De laatste paar dagen als ‘ongetrouwde Jeroen’ zijn nu aangebroken. Ik moet ondertussen toegeven dat ik behoorlijk zenuwachtig ben geworden. Precies dus zoals ik het zelf al verwacht had. In mijn vorige weblog had ik al voorspeld dat de zenuwen pas in de vakantie zouden komen. Bij het naar huis rijden (bij de laatste werkdag), leek het net alsof er een knop werd omgezet. Ik wierp nog een laatste blik op het pand die ik de komende drie weken niet meer zal zien. Daarbij kwam het besef dat ik al mijn collega’s pas als ‘getrouwde Jeroen’ zal terug zien.
Ik ben nooit iemand geweest die vaak naar de toekomst kijkt. In tegendeel. Ik ben eerder iemand die regelmatig in het verleden tuurt. Dat is de eventuele lezers van mijn weblogs misschien wel opgevallen. Meestal gaan die over jeugdsentiment en situaties die ik in het verleden heb meegemaakt. Toch zal iedereen zich wel eens afvragen hoe het zou zijn om getrouwd te zijn. Of om kinderen te hebben. Dat heb ik als klein kind natuurlijk ook wel eens gedaan. Ik vind van me zelf dat ik redelijk bepaalde situaties kan voorstellen. Maar bij getrouwd zijn, of kinderen hebben lukte me dat nooit. Ik kon me niet indenken hoe dat gevoel moet zijn.
Het gaat niet lang meer duren voordat ik het weet. Eigenlijk kan je dus concluderen dat daarmee een mysterie wordt opgelost. Het mysterie van hoe getrouwd zijn, moet voelen.
Mazzel
26 augustus 2008
21 augustus 2008
De tweede kijkavond
Eens in de paar maanden organiseert de Noordhollandse Sterrenkundige organisatie stichting J.C. van der Meulen (een hele mond vol dus) een sterrenkijk avond. Daar waren Rachel, Ramon en ik vorig jaar maart al een keertje bij geweest, toen er een volledige maandsverduistering was. Rachel las dat toevallig ergens in een krantje. En zodoende kwamen we op de internet site van deze stichting terecht. Ik kreeg destijds bijna zelf de sterren kijk koorts met het zien van de ringen van Saturnus. Die avond zorgde ervoor dat ik mijn eigen kijkertje ook weer eens te voorschijn haalde. Wonder boven wonder kon ik met dat dingetje de ringen zelf ook zien. Al moet ik wel toegeven dat de reuze planeet meer op een klein knikkertje leek met een ringetje er omheen.
Na dit succes was ik eigenlijk van plan om weer een keertje naar zo’n kijkavond te gaan, maar dat kwam er elke keer niet van. Ik hield de site altijd wel in de gaten of er weer wat georganiseerd werd, maar vaak kon ik niet, of werd het afgelast vanwege het slechte weer. Afgelopen zaterdag stond er weer een kijkavond op het programma. Dit keer zou de stichting naar een gedeeltelijke maansverduistering gaan kijken. Dat had ik al een tijdje geleden aan Ramon doorgegeven, die meteen had aangegeven weer mee te willen gaan. Rachel kon dit keer niet mee, omdat ze een housewarming party van een collega had. Die afspraak was nou eenmaal eerder gemaakt. We moesten tot kwart over zeven wachten, want op dat tijdstip werd op de site aangegeven of de kijkavond doorging. Zo nu en dan kwam er namelijk wel eens een band met bewolking voorbij vliegen, wat zo’n sterrenkijk avondje behoorlijk in de war kan schoppen. We hadden mazzel, want de site gaf aan dat de avond doorging. Ik belde Ramon op, en om half 10 zijn we vertrokken naar het haventje van broekerhaven (bij bovenkarspel in de buurt) waar de kijk avond zou plaats vinden.
Op de heen weg konden we al zien dat de maansverduistering begonnen was. De maan stond nog laag aan de hemel en dan vind ik hem altijd op zijn mooist. Hij lijkt dan altijd een stuk groter ook. Eenmaal aangekomen zagen we de leden van de stichting al volop gebruik maken van hun sterrenkijkers. Ze hadden een mooi plekkie bij het water uitgezocht. Het maanlicht scheen prachtig over het rustige water heen. Van dit mooie lichtspektakel hadden Rachel en ik de dag ervoor ook al kunnen genieten. Toen zaten we namelijk bij het IJsselmeer naar het afsluitende vuurwerk van de Hoornse kermis te kijken…. Ramon en ik gingen bij een man staan die door zijn sterrenkijker aan het turen was. Hij had hem trouwens helemaal niet op de maan gericht. Nee, zijn kijker stond gefocust op een ander object wat duidelijk zichtbaar aan de hemel stond. Omdat het lichtje niet flikkerde, wist ik dat het een planeet moest zijn. Ik nam aan dat het Saturnus was, maar daar zat ik naast. De man had door dat wij bij hem stonden en ging meteen een gesprek met ons aan. Je kon merken dat het een echte liefhebber was. Vol trots vertelde hij over zijn kijker en dat hij op dat moment naar de planeet Jupiter aan het kijken was. Ik was in de veronderstelling dat Jupiter pas tegen de ochtend op kwam, maar die situatie was wel al maanden geleden. Hij vroeg aan ons of we ook even wilde kijken. Vol verbazing realiseerde ik me dat dit niet alleen de eerste keer was dat ik Jupiter met mijn eigen ogen gezien had. Nee, je kon namelijk ook de 4 grootste manen van Jupiter perfect zien. Die had ik ook nog nooit zelf waargenomen (ik tel plaatjes op het internet gemakshalve even niet mee).
Weer een persoonlijk primeur dus. Net als bij de eerste kijkavond zo´n slordige anderhalf jaar geleden. Maar daar bleef het niet bij. Een ander lid van de stichting kwam er bij staan en wist Ramon en mij talloze interessante weetjes te vertellen. We mochten ook zijn mega verrekijker gebruiken waarmee je de maansverduistering prachtig kon volgen. Het mooiste was trouwens als er een lichte sluier bewolking voor de maan langs ging. Dat leverde een prachtig lichtspektakel op. Langzamerhand werd het steeds donkerder en gingen de leden zich ook op andere objecten in de nachtelijke hemel concentreren. Ramon en ik kregen die objecten zelf ook te zien. Zo zagen we (onder andere) het melkwegstelsel Andromeda die op een slordige 2,2 miljoen lichtjaar bij ons vandaan staat.
Al met al weer een gave ervaring, die het zelfde effect had als de eerste kijk avond. Inderdaad, ik ging me deze week weer op mijn eigen kijktje concentreren. Toen het gisteravond ook maar een beetje helder was, lukte het me om de manen van Jupiter ook door mijn eigen kijkertje te zien.
Mazzel
Na dit succes was ik eigenlijk van plan om weer een keertje naar zo’n kijkavond te gaan, maar dat kwam er elke keer niet van. Ik hield de site altijd wel in de gaten of er weer wat georganiseerd werd, maar vaak kon ik niet, of werd het afgelast vanwege het slechte weer. Afgelopen zaterdag stond er weer een kijkavond op het programma. Dit keer zou de stichting naar een gedeeltelijke maansverduistering gaan kijken. Dat had ik al een tijdje geleden aan Ramon doorgegeven, die meteen had aangegeven weer mee te willen gaan. Rachel kon dit keer niet mee, omdat ze een housewarming party van een collega had. Die afspraak was nou eenmaal eerder gemaakt. We moesten tot kwart over zeven wachten, want op dat tijdstip werd op de site aangegeven of de kijkavond doorging. Zo nu en dan kwam er namelijk wel eens een band met bewolking voorbij vliegen, wat zo’n sterrenkijk avondje behoorlijk in de war kan schoppen. We hadden mazzel, want de site gaf aan dat de avond doorging. Ik belde Ramon op, en om half 10 zijn we vertrokken naar het haventje van broekerhaven (bij bovenkarspel in de buurt) waar de kijk avond zou plaats vinden.
Op de heen weg konden we al zien dat de maansverduistering begonnen was. De maan stond nog laag aan de hemel en dan vind ik hem altijd op zijn mooist. Hij lijkt dan altijd een stuk groter ook. Eenmaal aangekomen zagen we de leden van de stichting al volop gebruik maken van hun sterrenkijkers. Ze hadden een mooi plekkie bij het water uitgezocht. Het maanlicht scheen prachtig over het rustige water heen. Van dit mooie lichtspektakel hadden Rachel en ik de dag ervoor ook al kunnen genieten. Toen zaten we namelijk bij het IJsselmeer naar het afsluitende vuurwerk van de Hoornse kermis te kijken…. Ramon en ik gingen bij een man staan die door zijn sterrenkijker aan het turen was. Hij had hem trouwens helemaal niet op de maan gericht. Nee, zijn kijker stond gefocust op een ander object wat duidelijk zichtbaar aan de hemel stond. Omdat het lichtje niet flikkerde, wist ik dat het een planeet moest zijn. Ik nam aan dat het Saturnus was, maar daar zat ik naast. De man had door dat wij bij hem stonden en ging meteen een gesprek met ons aan. Je kon merken dat het een echte liefhebber was. Vol trots vertelde hij over zijn kijker en dat hij op dat moment naar de planeet Jupiter aan het kijken was. Ik was in de veronderstelling dat Jupiter pas tegen de ochtend op kwam, maar die situatie was wel al maanden geleden. Hij vroeg aan ons of we ook even wilde kijken. Vol verbazing realiseerde ik me dat dit niet alleen de eerste keer was dat ik Jupiter met mijn eigen ogen gezien had. Nee, je kon namelijk ook de 4 grootste manen van Jupiter perfect zien. Die had ik ook nog nooit zelf waargenomen (ik tel plaatjes op het internet gemakshalve even niet mee).
Weer een persoonlijk primeur dus. Net als bij de eerste kijkavond zo´n slordige anderhalf jaar geleden. Maar daar bleef het niet bij. Een ander lid van de stichting kwam er bij staan en wist Ramon en mij talloze interessante weetjes te vertellen. We mochten ook zijn mega verrekijker gebruiken waarmee je de maansverduistering prachtig kon volgen. Het mooiste was trouwens als er een lichte sluier bewolking voor de maan langs ging. Dat leverde een prachtig lichtspektakel op. Langzamerhand werd het steeds donkerder en gingen de leden zich ook op andere objecten in de nachtelijke hemel concentreren. Ramon en ik kregen die objecten zelf ook te zien. Zo zagen we (onder andere) het melkwegstelsel Andromeda die op een slordige 2,2 miljoen lichtjaar bij ons vandaan staat.
Al met al weer een gave ervaring, die het zelfde effect had als de eerste kijk avond. Inderdaad, ik ging me deze week weer op mijn eigen kijktje concentreren. Toen het gisteravond ook maar een beetje helder was, lukte het me om de manen van Jupiter ook door mijn eigen kijkertje te zien.
Mazzel
16 augustus 2008
You're dooomed
De bruiloft komt nu in razend tempo dichter bij. Dit zorgt ervoor dat veel mensen aan Rachel en mij vragen of we al zenuwachtig zijn. Tot nu toe vind ik dat nog wel mee vallen. Ik zit nog volop in de ‘werkmodes’ zeg maar, en daarom heb ik overdag weinig tijd om er over na te denken. Ik moet nog 1 weekje werken en dan hebben we vakantie. Ik verwacht dat dan de zenuwen vanzelf wel zullen komen.
Wat opvalt is wel dat mijn collega’s het leuk vinden om mij zo nu en dan even lekker te plagen. Naast de ‘ben je al zenuwachtig’ vraag, komen ze ook vaak aanzetten met ‘weet je het wel zeker?’ of ‘Je kunt er nu nog onderuit’. Mijn ‘favoriet’ is die van mijn collega Jeroen. Als we het over het trouwen hebben, komt hij vaak met de opmerking ‘You’re dooooomed’ aanzetten, terwijl hij in ons gasten boek (op de bruiloft site) heel wat anders heeft vermeld.
Rachel en ik hebben vanwege de bruiloft ook veel later vakantie dan normaal. Ik kan me nog herinneren dat we vorig jaar zelfs in juni op vakantie waren, terwijl dat dit jaar dus pas eind augustus is. Mijn collega’s gaan aan en af op vakantie, terwijl ik me de blubber blijf werken. Soms besef ik me dat ik sommige collega’s pas weer zal terug zien als ik getrouwd ben. Dat vind ik een vreemde gewaarwording. Op die manier lijkt de bruiloft een stuk dichter bij dan dat je het gewoon op de kalender bekijkt. (ja ik zit vreemd in elkaar).
