Afgelopen zondag reed ik terug naar huis van de wandeling met Ramon en dan kom ik ook langs het nieuwe park schouwburg wat er nu alweer een paar jaartjes staat. Rachel en ik woonde nog niet in de grote waal toen het originele gebouw tijdens de aanbouw in elkaar zakte. Ik weet trouwens niet wat een eventueel onderzoek naar deze ramp heeft opgeleverd, maar iedereen was in ieder geval blij dat de ramp zich voltrok toen er niemand op het bouwterrein aanwezig was.
Toen ik er dus voorbij reed, en besefte dat dit verhaal (voor mij) nooit is opgeklaard, moest ik aan een stukje uit de Tovenaar van Oz denken. Daarin stort na het “smelten” van de boze heks van het Westen, haar kasteel ook in elkaar. Droezel de leeuw maakte de keiharde opmerking dat de aanvraag van haar bouwvergunning waarschijnlijk wel via vriendjes politiek geregeld zou zijn. Anders was er niet zo’n slecht ontwerp in elkaar gezet natuurlijk. Ik trok de parallel meteen met het instorten van het echte gebouw nu al weer negen jaar geleden. Al lachend reed ik verder richting huis met in mijn achterhoofd het stukje uit de beste tekenfilm serie aller tijden (zie hieronder).
Mazzel
30 september 2010
22 september 2010
Op een beurs
Als helpdesk medewerker kom ik niet vaak op beurzen. Dat is normaal gesproken meer iets voor verkopers en vertegenwoordigers. Maar mijn werkzaamheden lijst is de laatste paar jaar behoorlijk uitgebreid en daardoor raak ik bij steeds meer trajecten betrokken.
Wees niet bang. Jeroentje wordt geen verkoper... Maar ik word de laatste tijd wel veel gevraagd om te assisteren en programmeren voor de wat grotere projecten. Ik heb al eens verteld dat ik voor een supermarkt keten een presets programma heb ontwikkeld. Vandaag de dag maken er nu al twee supermarkt ketens gebruik van dat programma. Dit houdt niet in dat ze in alle supermarkt filialen van die ketens mijn programma gebruiken, maar de lijst met gebruikers wordt wel steeds maar groter.
Supermarkt keten nummer drie heeft aangegeven ook te willen koppelen met onze schalen. En dit houdt in dat ze dus ook het presets programma willen gaan gebruiken. Maar bij deze klant blijft het voor mij niet bij het presets programma. Ik ben deze keer betrokken bij het gehele traject. En aangezien deze supermarkt keten de komende dagen (en ook vandaag) een beurs had georganiseerd voor al haar medewerkers, waren wij ook uitgenodigd om te laten zien wat we in huis hebben. De afdeling verkoop besloot dat ik me ook moest laten zien op deze beurs, omdat ik nu zo betrokken ben bij dit traject. Gister heb ik eerst geholpen met het opbouwen van onze (kleine) stand, en vandaag was ik er dus weer om de voorbijgangers te woord te staan. Al met al een leuke ervaring, want in mijn 12,5 jaar dat ik helpdesk medewerker ben, heb ik dit nog nooit gedaan.
Mazzel
Wees niet bang. Jeroentje wordt geen verkoper... Maar ik word de laatste tijd wel veel gevraagd om te assisteren en programmeren voor de wat grotere projecten. Ik heb al eens verteld dat ik voor een supermarkt keten een presets programma heb ontwikkeld. Vandaag de dag maken er nu al twee supermarkt ketens gebruik van dat programma. Dit houdt niet in dat ze in alle supermarkt filialen van die ketens mijn programma gebruiken, maar de lijst met gebruikers wordt wel steeds maar groter.
Supermarkt keten nummer drie heeft aangegeven ook te willen koppelen met onze schalen. En dit houdt in dat ze dus ook het presets programma willen gaan gebruiken. Maar bij deze klant blijft het voor mij niet bij het presets programma. Ik ben deze keer betrokken bij het gehele traject. En aangezien deze supermarkt keten de komende dagen (en ook vandaag) een beurs had georganiseerd voor al haar medewerkers, waren wij ook uitgenodigd om te laten zien wat we in huis hebben. De afdeling verkoop besloot dat ik me ook moest laten zien op deze beurs, omdat ik nu zo betrokken ben bij dit traject. Gister heb ik eerst geholpen met het opbouwen van onze (kleine) stand, en vandaag was ik er dus weer om de voorbijgangers te woord te staan. Al met al een leuke ervaring, want in mijn 12,5 jaar dat ik helpdesk medewerker ben, heb ik dit nog nooit gedaan.
Mazzel
15 september 2010
Fleurs tweede verjaardag
Afgelopen zaterdag hadden Rachel en ik het lekker druk. In het begin van de middag zijn we naar Heerhugowaard geweest om gezellig met een aantal vrienden te lunchen. En daarna zijn we naar de achterhoek gereden omdat Fleur die dag haar tweede verjaardag vierde.
Aangezien we haar eerste verjaardag noodgedwongen hebben gemist (we zaten toen op Lanzarote), vonden Rachel en ik dat we het niet konden maken om ook niet op haar tweede verjaardag te verschijnen. De reis van Heerhugowaard naar Laren (Gelderland) verliep trouwens prima, maar toch waren we er pas om half vier. We hadden nog wel tijd genoeg om het feestje van dichtbij mee te maken. In de tuin werd er gevoetbald door de aanwezige kinderen, en die maakte ook royaal gebruik van de aanwezige glijbaan en schommels. Tegen de avond gingen Bram, Fleur en ik met de hond wandelen. Ik had al eens eerder op foto’s gezien dat ze dat graag doet, maar ze vond op een gegeven ogenblik dat de viervoeter iets te langzaam liep. Een wel gemikte trap onder zijn kont moest duidelijk maken dat de dame weer verder wilde lopen. Maar dat vond ik toch niet zo erg lief,en zei (waarschijnlijk met een iets te “aanwezige” stem), daar wat van. De beduusde 2 jarige liet spontaal de honden riem vallen en ik zag dat er langzaam maar zeker traantjes op haar wangen verschenen. Ondanks dat het terecht was dat ik iets over de welgemikte trap zei, kwam de gedachte dat ik het maar beter niet had kunnen doen, toch sterk opzetten. Ik probeerde het nog goed te maken met een welgemeente knuffel die ze notabele zelf kwam ophalen, maar de wandeling met de hond is na dit voorval niet meer het zelfde geworden. Ze wilde alleen nog maar bij Opa Bram op zijn schouders zitten.
Na het wandelen hebben we heerlijk gegeten en Rachel en ik zijn daarna nog een paar uurtjes gebleven. We gingen volgens mij na negenen pas weer naar huis. Eenmaal thuis gekomen heb ik op het internet meteen uitgezocht wat voor speech Wilders bij ground zero had gehouden. Al met al vond ik het wel meevallen. Ik ben wel erger van hem gewent. Maar misschien kom ik wel op die mening (dat het dus een niet al te extreme speech was), omdat ik de speeches van Pat Condell nog wel eens volg. En die zijn “ietjes” harder…. Als je wilt weten wat hij van de moskee op Ground Zero vindt, moet je de volgende link even gebruiken : http://www.youtube.com/watch?v=vjS0Novt3X4 (filmpje duurt 6:09).
Mazzel
Aangezien we haar eerste verjaardag noodgedwongen hebben gemist (we zaten toen op Lanzarote), vonden Rachel en ik dat we het niet konden maken om ook niet op haar tweede verjaardag te verschijnen. De reis van Heerhugowaard naar Laren (Gelderland) verliep trouwens prima, maar toch waren we er pas om half vier. We hadden nog wel tijd genoeg om het feestje van dichtbij mee te maken. In de tuin werd er gevoetbald door de aanwezige kinderen, en die maakte ook royaal gebruik van de aanwezige glijbaan en schommels. Tegen de avond gingen Bram, Fleur en ik met de hond wandelen. Ik had al eens eerder op foto’s gezien dat ze dat graag doet, maar ze vond op een gegeven ogenblik dat de viervoeter iets te langzaam liep. Een wel gemikte trap onder zijn kont moest duidelijk maken dat de dame weer verder wilde lopen. Maar dat vond ik toch niet zo erg lief,en zei (waarschijnlijk met een iets te “aanwezige” stem), daar wat van. De beduusde 2 jarige liet spontaal de honden riem vallen en ik zag dat er langzaam maar zeker traantjes op haar wangen verschenen. Ondanks dat het terecht was dat ik iets over de welgemikte trap zei, kwam de gedachte dat ik het maar beter niet had kunnen doen, toch sterk opzetten. Ik probeerde het nog goed te maken met een welgemeente knuffel die ze notabele zelf kwam ophalen, maar de wandeling met de hond is na dit voorval niet meer het zelfde geworden. Ze wilde alleen nog maar bij Opa Bram op zijn schouders zitten.
Na het wandelen hebben we heerlijk gegeten en Rachel en ik zijn daarna nog een paar uurtjes gebleven. We gingen volgens mij na negenen pas weer naar huis. Eenmaal thuis gekomen heb ik op het internet meteen uitgezocht wat voor speech Wilders bij ground zero had gehouden. Al met al vond ik het wel meevallen. Ik ben wel erger van hem gewent. Maar misschien kom ik wel op die mening (dat het dus een niet al te extreme speech was), omdat ik de speeches van Pat Condell nog wel eens volg. En die zijn “ietjes” harder…. Als je wilt weten wat hij van de moskee op Ground Zero vindt, moet je de volgende link even gebruiken : http://www.youtube.com/watch?v=vjS0Novt3X4 (filmpje duurt 6:09).
Mazzel
8 september 2010
9 - 11
Aanstaande zaterdag is het alweer 9 jaar geleden dat de aanslagen op de Twin Towers werden gepleegd. Iedereen weet natuurlijk nog waar hij of zij die dag was. Ik zelf natuurlijk ook. Ik zat op de helpdesk (natuurlijk, waar anders) en hoorde net nieuws toen op de radio.
De herdenkingsplechtigheid van aanstaande zaterdag, zal dit jaar ook in het teken staan van de geplande Islamitische gebedshuis uitbreiding die op twee straten afstand van ground zero liggen. Je hoeft maar even op het internet te zitten of je rolt in een van de vele verhitte discussies of dit gebedshuis er mag komen of niet. Zelfs Obama heeft zich met de discussie bemoeit en kwam aanvankelijk op voor de vrijheid van godsdienst. Maar ik heb begrepen dat hij in een later interview zijn woorden wat genuanceerder bracht omdat ook hij bemerkte dat het een heel gevoelig onderwerp is.
