Eggerland.. Mijn eigen remake

Toen ik nog in de eerste klas van de middelbare school zat, had ik op woensdag (kan ook donderdag geweest zijn. Het is alweer 25 jaar geleden waar ik het nu over heb) altijd de eerste vier uur vrij en had daarna vier uur les. Aanvankelijk was ik daar helemaal niet blij mee, maar de ervaring leerde dat ik die eerste vier uur lekker kon uitslapen, of rustig kon besteden aan huiswerk. Zo erg was het dus ook weer niet.

Op een van die woensdagen had ik mazzel. Ik was wel vroeg mijn bedje uit gegaan, maar kwam erachter dat ik helemaal geen huiswerk hoefde te maken. Dus ik had toen de keuze om weer mijn bedje in te duiken, OF om de oude MSX home computer maar weer eens aan te zwengelen en een potje Eggerland te gaan spelen. Ik koos dus voor die laatste optie. Eggerland was een van die spellen die we vroeger enorm vaak hadden gespeeld. Ook nog op de lage school, zaten we met vriendjes uren achter dit spel om de puzzel levels uit te spelen. Die woensdag ging het erg lekker, en ik had al een level of 40 opgelost totdat mijn moeder me eraan herinnerde dat ik toch echt naar school moest gaan. “Wat zonde” opperde ik, want ik moest de computer nu uit zetten natuurlijk. Maar klimaat besef leefde nog niet zo in 1987 dus opperde mijn moeder dat ik de MSX gewoon aan kon laten, en dat ik na school (en huiswerk natuurlijk), weer verder kon gaan waar ik gebleven was.

Zo gezegd , zo gedaan. Ik stapte op mijn fiets en reed van het pittoreske Hauwert richting Hoorn (daar waar ik op school zat). Onderweg dacht ik nog even na over de levels die ik zojuist opgelost had en eigenlijk ook over het spel in het algemeen. “Je zou maar zo veel verstand van computers hebben zodat je zo’n spel als Eggerland kan maken” en “Zal ik ooit zelf zo slim zijn dat ik zoiets zelf kan doen?“ Die zinnen schoten toen door mijn hoofd. En het was dat fietstochtje naar school die ik me een paar jaar geleden ineens herinnerde. Ik had eindelijk weer een (privé) programmeer uitdaging waar ik zolang naar op zoek was.

Het werd wel een meer jaren plan. Dit omdat er erg veel tijd in ging zitten, en simpel weg de motivatie er vaak niet was om zo’n groot privé project te blijven doen. Soms zat ik uren te programmeren en dan verdween het project weer voor een paar maanden in de ijskast. Niet erg natuurlijk, want ik heb er geen haast mee. Ik heb geen release datum of zo. Het is nu ook eigenlijk nog niet helemaal af, maar wilde er wel alvast een blog file over schrijven.

Ik begon met een aantal spelregels op te stellen waar mijn versie aan moest voldoen. Het hoefde helemaal geen kopie van het origineel te worden. Ik kon makkelijk wat “monsters” weglaten en mezelf toch bewijzen dat ik een spel als Eggerland zelf kon schrijven. Toch waren er een aantal van die monsters die uiteraard WEL voor moesten komen in mijn versie. Natuurlijk moest Medusa mee doen. Mijn zus en ik dachten vroeger trouwens dat het haar van medusa een kroontje was, zodat wij haar altijd de koning noemde. Kan je nagaan hoe grafisch de 8 bits tijdperk destijds was. Ook moet je met blokken kunnen schuiven en kunnen schieten op de doodskop en de wormpjes. Deze moesten dan na een halve minuut (ongeveer) ook weer terug komen natuurlijk. Dit klinkt allemaal erg eenvoudig, maar probeer dit maar eens in een database georiënteerde programmeer taal te schrijven wat eigenlijk helemaal niet bedoeld is om spelletjes mee te maken. Toch is het me weldegelijk gelukt. Al zal ik nog wel wat puntjes op de i moeten zetten om het project helemaal geslaagd te kunnen noemen. Zie het plaatje zoals mijn level 1 (tevens nu ook het enige level tot nu toe) er uit ziet. O, nog een puntje … ik heb in mijn versie een optie gebouwd die NIET in het origineel zit. In het origineel zijn alle levels qua lengte en breedte even groot (een vierkant van 11 bij 11). In mijn versie kan je die zelf instellen. Dus je kan hele kleine levels maken, maar ook hele grote. Of hele lang gerekte. Noem maar op.

Mazzel

De Kempervennen (deel 2)

Afgelopen week zijn Rachel, Nathalie en ik voor het eerst met zijn drietjes op vakantie geweest. Het leek ons een leuk idee om het Centerparks park Kempervennen nogmaals een keertje te bezoeken. Daar had Rachel mij alweer vijf jaar geleden ten huwelijk gevraagd.

We waren natuurlijk erg benieuwd wat ons poppetje van de vakantie zou vinden. Het eerste moment dat we het huisje binnenkwamen en haar in de box neerzette, moest ze wel even huilen. En die avond toen ze in een vreemd bed werd neergelegd was er zelfs een beetje paniek bij onze (morgen alweer) 10 maanden oude dochter. Maar ze raakte na een dag of twee wel gewend aan de nieuwe omstandigheden.

Wij hebben trouwens deze vakantie ook wat over onze dochter geleerd. Ze is gek op dieren. We wisten al dat ze dikke vriendjes is met hondje Lady. Maar dat ze aapjes en kippen ook erg gaaf vind, dat wisten wij nog niet. In het begin van de week gingen we namelijk met zijn drietjes naar de dierentuin in Best. Dat is niet een hele grote dierentuin, m aar wel erg gaaf. Zo kwamen we ook oog in oog te staan met wat aapjes, waar ons “aapje” met open mond naar zat te kijken. Ze gierde het uit van de pret. Bij de Kempervennen zelf heb je natuurlijk ook veel dieren. Zo hadden wij twee “huis” kippen die de eerste paar dagen telkens bij ons huisje bleven. Waarschijnlijk hadden de vorige bewoners deze kippen steeds gevoerd en kwamen ze daarom elke keer terug. Als er weer een kip voorbij kwam wandelen, kroop ze naar het raam om hem eens goed te bekijken.

In het zwembad heeft Nathalie ook haar ogen uitgekeken. We hadden zo’n zwemband gekocht waarin ze lekker kon rond dobberen. Vooral het glazen dak vond Nathalie ERRUG interessant. Al die mensen en de flinke golven (we zwommen hoofdzakelijk in het golfslag bad), vond ze allemaal mega interessant. Al met al een geslaagde vakantie dus.

Mazzel

Feiten

Ramon en ik liepen afgelopen zondag onze wekelijkse rondje door de stad en hadden het toen toevallig ook even over de Amerikaanse verkiezingen. Ik ventileerde mijn verbazing over de opmerking die een Amerikaanse senator had gemaakt dat vrouwen niet zwanger konden worden van een verkrachting omdat er dan een soort mechanisme in de vrouw dit zou verkomen. De senator kon een aantal dagen later niet anders doen dan zijn excuses aanbieden. De feiten, die je er makkelijk op na kunt slaan tegenwoordig, bewezen dat hij compleet onzin had uitgekraamd.

In het gesprek met Ramon was ik het meest verbaast dat die senator, wetend dat het verkiezings tijd is in Amerika, niet slimmer was geweest en EERST even had gecontroleerd wat hij wilde uitdragen. Hij weet dat de ogen van het Amerikaanse publiek juist in deze tijd gefocust zijn op wat de campagnes allemaal te vertellen hebben, en toch kraamde hij zomaar wat uit zonder het te controleren. We grapte nog dat die Amerikanen eigenlijk knetter gek zijn(vooral de republikeinen), maar wat we nog niet konden weten, was dat in de zelfde week er een Nederlandse politicus zich over dit onderwerp ging buigen. En dan heb ik het natuurlijk over mr van der Staaij.