Nog 1 weekje dus. Een weekje waar ik mijn vriend (de tandarts) ook nog even mag bezoeken. Bovendien mag ik op de laatste werkdag nog even een cursus geven over de V2 schaal. De vertegenwoordigers mag ik dan uitleggen hoe je Di-Store kunt koppelen met deze nieuwe schaal. Maar daarna dan is het eindelijk vakantie.. Met… inderdaad.. de bruiloft.
Mazzel
Wat opvalt is wel dat mijn collega’s het leuk vinden om mij zo nu en dan even lekker te plagen. Naast de ‘ben je al zenuwachtig’ vraag, komen ze ook vaak aanzetten met ‘weet je het wel zeker?’ of ‘Je kunt er nu nog onderuit’. Mijn ‘favoriet’ is die van mijn collega Jeroen. Als we het over het trouwen hebben, komt hij vaak met de opmerking ‘You’re dooooomed’ aanzetten, terwijl hij in ons gasten boek (op de bruiloft site) heel wat anders heeft vermeld.
Rachel en ik hebben vanwege de bruiloft ook veel later vakantie dan normaal. Ik kan me nog herinneren dat we vorig jaar zelfs in juni op vakantie waren, terwijl dat dit jaar dus pas eind augustus is. Mijn collega’s gaan aan en af op vakantie, terwijl ik me de blubber blijf werken. Soms besef ik me dat ik sommige collega’s pas weer zal terug zien als ik getrouwd ben. Dat vind ik een vreemde gewaarwording. Op die manier lijkt de bruiloft een stuk dichter bij dan dat je het gewoon op de kalender bekijkt. (ja ik zit vreemd in elkaar).
Nog 1 weekje dus. Een weekje waar ik mijn vriend (de tandarts) ook nog even mag bezoeken. Bovendien mag ik op de laatste werkdag nog even een cursus geven over de V2 schaal. De vertegenwoordigers mag ik dan uitleggen hoe je Di-Store kunt koppelen met deze nieuwe schaal. Maar daarna dan is het eindelijk vakantie.. Met… inderdaad.. de bruiloft.
Mazzel
8 augustus 2008
In the programming mood
Het zal misschien al een beetje opgevallen zijn. Ik ben de laatste tijd behoorlijk aan het programmeren geslagen. En dan niet alleen op privé gebied (denk aan de Youtube player), maar ook op het werk heb ik de nodige uurtjes achter het Foxpro scherm doorgebracht.
Officieel hebben we in Nederland geen programmeer afdeling meer. Alle collega’s waarvan ik het ‘vak’ heb geleerd, werken ondertussen allang niet meer bij Digi. Nee, de programmeer afdeling zit ondertussen al jaren in ons filiaal in Antwerpen. Maar zo nu en dan ontstaat toch de noodzaak dat we in Nederland zelf het een of ander moeten ontwerpen. Zo had ik laatst de nieuwe V2 schaal, waarover ik een aparte blog heb geschreven, maar ook het weegprogramma wat ik in het pittoreske Wagenberg heb geïnstalleerd (wat zo leuk uitliep), moest aan de wensen van de klant worden aangepast. Zodoende hou ik mijn algemene programmeer kennis lekker op pijl. Maar ook als er geen programmeer projecten op tafel liggen, probeer ik het niveau toch te behouden. Dit doe ik door af en toe het internet af te struinen naar programmeer oplossingen. Ik had bijvoorbeeld bij de nieuwe Windows Vista het probleem dat in mijn programma’s af en toe de titel balk van het venstertje verdween.Via het internet heb ik daar een oplossing voor gevonden. Vista heeft natuurlijk van die mooie doorzichtige schermen. Nou daar heb ik ook het een en ander over gelezen. Zodoende kan ik die ook in mijn eigen (eventueel nog te maken) programma’s gaan verwerken. Ik kwam er trouwens ook achter dat het helemaal niet Vista’s eigen is. Nee hoor, in Windows XP is het ook een peulenschilletje om je schermpjes doorzichtig te maken (zie voorbeeld). Ik heb deze doorzichtige opties ook gebruikt bij de Youtube player. Zo kan je dus de video clip bekijken en tegelijkertijd je lijst met liedjes.
Vandaag was het een rustige dag op de helpdesk. Zodoende kwam mijn collega Jeroen met een ideetje aanzetten. We gebruiken natuurlijk al jaren het openstaande punten programma, waarin we ook de planning in bij kunnen houden. Echter zat er in het programma nog geen kalender optie. Nee, als we de klanten bellen om een afspraak te maken, dan heb ik een los uitgeprint kalendertje op mijn monitor leggen. Ik omcirkel dan de datum waarop de afspraak dan gemaakt is. Op dat kalendertje hou ik ook altijd bij wanneer er een Jeroen vrij heeft of zo. Jeroen merkte op dat dit toch wel extreem ouderwets is. We maken computer programma’s die in heel Nederland het etiket formaat bij de chocolaterie afdeling kan vervangen (even een voorbeeld), maar een kalender optie… dat zit er niet in. Ik moest hem natuurlijk gelijk geven. De papieren optie van een kalender/planbord kan natuurlijk anno 2008 niet meer. Vandaar dat mijn hersentjes vanochtend begonnen te kraken, en het duurde niet lang voordat ik de laptop had aangezet en Vistual Foxpro had opgestart. Nog geen 2 uur later zat de kalender optie in het openstaande punten programma, die precies aan onze eigen eisen voldoet. Als je op de des betreffende datum gaat staan, krijg je natuurlijk ook nog te zien wat er voor die dag is ingeplant.
Mazzel
Officieel hebben we in Nederland geen programmeer afdeling meer. Alle collega’s waarvan ik het ‘vak’ heb geleerd, werken ondertussen allang niet meer bij Digi. Nee, de programmeer afdeling zit ondertussen al jaren in ons filiaal in Antwerpen. Maar zo nu en dan ontstaat toch de noodzaak dat we in Nederland zelf het een of ander moeten ontwerpen. Zo had ik laatst de nieuwe V2 schaal, waarover ik een aparte blog heb geschreven, maar ook het weegprogramma wat ik in het pittoreske Wagenberg heb geïnstalleerd (wat zo leuk uitliep), moest aan de wensen van de klant worden aangepast. Zodoende hou ik mijn algemene programmeer kennis lekker op pijl. Maar ook als er geen programmeer projecten op tafel liggen, probeer ik het niveau toch te behouden. Dit doe ik door af en toe het internet af te struinen naar programmeer oplossingen. Ik had bijvoorbeeld bij de nieuwe Windows Vista het probleem dat in mijn programma’s af en toe de titel balk van het venstertje verdween.Via het internet heb ik daar een oplossing voor gevonden. Vista heeft natuurlijk van die mooie doorzichtige schermen. Nou daar heb ik ook het een en ander over gelezen. Zodoende kan ik die ook in mijn eigen (eventueel nog te maken) programma’s gaan verwerken. Ik kwam er trouwens ook achter dat het helemaal niet Vista’s eigen is. Nee hoor, in Windows XP is het ook een peulenschilletje om je schermpjes doorzichtig te maken (zie voorbeeld). Ik heb deze doorzichtige opties ook gebruikt bij de Youtube player. Zo kan je dus de video clip bekijken en tegelijkertijd je lijst met liedjes.
Vandaag was het een rustige dag op de helpdesk. Zodoende kwam mijn collega Jeroen met een ideetje aanzetten. We gebruiken natuurlijk al jaren het openstaande punten programma, waarin we ook de planning in bij kunnen houden. Echter zat er in het programma nog geen kalender optie. Nee, als we de klanten bellen om een afspraak te maken, dan heb ik een los uitgeprint kalendertje op mijn monitor leggen. Ik omcirkel dan de datum waarop de afspraak dan gemaakt is. Op dat kalendertje hou ik ook altijd bij wanneer er een Jeroen vrij heeft of zo. Jeroen merkte op dat dit toch wel extreem ouderwets is. We maken computer programma’s die in heel Nederland het etiket formaat bij de chocolaterie afdeling kan vervangen (even een voorbeeld), maar een kalender optie… dat zit er niet in. Ik moest hem natuurlijk gelijk geven. De papieren optie van een kalender/planbord kan natuurlijk anno 2008 niet meer. Vandaar dat mijn hersentjes vanochtend begonnen te kraken, en het duurde niet lang voordat ik de laptop had aangezet en Vistual Foxpro had opgestart. Nog geen 2 uur later zat de kalender optie in het openstaande punten programma, die precies aan onze eigen eisen voldoet. Als je op de des betreffende datum gaat staan, krijg je natuurlijk ook nog te zien wat er voor die dag is ingeplant.
Mazzel
4 augustus 2008
Vrijgezellen feest
Een verslag van het vrijgezellen feest hoort natuurlijk thuis op onze bruiloft site. Dus mocht je daarin geïnteresseerd zijn, kun je die daar nalezen. Hoe Rachel en de meiden het hebben gehad, kun je daar ook op terug vinden. Toch wil ik in deze persoonlijke blog ook eventjes aandacht aan het feest besteden. Ik wil in ieder geval iedereen die er bij betrokken is geweest, enorm bedanken. Het was een gaaf feest, en ik heb vreselijk genoten. De sfeer, die ik tot nu toe nog altijd heb ervaren bij vrijgezellen feesten, was op mijn eigen vrijgezellen feest ook volop aanwezig.
Jongens … bedankt.
Jongens … bedankt.
31 juli 2008
Het zat een 'beetje' tegen
Vorige week moest ik samen met een collega van mij, naar een klant in het zuiden. We wisten dat het een hele klus zou worden, dus hadden we er eigenlijk de hele dag wel voor ingeplant. Op zich begon het gehele verhaal vrij gesmeerd. Vanwege de vakantie waren er geen files en zodoende kwamen we om ongeveer 10 uur aan in het pittoreske Wagenberg.
Mijn collega ging zich richten op zijn werkjes en ik begon met het installeren van de computers. Als eerst stond de printer op het menu. De klant zou een netwerk printer krijgen, die je van alle pc’s af moet kunnen benaderen. Na wat aanpassingen van het Ip adres, was dit dan ook daadwerkelijk mogelijk. Tot zo ver ging alles nog steeds goed. Maar het ‘printer installeren’ gedeelte was wel het laatste wat toen gesmeerd verliep. Ik moest daarna de computers ook aan het netwerk hangen, maar daar kwam de eerste kink al in de kabel. Ik mocht niet inloggen op de server, terwijl ik de codes voor me neus had liggen. De systeem beheerder had dat namelijk keurig op geschreven. Na wat heen en weer gebel met mijn collega kwam ik erachter dat de opgeschreven inlog codes niet klopte. Tja, daar gaat natuurlijk veel tijd in zitten. Na het installeren van deze eerste computer, kon ik hem op zijn uiteindelijke werkplek neer zetten. Maar het duurde niet lang dat de klant erachter kwam, dat deze eerste computer niet voorzien moest worden van de nieuwe software. Terwijl dit wel zo was afgesproken. Hoe dan ook, kon ik de oude computer weer aansluiten om daarna dat programma er vanaf te halen, en die op de nieuwe computer te installeren. Kortom, er ging weer heel veel tijd verloren.
Het installeren van de tweede pc ging gelukkig een stuk beter. Van schade en schande wordt je wijzer zal ik maar zeggen. Echter liep het bij die tijd al tegen vijven, en had ik Rachel haar voicemail maar ingesproken dat ik ‘ietsjes’ later zou zijn. Na het installeren, kon ook deze computer op zijn uiteindelijke werkplek worden neergezet. Ik kon zonder problemen op het netwerk komen.. Tenminste, het eerste half uur wel. Daarna viel de netwerk verbinding weg. Na weer een hele boel uitzoek werk, bleek de netwerk kabel rot te zijn, zodat er een nieuwe connector moest worden ‘geknepen’. Daarna konden we de weegschalen op de computer aansluiten. Maar je raad het waarschijnlijk al. Er was geen verbinding met de computer. We kregen dus het gewicht niet op het scherm te zien. Na een complete checklist te hebben afgehandeld, kwamen we erachter dat de label printer driver de comm poorten openhield. Iets wat in theorie niet kan, omdat de printer nog niet aangestuurd werd. Hoe dan ook, die driver zorgde voor behoorlijk wat kopzorgen, en de minuten vlogen voorbij. Tegen 10 uur (in de avond ja), was dit probleem verholpen en konden we pas verder gaan. Toen bleek de etiket rol niet in de nieuwe label printer te passen. De moed zakte toen ondertussen wel in onze schoenen, maar de klant zelf had een hele makkelijke oplossing voor dit probleem.. Namelijk… de cirkelzaag. Ja, dat heb ik in de 10 jaar dat ik bij Digi werk, nog niet eerder meegemaakt. Je kunt zeggen wat je wilt, maar goed zagen kon de klant wel, want daarna pasten de labels wel in de printer.
