Drukste jaar ooit voor de automatiserings helpdesk

Op deze laatste zaterdag van het jaar mag ik nogeven een weekend dienst draaien. Ik had wel verwacht dat het rustig zou zijn, maar dat valt helaas wat tegen. Maarja, het past wel bij de eind cyfers op de automatiserings helpdesk (op zaterdagen werk ik voor de schalen service desk). 2006 is het drukste jaar sinds de invoering van het openstaande punten systeem, waarmee we op 18 juli 2001 zijn begonnen.


Gemiddeld hebben we per jaar ongeveer 3000 tot 3300 noteringen. Maar die getallen zijn we dit jaar ruimschoots gepasseerd. Dit jaar waren het ruim 3800 noteringen die de Jeroenen van de helpdesk hebben moeten verwerken. Zo'n notering kan een simpel telefoontje van een halve minuut zijn, maar het kan ook een bezoekje aan kerkrade betekenen.

Een echte mega uitschieter was de maand november (gele balkje). Dit was de drukste maand ooit op de helpdesk. Zelfs drukker dus dan de euro januari maand van 2002.... En dat was al een knaller. Bij een 'normaal' jaar moet je denken aan een gemiddelde maand zoals nu december (laatste balkje) aangeeft. Ik ben vreselijk benieuwd wat 2007 gaat bieden. Voor iedereen (die enkele) die deze weblog leest... een goed uiteinde en een gezond 2007 toegewenst.

Mazzel.

De laatste kilometers van 2006

Het was alweer bijna 3 weken terug dat ik keurig mijn baantjes in de waterhoorn had gezwommen. Niet dat ik in die tussentijd helemaal geen zwembadwater gezien heb. Rachel en ik hebben natuurlijk vaak in het subtropisch zwemparadijs in het Vennebos gezwommen. Maar dat was hoofdzakerlijk om te relaxen.

Als ik een tijdje geen baantjes getrokken heb, vallen de tijden meestal daarna tegen. Ik ging er dus ook niet vanuit dat er een persoonlijk record op de 1 kilometer in zou zitten. Dat had ik dus goed gezien... Al snel kon ik het 18 blank schema niet meer volhouden. Maar slecht ging het nou ook weer niet... Na 750 meter had ik een achterstand van maar 4 seconden, dus probeerde ik het in de laatste 10 baantjes nog wel. Uiteinderlijk zette ik 18:01 op de klok. Met de eindsprint kwam ik dus net 2 secondes te kort. Maar dat vind ik eigenlijk niet zo erg. Dat het me lukte om er nog een eindsprint uit te trekken vind ik eigenlijk veel belangrijker...

Na een rust periode vertrok ik aan de 2de run van 40 baantjes. Niet meer voluit, maar wel graag sneller dan 18:30. Ik wil mijn basissnelheid omhoog brengen voor op de lange 3 kilometer. Het was niet makkelijk, maar uiteinderlijk wist ik toch 18:24 te zwemmen.

De 1 kilometer avond wordt altijd afgesloten met een 500 meter... Ik had wel even flink uitgerust voordat ik aan dit avontuur ging beginnen... Graag wil ik deze afstand onder de 9 minuten zwemmen, en dat is nog gelukt ook. Aan het einde van baantje 20 tikte ik aan op 8:53... Dus dat ging lekker..Volgend jaar weer meer...

Mazzel.

Het mysterie .....

Er zijn van die mysteries die het leven interesant maken. Waar ik van die grote vraagtekens bij kan zetten. Waar komen ze vandaan? Of hoe zijn ze ontstaan? Zo kan ik een enorm lange blogfile schrijven over wat ik allemaal extreem opvallend vind, maar dat ga ik niet doen. Ik hou het er maar bij eentje. Misschien volgen er later nog meer. Dus als je een blogfile tegenkomt die : 'Het mysterie deel 2' heet, weet je waar het over gaat.

Zo verbaas ik me al jaren wat mensen met het witte sokken mysterie hebben. Daar heerst een merkwaardige vloek op. Witte sokken zijn taboe. Zeker in combinatie met zwarte schoenen, die ik altijd aan heb. Kortom, de helft van mijn sokkenvoorraad zou ik weg moeten gooien als ik mee zou gaan in deze vloek... Hoe kan dit...??? Wat is er nu zo erg aan de witte sok?? Daar worden er toch miljoenen van verkocht in de winkels? Maar heel veel mensen (hoodzakelijk vrouwen, omdat die verstand van mode hebben) doen mee aan deze vloek. Gelukkig is mijn Racheltje de uitzondering die de regel bevestigd.

Ik heb lopen zoeken op het internet of er ergens iets over te vinden was... Er was wel genoeg over te lezen, maar er werd eigenlijk nooit uitgelegd waarom het zo is... Kortom, ik weet nu nogsteeds niets. Maar daarom is het natuurlijk ook een mysterie..

Mazzel

Knallen op 'De Westfries'

Zoals Rachel al had gemeld op haar weblog, schrijf ik wat over onze schaats middag. We waren al voor de vakantie op het idee gekomen om, als we deze vrijdag terug waren, de nieuwe Hoornse schaatsbaan 'De Westfries' te gaan bezoeken. Maar na een reis van 2 uur moesten we ons zelf wel even overhalen om dat daadwerkelijk te gaan doen. Maar, toen we eenmaal op de fiets zaten konden we haast niet wachten om het ijs op te gaan.

Rachel en ik hebben er een traditie van gemaakt om minimaal 1 maal per jaar te gaan schaatsen. Dit jaar was het zelfs de tweede keer al. Rachel heeft er trouwens zelf nog een traditie bij ge-cre-eert. Ze blijkt namelijk altijd ruzie te maken met haar schaatsen. Dit keer ontbrak er eerst een riempje aan een schaats. Bij het tweede paar wat ze ging proberen, waren het volgens de opgeplakte stickers, twee linker schaatsen. Dit bleek niet te kloppen. Het waren weldegelijk een linker en rechter schaats. Alleen de stikkertjes klopten dus niet. We hebben van de schaats verhuur dame gehoort dat op een blauwe maandag er een belg gewerkt had. Dus dat verklaarde alles. Hoe dan ook, weer na een moeizame start, konden we dus allebei de baan op.