De rest van deze blog gaat dus over de opmerking van deze zogenaamde politicus. Als eerst wil ik even dit kwijt. Hij opperde dat de kans op zwangerschap na een verkrachting erg klein is. Mr van der Staaij.. Een kleine kans (of percentage) zegt helemaal niets zonder dat je ook het geheel (100 %) erbij vermeld. Als ik zeg dat iets maar 1 % is kan je denken dat het weinig is. Maar als ik bijvoorbeeld 1 % van onze Melkweg bedoel heb ik het nog steeds over honderdduizenden sterren. Dat is dus nog steeds een heleboel. Ten tweede heeft van der Staaij dus de zogenaamde feiten niet gecontroleerd. Want dan had hij geweten dat de kans op zwangerschap precies even groot is als bij normale geslachtsgemeenschap. En dat komt neer op een procent of 7 (hoorde ik op tv) .. Dus als mr van der Staaij het verhaal had uitgezocht en de feiten hadden aangeven dat er bijvoorbeeld 10.000 verkrachtingen per jaar zijn waarvan er een slordige 5 vrouwen zwanger zijn geworden. Dan had hij een punt. Maar dat is niet het geval. Op internet kon ik de geschatte aantallen niet echt achterhalen, maar dat we maar het puntje van de ijsberg weten, mag duidelijk zijn (lang niet iedereen doet aangifte natuurlijk). Ik las ergens dat in 2002 er tussen de 15.000 en 16.000 aanrandingen en/of verkrachtingen zijn gemeld. Nou, neem daar 7 procent van en je weet dat van der Staaij zijn opmerkingen rechtstreeks de prullenbak in kunnen….

Al met al heeft mr van der Staaij zichzelf behoorlijk in de nesten gewerkt, want heel (politiek) Nederland valt nu over hem heen. Mezelf dus meegetelt, want ik vond dat ik hier wat over moest schrijven.


Mazzel

Te Koop

Het verkoop bord hangt nog niet aan ons raam, maar we zijn wel al begonnen met een traject om ons huis te verkopen. Aankomende dinsdag komt een styliste voorbij die foto’s komt maken die straks op Funda.nl komen te staan. Al met al wordt het dus een spannende tijd voor ons.

Het lijkt een onmogelijke taak. De huizenmarkt heeft er volgens mij nog NOOIT zo slecht voor gestaan. Maar Rachel en ik gaan het toch proberen. Niet omdat we weg moeten.. Nee, we willen graag naar een eensgezinds woning voor als Nathalie straks ouder is. Bovendien is er in dit appartementje geen ruimte voor een broertje of zusje voor haar. Kortom, genoeg reden dus om eens om ons heen te gaan kijken.

We begonnen dit traject met het uitnodigen van maarliefs drie makelaars. Met alle drie hadden we een goed gesprek gehad. Dus het werd voor ons wel lastig om uiteindelijk een keuze te maken. Maar dat is toch gelukt. We hebben voor Vidra vastgoed gekozen. Een NVM makelaar die bekend is in Hoorn en omstreken. Hopelijk helpt dat bij de verkoop. Bovendien zijn hun lekker scherp geprijsd, en dat scheelt natuurlijk ook. Vidra kan zelf ook foto’s maken voor op funda.nl, maar raadde ons aan om dat door een styliste te laten doen. Dit is wel duurder, maar volgens de makelaar levert dit betere kwaliteit foto’s op. En elk voordeeltje wat we kunnen behalen, is natuurlijk welkom. Toen de keuze dus op Vidra viel, en de datum met de styliste was gemaakt, konden Rachel en ik dus met het voortraject beginnen. Het huis moet er natuurlijk prachtig uitzien op de foto’s dus hebben we deze week er een schoonmaak/opruim week van gemaakt. De piek van die week was dit weekend. Je herkend het zowat niet meer mocht je een keer op visite komen. Alles ziet er keurig opgeruimd uit en het ruikt overal ook weer heerlijk. Nathalie heeft met open ogen gekeken hoe haar papa en mama dagen lang door het huis heen liepen in de hoop dat de styliste aankomende dinsdag met een tevreden gezicht de foto’s komt maken.

Al met al hoop ik dat het allemaal snel zal gaan. De makelaar zei zelf ook nog dat het verstandig is om zelf ook reclame voor ons huisje te maken. Dus bij deze. Ben je iemand die geïnteresseerd is in een leuk appartementje in de Grote Waal. Ken je iemand, of wil je iemand kennen (eh?)… laat dan van je horen.

Mazzel.

Steeds actiever

Ons poppetje Nathalie wordt steeds actiever. Normaal gesproken kon je haar zonder al te veel problemen gewoon in de box neerleggen, maar tegenwoordig wil ze steeds vaker zitten. Dat kan je al merken als je de fles aan haar geeft. Nadat die (meestal) helemaal verorberd is (de inhoud wel te verstaan), gaat dat nekkie van haar al omhoog. Zo van : “fles voorbij, ik wil weer zitten.”

Met het zitten, ZITTEN we in een tussenfase. We kunnen haar wel even overeind helpen, en dan blijft ze ook wel even overeind. Maar als ze dan een speeltje ziet (of haar voetjes), reikt ze daar al snel naar en valt onze lieve baby weer om. Op de zachte bank is dat geen probleem natuurlijk, maar op het speelkleed WEL. Het is al een aantal keer gebeurd dat ze haar hoofdje heeft gestoten bij het vallen. Je kan wel raden dat ze dan zeer in paniek is. Overspannend huilen noem ik dan wel eens. Dat klinkt heel anders als gewoon huilen voor als ze bijvoorbeeld erg moe is.

Die steeds maar actiever wordende dochter van ons kreeg het gister voor elkaar om zichzelf om te draaien TERWIJL ze nog in de slaap zak lag. Ze wilde, waarschijnlijk vanwege de warmte, in de middag niet slapen en bleef maar huilen. Toen ik even ging kijken lag mevrouw dus op haar buikje. Ze keek me aan zo van : ‘vraag het niet aan mij, ik weet ook niet hoe dit heeft kunnen gebeuren’.

Toen ik vanochtend de fles van zeven (tegenwoordig zeven uur, dat is als ze niet al eerder zelf wakker is geworden), trof ik weer een nieuw tafareel aan. Ze lag nog wel op haar rug, maar had de gehele slaapzak los weten te wurmen. Aangezien ik haar de middag ervoor op haar buikje aantrof in bed, had ik deze extra stevig vastgemaakt onder het matras. Maar dat had dus niets geholpen. Nathalie lag een beetje overdwars en keek me weer aan met van die vraagtekens…. Ze moest er ook erg bij lachen, want ze was er waarschijnlijk ook erg trots op dat ze dat voor elkaar had gekregen.

Mazzel.

Close encounters of the "SNAKE" kind

In mijn weblog “Main power is offline” vertelde ik al dat ik naar het ziekenhuis was geweest voor een intake gesprek met een Duitse arts die mijn maag/duizeligheids problemen gaat bekijken. Die intake dag mocht ik dus ook meteen langs poli 1, waarvan ik in die vorige blog dus al uitgebreid verslag heb gedaan. The Story continues, want er volgden nog 2 onderzoekjes.