Ik zelf weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet vinden. Oke, ik vind godsdienstvrijheid een goed recht, maar kan ook de tegenstanders begrijpen. Er zijn wel ruim drie duizend mensen vermoord op die dag. En dat je daar met respect mee moet omgaan is dan natuurlijk ook vanzelfsprekend. Maar waar leg je de grens dan? Een gebedshuis op minimaal vijf kilometer van ground zero? Of misschien 10? Een erg moeilijke situatie dus waarvan ik bang ben dat er niet een twee drie een antwoord te verzinnen is. Eigenlijk omdat beide partijen in deze discussie natuurlijk goede standpunten naar buiten brengen. Het gaat alleen om hoe je die standpunten persoonlijk beoordeeld.
Geert Wilders heeft gezegd ook bij de herdenkingen aanwezig zal zijn. Hij vond zijn aanwezigheid zelfs belangrijker dan de huidige kabinetsformatie gesprekken. Wilders zal uiteraard tegen het gebedshuis zijn. Daar hoef je haast geen vraagtekens bij te zetten lijkt mij. Als ik wel eens met Rachel en met Ramon zit te discussiëren (meestal als we uit gaan), komt het onderwerp “Angst voor de Islam” ook wel eens op tafel. Ik weet niet precies wat ik eigenlijk van Wilders vind. Maar eigenlijk is de vraag meer of Wilders zijn angst voor de Islam gegrond is of niet. Zal Nederland over een jaar of 30 a 40 terugkijken op deze tijd en concluderen dat Wilders er gruwelijk naast zat. En dat er (op wat kleine incidenten na) geen problemen zijn geweest. Of zal de geschiedenis juist uitwijzen dat Wilders dat heeft veroorzaakt wat hij zo graag heeft proberen tegen te houden. Maar misschien gaat het wel helemaal anders. Misschien bedanken we Wilders wel omdat hij de Sharia heeft weten tegen te houden. Of, dat we ons zelf voor de kop slaan omdat we niet op hem hebben gestemd zodat hij de Sharia wel had kunnen voorkomen…. Het is allemaal koffie dik kijken. Ik kan de standpunten van Wilders begrijpen, maar denk toch dat zijn angst misschien iets te groot is. Groter dan de mijne in ieder geval, en daarom heb ik op 9 juni niet op zijn partij gestemd.
Mazzel
De herdenkingsplechtigheid van aanstaande zaterdag, zal dit jaar ook in het teken staan van de geplande Islamitische gebedshuis uitbreiding die op twee straten afstand van ground zero liggen. Je hoeft maar even op het internet te zitten of je rolt in een van de vele verhitte discussies of dit gebedshuis er mag komen of niet. Zelfs Obama heeft zich met de discussie bemoeit en kwam aanvankelijk op voor de vrijheid van godsdienst. Maar ik heb begrepen dat hij in een later interview zijn woorden wat genuanceerder bracht omdat ook hij bemerkte dat het een heel gevoelig onderwerp is.
Ik zelf weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet vinden. Oke, ik vind godsdienstvrijheid een goed recht, maar kan ook de tegenstanders begrijpen. Er zijn wel ruim drie duizend mensen vermoord op die dag. En dat je daar met respect mee moet omgaan is dan natuurlijk ook vanzelfsprekend. Maar waar leg je de grens dan? Een gebedshuis op minimaal vijf kilometer van ground zero? Of misschien 10? Een erg moeilijke situatie dus waarvan ik bang ben dat er niet een twee drie een antwoord te verzinnen is. Eigenlijk omdat beide partijen in deze discussie natuurlijk goede standpunten naar buiten brengen. Het gaat alleen om hoe je die standpunten persoonlijk beoordeeld.
Geert Wilders heeft gezegd ook bij de herdenkingen aanwezig zal zijn. Hij vond zijn aanwezigheid zelfs belangrijker dan de huidige kabinetsformatie gesprekken. Wilders zal uiteraard tegen het gebedshuis zijn. Daar hoef je haast geen vraagtekens bij te zetten lijkt mij. Als ik wel eens met Rachel en met Ramon zit te discussiëren (meestal als we uit gaan), komt het onderwerp “Angst voor de Islam” ook wel eens op tafel. Ik weet niet precies wat ik eigenlijk van Wilders vind. Maar eigenlijk is de vraag meer of Wilders zijn angst voor de Islam gegrond is of niet. Zal Nederland over een jaar of 30 a 40 terugkijken op deze tijd en concluderen dat Wilders er gruwelijk naast zat. En dat er (op wat kleine incidenten na) geen problemen zijn geweest. Of zal de geschiedenis juist uitwijzen dat Wilders dat heeft veroorzaakt wat hij zo graag heeft proberen tegen te houden. Maar misschien gaat het wel helemaal anders. Misschien bedanken we Wilders wel omdat hij de Sharia heeft weten tegen te houden. Of, dat we ons zelf voor de kop slaan omdat we niet op hem hebben gestemd zodat hij de Sharia wel had kunnen voorkomen…. Het is allemaal koffie dik kijken. Ik kan de standpunten van Wilders begrijpen, maar denk toch dat zijn angst misschien iets te groot is. Groter dan de mijne in ieder geval, en daarom heb ik op 9 juni niet op zijn partij gestemd.
Mazzel
30 augustus 2010
Je kan de pot op
Het is een raar weekje deze week. Naast dat Appie Baantjer het leven heeft gelaten, heeft Nederland ook afscheid moeten nemen van Anton Geesink. Ja, sommige mensen zeggen dat ellende nooit alleen komt, en dat het daarom lijkt dat er altijd van twee mensen afscheid moet worden genomen.
Om er nu niet een al te droevige blog van te maken, ga ik maar snel over op de uitleg van de titel van dit blog. Want naast het droevige nieuws van onze bekende Nederlanders is er namelijk ook opmerkelijk nieuws te melden. ….. Je zal maar een fan zijn van een bepaalde band of zanger. Zo grote fan, dat je waarschijnlijk alle veilingen afgaat om zoveel mogelijk spullen van hem/haar /hun aan te schaffen. Nou afgelopen week was er namelijk zo’n fan die dat ook daadwerkelijk gedaan heeft. Zijn hoofddoel van deze week: Het aanschaffen van de WC pot van John Lennon. Het is zo ie zo vreemd dat die word verkocht, maar dat er ook nog iemand 11.550 euro voor neerlegt had werkelijk niemand verwacht.
Wat ik me nou afvroeg toen ik dit nieuws op het internet zo las : http://www.nu.nl/opmerkelijk/2321607/wc-pot-van-john-lennnon-brengt-11550-euro.html , is of de fan hem nu ook daadwerkelijk zal gaan gebruiken. Haalt hij zijn eigen pot uit het kleine kamertje vandaan en zet hij de legendarische pot daarvoor in de plaats? Of is het zo dat als een vriend van hem vraagt of hij op de legendarische pot een keertje mag zitten, dat de nieuwe eigenaar dan zegt : Je kan de pot op. En dan maar hopen dat zijn vriend die “boodschap” kan begrijpen.
Mazzel
Om er nu niet een al te droevige blog van te maken, ga ik maar snel over op de uitleg van de titel van dit blog. Want naast het droevige nieuws van onze bekende Nederlanders is er namelijk ook opmerkelijk nieuws te melden. ….. Je zal maar een fan zijn van een bepaalde band of zanger. Zo grote fan, dat je waarschijnlijk alle veilingen afgaat om zoveel mogelijk spullen van hem/haar /hun aan te schaffen. Nou afgelopen week was er namelijk zo’n fan die dat ook daadwerkelijk gedaan heeft. Zijn hoofddoel van deze week: Het aanschaffen van de WC pot van John Lennon. Het is zo ie zo vreemd dat die word verkocht, maar dat er ook nog iemand 11.550 euro voor neerlegt had werkelijk niemand verwacht.
Wat ik me nou afvroeg toen ik dit nieuws op het internet zo las : http://www.nu.nl/opmerkelijk/2321607/wc-pot-van-john-lennnon-brengt-11550-euro.html , is of de fan hem nu ook daadwerkelijk zal gaan gebruiken. Haalt hij zijn eigen pot uit het kleine kamertje vandaan en zet hij de legendarische pot daarvoor in de plaats? Of is het zo dat als een vriend van hem vraagt of hij op de legendarische pot een keertje mag zitten, dat de nieuwe eigenaar dan zegt : Je kan de pot op. En dan maar hopen dat zijn vriend die “boodschap” kan begrijpen.
Mazzel
22 augustus 2010
De drie weken zijn alweer voorbij
Het zal wel weer even wennen worden want aan uitslapen raak ik altijd zo snel gewend. Maar morgen zal toch de wekker weer vroeg gaan (ben ik bang). De drie weken vakantie zitten er namelijk helemaal op, dus zal ik mijn collega Jeroen weer gaan versterken op de helpdesk.
Ondanks dat we in de eerste en laatste week van de vakantie niet al te veel hebben gedaan, hebben we toch een hoop dingen meegemaakt. Zo is natuurlijk Menno geboren, maar we zijn ook een dagje naar Sealife in Scheveningen geweest. En afgelopen vrijdag waren we in het Zuiderzee museum in Enkhuizen. Daar was ik al een hele tijd niet meer geweest, en daarom herinnerde ik me er ook niet zo veel van. Zodoende was het dus toch een hele belevenis. In de eerste week van de vakantie zijn we ook nog naar Turnhout in België geweest. Rachels ouders stonden daar op een camping en daar zijn we toen even gezellig op de koffie geweest. Effies naar België rijden dus, maar we hebben het daarom natuurlijk niet alleen maar bij koffie drinken gehouden. We hebben ook een wandeling door de natuur gemaakt waarbij ik eindelijk het Bels lijntje een keertje gezien heb. Rachel was namelijk al eens eerder op deze camping geweest toen ze nog bij haar ouders woonde, vandaar dat ik daar wel eens verhalen over gehoord had. Al met al was het een mooie omgeving om in te wandelen. Jammer dat het op het einde een beetje begon te miezeren, maar gelukkig bleef het daarbij…
Afgelopen vrijdagavond zijn we nog even met Ramon uit geweest. Hij was namelijk wat eerder terug van zijn werk, en kreeg daarom wel even trek om een Palmpje op het terras te gaan pikken. Bij eentje bleef het natuurlijk niet, en zodoende werd het een gezellige avond waarin wij met zijn drie-en dan vaak flink op los discussiëren. Onderwerpen zoals politiek en religie komen dan op tafel, maar we hebben het dan vaak ook over algemene dingen… de WIS JIJ DAT… onderwerpen zeg maar, die je altijd op radio Veronica kunt volgen (bij Rob van Someren volgens mij). Na het verlaten van de kroeg konden we zien dat het glas helder weer was, en dat het maantje al aan het ondergaan was. In het Juliana park hebben we naar dit prachtige lichtspektakel zitten kijken. Gelukkig was de geest van de Hoornse vuurtoorn nog op vakantie (men beweert dat het daar spookt), want wij hebben hem in ieder geval niet gezien.
