Een kerst vol eten, kinderen en Harry's

Met de kerstdagen zijn Rachel en ik altijd bij familie op visite. Zo gingen we eerste kerst dag naar mijn tante toe. Tweede kerstdag zijn we eerst wezen brunchen bij mijn ouders, en zijn daarna naar Rachel haar ouders gegaan.

Het was eigenlijk helemaal niet duidelijk of het eerste kerst dag bij mijn tante wel door zou gaan. Het is namelijk de tante die dit jaar haar man is kwijt geraakt. Echt in een 'feest stemming' was de familie dit jaar dus niet geweest. Toch besloot ze om de kerst traditie door te laten gaan, en daar ben ik haar erg dankbaar voor. Ik vind het altijd een erg gezellige dag. Ondanks dat ik kerst tegenwoordig steeds commercieler vind worden, blijft het een uitstekende familie aangelegenheid. Er komen natuurlijk ook steeds meer kleine kinderen bij naarmate onze familie leden ouder worden. Mijn neef had zijn 'doerak' ook meegenomen en die heeft volgens mij geen moment stil gezeten. Ik kan me een moment herinneren dat ik stil op de bank zat en dat de kleine met hoge snelheid op de bank kwam afrennen. Hij dook boven op me, begon een dansje te doen op mijn buik. Kroop toen, op een of andere manier, achter me, en probeerde me toen van de bank af te duwen. Wat hem overigens niet lukte, want ik ben daar iets te zwaar voor. Al met al wordt het dus steeds drukker (en dus ook gezelliger) op zo'n kerst feest, met natuurlijk heerlijk eten erbij. Rachel en ik zitten dan altijd aan de gourmet tafel, omdat we dat het lekkerst vinden. Maar er is ook een fondue tafel, zodat iedereen aan zijn trekken kan komen. Naast al dat eten en ouwehoeren hebben we ook spelletjes gedaan. Ik heb Bram ingemaakt met dammen, wat ik al een hele tijd niet meer gedaan had. Ik had wel de hulp van Moniek nodig, die me trouw bijstond als het moeilijk werd.

Tweede kerstdag zijn we dus eerst wezen brunchen bij mijn moeder en Bram. En daarna zijn we doorgereden naar Rachel haar ouders. Waar we weer lekker gegeten, ge-ouwehoerd en met kinderen hebben gespeeld. Vooral Tijn vind wie het harst kan schreeuwen een erg leuk spel. Hij denkt vast dat wij allemaal slechthorend zijn, want hij praat dus erg luid. Hij is ook goed in het bouwen van torens, en daar heb ik hem ook mee geholpen. Ik heb er zelfs eentje gemaakt die hoger was dan hem.

Tijdens de kerstdagen waren de drie Harry Potter films op tv. Op kerst avond zelf, hebben Rachel en ik die 'live' gevolgd. Die van eerste en tweede kerst dag hadden we opgenomen, en hebben we 'derde' kerstdag samen bekeken. Ik vond vooral deel drie erg gaaf. Ook gaat het erg goed met onze eigen Harry. Hij heeft ondertussen flink haar gekregen, wat keurig recht overeind blijft staan. Zo lijkt hij wel op een Super Saiyan uit de tekenfilm serie Dragonball Z. Die hadden dat grote haar van hun ook zo recht overeind staan, alleen is het haar van onze Harry natuurlijk groen. En niet geel zoals bij de Saiyans.

Mazzel

Harry met haar

Een paar weken geleden had ik mijn zus geholpen met verhuizen. Nou ja, de term verhuizen klopt niet helemaal, want we hebben haar huis leeggehaald en hebben haar spullen bij mijn ouders opgeslagen. Ze woont namelijk nu tijdelijk in bij de ouders van haar vriend, omdat hun eigen huis nog gebouwd moet worden. Maar ze had haar appartement wel al verkocht, dus zodoende hielpen Rachel en ik mee met het sjouwen. Ze gaat trouwens helemaal in het oosten van het land wonen, dus dan kan ze ook niet zomaar even op en neer om mee te helpen. Ze was er dus zelf helemaal niet bij, terwijl wij haar huis aan het leeghalen waren.

Daarom besloot ze dus ons kado-tjes te geven als bedankje voor al het werk wat we op die zaterdag middag voor haar hadden gedaan. Mijn moeder kreeg een collectie met maarliefs 40 klassieke cd's. Bram kreeg een scheurkalender van 2008 met allemaal sudoku's puzzels erop. Rachel kreeg diverse sieraden doosjes. Samen kregen we ook nog een aantal mooie kaarsen. En ikke.... ik kreeg een Harry....... Een Harry zonder haar....

Wat is een Harry? Nou, het is onze nieuwe vriend die bij ons op tafel staat. Het is een hoofd met graszaadjes, die moeten uitgroeien zodat hij haar lijkt te krijgen. Hij heeft, net als een echt mens, oren, ogen en zelfs een bril, en hij zuipt behoorlijk wat water. We moesten hem eerst 15 minuten onder dompelen, zodat ie goed volliep met water. Daarna hebben we hem op een goed verlichte plek in de huiskamer neergezet. Volgens de omschrijving duurt het zeker een week voordat Harry haar krijgt, maar tot vanmiddag aan toe, was daar niets van te merken. Daarom deden Rachel en ik onze uiterste best om Harry vandaag zo lang mogelijk in het zonlicht te laten staan. Het was prachtig weer vandaag met erg veel zon, dus elke keer als Harry dreigde in de schaduw te komen te staan, hebben we hem weer verplaatst. En met succes.. Ik keek vanavond toevallig even naar Harry, en wat bleek het geval te zijn. Harry heeft een paar sprieten gekregen. Kijk, dat was goed nieuws. Hopelijk groeit Harry's haar bos goed, zodat ik een foto op de blogfile kan neerzetten.

Mazzel

C-diploma

Gister was het weer zover.. Een 'klein familie lid' van Rachel en mij moest afzwemmen, en de traditie verteld ons dat we daar altijd heel graag bij zijn. Moniek ging gister op voor haar C diploma. Aanvankelijk zou ze niet verder gaan dan haar B, maar het zwemmen bleef toch aan haar knagen, en zodoende is ze toch door gegaan.

