Ik heb in mijn leven maar een paar keer een vrijgezellenfeest meegemaakt (inclusief die van mezelf), en elke keer was dat weer een hele gave ervaring. Afgelopen weekend stond er weer eentje op het menu. Dit omdat Jordy en Tanja binnenkort gaan trouwen.
Zaterdag ochtend moest ik er al heel vroeg uit. We moesten namelijk om 10 uur al in Best zijn. Dit plaatsje ligt tegen Eindhoven aan, dus moest ik wel bijna twee uurtjes rijden voordat ik er was. Gelukkig waren er geen files of zo, en iedereen was dan ook perfect op tijd. Om 11 uur stond het eerste programma van de dag op het menu. We gingen namelijk waterskiën. Aangezien ik dit nog nooit gedaan had, leek het mij wel erg gaaf. Ik was alleen bang dat ik waarschijnlijk elke keer bij de start op mijn plaat terecht zou komen. Mijn motto was : Als ik de eerste 10 meter blijf staan, ben ik al tevreden. De eerste keer haalde ik dat in ieder geval niet. Ik ging dus inderdaad behoorlijk hard onderuit. Daarbij kwam een ski op een of andere manier tegen mijn oor aan, die nu dan ook perfect blauw van kleur is. Ondanks de pijn, was ik niet van plan om het op te geven. Ik sloot weer achteraan in de rij, en het duurde dan ook niet lang voordat ik weer aan de beurt was. Het advies van de ‘Drill instructor’ volgde ik nu zo goed mogelijk op. Hij vertelde dat je eigenlijk de eerste 10 secondes niets moest doen. Gewoon in een gehurkte stand blijven staan en naar je tenen blijven kijken. Na die tien secondes langzaamaan om hoog komen.
En verrek. Dit leek nog te gaan lukken ook. Na tien secondes kreeg ik de moed om overeind te komen. De wind waaide door de nog aanwezige haren en ik besefte dat ik met een hoge snelheid langs de kabel baan werd getrokken…. Aan het einde van het rechte stuk, moest je door twee boeien heen. Anders zou je kabel slap gaan hangen en dat betekende het einde van de rit. Ik wist de boeien inderdaad te halen, maar de kabel vierde toch even (dat hoort zo). Maar na het vieren, kwam de kabel dus weer onder druk te staan, en dan krijg je een heel leuk effect kan ik je vertellen. Daarna komt er namelijk een enorme ruk aan het touw, en Jeroentje vloog daarom ook 5 a 6 meter door de lucht heen. Mark, die een keer achter mij skiede, wist mij te vertellen dat ik vanuit mijn skies werd gelanceerd…. Bij zo’n hoge snelheid plons je niet direct in het water.. Nee, dan stuiter je als een kiezelsteentje kan ik je vertellen. De moeilijkheidsgraad van het skiën was dus niet de start, maar juist het bochten werk.
In de gehele middag is het me maar twee keer gelukt om die eerste bocht te overleven. Een keertje kwam ik zelfs voorbij de tweede bocht. Maar in het algemeen kreeg ik die middag meer vlieg les dan ski les. Bovendien moest ik dan elke keer naar de kant toe zwemmen en daarna terug lopen naar het begin van de skibaan. Ondanks de pijn en de blauwe plekken, heb ik er toch van genoten. Het was een hele gave ervaring.
Programma onderdeel nummer twee van de middag, waren de HI land games. Dan moesten we allerlei kracht inspanningen verrichten om het andere team te verslaan. Vanwege de pijn, lukte veel spelletjes bij mij niet. Maar samen met Erwin wonnen we nog wel het onderdeel ton duwen. Met zijn twee-en moest je dan een ton langs een parkoers begeleiden. Wij zette volgens mij 53 secondes op de klok, en waren daarmee de concurrentie te snel af.
Na de games, gingen we lekker met de hele groep BBQ-en. Ondanks dat de BBQ zelf niet echt warm werd, wist onze ‘kok’ er toch was lekkers van te maken. Bovendien konden we na zo’n drukke middag even op adem komen. Na de BBQ gingen we terug naar Best waar onze slaapplaatsen ook waren. Daar dronken we nog gezellig wat en zijn die avond ook nog in Eindhoven uit geweest. We hebben daar een kroegen tocht gehouden, wat ons overigens vrij gemakkelijk werd gemaakt. Er is in Eindhoven namelijk een straat van bijna 1 kilometer lang, waar alleen maar kroegen in staan. Dus zodoende kan je lekker vrij gemakkelijk kroeg hoppen.
Na al die drankjes (eigenlijk een beetje te veel, maar dat hoort bij een vrijgezellen feest), hebben we een taxi terug naar Best weten te vinden (was effies zoeken). Bij terug komst zijn we meteen naar bed gegaan (we sliepen in blokhutten). Iedereen was bek af en barste waarschijnlijk van de spierpijn. Maar het was een prachtige dag geweest….
De dag erna moesten we al weer vroeg op. Maar het ontbijt was perfect door de meneer van de zorg boerderij geregeld. Om ongeveer half 11 zijn we weer op huis aangegaan. Al met al weer een gave ervaring kan ik je vertellen.
Mazzel
31 augustus 2009
23 augustus 2009
The Sarah Conner Chronicles
De laatste tijd zijn Rachel en ik naar veel films geweest. Dat is natuurlijk hartstikke leuk, maar toch miste ik de laatste tijd de aanwezigheid van een gave tv serie. Eentje waar je dan de hele week naar uit kijkt, omdat je wilt weten hoe het verder gaat. Nou, zo’n serie ben ik nu gelukkig weer aan het volgen.
Het was Ramon die tijdens onze wekelijkse wandeling erop wees. Vorige week donderdag zou namelijk de eerste aflevering van de Sarah Conner Chronicles op tv komen. Of te wel, dit is een serie waarbij het verhaal zich afspeelt tussen de films Turminator 2 en Turminator 3. Een serie dus, die over de verhaallijn gaat van een van de beste films aller tijden. Je snapt wel dat ik die natuurlijk moest gaan volgen.
De eerste Turminator film was al in de jaren 80 gemaakt, maar vanaf deel twee ben ik het pas echt gaan volgen. Ondanks dat deel drie en vier ook goed waren, vind ik persoonlijk deel twee nog steeds de beste. In de TV serie komt John en zijn moeder Sarah weer in aanraking met Turminators uit de toekomst. Net als in de tweede film, is er eentje die ‘slecht’ is en John wil vermoorden. En er is er eentje die ‘goed’ is, en dus geprogrammeerd is om hem te verdedigen. De goede is overigens niet in de vorm van Arnold Schwarzenegger, maar dit keer speelt een vrouwelijke actrice die rol. Het op het eerste oog gewoon lijkend tienermeisje waarvan je niet verwacht dat die een stalen deur kan openbreken.
De serie wordt trouwens uitgezonden op Veronica, en ik raad iedereen aan om die te gaan volgen. Om je eventueel bij die keuze te helpen, laat ik even een stukje zien : http://www.youtube.com/watch?v=NBSB2WhUdRc (duurt maar 3:24). Het meisje die dus voor de kogelregen gaat staan is Johns nieuwe beschermer.
Mazzel
Het was Ramon die tijdens onze wekelijkse wandeling erop wees. Vorige week donderdag zou namelijk de eerste aflevering van de Sarah Conner Chronicles op tv komen. Of te wel, dit is een serie waarbij het verhaal zich afspeelt tussen de films Turminator 2 en Turminator 3. Een serie dus, die over de verhaallijn gaat van een van de beste films aller tijden. Je snapt wel dat ik die natuurlijk moest gaan volgen.
De eerste Turminator film was al in de jaren 80 gemaakt, maar vanaf deel twee ben ik het pas echt gaan volgen. Ondanks dat deel drie en vier ook goed waren, vind ik persoonlijk deel twee nog steeds de beste. In de TV serie komt John en zijn moeder Sarah weer in aanraking met Turminators uit de toekomst. Net als in de tweede film, is er eentje die ‘slecht’ is en John wil vermoorden. En er is er eentje die ‘goed’ is, en dus geprogrammeerd is om hem te verdedigen. De goede is overigens niet in de vorm van Arnold Schwarzenegger, maar dit keer speelt een vrouwelijke actrice die rol. Het op het eerste oog gewoon lijkend tienermeisje waarvan je niet verwacht dat die een stalen deur kan openbreken.
De serie wordt trouwens uitgezonden op Veronica, en ik raad iedereen aan om die te gaan volgen. Om je eventueel bij die keuze te helpen, laat ik even een stukje zien : http://www.youtube.com/watch?v=NBSB2WhUdRc (duurt maar 3:24). Het meisje die dus voor de kogelregen gaat staan is Johns nieuwe beschermer.
Mazzel
16 augustus 2009
De vis houdt zich niet aan de afspraak
Ruim drie jaar lang heeft mijn neef Mark van het record op de 1000 meter schoolslag kunnen genieten. Maar daar is afgelopen maandag dus een einde aan gekomen. Lang was ik bang dat ik het 1000 meter record nooit zou kunnen verslaan, maar gelukkig heb ik mezelf dus weten te overtreffen.
Sinds maart van dit jaar, kwam het 1000 meter verhaal in een stroom versnelling terecht. Ik bleek vanaf toen over een bloedvorm te beschikken, en dat zorgde ervoor dat ik steevast de 1000 meter schoolslag binnen de 17:30 zwom. Terwijl dit normaal gesproken sporadisch voor kwam. In de maand mei kwam Marks record van 17:11 wel erg dicht bij. In twee weken tijd zwom ik twee nieuwe persoonlijke records, en was ik Mark tot op drie seconde na genaderd. Na die twee goede eindtijden, was de piek in de vorm weer voorbij en doken mijn tijden weer terug in de 17:20. De moed zakte opnieuw in de schoenen en ik had toen vaak de gedachte dat ik er misschien maar vrede mee moest hebben. Sommige wensen zijn misschien wel een brug te ver.. De droom om ooit Marks ultieme schoolslag record af te pakken, was er misschien wel eentje van.
Maar afgelopen maandag kreeg ik een nieuwe impuls. Die dag zou namelijk de 27 en een halve miljoen euro vallen in de staatsloterij show. Ik kon de trekking zelf niet mee maken omdat ik dus in het water lag. Ik zei tegen Rachel toen ik wegging : ‘Ik pak Marks record effies, als die staatsloterij Vis vanavond dan bij ons naar binnenzwemt’… Ik hield me dus aan de afspraak, maar de Vis daarin tegen niet. Die besloot om in een huis in Utrecht naar binnen te zwemmen. Bovendien veroorzaakte hij daarbij een hoop commotie bij mensen die blijkbaar niet kunnen rekenen. Er zijn namelijk mensen die het begrip een vijfde lot niet begrijpen. Voor die mensen die zoiets niet kunnen bevatten, raad ik aan om terug te gaan naar de lagere school. Daar wordt zoiets perfect uitgelegd.
Mazzel.
Sinds maart van dit jaar, kwam het 1000 meter verhaal in een stroom versnelling terecht. Ik bleek vanaf toen over een bloedvorm te beschikken, en dat zorgde ervoor dat ik steevast de 1000 meter schoolslag binnen de 17:30 zwom. Terwijl dit normaal gesproken sporadisch voor kwam. In de maand mei kwam Marks record van 17:11 wel erg dicht bij. In twee weken tijd zwom ik twee nieuwe persoonlijke records, en was ik Mark tot op drie seconde na genaderd. Na die twee goede eindtijden, was de piek in de vorm weer voorbij en doken mijn tijden weer terug in de 17:20. De moed zakte opnieuw in de schoenen en ik had toen vaak de gedachte dat ik er misschien maar vrede mee moest hebben. Sommige wensen zijn misschien wel een brug te ver.. De droom om ooit Marks ultieme schoolslag record af te pakken, was er misschien wel eentje van.