Mazzel
Ondanks dat we in de eerste en laatste week van de vakantie niet al te veel hebben gedaan, hebben we toch een hoop dingen meegemaakt. Zo is natuurlijk Menno geboren, maar we zijn ook een dagje naar Sealife in Scheveningen geweest. En afgelopen vrijdag waren we in het Zuiderzee museum in Enkhuizen. Daar was ik al een hele tijd niet meer geweest, en daarom herinnerde ik me er ook niet zo veel van. Zodoende was het dus toch een hele belevenis. In de eerste week van de vakantie zijn we ook nog naar Turnhout in België geweest. Rachels ouders stonden daar op een camping en daar zijn we toen even gezellig op de koffie geweest. Effies naar België rijden dus, maar we hebben het daarom natuurlijk niet alleen maar bij koffie drinken gehouden. We hebben ook een wandeling door de natuur gemaakt waarbij ik eindelijk het Bels lijntje een keertje gezien heb. Rachel was namelijk al eens eerder op deze camping geweest toen ze nog bij haar ouders woonde, vandaar dat ik daar wel eens verhalen over gehoord had. Al met al was het een mooie omgeving om in te wandelen. Jammer dat het op het einde een beetje begon te miezeren, maar gelukkig bleef het daarbij…
Afgelopen vrijdagavond zijn we nog even met Ramon uit geweest. Hij was namelijk wat eerder terug van zijn werk, en kreeg daarom wel even trek om een Palmpje op het terras te gaan pikken. Bij eentje bleef het natuurlijk niet, en zodoende werd het een gezellige avond waarin wij met zijn drie-en dan vaak flink op los discussiëren. Onderwerpen zoals politiek en religie komen dan op tafel, maar we hebben het dan vaak ook over algemene dingen… de WIS JIJ DAT… onderwerpen zeg maar, die je altijd op radio Veronica kunt volgen (bij Rob van Someren volgens mij). Na het verlaten van de kroeg konden we zien dat het glas helder weer was, en dat het maantje al aan het ondergaan was. In het Juliana park hebben we naar dit prachtige lichtspektakel zitten kijken. Gelukkig was de geest van de Hoornse vuurtoorn nog op vakantie (men beweert dat het daar spookt), want wij hebben hem in ieder geval niet gezien.
Mazzel
15 augustus 2010
Ik ben weer Oom geworden
Afgelopen week zijn Rachel en ik naar een Centerparcs park geweest. De eerste dag konden we het prachtige park meteen weer achter ons laten, omdat mijn zus haar tweede kindje had gekregen. En wij moesten natuurlijk even kijken hoe het kleintje er uit zag.
We hadden net de grote golf aan bezoek gemist, en dat kwam eigenlijk wel goed uit. Mijn zus was natuurlijk behoorlijk vermoeit na al dat zware werk, en kon daarom niet al te veel bezoek “verwerken”. Bij de tijd dat wij in de achterhoek waren, gingen net de laatste paar vrienden juist weer weg. We konden daarom meteen de kleine bekijken. Zijn naam (ja het is een jongen) is Menno, en hij zat heerlijk bij mijn moeder toen we de kamer binnen kwamen wandelen. Mijn zus had wel een zware bevalling gehad, maar was wel in staat om gewoon even met ons te babbelen. Daarna moest ze even rusten en gingen wij naar beneden. Ik was erg verbaast hoe veel Fleur gegroeid was. Ze kan al aardig wat woordjes uitbrabbelen en blijkt stapel gek op de hond te zijn. Als ik vroeg hoe lief de hond was, liep ze op hem af en omhelsde hem en gaf hem een enorme zoen.
Na een paar uurtjes zijn we weer aan de terug reis begonnen. Onderweg hebben we nog wel even een mcdonalds overvallen, want het was toch wel laat geworden. Eenmaal terug op het park kon de vakantie weer doorgaan. Maar daarover zou Rachel een weblog schrijven.
Mazzel
We hadden net de grote golf aan bezoek gemist, en dat kwam eigenlijk wel goed uit. Mijn zus was natuurlijk behoorlijk vermoeit na al dat zware werk, en kon daarom niet al te veel bezoek “verwerken”. Bij de tijd dat wij in de achterhoek waren, gingen net de laatste paar vrienden juist weer weg. We konden daarom meteen de kleine bekijken. Zijn naam (ja het is een jongen) is Menno, en hij zat heerlijk bij mijn moeder toen we de kamer binnen kwamen wandelen. Mijn zus had wel een zware bevalling gehad, maar was wel in staat om gewoon even met ons te babbelen. Daarna moest ze even rusten en gingen wij naar beneden. Ik was erg verbaast hoe veel Fleur gegroeid was. Ze kan al aardig wat woordjes uitbrabbelen en blijkt stapel gek op de hond te zijn. Als ik vroeg hoe lief de hond was, liep ze op hem af en omhelsde hem en gaf hem een enorme zoen.
Na een paar uurtjes zijn we weer aan de terug reis begonnen. Onderweg hebben we nog wel even een mcdonalds overvallen, want het was toch wel laat geworden. Eenmaal terug op het park kon de vakantie weer doorgaan. Maar daarover zou Rachel een weblog schrijven.
Mazzel
5 augustus 2010
De vijfde en zesde prestatie tocht
Afgelopen weekend was het weer zover. In het Juliana park in Hoorn werden voor de achtste keer op rij, openwater zwemwedstrijden gehouden. Deze wedstrijden worden door de stichting “Ter Rede van Hoorn” georganiseerd. Sinds 2007 doe ik al mee met de prestatie tochten die ook altijd een onderdeel zijn van zo’n openwater dag. Net als in 2007 ging ik dit jaar de tocht van zowel zaterdag als zondag zwemmen.
Zaterdag 31 juli 2010:
De situatie van het afgelopen weekend, leek sprekend op die van 2007. Op zaterdag stond er namelijk een behoorlijk windje. Tot overmaat van ramp kwam die ook nog eens vanuit de richting van het Markermeer, zodat de golven flink hoog waren. Volgens mij eigen idee, was dit verre weg de zwaarste tocht die ik ooit gezwommen heb. Ik werd wel blij verrast toen ineens twee zwemmaten zich ook melden bij de inschrijf tent. Ik had ze al een tijdje niet meer gesproken, omdat het zwembad dicht is voor groot onderhoud. Eentje plaatste een terecht opmerking: “Het zou nu een echte prestatie zijn om deze tocht uit te zwemmen”. Vanwege de enorme golven, zette ik het idee van een persoonlijk record al snel uit mijn hoofd. Die staat als sinds 2007 op 19:23 en vorig jaar verkeek ik me toen enorm op deze tijd. Vorig jaar verkeerde ik namelijk in een bloed vorm. Ik zwom de 1000 meter schoolslag in het 25 meter bad, standaard onder de 17:30. Toen ik vorig jaar op zondag het kalme water zag bij het inschrijven, was ik er van overtuigd dat die 19:23 verpletterd zou worden. Doel: een 18 minuter op de klok neerzetten. Maar Jeroentje kwam toen van een koude kermis thuis en klokte MAAR 20:00… Met deze hoge golven verwachte dat ik 21 a 22 minuten over de tocht zou doen. Het ging op zich wel lekker. Op de heenweg had ik wind tegen,maar kwam met mijn slag elke keer wel goed uit. Elke keer als er een golf aankwam, dook ik er onderdoor om juist uit te ademen. Tot mijn verbazing hield ik de snelle borstcrawlzwemmers bij. Eentje trainde zelfs voor een Triatlon en hij had duidelijk last van de golven. Op de terug weg kregen de zwemmers dus de wind van achter, en toen kon ik de borstcrawlers met mijn schoolslag natuurlijk niet meer bijhouden. De ultieme verrassing kwam trouwens toen ik aantikte. Ik zette namelijk 20:09 op de klok neer. Dat was dus veel sneller dan dat ik gedacht had.
Zondag 1 augustus 2010:
Zoals ik al eerder vertelde, leek dit weekend sprekend op die van 2007. Op zondag stond er namelijk (bijna) geen zuchtje wind. Het water was zowat spiegelglad en kwam overeen met de prestatie tocht van 2009. Maar mijn angst om weer van een koude kermis thuis te komen, was toch wel groot. Toch ging ik er als een speer van door. Ik wilde toch wel een keertje een persoonlijk record neerzetten. En dan kan je gewoon niet rustig aan doen. Ik bedacht mezelf dat ik dit jaar maar 1 kans kreeg om mezelf te testen, en dat was nu. Dus beet ik op mijn tanden en bleef een hoog tempo zwemmen. Gelukkig haalde ik halverwege de tocht een medezwemmer in die ook schoolslag deed. Hij was er bij de start met borstcrawl als een speer vandoor gegaan, maar na 250 meter ging hij al over op de schoolslag. Ideaal voor mij dus.. een mikpunt om me op te richten. Bij de 500 meter had ik hem al bij gehaald, maar het lossen van deze vent was een ander verhaal. Hij vond dat dit geen goed idee was, en bleef dus keurig volgen. Gevolg was wel dat ik gemotiveerd bleef om hem voor te blijven. Deze “samenwerking” had wel zijn vruchten afgeworpen, want ik tikte namelijk in 19:10 aan. Toch nog een persoonlijk record dus, als was het geen 18 minuter.. Dat komt misschien in een toekomstige prestatie tocht nog wel. Ik wil Ramon, Rachel, Joke(en haar vriendin), mijn vader en Anne bedanken, want die waren zo vriendelijke geweest om mij dit weekend aan te moedigen.
Vergelijken met de “echte mannen”:
En dan is het altijd afwachten voor mij. Binnen een paar dagen komen de eindtijden van de echte mannen op het internet te staan. En dan kan ik me met de masters vergelijken. Op de zaterdag moesten de masters geen 1000 meter zwemmen. Er werd wel een 1000 meter schoolslag gehouden waar ook jongeren aan meededen, maar met die gasten kan ik simpel weg niet vergeleken worden. Ik heb het toch gedaan natuurlijk. Ik zou de 11de zwemmer zijn geweest in die competitie. En met mijn 20:09 was ik dan 10de geworden. Niet echt goed dus. Op de zondag stond de 1000 meter schoolslag voor de masters wel op het menu. En hier scoorde ik ook veel hogere ogen. Ik zou de 23ste zwemmer zijn geweest, en met mijn 19:10 was ik dan achtste geworden. Kortom, een zeer goede prestatie (al zeg ik het zelf).