De vorige keer dat we dit gedaan hadden wilde ik zo graag die 10 kilometer binnen 1 uur afleggen. Ik vind dat je niet geschaatst hebt op een echte 400 meter baan, als je niet minimaal 25 rondjes hebt afgelegd. De laatste keer had ik deze slopende afstand in 51 minuten en 50 secondes afgelegd. Deze tijd was voor verbetering vatbaar. Zeker omdat ik bij die laatste keer Rachel met haar schaatsen had geholpen, en ik had dus toen even gestopt. Vol goede moed begon ik aan een inrij rondje.... phoe, wat viel dat tegen... Ik betwijfelde of ik die 25 rondjes zo ie zo zou redden. Met een beetje tegenzin begon ik dus aan de zware klus. Op mijn horloge zou ik de tijd bijhouden, dus ik wachte keurig totdat de minuut voorbij was. De veldslag begon precies om 13:30. Kijk, ik mocht nog op een historische tijd vertrekken ook. Het was Koss die ooit de 10 kilometer in 13 minuut 30 aflegde. En ik begon mijn poging om 13 uur 30... Dat moet een goed voorteken zijn bedacht ik mezelf. Naarmate de rondjes vorderde ging het langzaam aan weer lekkerder... Ik kwam weer in mijn slag terecht. Op de 5 kilometer keek ik even snel op mijn horloge hoe ik er voor stond. En dat zag er goed uit... ongeveer 20 minuten... Een stuk sneller dus dan de vorige keer, en het leek er naar uit te zien dat ik de 50 minuten grens wel zou kunnen verbreken. Eventjes hoopte ik de 40 minuten grens dan ook maar mee te nemen, maar daarvoor moest ik wel wat harder gaan. Aan de conditie kon het niet leggen, dus waagde ik het er gewoon op. Even een tandje erbij moest mogelijk zijn, zeker omdat mijn slag steeds beter ging lopen. Nu kan ik ook pas echt begrijpen wat de professionals allemaal meemaken op deze afstand. Ik ging helemaal kapot. Dan loop je echt de baantjes te tellen. Gelukkig gaf het zicht op het einde me weer moed. Even een eindsprint, net zoals bij het zwemmen. Ik wist uiteinderlijk 38:56 op de klok neer te zetten. Kijk daar was ik dik tevreden mee.

Met zo'n opsteker wilde ik de overige allround afstanden ook schaatsen. Dat hadden Rachel en ik de laatste keer ook gedaan. De 5 kilometer ging toen in 21:05... Deze keer deed ik er 18:25 over.. De 1500 meter ging de vorige keer in 6:02, en nu in 5:39. En tot slot de 500 meter.. Die ging de vorige keer in 1:53, en deze keer in 1:43. Allemaal persoonlijke records dus op deze gloed nieuwe ijsbaan... O, en als je nu denkt dat ik een allround schaats kampioen ben, dan heb je het mis. Ik werd nogsteeds door koters ingehaald die waarschijnlijk aangegroeide schaatsen hebben.

Volgend jaar gaan Rachel en ik de traditie weer proberen vol te houden. Want slopend is het wel.. We hebben allebei een behoorlijke spierpijn. Maar ook dat hoort erbij.

Mazzel

Arie en Vernandez

Ik kan me nog herinneren dat Ramon en ik 10 jaar geleden een keert door de stad heen liepen, zoals we dat vandaag de dag nogsteeds vaak doen. Het was op een vrijdag, dus het weekend was net begonnen, en zodoende kwam Ramon op het idee om de kroeg in te gaan om wat te gaan drinken. Opzich is dit nog niet zo bijzonder, want dat deden we wel meer natuurlijk, maar Ramon had het idee om het op een zuipen te gaan zetten.

Dit was wel bijzonder... Ramon dronk namelijk nooit alcohol. Ik wist niet hoe snel ik ja moest zeggen, want dat wou ik natuurlijk wel eens een keer meemaken. Er was wel 1 voorwaarde die Ramon stelde voordat we zouden beginnen. We moesten wel lazerus naar huis toe... Onder het motto, als je iets doet, moet je het goed doen. Ik ging accoord, en zodoende liepen we de dichts bijzijnde kroeg binnen. Het idee werd geoppert om er een kroegen tocht van te maken. 1 a 2 drankjes per kroeg en dan weer op weg naar een andere. Na een paar duveltjes naar binnen te hebben gewerkt kwam ik met een goed idee aanzetten. Een vriend van mij was in Finland tegen het fenomeen aphelkorn aangewandeld. Ik ging vaak met hem uit, en dronk dat ook wel eens. Ik wilde Ramon daar ook mee confronteren. Hij vond het een goed idee, zeker ook omdat ik het met hem al eens over aphelkorn had gehad... Dit bleek dus een succes te worden.

Omdat het altijd van die kleine glazen waren, bestelde we al snel de dubbele hoeveelheid.. Elke keer liep een van ons naar de tap toe om 2 dubbele aphelkorn's te bestellen. We waren nu al op het moment aangekomen dat lopen naar een andere kroeg niet echt meer aantrekkelijk was. Het ging wel erg hard, zodat op een gegeven ogenblik zelfs de barman ons afrade om nogmaals een dubbele aphelkorn te bestellen......Daar hebben we toen enorm om gelachen.... Nog geen 3 uur daarvoor hadden we samen nog nooit alcohol gedronken, en nu waggelde we naar de tap toe om maar weer te gaan bestellen. Het leek wel alsof we onszelf niet waren. Daarom kregen we het idee om ook maar andere namen te gaan gebruiken. Ik ging die avond het leven door als Arie. En Ramon ging voor Vernandez door...Slap ouwe hoeren werd afgewisselt met discussies over hoe het universum was ontstaan. Kortom het was een topavond die ik dus nooit meer vergeten ben.

Het leek mij wel een leuk idee om dit vaker te gaan doen. Ramon vond dat ook, maar het moest niet te vaak zijn. Dan zou het te gewoontjes worden. Bovendien gaat het om een hele boel alcohol, en dat kan niet goed zijn voor je gezondheid. Nee, de 'Arie en Vernandez dag' zou eens in de 3 maanden gehouden worden. En gister vierde we dus ons 10 jarig bestaan daarvan. Later noemde we het trouwens gewoon de drankavond, maar het idee van het zuipen blijft het zelfde. Echter zien we de kroeg niet zo veel meer op zo'n avond... Nee de kroeg is vervangen voor een huiskamer, en we hebben zelf aphelkorn in huis gehaald. En, oja, er is nog iets wat sinds die eerste drankavond veranderd is....We kwamen op het geweldige idee om de drankavond op te nemen op video. Ramon had eens een camera gekocht en voor de grap ons zelf opgenomen tijdens zo'n avond... Dat bleek zo lollig te zijn, dat we dit standaard hebben ingevoerd.... Jaja, wij waren big brother al 2 jaar voor in die tijd......De eerste opnames gooide we altijd weg, totdat we ze een keer bewaarde... Ik heb nu nog 'afleverigen' van eind 1997 op video staan. Als je nu denkt dat we gek zijn, moet ik je eigenlijk wel gelijk geven.... Maar dat maakt niet uit. Wij vinden het lollig om onszelf over het beeld heen te zien waggelen.