Maar afgelopen maandag kreeg ik een nieuwe impuls. Die dag zou namelijk de 27 en een halve miljoen euro vallen in de staatsloterij show. Ik kon de trekking zelf niet mee maken omdat ik dus in het water lag. Ik zei tegen Rachel toen ik wegging : ‘Ik pak Marks record effies, als die staatsloterij Vis vanavond dan bij ons naar binnenzwemt’… Ik hield me dus aan de afspraak, maar de Vis daarin tegen niet. Die besloot om in een huis in Utrecht naar binnen te zwemmen. Bovendien veroorzaakte hij daarbij een hoop commotie bij mensen die blijkbaar niet kunnen rekenen. Er zijn namelijk mensen die het begrip een vijfde lot niet begrijpen. Voor die mensen die zoiets niet kunnen bevatten, raad ik aan om terug te gaan naar de lagere school. Daar wordt zoiets perfect uitgelegd.
Mazzel.
9 augustus 2009
The General
Zelfs RTL7 begon in te zien dat het te erg werd met het maar blijven herhalen van The A-Team. Dit hield niet in dat ze helemaal geen ‘jeugdsentiment’ serie meer wilden uitzenden. In tegendeel zelfs. Ze besloten om de oude Duke boys met de General Lee maar weer eens uit de kast te halen.
Hoe meer blogs ik schrijf, hoe meer ik besef hoeveel jeugdsentiment ‘situaties’ ik wel niet heb. The dukes of Hazzard behoort wel tot de wat oudere series, en werd volgens mij nog voor The Knight rider uitgezonden. Ik was volgens mij nog geen 10 of zo, toen hiervan de eerste afleveringen door de TROS werden uitgezonden… Ik kon als klein kind natuurlijk niet weten waar die vlag op die oranje auto voor stond. En ook de vele opmerkingen door de acteurs die verwezen naar de Amerikaanse Burgeroorlog heb ik vast nooit begrepen.
Pas jaren later, toen de tv Serie North and South werd uitgezonden, kwam ik er pas achter dat er zo ie zo een burgeroorlog in Amerika was geweest. Iets wat ik overigens extreem slecht vind van mijn lagere school. In die zes jaar dat ik daar op gezeten heb, is er met geen woord over deze oorlog gerept. Ook onze eigen slavenhandel verleden werd op die school niet behandeld. Toen werd aangekondigd dat de serie op de tv kwam, kan ik me nog herinneren dat ik tegen mijn vader zei : “Wat een onzin, er is nooit een burgeroorlog in Amerika geweest”. Mijn vader, die waarschijnlijk een betere lagere school had gehad dan ik, vertelde me dat dit toch weldegelijk gebeurd is.
Vol verwondering heb ik naar die serie gekeken. Ik vond het vooral ongelofelijk dat die soldaten in die tijd gewoon tegenover elkaar op een open stuk land gingen staan. Die gasten die vooraan stonden, moeten toch beseft hebben, dat de kans vrijwel nihil was dat ze de eerste 10 minuten van de strijd zouden overleven…. North and South is verreweg een van de betere series geweest, waar ik waarschijnlijk meer heb geleerd over die tijd dan in de volledige zes jaar op de lagere school.
Bij latere herhalingen van de Dukes of Hazzard, begreep ik dus veel meer van die serie dan toen ik klein was (al is dit waarschijnlijk ook wel logisch). Bijvoorbeeld waar dat vreemde Engelse accent vandaan kwam. Of de naam van de oranje auto zelf. Laatst zaten Rachel en ik naar een aflevering te kijken waarin werd verteld hoe de twee neven de auto in hun bezit kregen. Ik ga deze blog afsluiten met een filmpje uit die aflevering. Daarin kan je de eerste ‘JUMP’ van de General zien (duurt maar 1:30). http://www.youtube.com/watch?v=uKp-FWwmFB4
Mazzel
Hoe meer blogs ik schrijf, hoe meer ik besef hoeveel jeugdsentiment ‘situaties’ ik wel niet heb. The dukes of Hazzard behoort wel tot de wat oudere series, en werd volgens mij nog voor The Knight rider uitgezonden. Ik was volgens mij nog geen 10 of zo, toen hiervan de eerste afleveringen door de TROS werden uitgezonden… Ik kon als klein kind natuurlijk niet weten waar die vlag op die oranje auto voor stond. En ook de vele opmerkingen door de acteurs die verwezen naar de Amerikaanse Burgeroorlog heb ik vast nooit begrepen.
Pas jaren later, toen de tv Serie North and South werd uitgezonden, kwam ik er pas achter dat er zo ie zo een burgeroorlog in Amerika was geweest. Iets wat ik overigens extreem slecht vind van mijn lagere school. In die zes jaar dat ik daar op gezeten heb, is er met geen woord over deze oorlog gerept. Ook onze eigen slavenhandel verleden werd op die school niet behandeld. Toen werd aangekondigd dat de serie op de tv kwam, kan ik me nog herinneren dat ik tegen mijn vader zei : “Wat een onzin, er is nooit een burgeroorlog in Amerika geweest”. Mijn vader, die waarschijnlijk een betere lagere school had gehad dan ik, vertelde me dat dit toch weldegelijk gebeurd is.
Vol verwondering heb ik naar die serie gekeken. Ik vond het vooral ongelofelijk dat die soldaten in die tijd gewoon tegenover elkaar op een open stuk land gingen staan. Die gasten die vooraan stonden, moeten toch beseft hebben, dat de kans vrijwel nihil was dat ze de eerste 10 minuten van de strijd zouden overleven…. North and South is verreweg een van de betere series geweest, waar ik waarschijnlijk meer heb geleerd over die tijd dan in de volledige zes jaar op de lagere school.
Bij latere herhalingen van de Dukes of Hazzard, begreep ik dus veel meer van die serie dan toen ik klein was (al is dit waarschijnlijk ook wel logisch). Bijvoorbeeld waar dat vreemde Engelse accent vandaan kwam. Of de naam van de oranje auto zelf. Laatst zaten Rachel en ik naar een aflevering te kijken waarin werd verteld hoe de twee neven de auto in hun bezit kregen. Ik ga deze blog afsluiten met een filmpje uit die aflevering. Daarin kan je de eerste ‘JUMP’ van de General zien (duurt maar 1:30). http://www.youtube.com/watch?v=uKp-FWwmFB4
Mazzel
3 augustus 2009
De vierde prestatie tocht in het IJsselmeer
Rachel en ik hebben een druk weekend achter de rug….. Afgelopen vrijdag hebben we gezien hoe Harry Potter kennis maakte met de half bloed prins. … Op zaterdag zijn we afgereisd naar zuid Limburg omdat Mark zijn verjaardag vierde. .. En zondag stond mijn vierde prestatie tocht op het menu.
Toen ik zondag ochtend wakker werd, was ik aanvankelijk bang dat de prestatie tocht afgelast zou worden. Het regende namelijk behoorlijk, en ik besefte dat dit dan een van de eerste onderdelen is, die dan niet doorgaat. Toen het om een uur of twaalf droog begon te worden, ben ik meteen op de fiets gestapt, en naar het Juliana park gereden. Bij de inschrijf balie herkende de meneer me nog van de vorige drie prestatie tochten. Het was zo ie zo goed nieuws dat hij daar nog zat natuurlijk, en hij kon me het goede nieuws melden dat de 1000 meter prestatie tocht gewoon door zou gaan.
Rachel, Ramon en mijn moeder werden op de hoogte gebracht dat het feest dus door ging. We hadden om kwart over twee in het park afgesproken. Rachel en ik konden nog net de finish zien van de 10 kilometer vrije slag. Toen ik me om 12.00 uur had ingeschreven, waren die zwemmers net begonnen. Toen wij er dus ongeveer 2 uur later met zijn alle waren, kwamen de eerste zwemmers pas binnen.
Om 14:35 stond programma nummer negen (de 1000 meter prestatie tocht) op de planning. Dit liep even uit, omdat er nog wat officiële wedstrijd zwemmers in het water lagen. Wij mochten die natuurlijk niet in de weg zitten. Met ongeveer 10 minuten vertraging ging ik pas het water in. Gelukkig was het niet zo extreem koud, al moet ik de eerste paar secondes natuurlijk altijd even wennen…. Een groep geoefende borstcrawl zwemmers gingen er als een speer vandoor, en het was geen goed idee van mij, om die proberen te volgen. Zodoende ging ik veels te snel van start, en raakte ik snel door mijn energie heen.
Ondanks dat, ging het volgens mij wel lekker. Ik had gehoopt op een persoonlijk record, omdat het de laatste tijd erg goed gaat met de 1000 meter schoolslag in het zwembad. Maar een record zat er helaas niet in. Ik klokte exact 20 minuten toen ik bij het finish bord aankwam. Dit had Rachel goed voor me gedaan. Toen ik echter via het trapje weer het water wilde verlaten, schoot de kramp in mijn kuit. De aanwezige EHBO-ers schoten meteen te hulp. Na een slordige vijf minuten wisten ze me naar de eerste hulp te assisteren waar ik uiteindelijk verder werd geholpen.
Vandaag kon ik op het internet mijn eindtijd vergelijken met die van de ‘echte mannen’. Deze groep (van 19 zwemmers) moesten zondag om kwart over vier de 1000 meter schoolslag zwemmen. Als ik met die groep had meegedaan, was ik dus de 20ste zwemmer geweest. Met mijn 20:00 was ik dan elfde geworden.
Mazzel
Toen ik zondag ochtend wakker werd, was ik aanvankelijk bang dat de prestatie tocht afgelast zou worden. Het regende namelijk behoorlijk, en ik besefte dat dit dan een van de eerste onderdelen is, die dan niet doorgaat. Toen het om een uur of twaalf droog begon te worden, ben ik meteen op de fiets gestapt, en naar het Juliana park gereden. Bij de inschrijf balie herkende de meneer me nog van de vorige drie prestatie tochten. Het was zo ie zo goed nieuws dat hij daar nog zat natuurlijk, en hij kon me het goede nieuws melden dat de 1000 meter prestatie tocht gewoon door zou gaan.
Rachel, Ramon en mijn moeder werden op de hoogte gebracht dat het feest dus door ging. We hadden om kwart over twee in het park afgesproken. Rachel en ik konden nog net de finish zien van de 10 kilometer vrije slag. Toen ik me om 12.00 uur had ingeschreven, waren die zwemmers net begonnen. Toen wij er dus ongeveer 2 uur later met zijn alle waren, kwamen de eerste zwemmers pas binnen.
Om 14:35 stond programma nummer negen (de 1000 meter prestatie tocht) op de planning. Dit liep even uit, omdat er nog wat officiële wedstrijd zwemmers in het water lagen. Wij mochten die natuurlijk niet in de weg zitten. Met ongeveer 10 minuten vertraging ging ik pas het water in. Gelukkig was het niet zo extreem koud, al moet ik de eerste paar secondes natuurlijk altijd even wennen…. Een groep geoefende borstcrawl zwemmers gingen er als een speer vandoor, en het was geen goed idee van mij, om die proberen te volgen. Zodoende ging ik veels te snel van start, en raakte ik snel door mijn energie heen.
Ondanks dat, ging het volgens mij wel lekker. Ik had gehoopt op een persoonlijk record, omdat het de laatste tijd erg goed gaat met de 1000 meter schoolslag in het zwembad. Maar een record zat er helaas niet in. Ik klokte exact 20 minuten toen ik bij het finish bord aankwam. Dit had Rachel goed voor me gedaan. Toen ik echter via het trapje weer het water wilde verlaten, schoot de kramp in mijn kuit. De aanwezige EHBO-ers schoten meteen te hulp. Na een slordige vijf minuten wisten ze me naar de eerste hulp te assisteren waar ik uiteindelijk verder werd geholpen.
Vandaag kon ik op het internet mijn eindtijd vergelijken met die van de ‘echte mannen’. Deze groep (van 19 zwemmers) moesten zondag om kwart over vier de 1000 meter schoolslag zwemmen. Als ik met die groep had meegedaan, was ik dus de 20ste zwemmer geweest. Met mijn 20:00 was ik dan elfde geworden.