Mazzel.
Zaterdag 31 juli 2010:
De situatie van het afgelopen weekend, leek sprekend op die van 2007. Op zaterdag stond er namelijk een behoorlijk windje. Tot overmaat van ramp kwam die ook nog eens vanuit de richting van het Markermeer, zodat de golven flink hoog waren. Volgens mij eigen idee, was dit verre weg de zwaarste tocht die ik ooit gezwommen heb. Ik werd wel blij verrast toen ineens twee zwemmaten zich ook melden bij de inschrijf tent. Ik had ze al een tijdje niet meer gesproken, omdat het zwembad dicht is voor groot onderhoud. Eentje plaatste een terecht opmerking: “Het zou nu een echte prestatie zijn om deze tocht uit te zwemmen”. Vanwege de enorme golven, zette ik het idee van een persoonlijk record al snel uit mijn hoofd. Die staat als sinds 2007 op 19:23 en vorig jaar verkeek ik me toen enorm op deze tijd. Vorig jaar verkeerde ik namelijk in een bloed vorm. Ik zwom de 1000 meter schoolslag in het 25 meter bad, standaard onder de 17:30. Toen ik vorig jaar op zondag het kalme water zag bij het inschrijven, was ik er van overtuigd dat die 19:23 verpletterd zou worden. Doel: een 18 minuter op de klok neerzetten. Maar Jeroentje kwam toen van een koude kermis thuis en klokte MAAR 20:00… Met deze hoge golven verwachte dat ik 21 a 22 minuten over de tocht zou doen. Het ging op zich wel lekker. Op de heenweg had ik wind tegen,maar kwam met mijn slag elke keer wel goed uit. Elke keer als er een golf aankwam, dook ik er onderdoor om juist uit te ademen. Tot mijn verbazing hield ik de snelle borstcrawlzwemmers bij. Eentje trainde zelfs voor een Triatlon en hij had duidelijk last van de golven. Op de terug weg kregen de zwemmers dus de wind van achter, en toen kon ik de borstcrawlers met mijn schoolslag natuurlijk niet meer bijhouden. De ultieme verrassing kwam trouwens toen ik aantikte. Ik zette namelijk 20:09 op de klok neer. Dat was dus veel sneller dan dat ik gedacht had.
Zondag 1 augustus 2010:
Zoals ik al eerder vertelde, leek dit weekend sprekend op die van 2007. Op zondag stond er namelijk (bijna) geen zuchtje wind. Het water was zowat spiegelglad en kwam overeen met de prestatie tocht van 2009. Maar mijn angst om weer van een koude kermis thuis te komen, was toch wel groot. Toch ging ik er als een speer van door. Ik wilde toch wel een keertje een persoonlijk record neerzetten. En dan kan je gewoon niet rustig aan doen. Ik bedacht mezelf dat ik dit jaar maar 1 kans kreeg om mezelf te testen, en dat was nu. Dus beet ik op mijn tanden en bleef een hoog tempo zwemmen. Gelukkig haalde ik halverwege de tocht een medezwemmer in die ook schoolslag deed. Hij was er bij de start met borstcrawl als een speer vandoor gegaan, maar na 250 meter ging hij al over op de schoolslag. Ideaal voor mij dus.. een mikpunt om me op te richten. Bij de 500 meter had ik hem al bij gehaald, maar het lossen van deze vent was een ander verhaal. Hij vond dat dit geen goed idee was, en bleef dus keurig volgen. Gevolg was wel dat ik gemotiveerd bleef om hem voor te blijven. Deze “samenwerking” had wel zijn vruchten afgeworpen, want ik tikte namelijk in 19:10 aan. Toch nog een persoonlijk record dus, als was het geen 18 minuter.. Dat komt misschien in een toekomstige prestatie tocht nog wel. Ik wil Ramon, Rachel, Joke(en haar vriendin), mijn vader en Anne bedanken, want die waren zo vriendelijke geweest om mij dit weekend aan te moedigen.
Vergelijken met de “echte mannen”:
En dan is het altijd afwachten voor mij. Binnen een paar dagen komen de eindtijden van de echte mannen op het internet te staan. En dan kan ik me met de masters vergelijken. Op de zaterdag moesten de masters geen 1000 meter zwemmen. Er werd wel een 1000 meter schoolslag gehouden waar ook jongeren aan meededen, maar met die gasten kan ik simpel weg niet vergeleken worden. Ik heb het toch gedaan natuurlijk. Ik zou de 11de zwemmer zijn geweest in die competitie. En met mijn 20:09 was ik dan 10de geworden. Niet echt goed dus. Op de zondag stond de 1000 meter schoolslag voor de masters wel op het menu. En hier scoorde ik ook veel hogere ogen. Ik zou de 23ste zwemmer zijn geweest, en met mijn 19:10 was ik dan achtste geworden. Kortom, een zeer goede prestatie (al zeg ik het zelf).
Mazzel.
28 juli 2010
Surviving disaster
Wat moet je doen als je vliegtuig wordt gekaapt? Of als er een enorme brand uitbreekt in het kantoren complex waar je werkt? Nou, dat had je kunnen weten als je de nieuwe serie Surviving disaster volgt waar Discovery Channel vorige week mee is begonnen.
Toen ik de voorstukjes van deze nieuwe serie zag, was ik meteen geïnteresseerd. Dus toen de eerste aflevering werd uitgezonden, zat ik voor de buis om naar de tips van voormalig Navy seal Cade Courtley te luisteren. En ik werd niet teleur gesteld. Hij ging in deze eerste aflevering, letterlijk alles op detail in wat je moet doen als je vliegtuig gekaapt wordt. Van hoe je het beste de terroristen moet overmeesteren, tot het zelf landen van het toestel voor het geval de piloten de kaping niet hadden overleefd. En dat alles moest allemaal nog in een rap tempo gebeuren ook, want volgens Cade duurt het in Amerika niet lang voordat een F16 je gekaapte vliegtuig neerhaalt. Of het ook allemaal realistisch was wat hij de kijkers voorschotelde, weet ik niet. Maar kwaad om een keertje naar zijn programma te kijken, kan het zeker niet.
Hij begon het programma trouwens extreem overtuigend. Hij stelde zich eerst netjes voor en verklapt daarna dat hij je leven gaat redden. Dan wordt het scenario omschreven en kan de aflevering beginnen. Vanavond is het trouwens weer zover. Dan ontploft er iets in een kantoren complex waar jij eventueel aanwezig kunt zijn. Of het een terroristische aanslag is of een ongeluk, dat weet ik nog niet. Maar daar kom ik om 21:35 wel achter als Cade bij mij de huiskamer binnen stormt.
Mazzel
Toen ik de voorstukjes van deze nieuwe serie zag, was ik meteen geïnteresseerd. Dus toen de eerste aflevering werd uitgezonden, zat ik voor de buis om naar de tips van voormalig Navy seal Cade Courtley te luisteren. En ik werd niet teleur gesteld. Hij ging in deze eerste aflevering, letterlijk alles op detail in wat je moet doen als je vliegtuig gekaapt wordt. Van hoe je het beste de terroristen moet overmeesteren, tot het zelf landen van het toestel voor het geval de piloten de kaping niet hadden overleefd. En dat alles moest allemaal nog in een rap tempo gebeuren ook, want volgens Cade duurt het in Amerika niet lang voordat een F16 je gekaapte vliegtuig neerhaalt. Of het ook allemaal realistisch was wat hij de kijkers voorschotelde, weet ik niet. Maar kwaad om een keertje naar zijn programma te kijken, kan het zeker niet.
Hij begon het programma trouwens extreem overtuigend. Hij stelde zich eerst netjes voor en verklapt daarna dat hij je leven gaat redden. Dan wordt het scenario omschreven en kan de aflevering beginnen. Vanavond is het trouwens weer zover. Dan ontploft er iets in een kantoren complex waar jij eventueel aanwezig kunt zijn. Of het een terroristische aanslag is of een ongeluk, dat weet ik nog niet. Maar daar kom ik om 21:35 wel achter als Cade bij mij de huiskamer binnen stormt.
Mazzel
22 juli 2010
Afzwemmen
In april waren Rachel en ik erbij toen Tijn voor zijn A diploma moest afzwemmen (zie: http://ratelenderachel.blogspot.com/2010_04_01_archive.html ), dus waren we erg verbaast dat we een paar maanden daarna een telefoontje kregen dat hij al op mocht voor zijn B diploma. Weer wilde we dat natuurlijk meemaken, dus reisden we af naar Purmerend.
Het was nog even de vraag of we op tijd zouden komen. Rachel moest in de ochtend namelijk in Amsterdam zijn, en zou, als ze met het openbaar vervoer van Amsterdam naar Purmerend terug zou reizen, te laat komen om het afzwem spektakel te zien. Om toch beide bezoekjes mogelijk te maken, haalde ik haar bij het centraal station op met de Knight en reed daarna terug naar Purmerend. We zaten net keurig en wel toen een enorme grote hoeveelheid kinderen keurig aan het publiek werd voorgesteld. Hand in hand liepen ze, onder het gebulder van Viva Hollandia, een rondje om het bad. Het was namelijk de dag voor de grote WK finale, en niemand kon toen weten dat die hopeloos zou mislukken. Hoe dan ook, de kinderen deden allemaal flink hun best. Ook Tijn natuurlijk. Ik had begrepen dat het hekel punt voor hem het onderwater zwemmen was. Dan moet je tegenwoordig door een gat heen zwemmen, zoals Rachel en ik dat ook bij Moniek hadden gezien. Kinderen vinden dit onderwater zwemmen(ik vond dat vroeger zelf ook) het meest vervelend. Gelukkig kwam dit onderdeel al snel, zodat hij daarna wat op adem kon komen. Voor de rest zwom Tijn de opdrachten zonder enige problemen, dus hadden we al snel het gevoel dat de diploma in de pocket zat.