De drankavond van gister was weer erg gezellig. Ik kan niet wachten totdat het eind maart is. Dan staat de volgende op de planning.

Mazzel

De sprint avond

Deze viel de eerste twee keren erg tegen. Ik had dus gehoopt dat de nieuwe turbo broek voor verandering zou zorgen.

De 250 meter:
Ik meende dat mijn persoonlijk record op deze afstand 4:16 was... Na vanavond weet ik dat zeker, omdat ik namelijk precies deze tijd op de klok neer zette. Eerlijk gezegt had ik gehoopt om onder de 4:10 te zwemmen, maar dat zat er gewoon niet in. Ik ging, ondanks dat het een sprint afstand is, veels te snel van start. Ik had na 100 meter al 4 secondes voorsprong op die 4:10. Maar helaas storte ik daarna al in. Dus eigenlijk moet ik blij zijn met deze tijd.

De 750 meter:
De eerste 2 keer dat ik deze afstand gezwommen had, viel het erg tegen. Nog erger als de andere 2 sprint afstanden. Helaas was dit deze keer weer het geval. Maar dit keer was het eigenlijk meer mijn eigen schuld. Ik was nog moe van de 250 meter die ik ervoor had gezwommen. Ik had dus te weinig rust genomen. Dit merkte ik al bij baantje 4 en als je er dan nog 26 moet, dan is het nog een hele sleur. Ondanks een tegenvallende tijd van 13:54, was dit toch de snelste van de 3 '750 meters' die ik tot nu toe gezwommen heb... Ik vind wel dat de volgende keer het er echt uit moet komen, want het is een mooie afstand om te zwemmen.

De 500 meter:
Een ezel stoot zich geen twee keer aan de zelfde steen. Dus ik had nu genoeg rust genomen voordat ik aan dit avontuur ging beginnen. Ik hoopte deze afstand onder de 9 minuten te zwemmen, en ik had al snel een voorsprong van 6 secondes op dat schema. Dit hielt ik lekker lang vol, maar moest er aan het einde wel wat van prijs geven. Uiteinderlijk zette ik toch 8:57 op de klok neer. Missie geslaagd dus.

De sprint avond is eigenlijk hiermee klaar. Maar dan moet ik wel erg vroeg naar huis. Ik sluit de sprint avond dus altijd af met een 1 kilometertje. Omdat de 3 sprint afstanden nog in de benen zit, verwacht ik niet een 17 minuter neer te zetten. Ik vind alleen dat ik wel een redelijke tijd moet neerzetten. Nou lijkt 18:37 niet zo'n extreem goede tijd, maar ik ben er wel tevreden mee. Want sprinten is behoorlijk zwaar. Nee, ik zwem liever een langere afstand.

Ik had gehoopt dat deze avond een indicatie zou kunnen geven of er volgende week op de 1 kilomter een persoonlijk record in zit. Maar ik moet toegeven dat de kans erop klein lijkt. Het gaat wel een stuk sneller met deze turbo broek, maar mijn persoonlijk record van 17:40 lijkt me toch wat te veel gevraagd... Maarja, je weet het nooit...

mazzel

Nou breekt mijn klomp

Ik hoorde vandaag wat op de radio waarvan mijn klomp spontaan in twee-en brak. Iets wat volgens mij absoluut niet door de beugel kan. Wat blijkt nu....Ze willen een gezins voogd vervolgen omdat een ouder een kind vermoord heeft ....... ????? he.....???? mis ik iets ?????

Onze minister president heeft het altijd over die waarden en normen. Dat dit zo vreselijk belangrijk is..... Daar heeft hij groot gelijk in. Het is een beetje lastig om dat aan te pakken, maar je moet natuurlijk ergens beginnen. Dus is het dapper dat hij daarmee begonnen is. En dat het nodig is, blijkt nu dus maar weer. De waarden en normen in Nederland lijken een beetje te verschuiven. En daar bedoel ik mee dat de verantwoordelijkheden van criminelen tegenwoordig steeds meer op anderen worden afgeschoven.

Ik vond het eigenlijk al ver gaan met de schiphol brand. Er is een Libie-er die waarschijnlijk zijn cel in de fik steekt, en er worden daardoor ministers ontslagen. Maar als je daar wat dieper induikt, kan je de conclusie trekken dat er vergaande fouten zijn gemaakt. Maar toch... als het waar is dat de cel in de fik is gestoken, dan legt de verantwoordelijkheid toch bij de dader? Toch niet bij een minister die de cellencomplex nog nooit gezien heeft? Maar zoals ik al zei, als er regels niet nageleeft zijn, moeten er ook gevolgen aan vast zitten.

Maar hoe ik het verhaal van de voogd ook probeer te bekijken. Ik kan geen loephole of uitzondering vinden zoals bij de schiphol brand. Laat ik de situatie, zoals ik het zie, even proberen te omschrijven.

De moeder schijnt de moordenaar te zijn. Daar is ze ook voor veroordeeld. Een voogd is daar alleen maar om te helpen. Er waren problemen in die familie, dus werd er een voogd bijgehaald die hielp bij de problemen. Zij kan nooit verantwoordelijk gehouden worden voor de daden van de ouders. Tenzij de voogd mee heeft geholpen met het dood maken van het kind. Of dat ze het kind zelf in de kofferbak heeft gedumpt. Diegene die de moord pleegt, is toch altijd verantwoordelijk voor de daad? Dat hoef ik toch niemand uit te leggen hoop ik?.... Maar stel dat ze iets nagelaten heeft. Bijvoorbeeld het rapporteren van de problemen aan een baas of zo.. Dan nog kan het niet zo zijn dat ze had kunnen voorzien dat de moeder zou doorslaan? En dan nog, ze heeft niets strafbaars gedaan.

Mijn conclusie is dat de voogd nooit verantwoordelijk gehouden kan worden. Maar wat ik nog het ergste vind is dat het plan om de voogd te vervolgen, van justitie zelf komt. De overheid zelf dus.... Waar gaan we heen met Nederland als zelfs de overheid met onze waarden en normen spotten?

mazzel.

