Het is natuurlijk de afgelopen tijd volop zomer geweest. Ondanks dat ik niet heel erg goed tegen extreme hitte kan, geniet ik toch wel volop van. Dit weer is natuurlijk ideaal voor BBQ’s en daarom waren we laatst op de camping van mijn ouders. Daar hebben we weer een nieuwe fase van Nathalie haar ontwikkeling meegemaakt.
Dat ze kon lopen, dat wisten we natuurlijk al. Maar meestal bleef onze kleine dondersteen toch wel bij ons in de buurt. Of was ze gewoon “tevreden te houden” met wat speelgoed. Eerst, als we ergens aankomen, kijkt op poppetje altijd de kat uit de boom, maar die periode duurt de laatste tijd steeds minder lang. Zo ook tijdens deze BBQ. Nadat madam genoeg gegeten had, wilde ze uit de stoel om de gehele camping te verkennen. Dus moesten Rachel en ik in ploegendiensten achter onze dochter aan. En het op andere gedachten brengen accepteerde onze dreumes niet. Zelfs niet als papa een veel interessantere route over de camping wist. Nee, als een soort ingebouwde tom tom liep ze de gehele camping te verkennen.
Af en toen, als ik toch weer honger kreeg, nam ik een gillend kind weer mee terug naar de stacaravan waar de BBQ werd gehouden. Maar het duurde dan meestal niet lang voordat madam weer een nieuwe route wilde uitproberen. Even kregen Nathalie’s ouders het rustiger, want de familie had zich bij het kleine zwembadje verzameld. Het water trok Nathalie als een magneet aan. Al was de “uit de boom kijk” periode wel wat langer als normaal. Ik ging in mijn bekende kleermaker zit voor het zwembad zitten, en Nathalie ging dan lekker op mijn schoot zitten kijken wat die kinderen allemaal aan het doen waren. Na dit een kwartiertje hebben aangezien, stapte ze op en wilde het water in wandelen. We hebben haar toen maar even tegen gehouden, maar na wat overleg hebben we ons poppetje toch van het water laten genieten. Dan wel met het toezicht van mama natuurlijk.
Of Nathalie ooit zo’n water rat wordt als haar vader moet nog blijken, maar ze heeft wel genoten kan ik je vertellen.
Mazzel
31 juli 2013
29 juni 2013
Heiligt het doel de middelen?
Edward Snowden is natuurlijk de laatste tijd volop in het nieuws. De VS wil de klokkenluider maar al te graag bij de lurven grijpen voor het lekken van geheime informatie. Vooral het nieuws over de afluister praktijken van gewone burgers via project PRISM sloeg in als een bom. Wereldwijd is daarop geschokt gereageerd.
Ik heb de afgelopen tijd veel na zitten denken over de complexiteit van dit verhaal. Vooral toen President Obama laatst in Duitsland was en een historische speech hield in Berlijn. Er waren Duitsers die het liefst gezien hadden dat er tegen de president iets over deze afluisterpraktijken gezegd werd. Maar Kanselier Merkel hield haar kaken stijf op elkaar. Het acht uur journaal verklapte ook waarom ze er niets over gezegd had tegen haar Amerikaanse collega. Via het PRISM programma zijn er de afgelopen tijd een aantal aanslagen in Duitsland voorkomen. Obama zelf zei later in een interview dat er vrijheden (zoals privacy) gedeeltelijk opgegeven moeten kunnen worden om de veiligheid te garanderen. Het is of het een, of het ander.
Een mega dilemma dus. Want A) we willen graag in een vrije wereld leven waarin iedereen gelijk is en gelijke rechten heeft (zoals bv privacy). Maar B) omdat te kunnen realiseren hebben we een organisatie nodig die eigenlijk boven deze vrije wetten staat, en ingrijpt als het fout dreigt te gaan.