Voor de tweede onderzoek was ik totaal NIET zenuwachtig. Sterker nog, deze tweede onderzoek was zelfs wel interessant om mee te maken. Ze gingen namelijk een buik echo van mijn organen maken. Die vond niet plaats op poli 9, waar Rachel haar zwangerschaps echo’s heeft gehad, maar op poli 14. Aangezien ik wist dat echo’s geen pijn doen, begon ik al snel een praatje met de dienstdoende “echoscopist” . Als ik normaal gesproken bij klanten kom, vind ik het ook interessant hoe zij hun werk doen en zo. Ik stel daar dan ook wel eens vragen over. Nou, dit onderzoek was perfect om eens te vragen hoe de echoscopist haar werkdag beleeft. Al met al was het dus een interessante ervaring en de uitslag gegevens ging ze weer doorgeven aan de dokter die de intake gesprek heeft gedaan.

Eh.. En dan was er ook nog het DERDE onderzoek. Vooraf gezien, leek dit de zwaarste van allemaal te gaan worden, en ergens was dit ook zo. Ik mocht afgelopen dinsdag namelijk me melden bij poli 12 voor een gastroscopie.. EN WAT??? Ja een gastroscopie. Dan gaan ze met een slang door je neus (of keel) naar binnen om je maag van binnenuit eens goed te bekijken en ook om stukjes weefsel af te nemen. In de intake gesprek vreesde ik al dat de Duitse dokter dit onderzoek ging voorstellen omdat mijn moeder hem laatst namelijk ook had gehad. JA DUS… ik mocht ook kennis gaan maken met de slang.

Daar zaten we dan (Rachel was voor dit onderzoek mee)… te wachten in de wachtkamer totdat het MIJN beurt was. Rachel en ik hadden trouwens wel een prachtig uitzicht op het oude gedeelte van het ziekenhuis. Daar waar zij gelegen had toen ze de laatste weken van haar zwangerschap met een hoge bloeddruk niet meer thuis mocht vertoeven. We konden ook de ramen zien van de verloskamer waar ons poppetje ter wereld is gekomen. Al wisten we van buitenaf trouwens niet precies welke het was. Maarja. Het was toch weer even gaaf om het gezien te hebben…..

Het wachten duurde trouwens enorm lang. Eerst kwam er een spoedgeval tussendoor. In een ziekenhuis bed werd een jong grietje poli 12 binnengereden. Toen lachte ze nog, maar een half uurtje later, toen ze de poli weer uit werd gereden, kon je duidelijk zien dat ze zwaar toegetakeld was. Eh… en toen moest ik dus nog he…. Brrrr…. Na dit voorval moest ik evengoed nog een flinke tijd wachten voordat ik aan de beurt was. De slang waarmee ze mijn scopie gingen doen, moest namelijk nog schoongemaakt worden. Ik had namelijk op aanraden van de Duitse dokter, om een specifieke NEUS slang scopie gevraagd. Hij deed het voorkomen dat dit een prachtig alternatief is voor de slang in je keel. Voor de keel variant is het zelfs verstandig dat ze je met een roesje even in laten slapen, zodat je ongeveer twee uur later weer bij komt. Je bent dan wel een hele dag kwijt en bovendien kwam het idee van het bewustzijn verliezen (verwijzing naar : main power is offline) als zeer onwenselijk bij mijn over… Kortom, ik wachtte wel even totdat die neus slang, waarvan er kennelijk maar eentje in het hele ziekenhuis aanwezig is, compleet was gereinigd.

Na bijna TWEE uur wachten, kwam er een zuster me ophalen.. Stijf van de zenuwen liep ik met haar mee. Ik werd een kamer ingeloosd waar maarliefs vier artsen/verpleegsters op me zaten te wachten. Ze stelde zich allemaal voor, maar de namen echt onthouden zat er met die zenuwen niet in. Ik mocht mijn bril afdoen en kreeg een klein bekertje met een goedje daarin in mijn handen geschoven. De verpleegster, die me ook uit de wachtkamer had opgehaald, vertelde met een rustige stem dat dit goedje het opborrelen van sappen in je maag moest voorkomen zodra de slang eenmaal in je maag zat. Ik vroeg nog of het een smerig goedje was, en kon na het opdrinken daarvan bevestigen wat zij der over gezegd had. Het was gelukkig niet smerig. Daarna moest ik een soort gel in mijn neus inademen. Dit zou een verdovende EN ook smerend effect hebben. Het is wel een vreemde gewaarwording om gel op te gaan snuiven, maar met een best inadem beweging zat het spul letterlijk overal op mijn gezicht. Maar gelukkig ook in mijn neus. Ik mocht op mijn linker zij gaan liggen en kreeg allemaal adviezen hoe ik het beste deze close encounter zou overleven.

En daar kwam ie dan. De arts die de scopie ging doen, stelde me gerust door te vertellen dat de gehele operatie niet langer dan 5 minuten ging duren. Een zwarte slang, met een vel wit lichtje bovenop, werd toen in mijn arme neusgat gepropt. Eerst was het nog een vreemd gevoel, maar naarmate hij bij mijn keelgat terecht kwam, werd het toch even onprettig. Dan krijg je kots neigingen natuurlijk. De aardige verpleegster bleef steeds aan de hoofdkant van het bed staan om mij gerust te stellen en adviezen te geven.. “goed doorslikken nu”.. Dus dat deed ik dan maar (had niet echt een keuze). Het zwaarste zat er toen op. De slang was in notime afgedaald tot in mijn maag en als de arts hem dan even stil hield, was het nog redelijk te doen ook. Maarja, soms moest de slang weer bewogen worden natuurlijk, en dat was nog steeds een knap irritant gevoel kan ik je verklappen.

Ik heb zelf niet naar het scherm gekeken (kon wel, maar ik was even afgeleid zeg maar), maar hoorde de arts wel opdrachten geven aan zijn collega’s. Bij het weghalen van de stukjes weefsel, heb ik slechts bij eentje echt gevoeld dat er in me “geknipt”werd, maar verder heb ik daar geen last van gehad.

Het goede nieuws kwam gelukkig al snel, de slang mocht er weer uit. Ik mocht mijn neus even snuiten om al die gel er uit te laten komen.D at bleef ik het uur na de scopie ook nog doen, want kennelijk had ik veel van dat spul opgesnoven. De rest van de dag had ik trouwens vaak het gevoel dat die slang nog in mijn keel zat. Ook had ik af en toe wel buikpijn en zo…. Maar de dag erna waren deze klachten al weer vertrokken.

Al met al zitten de 3 onderzoeken er nu op.. Ik heb binnenkort een afspraak met de Duitse dokter en dan zullen we de test resultaten bespreken. Maar daar kom ik wel weer eens op terug.

Mazzel

Een aandacht trekkende middag

Rachel en ik waren al een hele poos niet meer in de stad geweest. Het slechte weer, en onze overvolle agenda zorgde er steeds maar weer voor dat een bezoekje aan de gezellige binnenstad van Hoorn er maar steeds niet in zat.

Afgelopen zaterdag kwam daar gelukkig verandering in. Het weer begon eindelijk een keertje mee te werken, en de agenda was leeg, dus grepen we die mogelijkheid meteen aan. Nathalie ging mee natuurlijk, dus moesten we eerst even overleggen hoe we de (alweer) acht maanden oude dochter van ons mee gingen nemen. We besloten om de draagzak weer eens van zijn plek te halen. We gingen dus met de auto naar het transferium, en daarna ging papa de ruim acht kilo zware baby in de draagzak dragen. Dit ging overigens wel lekker hoor, maar na een poosje lopen begin je het wel te merken dat Nathalie GEEN klein babytje meer is (hahahaha).