Mazzel
28 juli 2009
Professor Dawkins
Professor Richard Dawkins is waarschijnlijk de bekendste Atheïst die vandaag de dag op onze aardkloot rondloopt. Dawkins, die zijn bekendheid kreeg door in 1976 het boek ‘the Selfish gene’ uit te brengen , is een groot fan van Charles Darwin en zijn Evolutie theorie. Sinds jaar en dag probeert de professor het Atheïsme op de kaart te krijgen. Hij richt hierbij trouwens zijn pijlen hoofdzakelijk op Amerika, waar Atheïstische mensen nog openlijk worden gediscrimineerd. In 2006 bracht hij de bestseller ‘The God Delusion’ op de markt, en de Nederlandse versie (God als misvatting) zag ik een paar maanden geleden in de boekhandel liggen, toen Rachel en ik op ‘boekenjacht’ waren.
Ondanks dat ik mezelf helemaal niet als Atheïst zie (ik beschouw mezelf meer als Agnostisch), besloot ik toch om het boek aan te schaffen. Dit omdat ik goede recensies had gelezen op het internet. Ik las ergens dat Dawkins gezegd had dat de kans aanwezig was dat als een licht gelovig persoon dit boek zou oppakken, diegene het weer als Atheïst zou neerleggen. Dit niet alleen onder het mom van dat het boek zodanig goed zou zijn, maar ook om te bewijzen dat mensen in het algemeen veel ‘Atheïstischer’ zijn dan dat ze van zichzelf denken. Deze agnost kon die uitdaging van de beroemde professor niet weerstaan en besloot na een paar minuten nadenken, toch om het boek aan te schaffen.
Dat naast religie ook agnosten een veeg uit de pan kregen in het boek, had ik eigenlijk wel kunnen verwachten. Op discussie hyves die ik, na het overlijden van mijn oom veel bezocht, werd mij al snel duidelijk dat beide uiteindes van het religieuze spectrum (extreem religieus aan de ene kant en extreem atheïstisch aan de ander) agnosten als besluitenloze mensen zien. Dawkins besteedde in zijn boek er een subhoofdstuk aan die hij ‘de armoede van het agnosticisme’ noemde.
Maar verre weg de meeste aandacht ging natuurlijk uit in de richting religie in het algemeen. Hij probeerde hierbij zoveel mogelijk onderwerpen te bespreken. Hij probeerde ook om een evolutionaire verklaring te geven waarom religie zo ie zo bestaat, en wat de drijfveer daarachter dan wel niet is. Voor een volledig verslag over het boek kan je de volgende link beter even aanklikken: http://www.freewebs.com/deatheist/Artikelen/RecensieDawkins.htm Die link omschrijft op 1 pagina perfect waar het complete boek inhoudelijk op in gaat. Wat ik nog wel even wil noemen is dat als ‘gematigde’ religieuze mensen Dawkins een brief schreven, dat hij ze soms op het werk van professor Ken Miller wees.. Dit is wel grappig, omdat ik in mijn speach bij de Engel van Hoorn precies het zelfde deed. Miller heeft namelijk helemaal geen moeite met het koppelen van religie en wetenschap. Dat kan je absoluut niet over Dawkins zeggen. Ik vond het wel karakter vol van hem dat hij professor Miller wel aan bevool aan de vele mensen die hem schrijven.
Toen ik gister, na het zwemmen van een knappe 17:24 onder de douche stond, vroeg ik me af of Dawkins met zijn boek van mij nu een Atheïst had gemaakt of niet. Ik was het, door het hele boek heen, voor een slordige 80 tot 90 procent wel met hem eens. Maar zijn subhoofdstuk over de agnosten was wel sterk, maar overschaduwd volgens mij nog steeds niet de opmerking die Albert Einstein ooit maakte. Hij zei ooit dat hoe meer hij over het universum leerde, hoe meer hij besefte hoe weinig hij er maar van wist. Ik kwam tot de conclusie dat ik blij ben met het feit dat ik ervoor uit durf te komen dat ik iets niet weet. Ik ben liever besluiteloos als het neerkomt op re-incarnatie, geesten, goden of welke andere mythische wezens dan ook, dan een standpunt in te nemen waar ik waarschijnlijk niet eens 10 procent volledig weet wat het allemaal inhoud.
Mazzel
Ondanks dat ik mezelf helemaal niet als Atheïst zie (ik beschouw mezelf meer als Agnostisch), besloot ik toch om het boek aan te schaffen. Dit omdat ik goede recensies had gelezen op het internet. Ik las ergens dat Dawkins gezegd had dat de kans aanwezig was dat als een licht gelovig persoon dit boek zou oppakken, diegene het weer als Atheïst zou neerleggen. Dit niet alleen onder het mom van dat het boek zodanig goed zou zijn, maar ook om te bewijzen dat mensen in het algemeen veel ‘Atheïstischer’ zijn dan dat ze van zichzelf denken. Deze agnost kon die uitdaging van de beroemde professor niet weerstaan en besloot na een paar minuten nadenken, toch om het boek aan te schaffen.
Dat naast religie ook agnosten een veeg uit de pan kregen in het boek, had ik eigenlijk wel kunnen verwachten. Op discussie hyves die ik, na het overlijden van mijn oom veel bezocht, werd mij al snel duidelijk dat beide uiteindes van het religieuze spectrum (extreem religieus aan de ene kant en extreem atheïstisch aan de ander) agnosten als besluitenloze mensen zien. Dawkins besteedde in zijn boek er een subhoofdstuk aan die hij ‘de armoede van het agnosticisme’ noemde.
Maar verre weg de meeste aandacht ging natuurlijk uit in de richting religie in het algemeen. Hij probeerde hierbij zoveel mogelijk onderwerpen te bespreken. Hij probeerde ook om een evolutionaire verklaring te geven waarom religie zo ie zo bestaat, en wat de drijfveer daarachter dan wel niet is. Voor een volledig verslag over het boek kan je de volgende link beter even aanklikken: http://www.freewebs.com/deatheist/Artikelen/RecensieDawkins.htm Die link omschrijft op 1 pagina perfect waar het complete boek inhoudelijk op in gaat. Wat ik nog wel even wil noemen is dat als ‘gematigde’ religieuze mensen Dawkins een brief schreven, dat hij ze soms op het werk van professor Ken Miller wees.. Dit is wel grappig, omdat ik in mijn speach bij de Engel van Hoorn precies het zelfde deed. Miller heeft namelijk helemaal geen moeite met het koppelen van religie en wetenschap. Dat kan je absoluut niet over Dawkins zeggen. Ik vond het wel karakter vol van hem dat hij professor Miller wel aan bevool aan de vele mensen die hem schrijven.
Toen ik gister, na het zwemmen van een knappe 17:24 onder de douche stond, vroeg ik me af of Dawkins met zijn boek van mij nu een Atheïst had gemaakt of niet. Ik was het, door het hele boek heen, voor een slordige 80 tot 90 procent wel met hem eens. Maar zijn subhoofdstuk over de agnosten was wel sterk, maar overschaduwd volgens mij nog steeds niet de opmerking die Albert Einstein ooit maakte. Hij zei ooit dat hoe meer hij over het universum leerde, hoe meer hij besefte hoe weinig hij er maar van wist. Ik kwam tot de conclusie dat ik blij ben met het feit dat ik ervoor uit durf te komen dat ik iets niet weet. Ik ben liever besluiteloos als het neerkomt op re-incarnatie, geesten, goden of welke andere mythische wezens dan ook, dan een standpunt in te nemen waar ik waarschijnlijk niet eens 10 procent volledig weet wat het allemaal inhoud.
Mazzel
24 juli 2009
Bruno
Naast dat we af en toe met John Doe en zijn vriendin naar de bios gaan, doen we dit zo nu en dan ook met Ramon. Laatst was het weer eens zover.. Echter toen we de afspraak via de telefoon wilde maken, hadden we geen idee naar welke film we moesten gaan. Uiteindelijk is de keuze op de film Bruno gevallen.
Nou, dat hebben we geweten. Het is me eigenlijk nog nooit gebeurd, maar ik had nog nooit een slechte film in de bios bekeken. Eens moest dus de eerste keer zijn. Na een paar minuten had ik al het idee dat de film niet veel voorstelde. Bij de tijd dat het pauze was, besefte ik mezelf dat we dus nog maar op de helft zaten. Gelukkig was de ‘tweede helft’ ietsjes beter. Maar het kan natuurlijk ook zo zijn, dat ik langzaam aan in de film begon te groeien. Ik betrapte me er af en toe op dat ik een kleine glimlach op mijn gezicht kreeg. Ramon hoorde ik zo nu en dan ook wel lachen, maar bij Rachel was dat zeker niet het geval. Aan het einde van de film gaf ik het verhaal een vier. Ramon wist er nog een zes uit te persen. Maar Rachel kwam met een min 1 aanzetten. Die heeft waarschijnlijk de slechtste film aller tijden gezien.
Maar extreem erg vonden we dat niet hoor. Na het film kijken met Ramon, gaan we namelijk altijd nog even na zitten. We beginnen daarmee altijd in de bar van de bios zelf. De nodige biertjes en zoete witte wijntje worden dan ‘verwerkt’. Aangezien we met de trein naar Purmerend reizen (omdat we wat drinken), moeten we natuurlijk wel weer op tijd terug naar Hoorn gaan. Maar het feest is dan nog niet voorbij hoor. In de stad drinken we dan ook nog wat biertjes voordat we weer naar huis gaan.
Mazzel
Nou, dat hebben we geweten. Het is me eigenlijk nog nooit gebeurd, maar ik had nog nooit een slechte film in de bios bekeken. Eens moest dus de eerste keer zijn. Na een paar minuten had ik al het idee dat de film niet veel voorstelde. Bij de tijd dat het pauze was, besefte ik mezelf dat we dus nog maar op de helft zaten. Gelukkig was de ‘tweede helft’ ietsjes beter. Maar het kan natuurlijk ook zo zijn, dat ik langzaam aan in de film begon te groeien. Ik betrapte me er af en toe op dat ik een kleine glimlach op mijn gezicht kreeg. Ramon hoorde ik zo nu en dan ook wel lachen, maar bij Rachel was dat zeker niet het geval. Aan het einde van de film gaf ik het verhaal een vier. Ramon wist er nog een zes uit te persen. Maar Rachel kwam met een min 1 aanzetten. Die heeft waarschijnlijk de slechtste film aller tijden gezien.
Maar extreem erg vonden we dat niet hoor. Na het film kijken met Ramon, gaan we namelijk altijd nog even na zitten. We beginnen daarmee altijd in de bar van de bios zelf. De nodige biertjes en zoete witte wijntje worden dan ‘verwerkt’. Aangezien we met de trein naar Purmerend reizen (omdat we wat drinken), moeten we natuurlijk wel weer op tijd terug naar Hoorn gaan. Maar het feest is dan nog niet voorbij hoor. In de stad drinken we dan ook nog wat biertjes voordat we weer naar huis gaan.
Mazzel
18 juli 2009
Het oude kippenhok
Voor deze blog duik ik weer even terug in de jaren tachtig. Ik kan me nog een middag herinneren dat ik samen met mijn twee neven een kippenhok op de boerderij moesten slopen. Dat gaf een beetje een tegenstrijdig gevoel. Aan de ene kant was het hartstikke leuk om te doen, maar aan de andere kant was het jammer dat het gebouwtje om moest.
Jaren lang hebben we namelijk in het ongebruikte kippenhok gespeeld. Soms werd het als gevangenis gebruikt, soms zaten we gewoon in om te ouwehoeren. Zolang ik me destijds als kind kon herinneren, was dat kippenhok al daar. En dat klopte ook wel, want vorig jaar zag ik op een oude opname die me vader in 1974 maakte op de boerderij, het gebouwtje even voorbij flitsen. Toen werd het waarschijnlijk nog wel door de juiste ‘eigenaren’ bewoond. Ik was dus eigenlijk helemaal niet blij toen besloten werd dat het gebouwtje gesloopt moest worden. Op een of andere manier werd ik gevraagd om mee te helpen met de sloop. Dat vond ik dan eigenlijk ook wel weer leuk. Gezellig met mijn twee neven samen werken vond ik altijd erg gaaf.
Daar stonden we dan… Met zijn drieën naar het ‘gevaarte’ te kijken. Ik ken me nog herinneren dat we vrijwel de hele middag bezig zijn geweest met de sloop. Op een gegeven ogenblik, toen we even pauze aan het vieren waren, kwam mijn oma even naar haar drie kleinkinderen kijken. Ze had overheerlijke limonade meegenomen, en volgens mij ook een paar boterhammen. Als ik eens in de zoveel tijd aan mijn oma terug denk, dan zie ik haar daar nog zo aan komen wandelen.
Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat ze overleed. Het beeld van dat ze daar kwam aanlopen, plus vele andere herinneringen aan haar, kwamen vandaag dus extra vaak voorbij flitsen.
Mazzel
Jaren lang hebben we namelijk in het ongebruikte kippenhok gespeeld. Soms werd het als gevangenis gebruikt, soms zaten we gewoon in om te ouwehoeren. Zolang ik me destijds als kind kon herinneren, was dat kippenhok al daar. En dat klopte ook wel, want vorig jaar zag ik op een oude opname die me vader in 1974 maakte op de boerderij, het gebouwtje even voorbij flitsen. Toen werd het waarschijnlijk nog wel door de juiste ‘eigenaren’ bewoond. Ik was dus eigenlijk helemaal niet blij toen besloten werd dat het gebouwtje gesloopt moest worden. Op een of andere manier werd ik gevraagd om mee te helpen met de sloop. Dat vond ik dan eigenlijk ook wel weer leuk. Gezellig met mijn twee neven samen werken vond ik altijd erg gaaf.
Daar stonden we dan… Met zijn drieën naar het ‘gevaarte’ te kijken. Ik ken me nog herinneren dat we vrijwel de hele middag bezig zijn geweest met de sloop. Op een gegeven ogenblik, toen we even pauze aan het vieren waren, kwam mijn oma even naar haar drie kleinkinderen kijken. Ze had overheerlijke limonade meegenomen, en volgens mij ook een paar boterhammen. Als ik eens in de zoveel tijd aan mijn oma terug denk, dan zie ik haar daar nog zo aan komen wandelen.
Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat ze overleed. Het beeld van dat ze daar kwam aanlopen, plus vele andere herinneringen aan haar, kwamen vandaag dus extra vaak voorbij flitsen.
Mazzel
12 juli 2009
Het begint te lopen
Ongeveer twee jaar geleden besteedde ik een weblog over het Borgings programma wat ik destijds geschreven had. Die weblog heette ‘Mijn eigen stem’ en ging over de nieuwe wetgeving dat warme broodjes die ten toon worden gesteld, dat die binnen twee uur verkocht moeten worden. Een grote klant vroeg toen aan ons of we het papierwerk erachter op een of andere manier konden automatiseren. In deze blog omschrijf ik hoe dat project zich verder heeft ontwikkeld.
Je hoeft trouwens niet bang te zijn dat je, als je in zo’n broodjes zaak bent, dat je mijn stem dan te horen krijgt. Dat is achteraf terug gedraaid omdat de computers, waar het programma op draait, niet over een geluidskaart beschikten. Maar erg vond ik dat niet hoor. Het bleef echter na een drietal leveringen akelig stil. En zodoende was ik bang dat het daarbij ook zou blijven. Maar de laatste tijd kreeg ik steeds meer collega’s aan de lijn die vragen over het Borgings programma hadden. Via verkoop kwam ik erachter dat de klant toch door was gegaan met het openen van nieuwe broodjeszaak winkels.
Deze winkels zijn trouwens altijd bij treinstations gelokaliseerd. De eerste twee leveringen waren bij Amsterdam Sloterdijk en bij het treinstation bij het WTC (Amstel???). Ondertussen zijn de treinstations in Utrecht, Delft, Tilburg , Rotterdam en Breda daarbij gekomen. Het ‘Borgings imperium’ breid zich dus langzaam uit. Het programma zelf is overigens niet meer aangepast na de eerste installaties (zijn wel wat start problemen opgelost natuurlijk). Bij de eerste onderhandelingen werd de wens geopperd dat er een koppeling met hun backoffice systeem gemaakt moest worden. Daarover heb ik tot nu toe nog niets gehoord. Via verkoop heb ik begrepen dat de klant zelf nog niet precies weet wat ze dan precies willen. Dus daar zit ik nog even op te wachten, want het schrijven van zo’n grote koppeling is natuurlijk prachtig om te doen.
Mazzel
Je hoeft trouwens niet bang te zijn dat je, als je in zo’n broodjes zaak bent, dat je mijn stem dan te horen krijgt. Dat is achteraf terug gedraaid omdat de computers, waar het programma op draait, niet over een geluidskaart beschikten. Maar erg vond ik dat niet hoor. Het bleef echter na een drietal leveringen akelig stil. En zodoende was ik bang dat het daarbij ook zou blijven. Maar de laatste tijd kreeg ik steeds meer collega’s aan de lijn die vragen over het Borgings programma hadden. Via verkoop kwam ik erachter dat de klant toch door was gegaan met het openen van nieuwe broodjeszaak winkels.
Deze winkels zijn trouwens altijd bij treinstations gelokaliseerd. De eerste twee leveringen waren bij Amsterdam Sloterdijk en bij het treinstation bij het WTC (Amstel???). Ondertussen zijn de treinstations in Utrecht, Delft, Tilburg , Rotterdam en Breda daarbij gekomen. Het ‘Borgings imperium’ breid zich dus langzaam uit. Het programma zelf is overigens niet meer aangepast na de eerste installaties (zijn wel wat start problemen opgelost natuurlijk). Bij de eerste onderhandelingen werd de wens geopperd dat er een koppeling met hun backoffice systeem gemaakt moest worden. Daarover heb ik tot nu toe nog niets gehoord. Via verkoop heb ik begrepen dat de klant zelf nog niet precies weet wat ze dan precies willen. Dus daar zit ik nog even op te wachten, want het schrijven van zo’n grote koppeling is natuurlijk prachtig om te doen.
Mazzel
5 juli 2009
Lewis Black
Stand up comedy is vandaag de dag waarschijnlijk populairder dan ooit. Vroeger had je maar een paar mensen in Nederland die daar bekent om stonden, maar vandaag de dag worden er hele tv shows mee gevuld. Ook via youtube kan je menig avondje vullen met filmpjes van talloze komedianten uit talloze shows. Dit raad ik iedereen dan ook zeker aan om een keertje te gaan doen.
Ik kwam laatst, via hyves wel te verstaan, op het spoor van een Amerikaanse Komediant. Zijn naam is Lewis Black, en bij het bekijken van een aantal youtube filmpjes van hem, besloot ik om deze blog te gaan schrijven. Hij is van joodse afkomst, en heeft een gruwelijke hekel aan oud president Bush. Tenminste, zo kwam het bij mij over. … Bij het bekijken van zijn shows, werd duidelijk dat hij behoorlijk wat grove taal gebruikt. Hij zelf beseft dat er mensen zijn die dat niet echt kunnen waarderen. In het begin van een show lag hij uit waarom dit optreden in een ander theater werd gegeven. Dit kwam omdat het theater waar het optreden aanvankelijk zou worden gehouden, lucht kreeg van zijn manier van praten (zal ik maar zeggen). Zodoende (mits het verhaal klopt natuurlijk), zijn ze naar een ander theater gegaan, die gelukkig wel blij waren met deze toffe gast.
Wat ik ook tof van hem vind, is dat hij niet een bepaalde groep mensen eruit pikt en die dan belachelijk maakt . Mooi voorbeeld daarvan vind ik hoe hij uitlegt hoe volgens hem het oude testament tot stand is gekomen. Hij is dus niet te beroert om ook over zijn eigen volk grapjes te maken. Vooral over de opmerking : ‘Jullie kijken Jerry Springer.. Zo zijn wij nu… ken je na gaan hoe wij destijds waren’ was ik erg onder de indruk.
Ik ga natuurlijk ook nog wat linkjes op deze blog achterlaten. Een van de gaafste stukjes die ik op het internet vond ging over toen Lewis nog op school zat en er om de week een luchtalarm training werd gehouden : http://www.youtube.com/watch?v=Sbw6Nxf8dYU (duurt maar 2:17).
Het tweede linkje die ik de lezers van mijn blog wil voorschotelen, heeft eigenlijk ook nog te maken met mijn blog ‘(piep) you’. Alleen Lewis kan dit natuurlijk op een veel betere manier uitleggen dan ik dat deed. Hij verteld hierin dat het belachelijk is dat homo’s en Lesbiennen (Queers in het Engels) nog steeds zo gediscrimineerd worden : http://www.youtube.com/watch?v=3ANrvQC4wIk&feature=related (duurt maar 3:39).
Mazzel
Ik kwam laatst, via hyves wel te verstaan, op het spoor van een Amerikaanse Komediant. Zijn naam is Lewis Black, en bij het bekijken van een aantal youtube filmpjes van hem, besloot ik om deze blog te gaan schrijven. Hij is van joodse afkomst, en heeft een gruwelijke hekel aan oud president Bush. Tenminste, zo kwam het bij mij over. … Bij het bekijken van zijn shows, werd duidelijk dat hij behoorlijk wat grove taal gebruikt. Hij zelf beseft dat er mensen zijn die dat niet echt kunnen waarderen. In het begin van een show lag hij uit waarom dit optreden in een ander theater werd gegeven. Dit kwam omdat het theater waar het optreden aanvankelijk zou worden gehouden, lucht kreeg van zijn manier van praten (zal ik maar zeggen). Zodoende (mits het verhaal klopt natuurlijk), zijn ze naar een ander theater gegaan, die gelukkig wel blij waren met deze toffe gast.
Wat ik ook tof van hem vind, is dat hij niet een bepaalde groep mensen eruit pikt en die dan belachelijk maakt . Mooi voorbeeld daarvan vind ik hoe hij uitlegt hoe volgens hem het oude testament tot stand is gekomen. Hij is dus niet te beroert om ook over zijn eigen volk grapjes te maken. Vooral over de opmerking : ‘Jullie kijken Jerry Springer.. Zo zijn wij nu… ken je na gaan hoe wij destijds waren’ was ik erg onder de indruk.
Ik ga natuurlijk ook nog wat linkjes op deze blog achterlaten. Een van de gaafste stukjes die ik op het internet vond ging over toen Lewis nog op school zat en er om de week een luchtalarm training werd gehouden : http://www.youtube.com/watch?v=Sbw6Nxf8dYU (duurt maar 2:17).
Het tweede linkje die ik de lezers van mijn blog wil voorschotelen, heeft eigenlijk ook nog te maken met mijn blog ‘(piep) you’. Alleen Lewis kan dit natuurlijk op een veel betere manier uitleggen dan ik dat deed. Hij verteld hierin dat het belachelijk is dat homo’s en Lesbiennen (Queers in het Engels) nog steeds zo gediscrimineerd worden : http://www.youtube.com/watch?v=3ANrvQC4wIk&feature=related (duurt maar 3:39).
Mazzel
30 juni 2009
Rachel's optreden
Afgelopen zaterdag was het zover. Rachel ging, samen met haar mede cursisten , de Musical cursus officieel afsluiten met een eindpresentatie. Daarvoor had ze zoveel mogelijk mensen uitgenodigd om die voorstelling te komen bekijken en waren we met een vrij grote groep naar Amsterdam afgereisd.
Aangezien er werkzaamheden aan het spoor werden uitgevoerd, gingen we met de bus. Zodoende kon ik ook een keer mee maken wat Rachel de afgelopen maanden elke dinsdag avond deed (met de bus reizen dus). Om half zes hadden we bij mij afgesproken. Dit omdat ik de bushalte vanaf ons balkon al kan zien. In totaal stapte we met zeven man de bus in, en op Amsterdam Centraal kwamen er nog eens twee personen extra bij. Dit was nog niet alles, want er waren ook mensen die op eigen gelegenheid naar het theater waren afgereisd.
We waren dik op tijd, maar zodoende konden we even bijkomen van de reis. In het gebouw was het overigens bloed heet. En dat werd er niet beter op toen we in de zaal aankwamen. Ik heb begrepen dat er mensen na de pauze niet meer terug kwamen omdat ze het te benauwd hadden. Ik vond het ook niet prettig, en de oncomfortabele stoelen hielpen daar ook niet bij. Maar het optreden was spectaculair. Zeker als je beseft dat de meiden groep dit in een slordige twee maanden in elkaar hebben gezet. Zowel de liedjes en de dansjes werden met veel passie opgevoerd. De verhaal lijn was ook gaaf, zodat je op je stoel gekluisterd bleef zitten.