Eind goed al goed. Dachten we toen. Maar je raad het waarschijnlijk al. Er zat weer iets tegen. De pakbonnen, die normaal gesproken uit de laserprinter moeten komen, kwamen nu uit de label printer vandaan. Das een klein beetje niet de bedoeling. Het was ondertussen 11 uur in de avond. We waren al ruim 12 uur bij deze klant bezig, en hij stelde voor dat we dit de dag erna wel zouden oplossen. Ik had ondertussen menig uurtjes met mijn collega Jeroen gebeld, en gevraagd of hij de dag erna dit laatste probleem wilde oplossen. Dat vond hij gelukkig goed.
Om kwart over elf s’avonds reden mijn collega en ik pas weg bij deze klant. We hadden nog niets gegeten dus bezochten we een mc drive, die gelukkig nog open was. Het restaurant zelf trouwens niet. Met een prachtig opkomende maan die in zijn derde kwartier zat, reden we (al patat etend) weer terug naar huis.
Mazzel
Mijn collega ging zich richten op zijn werkjes en ik begon met het installeren van de computers. Als eerst stond de printer op het menu. De klant zou een netwerk printer krijgen, die je van alle pc’s af moet kunnen benaderen. Na wat aanpassingen van het Ip adres, was dit dan ook daadwerkelijk mogelijk. Tot zo ver ging alles nog steeds goed. Maar het ‘printer installeren’ gedeelte was wel het laatste wat toen gesmeerd verliep. Ik moest daarna de computers ook aan het netwerk hangen, maar daar kwam de eerste kink al in de kabel. Ik mocht niet inloggen op de server, terwijl ik de codes voor me neus had liggen. De systeem beheerder had dat namelijk keurig op geschreven. Na wat heen en weer gebel met mijn collega kwam ik erachter dat de opgeschreven inlog codes niet klopte. Tja, daar gaat natuurlijk veel tijd in zitten. Na het installeren van deze eerste computer, kon ik hem op zijn uiteindelijke werkplek neer zetten. Maar het duurde niet lang dat de klant erachter kwam, dat deze eerste computer niet voorzien moest worden van de nieuwe software. Terwijl dit wel zo was afgesproken. Hoe dan ook, kon ik de oude computer weer aansluiten om daarna dat programma er vanaf te halen, en die op de nieuwe computer te installeren. Kortom, er ging weer heel veel tijd verloren.
Het installeren van de tweede pc ging gelukkig een stuk beter. Van schade en schande wordt je wijzer zal ik maar zeggen. Echter liep het bij die tijd al tegen vijven, en had ik Rachel haar voicemail maar ingesproken dat ik ‘ietsjes’ later zou zijn. Na het installeren, kon ook deze computer op zijn uiteindelijke werkplek worden neergezet. Ik kon zonder problemen op het netwerk komen.. Tenminste, het eerste half uur wel. Daarna viel de netwerk verbinding weg. Na weer een hele boel uitzoek werk, bleek de netwerk kabel rot te zijn, zodat er een nieuwe connector moest worden ‘geknepen’. Daarna konden we de weegschalen op de computer aansluiten. Maar je raad het waarschijnlijk al. Er was geen verbinding met de computer. We kregen dus het gewicht niet op het scherm te zien. Na een complete checklist te hebben afgehandeld, kwamen we erachter dat de label printer driver de comm poorten openhield. Iets wat in theorie niet kan, omdat de printer nog niet aangestuurd werd. Hoe dan ook, die driver zorgde voor behoorlijk wat kopzorgen, en de minuten vlogen voorbij. Tegen 10 uur (in de avond ja), was dit probleem verholpen en konden we pas verder gaan. Toen bleek de etiket rol niet in de nieuwe label printer te passen. De moed zakte toen ondertussen wel in onze schoenen, maar de klant zelf had een hele makkelijke oplossing voor dit probleem.. Namelijk… de cirkelzaag. Ja, dat heb ik in de 10 jaar dat ik bij Digi werk, nog niet eerder meegemaakt. Je kunt zeggen wat je wilt, maar goed zagen kon de klant wel, want daarna pasten de labels wel in de printer.
Eind goed al goed. Dachten we toen. Maar je raad het waarschijnlijk al. Er zat weer iets tegen. De pakbonnen, die normaal gesproken uit de laserprinter moeten komen, kwamen nu uit de label printer vandaan. Das een klein beetje niet de bedoeling. Het was ondertussen 11 uur in de avond. We waren al ruim 12 uur bij deze klant bezig, en hij stelde voor dat we dit de dag erna wel zouden oplossen. Ik had ondertussen menig uurtjes met mijn collega Jeroen gebeld, en gevraagd of hij de dag erna dit laatste probleem wilde oplossen. Dat vond hij gelukkig goed.
Om kwart over elf s’avonds reden mijn collega en ik pas weg bij deze klant. We hadden nog niets gegeten dus bezochten we een mc drive, die gelukkig nog open was. Het restaurant zelf trouwens niet. Met een prachtig opkomende maan die in zijn derde kwartier zat, reden we (al patat etend) weer terug naar huis.
Mazzel
22 juli 2008
De V2
Wees niet bang, ik ben geen nieuwe middellange afstands raket aan het maken. Nee, de V2 is een nieuw type weegschaal, en aan mij hebben ze gevraagd of ik die in het Nederlandse pakket Di-Store wilde implementeren.
De weegschalen markt bestaat tegenwoordig grofweg uit twee types. Je hebt namelijk de ‘gewone’ schalen, en je hebt de pc based schalen. Die laatste soort is eigenlijk gewoon een computer met een weegplateau erop. De pc based schalen zijn natuurlijk het mooiste, met touchscreen opties en zo. Maar deze zijn meestal ook aan de prijzige kant. Daarom heb je ook de gewone schalen met de standaard drukknopjes. De SM500 is zo’n gewone schaal, en de SM880 is zo pc based schaal. Toch komt er binnenkort een soort tussenvorm op de markt. Dat is namelijk de SM500 V2 Touch.
Je raad het waarschijnlijk al. Deze nieuwe schaal heeft ook een touchscreen scherm, maar de rest is gewoon hetzelfde als de SM500. Het aansturen van de schaal zelf was totaal geen probleem. Dit omdat het opzich een gewone SM500 is. Nee, de uitdaging zat hem in het touchscreen gedeelte. Op het scherm zelf, moet je natuurlijk de artikelen, bediendes en functie toetsen kwijt kunnen. Dit zat natuurlijk nog niet in het Di-Store pakket. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Het touchscreen gedeelte hadden ze van een al bestaande printer van ons nagemaakt. En aangezien die al door Di-Store wordt ondersteund, kon ik dat scherm gewoon gebruiken. Ik moest alleen het complete functie toets gedeelte aan het scherm toevoegen. Deze toetsen werden namelijk op de printer niet gebruikt.
Het ging dus eigenlijk allemaal vrij snel. Binnen twee werk dagen had ik dus een compleet nieuwe type schaal toegevoegd aan het pakket. Het touchscreen gedeelte van de V2 is trouwens erg gaaf. Je kunt namelijk zelf aangeven hoeveel toetsen je per pagina kwijt wil. Dat kan je dan opgeven in kolommen en rijen. Hoe minder kolommen en rijen je gebruikt, hoe groter de toetsen zijn. Het Di-Store pakket ondersteunt dit ook volledig. Het mooie is dat je ‘live’ deze kolommen en rijen kunt instellen. Di-Store past het scherm dan automatisch aan.
Mazzel.
De weegschalen markt bestaat tegenwoordig grofweg uit twee types. Je hebt namelijk de ‘gewone’ schalen, en je hebt de pc based schalen. Die laatste soort is eigenlijk gewoon een computer met een weegplateau erop. De pc based schalen zijn natuurlijk het mooiste, met touchscreen opties en zo. Maar deze zijn meestal ook aan de prijzige kant. Daarom heb je ook de gewone schalen met de standaard drukknopjes. De SM500 is zo’n gewone schaal, en de SM880 is zo pc based schaal. Toch komt er binnenkort een soort tussenvorm op de markt. Dat is namelijk de SM500 V2 Touch.
Je raad het waarschijnlijk al. Deze nieuwe schaal heeft ook een touchscreen scherm, maar de rest is gewoon hetzelfde als de SM500. Het aansturen van de schaal zelf was totaal geen probleem. Dit omdat het opzich een gewone SM500 is. Nee, de uitdaging zat hem in het touchscreen gedeelte. Op het scherm zelf, moet je natuurlijk de artikelen, bediendes en functie toetsen kwijt kunnen. Dit zat natuurlijk nog niet in het Di-Store pakket. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Het touchscreen gedeelte hadden ze van een al bestaande printer van ons nagemaakt. En aangezien die al door Di-Store wordt ondersteund, kon ik dat scherm gewoon gebruiken. Ik moest alleen het complete functie toets gedeelte aan het scherm toevoegen. Deze toetsen werden namelijk op de printer niet gebruikt.
Het ging dus eigenlijk allemaal vrij snel. Binnen twee werk dagen had ik dus een compleet nieuwe type schaal toegevoegd aan het pakket. Het touchscreen gedeelte van de V2 is trouwens erg gaaf. Je kunt namelijk zelf aangeven hoeveel toetsen je per pagina kwijt wil. Dat kan je dan opgeven in kolommen en rijen. Hoe minder kolommen en rijen je gebruikt, hoe groter de toetsen zijn. Het Di-Store pakket ondersteunt dit ook volledig. Het mooie is dat je ‘live’ deze kolommen en rijen kunt instellen. Di-Store past het scherm dan automatisch aan.
Mazzel.
16 juli 2008
Ziek melden
Het is al weer vijf jaar geleden dat ik me officieel ziek heb gemeld. En ik was destijds eigenlijk niet eens ziek. Nee, ik had toen mijn ‘vriend’ de kaakchirurg een bezoekje gebracht en zodoende kon ik bijna een week me bek niet goed open en dicht doen. In de periode daarna ben ik wel ziek geweest hoor. Maar nooit ziek genoeg om niet op mijn werk te verschijnen. Ik voelde me dan wel beroert, maar het zette nooit door. Daar was ik (en waarschijnlijk mijn baas) altijd wel blij mee. Ik had echt het gevoel dat ik de griep had overwonnen.
Maar dat bleek maar schijn. Afgelopen vrijdag, toen ik nog hard aan het werk was, merkte ik al dat de griep aan een invasie begon. Zolang ik aandachtig aan het werk bleef, merkte ik er niet zoveel van. Maar als ik even op de stoel zat om bijvoorbeeld na te denken, dan merkte ik dat er dit keer geen houden aan was. Ik heb de klok van vijf uur nog gehaald en ben toen naar huis gesjeesd. Eenmaal daar aan gekomen viel ik als een blok op de bank. Die zaterdag heb ik de normale uitslaap uurtjes gebruikt om bij te komen. Eenmaal beneden aangekomen vertelde Rachel me dat ik enorm zat te zweten. Ik dacht dat dit wel mee viel, totdat ik de tv gids weer terug op de tafel wilde leggen. Wat bleek nu. Nou, ik had de gids gewoon in mijn hand neergelegd en was zo begonnen met lezen. Maar toen ik hem weer terug wilde leggen, bleef die aan mijn handpalm plakken. Ik heb hem echt los moeten rukken voordat die vrij kwam. Een blauwe afdruk van Rene Froger zijn jas bleef op mijn hand achter.. Eh.. ik zweette blijkbaar dus weldegelijk zo erg..
Ik was eigenlijk blij dat het ziek zijn, net aan het einde van de week begon. Ik hoopte dat het weekend lang genoeg zou zijn om de griep te kunnen overwinnen zodat ik maandag weer op mijn werk kon verschijnen. Helaas lukte dat dus niet. Maandagochtend had ik nog wel de wekker gezet, maar ik besefte dat het onbegonnen werk was. Er zat niets anders op. Ik belde naar de zaak en mijn collega Leo begreep meteen wat er aan de hand was.. Hij heeft me officieel ziek gemeld. Ik viel na het telefoongesprek weer als een blok in slaap.