De draagzak heeft daarin tegen wel erg veel voordelen. Dat hadden we namelijk al eens gemerkt toen Nathalie en ik boodschappen gingen doen en zij toen ook in die draagzak zat. We hadden namelijk deze keer ook weer veel bekijks. Eerst gingen we even lekker een terrasje pikken op de rode steen, en toen al werden er vele blikken naar ons babytje geworpen. Daarna, toen we bij de ijswinkel een ijsje gingen halen, werden we zelfs aangesproken door een aardige dame. Ze vond Nathalie wel zo’n lief babytje.

Toen we op de terug weg naar de auto aan het wandelen waren, viel Nathalie in de draagzak in slaap. We wisten dat als we haar weer in de maxicosie zouden leggen en daarna (bij thuiskomst) haar der weer uit zouden halen, dat ze dan niet lekker had kunnen slapen. Kortom, papa offerde zich op en stelde voor dat hij met de slapende baby naar huis ging wandelen. Dat is ongeveer een half uurtje, en dan kon Nathalie mooi even een tukkie doen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar een slapende baby in de draagzak schijnt nog liever te zijn (kennelijk), want we werden toen NOG MEER aangesproken. Papa en Nathalie stonden voor het stoplicht te wachten en toen kwam er een auto voorbij met allemaal zwaaiende mensen erin. Zij hadden Nathalie ook zien slapen natuurlijk. Eenmaal in de grote waal zelf, kwam ik zo’n gezellige Surinaams moedertje tegen en die begon meteen te lachen. Ze opperde dat dit wel een erg makkelijke manier van vervoeren was.

Al met al was het een geslaagde en aandachttrekkende middag geweest.

Mazzel

Main power is offline

Toen het ambulance personeel mijn collega aan het helpen waren toen ze een hersenbloeding kreeg, en ook toen Nathalie geboren werd, sloeg ik me er nog doorheen. Maar gister ging het licht toch echt even uit… Main power ging offline.

Ik was gister in het ziekenhuis voor een intake gesprek met een echt Duitse dokter (zal zijn naam niet vermelden). Ik was daar om nou maar eens uit te sluiten waar die duizeligheids problematiek, waar ik al jaren mee loop, vandaan komt. Ik weet dat het met eten in het algemeen te maken heeft , dus verwees mijn huisarts me door naar poli 17 van het ziekenhuis. Het is de bedoeling dat ze hier een onderzoek naar mijn maag en darmen gaan doen (waar ik namelijk ook wel vaak last van heb en ik vermoed een verband) . Naast het algemene intake gesprek, moest ik ook even naar poli 1 toe om wat bloed af te nemen. Niet echt een hobby van mij en ik ben daar al eens diverse keren “onwel” geworden (zeg maar).

Het was weer eens mega druk op poli 1.. Dat lijkt altijd wel zo te zijn, want toen ik daar met Rachel was (tijdens haar zwangerschap), was er ook nog maar net plek om te kunnen zitten. Ondanks dat, was ik toch vrij snel aan de beurt. Ik mocht al snel naar bloed afname kamer 11.. Het eerste wat me daar opviel was dat er GEEN mogelijk aanwezig was om even te gaan liggen. Normaal gesproken, bij de voorgaande keren dat ik op poli 1 was, was die mogelijkheid er wel en verklapte ik de dienst doende arts alvast dat ik daarop zou eindigen (wat dan ook elke keer gebeurde). Die mogelijkheid was er nu dus niet, en dat stelde mij niet gerust. Ik had de aardige dame, die waarschijnlijk de hele dag in armen zit te prikken, wel alvast gewaarschuwd dat dit na de tandarts op de tweede plek van minst favoriete hobby’s stond en dat ik dus wel eens onwel zou kunnen worden.

Ik besloot NIET te gaan kijken. Maar ja. Zo’n naald voel je altijd natuurlijk. Ik probeerde steeds maar weer aan leuke dingen te denken. Hoofdzakelijk aan ons poppetje Nathalie en over hoe trots we zijn dat ze zich al kan omdraaien (en ook al weer terug draaien). Maar het concentreren werd steeds moeilijker. Het beeld werd steeds donkerder en ik zag een groeiende aantal zwarte vlekken voor mijn ogen verschijnen. Ik besloot om het bij foto’s te houden. Ik probeerde dus foto’s (zoals mijn bureaublad op mijn werk) voor de geest te halen (waar Nathalie en Rachel natuurlijk opstaan). Zodoende hoefde ik me maar op 1 ding te consenteren. Maar ook dat plaatje werd steeds meer overschaduwd door de oprukkende zwarte vlekken.

RED ALERT.. main power is about to go offline.. “Verzin iets?” beval ik mezelf. Maar het was al te laat. Ik hoorde nog net mijn bril op de grond vallen en de arts hem oprapen. Een tel later kickte de backup generator in, want ik hoorde een tweede arts de kamer binnen wandelen. Die nam me mee naar een kamer waar ze WEL een ligstoel hadden. Daar kon ik dus weer bijkomen. Daarin heb ik zeker een minuut of 10 gezeten voordat alle symptomen (zoals tintelende handen en zo) weer verdwenen waren. Toen ik eenmaal weer buiten was, ben ik het eerst stuk naar huis (ik was op de fiets) gaan lopen. Ik vertrouwde het nog niet helemaal en was blij dat ik zo ie zo voor de fiets had gekozen. Met de auto had ik het gewoon niet gedurfd.

Mazzel

Omdraaien

Afgelopen weekend was Rachel met Expreszo weg voor het jaarlijkse uitje. Aangezien Rachel na dit jaar gaat stoppen met theatersport, was dit haar laatste keer dat ze van het weekendje weg kon genieten. En, wat ik begrepen heb, heeft ze dit dan ook volop gedaan.

Nathalie en ik waren dus het hele weekend met zijn tweetjes. En we hebben ons ook vermaakt hoor. Onze kleine meid heeft het omrollen in de box nu helemaal onder de knie. Dit houdt in dat ze in notime op haar buikje ligt met haar hoofdje omhoog. Aanvankelijk vind ze dit prachtig, maar het omhooghouden van je hoofd, kost natuurlijk wel veel energie. Dus als ze dan moe wordt, begint ze een beetje te jammeren en moet papa ingrijpen. Het terug rollen heeft ze wel al onder de knie, maar ze doet het niet vaak. Dus dat moet papa dan maar doen als ze begint te huilen.

Dit doet papa met veel plezier hoor, maar als ik haar terug gerold heb op haar rug, duurt het meestal niet lang voordat mevrouw toch weer besluit om weer op haar buikje te gaan liggen. Soms zelfs al binnen tien secondes. Kortom, papa’s weekend bestond veel uit het steeds maar terug rollen van zijn dochter. Het wippertje, die Nathalie van “ome” Ramon heeft gekregen, bood op een gegeven ogenblik uitkomst. Nathalie vindt het de laatste tijd ook heerlijk om daarin te zitten. Mooi een beetje spelen en heen en weer wippen in dat stoeltje, vind ze prachtig.

Toen mama zondag in de namiddag weer terug kwam, was Nathalie natuurlijk erg blij. Papa kon met vol trots vertellen dat Nathalie haar omrol diploma nu echt wel gehaald had.

Mazzel

De voetbal poule

Zolang ik Erwin (een vriend van ons) al ken, organiseert hij al voetbalpoules. Sterker nog, de aller eerste keer dat ik hem zag, was hij bezig met het “verwerven” van deelnemers aan de poule van dat jaar. Ik was met mijn neef Mark mee naar een schoolfeest, en hij was een oud klasgenoot van Erwin en zodoende kwam ik met hem in aanraking. Ik wilde wel meedoen natuurlijk, en dat is tot op de dag van vandaag een traditie geworden.