Op de terug weg naar huis, moest ik even terug denken aan de keren dat ik zelf moest afzwemmen. Destijds had je geen leraar die met een portable microfoontje de gehele menigte kon toespreken. Je had geen opkomst nummer en ook geen gat waar je door heen moest zwemmen. Bij ons was gewoon een lijn(tje) op de bodem geverfd, en als je die pas zag, mocht je pas omhoog. Zowaar ik weet werden er ook niet zoveel foto’s gemaakt. Tijn kan straks als hij groot is, een compleet foto boek bekijken met foto’s die bij zijn A en B diploma zijn gemaakt. Maar toch heb ik ook een bijzonder aandenken aan mijn afzwemmen. Voor het behalen van onze (mijn zus en mijzelf) D diploma, heeft mijn vader destijds film opnames gemaakt. Het was toen wel zonder geluid, maar toch. Je kan hierop een blond Jeroentje zien die waarschijnlijk net zo zenuwachtig was als Tijn laatst.
Mazzel.
14 juli 2010
De kip of het ei
In mijn vorige weblog had ik het over negatief nieuws wat ik op het internet had gelezen. Vandaar dat ik in deze blog even wat tegengas wil geven. Ik wil ook even wat melden wat wel leuk (en interessant) is.
Op NU.NL las ik dat wetenschappers een eeuwen oud vraagstuk hebben opgelost. Een standaard vraag wie er nu eerder was. De kip of het ei…. Wetenschappers beweren dat de kip er toch weldegelijk eerder was (http://www.nu.nl/wetenschap/2292519/kip-kwam-echt-ei-.html). Dit beweren ze omdat ze onderzoek hebben gedaan naar het eiwit in de eieren. Toch kan je, als je in zo’n kip en ei discussie terecht komt, twee kanten op. Het hangt namelijk van de vraag stelling af.
1) Wie was der eerder? De kip of het ei ? --> Als je eieren in het algemeen bedoelt, wint de ei het van de kip. Dino’s lagen namelijk ook eieren, en die leefden miljoenen jaren eerder dan de kip.
2) Wie was der eerder? De kip of het KIPPENEI? --> De kip dus. Als we de wetenschappers moeten geloven natuurlijk.
Mazzel.
Op NU.NL las ik dat wetenschappers een eeuwen oud vraagstuk hebben opgelost. Een standaard vraag wie er nu eerder was. De kip of het ei…. Wetenschappers beweren dat de kip er toch weldegelijk eerder was (http://www.nu.nl/wetenschap/2292519/kip-kwam-echt-ei-.html). Dit beweren ze omdat ze onderzoek hebben gedaan naar het eiwit in de eieren. Toch kan je, als je in zo’n kip en ei discussie terecht komt, twee kanten op. Het hangt namelijk van de vraag stelling af.
1) Wie was der eerder? De kip of het ei ? --> Als je eieren in het algemeen bedoelt, wint de ei het van de kip. Dino’s lagen namelijk ook eieren, en die leefden miljoenen jaren eerder dan de kip.
2) Wie was der eerder? De kip of het KIPPENEI? --> De kip dus. Als we de wetenschappers moeten geloven natuurlijk.
Mazzel.
6 juli 2010
69 dagen
Als ik zo af en toe het nieuws volg, gebeurd het wel eens dat mijn maag compleet omdraait. Dat ik me dan afvraag wat sommige mensen wel niet allemaal bezielt, en hoe dom ze kunnen zijn. Dit gebeurde laatst ook weer een keer. Ik las dat verdachte Benno L. zeven jaar gevangenis straf had gekregen voor het plegen van ontucht met 57 meisjes en 3 pogingen tot verkrachting.
Vol ongeloof las ik dit bericht op internet dat de rechter dus (maar) zeven jaar had gegeven en dat de verdachte van de 57 ontucht handelingen er maar voor 37 werd gestraft. De drie pogingen voor aanranding was volgens de rechter helemaal niet bewezen. Maar de meest krankzinnige beslissing van de rechter was toch wel dat hij TBS niet noodzakelijk vond omdat hij de kans op herhaling erg klein schatte………. Toen ik dit las. En ik was al ondersteboven van het feit dat hij MAAR zeven jaar kreeg, vervloog al mijn hoop in de Nederlandse rechtstaat. Wees nou eerlijk. Ben je, als je zo’n beslissing maakt, niet mega krankzinnig? Dat zou het zelfde zijn dat ik 37 keer door rood rij, en daarvoor voor de rechter moet verschijnen , dat de rechter dan zegt: ‘Nou, ik denk niet dat mr Muis het nogmaals zal doen”. Ik vraag me werkelijk af, als die rechter s’avonds na een dag hard werken in de spiegel kijkt, hij daadwerkelijk denkt dat hij de juiste beslissing heeft genomen. Persoonlijk kan ik me dat niet voorstellen. Ik hou het er maar op dat hij de grootste blunder in zijn carrière zojuist heeft begaan, anders verdwijnt mijn vertrouwen in de rechtstaat volledig.
Ik kom nog even terug op die zeven jaar cel. Het moet toch duidelijk zijn dat deze persoon extreem veel leed heeft veroorzaakt. Waarschijnlijk dus bij 60 meisjes, maar onze pientere rechter denkt dat het er maar 37 geweest zijn. Maar oke, laten we het er op 37 houden. Een persoon kan alleen veroordeelt worden over de bewezen feiten. Al dat leed bij die meisjes, en bij hun familie leden. Dat kan je je haast niet voorstellen… Dat zal die mensen hun hele leven achtervolgen. Veel van die mensen zullen daar misschien jaren lang psychische klachten aan over houden. En wat doet de rechter? Die geeft deze crimineel 69 dagen gevangenis straf per meisje. Dat is kennelijk wat een kind waard is in Nederland.
Mazzel
Vol ongeloof las ik dit bericht op internet dat de rechter dus (maar) zeven jaar had gegeven en dat de verdachte van de 57 ontucht handelingen er maar voor 37 werd gestraft. De drie pogingen voor aanranding was volgens de rechter helemaal niet bewezen. Maar de meest krankzinnige beslissing van de rechter was toch wel dat hij TBS niet noodzakelijk vond omdat hij de kans op herhaling erg klein schatte………. Toen ik dit las. En ik was al ondersteboven van het feit dat hij MAAR zeven jaar kreeg, vervloog al mijn hoop in de Nederlandse rechtstaat. Wees nou eerlijk. Ben je, als je zo’n beslissing maakt, niet mega krankzinnig? Dat zou het zelfde zijn dat ik 37 keer door rood rij, en daarvoor voor de rechter moet verschijnen , dat de rechter dan zegt: ‘Nou, ik denk niet dat mr Muis het nogmaals zal doen”. Ik vraag me werkelijk af, als die rechter s’avonds na een dag hard werken in de spiegel kijkt, hij daadwerkelijk denkt dat hij de juiste beslissing heeft genomen. Persoonlijk kan ik me dat niet voorstellen. Ik hou het er maar op dat hij de grootste blunder in zijn carrière zojuist heeft begaan, anders verdwijnt mijn vertrouwen in de rechtstaat volledig.
Ik kom nog even terug op die zeven jaar cel. Het moet toch duidelijk zijn dat deze persoon extreem veel leed heeft veroorzaakt. Waarschijnlijk dus bij 60 meisjes, maar onze pientere rechter denkt dat het er maar 37 geweest zijn. Maar oke, laten we het er op 37 houden. Een persoon kan alleen veroordeelt worden over de bewezen feiten. Al dat leed bij die meisjes, en bij hun familie leden. Dat kan je je haast niet voorstellen… Dat zal die mensen hun hele leven achtervolgen. Veel van die mensen zullen daar misschien jaren lang psychische klachten aan over houden. En wat doet de rechter? Die geeft deze crimineel 69 dagen gevangenis straf per meisje. Dat is kennelijk wat een kind waard is in Nederland.
Mazzel
29 juni 2010
De Kanaries
De confrontaties van de wk’s in 94 en 98 tussen het Nederlands elftal en het elftal van Brazilië, zit nog zeer vers in mijn geheugen. Ik weet nog precies waar ik was toen de gele kanaries van het reusachtige voetballand Nederland dus tot twee keer toe naar huis hadden gestuurd. In 94 was ik in een grote tent in een park waar we naar de wedstrijd keken. En in 98 was ik met Ramon naar de kroeg gegaan. Ik zag er toen al als een berg tegen die wedstrijd op. Met alleen de ervaring van de uitschakeling vier jaar eerder, was het al een klein traumaatje. Toen in 98 de geschiedenis zich herhaalde, was de trauma compleet. Daarna zijn we de kanaries niet meer op ons pad tegen gekomen, tot nu toe dan. Toen ik hoorde dat, als Nederland in de kwart finale zou komen, dat de kanaries ons weer daaro zullen opwachten, werd ik al zenuwachtig. Wordt het drie keer is scheeps recht? Gaan we ze eindelijk een keertje verslaan? Deze vragen houden me al sinds maandag avond bezig.
Maar dat zal niet makkelijk worden. De kanaries zijn in vorm… Waarschijnlijk zijn ze nog nooit zo geel geweest als nu. Onze bonscoach gaf aan dat het Braziliaanse team waarschijnlijk nog sterker is dan dat de meeste mensen al over ze denken. Een voetbal reus die nog in vorm is ook.. Dat lijkt een onmogelijke missie te worden. Maar we moeten de hoop niet opgeven. David wist ook (agains all odds) van Goliath te winnen. Ik verbrak ook Marks record op de 1000 meter, terwijl de kans daarop extreem klein was. Kortom, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Hoe dan ook…. Ik ben de gehele week al van slag. En dat zal zijn hoogtepunt bereiken als de wedstrijd begint. Of we gebraden kanaries krijgen of niet, kan ik nu nog niet weten. Maar er komt toch een mega drankavond als het WEL gebeurd…. Dat wil je niet weten.
Mazzel
Maar dat zal niet makkelijk worden. De kanaries zijn in vorm… Waarschijnlijk zijn ze nog nooit zo geel geweest als nu. Onze bonscoach gaf aan dat het Braziliaanse team waarschijnlijk nog sterker is dan dat de meeste mensen al over ze denken. Een voetbal reus die nog in vorm is ook.. Dat lijkt een onmogelijke missie te worden. Maar we moeten de hoop niet opgeven. David wist ook (agains all odds) van Goliath te winnen. Ik verbrak ook Marks record op de 1000 meter, terwijl de kans daarop extreem klein was. Kortom, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Hoe dan ook…. Ik ben de gehele week al van slag. En dat zal zijn hoogtepunt bereiken als de wedstrijd begint. Of we gebraden kanaries krijgen of niet, kan ik nu nog niet weten. Maar er komt toch een mega drankavond als het WEL gebeurd…. Dat wil je niet weten.
