisteren. Zo ben ik te weten gekomen dat de IJ tunnel in Amsterdam eigenlijk door de regering tegen gehouden dreigde te gaan worden. Dit omdat het project te duur werd. Maar de toenmalige burgemeester van Amsterdam heeft toen zelf de rest van het geld bij elkaar gesprokkeld. Hetgeen de regering volgens deze meneer niet echt leuk vond.
Na nog wat prachtige details over het Amsterdamse bos te hebben gehoord, vervolgde we toch maar onze wegen. Ik moest natuurlijk nog wat helpdesk werk doen en hij wilde zijn fietstocht nog afmaken. Al met al een leuke ervaring. Zo kom je nog wat te weten als je je medemens een helpende hand toe steekt.
Mazzel
Laatst besloot ik toch even een wandelingetje te gaan maken. Het was mooi weer en bovendien moet je soms even afstand nemen van het programmeren omdat je dan tussen de bomen het bos niet meer ziet. Een compleet rondje langs de golfbaan wandelen zit er eigenlijk niet meer in, want de gemeente Purmerend is druk bezig met het aanleggen van een of andere energie centrale die voor de stadsverwarming gaat zorgen. Zo’n systeem bestaat er al hoor. Ik hoor mijn collega’s die in Purmerend wonen, regelmatig klagen hierover, maar er komt zeker een uitbreiding op dit systeem of zo.
Halverwege de wandeling kwam ik het hek tegen waar ik niet meer verder mocht. Hierachter vinden dus de werkzaamheden plaats en daarvoor moesten heel wat bomen het veld ruimen kan ik hierbij verklappen. Tot mijn verbazing stond er een oudere meneer met zijn fiets pal achter het hek. Hij kon dus ook niet verder maar wilde niet het hele end terug gaan. Ik vroeg hoe hij zo aan de verkeerde kant van het hek terecht was gekomen. Hij vertelde dat hij gewoon de fiets bordjes gevolgd had maar dat er kennelijk toch iets fout gegaan was. Daar stonden we dan. Ik keek even om me heen en zag een opening in het hek zitten die breder werd naarmate je de hoogte in ging. Dus wurmde ik mezelf naar de andere kant van het hek en bood de meneer aan dat ik zijn fiets op zou tillen. De 85 jarige bewoner van Purmerend kon dit wel waarderen. Eenmaal aan “mijn” kant van het hek aangekomen, bedankte hij me en begon te vertellen over vroeger. Over hoe het in Amsterdam was tijdens de tweede wereld oorlog. En dat hij daarna als een van de eerste lichting Amsterdammers naar Purmerend was verhuist. Toen telde het stadje nog maar 4 duizend inwoners of zo. Maar nu is het groter dan Hoorn.
Elke keer, als hij weer ergens over wilde beginnen, vroeg hij of ik nog wel even tijd had, want hij besefte dat hij kletsen heerlijk vond. Maar ik onderbrak de meneer niet. Iemand die met zoveel passie kan vertellen vind ik altijd mega interessant. Geschiedenis als onderwerp zelf, natuurlijk ook, dus bleef ik aandachtig luisteren. Zo ben ik te weten gekomen dat de IJ tunnel in Amsterdam eigenlijk door de regering tegen gehouden dreigde te gaan worden. Dit omdat het project te duur werd. Maar de toenmalige burgemeester van Amsterdam heeft toen zelf de rest van het geld bij elkaar gesprokkeld. Hetgeen de regering volgens deze meneer niet echt leuk vond.
Na nog wat prachtige details over het Amsterdamse bos te hebben gehoord, vervolgde we toch maar onze wegen. Ik moest natuurlijk nog wat helpdesk werk doen en hij wilde zijn fietstocht nog afmaken. Al met al een leuke ervaring. Zo kom je nog wat te weten als je je medemens een helpende hand toe steekt.
Mazzel
21 mei 2013
Van wie zou ze het hebben?
Na een drukke werkdag, stapte ik vandaag de huiskamer weer binnen. Daar zag ik Nathalie en Rachel uitgebreid voor de tv zitten. Tijdens de verhuizing hebben we trouwens meteen ook digitale televisie van KPN aangevraagd. Je zou dan verwachten dat we het meest naar bv de diverse discovery channels of zoiets zouden zitten kijken. Maar dan zit je er flink naast. De nieuwe televisie staat verre weg het meeste op Baby TV. We moeten dus concluderen dat onze dochter nu al verslaafd is aan de televisie.