Het was duidelijk merkbaar dat ze behoorlijk zenieuwachtig was. Alle onderdelen had ze wel onder de knie, maar het onderwater zwemmen zat haar nog een beetje dwars. Nadat je de negen meter onderwater zwemmen heb afgelegd, moet je ook nog eens door een gat heen. En voor kinderen is dat wel een angstige aangelegenheid. Bovendien redde ze het niet bij een eerste test om op te mogen voor haar C diploma. Ook was ze vandaag snip verkouwden, en zodoende was ze er helemaal niet zeker van dat ze het ging redden..... Toch pakte ze het prima aan. Ze stond nog geen 3 secondes op het startblok en vertrok toen als een raket. Het ging zo snel dat Rachel nieteens een knappe foto heeft kunnen maken (foto hieronder is van een ander onderdeel). Ze was ook zo weer boven, en gelukkig aan de juiste kant van het doek. De afzet van de startblok was dus spectaculair. Zeker omdat de kinderen blijkbaar goed leren afzetten. Toen ik een paar weken geleden met Tim en Moniek gingen zwemmen, zag ik haar deze afzet ook al doen. Ik was toen al onder de indruk.

Het afzwemmen duurde trouwens vrij lang. De kinderen waren zeker 45 minuten bezig voordat ze klaar waren en hun diploma kregen. Ze was natuurlijk zo trots als een pauw, en Rachel en ik hebben haar ook nog een kado-tje gegeven, want dat hoort ook bij de traditie. Zoals het er nu naaruit ziet, gaat ze niet verder voor haar D diploma. Maar dat verhaal heb ik dus eerder gehoort. Ergens hoop ik toch dat ze verder gaat, maar dat moet ze natuurlijk helemaal zelf weten.

Mazzel

Jeroen .. de dinosaurus

De Sint zit al bijna weer een week op zijn boot die richting Spanje vaart. Mijn kleine neef Tim wist mij te vertellen dat die reis zeker zes weken duurt. Dat deed hij toen we een paar weken geleden naar het zwembad toe reden. Ik besefte me toen pas dat de Sint oud en nieuw dus ongeveer in de Franse wateren moest vieren. Arme man.. Zoveel kado's aan de kinderen geven, en dan ben je niet eens thuis als het oud en nieuw is (en ook nog in Frankrijk). Maarja, hij zal wel wat gewent zijn. Ik vond het wel gaaf dat Tim daar dus helemaal bij stil stond. Ik kan me uit mijn eigen jeugd, eigenlijk helemaal niet herinneren dat ik me dat had afgevraagd. De Sint was er gewoon, en ging ook weer weg. Tja, hoe lang die reis duurde, was voor mij zeker niet belangrijk om over na te denken.

Het weekeinde voordat de Sint weer terug naar Spanje ging, kwam hij nogeven langs bij Rachel haar familie. Hij had twee grappige pieten meegenomen, die de kado verpakking keurig onder de mat opborgen. Kijk, dat is pas netjes. Tijn en Tom waren er natuurlijk ook bij. Ze zijn normaal gesproken zeer 'aanwezig' op zo'n gezellige familie middag, maar ze werden een stuk stiller toen de Sint via de achterdeur naar binnen kwam wandelen. Gelukkig was de schrik van korte duur. Zeker toen de kado's boven water kwamen. Tijn had ook een ware dinosaurus gekregen. Of de groene kleur van de T-rex ook overeen komt met het 65 miljoen jaar geleden uitgestorven orgineel, valt natuurlijk te betwijfelen. Wel besloot Tijn de bij behorende geluiden met mij uit te testen. Ik was waarschijnlijk zo overtuigend dat hij een paar minuten later naar me toe kwam met de vraag of ik geen echte dino was. Ik was stomverbaast, maar kon de vraag wel begrijpen. We deden namelijk allebij erg onze best. Ik vertelde dat ik geen echte dinosaurus was, maar wel reuze trek had in een broodje Tijn. Gelukkig had hij door dat ik een geintje maakte. Hij kwam stoer tegenover me staan, flink grommend. Zoals een echte T-rex waarschijnlijk ook gedaan zou hebben.

Er was, na het feest, nog een enorme zak pepernoten over, die eigenlijk niemand meer mee naar huis wilde nemen. Nou, zei ik, dan offer ik mezelf wel op. Ik had de zak mee genomen naar mijn werk, waar we tot op de dag van vandaag nog mee bezig zijn. Heerlijk al die pepernoten. Gelukkig zijn ze maar een beperkt aantal maanden te koop, anders zou ik me waarschijnlijk misselijk eten.

Mazzel

Dan maak ik het zelf wel

Ik moest vandaag naar een klant in hartje Amsterdam. Naar de binnenstad van een grote plaats afreizen, is nou niet bepaalt een favoriete hobby van mij. Na wat zoekwerk kon ik eindelijk een plekkie vinden waar ik mijn geleende bolide kon parkeren. Het koste nieteens zo duur. Slechts 2,10 per uur, terwijl ik schrik bedragen had gezien op het internet. Nou is 2,10 best veel natuurlijk, maar als je het dubbele verwacht, dan valt het reuze mee. Waarschijnlijk hebben ze dat dus expres gedaan, zodat je met een goed gevoel je muntjes in de automaat mietert.

Ik had vorige week al gehoort dat ik naar deze klant toe moest, vandaar dat ik toen alvast een testopstelling had gemaakt voor wat ik aan het probleem kon doen. En dat bleek achteraf een goede zet, want het bleek veel lastiger dan ik had gedacht. Ik dacht in het begin dat ik de 'Queue' moest installeren om de klant zijn probleem de baas te kunnen zijn. "Wat is een Queue?" hoor ik je vragen. Nou, stel dat je meerdere pc's hebt, met overal je eigen computer programma daarop. Maar je wilt met slechts 1 pc naar de schalen communiceren. Dan heb je eigelijk een 'verkeers regelaar' programma nodig, die dat voor je doet. Nou hadden wij al zo'n programma, dus ik dacht dit varkentje snel te kunnen wassen. "Toch maar even testen", dacht ik bij mezelf. En wat bleek nu. De al bestaande Queue programma werkt alleen bij onze eigen pakketten, en dus niet met programma's die gemaakt zijn door derden. Oeps, wat nu? Ik heb met de programmeur van de Queue overlegt, en die kwam met een vreselijk lastige oplossing. Ik moest een enorme omweg maken om het verhaal toch aan de praat te krijgen. Dat heb ik wel geprobeerd, maar lekker ging het zeker niet. Na twee uur proberen, werkte het nog niet. Terwijl ik het gevoel had, dat er een veel makkelijke oplossing moest zijn voor dit probleem. En wat doe je dan? Nou, dan maak je natuurlijk je eigen verkeersregelaar. Binnen 15 minuten was het programma-tje klaar. Het kan eigenlijk maar 1 ding. Als er iets wordt klaargezet wat verstuurt moet worden, start dan de communicatie op. Simpel... meer was helemaal niet nodig. Ondanks dat het dus een dood eenvoudig programma-tje was, was ik toch wel een beetje zenieuwachtig of het in de praktijk ook zal werken. Ik was dus als een kind zo blij toen de gegevens van de verschillende pc's zonder problemen naar alle schalen werden verstuurd. Kijk, simpele oplossingen bedenken voor lastige problemen. Dat is zeer goed voor je ego (en hopelijk ook voor mijn salaris).