Elke twee jaar (elk EK en elk WK dus), buig ik me weer over de Excel sheet waarop de nog te spelen wedstrijden worden weergegeven. Tot nu toe is het me 1 keer gelukt om de poule ook daadwerkelijk te winnen. Dat was wel een gelijke stand, want er waren meerdere mensen met de zelfde hoeveelheid punten, maar dat mocht de pret niet drukken. Daarna werden de successen (voor mij dus) minder. Normaliter eindig ik ergens in de middenmoot.

Dat leek dit EK weer het geval te zijn. Na de eerste drie dagen stond ik op ongeveer de 130ste plek (van de bijna 200 deelnemers). Mijn aandacht dreigde te verslappen tot op een dag dat ik een behoorlijke spurt in het klassement maakte. Ik had namelijk een aantal wedstrijden in de poule van Nederland goed voorspeld. Dus ook de nederlaag tegen Duitsland. Ik steeg ineens naar de 21ste plek. Zo leek de poule van dit jaar dus toch nog redelijk te gaan verlopen. Na die 21ste notering zakte ik weer een beetje weg. Volgens mij ergens op de 35 plek of zo. Totdat er WEER een spurt plaats vond. Ik had de wedstrijd Nederland-Portugal en Duitsland-Denemarken precies goed voorspeld. Ik haalde al met al genoeg punten binnen zodat ik op 17 juni de EERSTE PLEK in de poule behaalde. Dat alleen al is reden genoeg om het een succesvolle editie te noemen. Zelfs als ik de poule uiteindelijk niet zou winnen. De dag erna moest ik de eerste plek al weer afstaan en sta nu al twee dagen op de tweede plaats.

Nu dat de groepsfase voorbij is en de knock out fase morgen gaat beginnen, heb ik goede moed dat ik aan het einde van de rit nog steeds een hoge notering heb. Het liefst ga ik weer eens winnen natuurlijk, maar dat moet de komende tijd uitwijzen. Mijn uiteindelijke plek aan het einde van het EK zal ik wel even twitteren, en dat kan je aan de rechterkant van de blogfiles pagina terugzien.

Duim voor me…. mazzel

Maar twee

Ik baal een beetje van mezelf. Het is me namelijk nu twee keer overkomen dat ik per maand maar twee stukjes op mijn weblog heb geschreven. Ik heb er wel een goed excuus voor, maar jammer vind ik het wel. Ik wil namelijk altijd minimaal drie stukjes schrijven zodat mijn lezers op de hoogte blijven van wat ik zoal meemaak.

Het excuus verhaal komt nu… Ik heb in 2007 al eens een stukje geschreven over de serie Primeval wat toen nog op Talpa (ja ja, dat bestond toen nog) werd uitgezonden. Uiteindelijk had ik drie seizoenen van deze serie gekeken en daarna verdween het van de Nederlandse buis. Helemaal klopt dit verhaal niet, want ik heb seizoen 2 of 3 helemaal via youtube gevolgd, maar het fijne weet ik daar niet meer van. Al met al eindigde seizoen drie met een mega open einde, dus ik wist dat er ooit eens een vervolg gemaakt moest worden. De “gewone” Nederlandse zenders hebben dit verhaal nooit van Talpa overgenomen, dus verdween de serie in de vergetelheid. Totdat ik toevallig een keer op youtube naar stukjes zat te zoeken. Tot mijn verbazing waren er nog twee seizoenen bijgemaakt. Nummer vier en nummer vijf dus. En DAAR ben ik dus de gehele tijd naar aan het kijken. Hoofdzakelijk als ik alleen thuis ben (en Nathalie slaapt), en dat zijn meestal de tijden dat ik een weblog bedenk en uitwerk. Hoe dan ook. Ik ben nu weer up to date en ik verheug me nu al op een eventuele zesde seizoen, want ook nummer vijf liet een mogelijkheid open om weer verder op te borduren.

Voor diegene die de serie niet kennen, laat ik natuurlijk een youtube stukje achter. De serie gaat over een groep wetenschappers en soldaten die erachter zijn gekomen dat er zo nu en dan scheuren in de tijdlijn voorkomen. Beesten van bv de verre geschiedenis, maar ook toekomstige beesten die nu nog niet bestaan, komen door die tijdscheuren naar het heden en zorgen nogal voor overlast. En dat laat dit onderstaande youtube filmpje wel even zien. Met een van mijn favoriete dino … en dan heb ik het natuurlijk over de T-REX.

http://www.youtube.com/watch?v=PqdDhdo_1cs (ps: weer even knippen en plakken.. nieuwe blogger is zo bagger met linkjes.. mijn excuses)


Mazzel

Goed of fout

Laatst zaten Rachel en ik naar de film Doodslag te kijken. De hoofdrol werd daarin vertolkt door Theo Maassen, en dat deed hij behoorlijk goed moet ik je vertellen. Al vond ik het verhaal op het einde wel een beetje onrealistisch worden.

Wat ik persoonlijk zo erg goed vond van deze film is dat ze een bepaalde situatie van meerdere kanten belichten. Theo (zijn personage moet ik zeggen natuurlijk) speelde een ambulance broeder die op weg was naar een zwangere vrouw in nood. Onderweg worden ze “lastig” gevallen door een groep jongeren waarvan der eentje beweerd ook medische hulp nodig te hebben. De situatie loopt uit de hand en om toch op tijd bij de vrouw te komen, deelt Theo een dreun uit aan een van die jongens. Gevolg…. Jongen hartstikke dood. Theo moet daarvoor natuurlijk naar de gevangenis, maar er moet nog wel even bij gezegd worden dat de vrouw (en de baby) WEL gered werden.

Na zijn periode in de bak, leert Theo een cabaretier kennen en die huurt hem in als persoonlijke chauffeur. Tijdens zijn optreden belicht die cabaretier het voorval steeds vanuit een andere hoek. Zo benadrukt hij de ene avond dat Theo een held was omdat hij een baby heeft gered, maar de andere avond over hoe een schurk hij wel niet was. En dat hij het leven van een volledige familie heeft verwoest door die ene zware klap.

De dag nadat we de film gezien hadden, reed ik in de ochtend naar mijn werk toe. Nog even nadenkend over de film natuurlijk. Op een gegeven ogenblik zie ik schuin aan de overkant een meneer op een wel hele rare plek langs de weg staan. Zo net vlak achter een brug. Daar waar niemand wat te zoeken heeft. Zeker niet zo dicht bij de weg.. Wat blijkt nou, het was een agent die kennelijk z’n bonnen quotum nog niet gehaald had (enne mr de agenten.. niet ontkennen… ik heb insite information dat zo’n quotum daadwerkelijk bestaat). Hij zou de niets vermoedende 82 kilometer rijdende burgers wel even van hun zuurverdiende centen af helpen. Ik hoefde zelf niet bang te zijn voor zo’n bon, want de knight reed keurig 80 op de cruise control, maar toen ik een slordige 10 seconde later een tegenligger (en eventuele slachtoffer) tegenkwam, kon ik het niet laten om even een lichtsignaal te geven. Achter mij reed een auto op ongeveer 200 meter afstand. Die wagen bleef de eerste paar minuten zelfs zijn tegenliggers waarschuwen voor het naderende onheil.