Op zich is het natuurlijk niet erg dat je een keer ziek bent. Maar het tijdstip kwam eigenlijk helemaal niet uit. Mijn collega Jeroen is namelijk op vakantie, en zonder een tweede Jeroen op de helpdesk zou dit betekenen dat voor het eerst in de geschiedenis er niemand op de automatiserings helpdesk zou zitten. Dit is een doodzonde in helpdesk land, maar ik had simpel weg geen keuze. Ik hoopte toen dinsdag weer aan het werk te kunnen, maar toen de wekker ging en ik probeerde op te staan, zakte de moed compleet in mijn schoenen. Ik was er dus nog lang niet aan toe.
Vandaag had ik het idee dat ik het weer zou kunnen proberen. Zodoende ging ik, goed bewapend, weer naar mijn werk. En met bewapend bedoel ik dat ik de paracetamol en de sinaasappel klaar had staan voor het geval ik een terug val kreeg. Dit viel gelukkig mee. Eenmaal op de helpdesk aangekomen kon ik mijn bureau zowat niet meer zien. Hij zat onder de post-it briefjes van mensen die ik moest terug bellen. Dit leek overigens erger dan dat het was. Het waren er wel veel, maar er zaten gelukkig geen klachten bij die erg veel tijd in beslag namen. Na een halve ochtend aan een stuk door aan de telefoon te hebben gezeten, had ik de waslijst verwerkt. Ik kon verder waar ik vrijdag gebleven was. Al met al was het wel een drukke dag. Van de slordige 1800 werkdagen die in het openstaande punten programma zijn ingevuld, stond deze dag op de 56ste plaats.
Mazzel
Maar dat bleek maar schijn. Afgelopen vrijdag, toen ik nog hard aan het werk was, merkte ik al dat de griep aan een invasie begon. Zolang ik aandachtig aan het werk bleef, merkte ik er niet zoveel van. Maar als ik even op de stoel zat om bijvoorbeeld na te denken, dan merkte ik dat er dit keer geen houden aan was. Ik heb de klok van vijf uur nog gehaald en ben toen naar huis gesjeesd. Eenmaal daar aan gekomen viel ik als een blok op de bank. Die zaterdag heb ik de normale uitslaap uurtjes gebruikt om bij te komen. Eenmaal beneden aangekomen vertelde Rachel me dat ik enorm zat te zweten. Ik dacht dat dit wel mee viel, totdat ik de tv gids weer terug op de tafel wilde leggen. Wat bleek nu. Nou, ik had de gids gewoon in mijn hand neergelegd en was zo begonnen met lezen. Maar toen ik hem weer terug wilde leggen, bleef die aan mijn handpalm plakken. Ik heb hem echt los moeten rukken voordat die vrij kwam. Een blauwe afdruk van Rene Froger zijn jas bleef op mijn hand achter.. Eh.. ik zweette blijkbaar dus weldegelijk zo erg..
Ik was eigenlijk blij dat het ziek zijn, net aan het einde van de week begon. Ik hoopte dat het weekend lang genoeg zou zijn om de griep te kunnen overwinnen zodat ik maandag weer op mijn werk kon verschijnen. Helaas lukte dat dus niet. Maandagochtend had ik nog wel de wekker gezet, maar ik besefte dat het onbegonnen werk was. Er zat niets anders op. Ik belde naar de zaak en mijn collega Leo begreep meteen wat er aan de hand was.. Hij heeft me officieel ziek gemeld. Ik viel na het telefoongesprek weer als een blok in slaap.
Op zich is het natuurlijk niet erg dat je een keer ziek bent. Maar het tijdstip kwam eigenlijk helemaal niet uit. Mijn collega Jeroen is namelijk op vakantie, en zonder een tweede Jeroen op de helpdesk zou dit betekenen dat voor het eerst in de geschiedenis er niemand op de automatiserings helpdesk zou zitten. Dit is een doodzonde in helpdesk land, maar ik had simpel weg geen keuze. Ik hoopte toen dinsdag weer aan het werk te kunnen, maar toen de wekker ging en ik probeerde op te staan, zakte de moed compleet in mijn schoenen. Ik was er dus nog lang niet aan toe.
Vandaag had ik het idee dat ik het weer zou kunnen proberen. Zodoende ging ik, goed bewapend, weer naar mijn werk. En met bewapend bedoel ik dat ik de paracetamol en de sinaasappel klaar had staan voor het geval ik een terug val kreeg. Dit viel gelukkig mee. Eenmaal op de helpdesk aangekomen kon ik mijn bureau zowat niet meer zien. Hij zat onder de post-it briefjes van mensen die ik moest terug bellen. Dit leek overigens erger dan dat het was. Het waren er wel veel, maar er zaten gelukkig geen klachten bij die erg veel tijd in beslag namen. Na een halve ochtend aan een stuk door aan de telefoon te hebben gezeten, had ik de waslijst verwerkt. Ik kon verder waar ik vrijdag gebleven was. Al met al was het wel een drukke dag. Van de slordige 1800 werkdagen die in het openstaande punten programma zijn ingevuld, stond deze dag op de 56ste plaats.
Mazzel
10 juli 2008
Metro
In de jaren tachtig werd op de Nederlandse televisie de ‘Er was eens ..’ tekenfilmserie reeks uitgezonden. Die reeks bestond uit ‘Er was eens … Amerika’, wat over de Amerikaanse kolonisatie ging. ‘Er was eens … het leven’, wat over het menselijk lichaam ging. En je had ook ‘Er was eens .. de mens’, wat over de ontwikkeling van de mens ging. In die serie werd de evolutie theorie ook uitgewerkt. Aan het einde van die serie, werd ook gesuggereerd hoe de toekomst er voor de mens uit zou komen te zien. Daarop werd zo positief gereageerd, dat de makers van de ‘Er was eens …’ reeks besloten om een SF versie uit te brengen. Dit werd de serie ‘Er was eens .. de ruimte’, waar ik als (ongeveer) 10 jarig kind kompleet aan verslaafd was. Deze serie heeft absoluut een rol gespeelt in mijn voorkeur voor SF series en films, net zoals Battlestar Galactica dat heeft gedaan. Aan die serie heb ik al eens een blogfile besteed.
De zaterdag voordat ik mijn verjaardag ging vieren, kwam ik er toevallig achter dat ze de serie op DVD hebben uitgebracht. Net op het juiste moment dus. Ik had Rachel daarom een enorme hint gegeven dat het wel een erg leuk cadeau zou zijn. De hint heeft gewerkt, want ik heb de DVD box dan ook daadwerkelijk gekregen. Net als het brulshirt trouwens, maar we weten allemaal hoe dat is afgelopen…. Zo nu en dan, als ik even lekker toe ben aan een jeugdsentiment moment, dan zet ik een aflevering op en ik geniet dan weer net zoveel als een slordige 25 jaar geleden.
Ik vind het natuurlijk logisch dat een kind van een jaar of 10 spannende verhalen leuk vind. En wat is er nu spannender dan het verkennen van het onbekende universum? De hoofdrol spelers kwamen natuurlijk in de meest bizarre situaties terecht en moesten soms vechten om te overleven. Een van de hoofdrol spelers was het robotje Metro, die altijd het team bijstond met wijze raad. Bovendien was hij een goede kracht die altijd kon worden ingezet als ze moesten ontsnappen, of dat er gevochten moest worden tegen een enorme robot. Ik keek laatst naar een aflevering waarin Metro het tegen zo’n enorme robot moest opnemen. Dit keer stond generaal Goudstaaf op het menu.. Ik vind het nog steeds zo gaaf om dat te zien, dat ik het helemaal op Youtube heb gezet. Ik zou zeggen, kijk en geniet zelf.
Linkje : http://www.youtube.com/watch?v=ngSlEJCstDs
Mazzel.
De zaterdag voordat ik mijn verjaardag ging vieren, kwam ik er toevallig achter dat ze de serie op DVD hebben uitgebracht. Net op het juiste moment dus. Ik had Rachel daarom een enorme hint gegeven dat het wel een erg leuk cadeau zou zijn. De hint heeft gewerkt, want ik heb de DVD box dan ook daadwerkelijk gekregen. Net als het brulshirt trouwens, maar we weten allemaal hoe dat is afgelopen…. Zo nu en dan, als ik even lekker toe ben aan een jeugdsentiment moment, dan zet ik een aflevering op en ik geniet dan weer net zoveel als een slordige 25 jaar geleden.
Ik vind het natuurlijk logisch dat een kind van een jaar of 10 spannende verhalen leuk vind. En wat is er nu spannender dan het verkennen van het onbekende universum? De hoofdrol spelers kwamen natuurlijk in de meest bizarre situaties terecht en moesten soms vechten om te overleven. Een van de hoofdrol spelers was het robotje Metro, die altijd het team bijstond met wijze raad. Bovendien was hij een goede kracht die altijd kon worden ingezet als ze moesten ontsnappen, of dat er gevochten moest worden tegen een enorme robot. Ik keek laatst naar een aflevering waarin Metro het tegen zo’n enorme robot moest opnemen. Dit keer stond generaal Goudstaaf op het menu.. Ik vind het nog steeds zo gaaf om dat te zien, dat ik het helemaal op Youtube heb gezet. Ik zou zeggen, kijk en geniet zelf.
Linkje : http://www.youtube.com/watch?v=ngSlEJCstDs
Mazzel.
2 juli 2008
Spook computers
Zoals ik wel eens verteld heb, werkte ik jaren geleden in een computer shop. Mijn taak was het assembleren en repareren van computers. Zo af en toe zat ik in de buitendienst om verkochte pc’s te installeren, maar meestal zat ik binnen op de technische dienst. Zo nu en dan hadden we met een situatie te maken wat ik dan ‘het spook van de TD’ noemde. Dan hadden we met een computer te maken, die dus extreem vreemd deed. Terwijl de rest van de computers ‘normaal’ reageerde op bijvoorbeeld programmatuur, reageerde die dan net even iets anders. Ik kan me nog een situatie herinneren dat een klant een computer gekocht had, die alleen ‘normaal’ deed als die boven op de slaapkamer stond. Beneden deed ie vreemd en sloeg hij om de haverklap vast. Ja, computers blijven vreemde apparaten en dat ‘spook gedrag’ kom ik vandaag de dag nog steeds wel eens op de helpdesk tegen.
Laatst hadden we dus een klant aan de lijn die beweerde dat zijn computer elke keer vast liep bij de dagafslag procedure. Aanvankelijk had hij die problemen helemaal niet, maar we hebben een paar maanden geleden zijn software up-gedate. Dit hadden wij gedaan omdat hij een klanten kaart systeem had gekocht. Dit houdt in dat zijn klanten punten kunnen sparen met een spaarkaart en als die genoeg punten heeft, dan krijgt hij een waardebon. Na dit updaten kreeg de computer ineens kuren. En dat is dan natuurlijk niet altijd zo. Nee, de ene dag niet en de andere dag weer wel. Dit zijn de meest vervelende problemen die je op een helpdesk (of TD) kunt hebben. Ik heb liever dat iets het helemaal niet doet, dan dat het af en toe wel werkt. Het zoeken naar de oorzaak kon dus gaan beginnen. We weten dat de computer gebruik maakt van een ODBC driver om die klantenkaart gegevens uit de weegschaal op te halen. Die hadden we bij het updaten van zijn pakket ook moeten installeren. De programmeurs wisten ons te vertellen dat deze driver extreem gevoelig was voor netwerk problemen. Hoofdzakelijk bij draadloze netwerk systemen. Deze klant had natuurlijk een draadloos weegschaal systeem, dus hebben we een monteur een hele dag die kant op gestuurd om alles te gaan bekabelen. Helaas hielp dit dus niet. De klant hing een paar dagen later alweer aan de lijn met de melding dat zijn pc weer hing als een steen. Volgende stap was om te kijken of de netwerk verbinding misschien af en toe hapert. We hebben de computer een gehele dag laten ‘pingen’ naar de server weegschaal, maar die gaf keurig op tijd antwoord terug. Deze gegevens heb ik vandaag weer doorgegeven aan de programmeurs. Kijken of zij er wijs uit kunnen worden, maar persoonlijk denk ik dat het gewoon die ODBC driver zelf is. Die pc van de klant maakt daar gewoon ruzie mee.
Gisteravond lag ik in bed na te denken hoe ik dit probleem zou kunnen oplossen. Ik weet het….Het is geen goed idee om je werk mee naar huis te nemen, maar in sommige situaties ontkom ik daar gewoon niet aan. Bovendien was het een uitdaging om een alternatief te verzinnen voor het geval de programmeurs er niet uit komen. Ik kan moeilijk tegen de klant zeggen dat hij een spook computer heeft en dat ie maar een ander moet gaan kopen. Mocht ik binnenkort dus een groot vraagteken als antwoord krijgen (van de programmeurs), dan zou het handig zijn om voor de klant een alternatief te verzinnen.