Elke keer harder

Het is weer zwem maandag. En vandaag stond de 3 kilometer weer eens op het menu. Op mijn werk besefte ik me dat ik deze afstand nog maar 5 keer gezwommen had, en dat ik elke keer nog sneller ben gegaan. Uiteraard hoopte ik dat dit deze keer niet anders zou zijn. Ik had natuurlijk hoop dat de nieuwe turbo zwembroek voor wonderen zou gaan zorgen. Dat was namelijk vorige week wel het geval. Een goed resultaat vandaag zou betekenen dat het geen toeval geweest was.

Maar ik wist ook dat ik nogwel eens overmoedig wil vertrekken. Dat is zeker geen goed idee als je 120 baantjes moet zwemmen. Ik had besloten het zelfde plan te gebruiken als bij de laatste 3 kilometer. Zolang mogelijk het 56 minuten schema volhouden, en dan maar hopen dat ik niet meer dan 15 secondes daarop verspeel. Maar ondanks dat ik met mezelf had afgesproken om niet te snel te vertrekken, gebeurde dat toch. Het lukte me maar niet om op het schema te gaan zwemmen. De eerste paar 50 meters gingen veels te hard. Toen ik wilde compenseren door langzamer te gaan zwemmen, ging ik weer te langzaam. Gevolg was dat ik daarna weer te hard ging. Ik wisselde 50 meters die in 58 secondes gingen af met 50 meters die in 53 secondes gingen. Gemiddeld gezien ging het in de eerste kilometer een stuk harder dan de vorige keer. Ik was dus bang dat ik op een gegeven ogenblik in elkaar zou zakken. Gelukkig gebeurde dat niet.

Na die eerste kilometer, die in 18:33 ging, vond ik een lekker tempo, en dat bleef ik volhouden. Het ging zelfs nog een beetje sneller in die 2de kilometer. Ik had bij baantje 80 al het idee dat het wel goed zat met het zesde record op deze afstand. Ik had toen al zo'n voorsprong dat het zowat niet meer fout zou kunnen gaan. De laatste 40 baantjes ging in een wat langzamer tempo. Dat kon ik helaas niet voorkomen. Uiteinderlijk ontkom je daar op deze lange afstand niet aan. Maar ondanks dat het wat langzamer aan ging, ging ik in verhouding nogsteeds sneller dan bij de laatste 3 kilometer. Kortom, mijn voorsprong bleef groeien. Uiteinderlijk zette ik 55:34 op de klok neer. Dat is 42 secondes sneller dan het vorige record. Bovendien brak ik dus de 56 minuten grens waar ik wel een beetje op gehoopt had.

Het record staat nu wel erg scherp. Of ik het nog een zevende keer red om het record achter elkaar te verbreken, moet ik nog maar afwachten. Ik ga het natuurlijk zeker proberen als de 3 kilometer weer op het menu staat. Wie weet gebeuren er nog meer wonderen met deze nieuwe turbo broek.

Mazzel

Een afscheids feestje

Gister waren Rachel en ik uitgenodigd op de afscheids receptie van mijn vaders werk. Hij vond het wel eens welletjes geweest en is met pre-pensioen gegaan. Gelijk heeft hij natuurlijk, want bij de tijd dat wij zo oud zijn, bestaat het pre-pensioen misschien wel niet meer. We mogen dan zo ie zo blij zijn als we met pensioen mogen.

Er waren wel erg veel mensen uitgenodigd op de receptie. Voordat we me vader een handje konden geven stonden we 20 minuten in de rij. Dit waren niet alleen maar collega's natuurlijk, maar ook klanten, vrienden en familie leden. Een aantal collega's hielden een leuke speach over situaties die ze in al die jaren hadden meegemaakt. Daarna heeft me vader zelf ook nog een speach gehouden waarin hij zijn collega's hartelijk heeft bedankt voor de samenwerking.

De receptie werd tussen 5 en 7 gehouden, maar het liep vanwege de gezelligheid wel wat uit. Gelukkig was er ook voor eten gezorgt, want Rachel en ik waren rechtstreeds vanuit ons werk naar de receptie gegaan.

Voordat ik deze blogfile ga afschuiten wil ik het even ergens anders over hebben. Rachel en ik hebben laatst bij Leen Bakker een kleren kast gekocht, en die hebben we laten bezorgen. Nou vonden ze bij Leen Bakker dat beneden bij het trappenhuis afleveren daar ook onder viel (en dus niet aan huis). Daar waren Rachel en ik het helemaal niet mee eens. Rachel heeft een klachten brief opgesteld en verstuurd naar Leen Bakker, en vandaag werden wij daarover terug gebeld. We kregen de 19 euro terug vanwege de slechte service... KIJK... fouten maken we allemaal, maar toegeven dat ze gemaakt worden is eigenlijk wel bezonder. Vandaar dat ik dat eventjes wilde vermelden...

Mazzel

Dr. David Banner

Ik heb het al een keer over the incredible hulk gehad in een blogfile. Nou alle 82 afleveringen zijn nu op tv geweest, en ik heb de meeste wel gezien. Af en toe was ik er eentje vergeten op te nemen, of de harddisk recorder haperde.

Eigenlijk is het een droevig verhaal. Iedereen die de serie volgt, vind het natuurlijk prachtig als onze groene vriend de schurken een lesje leert. Maar David probeert eigenlijk de gehele serie om van onze grote vriendelijke reus af te komen. Steeds maar weer opzoek naar een medicijn. En dan heb ik het nog niet gehad over de vrienden en collega's die hij in het verhaal verloren heeft. In de eerste aflevering wordt duidelijk dat hij zijn vrouw al verloren heeft in een auto ongeluk. In de tweede aflevering raakt hij ook zijn directe collega kwijt waar hij een hechte band mee had opgebouwd. Noodgedwongen is hij toen gaan reizen. In zijn reizen hertrouwd hij nogmaals en ook die vrouw komt om het leven. Reden genoeg om gek te worden zou ik zo zeggen. Tot overmaat van ramp vind hij het medicijn ook nog eens niet. Na de serie, die plots van de buis was gehaald, zijn er nog 3 films gemaakt. In de laatste film (met te titel 'The Death of the Incredible Hulk'), trekt David zelf aan het kortste eind. Al met al een droevig verhaal, maar omdat hij zo veel mensen geholpen had in al die afleveringen, denk ik niet dat de gemiddelde kijker veel aandacht aan zijn leed heeft besteed.

Bill Bixby, de persoon die David speelt, heeft het in de echte wereld al niet veel beter gehad. Zijn zoon komt om het leven. En zijn ex vrouw kon dat niet verwerken en heeft zelfmoord gepleegd. Die ex vrouw kwam trouwens wel een keertje voor in een aflevering. Tijdens het filmen van die aflevering waren ze trouwens nog getrouwd. Naar 'weetje' is dat ze David in die aflevering ervan weerhoud om zelfmoord te plegen... ...En ook met Bill zelf loopt het uiteinderlijk slecht af. Hij krijgt kanker en sterft in 1993. Al met al dus ook geen gemakkelijk leven....