Mazzel

Nou breekt mijn klomp... eh kies

ZUCHT.......... De mensen die mijn blogfiles lezen zullen vast denken dat mijn leven bijna alleen maar bestaat uit zwemverslagen en bezoekjes aan de tandarts brengen. Nou dat gevoel krijg ik bijna zelf ook. Over het zwemmen ben ik minder gaan schrijven, maar mijn bezoekjes aan de tandarts zijn helaas wat minder goed doseerbaar. Ik vind touwens dat ze een soort spaar kaart moeten gaan invoeren. Zodoende kan ik nog wat bij elkaar sparen, als ik er toch weer heen moet.

En nu volgt dan het verhaal wat er deze keer weer gebeurd is. Ik zat niets vermoedend op de helpdesk een dropje te eten, toen ik het gevoel kreeg dat er iets vreemds in de drop zat. Er bleken allemaal witte stukjes in te zitten... Het duurde niet lang voordat ik besefte dat het de losse onderdelen van een kies van mijzelf waren, en dat het probleem dus niet bij de munt drop lag. Ik zag de grote grijns van de tandarts al weer voor me, toen ik dus door kreeg wat er gebeurd was. Ik heb hem maar meteen gebeld en kon de volgende dag al op visite komen.

Soms beweren mensen dat het niet verstandig is om op het internet te gaan zoeken naar medische onderwerpen. Zelf onderzoek kan veroorzaken dat je van alles in je hoofd gaat halen, en dat je denkt dat je de meest vreselijke ziektes hebt opgelopen. Maar ik kan het dan toch niet laten. Ik kwam via het internet en via wat te overleggen met mijn collega's erachter dat zo'n kies weer opgevuld kan worden, en dat je niet altijd een kroon nodig hebt. De tandarts stelde de kroon optie voor omdat dat de beste oplossing is, maar ik stelde het opvul plan voor. "Dat kon ook", vertelde de tandarts, maar hij kon niet garanderen dat de opvulling altijd zou blijven zitten. Ik heb dus voor de opvulling gekozen, en nu maar hopen dat die het dus goed doet. Een beetje internetten kan dus zo zijn voordelen hebben.

Oke, dit was voorlopig de laatste blog wat ik over tandartsen ga schrijven. Ook al moet ik drie keer in de week die kant op. Ik vertik het voortaan om er nogwat over te gaan schrijven. Het kan natuurlijk niet, maar ik kreeg deze week het gevoel dat ik de tand ellende zelf veroorzaak door er elke keer een blog aan te besteden.

Mazzel (maar wel graag duimen dat de vulling blijft zitten)

Noodsituatie op de helpdesk

Er zijn bijna elke dag wel noodsituatie's op een helpdesk. Op zich niets bezonders dus, maar dat zijn altijd situatie's die met het werk te maken hebben. Geen echte noodsituatie's dus. Helaas veranderde dat deze week behoorlijk.

Het was al tegen vijven toen het voorval gebeurde. We waren nog maar met zijn drie-en op de helpdesk. Mijn collega Danny viel het op dat onze collega Jolanda niet reageerde op wat hij aan haar vroeg. Hij was bang dat er iets mis was, dus gingen we samen even kijken wat er met haar aan de hand was...... Ze zat een beetje voorover gebogen, half op haar tafel te hangen. Ik vroeg of ze een glaasje water wilde, of even naar buiten kon gaan om wat frisse lucht te happen. Maar ook ik kreeg totaal geen response..... Langzamerhand beseften we dat er iets goed mis met haar was. Ik ben meteen naar mijn chef gerent, en heb hem erbij gehaald.... Ook op zijn vragen gaf ze totaal geen antwoord. Het idee werd geoppert om haar naar de eerste hulp te gaan brengen, maar daar zijn we toch vanaf gestapt. Het leek ons toch beter om 112 te gaan bellen. Ik pakte de telefoon en besefte me dat dit de eerste keer in mijn hele leven was dat ik dit gedaan had. Na een vragen vuur op me af te hebben gehad, vertelde de mevrouw aan de andere kant van de lijn, dat de ambulance onderweg was. Ze zeggen altijd dat het dan lijkt alsof het uren duurt voordat die er dan is... Nou, dat is inderdaad het geval. Ik heb niet bijgehouden of het daadwerkelijk zo was, maar het leek enorm lang te duren.... Er stapte twee dames uit, die meteen aan het werk gingen. Onze collega gaf af en toe nu weer wel antwoord op de vragen die het ambulance personeel aan haar vroegen. Zodoende werd ze in goed overleg naar de brancard geloost. Ik kreeg snel het gevoel dat twee artsen wel erg weinig waren. De een was met een zuurstof fles bezig, en de ander met een hart meter. En er was niemand die het infuus omhoog kon houden. Wij als collega's hebben ze toen maar een handje geholpen. Ik hielt het infuus wel omhoog, en bij het inladen van de spullen in de ambulance hebben er ook een paar collega's mee geholpen. Ik vond dit niet erg om te doen, maar schrok hier wel van. Stel dat wij er niet bij waren. Hoe zouden ze dat dan gedaan hebben? .. Ik verraste mezelf trouwens ook, want bij een naalt in mijn eigen arm, moet ik zeker een kwartier op een bankje liggen. En als ik alleen al aan ziekenhuis serie denk, word ik al duizelig. Ik had normaal gesproken al lang onder tafel moeten liggen. Maar waarschijnlijk stond ik stijf van de adrenaline, zodat ik zonder problemen samen met mijn collega's het ambulance personeel kon helpen.

Voor ons was het toen over, maar voor onze collega begon het toen pas echt.... De volgende dag kregen we te horen dat ze een hersenbloeding heeft gehad en dat ze meteen ge-opereert moest worden. Deze operatie schijnt goed te zijn verlopen. Maar hoe het nu verder met haar zal gaan, zullen we nog even moeten afwachten.