Het hele verhaal deed mij even denken aan Section 31 uit Star Trek Deep Space Nine. (werd ook nog even genoemd in de nieuwe Star Trek film). De hoofdrol spelers komen er achter dat er al 300 jaar een geheime organisatie bestaat die, zonder verantwoording af te leggen, gevaren voor “the Federation” uit te weg ruimt. Zie deze link waar ik dus zo een verband zie tussen PRISM en deze fictieve organisatie waarvan, toen ik deze afleveringen ongeveer 10 jaar geleden bekeek, niet kon realiseren dat het uiteindelijk gedeeltelijk waarheid zou worden. Vooral vanaf de 46ste seconde wordt het interessant. Vanaf dat moment legt de geheime agent uit dat het goed is dat er mensen zijn met een geweten en principes. Maar dat die mensen ook de reden zijn waarom Section 31 bestaat. Er moeten ook mensen zijn die deze vrijheden en principes beschermen tegen mensen die het hier niet mee eens zijn.
Kortom. Heiligt het doel inderdaad de middelen? Genoeg stof om over na te denken dus.
Mazzel
Ik heb de afgelopen tijd veel na zitten denken over de complexiteit van dit verhaal. Vooral toen President Obama laatst in Duitsland was en een historische speech hield in Berlijn. Er waren Duitsers die het liefst gezien hadden dat er tegen de president iets over deze afluisterpraktijken gezegd werd. Maar Kanselier Merkel hield haar kaken stijf op elkaar. Het acht uur journaal verklapte ook waarom ze er niets over gezegd had tegen haar Amerikaanse collega. Via het PRISM programma zijn er de afgelopen tijd een aantal aanslagen in Duitsland voorkomen. Obama zelf zei later in een interview dat er vrijheden (zoals privacy) gedeeltelijk opgegeven moeten kunnen worden om de veiligheid te garanderen. Het is of het een, of het ander.
Een mega dilemma dus. Want A) we willen graag in een vrije wereld leven waarin iedereen gelijk is en gelijke rechten heeft (zoals bv privacy). Maar B) omdat te kunnen realiseren hebben we een organisatie nodig die eigenlijk boven deze vrije wetten staat, en ingrijpt als het fout dreigt te gaan.
Het hele verhaal deed mij even denken aan Section 31 uit Star Trek Deep Space Nine. (werd ook nog even genoemd in de nieuwe Star Trek film). De hoofdrol spelers komen er achter dat er al 300 jaar een geheime organisatie bestaat die, zonder verantwoording af te leggen, gevaren voor “the Federation” uit te weg ruimt. Zie deze link waar ik dus zo een verband zie tussen PRISM en deze fictieve organisatie waarvan, toen ik deze afleveringen ongeveer 10 jaar geleden bekeek, niet kon realiseren dat het uiteindelijk gedeeltelijk waarheid zou worden. Vooral vanaf de 46ste seconde wordt het interessant. Vanaf dat moment legt de geheime agent uit dat het goed is dat er mensen zijn met een geweten en principes. Maar dat die mensen ook de reden zijn waarom Section 31 bestaat. Er moeten ook mensen zijn die deze vrijheden en principes beschermen tegen mensen die het hier niet mee eens zijn.
Kortom. Heiligt het doel inderdaad de middelen? Genoeg stof om over na te denken dus.
Mazzel
22 juni 2013
Het hek
De momenten dat ik daadwerkelijk pauze neem op mijn werk, zijn de laatste tijd wat zeldzaam geweest. Dat is niet goed, dat weet ik zelf ook wel, maar het schrijven van software voor de nieuwe klanten schermen vind ik erg leuk om te doen. En zodoende wil het nog wel eens gebeuren dat ik mijn broodje tijdens het ontwikkelen naar binnen werk.
Laatst besloot ik toch even een wandelingetje te gaan maken. Het was mooi weer en bovendien moet je soms even afstand nemen van het programmeren omdat je dan tussen de bomen het bos niet meer ziet. Een compleet rondje langs de golfbaan wandelen zit er eigenlijk niet meer in, want de gemeente Purmerend is druk bezig met het aanleggen van een of andere energie centrale die voor de stadsverwarming gaat zorgen. Zo’n systeem bestaat er al hoor. Ik hoor mijn collega’s die in Purmerend wonen, regelmatig klagen hierover, maar er komt zeker een uitbreiding op dit systeem of zo.