Mazzel
19 juni 2010
De Optie kroeg
Afgelopen weekend was Rachel met Expreszo weg vanwege het jaarlijkse Expreszo weekendje. Zodoende had ik weer het rijk alleen. Een ideale gelegenheid om met Ramon maar weer eens een drank avond te houden. Ooit hadden we afgesproken dat we dit eens in de drie maanden zouden doen, maar de laatste jaren mogen we blij zijn als we er 1 a 2 “vieren”.
Ik zat op mijn werk alvast even na te denken over de drankavonden in het algemeen. We houden deze traditie nu al een jaar of 13 levend, en daarin is dan natuurlijk ook erg veel gebeurd. Zo hadden we in de tijd dat we nog een kroegen tocht hielden, een Optie kroeg en een Depri kroeg. Hoe dat zo ontstaan is weet ik niet meer, maar het idee werkte als volgt. Als we in de Optie kroeg zaten, moesten we onszelf helemaal de hemel in prijzen. Wij waren dan perfect en we konden niets fout doen. Maar als we in de Depri kroeg zaten, dan moesten we ons zelf helemaal de grond in trappen. Het leven was dan compleet waardeloos en niets was natuurlijk die week zo gegaan als het moest zijn. Je moest dit dan natuurlijk allemaal over jezelf zeggen , en dat leverde extreem grappige momenten op. Bovendien werkte het soms als een therapeutische behandeling. Dit omdat je op dat moment actuele situaties op een grappige manier bekeek.
Helaas is op een gegeven ogenblik deze traditie gestopt. Dit kwam omdat de Optie kroeg destijds failliet is gegaan. Zodoende hadden we dan alleen nog maar een Depri kroeg, en dat kan natuurlijk niet. Het systeem moet wel in ballans blijven natuurlijk. We hadden natuurlijk een nieuwe Optie kroeg kunnen aanwijzen, maar dat hebben we nooit gedaan. De drankavonden gingen we natuurlijk ook steeds meer bij Ramon thuis vieren. Met, inderdaad, de fles Aphelkorn en de camera erbij.
Ter ere aan deze Optie kroeg leek het me leuk om deze blog met de volgende link af te sluiten.. http://www.youtube.com/watch?v=-FeYat9wuyU .Een beter filmpje kon ik me echt niet voorstellen.
Mazzel
Ik zat op mijn werk alvast even na te denken over de drankavonden in het algemeen. We houden deze traditie nu al een jaar of 13 levend, en daarin is dan natuurlijk ook erg veel gebeurd. Zo hadden we in de tijd dat we nog een kroegen tocht hielden, een Optie kroeg en een Depri kroeg. Hoe dat zo ontstaan is weet ik niet meer, maar het idee werkte als volgt. Als we in de Optie kroeg zaten, moesten we onszelf helemaal de hemel in prijzen. Wij waren dan perfect en we konden niets fout doen. Maar als we in de Depri kroeg zaten, dan moesten we ons zelf helemaal de grond in trappen. Het leven was dan compleet waardeloos en niets was natuurlijk die week zo gegaan als het moest zijn. Je moest dit dan natuurlijk allemaal over jezelf zeggen , en dat leverde extreem grappige momenten op. Bovendien werkte het soms als een therapeutische behandeling. Dit omdat je op dat moment actuele situaties op een grappige manier bekeek.
Helaas is op een gegeven ogenblik deze traditie gestopt. Dit kwam omdat de Optie kroeg destijds failliet is gegaan. Zodoende hadden we dan alleen nog maar een Depri kroeg, en dat kan natuurlijk niet. Het systeem moet wel in ballans blijven natuurlijk. We hadden natuurlijk een nieuwe Optie kroeg kunnen aanwijzen, maar dat hebben we nooit gedaan. De drankavonden gingen we natuurlijk ook steeds meer bij Ramon thuis vieren. Met, inderdaad, de fles Aphelkorn en de camera erbij.
Ter ere aan deze Optie kroeg leek het me leuk om deze blog met de volgende link af te sluiten.. http://www.youtube.com/watch?v=-FeYat9wuyU .Een beter filmpje kon ik me echt niet voorstellen.
Mazzel
13 juni 2010
De politieke arena
Aan het verkiezings “geweld” van de afgelopen paar maanden, is nu gelukkig een einde gekomen. Dit onderwerp hield Nederland al sinds de gemeenteraads verkiezingen (in maart) bezig, en het hoogte punt was dus afgelopen week. Persoonlijk heb ik me doodgeërgerd aan die nationale debatten op tv. Het lukte me nooit om er eentje helemaal af te kijken, zonder dat ik het idee had dat ik naar een stel kleuters zat te kijken. Het “moddergooi” kaliber is (denk ik) nog nooit zo hoog geweest als bij deze verkiezingen, maar daar kan ik natuurlijk naast zitten. Het was in ieder geval iets wat mij deze keer nogal opviel. Aan de uitslag van de verkiezingen viel me ook wat zaken op.
1) Nederland heeft (gelukkig net op tijd) kennelijk door dat de economie wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Dit liet Nederland blijken door de VVD voor het eerst in de geschiedenis, de grootste partij te maken.
2) Nederland toonde ook aan dat het immigratie verhaal een belangrijk onderwerp is. Anderhalf miljoen mensen stemde op de PVV omdat die over dit onderwerp een uitgesproken mening heeft. Je kunt nu misschien concluderen dat Nederland anderhalf miljoen racisten rijk is, maar zover wil ik niet gaan. Ik denk persoonlijk dat veruit de meeste mensen die op de PVV hebben gestemd, vinden dat Nederland wel een keer genoeg aan immigratie gedaan heeft. En dus geen persoonlijk haat (of angst) voor immigranten heeft.
3) Nederland toonde ook aan dat het na acht jaar Balkenende wel weer eens wat anders wil. Ik kan me dit eerlijk gezegd wel een beetje voorstellen. Voor de persoon Balkenende vind ik het vreselijk. Ik zal nooit op het CDA stemmen, en vind dat hij in die acht jaar zeker ook steken heeft laten vallen. Maar deze afstraffing had hij nu ook weer niet verdient. Hij stond er wel al die acht jaar. En ik ben er van overtuigd dat hij flink zijn best heeft gedaan om van Nederland een beter land te maken. Ik vond het daarom van Mark Rutte ook vreselijk top dat hij de oud CDA leider voor zijn werk had bedankt. Ook al was hij het lang niet altijd met hem eens, dit toont wel aan dat je respect voor je medemens hebt.
4) Nederland is ook een verdeelt land. Het vormen van een coalitie zal de komende tijd extreem moeilijk worden. Hopelijk lukt dat de komende tijd wel, want ik heb geen zin in nog een ronde verkiezings geweld….
Mazzel
1) Nederland heeft (gelukkig net op tijd) kennelijk door dat de economie wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Dit liet Nederland blijken door de VVD voor het eerst in de geschiedenis, de grootste partij te maken.
2) Nederland toonde ook aan dat het immigratie verhaal een belangrijk onderwerp is. Anderhalf miljoen mensen stemde op de PVV omdat die over dit onderwerp een uitgesproken mening heeft. Je kunt nu misschien concluderen dat Nederland anderhalf miljoen racisten rijk is, maar zover wil ik niet gaan. Ik denk persoonlijk dat veruit de meeste mensen die op de PVV hebben gestemd, vinden dat Nederland wel een keer genoeg aan immigratie gedaan heeft. En dus geen persoonlijk haat (of angst) voor immigranten heeft.
3) Nederland toonde ook aan dat het na acht jaar Balkenende wel weer eens wat anders wil. Ik kan me dit eerlijk gezegd wel een beetje voorstellen. Voor de persoon Balkenende vind ik het vreselijk. Ik zal nooit op het CDA stemmen, en vind dat hij in die acht jaar zeker ook steken heeft laten vallen. Maar deze afstraffing had hij nu ook weer niet verdient. Hij stond er wel al die acht jaar. En ik ben er van overtuigd dat hij flink zijn best heeft gedaan om van Nederland een beter land te maken. Ik vond het daarom van Mark Rutte ook vreselijk top dat hij de oud CDA leider voor zijn werk had bedankt. Ook al was hij het lang niet altijd met hem eens, dit toont wel aan dat je respect voor je medemens hebt.
4) Nederland is ook een verdeelt land. Het vormen van een coalitie zal de komende tijd extreem moeilijk worden. Hopelijk lukt dat de komende tijd wel, want ik heb geen zin in nog een ronde verkiezings geweld….
Mazzel
2 juni 2010
Redmond O'Hanlon
Redmond was een van de kleurrijke personen aanboord de Clipper De Stad Amsterdam, die de reis van Darwins schip The Beagle uit de negentiende eeuw opnieuw maakte. Aan die reis, die een slordige negen maanden in beslag nam, is vorige week een einde gekomen. In 35 afleveringen werden de belevenissen van de wetenschappers en de bemanning zo persoonlijk verteld, dat ik afgelopen zondag gevoel had alsof ik afscheid moest nemen van een paar goede vrienden. Naast dat ze wilden weten wat Darwin voor impact heeft gehad op de plaatsen waar hij geweest was, wilde ze ook de huidige stand van zaken weten omtrent het milieu. Vooral de laatste aflevering moet een waarschuwing richting de toekomst zijn, dat als we op deze manier door blijven gaan met vervuilen, onze leefomstandigheden in de komende jaren behoorlijk zullen verslechteren.
De persoon die ik waarschijnlijk het meeste ga missen is dus Redmond O'Hanlon. Als vaste bemanningslid kon hij veel over Darwins werk vertellen. Darwin is een van zijn grootste helden en hij heeft daarom ook diverse boeken over hem geschreven. Zelf kwam hij uit een extreem religieus gezin, waar de naam Darwin een scheld woord was. Toen hij een jaar of 14 was, las hij, onder de lakens met een zaklamp aan, voor het eerst Darwins boek. Hij was meteen verkocht, en besefte dat deze verklaring (van hoe de diversiteit van het leven is gevormd ), veel logischer was dan die van de scheppings mythes. Redmond herhaalde in de serie maar al te vaak hoe hij onder die lakens een nieuwe held had ontmoet. En ook, dat als zijn vader hem had betrapt, hij waarschijnlijk een zwaardere straf zou hebben gehad dan in het geval hij een porno blaadje zat te bekijken.
Redmond kon trouwens ook zo een persoon zijn uit mijn weblog over die kindermishandelingen in die internaten. Of hij zelf sexueel misbruikt is, verklapte hij niet. Maar hij vertelde er wel bij dat de stok, waarmee de kinderen geslagen werden, bij elke nieuwe klas telkens maar weer een paar maten groter was. In totaal heeft hij vijf jaar bij een psychiater rond gewandeld om over zijn vreselijke jeugd te praten, maar zowaar ik nu weet, heeft hij dat van zich af kunnen zetten.