Mazzel

Zwemmen met de kleintjes

Maanden geleden had ik met Moniek en Tim afgesproken dat we een keertje zouden gaan zwemmen, maar tot nu toe was het er nog niet van gekomen. Maar vorige week, toen we op de verjaardag van mijn moeder waren, konden we spijkers met koppen slaan...

We hadden dus voor vandaag afgesproken. Ik heb de twee kleintjes (van 6 en 8 jaar) om 1 uur opgehaald, en toen zijn we met zijn drie-en naar het zwembad gegaan. Gelukkig was het niet zo erg druk in het zwembad, zodat we alle ruimte hadden. We hebben natuurlijk ook even het onderwater zwemmen ge-oefent, omdat Moniek de negen meter nog niet helemaal onder de knie zou hebben. Daar heb ik niets van gemerkt, want ze zwom zonder problemen richting de 10 meter. En dat niet een keer, maar een paar keer achter elkaar. Naast het onderwater zwemmen, was er natuurlijk nog genoeg tijd over om te ravotten. Vooral de glijbaan was erg populair...... En met al dat rond rennen en zo, horen natuurlijk ook blauwe plekken. Maar dat liep allemaal met een sisser af. We waren bijna nogwel hun jassen kwijt geraakt. De kinderen zijn namelijk niet gewent om in een 1 persoons kleekhokje om te kleden. Normaal laten ze hun kleren gewoon in het grote kleedhok achter. Ik had gezegt dat ze die nu mee moesten nemen, zodat we ze in de kluis konden doen. Maar de jassen hadden ze toch laten hangen. Gelukkig konden we via een badjuf de jassen weer terug krijgen, en waren ze dus niet gejat..

Mazzel

Flapperde flap

De laatste keer dat ik bij de paradontoloog in de stoel zat, dacht ik dat ik abosuluut niet meer zenuwachtig kon zijn dan toen, maar helaas zat ik ernaast. Vandaag heb ik een nieuw record 'extreem zenuwachtig voor de tandarts zijn', neergezet.

Het mag bekend zijn dat Fleur de laatste tijd mijn smoelwerk grondig heeft schoongemaakt. Ik noemde haar, in de blogfiles, eigenlijk de paradontoloog, maar dat bleek achteraf niet het geval te zijn. Zij is 'slechts' een mondhygieniste. De echte paradontoloog heb ik vandaag een bezoekje gebracht. Reden.... Een flapoperatie!!!! Laat ik eerst maar even omschrijven wat dit precies inhoud. De gevreesde bacterie die onder je tandvlees zit, heeft zich zo diep genesteld, dat zelfs Fleur er niet meer bij kan. Dan moet je tandvlees open geneden worden, zodat ze daaronder schoon kunnen maken. De gedachte alleen al aan deze ingreep heeft mijn weken bezig gehouden. Ik moest eigenlijk op 14 september al langs, maar toen was ze ziek, en zodoende heb ik het lekker vooruit geplant. Ergens in november leek mij toen wel een goed idee. Maar ja, het wordt natuurlijk vanzelf november. Dit keer werd ik niet uit me bed gebelt met de mededeling dat ze ziek was. Nee, dit keer was er geen ontsnappen meer aan.

Ik had om half twaalf afgesproken. Maar het duurde zeker tot kwart voor twaalf voordat ik aan de beurt was. 'Mr Muis???' werd er geroepen... Ik antwoorde :'helaas wel ja'. Die reactie leverde nog wat gelach op in de wachtruimte. Maar het lachen verging mij snel toen ik in die stoel zat. Het leek wel alsof ik parkinson had. Zo hevig was ik aan het trillen. Ik kon er zelf niets aan doen. De paradontoloog en haar assistente probeerde me nog op mijn gemak te brengen, maar tegen het trillen hielp dat niet. Ik was er zelf wel blij mee. Dan zijn het tenminste niet van die mensen die goed in hun beroep zijn, maar niets op hebben met mensen. Nee, deze twee hadden gelukkig beide hoog in het faandel zitten. Achteraf viel de operatie zelf wel mee. Ik dacht van het gesprek van vorige keer te hebben vernomen, dat de operatie 3 kwartier zou duren. Maar dat had ik vast verkeerd begrepen. Binnen 10 minuten was het werkelijke werkje klaar. Daarvoor moest natuurlijk de verdoving nog wel inwerken. Na de operatie ben ik toch nogmaar even in de stoel blijven liggen. Ik was bang dat ik anders van me stokkie zou gaan als ik naar de deur zou proberen te lopen. Na zeker een kwarier 'na liggen', heb ik het er toch op gewaagd. Jeroentje was weer helemaal de oude. Ik was alleen wat litertjes zweet kwijt.

Story continues (er komt namelijk volgend jaar nog een flap operatie)
Mazzel

Youtube Hits

Negen maanden geleden leek het mij een leuk idee om lid te worden van de beroemde fimpjes site Youtube.com. Ik heb er in totaal vier filmpjes op gezet, en dat is eigenlijk een beetje aan de weinige kant. Ik was destijds van plan om er veel meer op te gaan zetten. Zeker omdat ik erg veel beeldmateriaal op video banden heb staan, die ik nooit durfde weg te gooien. Maar misschien krijg ik nog eens een ingeving om er weer wat mee te gaan doen.

Na het plaatsen van die filmpjes keek ik af en toe even hoe vaak er naar gekeken werd. Maar ook dat verwaterde op een gegeven ogenblik vanzelf. Ik kreeg nogwel eens mail van de youtube site, dat er reacties waren achter gelaten door kijkers, maar die behandelde ik eigenlijk meer als spam. Toch viel het op een gegeven ogenblik wel op dat het er wel erg veel waren. Ik besloot om toch maar weer even te gaan kijken op hoeveel hits mijn filmpjes ondertussen al zaten. Wat bleek nu... Het filmpje van de Beatles zat bijna op 100.000 hits.........!!!!!! Zo, dat was wel erg veel.... Ik las toen ook even de reacties die ondertussen waren achtergelaten. Die varieerde van complete discussies, tot leuke reacties van ware Beatles fans.

Ik ben ondertussen de kijkcijfers (hits genaamd) meer in de gaten gaan houden, en vandaag is de magische grens van 100.000 dus gepasseerd. Tijd dus voor een blogfile vond ik zelf. Het bewaren van video materiaal heeft dus voor mij positief uitgepakt. Zo kan ik dus nogsteeds genieten van een documantaire die ik ruim 10 jaar geleden op video heb opgenomen. In een tijd dat het internet misschien nog nieteens (of net aan) bestond.