Een gevoel van samenhorigheid kwam bij mij bovenborrelen. Maar mijn gedachten waren ook nog bij die cabaretier van de film. Ik bedacht me hoe hij DIT “verhaal” ook vanaf een andere kant zou kunnen belichten. Het duurde niet lang voordat ik me een voorval uit 1992 kon herinneren. In dat jaar liep ik stage in Volendam en kwam ik dagelijks met de bus over deze zelfde provinciale weg. Ik herinnerende me het nieuws over een jonge vrouw met meerdere kinderen(weet even niet meer hoeveel), die bij een ongeluk om het leven waren gekomen. Ik hoorde de cabaretier de kant van oom agent al kiezen en hem helemaal de hemel in aan het prijzen was. Oom agent was er voor DIE mensen die het niet erg vinden om wat later thuis te zijn. Zolang ze maar veilig waren.

Mijn samenhorigheids gevoel van zojuist was opslag weer verdwenen. “Leuk hoor zo’n film.”.. bedacht ik mezelf.. “Ik kan nu niet eens meer opmaken of oom agent nu de bad guy is of niet”.

Mazzel

De fles van zes

Elke dag gaat bij mij de wekker al om zes uur. Het is dan tijd om onze kleine meid de eerste fles van de dag te geven. Momenteel zitten we op vier flessen per dag en daarnaast geniet ze ook nog van een fruithapje. Het is een beetje zo gegroeid dat ik die eerste fles doe en die heb ik de fles van zes genoemd.

Vanochtend was het weer zo ver. De wekker ging af en ik liep (na het klaarmaken van de fles) Nathalie’s kamertje binnen en deed het licht aan. Ik pakte alvast de nieuwe luier uit de commode en daarmee behaalde ze weer een nieuwe mijlpaal in haar leven, want dit was de eerste maatje drie luier die ze aan zou krijgen. Mevrouwtje Muis was trouwens al wakker. Met flinke uitrek bewegingen (heeft ze van haar vader), was ze bezig om over haar slaap heen te komen. Haar oogjes gingen open en toen ze me zag, kreeg ze meteen een glimlach op haar gezicht.. Een beter begin van de dag kan je je haast NIET voorstellen kan ik je vertellen. Ik pakte de dame op en ging naar beneden om haar de fles te geven. Aanvankelijk deed ik dat altijd anders. Toen verschoonde ik eerst haar luier en ging dan de fles geven. Maar de ervaring leert dat Nathalie het heerlijk vind om tijdens de fles haar luier volledig… (afijn, je snapt het), en dan kan je na de fles dus WEER de luier vervangen. Nee, dat is toch niet zo’n goed idee, dus draaide ik dat al snel om.

Bij de fles van zes kan het eigenlijk altijd alle kanten op.. Meestal heeft ze der wel zin in, maar (zoals vandaag), was ze flink in mijn armen aan het “wormen”. En probeer dan die fles maar eens in haar mond te houden. Maar nadat ik haar een tijdje overeind had gezet, besloot onze kleine meid om toch maar bij de (f)les te blijven en de fles volledig op te drinken. Papa was tevreden en wist dat ze daardoor weer minimaal 200 ml naar binnen heeft gehad. Dat vinden we zo langzaan aan wel een soort ondergrens wat ze moet op drinken. Aangezien we 4 voedingen per dag geven, mag het soms (per fles) wel minder dan die 200 zijn. Maar in het algemeen loopt ze die achterstand overdag wel weer in.

Vandaag bleef ik trouwens wakker toen ik klaar was met die fles( en de luier). Ik moest optijd in Purmerend zijn omdat ik met een collega naar een klant toe moest. Maar als ik gewoon het fort (helpdesk) moet verdedigen kruip ik altijd weer in mijn bedje en slaap dan nog zo’n drie kwartier a een uur voordat ik er weer uit moet. En zodoende rust ik dan nog even lekker uit en zit nog even na te genieten van het moment dat Nathalie zo mooi glimlacht als je haar wakker maakt.

Mazzel

De heks van het weste is ook niet zo'n beste

Het is alweer vijf jaar geleden dat Rachel en ik naar de musical “The Wiz” zijn geweest. Ik heb daar destijds een blog over geschreven. Vandaag de dag is er een soort prequel op het beroemde verhaal die in het Afas Circus theater te zien is. Het is weer een musical die de naam Wicked draagt. Kortom, dat moesten Rachel en ik een keer gezien hebben natuurlijk.

Voor Nathalie was de avond dat haar ouders naar het theater gingen, ook een hele happening. Zij ging namelijk voor het eerst in haar leven bij opa en oma te logeren. Dat vond ze allemaal erg gaaf totdat ze door had dat ze daar ook moest blijven slapen. Toen moest ze wel even flink huilen, vertelde oma ons de dag daarna. Maar het kan ook meespelen dat ze vaak tegen de slaap vecht zo tegen bedtijd. Een combinatie met het besef niet thuis te slapen, en haar dagelijkse gevecht tegen die zelfde slaap, zorgde dus voor wat paniek bij onze kleine meid. Maar dat is voor haar natuurlijk ook weer een leer moment geweest.

Papa en mama gingen om een uur of vijf al richting Den Haag (daar waar het Circus theater staat). Dit terwijl de aanvang tijd pas op acht uur was. Maar we gingen eerst nog even een Burger King overvallen. Bovendien wilde Rachel op tijd zijn omdat ze bang was dat de parkeer garage van het circus theater vol zou zijn (uit ervaring had ze dat al een keertje meegemaakt). Hoe dan ook, we waren ruim van te voren en TOCH was de parkeer garage al vol. We hebben de Knight toen maar bij het stand geparkeerd. Daar was gelukkig ook een grote parkeer plaats aanwezig. We moesten wel een kilometertje terug de binnenstad in lopen, en toen zijn we even flink nat geregend. Ik grapte nog dat ik maar hoopte dat de Heks van het Westen met de bus zou komen. Want die kan natuurlijk niet tegen water..

Eenmaal bij het juiste gebouw aangekomen, zagen we een groot reclame bord van de musical Wicked. Daar stond ook bij “niets is wat het lijkt”. Die regel trok op dat moment nog niet zo mijn aandacht, maar later die avond besefte ik pas de waarde van die ene zin. Aanvankelijk dacht ik dat het verhaal een soort Anakin Skywalker versie van de tovenaar van oz zou worden. De boze heks van het westen zou eerst een goed persoon zijn geweest, en net als Anakin, op een gegeven ogenblik zijn over gestapt naar de “Dark Side”. Ik zat die hele avond ook te wachten totdat dit zou gebeuren. Maar dat gebeurde dus niet. Het verhaal vertelde over een goede (groene) dame die een talent voor toverkunst had en eigenlijk zwart gemaakt werd. Ze werd dus in die “slechte” rol geplaatst en werd opgejaagd door heksenjagers. Om uiteindelijk haar vriendschap met de goede heks uit het noorden te beschermen heeft ze Doortje het water over haar heen laten gooien. Maar dat was nog niet eens het toppunt van het verhaal. Ze bleek helemaal geen water allergie (zo noem ik het maar even) te hebben, en had dit in scene gezet zodat men DACHT dat ze om gekomen was. En ze kon toen vluchten met lappie lapstok waarmee ze een verhouding had. Hij was namelijk eerst een mens en daarna in vogelverschrikker veranderd.

Al met al een behoorlijke alternatieve kijk op het tovenaar van oz verhaal. Een beetje heilig schennis vond ik het wel, maar kon een “parallelle universum” variant van het verhaal ook wel weer met plezier bekijken. De muziek was trouwens ook fantastisch en de verschillende decors gaven het verhaal een prachtige boost.