Het gehele stuk duurde twee uur, dus was ik wel even blij dat er een pauze tussen zat. Toen kon ik ook even horen wat de rest van de groep van het stuk vond. Ook die waren onder de indruk, en er werd volop gespeculeerd hoe het verhaal nu zou aflopen.
Tegen half twaalf was de voorstelling voorbij. Alle cursisten namen onder luid applaus afscheid van het plubliek. Omdat er geen foto’s gemaakt mochten worden, kan ik helaas geen plaatje bij deze blog zetten, maar er zijn wel opnames gemaakt. Hopelijk krijgen we die een keertje te zien.
We gingen ook weer met de bus terug naar huis. Rachel reed nu natuurlijk ook mee (op de heenweg niet, omdat zij er al vroeg in de ochtend was). Compleet gesloopt stapte we weer in de Grote Waal uit de bus vandaan. Maar wel met een voldaan gevoel.
Mazzel
Aangezien er werkzaamheden aan het spoor werden uitgevoerd, gingen we met de bus. Zodoende kon ik ook een keer mee maken wat Rachel de afgelopen maanden elke dinsdag avond deed (met de bus reizen dus). Om half zes hadden we bij mij afgesproken. Dit omdat ik de bushalte vanaf ons balkon al kan zien. In totaal stapte we met zeven man de bus in, en op Amsterdam Centraal kwamen er nog eens twee personen extra bij. Dit was nog niet alles, want er waren ook mensen die op eigen gelegenheid naar het theater waren afgereisd.
We waren dik op tijd, maar zodoende konden we even bijkomen van de reis. In het gebouw was het overigens bloed heet. En dat werd er niet beter op toen we in de zaal aankwamen. Ik heb begrepen dat er mensen na de pauze niet meer terug kwamen omdat ze het te benauwd hadden. Ik vond het ook niet prettig, en de oncomfortabele stoelen hielpen daar ook niet bij. Maar het optreden was spectaculair. Zeker als je beseft dat de meiden groep dit in een slordige twee maanden in elkaar hebben gezet. Zowel de liedjes en de dansjes werden met veel passie opgevoerd. De verhaal lijn was ook gaaf, zodat je op je stoel gekluisterd bleef zitten.
Het gehele stuk duurde twee uur, dus was ik wel even blij dat er een pauze tussen zat. Toen kon ik ook even horen wat de rest van de groep van het stuk vond. Ook die waren onder de indruk, en er werd volop gespeculeerd hoe het verhaal nu zou aflopen.
Tegen half twaalf was de voorstelling voorbij. Alle cursisten namen onder luid applaus afscheid van het plubliek. Omdat er geen foto’s gemaakt mochten worden, kan ik helaas geen plaatje bij deze blog zetten, maar er zijn wel opnames gemaakt. Hopelijk krijgen we die een keertje te zien.
We gingen ook weer met de bus terug naar huis. Rachel reed nu natuurlijk ook mee (op de heenweg niet, omdat zij er al vroeg in de ochtend was). Compleet gesloopt stapte we weer in de Grote Waal uit de bus vandaan. Maar wel met een voldaan gevoel.
Mazzel
23 juni 2009
De laatste loodjes
Rachels musical cursus loopt bijna op zijn einde. Dit zorgt ervoor dat ze het de afgelopen tijd extreem druk heeft gehad omdat er extra geoefend moet worden voor de eindpresentatie. Waar ze de energie vandaan haalt is voor mij een raadsel, maar het geeft wel aan dat ze het vak dus echt interessant moet vinden. Anders red een normaal mens dit volgens mij niet. Naast dat ze natuurlijk gewoon moet werken, is ze bijna elke avond nu in Amsterdam. Ze komt dan meestal weer laat thuis en dan is het eigenlijk gelijk al weer bedtijd.
Het afgelopen weekend was ze in zijn geheel in Amsterdam. Ze kwam in de avond (nacht meer) gelukkig nog wel thuis om te slapen. Zodoende zag ik mijn vrouw gelukkig nog wel even, en kon ik natuurlijk horen of het oefenen een beetje wil lukken. Aangezien ik dus het gehele weekend alleen was, ben ik alleen naar 2 verjaardagen geweest. De eerste was zaterdag ochtend, toen een dochter van vrienden van ons 4 jaar oud werd. Daarna ben ik even naar huis gegaan om een broodje te eten, en daarna ben ik meteen naar de tweede verjaardag gereden. Mijn collega Jeroen was namelijk die zaterdag ook jarig. Aanvankelijk komen we helemaal niet op elkaars verjaardag. Niet omdat we dit niet willen of zo, maar het gebeurde gewoon nooit. Totdat afgelopen vrijdag mijn collega zei dat dit eigenlijk wel vreemd was, en dat ik natuurlijk van harte welkom was. Die kans heb ik meteen aangegrepen.
De zondag zou Rachel weer de bus naar Amsterdam nemen, maar die reed niet op de verwachte vertrektijd. Zodoende heb ik haar met de Knight naar Amsterdam centraal station gebracht. Aangezien ik de laatste tijd maar weinig in de Knight rij (vanwege het busje), was het wel weer even vreemd om achter dat stuur de kruipen. Bovendien had ik nog een probleem. Ik wist niet precies hoe ik naar Amsterdam centraal moest rijden. De enige aanwijzing die ik had, was van mezelf. Ooit moest ik bij een klant zijn die in de buurt van het centraal station woonde. Ik vergiste me toen, en kwam per ongeluk toen achter het centraal station terecht. Al rijdend probeerde ik me zondag te herinneren hoe die trip destijds ook al weer ging. Ik had mijn handheld tommy voor de zekerheid meegenomen, maar gelukkig hadden we die niet nodig. Ik had de route inderdaad onthouden, al zal er ongetwijfeld een veel makkelijkere route naar het centraal station zijn. Maar dat maakte natuurlijk niet uit. Het resultaat (dat Rachel optijd was voor de training) is natuurlijk het belangrijkste.
Afgelopen maandag en ook vanavond is Rachel dus weer naar de musical cursus toe. Vrijdag ook nog, en dan is zaterdag de eindpresentatie waar ik natuurlijk heen ga.
Mazzel.
Het afgelopen weekend was ze in zijn geheel in Amsterdam. Ze kwam in de avond (nacht meer) gelukkig nog wel thuis om te slapen. Zodoende zag ik mijn vrouw gelukkig nog wel even, en kon ik natuurlijk horen of het oefenen een beetje wil lukken. Aangezien ik dus het gehele weekend alleen was, ben ik alleen naar 2 verjaardagen geweest. De eerste was zaterdag ochtend, toen een dochter van vrienden van ons 4 jaar oud werd. Daarna ben ik even naar huis gegaan om een broodje te eten, en daarna ben ik meteen naar de tweede verjaardag gereden. Mijn collega Jeroen was namelijk die zaterdag ook jarig. Aanvankelijk komen we helemaal niet op elkaars verjaardag. Niet omdat we dit niet willen of zo, maar het gebeurde gewoon nooit. Totdat afgelopen vrijdag mijn collega zei dat dit eigenlijk wel vreemd was, en dat ik natuurlijk van harte welkom was. Die kans heb ik meteen aangegrepen.
De zondag zou Rachel weer de bus naar Amsterdam nemen, maar die reed niet op de verwachte vertrektijd. Zodoende heb ik haar met de Knight naar Amsterdam centraal station gebracht. Aangezien ik de laatste tijd maar weinig in de Knight rij (vanwege het busje), was het wel weer even vreemd om achter dat stuur de kruipen. Bovendien had ik nog een probleem. Ik wist niet precies hoe ik naar Amsterdam centraal moest rijden. De enige aanwijzing die ik had, was van mezelf. Ooit moest ik bij een klant zijn die in de buurt van het centraal station woonde. Ik vergiste me toen, en kwam per ongeluk toen achter het centraal station terecht. Al rijdend probeerde ik me zondag te herinneren hoe die trip destijds ook al weer ging. Ik had mijn handheld tommy voor de zekerheid meegenomen, maar gelukkig hadden we die niet nodig. Ik had de route inderdaad onthouden, al zal er ongetwijfeld een veel makkelijkere route naar het centraal station zijn. Maar dat maakte natuurlijk niet uit. Het resultaat (dat Rachel optijd was voor de training) is natuurlijk het belangrijkste.
Afgelopen maandag en ook vanavond is Rachel dus weer naar de musical cursus toe. Vrijdag ook nog, en dan is zaterdag de eindpresentatie waar ik natuurlijk heen ga.
Mazzel.
18 juni 2009
In the beginning
Het is een slordige 25 jaar geleden toen ik op een zaterdag middag thuis kwam en ik een blauwe gloed vanuit de huiskamer vandaan zag komen. Toen ik binnen kwam, zag ik wat de oorzaak van dat rare licht was. Mijn vader was namelijk die middag naar een winkel gegaan en had daar een home computer aangeschaft. Helemaal tegen mijn zin in eigenlijk, want ik had liever een spel computer. Zo eentje als een klasgenoot van mij destijds had. Maar daar had mijn vader blijkbaar maling aan, wat achteraf gezien de juiste beslissing bleek te zijn geweest.
Daar zaten we dan.. Met zijn twee-en kijkend naar het blauwe MSX-BASIC scherm. Mijn vader had bij de home computer ook nog een datarecorder gekocht met een spelletje erbij. Zodoende was ik al snel over mijn ontevredenheid heen, omdat er toch nog een spelletje gespeeld ging worden. Op de doos van het spel stond hoe je het in moest laden in de computer. Dus deden we het cassettebandje in de datarecorder en zette deze op play. Op de computer gaven we het commando : BLOAD”CAS:”.R in, en de datarecorder begon met draaien….. Een oorverdovend geluid galmde door de kamer, maar dat vonden wij niet erg, omdat de spieksplinter nieuwe computer : FOUND BLAGGER aangaf. Het geluid namen we maar even voor lief aan, ondanks dat het bijna vijf minuten duurde voordat het weer verdween. De teleurstelling was groot toen er helemaal niets op het scherm gebeurde. De tekst found bleef wel staan, maar daarna was de computer er gewoon mee opgehouden. Na een paar pogingen, besloot mijn vader een oom van mij te bellen omdat die ook zo’n MSX computer had. Die besloot om meteen vanuit Enkhuizen naar Hauwert te rijden, omdat hij ons graag met het probleem wilde helpen. Dat hij er verstand van had, werd meteen duidelijk. We hadden namelijk niet goed gelezen wat er op de doos stond. Het commando moest niet eindigen met .R … maar met ,R … Of te wel, we hadden een punt gebruikt inplaats van een komma. Ja in computer land kan dit vandaag de dag nog steeds voor problemen zorgen kan ik je melden. (vooral met getallen en zo)
Al snel was de computer niet meer weg te denken uit mijn leven. Je kan met een gerust hart zeggen dat die zaterdag een van de turning points in mijn leven is geweest. Na een periode van alleen maar spelletjes spelen, ging ik me ook verdiepen in het maken van simpele computer programmatjes. Aanvankelijk waren ze zo simpel dat alleen mijn naam op het scherm verscheen. Maar ondanks dat het er extreem simpel uitzag, was ik er niet minder trots dan dat ik vandaag de dag een programma schrijf (zie bv vorige blog).
Ik moest vandaag even aan die begin periode terug denken. Collega Jeroen en ik hadden namelijk van de Microsoft site de programmeer taal Visual Basic 2008 gedownload. Dit omdat we beseffen dat Foxpro (waar we nu onze programma’s in schrijven) in zijn nadagen is aanbeland. Voordat de oude fox over een paar jaar naar de eeuwige jachtvelden is af gereisd, leek het ons verstandig om ook wat anders te gaan leren. Na de zomer wil ik een LOI cursus van deze taal gaan volgen, maar collega Jeroen kon dus niet zo lang wachten, en besloot de setup gewoon te downloaden. Het eerste programmatje, wat we met zijn twee-en gemaakt hebben lijkt erg op de begin periode met de oude MSX computer. Ondanks dat programmeer talen natuurlijk erg veel op elkaar lijken, zitten er ook taal technisch behoorlijke verschillen tussen. Verschillen die je dus eventjes moet weten voordat je er mee aan de slag kunt gaan. Na ruim een half uur ploeteren, hadden we een schermpje gemaakt met een simpele knop erop. Drukte je op die knop, dan kwam de tekst : ‘Hello World’ op het scherm te staan. We waren bere trots toen we dat zagen. Al moesten we wel lachen dat het resultaat een simpel berichtje was. Het begin is in ieder geval gemaakt. Hopelijk kan ik over een tijdje in Visual Basic net zulke programma’s schrijven als in Fox.