Voor diegene die het filmpje nog niet gezien hebben, maar wel benieuwd zijn :
http://www.youtube.com/watch?v=fO4RfVeOyRQ

Mazzel

Knooppunt Empel

Ik heb weer genoeg zwemnieuws te melden. Ik kan het niet alleen over de virtuele reis naar het zuiden hebben, maar ook over de prestaties in het algemeen kan ik het een en ander vertellen.



Ik begin vandaag bij de virtuele reis. Het heeft eventjes geduurt, maar ik ben eindelijk bij de ringweg van Den Bosch aangekomen. Dit betekend ook dat ik het staartje van de provincie Gelderland nu doorkruist heb. Ik kan dus met volle overtuiging aan de onmetelijke provincie Noord Brabant gaan beginnen. Ik zit nu trouwens ook op de helft van de reis. Volgens mijn eigen berekeningen kan ik volgend jaar oktober/november in Brunssum aankomen, en kan ik beginnen met het organiseren van een feest. Dus ongeveer twee maanden na de bruiloft. Hoe meer feesten, hoe beter....zal ik maar zeggen !!!

Met de zwemprestaties zelf gaat het extreem goed. Ik wist laatst nog een blogfile te wijden over dat het record op de 1000 meter eindelijk verbroken is. Dit heeft ruim een jaar geduurt. Nou, ik kan je melden dat het nieuwe record van 17:38 de keer erop weer sneuvelde. Dit keer wist ik er zelfs 10 secondes vanaf te halen (in 17:28 dus). Het was weer een ongeloofwaardige race waarin ik wel moe werd, maar het niveau weer niet omlaag ging. Weer een bizarre race waarbij ik mezelf wist te verbazen. Ook het record op de 500 meter werd aangescherpt, en staat nu op 8:36. De 750 meter tijd staat nu op 13:03. De verschillen met de bij mij bekende records van Mark worden steeds kleiner. Hopelijk kan ik binnenkort melden dat ik bij een afstand daaronder door ben gegaan. Maar dan zal ik nogwel aan de bak moeten. Mark heeft behoorlijk scherpe tijden gezwommen voordat hij vorig jaar naar het zuiden ging verhuizen.

Volgende keer meer.
Mazzel.

Helpdesk medewerkers

Zaterdag was ik bij mijn zus in het oosten des lands om voor haar internet te installeren. Dat is opzich niet zo heel erg lastig, en heb ik de hulp van een helpdesk wedewerker niet nodig, maar wel als je de verkeerde gebruikers naam en wachtwoord in de router invult. Oeps.. en corrigeer dat dan maar weer eens.

Het is wel eens gaaf om aan de andere kant van de lijn te zitten. Normaal gesproken word ik natuurlijk gebeld door klanten, die dan de meest uiteen lopende vragen weten te verzinnen. Dit keer mocht ik me dus uitleven. De eerste helpdesk medewerker die ik aan de lijn kreeg, was meteen de juiste. Hij wist me zonder problemen weer op het juiste spoor te brengen. Ik kon weer verder met het installeren, maar kwam toch weer een probleem tegen. Het draadloze netwerk was wel in de lucht, maar het lukte me niet om er op in te loggen. De tweede helpdesk medewerker was niet zo'n aardige gast als de eerste. Hij deed zijn best wel, maar liet me blijken dat hij er toch minder plezier in had als zijn collega. Uiteindelijk wist hij me niet te helpen, en raadde me aan om de hele laptop maar opnieuw te installeren. Nou, dat was ik niet van plan. Ik vertelde hem dat ik het zelf wel verder zou uitzoeken. Na het nodige zoek werk, lukte het me om het probleem op te lossen. Het lag helemaal niet aan de laptop, maar aan het kanaal waarop het draadloze signaal werd uitgezonden. Ik heb hem toen op een ander kanaal gezet, en het probleem was meteen opgelost.. Niets laptop problemen... Nee, gewoon een router configuratie probleempje. Oeps. foutje van de helpdesk medewerker. Maarja, ik weet wat hij mee maakt natuurlijk. Het is ook niet een makkelijk beroep.

In de avond hebben we lekker gegourmet met de familie. Mijn moeder en Bram waren daarvoor ook langs gekomen. Het was overheerlijk, en ik zat zo vol, dat ik niet eens ijs toe heb genomen. Jeroen die geen ijs toe neemt. Dan is het fout hoor.

Mazzel

De koppige westfriezen op 'De Westfries'

Vandaag was het weer zover... Rachel en ik waren toe aan een schaatsmiddag op ijsbaan 'De Westfries' hier in Hoorn. Dit keer waren we trouwens met zijn drie-en. Rachel had namelijk een vriendin van haar uitgenodigd, en die had ook zin om het ijs eens van dicht bij te gaan bekijken. Ze was namelijk wel bang dat ze vaak zou vallen. Ze had al ruim 10 jaar niet meer geschaatst, maar kreeg het toch voor elkaar om de gehele middag overeind te blijven. Dat vind ik pas knap.... Ik kan daar (ook vandaag weer) alleen maar jaloers op zijn.

Ik heb eigenlijk altijd al een rare connectie met schaatsen gehad. Ik volg het altijd op de tv als er wedstrijden zijn, maar zelf deed ik het eigenlijk nooit. Ik had zwakke enkels, en kreeg alleen al bij het kijken naar mijn schaatsen de blaren op mijn voeten. Maar vandaag de dag hebben Rachel en ik er toch een middag voor over om lekker de nodige rondjes te gaan rijden. De 400 meter lange baan lonkt dan toch op een of andere manier naar ons.... Dat moet komen omdat we er dus altijd met plezier naar kijken. Als we dan klaar zijn, waggelen we weer naar huis terug... Helemaal gebroken, want onze spieren zijn daar natuurlijk helemaal niet aan gewend.

Elke keer als we dan op de bank liggen bij te komen, ben ik weer verbaast waarom we het eigenlijk doen. We hebben er altijd enorm zin in als we naar de ijsbaan gaan. Tijdens het schaatsen zelf, genieten we met volle teugen. Maar zodra de schaatsen weer uitgaan.... Dan is het mis. Dan hebben we de komende 3 dagen spierpijn.... Wel vreemd dus...Zijn Rachel en ik gewoon koppige westfriezen? Is het misschien een soort SM schaatsmiddag, en houden we van de pijn? Hoe dan ook, vreemd is het in ieder geval wel... En je zal ongetwijfelt als lezer van deze blogfiles, nogwel eens een keer iets over een schaatsmiddag te lezen krijgen.