En dat werd vandaag weer bevestigd. Ik gaf Rachel een zoen en liep door naar Nathalie die uitgebreid naar het treintje van Tricky Tracks zat te kijken. Ik ging per ongeluk voor haar beeld staan op zoek naar een welkoms zoentje voor haar papa, maar daar was ze niet van gediend. Papa werd gesommeerd om aan de kant te gaan. Een beetje cru was dit wel, maar ik ging snel aan de kant zodat Nathalie kon zien hoeveel kikkers er dit keer in de rode wagon zouden stappen. Ik begon ondertussen met Rachel te overleggen of ik nog even langs de supermarkt moest gaan of niet. Volgens mij was de melk op en dat zou een probleem zijn. Van de zeven flesjes per dag die Nathalie bij haar geboorte kreeg, is er in totaal nog maar eentje over gebleven. Namelijk die van zeven uur vlak voordat ze naar bedje toe moet. We besloten dus dat ik toch even naar de supermarkt zou gaan, maar toen hoorde ik de toontjes van Charlie en de Getallen door de spiekers van de televisie galmen. Ik zag in een oogopslag dat ik deze aflevering (met het getal 10) nog nooit had gezien, dus bleef ik keurig staan. Rachel, die verwacht had dat ik de boodschappen tas zou pakken en naar de supermarkt zou gaan, vroeg of ik nog van plan was om te gaan. “Eh.. ik wil deze aflevering nog even afkijken. Die heb ik nog niet eerder gezien namelijk.” Antwoordde ik haar. Ik kreeg een blik vol vraagtekens te zien en dat gaf aanleiding om toch halverwege de aflevering het huis te verlaten.
Al fietsend naar de supermarkt dacht ik zo : “Nathalie zou die tv verslaving toch niet van mij hebben he?”……”NEEEE… VAST NIET”
Ps: wees eerlijk. Dit is een verslavend melodietje….(ter verdediging van mij zeg maar).
mazzel
En dat werd vandaag weer bevestigd. Ik gaf Rachel een zoen en liep door naar Nathalie die uitgebreid naar het treintje van Tricky Tracks zat te kijken. Ik ging per ongeluk voor haar beeld staan op zoek naar een welkoms zoentje voor haar papa, maar daar was ze niet van gediend. Papa werd gesommeerd om aan de kant te gaan. Een beetje cru was dit wel, maar ik ging snel aan de kant zodat Nathalie kon zien hoeveel kikkers er dit keer in de rode wagon zouden stappen. Ik begon ondertussen met Rachel te overleggen of ik nog even langs de supermarkt moest gaan of niet. Volgens mij was de melk op en dat zou een probleem zijn. Van de zeven flesjes per dag die Nathalie bij haar geboorte kreeg, is er in totaal nog maar eentje over gebleven. Namelijk die van zeven uur vlak voordat ze naar bedje toe moet. We besloten dus dat ik toch even naar de supermarkt zou gaan, maar toen hoorde ik de toontjes van Charlie en de Getallen door de spiekers van de televisie galmen. Ik zag in een oogopslag dat ik deze aflevering (met het getal 10) nog nooit had gezien, dus bleef ik keurig staan. Rachel, die verwacht had dat ik de boodschappen tas zou pakken en naar de supermarkt zou gaan, vroeg of ik nog van plan was om te gaan. “Eh.. ik wil deze aflevering nog even afkijken. Die heb ik nog niet eerder gezien namelijk.” Antwoordde ik haar. Ik kreeg een blik vol vraagtekens te zien en dat gaf aanleiding om toch halverwege de aflevering het huis te verlaten.
Al fietsend naar de supermarkt dacht ik zo : “Nathalie zou die tv verslaving toch niet van mij hebben he?”……”NEEEE… VAST NIET”
Ps: wees eerlijk. Dit is een verslavend melodietje….(ter verdediging van mij zeg maar).
mazzel
23 april 2013
De Noor Karlstad
Het is in juli straks alweer negen jaar geleden dat mijn oma (van mijn moeders kant) overleed, maar ik denk natuurlijk nog steeds veel aan haar. Net zoals ik dat aan alle opa’s en oma’s , die er allemaal niet meer zijn, doe natuurlijk.