Maar even terugkomend op de serie zelf. Ik vond het erg gaaf om deze oude serie uit mijn jeugd nogmaals te zien. Af en toe kreeg ik trouwens medelijden met Jack Mcgee. Dat is die journalist die jacht maakt op de hulk. Zijn personage werd steeds duidelijker omschreven in de loop van de serie. Ook de opsessie die hij had met het vangen van de hulk werd zo goed verteld dat je haast hoopte dat hij er een keer achter zou komen dat David de hulk was.

Ik ga deze blogfile afsluiten met een populaire zin die altijd in de intro werd gezegt. Ter nagedachtenis aan Bill....."Mr. McGee, don't make me angry. You wouldn't like me when I 'm angry"

mazzel

Now I am the master

Ik kan me een stukje uit Star Wars deel 4 nog zo goed herinneren. Darth Vader staat tegen over Obi Wan en zegt de legendarische zin. "When I left I was just the student... Now I am the master....". Hij had nu de kans om zijn oude leraar te verslaan, en dat lukte hem ook nog...

Een vergelijkbare situatie had ik vandaag in het zwembad. Ik had mijn moeders vriend Bram uitgenodigd om een keertje tegen mij te gaan zwemmen. Bram is de gene die ons (mijn zus en ik) heeft leren zwemmen. Kortom, mijn oude leermeester van weleer. Ook ik heb (net als Vader) al een hele tijd niet meer tegen mijn meester "gestreden", kortom het leek erg spannend te gaan worden.

Eerlijk gezegt had ik de beste papieren. De afgelopen vijf jaar heb ik bijna wekelijks gezwommen. Bram heeft in die 5 jaar bijna geen zwembad meer gezien. Bram had als voordeel dat hij een behoorlijke conditie heeft. Dat komt omdat hij veel aan fitnes doet... Die goede conditie heb ik weer niet... Dus helemaal duidelijk wie er zou gaan winnen was bijlange na niet zeker. De gedachte dat ik misschien wel eens zou kunnen verliezen heeft ervoor gezorgd dat ik afgelopen zaterdag voor de zekerheid een nieuwe turbo broek heb aangeschaft. Ik had de laatste tijd al het idee dat de oude was uitgewerkt. Die zwembroekjes van tegenwoordig slijten wel erg hard, want ik had heb pas in mei gekocht. Maar helaas was de vorm van de eens gestroomlijnde zwembroek verdwenen. De elastiek "spanning" was simpel weg niet meer wat het hoorde te zijn.

Ik mocht op kop vertrekken, en als je dan je nieuwe zwembroek niet goed vastbind, glijd deze gemakkelijk van je kont af... Dat probleem was snel verholpen, maar heeft er wel voor gezorgt dat ik 10 a 15 secondes achterstand had opgelopen. Ik ging deze eerste 2 banen zo langzaam dat Bram maar besloten had om me in te halen. Maar bij baan drie had ik hem al weer ingehaald en zwom zonder veel moeite bij hem weg. En ondanks dat het de eerste twee banen had verkloot, ging het eigenlijk wel erg goed.... De nieuwe turbo broek leek te gaan werken. Nadat ik Bram een keer of 8 had ingehaald, maakte ik me dus geen zorgen meer om de winst. Ik wilde evengoed een redelijke eindtijd neerzetten, en verrassend genoeg lukte dat dus. Ik zette 18:17 op de klok neer. Dat is een redelijk snelle tijd. En meegerekend dat ik 10 tot 15 secondes had verloren in de eerste 2 banen, dacht ik dat ik met deze nieuwe turbo broek de 18 minuten grens misschien wel weer kon proberen te breken.

Bram besloot om de 2de run van 40 banen niet op kop te gaan zwemmen. Hij bleef wel lekker baantjes trekken, maar had ingezien dat het geen zin had omdat in wedstrijd verband te gaan doen. Ik ging dus alleen op jacht naar de gevreesde 18 minuten grens op de 1 kilometer schoolslag. De laatste keer dat ik dat gered had was voor de vakantie geweest. Ergens begin juli, dus dat was wel even terug. Ik wist het schema lang vol te houden, maar vanaf baantje 25 ging het langzamerhand trager. Mijn voorsprong, die al niet te groot was, begon te slinken. Kortom, het werd wel even spannend. Maar na baantje 30 ging het weer wat beter. Ik wist uiteinderlijk 17:57 op de klok neert te zetten. Kijk... einderlijk weer een succes op de 1 kilometer..

mazzel

Verkiezingen

Eigenlijk kwamen de verkiezingen mijn neus uit de laatste paar dagen. Ondanks dat hebben Rachel en ik de uitslag tot aan 12 uur aan toe gevolgd. Terwijl ik nog zo met mezelf had afgesproken dit niet te doen... Dus aan de ene kant intereseert het me, maar aan de andere kant erger ik me er dood aan.

Ik kwam vanmorgen op mijn werk aan zetten en vertelde aan me collega Jeroen dat ik een nachtmerrie had dat de SP 26 zetels hadden gehaald. Aangezien hij dezelfde droom had als ik, lijkt het dus akelig waar te zijn. Nou ga ik geen politiek getinte blogfiles schrijven ..... maar de SP??? Dat komt in mijn ogen wel erg links over.. Maar op dat gebied werden we gister dus nog meer verrast. Ook Wilders haalde enorm veel stemmen. Het lijkt er dus naar uit te zien dat de Nederlandse stemmers het politieke 'algemene' centrum verlaten hebben, en naar de uithoeken van links en rechts zijn gegaan. Nederland was nog nooit zo verdeeld als bij deze verkiezingen.

Mijn 'zaagsel' heeft de laatste paar weken niet stil gezeten met nadenken over deze verkiezingen. Eigenlijk was ik inhoudelijk meer bezig met de politicus in het algemeen. Het maakt eigenlijk niet uit over wie ik het heb. Ik vergeleek het werk van een politicus met die van me zelf. Wat lijkt me leuker... Of misschien wel..... wat is erger.... Mijn baan bestaat uit het helpen van mensen met software problemen. In 80 procent van de gevallen kan ik iemand meteen uit de brand helpen. In 15 procent van de gevallen duurt het misschien langer. En in 5 procent van de gevallen kan ik echt iemand niet helpen. Dan zou die persoon misschien een nare ervaring met de helpdesk hebben, en die gevallen (gelukkig komen ze weinig voor) heb ik ook een nare ervaring. Ook al hoeft het eventueel niet mijn fout te zijn.