Ik heb dit keer overigens niet alle allround afstanden geschaatst. We kwamen een half uur voor de dweil op het ijs, dus heb ik die tijd gebruikt om in te schaatsen. Na de dwijl heb ik natuurlijk wel de beroemde 10 kilometer geschaatst. Helaas niet in een record, maar wel onder de 40 minuten.

Mazzel

Hello Dolly

Het zal vast niet ontgaan zijn dat Rachel een enorme musical fan is. Dat kan je namelijk gemakkelijk uit haar weblog vandaan halen. Ze heeft de laatste paar maanden keihard getraint om zelf ook in een musical te kunnen meespelen, en dat is gelukt ook. Het thema lied van de musical Hello Dolly zit nu al dagen lang in mijn hoofd.

Afgelopen zondag was ik zelf bij een optreden. We waren daar trouwens met een vrij grote groep mensen heen gegaan. Naast wat familie leden van Rachel, waren ook mijn moeder en vrienden van ons naar Abbekerk afgereist om het gebeuren mee te kunnen maken. En, dat was zeker de moeite waard geweest. Ik was erg benieuwd of het leek op de voorstelling die ik er in mijn hoofd van gemaakt had. Rachel was namelijk al maanden lang de liedjes thuis aan het oefenen, dus ik kon op die manier een eerste indruk krijgen van hoe het eruit zou komen te zien. Het klopte trouwens wel aardig, al had ik bij sommige liedjes een heel andere verhaal lijn in gedachte....... Dat is helemaal niet erg natuurlijk. Sterker nog, het was wel verrassend om daar dan, na al die maanden, achter te komen.

Het duurde trouwens best lang, en daarom was er ook een pauze ingelast. De spelers van de musical, kwamen met loodjes langs, zodat je nog prijzen kon winnen ook. Mijn moeder ging met een fles drank naar huis, dus die zal zich zondag avond wel vermaakt hebben. John Doe (remains name-less), die ook mee was, had minder geluk.. Van de 12 loodjes had hij helemaal geen enkele prijs gewonnen. Dat was wel even lachen, omdat je om je heen allemaal mensen met prijzen konden zien zitten. Volgende keer meer geluk, zullen we maar zeggen.

Mazzel

Einderlijk !!! nieuw record op de 1000 meter

Het leek een onmogelijke opdracht te zijn worden. Sinds juli 2006 was het record op de 1000 meter schoolslag onberijkbaar. Zeker na het gehele Sonja Bakker verhaal, waarbij de zwemtijden als een pudding in elkaar zakte. Langzamerhand werd het daarna wel weer beter, maar het niveau van juli 2006 was toch elke keer een brug te ver. Het beste tot nu toe was een verdwaalde 17:44 van een paar maanden geleden. Even was ik in de veronderstelling dat het record toch ooit nog zou gaan sneuvelen, maar die periode daarna moest ik het doen met 17:50 en hoger.

Aanvankelijk ging het de laatste tijd weer lekker. Vooral op de 3000 meter was het elke keer erg spannend. De laatste drie keer dat ik deze afstand zwom, kwam ik elke keer net iets te kort voor het record. De laatste keer slechts 1 seconde. Ja, op 120 baantjes zwemmen, slechts 1 seconde te kort zwemmen is enorm frustrerend. Zeker als je weet dat ik het grootste deel van de race op 6 a 7 secondes voorsprong zat. Kat in het bakkie dacht ik. Dit wordt de eerste 54 minuter. Maar de gevreesde man met de hamer is on ontkoombaar op deze enorme afstand. Binnen 4 a 6 banen was ik de gehele voorsprong kwijt, en moest vechten als een leeuw om toch 55:01 op de klok neer te zetten.

Aangezien het dus goed ging op de 3ooo meters, dacht ik dat het met de sprint avond ook wel goed moest gaan. De laatste heb ik vorige week vrijdag gezwommen omdat Rachel er toch niet was. Die was er trouwens de hele week niet. Een avondje is dat niet erg, maar als je de gehele week alleen bent, wil je op een gegeven ogenblik toch wel eens wat gaan doen. Met goede hoop viel ik toen het nog overeind staande record op de 750 meter aan. Maar met een grote illusie armer ging ik weer naar huis terug. De zogename vorm was dus weer als sneeuw voor de zon verdwenen.

Zonder al te veel verwachtingen ging ik vandaag aan de middellange afstands avond beginnen. Die ik overigens tegenwoordig met de 500 meter begin inplaats van eindig. Ik gebruik die nu als inzwem afstand. Ik ga me dan niet helemaal leeg zwemmen, zodat ik lekker ingezwommen aan de belangrijkste afstand van de avond kan beginnen. Ik ging eigenlijk op de 1000 meter veels te snel van start. Na 4 baantjes zat ik op 1:40. Dat is meer een tussentijd voor een sprint afstand. Ik moest mezelf echt afremmen om niet helemaal in te storten. Ondanks dat tikte ik na 250 meter aan op 4:18. Dat is 1 seconde sneller dan het record schema. Bij baantje 16 kwam ik de bekende man met de hamer tegen. Jammer dacht ik, maar het was leuk zolang het duurde. Ondanks de vermoeidheid, storte het schema niet in. Bij de 500 meter doorkomst, tikte ik aan op 8:45. Dat is nogsteeds 1 seconde sneller dan het record schema. Ik was er toen wel van overtuigd dat het daarna wel in zou storten. Maar nee, op de 750 meter, tikte ik aan op 13:12. Je raad het waarschijnlijk al. Inderdaad, weer 1 seconde voorsprong op het record schema. Ik was compleet gesloopt, maar wilde niet dat al die inspanning voor niets was geweest. Een eindsprint van 250 meter is eigenlijk te veel, maar was de enigste optie. Uiteinderlijk tikte ik aan op 17:38... Twee secondes onder het oude record. Vol verbazing hing ik compleet gesloopt aan de rand van het zwembad uit te puffen. Dat heeft zeker 5 minuten geduurt.

Einderlijk dus succes op de 1000 meter. De 750 meter is nu het enigste record nog, die sinds de vertuele reis naar Brunssum is begonnen, nog niet is verslagen. Zou dat ook ooit lukken?

Mazzel

Rollerball

Een paar maanden geleden vond mijn collega Jeroen een MSX emulator op het internet. Daarbij zaten ook nogeens ongeveer 1300 spelletjes, dus zodoende konden de oude spelletjes tijden herleven.