Vandaag was het gelukkig niet zo druk bij ons op de helpdesk. Dat was de afgelopen twee dagen wel anders. Mijn doelstelling was om het ODBC gedeelte uit de dagafslag procedure te halen en dat te vervangen door een los programma, die ik dan zelf ging maken. Dit programma-tje moet met het computer programma communiceren, maar dus ook met de weegschaal. Dit was een leuke uitdaging omdat ik zelf in Visual Foxpro programmeer. Het computer programma die de klant heeft, is in Delphi gemaakt, die een Firebird database engine gebruikt en op de weegschaal draait Linux die met een Polihydra database engine werkt. Kortom, drie verschillende databases die in 1 computer programma-tje moet worden aangestuurd. Het was even wat uitzoek werk, maar het is me uiteindelijk gelukt. Ik kon het klantenkaart systeem gedeelte uit de dagafslag procedure halen en mijn ‘alternatief’ programma-tje nam dat keurig over. Morgen ga ik het nog uitgebreid testen, maar het ziet er naar uit dat ik in ieder geval een alternatief heb voor deze klant.
Mazzel
Laatst hadden we dus een klant aan de lijn die beweerde dat zijn computer elke keer vast liep bij de dagafslag procedure. Aanvankelijk had hij die problemen helemaal niet, maar we hebben een paar maanden geleden zijn software up-gedate. Dit hadden wij gedaan omdat hij een klanten kaart systeem had gekocht. Dit houdt in dat zijn klanten punten kunnen sparen met een spaarkaart en als die genoeg punten heeft, dan krijgt hij een waardebon. Na dit updaten kreeg de computer ineens kuren. En dat is dan natuurlijk niet altijd zo. Nee, de ene dag niet en de andere dag weer wel. Dit zijn de meest vervelende problemen die je op een helpdesk (of TD) kunt hebben. Ik heb liever dat iets het helemaal niet doet, dan dat het af en toe wel werkt. Het zoeken naar de oorzaak kon dus gaan beginnen. We weten dat de computer gebruik maakt van een ODBC driver om die klantenkaart gegevens uit de weegschaal op te halen. Die hadden we bij het updaten van zijn pakket ook moeten installeren. De programmeurs wisten ons te vertellen dat deze driver extreem gevoelig was voor netwerk problemen. Hoofdzakelijk bij draadloze netwerk systemen. Deze klant had natuurlijk een draadloos weegschaal systeem, dus hebben we een monteur een hele dag die kant op gestuurd om alles te gaan bekabelen. Helaas hielp dit dus niet. De klant hing een paar dagen later alweer aan de lijn met de melding dat zijn pc weer hing als een steen. Volgende stap was om te kijken of de netwerk verbinding misschien af en toe hapert. We hebben de computer een gehele dag laten ‘pingen’ naar de server weegschaal, maar die gaf keurig op tijd antwoord terug. Deze gegevens heb ik vandaag weer doorgegeven aan de programmeurs. Kijken of zij er wijs uit kunnen worden, maar persoonlijk denk ik dat het gewoon die ODBC driver zelf is. Die pc van de klant maakt daar gewoon ruzie mee.
Gisteravond lag ik in bed na te denken hoe ik dit probleem zou kunnen oplossen. Ik weet het….Het is geen goed idee om je werk mee naar huis te nemen, maar in sommige situaties ontkom ik daar gewoon niet aan. Bovendien was het een uitdaging om een alternatief te verzinnen voor het geval de programmeurs er niet uit komen. Ik kan moeilijk tegen de klant zeggen dat hij een spook computer heeft en dat ie maar een ander moet gaan kopen. Mocht ik binnenkort dus een groot vraagteken als antwoord krijgen (van de programmeurs), dan zou het handig zijn om voor de klant een alternatief te verzinnen.
Vandaag was het gelukkig niet zo druk bij ons op de helpdesk. Dat was de afgelopen twee dagen wel anders. Mijn doelstelling was om het ODBC gedeelte uit de dagafslag procedure te halen en dat te vervangen door een los programma, die ik dan zelf ging maken. Dit programma-tje moet met het computer programma communiceren, maar dus ook met de weegschaal. Dit was een leuke uitdaging omdat ik zelf in Visual Foxpro programmeer. Het computer programma die de klant heeft, is in Delphi gemaakt, die een Firebird database engine gebruikt en op de weegschaal draait Linux die met een Polihydra database engine werkt. Kortom, drie verschillende databases die in 1 computer programma-tje moet worden aangestuurd. Het was even wat uitzoek werk, maar het is me uiteindelijk gelukt. Ik kon het klantenkaart systeem gedeelte uit de dagafslag procedure halen en mijn ‘alternatief’ programma-tje nam dat keurig over. Morgen ga ik het nog uitgebreid testen, maar het ziet er naar uit dat ik in ieder geval een alternatief heb voor deze klant.
Mazzel
27 juni 2008
Men's best friend
Afgelopen maandag lag ik weer eens in het zwembad. Ik moest de middel lange afstands avond afwerken en ondanks dat ik geen record gezwommen had, was ik wel tevreden met de gezwommen tijden.
Na het omkleden ging ik een ijsje halen in de kantine, die ik, al wandelend naar mijn auto ging opeten. Ik moest even wachten met naar huis rijden, totdat ik het soft ijsje in zijn geheel naar binnen had gewerkt. Ik startte daarna de auto en reed terug naar huis, al nadenkend of ik toch nog ergens secondes had laten liggen op de net afgelegde zwemafstanden. Ik was bijna thuis toen er in een flits een hond de weg op kwam rennen. Er was geen enkele tijd om ook maar na te denken om te gaan remmen en ook mijn reactie vermogen liet me volledig in de steek. Binnen een seconde volgde de bijbehorende klap en niet lang daarna besefte ik me dat ik men’s best friend net had aangereden.
Ik stopte onmiddellijk en sprong uit de auto om te kijken hoe erg het slachtoffer er aan toe was. Ik dacht niet eens na om de auto aan de kant te zetten en ik heb hem zelfs met een draaiende motor achtergelaten, wat met deze hoge brandstof prijzen absoluut geen verstandige beslissing was. Maar dat kon me op dat moment helemaal niets schelen. Ik ben namelijk gek op honden en de gedachte dat ik er misschien eentje had doodgereden resulteerde in het compleet achterlaten van The Knight (zo noem ik mijn auto altijd. Die is vernoemd naar de Knightrider serie uit de jaren 80). Een jongeman, die het hele voorval had zien gebeuren, vertelde me dat de hond was weggerend en hij wees me de richting aan waarin de hond was verdwenen. Al snel stuitte ik op het baasje van de hond die het ongeluk ook had zien gebeuren. Ik zag het kleine witte hondje heen en weer rennen, net alsof er niets gebeurd was. Hij kwam zelfs al kwispelend naar me toe hollen alsof hij niet besefte dat hij een slordige 30 seconde geleden nog onder mijn auto lag. Het baasje en ik hebben de hond nagekeken, maar hij bleek nergens last van te hebben. Een enorm opgelucht gevoel werd van me meester. Het baasje bleef zich maar verontschuldigen en heeft me wel 3 keer verteld dat ze de hond voortaan zal aanlijnen, maar daar luisterde ik zowat helemaal niet naar. Men’s best friend had niets. Dat was het belangrijkste. Mazzel had ie zeker wel, want als ie onder mijn wiel was gekomen, was ie er zeker niet meer geweest.
Mazzel
Na het omkleden ging ik een ijsje halen in de kantine, die ik, al wandelend naar mijn auto ging opeten. Ik moest even wachten met naar huis rijden, totdat ik het soft ijsje in zijn geheel naar binnen had gewerkt. Ik startte daarna de auto en reed terug naar huis, al nadenkend of ik toch nog ergens secondes had laten liggen op de net afgelegde zwemafstanden. Ik was bijna thuis toen er in een flits een hond de weg op kwam rennen. Er was geen enkele tijd om ook maar na te denken om te gaan remmen en ook mijn reactie vermogen liet me volledig in de steek. Binnen een seconde volgde de bijbehorende klap en niet lang daarna besefte ik me dat ik men’s best friend net had aangereden.
Ik stopte onmiddellijk en sprong uit de auto om te kijken hoe erg het slachtoffer er aan toe was. Ik dacht niet eens na om de auto aan de kant te zetten en ik heb hem zelfs met een draaiende motor achtergelaten, wat met deze hoge brandstof prijzen absoluut geen verstandige beslissing was. Maar dat kon me op dat moment helemaal niets schelen. Ik ben namelijk gek op honden en de gedachte dat ik er misschien eentje had doodgereden resulteerde in het compleet achterlaten van The Knight (zo noem ik mijn auto altijd. Die is vernoemd naar de Knightrider serie uit de jaren 80). Een jongeman, die het hele voorval had zien gebeuren, vertelde me dat de hond was weggerend en hij wees me de richting aan waarin de hond was verdwenen. Al snel stuitte ik op het baasje van de hond die het ongeluk ook had zien gebeuren. Ik zag het kleine witte hondje heen en weer rennen, net alsof er niets gebeurd was. Hij kwam zelfs al kwispelend naar me toe hollen alsof hij niet besefte dat hij een slordige 30 seconde geleden nog onder mijn auto lag. Het baasje en ik hebben de hond nagekeken, maar hij bleek nergens last van te hebben. Een enorm opgelucht gevoel werd van me meester. Het baasje bleef zich maar verontschuldigen en heeft me wel 3 keer verteld dat ze de hond voortaan zal aanlijnen, maar daar luisterde ik zowat helemaal niet naar. Men’s best friend had niets. Dat was het belangrijkste. Mazzel had ie zeker wel, want als ie onder mijn wiel was gekomen, was ie er zeker niet meer geweest.
Mazzel
22 juni 2008
Stemmen, ja of nee
Een aantal jaar geleden gingen Mark, Rachel en ik bij vrienden langs om daar gezellig te gaan eten. Ik kan me nog herinneren dat dit in verkiezings tijd was en dat zodoende al snel het onderwerp politiek over de tafel heen galmde. Natuurlijk werd er heen en weer gevraagd op welke partij zij zouden gaan stemmen. Ik was nogal verbaasd dat onze gastheer vertelde dat hij niet van plan was om te gaan stemmen. Volgens hem maakte het geen zier uit op welke partij je ook stemt, uiteindelijk zal je toch steeds meer belasting moeten betalen. Ik was het daar niet met hem eens. Bovendien is er natuurlijk geen goed alternatief voor democratie, dus vond ik, moet je daar zelf ook je steentje aan bijdragen door te gaan stemmen.
Ondanks dat het al jaren geleden is, is dit gesprek me toch altijd bij gebleven. Tegenwoordig hebben we natuurlijk een andere regerings opstelling als destijds. Dit keer zit bijvoorbeeld de PVDA ook in de regering, terwijl dit tijdens dat etentje niet het geval was. De PVDA bleef de menigte maar voorhouden dat er teveel bezuinigd werd, en dat zij het veel anders zouden doen als ze aan de macht zouden komen. En nu dat de PVDA uiteindelijk in de regering zit, zou je toch verwachten dat ze hun ‘beloften’ zouden nakomen. Maar dat blijkt dus toch effies niet het geval te zijn. Sterker nog, de huidige regering verzint er steeds maar nieuwe belasting ideetjes bij. In plaats van ‘rekening’ met de mensen te houden en dat de belastingen niet al te snel zouden stijgen, kreeg mr Wouter Bos het idee om de BTW naar 20 procent te verhogen. Nog zo’n leuk voorbeeld is de brandstof belasting verhoging. De diesel is, sinds de invoering van de euro, nu 2 maal zo duur. En wat gaat de regering dan verzinnen? Inderdaad, nog even een aantal centen erbij voor de schatkist.
Elke keer als ik weer zo’n maatregel te horen krijg, moet ik terug denken aan het etentje met die goeie vriend van ons. Hij gaat steeds meer gelijk krijgen. Dat besef ik ook. Maar moet je dan meteen maar helemaal niet meer gaan stemmen???? Tja, dat blijft een goeie vraag.