Een politicus die in de regering zit helpt mensen eigenlijk ook. Hij bestuurt met zijn collega's het land en maakt wetten om alles in goede banen te leiden. Maar toch zit dit ingewikkelder in elkaar dan het lijkt. Als er een beslissing genomen wordt, zal er altijd een deel van de Nederlanders voor zijn, en een deel tegen. Hij haalt die 95 procent nooit bij alle burgers. Volgens mij kan dat haast niet. Bovendien heb je natuurlijk ook nog de oppositie die dan altijd op de voorgrond staan om over je plannen heen te vallen. Dat bedoel ik niet ten nadele voor de oppositie, nee dat is gewoon hun werk. Ik moet er niet aan denken dat bij alle beslissingen die ik op mijn werk maak, dat er mensen zijn die me de hele tijd op de vingers lopen te kijken. En dan komt er ook nog eens bij dat je beslissingen dus ook negatief kunnen uitpakken voor een gedeele van de burgers.

Kortom, op de vraag of ik politieke ambities heb kan ik kort zijn.... NEE, voor geen goud. Ik heb deze paar weken geleerd dat het politieke vak een enorme zware baan moet zijn. En dat we dus eigenlijk blij moeten zijn dat er mensen zijn die dit willen doen. Die dit leuk vinden. Dat er dus een democratie bestaat is dus lang niet zo vanzelf sprekend als het lijkt. Wie er straks nu ook gaan regeren. Ik wil ze veel succes en sterkte toewensen.

Mazzel

Een zaterdag vol eten

Dit weekeinde was een stuk leuker dan de laatste. Toen moest ik namelijk werken en was het erg druk op de helpdesk. Aanvankelijk dacht ik dat het juist erg rustig was, maar na een paar uur kwam ik erachter dat het volume van het antwoordapparaat op nul stond en zodoende had ik dus niets gehoort. Echter stond deze wel vol met klagende mensen omdat er dus niet werd terug gebeld.... Nee, ik kon bij dit weekeinde dus wel wat ontspanning gebruiken.

En dat zag er op papier al goed uit.... Mark en Yvette waren in het noorden van het land en zodoende was een middag lunch geplant in Alkmaar. Rachel kon helaas niet, want die had al een afspraak staan. Maar ik vond dat ik in mijn eentje ook wel heen kon gaan. We hadden om 1 uur afgesproken in een restaurantje in het centrum en dan wordt het voor deze Jeroen al lastig om het te vinden. Gelukkig was Mark zo vriendelijk om voor te stellen dat ik wel achter hem aan kon rijden. Dus ik was om half een al bij zijn ouders thuis, daar waar ik overigens al een hele lange tijd niet meer was geweest. Achter Mark aanrijden is opzich niet zo'n kunst, al weet hij wel het gas pedaal te vinden. Hij rijd volgens mij altijd wel een kilometer of 10 te hard, dus ik heb maar geduimt dat er geen snelheids kontrole werd gehouden op de ring van Alkmaar. Dat stond overigens wel met grote borden aangegeven, maar Mark was niet de enigste die zich daar niets van aantrok. Ook zijn mede weggebruikers waren hiervan niet onder de indruk.

Bij aankomst hadden we de auto's in een parkeer garage neergezet en dat was op een steenworp afstand van het restaurant. Ik moest Mark en Yvette wel even zoeken, want ik had mijn auto op een andere verdieping neergezet. Ik zag namelijk net op tijd dat hun verdieping op vol sprong (een bordje) toen ik achter ze aan wou rijden. Dus heb ik, gelukkig net optijd, een andere verdieping kunnen uitkiezen. Maar gelukkig duurde het niet lang voordat we elkaar weer gevonden hadden. Eenmaal in het restaurant aangekomen duurde het ook niet lang voordat de groep kompleet was. We hebben heerlijk gegeten en bij gekletst, want Mark is nou al weer 3 weken weg. Ja, zo hard gaat de tijd tegenwoordig.

Het 'eten weekeinde' was hier overigens niet mee afgelopen. In de namiddag waren Rachel en ik bij mijn moeder uitgenodigd. Die had haar verjaardag al diverse keren uitgesteld, maar het leek maar niet te lukken om de hele familie bij elkaar te krijgen. Daarom heeft ze maar besloten dat we met de directe familie zouden gaan gourmetten. Kortom, dus weer lekker eten !!!! Ik vind het wel wat hebben. Lekker met zijn allen, al dan niet met een pannetje, lopen kokkerellen (als je dat zo schrijft). En daarna natuurlijk ijs toe. Dat was vroeger thuis altijd al een traditie, en dat zit er nogsteeds zo in. Ik wist trouwens niet dat onze Yorksher Terrier Shanty zo gek was op ijs. Al kon hij de biefstuk die ze van mij kreeg ook wel waarderen.

Mazzel

De eerste acht Markloze kilometers

Het leek er deze week even naar uit te zien dat ik helemaal niet kon zwemmen omdat het zo druk is op het werk. Maar gelukkig viel de klus van vandaag erg mee. Het was trouwens wel ver weg, want ik moest helemaal naar Zwolle toe voor een software update. Maar daar was ik wel binnen een uurtje mee klaar. Ik heb dus langer in de auto gezeten dan dat ik bij de klant ben geweest.

Ik heb vandaag de eerste zwemsessie van 3 thema's afgerond. De eerste week nadat Mark gestopt was heb ik gesprint. De tweede week had ik de middellange afstanden gezwommen, en de laatste week (deze dus) heb ik de lange afstand gezwommen. De sprint avond viel helaas tegen. Ik had er een stuk meer van verwacht... Zeker op de nieuwe afstand van 750 meter (30 baantjes) had ik een te langzame tijd af gelegd. De middellange afstand is mij beter bekent, want dat is gewoon de 1 kilometer... Ik wist deze in 18:26 te zwemmen en dat is niet echt goed, maar ook niet echt slecht.