Dus, als ik s'avonds thuis kom, kan ik het niet laten om even lekker een spelletje te doen. De laatste tijd zit ik vaak te rollerballen. Dit is een flipperkast spel met maarliefs 4 niveau's. Het zijn dus eigenlijk 4 flipperkasten bovenop elkaar. Aan dit spel waren we vroeger verslaafd. We gingen dan omstebeurt achter de computer zitten en proberen de hoogste score te halen. Ik kan me nog herinneren dat ik ooit 7,1 miljoen punten heb behaald. Nou, daar kom ik de laatste tijd totaal niet bij in de buurt. Het is me, vandaag de dag, maar een paar keer gelukt om boven de 2 miljoen uit te komen. Dat duurde trouwens een aardig lange tijd. Dus destijds met de 7 miljoen moet ik volgens mij de hele middag mee bezig zijn geweest.

Mazzel

Is er nog chocola van te maken?

Ik kreeg laatst een mailtje van het hoofdkantoor van een grote klant van ons. Ze wilde graag bij al hun 78 weegschalen het etiketje aangepast hebben. Oeps... dat was makkelijker gezegt dan gedaan. Eigenlijk betekende dit, dat we alle 34 filialen een bezoekje moesten gaan brengen. Tot overmaat van ramp, kregen we maar 1 week de tijd om dit alles te realiseren. Alles dus in week 37, want in week 38 moest het al draaien.

Hmmm, hoe gaat we dat realiseren? De hoofd van de service desk wist ons meteen te vertellen dat het onmogelijk was om naast onze al ingeplande storingen, dit er ook nog eens erbij te gaan doen. De expert van het type weegschaal waar het om ging, besloot om er een Jeroen van de helpdesk bij te betrekken. Samen weten we misschien meer. Al overleggend besloten we onze taken te gaan verdelen. Hij maakt een soort weegschaal computer programmatje, die het etiket layout aanpast, en ik nam de communicatie naar al die weegschalen onder mij hoede. Volgens ons, moest het in theorie lukken, maar in de praktijk hebben we dit nog nooit gedaan. Er mocht natuurlijk niets tegen zitten, want elke minuut programmeren was weer een minuut minder om eventueel monteurs in te kunnen plannen. Het hoofdkantoor mailde ons ook geregeld of het nog ging lukken ook. Een flinke onderneming dus, waarbij de spanning ook mee telde.

Na anderhalve dag programmeren was mijn kant van het verhaal klaar. Gelukkig zat het bij mijn collega ook mee. De twee losse eindjes konden we nu aan elkaar knopen en op de helpdesk konden we het geheel gaan testen. Het type weegschaal die de klant heeft, had ik nu ook op de helpdesk neergezet. Het systeem 'worked like a charm'..... Ideaal, maar het zou niet de eerste keer zijn dat het op de helpdesk wel werkt, maar bij de klant totaal niet. Gelukkig ging er een monteur naar een van de filialen toe. We besloten om dat filiaal als test te gaan gebruiken. Ook dit ging goed. De monteur kon keurig zien dat het etiketje wat uit de schaal kwam, was aangepast. We hebben toen het hoofdkantoor gebelt, en er samen nog een test filiaal uitgepikt. We moesten natuurlijk zeker weten dat alles goed ging. Ook bij dit filiaal werkte het perfect.......

Toen moesten we gaan kiezen. Drukken we nu op de knop "Alles updaten", of durven we het toch niet aan? We hadden het natuurlijk goed getest. Zowel op de helpdesk, als bij twee filialen was alles goed gegaan. Maar toch. Stel dat we ergens een fout hebben gemaakt, en er komen een aantal filialen stil te liggen. Dat zou toch vreselijk zijn? Ik voelde me als een fictive president van de verenigde staten die in een film de atoombom moest gaan inzetten. En dus op DE KNOP moest gaan drukken. Maarja, het moest gebeuren natuurlijk, want terug gaan, en dus alsnog monteurs in gaan plannen, lukte nu zeker niet meer. Zeker ook omdat de halve week zowat al voorbij was, voordat we op dit punt waren aanbeland. Ik nam de gok, en drukte op de knop. Het was een prachtig gezicht hoe de server pc van de klant, begon te communiceren met al die weegschalen. Het programma was bijna 40 minuten bezig voordat het standaard hoofdscherm weer te voorschijn kwam. Overal stond nu 'UPGEDATE' achter bij het status veldje.

Toen konden we alleen nog maar wachten, en maar hopen dat de telefoon van de servicedesk niet roodgloeiend zou staan. Het bleef gelukkig stil. Geen telefoontjes van filialen van die klant. Het verlossende email bericht kwam afgelopen vrijdag. In de titel stond "GELUKT!!! ". Onze contact persoon op het hoofdkantoor, had al een aantal filialen gesproken, en daar was alles goed gegaan. Het is nu dus een halve week later, en we hebben geen enkel filiaal gehoord die problemen hebben met hun etiket layout. We kunnen dus concluderen dat het dus goed is gegaan. Alle weegschalen op de chololaterie afdeling van deze klant, hebben dus nu de juiste etiket layout. Uiteindelijk hebben we er dus toch chocola van kunnen maken.

Mazzel

Oja, ik weet het weer

Ik sloot de blog over ons bezoek aan de Kempervennen af met het idee dat ik nog iets belangrijks was vergeten te vertellen. Nou, ik was het niet vergeten hoor, maar kon het nieuws nog niet op het internet zetten. Het was namelijk van zo'n belangrijk kaliber, dat we het nieuws persoonlijk aan onze vrienden en familie leden wilde vertellen.

Kortom: De Kempervennen story continues.
Op de zaterdag avond zaten we lekker naar de tv te kijken in ons Centerparcs huisje. Daar waren we wel aan toe, omdat we uiteraard het zwembad weer hadden bezocht. Rachel bleek in een romatische bui te zijn, want ze stak wat kaarsjes aan. Tot zover had ik nog niets in de gaten, maar dat veranderde snel toen het Weekend milionairs programma voorbij was. Rachel zat ineens op haar knietjes voor me met een envelop. Ze zag er erg zenieuwachtig uit.... En toen ging er een lampje bij mij branden. Die week voor ons bezoek aan de Kempervennen hadden we een diepgaand gesprek gehad over trouwen. Ik had altijd gezegt dat ik degene zou zijn die haar zou vragen. Ik was voor de traditionele aanpak dus. Maar Rachel vond dat dit niet eerlijk was. Zij vond dat zij het ook mocht vragen, en tot die conclusie waren we dus ook gekomen. Nu, een week later in Centerparcs, had ik door dat ze daar geen gras over wilde laten groeien, en vroeg ze mij ten huwelijk... Ik werd ook zenieuwachtig, maar kon er nog een JA uitbrengen. In de evelop zat trouwens een erg leuk kado. Ze heeft namelijk een echte ster naar ons vernoemd. Dat kan je namelijk doen op de site http://www.geefeenster.nl/ . Ik heb hem nog niet kunnen vinden aan de nachtelijke hemel, maar dat komt vast een keertje goed.