Mazzel
Daar zaten we dan.. Met zijn twee-en kijkend naar het blauwe MSX-BASIC scherm. Mijn vader had bij de home computer ook nog een datarecorder gekocht met een spelletje erbij. Zodoende was ik al snel over mijn ontevredenheid heen, omdat er toch nog een spelletje gespeeld ging worden. Op de doos van het spel stond hoe je het in moest laden in de computer. Dus deden we het cassettebandje in de datarecorder en zette deze op play. Op de computer gaven we het commando : BLOAD”CAS:”.R in, en de datarecorder begon met draaien….. Een oorverdovend geluid galmde door de kamer, maar dat vonden wij niet erg, omdat de spieksplinter nieuwe computer : FOUND BLAGGER aangaf. Het geluid namen we maar even voor lief aan, ondanks dat het bijna vijf minuten duurde voordat het weer verdween. De teleurstelling was groot toen er helemaal niets op het scherm gebeurde. De tekst found bleef wel staan, maar daarna was de computer er gewoon mee opgehouden. Na een paar pogingen, besloot mijn vader een oom van mij te bellen omdat die ook zo’n MSX computer had. Die besloot om meteen vanuit Enkhuizen naar Hauwert te rijden, omdat hij ons graag met het probleem wilde helpen. Dat hij er verstand van had, werd meteen duidelijk. We hadden namelijk niet goed gelezen wat er op de doos stond. Het commando moest niet eindigen met .R … maar met ,R … Of te wel, we hadden een punt gebruikt inplaats van een komma. Ja in computer land kan dit vandaag de dag nog steeds voor problemen zorgen kan ik je melden. (vooral met getallen en zo)
Al snel was de computer niet meer weg te denken uit mijn leven. Je kan met een gerust hart zeggen dat die zaterdag een van de turning points in mijn leven is geweest. Na een periode van alleen maar spelletjes spelen, ging ik me ook verdiepen in het maken van simpele computer programmatjes. Aanvankelijk waren ze zo simpel dat alleen mijn naam op het scherm verscheen. Maar ondanks dat het er extreem simpel uitzag, was ik er niet minder trots dan dat ik vandaag de dag een programma schrijf (zie bv vorige blog).
Ik moest vandaag even aan die begin periode terug denken. Collega Jeroen en ik hadden namelijk van de Microsoft site de programmeer taal Visual Basic 2008 gedownload. Dit omdat we beseffen dat Foxpro (waar we nu onze programma’s in schrijven) in zijn nadagen is aanbeland. Voordat de oude fox over een paar jaar naar de eeuwige jachtvelden is af gereisd, leek het ons verstandig om ook wat anders te gaan leren. Na de zomer wil ik een LOI cursus van deze taal gaan volgen, maar collega Jeroen kon dus niet zo lang wachten, en besloot de setup gewoon te downloaden. Het eerste programmatje, wat we met zijn twee-en gemaakt hebben lijkt erg op de begin periode met de oude MSX computer. Ondanks dat programmeer talen natuurlijk erg veel op elkaar lijken, zitten er ook taal technisch behoorlijke verschillen tussen. Verschillen die je dus eventjes moet weten voordat je er mee aan de slag kunt gaan. Na ruim een half uur ploeteren, hadden we een schermpje gemaakt met een simpele knop erop. Drukte je op die knop, dan kwam de tekst : ‘Hello World’ op het scherm te staan. We waren bere trots toen we dat zagen. Al moesten we wel lachen dat het resultaat een simpel berichtje was. Het begin is in ieder geval gemaakt. Hopelijk kan ik over een tijdje in Visual Basic net zulke programma’s schrijven als in Fox.
Mazzel
11 juni 2009
Presets
Zoals ik al eens eerder heb verteld, wordt ik op mijn werk zo nu en dan verrast met een gave programmeer uitdaging . Dit was een poosje geleden weer het geval. Er is namelijk een nieuw type weegschaal op de markt, die uiteraard door de computer aangestuurd moet kunnen worden. Nou is het protocol eigenlijk altijd wel universeel , maar de scherm opbouw (presets genaamd) is bij elk model toch vaak weer anders. Dit omdat de schalen natuurlijk ook met zijn tijd mee gaan. Het complete wiel opnieuw uitvinden is het dus niet, maar ik heb in mijn ‘programmeer carrière’ binnen Digi dus wel diverse programma’s geschreven (of aangepast) waarmee je de preset schermen van de nieuwere types kunt programmeren. Dit geldt niet alleen voor de standaard computer programma’s die gewoon aan de wat ‘kleinere’ klanten worden verkocht. Maar ook voor de grotere supermarkt koppelingen die in het algemeen altijd hun eigen backoffice programma’s hebben. Hun programma communiceert via een communicatie programma (driver genaamd) met onze weegschalen. Voor het programmeren van (onder andere) de presets , is dan een los programma noodzakelijk. Anders kan de gebruiker deze niet instellen.
Voor zo’n nieuwe koppeling moest ik dus laatst aanwezig zijn bij een vergadering. Vol trots liet de product specialist de nieuwste touchscreen model weegschaal zien. Uitgerust met plaatjes en in grote verstelbare preset knoppen. Dit nieuwe model komt in het algemeen op de groente en fruit afdeling te staan (AGF in supermarkt vaktermen). Misschien ken je het? Als je bijvoorbeeld bananen wilt kopen, dan moet je die op de weegschaal liggen. Op de knop met het plaatje bananen drukken en dan komt er een etiketje uit. De oudere modellen lijken al doodeenvoudig te zijn, maar kosten nogal veel tijd om bij te houden. ‘Vroeger’ moesten dus al die plaatjes geprint worden. Dan uitgeknipt, en daarna in dat preset bord worden geschoven. Dat is al een aardig werkje, maar in sommige gevallen wordt een bepaalt product niet meer verkocht (seizoen gebonden bv). Dan moeten de supermarkt medewerkers het plaatje weer van het bord afhalen. Met het risico dat het zoekraakt.… Kortom, het is te doen, maar het kan natuurlijk veel makkelijker.
Het nieuwe model moet daarom een verademing worden voor de supermarkt eigenaar (of liever gezegd, voor zijn collega die het weegschaal bestand bijhoud). De plaatjes kunnen nu digitaal aangeleverd worden, en gekoppeld worden aan de preset knop. Hoe meer artikelen je op het scherm programmeert, hoe kleiner de preset knoppen worden. Kortom, het scherm past zich aan, aan de situatie van de aanwezige artikelen. Is er een product dat (eventueel ) tijdelijk niet meer wordt verkocht, kan je deze gewoon verwijderen van het preset scherm. De overige toetsen schuiven automatisch op en de grootte van de preset knoppen wordt dan (eventueel) automatisch mee aangepast.
‘Oeps… dat wordt een gave uitdaging om daar een preset programma voor te schrijven’, bedacht ik me zo toen de uitleg nog maar halverwege was. De product specialist had door dat ik onder de indruk was, en deed er nog een schepje bovenop. De aangeleverde plaatjes moeten natuurlijk aan een bepaald formaat voldoen. Je kunt je misschien voorstellen dat als je een foto van een appel maakt met een camera van 23 megapixels, dat die foto niet op zo’n toetsje past. Dus moeten de plaatjes ook nog automatisch worden ’ge-reshaped’ ….Ook weer naargelang de hoeveelheid toetsen op het scherm.
Deze uitdaging ging ik natuurlijk niet uit de weg. Na een tijdje programmeren zat dit nieuwe preset scherm in het preset editor programma. Een aantal weken later kon er een demo worden gegeven aan een supermarkt, waar ik samen met een verkoper ben heen geweest. Tijdens de demo kon ik het gemak van de nieuwe schaal en het presets programma laten zien. Van een kers had ik in de demo situatie namelijk even geen plaatje. Ik ging op mijn laptop naar google afbeeldingen. Zocht daar een kers op, downloadde die en binnen notime stond de kers te pronken op de nieuwe weegschaal. Hopelijk was de klant onder de indruk van de demonstratie en schaft hij dit nieuwe model aan.
Mazzel
Voor zo’n nieuwe koppeling moest ik dus laatst aanwezig zijn bij een vergadering. Vol trots liet de product specialist de nieuwste touchscreen model weegschaal zien. Uitgerust met plaatjes en in grote verstelbare preset knoppen. Dit nieuwe model komt in het algemeen op de groente en fruit afdeling te staan (AGF in supermarkt vaktermen). Misschien ken je het? Als je bijvoorbeeld bananen wilt kopen, dan moet je die op de weegschaal liggen. Op de knop met het plaatje bananen drukken en dan komt er een etiketje uit. De oudere modellen lijken al doodeenvoudig te zijn, maar kosten nogal veel tijd om bij te houden. ‘Vroeger’ moesten dus al die plaatjes geprint worden. Dan uitgeknipt, en daarna in dat preset bord worden geschoven. Dat is al een aardig werkje, maar in sommige gevallen wordt een bepaalt product niet meer verkocht (seizoen gebonden bv). Dan moeten de supermarkt medewerkers het plaatje weer van het bord afhalen. Met het risico dat het zoekraakt.… Kortom, het is te doen, maar het kan natuurlijk veel makkelijker.
Het nieuwe model moet daarom een verademing worden voor de supermarkt eigenaar (of liever gezegd, voor zijn collega die het weegschaal bestand bijhoud). De plaatjes kunnen nu digitaal aangeleverd worden, en gekoppeld worden aan de preset knop. Hoe meer artikelen je op het scherm programmeert, hoe kleiner de preset knoppen worden. Kortom, het scherm past zich aan, aan de situatie van de aanwezige artikelen. Is er een product dat (eventueel ) tijdelijk niet meer wordt verkocht, kan je deze gewoon verwijderen van het preset scherm. De overige toetsen schuiven automatisch op en de grootte van de preset knoppen wordt dan (eventueel) automatisch mee aangepast.
‘Oeps… dat wordt een gave uitdaging om daar een preset programma voor te schrijven’, bedacht ik me zo toen de uitleg nog maar halverwege was. De product specialist had door dat ik onder de indruk was, en deed er nog een schepje bovenop. De aangeleverde plaatjes moeten natuurlijk aan een bepaald formaat voldoen. Je kunt je misschien voorstellen dat als je een foto van een appel maakt met een camera van 23 megapixels, dat die foto niet op zo’n toetsje past. Dus moeten de plaatjes ook nog automatisch worden ’ge-reshaped’ ….Ook weer naargelang de hoeveelheid toetsen op het scherm.
Deze uitdaging ging ik natuurlijk niet uit de weg. Na een tijdje programmeren zat dit nieuwe preset scherm in het preset editor programma. Een aantal weken later kon er een demo worden gegeven aan een supermarkt, waar ik samen met een verkoper ben heen geweest. Tijdens de demo kon ik het gemak van de nieuwe schaal en het presets programma laten zien. Van een kers had ik in de demo situatie namelijk even geen plaatje. Ik ging op mijn laptop naar google afbeeldingen. Zocht daar een kers op, downloadde die en binnen notime stond de kers te pronken op de nieuwe weegschaal. Hopelijk was de klant onder de indruk van de demonstratie en schaft hij dit nieuwe model aan.
Mazzel
7 juni 2009
Het Expreszo weekend
Rachel heeft er weer een heel jaar op moeten wachten, maar nu is het weer zo ver… ze is namelijk met haar theatersport groepje Expreszo een weekendje weg. Daar kijkt ze altijd al heel lang naar uit, en ik hoop natuurlijk dat ze een leuke tijd heeft.