Een aantal dagen nadat ze was overleden, waren wij haar huurhuisje aan het leeg halen. Die moest natuurlijk weer leeg opgeleverd worden. Ik kan me nog herinneren dat ik een A4 mapje tegen kwam waarin allemaal tekeningen en kranten knipsels zaten. Ik ging er even bij zitten en vergat mijn klustaken die ik die middag gekregen had. Ik kon het namelijk niet laten om in dit mapje rond te gaan neuzen. Het zou een extra indruk kunnen geven in wat mijn oma zoal interesseerde. Ergens halverwege, kwam ik een krantenknipsel tegen wat over het WK allround toernooi van 1987 ging. Het verhaal vertelde over de afsluitende 10 kilometer en hoe de Noor Geir Karlstad (mijn schaatsheld uit de jaren 80) het wereld record verpulverde op die afstand. Genoeg reden dus om dit krantenknipsel te onthouden.
Laatst, toen ik op youtube voor de tigste keer Sven Kramer zijn wereld record op de 5 kilometer zag schaatsen (ik vind dat namelijk een prachtig filmpje), kon ik het niet nalaten even naar Geir Karlstad te googlelen. Tot mijn verbazing was er al erg veel schaats beeld materiaal uit de jaren 80 op youtube geplaatst. Veel meer dan de jaren negentig waarin bv Koss en later Romme de toernooien beheerste. Ik pikte een willekeurig filmpje (klik hier) eruit en het duurde niet lang voordat ik me besefte dat dit die rit was waar mijn oma het krantenknipsel van bewaard had. De wikipedia site over het allround toernooi, verklapte ook meteen waarom mijn oma dit zo’n fantastisch toernooi heeft gevonden. In 1987 werd er namelijk voor het eerst in een overdekte hal geschaatst. Karlstad was niet de enige die een wereld record had neergezet. Nee, op de 1.500, 5.000 en 10.000 meter werden er snellere tijden gereden dan ooit. De 10 kilometer was helemaal spannend omdat er zelfs twee keer een record werd gereden. Karlstad was zijn record in de rit ervoor kwijtgeraakt aan Leo Visser, en wilde dit dus even recht zetten. Hij eindigde uiteindelijk op 14:03 en brak dus net niet de 14 minuten grens. Dit is een tijd waarmee je vandaag de dag met een straatlengte op de laatste plek terecht komt, maar je moet het natuurlijk in die tijdgeest zien. Karlstad zou bv de tijdgenoten van Ard Schenk weer op een minuut hebben gereden. Leuk weetje is dat het Karlstad uiteindelijk (eind 1987) toch lukt om als eerste die 14 minuten grens te doorbreken. Hetgeen ik Gianni Romme (met de 13 minuten grens), zo gegund had. Maar hij kwam helaas niet verder dan 13:03.
Al met al een leuk filmpje waarbij ik me even terug waande in het oude huisje waar mijn oma vroeger woonde. Ik zag haar al weer voor haar tvtje zitten te kijken naar het schaatsen. Die hobby (er na kijken wel te verstaan), heeft ze aan mijn moeder en mij overgedragen.
Mazzel
Een aantal dagen nadat ze was overleden, waren wij haar huurhuisje aan het leeg halen. Die moest natuurlijk weer leeg opgeleverd worden. Ik kan me nog herinneren dat ik een A4 mapje tegen kwam waarin allemaal tekeningen en kranten knipsels zaten. Ik ging er even bij zitten en vergat mijn klustaken die ik die middag gekregen had. Ik kon het namelijk niet laten om in dit mapje rond te gaan neuzen. Het zou een extra indruk kunnen geven in wat mijn oma zoal interesseerde. Ergens halverwege, kwam ik een krantenknipsel tegen wat over het WK allround toernooi van 1987 ging. Het verhaal vertelde over de afsluitende 10 kilometer en hoe de Noor Geir Karlstad (mijn schaatsheld uit de jaren 80) het wereld record verpulverde op die afstand. Genoeg reden dus om dit krantenknipsel te onthouden.