Het op de hoogte brengen van alle vrienden en familieleden duurde een tijdje, vandaar dat ik het nog niet in een blogfile heb kunnen omschrijven. Maar, nu dat iedereen het bijna wel weet, kon ik er dus eindelijk wat over schrijven. Er is overigens genoeg over het trouwen te vertellen hoor. Maar ik ben bang dat dat wel te veel zou zijn. Af en toe kom ik er dus wel even op terug.

Mazzel

The story continues

De heropvoed cursus van de paradontoloog heeft enorm veel invloed op mij gehad. In de avond, vlak voor dat ik naar bed ga, begin ik aan mijn 'tanden schoonmaken project'. Flink tanden stoken. Daarna met de elektische tandenborstel elk hoekje van mijn mond langslopen..... Ik heb het, naast deze zware maatregelen, mezelf nog zwaarder gemaakt. Daarna ga ik namelijk met de gewone tandenborstel ook nog eens alles langs. Zodoende ga ik met een enorm fris gevoel mijn bedje in.....

Maar of dit allemaal geholpen heeft, werd vorige week eigenlijk pas duidelijk. Waarom? Nou, ik moest namelijk terug komen bij de paradontolog voor controle. Kijken of de schoonmaak akties, en ook de heropvoed cursus, resultaten hebben geboekt. De paradontoloog was eigen best tevreden. De meeste pockets zijn verdwenen, of niet groter geworden.. Maar..... inderdaad, er was natuurlijk een maar. Twee plekken in mijn mond zijn toch toe aan een flap operatie.... Het angstzweet kwam als een tsunami bij me opzetten. Als ik er over na denk wat ze dan met me gaan doen, wordt ik al misselijk. Ze gaan namelijk het tandvlees opensnijden en dan daaronder schoonmaken. Daarna wordt het natuurlijk weer dichtgenaaid. Ik heb de eerste afspraak al gemaakt, en dat is al op vrijdag 14 september. Ik moet er niet aan denken. Toen ik gister aan het zwemmen was, moest ik er steeds aan denken. Voordeel is dan wel dat ik die angst in snelheid om heb gezet... Maar daar gaat een andere blogfile wel weer over.

Het verhaal houd hier overigens niet op. Tijdens een van de schoonmaak akties kwam ik erachter dat ik nog last heb van de gevolgen van mijn verstands kies. Dat was overigens een heel vreemde ervaring. Als er rechtsonderin schoon werkt gemaakt deed mijn middenlip zeer. Ja, je geloofd het niet, want daar zit zeker 5 centimeter tussen. Aangezien de paradontoloog ook rechts onderin wil gaan opereren heb ik haar dit verhaal verteld. Die reageerde net zo verbaast als toen ik er zelf achterkwam. Ik heb haar toen verteld dat dit waarschijnlijk met mijn arme verstandskies te maken heeft. Ze denkt nu dat er misschien een zenieuw beschadigd is. Conclusie: ik mag ook nogeens terug naar de kaakchirurg omdat ze zonder extra informatie over die zenieuw niet wil opereren. PFFFFFF... KOM IK ER NOU NOOIT MEER AF????? Ik was vandaag toevallig bij de tandarts voor controle, en heb dus meteen een verwijs brief gevraagd. Ik ga het verhaal overigens eerst wel voorleggen voordat ik een afspraak met de kaakchirurg maak. Misschien kan hij wel helemaal niets mee met mijn rare lip...

Kortom..
The story continues...
Mazzel

De Kempervennen

Van Rachel had ik vorig jaar voor mijn verjaardag een weekeindje weg gekregen, en het leek mij leuk om haar daarmee ook te verrassen. Dit keer niet naar Landal Greenparks, maar naar Centerparcs. We hadden via het internet, de Kempervennen uitgekozen, die overigens niet ver van de Landal Greenparks camping van vorig jaar lag. We konden kiezen voor een midweek, of een lang weekend. We kozen, in tegenstelling tot vorig jaar, voor de tweede optie. Ik had dus de vrijdag en de maandag vrij moeten vragen, maar dat was geen probleem. We hadden enorm veel geluk met het weer, want we hebben geen druppel regen gezien. Dat was de laatste tijd wel eens anders geweest.

Toen we eenmaal aangekomen waren, volgende we de borden richting ons huisje. Maar helaas hadden we het niet helemaal goed begrepen. We volgende namelijk de auto route, ipv de wandel route. Gevolg, we hebben het hele park gezien en zijn om twee meren heen gelopen voordat we pas een beetje in de buurt kwamen. We waren einderlijk in de 'steenbok' zone aangekomen, maar ook daar was het niet helemaal duidelijk. Met geluk kwamen we toen de juiste aanwijs borden tegen. Doodmoe kwamen we dus aan in ons huisje. Het leek ons verstandig dat ik een plattegrond zou halen bij de receptie, om dit probleem voor de rest van het weekeinde uit te sluiten. Eerst even uitrusten natuurlijk, maar daarna deed ik weer mijn schoenen aan en begon aan de barre tocht naar de uitgang. Wat achteraf dus lang niet zo ver bleek te zijn, want ondertussen had ik door welke bordjes voor de auto's waren, en welke voor de wandelaars.

De eerste avond hebben we natuurlijk het subtropisch zwembad bezocht. Tja, dat is toch eigenlijk het belangrijkste van zo'n park. Er waren trouwens ook genoeg andere dingen te doen hoor. Zoals bijvoorbeeld water skieen, waterfietsen, wandel en fiets routes afleggen. Wij hebben het dit weekend bij het zwembad en de waterfietsen gelaten. Af en toe hebben we lekker in de tuin gelegen om lekker bij te komen.... Je kan trouwens in het huisje ook zelf koken en zo, maar dat hebben we niet gegaan. Kortom, we zijn elke avond uit eten geweest. Bij de laatste avond hebben we nog een dansshow gezien. Die duurde nog vrij lang ook, want hij begon om negen uur, en was pas om elf uur afgelopen.

Kortom, een leuk weekend, al heb ik wel het idee dat ik iets belangrijks ben vergeten te vertellen. Maar dat komt dan nog wel als ik er weer op kom...

Mazzel