Laatst nog, waren Ramon en ik zelf naar een avondje Expreszo geweest. De groep speelde toen geen wedstrijd tegen een andere groep, maar deden die avond een vorm die ‘de vloer op’ heet. Ze krijgen dan een scene voorgeschoteld, en moeten die al improviserend spelen. En ik vond dat ze dat erg goed deden. In een scene moesten ze een aantal vriendinnen spelen waarvan er eentje een beetje buitengesloten werd. Ze speelden het zo goed, dat ik zowaar medelijden kreeg met die ene buitengesloten persoon. Terwijl ik wist dat het natuurlijk puur spel was. Nog zo’n mooi voorbeeld was dat een man en een vrouw op een onbewoond eiland waren aangespoeld. De man vond dat wel prachtig zo, terwijl de vrouw er van alles aan deed om van het eiland af te komen. Ze speelde eigenlijk een soort verdraaide blue lagoon scene waarbij uiteindelijk de man achter bleef en de vrouw met een knappe schipper er van door ging..
Al met al een prachtige avond. Aangezien het opruimen op zo’n ‘De vloer op’ avond aardig wat tijd in beslag neemt (ze hebben dan erg veel spullen op het podium staan), stelde ik aan Rachel voor dat ik mee zou helpen met opruimen. Toen ik even midden in de groep stond (zeg maar), viel de gezelligheid in de groep pas echt op.. Die ervaring had ik al een keertje toen ik Rechter Stensilberg speelde. Ik kan je vertellen dat dit erg gaaf was.
Maarja, ik was natuurlijk wel alleen dit weekend. Je moet nu niet denken dat ik me verveeld heb hoor. Vrijdag ben ik namelijk naar Jochem Myjer geweest. Voor die gene die niet weten wie dat is, heb ik een linkje : http://www.youtube.com/watch?v=ZBkj0s9_0WU . Zaterdag avond ben ik met Ramon naar de nieuwe Terminator film geweest, waarin Schwarzenegger overigens maar een klein rolletje in speelde…. Al met al heb ik me dus niet verveeld.
Mazzel
Laatst nog, waren Ramon en ik zelf naar een avondje Expreszo geweest. De groep speelde toen geen wedstrijd tegen een andere groep, maar deden die avond een vorm die ‘de vloer op’ heet. Ze krijgen dan een scene voorgeschoteld, en moeten die al improviserend spelen. En ik vond dat ze dat erg goed deden. In een scene moesten ze een aantal vriendinnen spelen waarvan er eentje een beetje buitengesloten werd. Ze speelden het zo goed, dat ik zowaar medelijden kreeg met die ene buitengesloten persoon. Terwijl ik wist dat het natuurlijk puur spel was. Nog zo’n mooi voorbeeld was dat een man en een vrouw op een onbewoond eiland waren aangespoeld. De man vond dat wel prachtig zo, terwijl de vrouw er van alles aan deed om van het eiland af te komen. Ze speelde eigenlijk een soort verdraaide blue lagoon scene waarbij uiteindelijk de man achter bleef en de vrouw met een knappe schipper er van door ging..
Al met al een prachtige avond. Aangezien het opruimen op zo’n ‘De vloer op’ avond aardig wat tijd in beslag neemt (ze hebben dan erg veel spullen op het podium staan), stelde ik aan Rachel voor dat ik mee zou helpen met opruimen. Toen ik even midden in de groep stond (zeg maar), viel de gezelligheid in de groep pas echt op.. Die ervaring had ik al een keertje toen ik Rechter Stensilberg speelde. Ik kan je vertellen dat dit erg gaaf was.
Maarja, ik was natuurlijk wel alleen dit weekend. Je moet nu niet denken dat ik me verveeld heb hoor. Vrijdag ben ik namelijk naar Jochem Myjer geweest. Voor die gene die niet weten wie dat is, heb ik een linkje : http://www.youtube.com/watch?v=ZBkj0s9_0WU . Zaterdag avond ben ik met Ramon naar de nieuwe Terminator film geweest, waarin Schwarzenegger overigens maar een klein rolletje in speelde…. Al met al heb ik me dus niet verveeld.
Mazzel
31 mei 2009
.....(PIEP) YOU
Een aantal weken geleden lagen Rachel en ik nog even in bed wakker te worden toen we een gaaf nummer op de radio hoorde. Om in het weekend wakker te worden, zijn slaapkoppen zoals wij haast wel verplicht om de radio aan te doen, anders blijven we de gehele dag gewoon in bed liggen. Op de radio klonk een vrolijk liedje waarin wel wat vieze woorden in voorkwamen, maar dat bederfde het vrolijke melodietje niet.
Kort daarna hoorde ik het nog wel eens meer op de radio. Ik besloot om de bijbehorende tekst eens op te zoeken op internet, omdat er tegenstrijdige informatie over de inhoud bekent zou zijn. Er werd beweerd dat de zangeres het in het liedje over oud president George Bush zou hebben, maar dat ontkende de zangeres zelf ten strengste. Op youtube vond ik het liedje inclusief de teksten, en daarin kwam (voor mij) naar voren dat ze het opnam voor homo’s en lesbo’s. Die conclusie trok ik uit de zin ‘so you say, its not okay to be gay, well I think youre just evil. You’re just some racist who can’t tie my laces. You’re point of view is medieval’.
Een nobel doel dus, leek mij zo. Maar helaas is lang niet iedereen het daar met mijn eens. Laatst las ik op Nu.nl dat de Amerikaanse staat california het homohuwelijk weer heeft verboden. Eerst mocht het wel, maar een of andere hoge rechter heeft het weer verboden. Even hoopte ik dat mijn oude held Arnold Schwarzenegger zou ingrijpen. Hij is notabene de gouverneur van die staat en kan er volgens mij een stokje voor steken. Hij moet toch wel opkomen voor de algemene rechten van de mens lijkt mij… Maar helaas. De nu.nl site repte met geen woord over mijn terminator held, die in de jaren 90 in een van de gaafste films allertijden heeft meegespeeld. Racisme won die dag, en Arnold stond er bij en keek er naar.
Daarom, omdat Arnold het niet kan/mag of wil. Doe ik het maar. Voor die ene hoge Amerikaanse rechter, maar ook voor de rest van de wereld die vind dat je homo’s en lesbo’s mag discrimineren : FUCK YOU
Mazzel
Link naar het liedje : http://www.youtube.com/watch?v=QvWj18LeU1g&feature=PlayList&p=7C1F3A0BE731354A&index=0&playnext=1
Kort daarna hoorde ik het nog wel eens meer op de radio. Ik besloot om de bijbehorende tekst eens op te zoeken op internet, omdat er tegenstrijdige informatie over de inhoud bekent zou zijn. Er werd beweerd dat de zangeres het in het liedje over oud president George Bush zou hebben, maar dat ontkende de zangeres zelf ten strengste. Op youtube vond ik het liedje inclusief de teksten, en daarin kwam (voor mij) naar voren dat ze het opnam voor homo’s en lesbo’s. Die conclusie trok ik uit de zin ‘so you say, its not okay to be gay, well I think youre just evil. You’re just some racist who can’t tie my laces. You’re point of view is medieval’.
Een nobel doel dus, leek mij zo. Maar helaas is lang niet iedereen het daar met mijn eens. Laatst las ik op Nu.nl dat de Amerikaanse staat california het homohuwelijk weer heeft verboden. Eerst mocht het wel, maar een of andere hoge rechter heeft het weer verboden. Even hoopte ik dat mijn oude held Arnold Schwarzenegger zou ingrijpen. Hij is notabene de gouverneur van die staat en kan er volgens mij een stokje voor steken. Hij moet toch wel opkomen voor de algemene rechten van de mens lijkt mij… Maar helaas. De nu.nl site repte met geen woord over mijn terminator held, die in de jaren 90 in een van de gaafste films allertijden heeft meegespeeld. Racisme won die dag, en Arnold stond er bij en keek er naar.
Daarom, omdat Arnold het niet kan/mag of wil. Doe ik het maar. Voor die ene hoge Amerikaanse rechter, maar ook voor de rest van de wereld die vind dat je homo’s en lesbo’s mag discrimineren : FUCK YOU
Mazzel
Link naar het liedje : http://www.youtube.com/watch?v=QvWj18LeU1g&feature=PlayList&p=7C1F3A0BE731354A&index=0&playnext=1
25 mei 2009
Busje komt zo
De Jeroenen van de helpdesk hebben zo nu en dan een logistiek probleem. Naast dat we natuurlijk de helpdesk runnen, moet een van ons ook nog wel eens op pad om software pakketten te installeren. Aangezien dit geen vijf dagen in de week voorkomt, heeft de directie besloten dat we geen auto van de zaak mogen hebben (wat ik op zich wel kan voorstellen). Het is alleen onhandig als we weg moeten, want dit houd dan altijd in dat we een voertuig van een collega moeten lenen. En die collega wil in het algemeen vaak op tijd naar huis toe. Maar aangezien de Jeroenen door het hele land heen pakketjes installeren, wil dit wel eens onmogelijk zijn. We krijgen dan geen scheve gezichten te zien of zo. Maar enig sinds schuldig voelen we ons dan natuurlijk wel.
Maar dat lenen van een collega zijn voertuig, hoeft de komende paar maanden even niet meer. Een collega van ons heeft besloten om ons te verlaten, en dit houd in dat we voorlopig een auto over hebben. Nouja, auto…. Het is een vrij grote bus. Onze chef heeft toen besloten dat de Jeroenen daar voorlopig in mogen rijden. Aangezien hij nu ‘op mijn naam’ staat, moet nu de kilometer standen van de ritten bijgehouden worden. Dit voor het geval Wouter Bos besluit mij een naheffing te sturen. Ik moet namelijk kunnen aantonen dat er geen privé kilometers met het busje gereden worden. Nouja, tot 500 kilometer per jaar blijkt dat wel te mogen, maar ik heb natuurlijk ook de Knight nog. Dus daar rij ik dan wel mee als het niet werk gerelateerd is.
Aangezien ik de bus mee naar huis mag nemen, heeft dit nog een bijkomstig voordeel. Normaal gesproken moest ik met de Knight naar de zaak toe rijden, en wachten op een collega (om die zijn auto te lenen). Nu kan ik vanuit huis vertrekken, en…. hoe laat ik maar wil.. Afgelopen vrijdag was dat de eerste keer. Ik moest helemaal naar Heerde toe, wat een slordige 140 kilometer rijden is. Ik was volgens mij nog nooit zo vroeg bij een klant aangekomen die zover bij mij vandaan woont.
Kortom, als we nu een buitenklus gepland hebben staan… eventjes geduld, want het busje komt zo.
Mazzel
Maar dat lenen van een collega zijn voertuig, hoeft de komende paar maanden even niet meer. Een collega van ons heeft besloten om ons te verlaten, en dit houd in dat we voorlopig een auto over hebben. Nouja, auto…. Het is een vrij grote bus. Onze chef heeft toen besloten dat de Jeroenen daar voorlopig in mogen rijden. Aangezien hij nu ‘op mijn naam’ staat, moet nu de kilometer standen van de ritten bijgehouden worden. Dit voor het geval Wouter Bos besluit mij een naheffing te sturen. Ik moet namelijk kunnen aantonen dat er geen privé kilometers met het busje gereden worden. Nouja, tot 500 kilometer per jaar blijkt dat wel te mogen, maar ik heb natuurlijk ook de Knight nog. Dus daar rij ik dan wel mee als het niet werk gerelateerd is.
Aangezien ik de bus mee naar huis mag nemen, heeft dit nog een bijkomstig voordeel. Normaal gesproken moest ik met de Knight naar de zaak toe rijden, en wachten op een collega (om die zijn auto te lenen). Nu kan ik vanuit huis vertrekken, en…. hoe laat ik maar wil.. Afgelopen vrijdag was dat de eerste keer. Ik moest helemaal naar Heerde toe, wat een slordige 140 kilometer rijden is. Ik was volgens mij nog nooit zo vroeg bij een klant aangekomen die zover bij mij vandaan woont.
Kortom, als we nu een buitenklus gepland hebben staan… eventjes geduld, want het busje komt zo.