Laatst, toen ik op youtube voor de tigste keer Sven Kramer zijn wereld record op de 5 kilometer zag schaatsen (ik vind dat namelijk een prachtig filmpje), kon ik het niet nalaten even naar Geir Karlstad te googlelen. Tot mijn verbazing was er al erg veel schaats beeld materiaal uit de jaren 80 op youtube geplaatst. Veel meer dan de jaren negentig waarin bv Koss en later Romme de toernooien beheerste. Ik pikte een willekeurig filmpje (klik hier) eruit en het duurde niet lang voordat ik me besefte dat dit die rit was waar mijn oma het krantenknipsel van bewaard had. De wikipedia site over het allround toernooi, verklapte ook meteen waarom mijn oma dit zo’n fantastisch toernooi heeft gevonden. In 1987 werd er namelijk voor het eerst in een overdekte hal geschaatst. Karlstad was niet de enige die een wereld record had neergezet. Nee, op de 1.500, 5.000 en 10.000 meter werden er snellere tijden gereden dan ooit. De 10 kilometer was helemaal spannend omdat er zelfs twee keer een record werd gereden. Karlstad was zijn record in de rit ervoor kwijtgeraakt aan Leo Visser, en wilde dit dus even recht zetten. Hij eindigde uiteindelijk op 14:03 en brak dus net niet de 14 minuten grens. Dit is een tijd waarmee je vandaag de dag met een straatlengte op de laatste plek terecht komt, maar je moet het natuurlijk in die tijdgeest zien. Karlstad zou bv de tijdgenoten van Ard Schenk weer op een minuut hebben gereden. Leuk weetje is dat het Karlstad uiteindelijk (eind 1987) toch lukt om als eerste die 14 minuten grens te doorbreken. Hetgeen ik Gianni Romme (met de 13 minuten grens), zo gegund had. Maar hij kwam helaas niet verder dan 13:03.
Al met al een leuk filmpje waarbij ik me even terug waande in het oude huisje waar mijn oma vroeger woonde. Ik zag haar al weer voor haar tvtje zitten te kijken naar het schaatsen. Die hobby (er na kijken wel te verstaan), heeft ze aan mijn moeder en mij overgedragen.
Mazzel
2 april 2013
Back in the Risdam
4180 dagen… zolang ben ik eigenaar geweest van ons appartementje op de waterman. Donderdag 21 maart jongstleden kwam daar dus een einde aan. Ik lieg als ik zeg dat het me helemaal niets deed om na zo’n lange tijd toch weg te gaan, maar dat gevoel veranderde al snel en binnen notime had ik het idee dat ik weer thuis was in ons oude vertrouwde Risdam.
Het stond, toen we aan dit avontuur begonnen (verhuis avonduur), eigenlijk wel vast dat we naar dit deel van de stad wilde verhuizen. We hebben ook nog wel naar huizen in het dorp Zwaag zelf gekeken, maar de meeste huizen die we hebben bekeken kwamen uit de buurt waar Rachel en ik zelf (apart toen nog) met veel plezier hebben gewoond. Dit avontuur ging niet helemaal zonder problemen.. Er was af en toe onzekerheid of de verkoop van ons oude appartementje wel doorging of niet. De deadline waarin de koopster het officieel rond moest hebben, is tot twee keer toe verzet omdat ze problemen had met de bank, maar uiteindelijk kregen we toch groen licht om ook zelf een bod te doen op ons nieuwe stulpje. Ineens ging dat allemaal erg hard. Na weken van onzekerheid werd toen alles ineens in twee dagen beslist. Net alsof de puzzelstukjes eindelijk in elkaar mochten vallen. De dag dat we het nieuws over het groene licht hadden gehoord hadden we meteen een bod gedaan. En die werd de dag erna al geaccepteerd door de vorige eigenaar.
Op zaterdag 16 maart stond de grote oversteek gepland. We hadden een klein legertje aan vrienden en familieleden opgetrommeld die allemaal gewerkt hebben als leeuwen. We hadden het leger in tweeën groepen ingedeeld . Team alfa die op de zware til klussen werd gezet en team beta die de 96 ingepakte dozen naar het nieuwe huis ging brengen. Twee opa’s van Nathalie kregen dat weekend een extra belangrijke taak (team gamma?) , want Nathalie’s kamertje had natuurlijk absolute voorrang. Papa en mama slapen (nu nog steeds trouwens) met badlakens voor de ramen omdat het leveren van rolgordijnen een aantal weken duurt, maar ons poppetje moest natuurlijk in een donkere kamer kunnen slapen. Haar bedje, commode en kast werden in notime weer in elkaar gezet. Nathalie, die de nacht nog wel even bij opa en oma had doorgebracht, werd de zondag dus voor het eerst naar ons nieuwe huisje gebracht. We waren gruwelijk benieuwd wat ze er van vond. Ze keek even naar de mooie lampen die aan het plafond hangen, en zag na een aantal secondes haar speelgoed in de hoek staan. En daar wilde ze dan ook meteen naar toe gaan. Ons poppetje heeft totaal geen last van heimwee gehad, daar waar we in het begin wel een beetje van uitgingen. Toen we vorig jaar naar Centerparcs gingen, duurde het toch twee nachten voordat ze gewent was aan de nieuwe situatie. Maar nu slaapt ze natuurlijk gewoon in haar eigen bedje met al haar spulletjes om haar heen die ze in de waterman ook had. Zij zal zich ons kleine appartementje natuurlijk nooit kunnen herinneren.. Alleen van foto’s en video’s natuurlijk.