Al met al hebben Rachel en ik ons dus niet verveeld. De titel van de zevende aflevering van de tekenfilm serie de tovenaar van oz die “De Heks van het weste is ook niet zo’n beste” draagt, was in deze Wicked variant dus geen kloppende titel geweest. En daarom laat ik met de onderstaande link even zien hoe ze was in “dit” universum… Vooral het stukje vanaf 4:47 vind ik persoonlijk erg grappig.
Mazzel

http://www.youtube.com/watch?v=iq82SIwmPEo

ps : kopieer de link van hierboven en plak die in een nieuw internet explorer tabblad. Sinds de nieuwe blogger werken linken niet zo best meer. Sorry voor de ongemakken.

Zwemkrant

Gister kregen wij helemaal een zwemkrant bij ons in de bus. “En zwemkrant?”, hoor ik mijn eventuele bloglezers zich afvragen. Jazeker …. Een heuse zwemkrant.

De lente komt er namelijk weer aan. Reden genoeg dus voor zwembad de Wijzend om flink reclame te gaan maken. Vorig jaar dreigde de gemeente Hoorn om de subsidie kraan helemaal dicht te draaien, en dat zou betekend hebben dat de Wijzend net haar 40ste verjaardag niet zou halen. Maar dat pikte de bewoners in de gemeente Hoorn absoluut niet. Ze hadden het zwembad een aantal jaren eerder al weten te redden met een actie, en ook vorig jaar werd er een handtekeningen actie gestart om de gemeente te laten weten dat de Wijzend MOET blijven. En met succes kennelijk, want ze wisten maarliefs 20.000 handtekeningen te verzamelen (ook die van mij). De Wijzend is WEER gered en nu maar hopen dat de gemeente over een aantal jaren niet weer met een “slim” plan aan komt zetten.

De zwemprestatie van Beau van Erven Dorens (waar ik ook eens een blog aan besteed heb), is ook de bestuursleden van de Wijzend niet voorbij gegaan. Ze hebben hem namelijk gevraagd om het startsein te geven voor de VEERTIG uurs marathon die in de Wijzend gehouden gaat worden. “VEERTIG uur”… Toen ik dat las, vroeg ik me af of ik het wel goed gelezen had. Maar dat was weldegelijk het geval. Ik voelde me ineens weer een beginneling. Dat voel ik me trouwens de laatste tijd wel meer in het zwembad hoor. Sinds maanden, is mijn vorm compleet spoorloos. Ik mag vandaag de dag blij zijn als ik de 1000 meter schoolslag onder de 19 minuten zwem. Dit terwijl mijn record op 17:09 staat. De dip duurt nu al maanden en dat is dus ook de reden dat mijn zwemnieuws (wat altijd aan de rechterkant van de blogfile pagina staat) heb weg gehaald. Blup blup was namelijk het enige nieuws wat ik de afgelopen tijd heb kunnen melden.

Met deze enorme dip in mijn achterhoofd, komt de ter rede van Hoorn (ijsselmeer zwemmen in augustus), en mijn wens om ooit die 10 kilometer schoolslag in de Wijzend te zwemmen, ook in gevaar. Ik moet nog maar even zien hoe de komende maanden het zwemmen gaat. Maar bij deze slechte vorm, durf ik me in ieder geval niet aan te melden bij de ter rede van Hoorn.


Mazzel

Tweede papadag

Het is vandaag alweer de tweede papa dag… Die dag is in het leven geroepen omdat Rachel natuurlijk weer moet werken. Die is namelijk sinds begin april weer begonnen met drie dagen te werken. Die drie dagen moeten natuurlijk overbrugd worden, want Nathalie kan natuurlijk niet alleen thuis blijven…(of met een van ons mee naar het werk).

We hebben daarom, toen we wisten dat Rachel destijds zwanger was, uitgerekend hoe we in ieder geval het jaar 2012 door kunnen komen. Op twee van de drie dagen past er een oma op.. En een dag ben ik dus vrij.. Ik heb al mij vrije (en atv) uren bij elkaar geveegd en we komen nu een heel eind zo richting eind 2012. Mocht de nood bij de man komen hebben we nog een derde “verzameling” opa’s en oma’s. Die zijn wel vaak met de camper van hun pensioen aan het vieren, maar ze zijn ook regelmatig hier in Nederland. Dus die willen dan ook graag op ons popje oppassen.

Vandaag dus mijn tweede papa dag al.. Ik heb uiteraard veel aandacht aan mijn lachebekkie gegeven (ze is nog steeds gek op papa uitlachen), maar ik doe natuurlijk ook wat huishoudelijke klusjes… Want die moeten natuurlijk ook gebeuren.

We hebben trouwens gister “afscheid” genomen van maatje 56… dat ging echt niet meer.. Als onze meid met dit tempo blijft doorgroeien, duurt het niet lang voordat ze op kamers gaat (hahahaha).

Mazzel

De Nederlandse crisis

Er is veel nieuws over de economische situatie hier in Nederland en hoe de regeringspartijen nu al weken met de PVV aan het onderhandelen zijn om dit probleem op te lossen. Gister leek er zowaar een gaatje voor het “linkse gevaar” te ontstaan, maar oom Geert zag dit ook in en besloot toch maar weer plaats te nemen aan de onderhandelingstafel.

Ik volg dit nieuws allemaal een beetje van een afstand. Al weet ik wel dat het een behoorlijke impact op ons leven kan gaan hebben wat daar in het Catshuis allemaal wordt besproken. Dat er bezuinigd moet worden, mag hopelijk nu wel eens duidelijk zijn. Maar dat het mensen persoonlijk gaat raken is natuurlijk een pijnlijke zaak. Hoe dan ook, ik ben niet voor een linkse wind die overigens heel graag door Den Haag heen wil waaien. Want persoonlijk denk ik dat links uiteindelijk geen verantwoordelijkheid zal nemen voor de ontstane situatie. De PVDA heeft bv al gezegd dat ze het begrotings tekort gerust op willen laten lopen. Ook boven die 3 procent. Ieder verstandig mens moet toch beseffen dat dit onacceptabel is. Ik vergelijk het altijd met mijn eigen portemonnee. Die KAN niet eens een begrotingstekort hebben, want als ie leeg is… dan is ie LEEG….. dan kan ik niets uitgeven…

Maar gaat het echt wel zo slecht met Nederland als we allemaal denken? Vandaag was ik bv naar een klant in Weert geweest. Op de terug weg reed ik langs een van de tankstations waar ze mijn broodjes programma gebruiken. Ik kon het natuurlijk niet laten om even naar binnen te gaan en te kijken. De gehele zaak was afgeladen vol met mensen die heerlijk stonden te eten en met elkaar zaten te kletsen. Ik dacht even dat ik een café was binnen gewandeld. Het warme (en verse) broodjes langs de snelweg systeem, verspreid zich als een olievlek over Nederland. Ook de tankstation concurrenten van onze klant gaan namelijk verse broodjes en drankjes aanbieden in hun tankstations. Kennelijk zit hier een enorm gat in de markt.

Toen ik met een flesje verse jus naar buiten liep, waar ik overigens 2 euro 75 voor had neergelegd, was ik nog steeds verbaast over het tafereel wat ik zojuist had meegemaakt. Massa’s Nederlandse consumenten die naar hartenlust 5 tot 10 eurocent per liter brandstof meer betalen (langs de snelweg). En dit terwijl de brandstof prijzen elke dag weer nieuwe records breken. En die voor een beetje drinken dus een slordige 6 gulden (sorry, ik rekende even terug) neerleggen. Zal het dan ECHT zo slecht gaan met Nederland? In ieder geval.. mocht ik door de crisis mijn baan kwijt raken. Dan begin ik een tankstation hier langs de Weel, en ga ik der verse warme broodjes met vers geperste drankjes bij verkopen.