Mazzel
Ondanks dat het al jaren geleden is, is dit gesprek me toch altijd bij gebleven. Tegenwoordig hebben we natuurlijk een andere regerings opstelling als destijds. Dit keer zit bijvoorbeeld de PVDA ook in de regering, terwijl dit tijdens dat etentje niet het geval was. De PVDA bleef de menigte maar voorhouden dat er teveel bezuinigd werd, en dat zij het veel anders zouden doen als ze aan de macht zouden komen. En nu dat de PVDA uiteindelijk in de regering zit, zou je toch verwachten dat ze hun ‘beloften’ zouden nakomen. Maar dat blijkt dus toch effies niet het geval te zijn. Sterker nog, de huidige regering verzint er steeds maar nieuwe belasting ideetjes bij. In plaats van ‘rekening’ met de mensen te houden en dat de belastingen niet al te snel zouden stijgen, kreeg mr Wouter Bos het idee om de BTW naar 20 procent te verhogen. Nog zo’n leuk voorbeeld is de brandstof belasting verhoging. De diesel is, sinds de invoering van de euro, nu 2 maal zo duur. En wat gaat de regering dan verzinnen? Inderdaad, nog even een aantal centen erbij voor de schatkist.
Elke keer als ik weer zo’n maatregel te horen krijg, moet ik terug denken aan het etentje met die goeie vriend van ons. Hij gaat steeds meer gelijk krijgen. Dat besef ik ook. Maar moet je dan meteen maar helemaal niet meer gaan stemmen???? Tja, dat blijft een goeie vraag.
Mazzel
14 juni 2008
De Youtube player
Eens per jaar gaat Rachel met haar theatersport groepje een weekendje weg en zodoende heb ik dan het gehele rijk voor mezelf. Dan pas ga je merken dat je het alleen zijn helemaal niet meer gewent bent. Nadat ik naar de kapper was geweest, en wat boodschappen had gedaan, kwam toch al snel het idee bovendrijven dat ik niets te doen had. Ik heb genoeg DVD collecties om ongeveer een week lang achter elkaar tv te kunnen kijken, maar daar had ik eigenlijk niet zo erg veel zin in. Nee, ik bedacht me dat ik nog een programmeer uitdaging op de plank had liggen. Eentje waarmee ik de zaterdag middaguurtjes wel mee door kon komen.
Rachel en ik hebben Winamp op onze computer geïnstalleerd staan om daar onze MP3 lijst mee af te spelen. MP3tjes kan je natuurlijk illegaal downloaden, of je kan er natuurlijk een prijs voor betalen. Er is trouwens nog wel een derde manier hoor. Je kan ze ook van audio CD omzetten naar MP3 formaat. Hoe dan ook, Rachel en ik besteedden daar de laatste tijd eigenlijk helemaal geen aandacht aan, en zodoende groeit ons muziek bestand dus niet. Bovendien heb je tegenwoordig het fenomeen Youtube. Als je een liedje wilt horen typ je die gewoon in. Echter heeft Youtube een probleem. Je kan niet, zoals bij Winamp, een lijst samenstellen van liedjes (filmpjes in Youtube’s geval), en die dan beluisteren. Je moet dan als het liedje is afgelopen, zelf weer een nieuwe zoek actie uitvoeren om een volgend liedje je kunnen beluisteren. Ik zag hier al een programmeer uitdaging in, maar had echter een probleem. Ik zou zelf wel een lijst met youtube internet links kunnen maken, en die dan willekeurig laten afspelen. Maar het youtube schermpje sluit zich zelf natuurlijk niet af. Zodoende bleef het bij een idee, totdat ik op mijn werk tegen het volgende aanliep. De Jeroenen hadden een ‘automatisch afsluiten van een computer programma’ oplossing nodig. Mijn collega speurde het internet af en kwam een eenvoudig visual basic scriptje tegen, waarin je dit dus dood eenvoudig kon doen. De ‘missing link’ in mijn Youtube player idee-tje was hiermee ook opgelost. Zodoende kon ik vandaag dus het programma uitwerken.
Het is dus nu helemaal niet meer nodig om muziek te downloaden. Je kan op Youtube gewoon liedjes zoeken en die in de lijst van het player programma kopiëren en plakken. De player start automatisch de Youtube link, en als het liedje is afgelopen wordt dat internet scherm automatisch weer afgesloten. Ik heb ook een shuffle optie ingebakken, zodat ie willekeurig liedjes gaat afspelen, net zoals Winamp dat doet.
Ik wil trouwens nog even afsluiten met het volgende. Gister was ik in Almaar om naar de wedstrijd Nederland – Frankrijk te kijken. Het mooiste moment van de gehele wedstrijd was toen de Fransman Henry net een doelpunt had gemaakt, en geen 30 seconde later scoorde Nederland weer een doelpunt. Hij zakte op zijn knieën, en je kon de gedachte van zijn gezicht lezen. ‘Heb ik me daarom zo uitgesloofd?’. Sommige situaties zijn onbetaalbaar mooi.. Dit was er eentje van…
Mazzel
Rachel en ik hebben Winamp op onze computer geïnstalleerd staan om daar onze MP3 lijst mee af te spelen. MP3tjes kan je natuurlijk illegaal downloaden, of je kan er natuurlijk een prijs voor betalen. Er is trouwens nog wel een derde manier hoor. Je kan ze ook van audio CD omzetten naar MP3 formaat. Hoe dan ook, Rachel en ik besteedden daar de laatste tijd eigenlijk helemaal geen aandacht aan, en zodoende groeit ons muziek bestand dus niet. Bovendien heb je tegenwoordig het fenomeen Youtube. Als je een liedje wilt horen typ je die gewoon in. Echter heeft Youtube een probleem. Je kan niet, zoals bij Winamp, een lijst samenstellen van liedjes (filmpjes in Youtube’s geval), en die dan beluisteren. Je moet dan als het liedje is afgelopen, zelf weer een nieuwe zoek actie uitvoeren om een volgend liedje je kunnen beluisteren. Ik zag hier al een programmeer uitdaging in, maar had echter een probleem. Ik zou zelf wel een lijst met youtube internet links kunnen maken, en die dan willekeurig laten afspelen. Maar het youtube schermpje sluit zich zelf natuurlijk niet af. Zodoende bleef het bij een idee, totdat ik op mijn werk tegen het volgende aanliep. De Jeroenen hadden een ‘automatisch afsluiten van een computer programma’ oplossing nodig. Mijn collega speurde het internet af en kwam een eenvoudig visual basic scriptje tegen, waarin je dit dus dood eenvoudig kon doen. De ‘missing link’ in mijn Youtube player idee-tje was hiermee ook opgelost. Zodoende kon ik vandaag dus het programma uitwerken.
Het is dus nu helemaal niet meer nodig om muziek te downloaden. Je kan op Youtube gewoon liedjes zoeken en die in de lijst van het player programma kopiëren en plakken. De player start automatisch de Youtube link, en als het liedje is afgelopen wordt dat internet scherm automatisch weer afgesloten. Ik heb ook een shuffle optie ingebakken, zodat ie willekeurig liedjes gaat afspelen, net zoals Winamp dat doet.
Ik wil trouwens nog even afsluiten met het volgende. Gister was ik in Almaar om naar de wedstrijd Nederland – Frankrijk te kijken. Het mooiste moment van de gehele wedstrijd was toen de Fransman Henry net een doelpunt had gemaakt, en geen 30 seconde later scoorde Nederland weer een doelpunt. Hij zakte op zijn knieën, en je kon de gedachte van zijn gezicht lezen. ‘Heb ik me daarom zo uitgesloofd?’. Sommige situaties zijn onbetaalbaar mooi.. Dit was er eentje van…Mazzel
9 juni 2008
Het brul-shirt
Het kan je natuurlijk niet ontgaan zijn. Het EK is weer begonnen. Normaal gesproken ben ik helemaal niet zo voetbal liefhebber hoor, maar tijdens EK’s en WK’s begint mijn bloed toch behoorlijk sneller te stromen.
Afgelopen zaterdag vierde ik mijn verjaardag. En omdat Rachel mij behoorlijk had zien lachen bij de reclame van de Blokker, heeft ze voor mij zo’n brul-shirt gekocht. Tja, in die reclame zag je twee Franse supporters die tegenover een overweldigende meerderheid aan Hollandse supporters kwamen te staan. Die dus hun brul-shirt gebruikten om ze enorm te laten schrikken. Je kunt je voorstellen dat ik niet meer bij kwam van het lachen, en dat ik dus reuze blij was toen Rachel mij met het shirt verraste. Rachel heeft er ook eentje voor haar zelf aangeschaft en verraste de tandarts vanochtend toen hij vroeg of ze haar mond open wilde doen. Ze vroeg namelijk welk gebit hij wilde nakijken….
Toen ik vanochtend op mijn werk kwam, heb ik het shirt meteen aan mijn collega’s laten zien. Die vonden hem ook gaaf, en ik moest het gebrul diverse keren aan ze laten zien. Ondanks dat ik morgen pas jarig ben, heb ik vandaag wel alvast getrakteerd. Morgen moet ik namelijk naar een klant toe, en ik ben bang dat ik er dan niet aan toe kom. Ik kon vanochtend ook nog even zien hoe hoog ik op de EK poel ranglijst sta. Ik doe namelijk altijd mee met zo’n poel, en wist hem zelfs een keertje te winnen. Tot nu toe gaat het weer redelijk, al sta ik niet in de top 10 of zo. Maar ik sta nog wel in het linker rijtje zal ik maar zeggen..
Mazzel
Afgelopen zaterdag vierde ik mijn verjaardag. En omdat Rachel mij behoorlijk had zien lachen bij de reclame van de Blokker, heeft ze voor mij zo’n brul-shirt gekocht. Tja, in die reclame zag je twee Franse supporters die tegenover een overweldigende meerderheid aan Hollandse supporters kwamen te staan. Die dus hun brul-shirt gebruikten om ze enorm te laten schrikken. Je kunt je voorstellen dat ik niet meer bij kwam van het lachen, en dat ik dus reuze blij was toen Rachel mij met het shirt verraste. Rachel heeft er ook eentje voor haar zelf aangeschaft en verraste de tandarts vanochtend toen hij vroeg of ze haar mond open wilde doen. Ze vroeg namelijk welk gebit hij wilde nakijken….
Toen ik vanochtend op mijn werk kwam, heb ik het shirt meteen aan mijn collega’s laten zien. Die vonden hem ook gaaf, en ik moest het gebrul diverse keren aan ze laten zien. Ondanks dat ik morgen pas jarig ben, heb ik vandaag wel alvast getrakteerd. Morgen moet ik namelijk naar een klant toe, en ik ben bang dat ik er dan niet aan toe kom. Ik kon vanochtend ook nog even zien hoe hoog ik op de EK poel ranglijst sta. Ik doe namelijk altijd mee met zo’n poel, en wist hem zelfs een keertje te winnen. Tot nu toe gaat het weer redelijk, al sta ik niet in de top 10 of zo. Maar ik sta nog wel in het linker rijtje zal ik maar zeggen..
Mazzel
2 juni 2008
Joran versus Henk
Afgelopen zaterdag belde Ramon ons op met de vraag of we zin hadden om met zijn drie-en naar de film te gaan. Aangezien dat alweer een hele tijd terug was, leek ons dat inderdaad wel een leuk idee. Het was eigenlijk zo ie zo een unieke avond, omdat we ook nog eens met de trein zijn gegaan. Dat was zo lang geleden, dat ik me de laatste keer niet meer kan herinneren.
We waren naar de nieuwe Indiana Jones film geweest. De oude Harrison Ford had het weer eens erg zwaar. Hij moest (zoals altijd) tegen een overweldigende meerderheid aan slechteriken vechten, en weet daar natuurlijk altijd weer uit te komen. Ik zal niet te veel verklappen, maar soms waren zijn ontsnappingen aan de dood wel erg ver gezocht, maar Ramon wist ons te vertellen dat dit normaal is voor een Indiana Jones film (als film expert).
Na de film gingen we nog even wat drinken. Ramon besloot om er helemaal een unieke avond van te maken, door weer eens een biertje te pakken. Aangezien wij met de trein waren, kon dit natuurlijk gemakkelijk. Het ene biertje (en zoete witte wijn voor Rachel) werd op gevolgd door de volgende, en zo vlogen vanzelf de verhalen over de tafel. Nadat we weer richting huis gingen, besloten we om in de stad zelf ook nog even een biertje in de kroeg te pakken. Al snel kwamen we op het onderwerp van de gouden kooi. Alle drie vonden de serie waardeloos, maar Ramon kon het toch niet laten om de finale aflevering te bekijken. Ooit waren de eerste afleveringen van Big Brother ook zo spraak makend. Ramon en ik hadden dat programma destijds ook al een keer besproken en meende dat de reality series misschien ooit zo ver zouden komen zoals in de film ‘The Running Man’. In deze SF film worden veroordeelde criminelen in het jaar 2025 in een arena los gelaten en moeten ze voor hun leven vechten. Dat wordt dan life op tv vertoond en kan het publiek geld inzetten hoe lang de criminelen het volhouden. De hoofdrol speler (Arnold Swarzenegger) was natuurlijk onschuldig en weet natuurlijk zijn belagers te verslaan.