Het zal nog wel even duren voordat alle klussen in het huis gedaan zijn, maar in het algemeen nemen we daar de tijd voor. Vooral in het weekend worden er kasten in elkaar gezet, rolgordijnen (die wel al binnen zijn), opgehangen en dozen uitgepakt, maar van een complete chaos kan je nu al niet meer spreken (al moet je niet op onze nieuwe zolder kijken nu…)…
Toen ik vorige week in de auto stapte en naar mijn werk reed, schoot ineens het liedje Back in the USSR van de Beatles door mijn hoofd. Vooral de zinnen : “Been away so long I early knew the place.. Gee, it's good to be back home”… kregen een speciale betekenis voor mij. We are back in the Risdam.
mazzel
Het stond, toen we aan dit avontuur begonnen (verhuis avonduur), eigenlijk wel vast dat we naar dit deel van de stad wilde verhuizen. We hebben ook nog wel naar huizen in het dorp Zwaag zelf gekeken, maar de meeste huizen die we hebben bekeken kwamen uit de buurt waar Rachel en ik zelf (apart toen nog) met veel plezier hebben gewoond. Dit avontuur ging niet helemaal zonder problemen.. Er was af en toe onzekerheid of de verkoop van ons oude appartementje wel doorging of niet. De deadline waarin de koopster het officieel rond moest hebben, is tot twee keer toe verzet omdat ze problemen had met de bank, maar uiteindelijk kregen we toch groen licht om ook zelf een bod te doen op ons nieuwe stulpje. Ineens ging dat allemaal erg hard. Na weken van onzekerheid werd toen alles ineens in twee dagen beslist. Net alsof de puzzelstukjes eindelijk in elkaar mochten vallen. De dag dat we het nieuws over het groene licht hadden gehoord hadden we meteen een bod gedaan. En die werd de dag erna al geaccepteerd door de vorige eigenaar.
Op zaterdag 16 maart stond de grote oversteek gepland. We hadden een klein legertje aan vrienden en familieleden opgetrommeld die allemaal gewerkt hebben als leeuwen. We hadden het leger in tweeën groepen ingedeeld . Team alfa die op de zware til klussen werd gezet en team beta die de 96 ingepakte dozen naar het nieuwe huis ging brengen. Twee opa’s van Nathalie kregen dat weekend een extra belangrijke taak (team gamma?) , want Nathalie’s kamertje had natuurlijk absolute voorrang. Papa en mama slapen (nu nog steeds trouwens) met badlakens voor de ramen omdat het leveren van rolgordijnen een aantal weken duurt, maar ons poppetje moest natuurlijk in een donkere kamer kunnen slapen. Haar bedje, commode en kast werden in notime weer in elkaar gezet. Nathalie, die de nacht nog wel even bij opa en oma had doorgebracht, werd de zondag dus voor het eerst naar ons nieuwe huisje gebracht. We waren gruwelijk benieuwd wat ze er van vond. Ze keek even naar de mooie lampen die aan het plafond hangen, en zag na een aantal secondes haar speelgoed in de hoek staan. En daar wilde ze dan ook meteen naar toe gaan. Ons poppetje heeft totaal geen last van heimwee gehad, daar waar we in het begin wel een beetje van uitgingen. Toen we vorig jaar naar Centerparcs gingen, duurde het toch twee nachten voordat ze gewent was aan de nieuwe situatie. Maar nu slaapt ze natuurlijk gewoon in haar eigen bedje met al haar spulletjes om haar heen die ze in de waterman ook had. Zij zal zich ons kleine appartementje natuurlijk nooit kunnen herinneren.. Alleen van foto’s en video’s natuurlijk.
Het zal nog wel even duren voordat alle klussen in het huis gedaan zijn, maar in het algemeen nemen we daar de tijd voor. Vooral in het weekend worden er kasten in elkaar gezet, rolgordijnen (die wel al binnen zijn), opgehangen en dozen uitgepakt, maar van een complete chaos kan je nu al niet meer spreken (al moet je niet op onze nieuwe zolder kijken nu…)…
Toen ik vorige week in de auto stapte en naar mijn werk reed, schoot ineens het liedje Back in the USSR van de Beatles door mijn hoofd. Vooral de zinnen : “Been away so long I early knew the place.. Gee, it's good to be back home”… kregen een speciale betekenis voor mij. We are back in the Risdam.
mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