Mazzel
20 mei 2009
Stijn en het heelal
Een paar weken geleden zat ik op een dinsdag avond al zappend voor de tv. Rachel was naar de musical cursus en ik verveelde me een beetje. Ik had de hoop op een leuk programma op de tv bijna al opgegeven, toen op een gegeven moment mijn oog op een Belg viel.
Aanvankelijk dacht ik dat het een vreemde vogel was die maar een beetje zat slap te ouwehoeren. Maar na een paar minuten kijken, bleek dit zeker niet het geval te zijn. Hij was met de nodige humor aan het uitleggen hoe het heelal in elkaar zit. Aangezien ik dit altijd bere interessant vind, zat ik na een paar minuten gekluisterd naar de buis te kijken.
Toen het programma afgelopen was, zocht ik meteen in de tv gids op waar ik nou naar had zitten kijken. Het bleek een zes delige serie te zijn die ‘Stijn en het Heelal’ heette. Helaas vond ik in de weken erna weinig tijd om weer te gaan kijken, maar gelukkig vond ik op Youtube nog wat leuke stukjes. Ook mijn collega Jeroen vond het programma erg gaaf. Ik had het de dag nadat ik die aflevering had gezien, het er met mijn collega over. Ook hij was ervan onder de indruk.
Mocht je het ook interessant vinden. Klik dan even op de link hieronder.
Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=qid1if5PiII&feature=PlayList&p=4A3C686044C1F623&playnext=1&playnext_from=PL&index=14
Aanvankelijk dacht ik dat het een vreemde vogel was die maar een beetje zat slap te ouwehoeren. Maar na een paar minuten kijken, bleek dit zeker niet het geval te zijn. Hij was met de nodige humor aan het uitleggen hoe het heelal in elkaar zit. Aangezien ik dit altijd bere interessant vind, zat ik na een paar minuten gekluisterd naar de buis te kijken.
Toen het programma afgelopen was, zocht ik meteen in de tv gids op waar ik nou naar had zitten kijken. Het bleek een zes delige serie te zijn die ‘Stijn en het Heelal’ heette. Helaas vond ik in de weken erna weinig tijd om weer te gaan kijken, maar gelukkig vond ik op Youtube nog wat leuke stukjes. Ook mijn collega Jeroen vond het programma erg gaaf. Ik had het de dag nadat ik die aflevering had gezien, het er met mijn collega over. Ook hij was ervan onder de indruk.
Mocht je het ook interessant vinden. Klik dan even op de link hieronder.
Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=qid1if5PiII&feature=PlayList&p=4A3C686044C1F623&playnext=1&playnext_from=PL&index=14
13 mei 2009
De nieuwe Star Trek
Het was gigantisch wennen voor mij toen ongeveer 2 en een half jaar geleden de laatste aflevering van Star Trek Enterprise werd uitgezonden. Zeker omdat ik toen al ruim 10 jaar lang afleveringen en films volgde. Het zag er toen naar uit dat er voorlopig niets nieuws zou komen, omdat die laatste serie in Amerika eigenlijk min of meer was geflopt. Maar ongeveer een jaar geleden leek er toch licht in de duisternis te komen. Geen nieuwe serie, waar ik eigenlijk op gehoopt had, maar wel een nieuwe film. Daar moest ik wel even op wachten, omdat ik aanvankelijk dacht dat die eind 2008 zou uitkomen, wat dus uiteindelijk mei 2009 werd.
Acht mei kwam de nieuwe film dus officieel uit. Het leek ons wel een goed idee om John Doe (zijn naam blijft geheim) en zijn vriendin ook uit te nodigen om mee te gaan. Dit omdat ik weet dat zij ook echte SiFi fans zijn. Die gingen daar maar al te graag op in, dus werd de afspraak gemaakt om de late zondag avond voorstelling van afgelopen weekend te nemen. We hadden voor de zekerheid maar gereserveerd, maar dat bleek achteraf helemaal niet nodig te zijn. Niet veel mensen kwamen op dit relatief late tijdstip opduiken.
Eenmaal op onze zitplaats aangekomen, moesten we natuurlijk even wachten voordat de film begon. Die tijd wordt altijd overbrugd met een muziekje waar we dit keer met zijn vieren behoorlijk om hebben gelachen. De bios beschikte waarschijnlijk maar over een nummer, want als het nummer ‘sweet about me’ was afgelopen, begon die vrolijk weer opnieuw. Na een keer of zes, plus de keren dat het nummer in de pauze werd gedraaid, komt het je strot wel uit. Maar op een gegeven ogenblik ga je de humor er wel van inzien, en daarom zongen we op een gegeven ogenblik (samen met de mensen voor ons) hardop mee.
De film zelf was fantastisch. Het was zeker het lange wachten daarop waard. De positieve recensies die ik las op het internet, klopten dus precies. Al kan ik me voorstellen dat sommige trekkies (zware Star Trek fans) op het inhoudelijke verhaallijn gedeelte misschien wat op een aanmerkingen kunnen hebben. Maar dat is even te lastig om eventueel in deze blog uit te leggen. Ik heb me er in ieder geval niet aan geërgerd, en hoop maar dat er in de nabije toekomst weer een Star Trek serie of film gemaakt gaat worden.
Mazzel
Link naar een voorstukje van de film (duurt maar 2:18) : http://www.youtube.com/watch?v=7w4vk5OZmn8
Acht mei kwam de nieuwe film dus officieel uit. Het leek ons wel een goed idee om John Doe (zijn naam blijft geheim) en zijn vriendin ook uit te nodigen om mee te gaan. Dit omdat ik weet dat zij ook echte SiFi fans zijn. Die gingen daar maar al te graag op in, dus werd de afspraak gemaakt om de late zondag avond voorstelling van afgelopen weekend te nemen. We hadden voor de zekerheid maar gereserveerd, maar dat bleek achteraf helemaal niet nodig te zijn. Niet veel mensen kwamen op dit relatief late tijdstip opduiken.
Eenmaal op onze zitplaats aangekomen, moesten we natuurlijk even wachten voordat de film begon. Die tijd wordt altijd overbrugd met een muziekje waar we dit keer met zijn vieren behoorlijk om hebben gelachen. De bios beschikte waarschijnlijk maar over een nummer, want als het nummer ‘sweet about me’ was afgelopen, begon die vrolijk weer opnieuw. Na een keer of zes, plus de keren dat het nummer in de pauze werd gedraaid, komt het je strot wel uit. Maar op een gegeven ogenblik ga je de humor er wel van inzien, en daarom zongen we op een gegeven ogenblik (samen met de mensen voor ons) hardop mee.
De film zelf was fantastisch. Het was zeker het lange wachten daarop waard. De positieve recensies die ik las op het internet, klopten dus precies. Al kan ik me voorstellen dat sommige trekkies (zware Star Trek fans) op het inhoudelijke verhaallijn gedeelte misschien wat op een aanmerkingen kunnen hebben. Maar dat is even te lastig om eventueel in deze blog uit te leggen. Ik heb me er in ieder geval niet aan geërgerd, en hoop maar dat er in de nabije toekomst weer een Star Trek serie of film gemaakt gaat worden.
Mazzel
Link naar een voorstukje van de film (duurt maar 2:18) : http://www.youtube.com/watch?v=7w4vk5OZmn8
6 mei 2009
De kleine beer
In het begin van deze mei maand, wordt er natuurlijk op de televisie veel aandacht besteed aan de tweede wereld oorlog. Bijna elk jaar zenden ze dan ook de film over het leven van Anne Frank uit, waar Rachel en ik, sinds dat we zijn gaan samen wonen, vrijwel elke keer weer naar kijken. Deze ‘traditie’ is ontstaan toen we het dagboek van Anne Frank zelf hadden gelezen. Daarnaast hebben we het achterhuis zelf ook een keertje bezocht, zodat we de desbetreffende beelden er ook bij hadden. Ondanks dat het verhaal dus ondertussen wel duidelijk is, blijft het zeker wel boeien.
Dit jaar hebben we zelfs twee films over Anne gezien. Op 4 mei werd alleen de periode omschreven die ze letterlijk in haar dagboek heeft neergezet. Gister, ging het over ‘The whole story’. Dan krijg je ook nog even te zien hoe haar leven voor het onderduiken er uitzag. Maar ook hoe het erna in de concentratie kampen aan toe ging. Dit laatste is natuurlijk geen pretje om te zien, maar Rachel en ik slepen ons er altijd wel doorheen.
Toen we weer in bed lagen, kon ik aanvankelijk de slaap niet vatten. Ik zat na te denken over de film en vroeg mezelf af of de wereld er vandaag de dag beter op geworden is of niet. Voor ons Nederlanders misschien wel. Maar elders in de wereld vliegt zo nu en dan de vlam wel weer eens in de pan. Af en toe worden er bijvoorbeeld Hamas raketten afgeschoten, of kaapt er een Somalische piraat een vrachtschip. Nee, zo erg als toen in de tweede wereld oorlog is het misschien niet meer. Maar complete wereld vrede is een ander verhaal. Dat lijkt voorlopig nog wel een utopie te zijn. Daar kunnen we alleen maar over dromen. Net zoals John Lennon dat destijds deed in zijn wereld beroemt geworden nummer Imagine : http://www.youtube.com/watch?v=okd3hLlvvLw .
Met dat nummer in mijn gedachte draaide ik me nog een keer om en probeerde de slaap alsnog te vatten. Ik keek nog even snel naar onze muur met de glow in de dark sterren daarop. Hoofdzakelijk naar de sterren die het sterrenbeeld van de Kleine beer vormen. Anne Frank en haar vriendinnen hadden namelijk destijds een vriendinnen groepje opgericht die ze naar dit sterrenbeeld hadden vernoemd. Waarbij elke vriendin voor 1 ster zou staan. Daarin hadden ze trouwens wel een foutje gemaakt. Ze dachten dat het hier om vijf sterren zou gaan, terwijl dit er zeven zijn. Toen ze daar achter kwamen hebben ze de naam aangepast naar de Kleine beer Minus twee. Welke ster nu daadwerkelijk Anne Frank was, weet ik eerlijk gezegd niet.
Mazzel
Dit jaar hebben we zelfs twee films over Anne gezien. Op 4 mei werd alleen de periode omschreven die ze letterlijk in haar dagboek heeft neergezet. Gister, ging het over ‘The whole story’. Dan krijg je ook nog even te zien hoe haar leven voor het onderduiken er uitzag. Maar ook hoe het erna in de concentratie kampen aan toe ging. Dit laatste is natuurlijk geen pretje om te zien, maar Rachel en ik slepen ons er altijd wel doorheen.
Toen we weer in bed lagen, kon ik aanvankelijk de slaap niet vatten. Ik zat na te denken over de film en vroeg mezelf af of de wereld er vandaag de dag beter op geworden is of niet. Voor ons Nederlanders misschien wel. Maar elders in de wereld vliegt zo nu en dan de vlam wel weer eens in de pan. Af en toe worden er bijvoorbeeld Hamas raketten afgeschoten, of kaapt er een Somalische piraat een vrachtschip. Nee, zo erg als toen in de tweede wereld oorlog is het misschien niet meer. Maar complete wereld vrede is een ander verhaal. Dat lijkt voorlopig nog wel een utopie te zijn. Daar kunnen we alleen maar over dromen. Net zoals John Lennon dat destijds deed in zijn wereld beroemt geworden nummer Imagine : http://www.youtube.com/watch?v=okd3hLlvvLw .
Met dat nummer in mijn gedachte draaide ik me nog een keer om en probeerde de slaap alsnog te vatten. Ik keek nog even snel naar onze muur met de glow in de dark sterren daarop. Hoofdzakelijk naar de sterren die het sterrenbeeld van de Kleine beer vormen. Anne Frank en haar vriendinnen hadden namelijk destijds een vriendinnen groepje opgericht die ze naar dit sterrenbeeld hadden vernoemd. Waarbij elke vriendin voor 1 ster zou staan. Daarin hadden ze trouwens wel een foutje gemaakt. Ze dachten dat het hier om vijf sterren zou gaan, terwijl dit er zeven zijn. Toen ze daar achter kwamen hebben ze de naam aangepast naar de Kleine beer Minus twee. Welke ster nu daadwerkelijk Anne Frank was, weet ik eerlijk gezegd niet.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