Na het Big Brother programma, eind jaren negentig is de gouden kooi natuurlijk een nieuw hoofdstuk in het reality boek. Mensen moesten nu niet samen in een huis zitten, en zich vermaken. Nee, mensen moesten elkaar eruit proberen te treiteren. We zagen zaterdagavond dus de link met ons gesprek een slordige 8 jaar geleden. Het lijkt dus inderdaad richting ‘The running man’ te gaan. Onze fantasie (enig sinds geholpen door de drank) sloeg daarna op hol. Aangezien Joran natuurlijk een van de bekendste criminelen van vandaag de dag is, bedachten we dat hij wel in de toekomstige aflevering van ‘The Running Man’ zou kunnen zitten. Maar wie zou dan de tegenstander zijn van mr van der Sloot? We opperden wat ideeën over de held die uiteindelijk voor een miljoenen publiek het leven van Joran zou beëindigen. Al snel kwamen we tot de conclusie dat het een normale man is met een normale baan. Hij heeft daarnaast dus een bij baantje als HENK BIJL. Die dus met een bijl achter zijn criminelen aan zou zitten. Joran zou geen schijn van kans hebben, was de conclusie. Henk Bijl maakt zo (via een shortcut) het einde aan de bekendste moordenaar van Nederland.
Of er ooit een Running Man achtige serie komt, moeten we natuurlijk afwachten. Of het die kant op gaat, zullen we in de nabije toekomst misschien kunnen zien als er weer een nieuwe reallife serie op de tv komt.
Mazzel
We waren naar de nieuwe Indiana Jones film geweest. De oude Harrison Ford had het weer eens erg zwaar. Hij moest (zoals altijd) tegen een overweldigende meerderheid aan slechteriken vechten, en weet daar natuurlijk altijd weer uit te komen. Ik zal niet te veel verklappen, maar soms waren zijn ontsnappingen aan de dood wel erg ver gezocht, maar Ramon wist ons te vertellen dat dit normaal is voor een Indiana Jones film (als film expert).
Na de film gingen we nog even wat drinken. Ramon besloot om er helemaal een unieke avond van te maken, door weer eens een biertje te pakken. Aangezien wij met de trein waren, kon dit natuurlijk gemakkelijk. Het ene biertje (en zoete witte wijn voor Rachel) werd op gevolgd door de volgende, en zo vlogen vanzelf de verhalen over de tafel. Nadat we weer richting huis gingen, besloten we om in de stad zelf ook nog even een biertje in de kroeg te pakken. Al snel kwamen we op het onderwerp van de gouden kooi. Alle drie vonden de serie waardeloos, maar Ramon kon het toch niet laten om de finale aflevering te bekijken. Ooit waren de eerste afleveringen van Big Brother ook zo spraak makend. Ramon en ik hadden dat programma destijds ook al een keer besproken en meende dat de reality series misschien ooit zo ver zouden komen zoals in de film ‘The Running Man’. In deze SF film worden veroordeelde criminelen in het jaar 2025 in een arena los gelaten en moeten ze voor hun leven vechten. Dat wordt dan life op tv vertoond en kan het publiek geld inzetten hoe lang de criminelen het volhouden. De hoofdrol speler (Arnold Swarzenegger) was natuurlijk onschuldig en weet natuurlijk zijn belagers te verslaan.
Na het Big Brother programma, eind jaren negentig is de gouden kooi natuurlijk een nieuw hoofdstuk in het reality boek. Mensen moesten nu niet samen in een huis zitten, en zich vermaken. Nee, mensen moesten elkaar eruit proberen te treiteren. We zagen zaterdagavond dus de link met ons gesprek een slordige 8 jaar geleden. Het lijkt dus inderdaad richting ‘The running man’ te gaan. Onze fantasie (enig sinds geholpen door de drank) sloeg daarna op hol. Aangezien Joran natuurlijk een van de bekendste criminelen van vandaag de dag is, bedachten we dat hij wel in de toekomstige aflevering van ‘The Running Man’ zou kunnen zitten. Maar wie zou dan de tegenstander zijn van mr van der Sloot? We opperden wat ideeën over de held die uiteindelijk voor een miljoenen publiek het leven van Joran zou beëindigen. Al snel kwamen we tot de conclusie dat het een normale man is met een normale baan. Hij heeft daarnaast dus een bij baantje als HENK BIJL. Die dus met een bijl achter zijn criminelen aan zou zitten. Joran zou geen schijn van kans hebben, was de conclusie. Henk Bijl maakt zo (via een shortcut) het einde aan de bekendste moordenaar van Nederland.
Of er ooit een Running Man achtige serie komt, moeten we natuurlijk afwachten. Of het die kant op gaat, zullen we in de nabije toekomst misschien kunnen zien als er weer een nieuwe reallife serie op de tv komt.
Mazzel
25 mei 2008
Rechter Stensilberg
Sinds dat Rachel lid is van Expreszo, ga ik zo nu en dan natuurlijk kijken als ze een thuiswedstrijd hebben in het pakhuis. Dat zijn altijd hele leuke avonden waarin je behoorlijk lekker kunt lachen om al die geïmproviseerde scènes. In een opwelling heb ik ooit tegen Rachel gezegd dat als ze een rechter te kort zouden komen, dat ze me dan altijd mochten bellen. Echt meespelen in een theatersport wedstrijd zou natuurlijk niet kunnen, want daarvoor moet je echt wel diverse trainingsavonden hebben gevolgd. Maar volgens mij zou een leek, mocht hij een paar keer zo’n wedstrijd hebben gezien, toch wel rechter kunnen spelen.
Verder had ik hier natuurlijk nooit meer aan gedacht. Totdat Rachel afgelopen donderdag weer een trainingsavond had gehad. Deze zaterdag was er weer een thuis wedstrijd, maar ze kwamen dus een rechter te kort. Rachel opperde dat ik dan wel zou kunnen invallen, omdat ik dat ooit een keer gezegd had. De medespelers van Rachel reageerde hier positief op, en zodoende kwam de vraag of ik mijn ‘belofte’ wilde nakomen. Ik reageerde natuurlijk positief, want zoiets maak je niet elke dag mee.
Afgelopen zaterdag was dus de wedstrijd, en daarvoor gaat het team altijd eerst gezamenlijk uit eten om alvast in de stemming te komen. Tijdens het eten van de varkenshaas saté (dat at ik) en de overige maaltijden, werden een aantal spel vormen besproken die de spelers die avond wilde toepassen. Ook ik kreeg als leek, een flink aantal tips over het rechter zijn te horen, en waar je zoal op moest letten. Het openingslied kwam natuurlijk ook aan bod, dus galmde die al snel over het terras heen. De stemming zat er toen eigenlijk al in en dit bevestigde de opmerking van de professionals dat zo’n gezamenlijke maaltijd best belangrijk is voor zo’n theatersport avond.
Na het eten gingen we naar het pakhuis waar de thuiswedstrijden altijd plaats vinden. In een gezamenlijke kleedruimte kon ik toen mijn rechters uniform aandoen en daarna was het wachten op de tegenpartij die helemaal uit de omgeving van Rotterdam moesten komen. Die tussentijd werd overbrugd met het spelen op de piano en het zingen van liedjes. Na de aankomst van de tegenpartij stelden iedereen zich natuurlijk keurig voor, en daarna was het tijd voor de warming up. De tijd vloog om, dus moesten we ons al snel uit de voeten maken omdat het publiek langzamerhand binnen begon te druppelen.
Daar stond ik dan. Achter het gordijn te wachten totdat ik opmoest. Misschien ken je de opmerking dat je hart in je keel bonst? Nou dat wat voor mij dus letterlijk het geval. Eventjes kreeg ik spijt van mijn belofte, maar er was natuurlijk nu geen weg meer terug. De presentator riep mij als tweede rechter op. Ik liep richting het publiek op de meest strenge manier die ik me kon voorstellen, en stelde me voor als Mr Stensilberg die ooit opperrechter was geweest in de Puttense moord zaak. Maar ja, dat ging een beetje mis, vandaar dat ik was gedegradeerd tot reserve rechter in de theatersport. Mijn taak was het in de gaten houden van de inhoud, dit omdat ik hier zo goed in zou zijn…..Ik kon daarna plaats nemen en bij die tijd waren de zenuwen gelukkig al verdwenen.
Na elke scène moest ik natuurlijk mijn commentaar geven en natuurlijk ook een cijfer. Dit probeerde ik natuurlijk zo rechtvaardig en humoristisch mogelijk te doen. Daarnaast is het de bedoeling om de negativiteit naar je toe te trekken en dus ook zoveel mogelijk sponsen uit het publiek naar je hoofd te krijgen. Ik was overigens niet de enige rechter. Links van me zat mevrouw Troetelbeer die bekend stond om haar zachtaardige karakter, en rechts van me zat rechter Doorzee die de techniek in de gaten hield. Alle drie de rechters hadden trouwens deze taak nog nooit uitgevoerd, maar dat maakte gelukkig niet veel uit. We wisten ongeveer wel wat we moesten doen, en ondersteunde elkaar daarbij.
Al met al een leuke ervaring om een keertje mee gemaakt te hebben. Als de leden van Expreszo in de toekomst weer een rechter te kort hebben, mogen ze me gewoon weer bellen.
Mazzel
Verder had ik hier natuurlijk nooit meer aan gedacht. Totdat Rachel afgelopen donderdag weer een trainingsavond had gehad. Deze zaterdag was er weer een thuis wedstrijd, maar ze kwamen dus een rechter te kort. Rachel opperde dat ik dan wel zou kunnen invallen, omdat ik dat ooit een keer gezegd had. De medespelers van Rachel reageerde hier positief op, en zodoende kwam de vraag of ik mijn ‘belofte’ wilde nakomen. Ik reageerde natuurlijk positief, want zoiets maak je niet elke dag mee.
Afgelopen zaterdag was dus de wedstrijd, en daarvoor gaat het team altijd eerst gezamenlijk uit eten om alvast in de stemming te komen. Tijdens het eten van de varkenshaas saté (dat at ik) en de overige maaltijden, werden een aantal spel vormen besproken die de spelers die avond wilde toepassen. Ook ik kreeg als leek, een flink aantal tips over het rechter zijn te horen, en waar je zoal op moest letten. Het openingslied kwam natuurlijk ook aan bod, dus galmde die al snel over het terras heen. De stemming zat er toen eigenlijk al in en dit bevestigde de opmerking van de professionals dat zo’n gezamenlijke maaltijd best belangrijk is voor zo’n theatersport avond.
Na het eten gingen we naar het pakhuis waar de thuiswedstrijden altijd plaats vinden. In een gezamenlijke kleedruimte kon ik toen mijn rechters uniform aandoen en daarna was het wachten op de tegenpartij die helemaal uit de omgeving van Rotterdam moesten komen. Die tussentijd werd overbrugd met het spelen op de piano en het zingen van liedjes. Na de aankomst van de tegenpartij stelden iedereen zich natuurlijk keurig voor, en daarna was het tijd voor de warming up. De tijd vloog om, dus moesten we ons al snel uit de voeten maken omdat het publiek langzamerhand binnen begon te druppelen.
Daar stond ik dan. Achter het gordijn te wachten totdat ik opmoest. Misschien ken je de opmerking dat je hart in je keel bonst? Nou dat wat voor mij dus letterlijk het geval. Eventjes kreeg ik spijt van mijn belofte, maar er was natuurlijk nu geen weg meer terug. De presentator riep mij als tweede rechter op. Ik liep richting het publiek op de meest strenge manier die ik me kon voorstellen, en stelde me voor als Mr Stensilberg die ooit opperrechter was geweest in de Puttense moord zaak. Maar ja, dat ging een beetje mis, vandaar dat ik was gedegradeerd tot reserve rechter in de theatersport. Mijn taak was het in de gaten houden van de inhoud, dit omdat ik hier zo goed in zou zijn…..Ik kon daarna plaats nemen en bij die tijd waren de zenuwen gelukkig al verdwenen.