Redmond, het gaat je goed jongen… Ik zal je missen. Hopelijk zie ik je ergens nog een keertje terug in een tv programma of zo.
Mazzel
De persoon die ik waarschijnlijk het meeste ga missen is dus Redmond O'Hanlon. Als vaste bemanningslid kon hij veel over Darwins werk vertellen. Darwin is een van zijn grootste helden en hij heeft daarom ook diverse boeken over hem geschreven. Zelf kwam hij uit een extreem religieus gezin, waar de naam Darwin een scheld woord was. Toen hij een jaar of 14 was, las hij, onder de lakens met een zaklamp aan, voor het eerst Darwins boek. Hij was meteen verkocht, en besefte dat deze verklaring (van hoe de diversiteit van het leven is gevormd ), veel logischer was dan die van de scheppings mythes. Redmond herhaalde in de serie maar al te vaak hoe hij onder die lakens een nieuwe held had ontmoet. En ook, dat als zijn vader hem had betrapt, hij waarschijnlijk een zwaardere straf zou hebben gehad dan in het geval hij een porno blaadje zat te bekijken.
Redmond kon trouwens ook zo een persoon zijn uit mijn weblog over die kindermishandelingen in die internaten. Of hij zelf sexueel misbruikt is, verklapte hij niet. Maar hij vertelde er wel bij dat de stok, waarmee de kinderen geslagen werden, bij elke nieuwe klas telkens maar weer een paar maten groter was. In totaal heeft hij vijf jaar bij een psychiater rond gewandeld om over zijn vreselijke jeugd te praten, maar zowaar ik nu weet, heeft hij dat van zich af kunnen zetten.
Redmond, het gaat je goed jongen… Ik zal je missen. Hopelijk zie ik je ergens nog een keertje terug in een tv programma of zo.
Mazzel
26 mei 2010
Een lange fietstocht vol herinneringen
Tweede pinksterdag hadden Rachel en ik eventjes geen afspraken in de agenda staan. Maar om nu de gehele dag thuis te blijven, leek ons ook geen goed idee. Na wat overleggen kwamen we op het idee om een stuk te gaan fietsen. Dat waren we al eerder van plan, maar het kwam er steeds maar niet van. We besloten om via de dijk naar Enkhuizen te gaan fietsen. Niet wetend dat ze al jaren met die weg bezig zijn. Zodoende moesten we vaak over slecht begaanbare stukken weg fietsen waar veel kiezelsteentjes op lagen. Dat we geen lekke band hebben gehad is misschien achteraf gezien wel een wonder geweest. Hoe dan ook, het was soms even lastig, maar dat hield ons niet tegen om de tocht af te maken.
Wat we van te voren ook niet wisten, was dat deze tocht er eentje zou worden waarin we veel herinneringen zouden ophalen. Zo pauzeerde we bij Wijdernes op een strandje waar we vroeger in de zomer vaak vertoefden. In Enkhuizen zelf, zijn we bij het graf van mijn oma geweest. Daar waar ik ruim 16 jaar geleden voor het laatst was. Op de terug weg gingen we niet via de dijk, maar binnendoor. Rachel heeft in die omgeving op school gezeten, en ik heb daar drie jaar voor een computer shop gewerkt. Al met al hadden we samen veel herinneringen aan een omgeving waar we vandaag de dag nauwelijks nog komen.
Tijdens het verorberen van een ijsje, had Rachel haar ouders even gebeld om te vragen of die thuis waren. We hadden namelijk wel even zin om bij hun op visite te gaan. Ze waren gelukkig thuis, maar dit hield wel in dat we nog even via Wognum moesten omrijden. Op de terug weg maakte onze lichamen ons duidelijk dat ze het lange fietsen niet echt meer gewent zijn. Van alles begon werkelijk zeer te doen. Met moeite hebben we Wognum gered en konden daar gelukkig dus even uitrusten. Na een poosje hebben we het laatste stuk naar huis ook aangedurfd. Dat kwam neer op ongeveer nog een half uurtje fietsen. Eenmaal thuis aangekomen konden we concluderen dat onze conditie zelf wel aardig op pijl is. Want extreem moe of zo waren we niet, we hadden alleen last van onze benen en een houten reet. Maar we hebben wel genoten van de tocht. Een tocht vol herinneringen dus.
Mazzel
Wat we van te voren ook niet wisten, was dat deze tocht er eentje zou worden waarin we veel herinneringen zouden ophalen. Zo pauzeerde we bij Wijdernes op een strandje waar we vroeger in de zomer vaak vertoefden. In Enkhuizen zelf, zijn we bij het graf van mijn oma geweest. Daar waar ik ruim 16 jaar geleden voor het laatst was. Op de terug weg gingen we niet via de dijk, maar binnendoor. Rachel heeft in die omgeving op school gezeten, en ik heb daar drie jaar voor een computer shop gewerkt. Al met al hadden we samen veel herinneringen aan een omgeving waar we vandaag de dag nauwelijks nog komen.
Tijdens het verorberen van een ijsje, had Rachel haar ouders even gebeld om te vragen of die thuis waren. We hadden namelijk wel even zin om bij hun op visite te gaan. Ze waren gelukkig thuis, maar dit hield wel in dat we nog even via Wognum moesten omrijden. Op de terug weg maakte onze lichamen ons duidelijk dat ze het lange fietsen niet echt meer gewent zijn. Van alles begon werkelijk zeer te doen. Met moeite hebben we Wognum gered en konden daar gelukkig dus even uitrusten. Na een poosje hebben we het laatste stuk naar huis ook aangedurfd. Dat kwam neer op ongeveer nog een half uurtje fietsen. Eenmaal thuis aangekomen konden we concluderen dat onze conditie zelf wel aardig op pijl is. Want extreem moe of zo waren we niet, we hadden alleen last van onze benen en een houten reet. Maar we hebben wel genoten van de tocht. Een tocht vol herinneringen dus.
Mazzel
19 mei 2010
Badmeester Muis
Heel het vorige seizoen hebben Rachel en ik niet in het buitenzwembad van Zwaag gezwommen. Persoonlijk vind ik dat een schande van ons zelf. De meeste buitenbaden in West Friesland zijn in de loop der jaren allemaal gesloopt, maar die in Zwaag dus niet. Daar moet je dan (als fanatiek zwemmer) trots op zijn en vaak naar toe gaan.
Vandaag was ik vrij, en Rachel moest werken. Zodoende kwam ik aanvankelijk niet op het idee om naar het buitenbad te gaan. Via MSN sprak ik even met mijn collega Jeroen, die der op aanspoorde dat ik naar buiten moest gaan omdat het lekker weer was. “Is het een keertje lekker, zit je alsnog achter de computer”. Ik kon hem daarin natuurlijk alleen maar gelijk geven. Het buitenbad dook daarom tijdens deze chatsessie door mijn hoofd. Maar ik was wel bang dat het te koud zou zijn om te gaan zwemmen. Na wat wikken en wegen besloot ik het dus WEL te doen. Ik pakte me zwemspullen en ben naar Zwaag toe gereden. Op de parkeer plaats, stonden (wel geteld) twee auto’s. En ook in het fietsenrek kon je zien dat er niet echt veel mensen aanwezig waren. Prima dus, want dan kon ik namelijk even lekker baantjes trekken. Het vijftig meter lange buitenbad is van een hele andere kaliber dan het 25 meter binnenbad. Dus veel minder keerpunten, en ook veel kouder water waarbij de wind natuurlijk ook een rol speelt.
En waaien deed het zeker, waardoor de buitentemperatuur veel kouder aanvoelde dan dat het daadwerkelijk was. Het water daarin tegen was heerlijk. Maar je moest er dan wel in blijven, want als je er eventjes uitging, verging je zowat van de kou….. Ik begon meteen maar met de 1000 meter schoolslag. In dit buitenbad stond mijn baanrecord al een jaar of twee vast gepind op 18:56. Een mega slechte tijd natuurlijk (als je het met de binnenbad tijden vergelijkt). Ik had alleen het verbreken van deze tijd voor ogen, en dat lukte me gelukkig ook. Ik zette uiteindelijk 18:33 op de klok neer. En, ik had het gevoel dat ik flink mijn best had gedaan. Kennelijk win je in een overdekt 25 meter zwembad een seconde of 40 a 50 met twee keer zoveel keerpunten en geen wind. Ik besloot wel om een nieuw doel in te stellen. Het moet me ooit een keer lukken om in dit buitenbad onder de 18:00 te zwemmen. Of dat ooit gaat lukken is overigens maar de vraag.
Na het baantjes zwemmen, heb ik lekker rustig aan gedaan. Het viel me op een gegeven ogenblik op dat er een badjuf met een brancard rond liep. Ik besloot maar even om te kijken wat er aan de hand was. Misschien hadden ze mijn hulp wel even nodig of zo. En dat bleek dus ook het geval te zijn. Een jongen was namelijk op het fantastische idee gekomen om in het ondiepe te gaan duiken. Gevolg was dat hij daardoor een behoorlijke hoofdwond had opgelopen. Er lag werkelijk een enorme plas bloed op de rand van het bad. De twee aanwezige badjuffen hadden de ambulance al gebeld en hielpen de jongen op de brandcard. Ik kon voor de jongen zelf niets doen, maar werd wel door de badjuf gepromoveerd tot tijdelijke badmeester. Beide badjuffen bleven natuurlijk bij de jongen totdat de ambulance er was. Zodoende nam ik die taak op me. Nadat de ambulance vertrokken was, hield mijn nieuwe “baantje”ook op met bestaan. Ik kreeg nog wel salaris in de vorm van een overheerlijke warme kop koffie. Wat in deze kou overigens goud waard is.
Mazzel
Vandaag was ik vrij, en Rachel moest werken. Zodoende kwam ik aanvankelijk niet op het idee om naar het buitenbad te gaan. Via MSN sprak ik even met mijn collega Jeroen, die der op aanspoorde dat ik naar buiten moest gaan omdat het lekker weer was. “Is het een keertje lekker, zit je alsnog achter de computer”. Ik kon hem daarin natuurlijk alleen maar gelijk geven. Het buitenbad dook daarom tijdens deze chatsessie door mijn hoofd. Maar ik was wel bang dat het te koud zou zijn om te gaan zwemmen. Na wat wikken en wegen besloot ik het dus WEL te doen. Ik pakte me zwemspullen en ben naar Zwaag toe gereden. Op de parkeer plaats, stonden (wel geteld) twee auto’s. En ook in het fietsenrek kon je zien dat er niet echt veel mensen aanwezig waren. Prima dus, want dan kon ik namelijk even lekker baantjes trekken. Het vijftig meter lange buitenbad is van een hele andere kaliber dan het 25 meter binnenbad. Dus veel minder keerpunten, en ook veel kouder water waarbij de wind natuurlijk ook een rol speelt.