Nee, ik kon deze eerste zwemsessie alleen nog maar goed maken op de lange afstand.... namelijk de 3 kilometer... Ik had de laatste keer dat ik deze afstand gezwommen had, een goede tijd neergezet van 56:22. Mijn plan was om zo lang mogelijk op het 56:00 schema te zwemmen zodat, als ik in zou storten, toch nog genoeg voorsprong over zou hebben om onder de 57 minuten te kunnen eindigen. Bovendien bedacht ik me dat als ik dat 56:00 schema erg lang vol zou kunnen houden dat ik dan ook nog een kans had om een persoonlijk record te zwemmen. Dit plan leek een erg goed idee, maar het koste toch wel erg veel moeite om dit schema vol te blijven houden. Het lukte me wel bij de eerste anderhalve kilometer (60 banen), maar dat koste zoveel energie, zodat ik daarna toch in begon ze zakken. Ik verloor veel tijd, maar had wel door dat ik onder de 57 minuten zou eindigen. De kans op een persoonlijk record begon steeds kleiner te worden, tenzij ik de laatste 20 banen er nog een sprintje zou uit kunnen halen. Dit is gelukkig toch gelukt zodat ik na 120 baantjes op 56:16 kon aantikken.

Zodoende was de eerste zwemsessie dus toch een succes geworden. De volgende week begint het feest weer opnieuw. Ik zal dan proberen om de sprint afstanden ook goed af te leggen.

Mazzel

Supermuis slaat toe

Mijn collega Jeroen had laatst een klant aan de lijn, die een probleem had met zijn programma. En toen hij deze klant aan het helpen was vroeg een collega van de klant of hij misschien de supermuis aan de lijn had.....Kijk... Dat noem ik pas een compliment....!!!! Hij antwoorde dat hij de andere Jeroen aan de lijn had, en dat kwam minder leuk over voor Jeroen, maar daar bedoelde de klant niets negatief mee.

Nou had mijn collega Jeroen vandaag een probleem die erg lastig op te lossen was, dus heeft hij aan mij gevraagt of ik het wilde oplossen. Dat met de (grappige) toon, dat de supermuis dat maar even moest oplossen..... Nou was het even zoeken, maar ik heb het uiteinderlijk gevonden. In ons storings programma heb ik de volgende tekst gezet (zie hiervoor het plaatje)... Gewoon even voor de grap hoor. Er heerst helemaal geen rivaliteit tussen de twee Jeroenen van de helpdesk.

Mazzel.

Een zwarte dag

Het was een normale dag vandaag. Zelfs een soort gedenkwaardige dag (zie vorige blogfile), maar net hoorde ik enorm slecht nieuws. Ik hoorde namelijk via de radio dat de beste schaatser aller tijden een punt zet achter zijn schaats carriere. En iedereen weet dat ik het dan over DE Gianni Romme heb..... Ik ben sinds jaar en dag al fan van hem en zat dan ook altijd aan de buis gekluisterd als hij op het ijs verscheen.... Maar helaas kan dat vanaf vandaag niet meer. De reden is dat hij vind dat hij niet meer met de top kan meedraaien.

Gianni gaat zich nu inzetten voor marathon schaatsen, en ook gaat hij verder met schaats trainingen geven. Misschien krijgen zijn fans hem dus nog wel op het ijs te zien, al ben ik niet zo'n marathon fan. Het marathon schaatsen vind ik nogal chaotisch. Ik kan haast niet volgen wie er nu voor of wie er nu achter ligt... Maarja, misschien weet Gianni de schaats wereld nog te verrassen door een marathon te winnen. Ik gun het hem in iedergeval wel..

Mazzel.

Al negen jaar

Jaja, ik had het zelf ook niet verwacht. Vandaag werk ik precies 9 jaar bij Digi Nederland bv. Eerst eigenlijk bij een aftakking van Digi wat Digi Automatisering heette, maar dat is op een gegeven ogenblik opgegaan in de Digi groep zelf.

Ik kan me de eerste dag nog wel herinneren. Ik werd voorgesteld aan mijn collega's. Ik mocht op mijn werkplek gaan zitten en werd verteld welke programma's er waren en toen werd me veel plezier toegewenst. Of te wel, ik werd een beetje in het diepe gegooit. Dat is in het begin wel lastig, maar als je de programma's een beetje begon te begrijpen hielp het juist wel dat je alles zelf heb moeten uitzoeken. Neem nou het Ditail pakket. Ik heb zelf uitgezocht wat er allemaal mee mogelijk was, en nu, jaren later, maar ik de updates zelf.

Het was trouwens aanvankelijk de bedoeling dat ik de buitendienst in zou gaan, maar mijn chef stelde destijds voor dat ik op de helpdesk zou beginnen. Dat is dus de eerste paar jaar zo gebleven. Pas later kwam ik ook in de buitendienst terecht en moest ik zelf ook installatie's doen. Nu, jaren later, is het een extreem gevarieerde werkpakket geworden. Mijn werkzaamheden bestaan nu uit:

1) De helpdesk automatisering (ondersteuning van ruim 10 programma's)
2) De helpdesk weegschalen (ondersteuning daarvan)
3) Buiten dienst automatisering (installatie's, storingen)
4) Software ontwikkeling
5) Nieuwe software testen en ondersteunen van de programmeurs (van programma's die ik dus niet zelf gemaakt heb).

Kortom, ik verveel me niet.
Mazzel

Lay in a course ....for home

Ik heb het er in de laatste blogfile al over gehad. En dan heb ik het natuurlijk over het verhuizen van Mark naar limburg. Nou, afgelopen zaterdag hebben zijn vienden hem geholpen met verhuizen, en daar was ik natuurlijk ook bij..

We waren al om negen uur bij Mark thuis in Avenhorn. En dat voor een zaterdag ochtend... Maar we hadden natuurlijk de hele dag nodig om te verhuizen. Mark had een bus gehuurt en die gingen we dan ook snel inladen. Het inladen zelf ging als een speer, aangezien bijna al zijn vrienden er waren. Bovendien viel het mee hoeveel zware spullen hij nog had. Het meeste had hij allemaal verkocht omdat zijn vriendin Yvette die al in huis heeft. Het enige wat echt zwaar was, waren zijn koelkast en natuurlijk zijn wasmachine.... o, over wasmachines verhuizen kan ik een appart weblog maken, maar dat zal ik de (eventuele) lezers niet aandoen. Een uurtje later zat de bus in zijn geheel vol, en ook in de volkswagen caddy van Jordy zaten de nodige spullen. Het was tijd geworden om afschijd te nemen. Na een korte speech van Mark gingen de meeste vrienden weer naar huis terug. Alleen Jordy en ik gingen met Mark mee naar het verre zuiden om hem te helpen met uitladen. Ik reed met Mark in de bus mee, en Jordy ging met zijn volkswagen eerst nogeven naar vrienden toe die hij even wilde bezoeken. Nu dat hij toch naar het zuiden ging, wou hij daar even gebruik van maken.