Na elke scène moest ik natuurlijk mijn commentaar geven en natuurlijk ook een cijfer. Dit probeerde ik natuurlijk zo rechtvaardig en humoristisch mogelijk te doen. Daarnaast is het de bedoeling om de negativiteit naar je toe te trekken en dus ook zoveel mogelijk sponsen uit het publiek naar je hoofd te krijgen. Ik was overigens niet de enige rechter. Links van me zat mevrouw Troetelbeer die bekend stond om haar zachtaardige karakter, en rechts van me zat rechter Doorzee die de techniek in de gaten hield. Alle drie de rechters hadden trouwens deze taak nog nooit uitgevoerd, maar dat maakte gelukkig niet veel uit. We wisten ongeveer wel wat we moesten doen, en ondersteunde elkaar daarbij.
Al met al een leuke ervaring om een keertje mee gemaakt te hebben. Als de leden van Expreszo in de toekomst weer een rechter te kort hebben, mogen ze me gewoon weer bellen.
Mazzel
21 mei 2008
Een nieuwe 'look'
Ik maak nu al heel wat jaartjes computer programma’s en daarvoor gebruik ik eigenlijk altijd de zelfde scherm opmaak. Kortom, een standaard knoppenbalk systeem met een blauwe achtergrond. Zelf had ik er ook nooit bij stil gestaan om het een keertje er veranderen.
Ik heb zelf namelijk helemaal geen grafische ambities en er was nooit iemand die er over geklaagd had.
Nu raad je het waarschijnlijk al dat dit laatst een keer gebeurd is. Een collega van me, die in de buitendienst werkt, vertelde me dat hij de lay-out maar saai vond, en of ik niet eens wat nieuws kon verzinnen. Na wat te hebben na gedacht over zijn opmerkingen, besefte ik dat hij eigenlijk wel gelijk had. Ik besloot op zoek te gaan naar een nieuwe scherm opzet voor het geval mij gevraagd werd weer een nieuw computer programma te schrijven. Nou zit ik de laatste paar jaren vaak te chatten op Msn. De lay-out van dat programma vond ik eigenlijk wel mooi genoeg om een keer te gaan gebruiken.
Nou hebben ze vorige week aan mij gevraagd of ik een uren registratie programma wilde maken. Ik greep die kans meteen aan om de nieuwe Msn Lay-out idee toe te passen. Naast dat ik de achtergrond heb gebruikt, heb ik het opkomende scherm idee (voor als iemand zich aanmeld bij Msn) ook toe gepast. Op het moment dat er iets gemeld moet worden in het programma-tje, zie je dus een klein venstertje van rechts onderin het scherm omhoog komen met de melding. Nu maar hopen dat Bill geen recht zaak tegen me begint.
Mazzel
Ik heb zelf namelijk helemaal geen grafische ambities en er was nooit iemand die er over geklaagd had.
Nu raad je het waarschijnlijk al dat dit laatst een keer gebeurd is. Een collega van me, die in de buitendienst werkt, vertelde me dat hij de lay-out maar saai vond, en of ik niet eens wat nieuws kon verzinnen. Na wat te hebben na gedacht over zijn opmerkingen, besefte ik dat hij eigenlijk wel gelijk had. Ik besloot op zoek te gaan naar een nieuwe scherm opzet voor het geval mij gevraagd werd weer een nieuw computer programma te schrijven. Nou zit ik de laatste paar jaren vaak te chatten op Msn. De lay-out van dat programma vond ik eigenlijk wel mooi genoeg om een keer te gaan gebruiken.
Nou hebben ze vorige week aan mij gevraagd of ik een uren registratie programma wilde maken. Ik greep die kans meteen aan om de nieuwe Msn Lay-out idee toe te passen. Naast dat ik de achtergrond heb gebruikt, heb ik het opkomende scherm idee (voor als iemand zich aanmeld bij Msn) ook toe gepast. Op het moment dat er iets gemeld moet worden in het programma-tje, zie je dus een klein venstertje van rechts onderin het scherm omhoog komen met de melding. Nu maar hopen dat Bill geen recht zaak tegen me begint.
Mazzel
14 mei 2008
Je zal maar zonder zitten
Bij ons op de helpdesk gaat tegenwoordig vrijwel alles via het internet. Niet alleen het planbord staat erop, maar ook het inbellen op de pc’s van de klanten gebeurd daar tegenwoordig mee. Bovendien kan je natuurlijk tegenwoordig ook vrijwel niet meer zonder email.
Dus wat gebeurd er als de kpn een landelijke internet storing heeft ? Nou, je kan je dan misschien voorstellen dat er dan chaos uitbreekt bij ons op de helpdesk. En dat gebeurde vandaag dus ook. We waren compleet machteloos en dan pas ga je het internet pas echt waarderen. De storing duurde tot een uur of twee, en gelukkig was het tot die tijd niet al te druk. Toen het internet het weer deed, begonnen de mensen ook weer meer te bellen. Zodoende had ik het vandaag in de ochtend dus lekker rustig, en in de middag razend druk.
Toch zat ik in de ochtend nog wel met een probleem. Ik moest een bestand van twee MB naar een collega mailen, maar ja, de email lag er natuurlijk ook uit. Hij moest het bestand wel nodig hebben, anders kon hij de klant natuurlijk niet helpen. Gelukkig bedacht ik me, dat ik ook nog op de oude manier kon inbellen op een oud Windows 98 computertje. Ja inderdaad, via een oud analoge verbinding. Het duurde ruim tien minuten voordat het mailtje verstuurd was, maar dat maakte natuurlijk niet uit. Wel bedacht ik me hoe we destijds in godsnaam zo konden internetten. Bij het opbouwen van het hotmail scherm, moest ik namelijk ook ruim een minuut wachten voordat die compleet op het scherm stond. Oude computer nostalgie dus.
Mazzel
Dus wat gebeurd er als de kpn een landelijke internet storing heeft ? Nou, je kan je dan misschien voorstellen dat er dan chaos uitbreekt bij ons op de helpdesk. En dat gebeurde vandaag dus ook. We waren compleet machteloos en dan pas ga je het internet pas echt waarderen. De storing duurde tot een uur of twee, en gelukkig was het tot die tijd niet al te druk. Toen het internet het weer deed, begonnen de mensen ook weer meer te bellen. Zodoende had ik het vandaag in de ochtend dus lekker rustig, en in de middag razend druk.
Toch zat ik in de ochtend nog wel met een probleem. Ik moest een bestand van twee MB naar een collega mailen, maar ja, de email lag er natuurlijk ook uit. Hij moest het bestand wel nodig hebben, anders kon hij de klant natuurlijk niet helpen. Gelukkig bedacht ik me, dat ik ook nog op de oude manier kon inbellen op een oud Windows 98 computertje. Ja inderdaad, via een oud analoge verbinding. Het duurde ruim tien minuten voordat het mailtje verstuurd was, maar dat maakte natuurlijk niet uit. Wel bedacht ik me hoe we destijds in godsnaam zo konden internetten. Bij het opbouwen van het hotmail scherm, moest ik namelijk ook ruim een minuut wachten voordat die compleet op het scherm stond. Oude computer nostalgie dus.
Mazzel
6 mei 2008
De wedergeboorte van de godin Tara
Rachel en ik waren op het moment van deze geboorte bezig een broodje te eten. Het was eindelijk lekker weer, en daar wilde we gebruik van maken doormiddel van een bezoekje aan een buiten zwembad te brengen. Vorig jaar hadden we de gehele zomer geen gebruik gemaakt van het mooie 50 meter buitenbad die op ‘maar’ een half uurtje fietsen van ons huis ligt. Al met al een mooie zonnige dag die een extra dimensie kreeg toen een gezamenlijke vriend s’avonds ons belde met het blije nieuws van de geboorte van zijn dochter. Rachel en ik waren dus blij verrast, al moet ik toegeven dat ik op een gegeven ogenblik wel besefte dat ik de baby geboorte poel had verloren. Ik zat er ‘slechts’ 16 dagen naast, en bovendien had ik op een jongetje in gezet. Maar dat is natuurlijk helemaal niet belangrijk. De link van de geboorte van Tara zal in ieder geval altijd gemaakt worden met die mooie zonnige zondag in mei.
Nou zat ik deze avond eventjes te internetten en bedacht me opeens dat ik de betekenis van de naam Tara wel eens kon opzoeken. Het duurde niet lang voordat ik er achterkwam dat er een godin genaamd Tara in het Boeddhisme een rol meespeelt. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Tara_%28Buddhism%29 . Wat ik van de Wikipedia site heb begrepen is de boeddhistische Tara de moeder van de vrijheid en symboliseert ze het succes in werk en persoonlijk behaalde resultaten. Ik legde, toen ik dat las, meteen de link met de geboorte die afgelopen zondag plaats had gevonden. Een baby op de wereld neer zetten is natuurlijk een hele prestatie. De boeddhisten geloven trouwens in reïncarnatie, dus wie weet is de godin van weleer weer tot leven gekomen.
Hoe het kleintje eruit ziet weten Rachel en ik nog niet, maar je kan je voorstellen dat we binnenkort eventjes gaan kijken. Deze geboorte was trouwens de eerste van de drie die ons deze maand te wachten staan. Er staan namelijk nog 2 bekenden van Rachel en mij op knappen. De mei maand van 2008 zal bij ons in ieder geval de geschiedenis in gaan als : mei maand, baby maand.
Mazzel
Nou zat ik deze avond eventjes te internetten en bedacht me opeens dat ik de betekenis van de naam Tara wel eens kon opzoeken. Het duurde niet lang voordat ik er achterkwam dat er een godin genaamd Tara in het Boeddhisme een rol meespeelt. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Tara_%28Buddhism%29 . Wat ik van de Wikipedia site heb begrepen is de boeddhistische Tara de moeder van de vrijheid en symboliseert ze het succes in werk en persoonlijk behaalde resultaten. Ik legde, toen ik dat las, meteen de link met de geboorte die afgelopen zondag plaats had gevonden. Een baby op de wereld neer zetten is natuurlijk een hele prestatie. De boeddhisten geloven trouwens in reïncarnatie, dus wie weet is de godin van weleer weer tot leven gekomen.
Hoe het kleintje eruit ziet weten Rachel en ik nog niet, maar je kan je voorstellen dat we binnenkort eventjes gaan kijken. Deze geboorte was trouwens de eerste van de drie die ons deze maand te wachten staan. Er staan namelijk nog 2 bekenden van Rachel en mij op knappen. De mei maand van 2008 zal bij ons in ieder geval de geschiedenis in gaan als : mei maand, baby maand.
Mazzel
3 mei 2008
Een schip of een boot
Rachel en ik waren laatst bij haar ouders op visite. De kleintjes Tijn en Tom waren daar ook, want die waren namelijk voor een paar dagen te logeren. Op een gegeven ogenblik loop ik naar Tijn toe die met zijn speelgoed aan het spelen was. Ik vroeg of hij het een mooie boot vond. Tijn verbeterde me onmiddellijk door mij te zeggen dat het geen boot was, maar een schip. Ik vroeg hem daarna wat het verschil was tussen die twee. Tijn vertelde mij overtuigend dat een schip een mast heeft, en een boot niet. Kijk, weer wat geleerd dacht ik bij mezelf. Dit keer wel van een bijna 4 jaar oud kind, maar toch.
Vandaag waren Rachel en ik in de stad en zijn daarna ook nog even naar het IJsselmeer park geweest. In het water zagen wij daar natuurlijk erg veel boo… eh schepen varen. Toen pas gingen we twijfelen of Tijn het wel bij het rechte end had. Ik vertelde Rachel dat als we thuis waren ik het meteen op het internet ging uitzoeken. We waren dus toch wel nieuwsgierig geworden wanneer het nu een boot, of een schip is.
Eenmaal thuis aangekomen kwam ik op de volgende Wikipedia site uit : http://nl.wikipedia.org/wiki/Schip_%28transportmiddel%29 .
See for youreself.
Mazzel
Vandaag waren Rachel en ik in de stad en zijn daarna ook nog even naar het IJsselmeer park geweest. In het water zagen wij daar natuurlijk erg veel boo… eh schepen varen. Toen pas gingen we twijfelen of Tijn het wel bij het rechte end had. Ik vertelde Rachel dat als we thuis waren ik het meteen op het internet ging uitzoeken. We waren dus toch wel nieuwsgierig geworden wanneer het nu een boot, of een schip is.
Eenmaal thuis aangekomen kwam ik op de volgende Wikipedia site uit : http://nl.wikipedia.org/wiki/Schip_%28transportmiddel%29 .
See for youreself.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