Mazzel

Een verslagje over Nathalie

Onze kleine meid is bijna al weer vier maanden oud. En het zal geen verrassing zijn dat er in die vier maanden behoorlijk veel gebeurd is. Kortom, het wordt tijd voor de eerste blog verslag over onze Nathalie.

Rachel en ik kennen de eerste anderhalve week (van dat Nathalie thuis was), nog heel goed herinneren. In het ziekenhuis hadden ze die zaterdag middag daarvoor ons nog wel laten wennen door een “rooming in”, maar dat was natuurlijk “maar” drie voedingen. Toen Nathalie thuis was, kregen we der zeven per 24 uur voor onze kiezen. Het was dus wel even wennen in het begin, waarbij ik blij was dat ik die eerste anderhalve week vrij was. Ik zag toen vreselijk op om weer naar mijn werk te gaan, omdat ik vreesde dat ik dat niet kon combineren met de weinige slaap die we toen hadden. Maar een lichaam van een mens went behoorlijk snel aan nieuwe omstandigheden kan ik je vertellen. De eerste twee dagen heb ik nog op de bank geslapen om zodoende genoeg rust te krijgen, maar daarna sliep ik toch al weer snel in mijn eigen bedje (wat veel lekkerder slaapt natuurlijk).

Nathalie zelf, groeit ook al kool. Zodoende konden we al snel over naar zes voedingen per 24 uur, en vandaag de dag zitten we zelfs al op vijf. Onze kleine meid heeft in verhouding wel lang over kleding maatje 50 gedaan. Dit omdat ze eigenlijk te klein was voor die maat toen ze geboren werd. Dus eerst moest ze nog in die maat groeien zeg maar, en daarna er weer uit. Daarna pas kwam maatje 56 om de hoek kijken, maar het lijkt wel of dat dus allemaal veel sneller gaat. Laatst, na het badderen, deden we weer een maat 56 rompertje aan, maar die begon toch al krap te zitten. Dus het zal niet lang meer duren voordat we op 62 overgaan.

En een vergelijkbaar verhaal kan ik over de luier maat vertellen. In het ziekenhuis had ze daar soms prematuur luiertjes aan. Thuis hebben we toen “First born” luiers gebruikt, wat omschreven wordt al maatje een. Vorige week vonden we toch dat die maat een beetje krap begon te zitten. Dus had ik even een maatje 2 pak gehaald en die bevielen een stuk beter.. Dus ook daaraan kunnen we duidelijk zien dat onze meid flink aan het groeien is.

En al dat groeien komt omdat onze Nathalie bij ons bekend staat als het “Flessenmonster”. Ze is gek op de nutrilon melk.. In de eerste week kreeg ze nog maar 50 ml per fles, maar vandaag de dag zitten we al op 170. Vooral om acht uur (de laatste voeding van de dag), heeft ze vaak flinke dorst. Ze heeft zelfs wel eens een fles van 210 op gedronken. Ik moest toen de Difrax flex van 170 ml helemaal “herladen”. Kortom, daar van hebben we nu ook een grotere gekocht.

Volgende keer weer meer.
Mazzel

Weer NET niet

Afgelopen donderdag avond was het weer zover… DE finale van “Wie is de Mol?”. Rachel en ik gingen daar weer goed voor zitten natuurlijk. Rachel was eerst nog even naar Expreszo geweest, daarom had ik het op de HDD recorder opgenomen. Werd die ook weer eens gebruikt, want meestal kijken we afleveringen gewoon een aantal dagen later op uitzendinggemist.nl

Rachel en ik waren het trouwens weer gruwelijk eens met elkaar. Liesbeth Staats MOEST haast wel de mol zijn. Er heerste niet eens twijfel bij ons, toen ik de HDD recorder op afspelen zette. En dat terwijl we de afgelopen paar jaar vaak er ZO naast zaten. Nou, om een lang verhaal kort te maken…. We zaten er dus WEER naast. Vorig jaar ging het volgens mij beter, maar in het algemeen red onze Mol kandidaat het altijd tot de finale, en dan blijkt hij/zij het toch niet te zijn. En dat was dus jaar dus niet anders.

We zullen nu weer een jaar moeten wachten op nieuwe mogelijke mol kandidaten. De eerste weken zullen we wel ontwennings verschijnselen krijgen, maar die gaan ook wel weer over..

Mazzel

Het eeuwen oude vraagstuk

Afgelopen vrijdag hingen de meeste Nederlanders aan de radio of tv gekluisterd. Toen kwam namelijk het nieuws over de toestand van prins Friso. De situatie bleek nog erger te zijn dan dat de meeste geruchten deden voorspellen. Al met al een vreselijke tijd voor zijn familie en Nederland leeft op gepaste afstand met hun mee.

Het nieuws werd er die dag niet leuker op. Toen ik op de google nieuws pagina zat te kijken, las ik een vreselijk stuk over de situatie in Syrië. Er bleken in de stad Homs niet meer genoeg doodskisten te zijn voor alle slachtoffers die er de laatste tijd vallen. Ik melde dit vreselijke nieuws aan mijn directe collega Jeroen en die heropende hierop het eeuwen oude vraagstuk waar toch nooit een goed antwoord op gegeven kan worden. Als er een God zou bestaan, waarom grijpt hij/zij/het dan niet in? Deze vraag zal ongetwijfeld de meeste mensen zich wel eens een keertje in hun leven hebben afgevraagd. Ik heb er jaren geleden op hyves (en recentelijk ook met mijn schoonmoeder), diverse discussie’s/filosofische gespreken over gevoerd, waarvan je weet dat er toch nooit een geldig antwoord op kan worden gegeven. Collega Jeroen ging al snel weer door met de orde van de dag, en dat deed ik ook. Maar toen ik laatst op youtube naar oude Star Trek filmpjes zat te kijken, dook het eeuwen oude vraagstuk toch weer even op. Je zou je misschien afvragen wat Star Trek nu met religie te maken heeft, maar toch wist die specifieke aflevering waar ik naar keek, een ander licht werpen op de vraagstuk waarom een almachtig wezen eventueel wel of niet zou ingrijpen.

In Star Trek The Next Generation komt de bemanning van de Enterprise af en toe in aanraking met “Q”. Dit is een almachtig wezen die zijn krachten juist WEL vaak gebruikt en menigeen simpel weg gewoon treitert. Zijn soort genoten (ook allemaal almachtig), vinden het op een dag meer als genoeg en nemen Q zijn krachten af. Hij wordt verbannen naar de Enterprise om daar verder te leven als mens. Bij aankomst op de Enterprise wordt hij meteen in de gevangenis gegooid, maar later krijgt hij toch zijn vrijheid terug om de bemanningsleden te helpen om een tragedie te voorkomen
(een maan die dreigt neer te storten). Na gelang de aflevering duurt, leert Q steeds meer hoe het is om mens te zijn. Om dus ook emoties te hebben zoals angst en zo. Hij gaat steeds meer bewondering krijgen voor onder andere Commander Data, een Androide die geen emoties kent. En die hem ook nog eens een keer zijn leven weet te redden. Op het einde van de aflevering, als Q zijn soortgenoten hem zijn krachten toch weer terug geven, komt hij nog een maal terug en bedankt de gehele bemanning. En speciaal natuurlijk zijn nieuwe vriend de Data die geen emoties heeft.

Linkje (duurt 4 minuten) : http://www.youtube.com/watch?v=Td-l6gq9JzI
Mazzel