Toen we in de bus zaten riep Mark de legendarische woorden uit Star Trek Voyager... Lay in a course for home... Of te wel.... De reis naar zijn nieuwe huis kon beginnen. Een reis die hij eigenlijk al ruim een jaar maakt. Elk weekeind bezochten de two lovebirds elkaar en elke keer raasden ze over de A2 naar elkaar toe. Maar nu niet meer... Dit zou symbolisch de laatste reis worden bedacht ik me toen we de straat uit reden. En we hadden nog een escorte ook. Jeroen Valk en Jorien reden met ons mee richting Amsterdam. Die moesten toch daar zijn, en vandaar dat we nog even flink hebben kunnen zwaaien. Na Amsterdam waren we echt alleen. Mark kan de route wel dromen, en ik zelf trouwens ook. Ik kom wel eens bij klanten, en ik ken de gehele A2 ook aardig uit mijn hoofd. Halverwege de reis hebben we even pauze gevierd bij een tankstation en hebben we wat gegeten. Even de benen strekken is wel lekker want het is natuurlijk een lange zit als je naar Brunssum moet rijden.

We kwamen lekker optijd in Brunssum aan en zijn meteen begonnen met uitladen. Jordy was er even iets later, maar toen hij er was hebben we eerst even middag gegeten. Daarna zijn we met zijn drie-en verder gegaan met uitladen. Later kwam er ook nog een zwager van Yvette en die heeft meegelopen met het zwaardere werk. Juist ja, de koelkast en de wasmachine. Dat was een zware klus, want we moesten eerst een koelkast en een wasmachine uit een keldertje weghalen en naar de garage verplaatsen. Er veel ruimte om te manouvreren (vast fout geschreven) was er niet, maar het is uiteinderlijk allemaal goed gekomen. Het was echt centimeter werk, want bij de koelkast hadden we aan beide kanten precies 1 centimeter ruimte over...

Toen we einderlijk klaar waren hebben we lekker limburgse vlaai gegeten en hebben we nog wat van de vrijgezellen video gekeken. Na zessen gingen Jordy en ik weer naar huis terug. Eerst nogeven een macdrive bezocht natuurlijk, want we moetsten wel wat eten..... Het duurde even voordat we trouwens de snelweg hadden gevonden, maar dat maakt niets uit...

mazzel

De laatste keer ...

Helaas komt aan alles een einde. Guns and Roses zongen ooit 'Nothing last forever, even cold november rain', en helaas is dat waar. Je kan die tekst trouwens op twee manieren bekijken. Een positieve versie is dat na regen weer zonneschijn komt. Maar ik zie de tekst altijd dat je rekening moet houden dat aan alles gewoon een einde komt. En dat je dat moet beseffen en zodoende moet proberen om zoveel mogelijk van iets te genieten.... Eigenlijk dus ook best positief, maar het haalt het niet bij de zonneschijn versie. Helaas komt er dus ook een einde aan het zwemmen met Mark. Hij gaat met zijn vriendin in limburg samenwonen, en zodoende kunnen we niet meer op de maandagavond gaan zwemmen. Dit deden we trouwens al een flinke tijd. Volgens mij sinds januari 2002. Dus we hebben zowat de 5 jaar volgemaakt.
Gister was het dus de laatste keer dat we gingen zwemmen. We hebben sinds lange tijd weer eens 3 keer de 1 kilometer gezwommen. Ik kwam er gister namelijk achter dat als we deze laatste avond 3 kilometer zouden afleggen dat we dan precies 200 kilometer in totaal hebben gezwommen. En dan heb ik het over de geregistreerde 1 kilometers die we sinds 23 december 2004 bij houden. In totaal zijn het nog veel meer kilometers natuurlijk, maar hoeveel dat er zijn geweest valt dus niet te achterhalen. We kunnen nu in ieder geval zeggen dat we de gehele elf steden tocht hebben gezwommen.... Das ook knap, zeker omdat we er 'maar' 62 uur en 53 minuten over gedaan hebben. Ik ben trouwens niet van plan om mijn zwembroek nu aan de wilgen te hangen. Rachel heeft al aangeboden om met mijn mee te gaan. En ook mijn collega Jeroen heeft geopperd dat hij dat wel eens wilde proberen. Dus ik ga gewoon door met de zwemsport. Ik ga het nu wel anders aanpakken. Ik ga wat verschillende afstanden zwemmen. Ik ga de zwemavonden in drie-en indelen. De eerst week ga ik sprinten. De tweede week blijft het bij de gevreesde 1 kilometer, en de laatste week ga ik me concentreren op de lange afstand. In dit geval de 3 kilometer die ik bij de swim off altijd zwom.

Mazzel

De vrijgezellen video

Een aantal maanden voordat ik met deze blogfiles was begonnen, ben ik een keer mee geweest naar een vrijgezellen feest in Maastricht. Het is eigenlijk jammer dat ik toen die blogfiles nog niet schreef, want dat was een knaller geweest. Ik heb in een weekend nog nooit zo veel gelachen (en waarschijnlijk ook gezopen).

Afgelopen zaterdag avond hebben de mannen, die toen meewaren, de video bekenen van het feest. Er was namelijk iemand op het briljante idee gekomen om destijds een camera mee te nemen. Een camera die het overigens niet meer doet...Ken je nagaan wat een feest dat was geweest. Na afloop kleefde hij een beetje en stonk ie ongelovelijk naar bier...Maar eerlijk is eerlijk... Hij heeft zijn werk perfect gedaan. Ik was even bang dat er niet zo erg veel te zien zou zijn, omdat een groot gedeelte van de opnames in de kroeg waren gemaakt. Maar dat viel dus reuze mee. We hebben flink (met een F) gelachen toen we dat allemaal weer te zien kregen.

Na het bekijken van de video, zijn we in Alkmaar uit geweest (ook met de dames). Dat was voor Rachel en mij alweer even terug, want we gaan bijna nooit meer uit. Ik was overigens de bob. Dat heeft zijn nadelen, maar zeker ook zijn voordelen. Het bekijken en beluisteren van dronken vrienden is erg lachwekkend. Zo hebben Yvette en Rachel lopen belletje trekken, en was Mark opzoek naar een kaugom steegje toen we terug liepen naar de auto.... Echt, daar had je bij moeten zijn.... In de kroeg zelf werd er hard met de liedjes meegezongen, en vloeide de drank rijkelijk. Misschien wel bijna net zo hard als bij het vrijgezellen feest zelf. Of net iets minder dan toen, want ik heb Erwin dit keer niet aan een glas water gezien. Dat hij dat gedaan had op het vrijgezellen feest wordt nog door hem ontkent. Er stond wel iets wazigs op de video wat op een flesje water leek, maar of dit sluitend bewijs is valt te betwijfelen.

Mazzel