En waaien deed het zeker, waardoor de buitentemperatuur veel kouder aanvoelde dan dat het daadwerkelijk was. Het water daarin tegen was heerlijk. Maar je moest er dan wel in blijven, want als je er eventjes uitging, verging je zowat van de kou….. Ik begon meteen maar met de 1000 meter schoolslag. In dit buitenbad stond mijn baanrecord al een jaar of twee vast gepind op 18:56. Een mega slechte tijd natuurlijk (als je het met de binnenbad tijden vergelijkt). Ik had alleen het verbreken van deze tijd voor ogen, en dat lukte me gelukkig ook. Ik zette uiteindelijk 18:33 op de klok neer. En, ik had het gevoel dat ik flink mijn best had gedaan. Kennelijk win je in een overdekt 25 meter zwembad een seconde of 40 a 50 met twee keer zoveel keerpunten en geen wind. Ik besloot wel om een nieuw doel in te stellen. Het moet me ooit een keer lukken om in dit buitenbad onder de 18:00 te zwemmen. Of dat ooit gaat lukken is overigens maar de vraag.
Na het baantjes zwemmen, heb ik lekker rustig aan gedaan. Het viel me op een gegeven ogenblik op dat er een badjuf met een brancard rond liep. Ik besloot maar even om te kijken wat er aan de hand was. Misschien hadden ze mijn hulp wel even nodig of zo. En dat bleek dus ook het geval te zijn. Een jongen was namelijk op het fantastische idee gekomen om in het ondiepe te gaan duiken. Gevolg was dat hij daardoor een behoorlijke hoofdwond had opgelopen. Er lag werkelijk een enorme plas bloed op de rand van het bad. De twee aanwezige badjuffen hadden de ambulance al gebeld en hielpen de jongen op de brandcard. Ik kon voor de jongen zelf niets doen, maar werd wel door de badjuf gepromoveerd tot tijdelijke badmeester. Beide badjuffen bleven natuurlijk bij de jongen totdat de ambulance er was. Zodoende nam ik die taak op me. Nadat de ambulance vertrokken was, hield mijn nieuwe “baantje”ook op met bestaan. Ik kreeg nog wel salaris in de vorm van een overheerlijke warme kop koffie. Wat in deze kou overigens goud waard is.
Mazzel
12 mei 2010
Drunende druten
Van de week was er even onduidelijkheid waar ik heen moest. Collega Jeroen dacht dat ik namelijk op dinsdag naar Druten zou moeten, maar ik meende dat dit op maandag al was. Na het bekijken van de beide orders werd duidelijk waar de verwarring vandaan kwam. Ik moest maandag namelijk naar Druten, en dinsdag moest ik naar Drunen. (met een n)
Allebei de plaatsen liggen trouwens op zo'n anderhalf uur rijden van Purmerend vandaan. Dat is trouwens niet zo heel erg ver voor mijn doen hoor. Volgende week dinsdag moet ik bijvoorbeeld naar Terneuzen, wat ongeveer 3 a 4 uur rijden is. Ik vind het heerlijk als de buitenklus op ongeveer 1 a 2 uur rijden van Purmerend ligt. Dan heb ik namelijk even de tijd om bij te komen van de hectische situatie op de helpdesk. Maar boven de twee uur rijden vind ik het vervelend worden. Zeker omdat ik natuurlijk ook weer terug moet.
Bij de klant in Druten was ik al een keertje eerder geweest. De klus was daardoor al snel geklaard omdat ik de meeste werkzaamheden de vorige keer al gedaan had. De vorige keer kon ik de klus niet afmaken omdat de eigenaar van de winkel, van hogere hand werd tegengewerkt. Het hoofdkantoor had namelijk aanvankelijk toestemming gegeven dat hij zijn eigen pc pakket mocht gebruiken. Maar op het momant supreme haakte die toch af. Na maanden onderhandelen kreeg de klant toch groen licht, en kon ik de klus afmaken.
In Drunen kwam ik in een zeer mooie slagerij terecht. Die trouwens de landelijke sparerip competitie had gewonnen. Daarom hing er ook een enorm groot plakkaat aan de muur die de klanten daaraan moesten herinneren. De klant heeft jaren lang weegschalen van de concurrent gebruikt en gaat nu over op Digi’s. Dus toen ik terug kwam op de helpdesk en mijn werkbon inleverde bij mijn chef, vertelde ik hem dat we een kampioen in huis hadden gehaald. Die zin vergde wel wat uitleg natuurlijk, maar dat is logisch.
Mazzel
Allebei de plaatsen liggen trouwens op zo'n anderhalf uur rijden van Purmerend vandaan. Dat is trouwens niet zo heel erg ver voor mijn doen hoor. Volgende week dinsdag moet ik bijvoorbeeld naar Terneuzen, wat ongeveer 3 a 4 uur rijden is. Ik vind het heerlijk als de buitenklus op ongeveer 1 a 2 uur rijden van Purmerend ligt. Dan heb ik namelijk even de tijd om bij te komen van de hectische situatie op de helpdesk. Maar boven de twee uur rijden vind ik het vervelend worden. Zeker omdat ik natuurlijk ook weer terug moet.
Bij de klant in Druten was ik al een keertje eerder geweest. De klus was daardoor al snel geklaard omdat ik de meeste werkzaamheden de vorige keer al gedaan had. De vorige keer kon ik de klus niet afmaken omdat de eigenaar van de winkel, van hogere hand werd tegengewerkt. Het hoofdkantoor had namelijk aanvankelijk toestemming gegeven dat hij zijn eigen pc pakket mocht gebruiken. Maar op het momant supreme haakte die toch af. Na maanden onderhandelen kreeg de klant toch groen licht, en kon ik de klus afmaken.
In Drunen kwam ik in een zeer mooie slagerij terecht. Die trouwens de landelijke sparerip competitie had gewonnen. Daarom hing er ook een enorm groot plakkaat aan de muur die de klanten daaraan moesten herinneren. De klant heeft jaren lang weegschalen van de concurrent gebruikt en gaat nu over op Digi’s. Dus toen ik terug kwam op de helpdesk en mijn werkbon inleverde bij mijn chef, vertelde ik hem dat we een kampioen in huis hadden gehaald. Die zin vergde wel wat uitleg natuurlijk, maar dat is logisch.
Mazzel
3 mei 2010
12 1/2 jaar in dienst
Ik was het bijna zelf vergeten dat het al zover was. Toen Rachel en ik zaterdag avond op een verjaardag waren, schoot het me ineens te binnen. Toen ik me besefte dat ik het al vergeten was, zouden mijn collega’s het zelf dan nog wel weten? Vele collega’s gingen mij namelijk al voor, en elke keer werden die in het zonnetje gezet. Toen ik vanochtend op de zaak aankwam, werd ik dus wel even nieuwsgierig. Dat duurde overigens niet lang, want een collega, die net op het punt stond om naar en klant te gaan, feliciteerde me meteen. Kortom, toen wist ik het al… Ze waren me gelukkig niet vergeten.
Ze hadden mijn werkplek keurig versiert. Ik moest vandaag wel naar een klant toe, maar aangezien ik een auto van de zaak moest ophalen en nog even wat met collega Jeroen moest bespreken, kon ik toch genieten van de mooie versieringen. De trip ging trouwens naar Utrecht. Ik moest in de binnenstad zijn, en dat was even lastig om daar te komen. Op de terug weg schoten diverse momenten van de afgelopen 12 en een halve jaar Digi door mijn hoofd. Hoe het de eerste werkdag was, en hoe ik langzamerhand mijn algemene kennis heb ontwikkeld. En vandaag, 12 en een half jaar later dus, was ik in Utrecht om extra uitleg te geven over computer programma’s waar ik zelf aan mee ontwikkeld heb. Toen ik terug liep naar de parkeergarage, kwam ik nog een winkel tegen waar ze ook software gebruiken wat ik helemaal zelf heb geschreven. Ik wil hier niet mee opscheppen of zo, maar het gaf me wel even een trots gevoel.
Eenmaal terug op de zaak (ik was om kwart voor vier weer terug), kon ik nogmaals genieten van mijn versierde werkplek. Ik kon ook alle mailtjes en smsjes lezen die ik van vrienden, familieleden en collega’s had gehad. Rachel had gister een hele hoop mensen gemaild dat dit dus een bijzondere dag was, zodat ik letterlijk ben overspoelt met felicitaties. Iedereen wil ik hierbij daarvoor hartelijk bedanken. En, hoe mijn versierde werkplek er uitziet, kan je hieronder zien.
Mazzel.
Ze hadden mijn werkplek keurig versiert. Ik moest vandaag wel naar een klant toe, maar aangezien ik een auto van de zaak moest ophalen en nog even wat met collega Jeroen moest bespreken, kon ik toch genieten van de mooie versieringen. De trip ging trouwens naar Utrecht. Ik moest in de binnenstad zijn, en dat was even lastig om daar te komen. Op de terug weg schoten diverse momenten van de afgelopen 12 en een halve jaar Digi door mijn hoofd. Hoe het de eerste werkdag was, en hoe ik langzamerhand mijn algemene kennis heb ontwikkeld. En vandaag, 12 en een half jaar later dus, was ik in Utrecht om extra uitleg te geven over computer programma’s waar ik zelf aan mee ontwikkeld heb. Toen ik terug liep naar de parkeergarage, kwam ik nog een winkel tegen waar ze ook software gebruiken wat ik helemaal zelf heb geschreven. Ik wil hier niet mee opscheppen of zo, maar het gaf me wel even een trots gevoel.
Eenmaal terug op de zaak (ik was om kwart voor vier weer terug), kon ik nogmaals genieten van mijn versierde werkplek. Ik kon ook alle mailtjes en smsjes lezen die ik van vrienden, familieleden en collega’s had gehad. Rachel had gister een hele hoop mensen gemaild dat dit dus een bijzondere dag was, zodat ik letterlijk ben overspoelt met felicitaties. Iedereen wil ik hierbij daarvoor hartelijk bedanken. En, hoe mijn versierde werkplek er uitziet, kan je hieronder zien.
Mazzel.
Abonneren op:
Posts (Atom)