Halverwege de wandeling kwam ik het hek tegen waar ik niet meer verder mocht. Hierachter vinden dus de werkzaamheden plaats en daarvoor moesten heel wat bomen het veld ruimen kan ik hierbij verklappen. Tot mijn verbazing stond er een oudere meneer met zijn fiets pal achter het hek. Hij kon dus ook niet verder maar wilde niet het hele end terug gaan. Ik vroeg hoe hij zo aan de verkeerde kant van het hek terecht was gekomen. Hij vertelde dat hij gewoon de fiets bordjes gevolgd had maar dat er kennelijk toch iets fout gegaan was. Daar stonden we dan. Ik keek even om me heen en zag een opening in het hek zitten die breder werd naarmate je de hoogte in ging. Dus wurmde ik mezelf naar de andere kant van het hek en bood de meneer aan dat ik zijn fiets op zou tillen. De 85 jarige bewoner van Purmerend kon dit wel waarderen. Eenmaal aan “mijn” kant van het hek aangekomen, bedankte hij me en begon te vertellen over vroeger. Over hoe het in Amsterdam was tijdens de tweede wereld oorlog. En dat hij daarna als een van de eerste lichting Amsterdammers naar Purmerend was verhuist. Toen telde het stadje nog maar 4 duizend inwoners of zo. Maar nu is het groter dan Hoorn.
Elke keer, als hij weer ergens over wilde beginnen, vroeg hij of ik nog wel even tijd had, want hij besefte dat hij kletsen heerlijk vond. Maar ik onderbrak de meneer niet. Iemand die met zoveel passie kan vertellen vind ik altijd mega interessant. Geschiedenis als onderwerp zelf, natuurlijk ook, dus bleef ik aandachtig luisteren. Zo ben ik te weten gekomen dat de IJ tunnel in Amsterdam eigenlijk door de regering tegen gehouden dreigde te gaan worden. Dit omdat het project te duur werd. Maar de toenmalige burgemeester van Amsterdam heeft toen zelf de rest van het geld bij elkaar gesprokkeld. Hetgeen de regering volgens deze meneer niet echt leuk vond.
Na nog wat prachtige details over het Amsterdamse bos te hebben gehoord, vervolgde we toch maar onze wegen. Ik moest natuurlijk nog wat helpdesk werk doen en hij wilde zijn fietstocht nog afmaken. Al met al een leuke ervaring. Zo kom je nog wat te weten als je je medemens een helpende hand toe steekt.
Mazzel
Laatst besloot ik toch even een wandelingetje te gaan maken. Het was mooi weer en bovendien moet je soms even afstand nemen van het programmeren omdat je dan tussen de bomen het bos niet meer ziet. Een compleet rondje langs de golfbaan wandelen zit er eigenlijk niet meer in, want de gemeente Purmerend is druk bezig met het aanleggen van een of andere energie centrale die voor de stadsverwarming gaat zorgen. Zo’n systeem bestaat er al hoor. Ik hoor mijn collega’s die in Purmerend wonen, regelmatig klagen hierover, maar er komt zeker een uitbreiding op dit systeem of zo.
Halverwege de wandeling kwam ik het hek tegen waar ik niet meer verder mocht. Hierachter vinden dus de werkzaamheden plaats en daarvoor moesten heel wat bomen het veld ruimen kan ik hierbij verklappen. Tot mijn verbazing stond er een oudere meneer met zijn fiets pal achter het hek. Hij kon dus ook niet verder maar wilde niet het hele end terug gaan. Ik vroeg hoe hij zo aan de verkeerde kant van het hek terecht was gekomen. Hij vertelde dat hij gewoon de fiets bordjes gevolgd had maar dat er kennelijk toch iets fout gegaan was. Daar stonden we dan. Ik keek even om me heen en zag een opening in het hek zitten die breder werd naarmate je de hoogte in ging. Dus wurmde ik mezelf naar de andere kant van het hek en bood de meneer aan dat ik zijn fiets op zou tillen. De 85 jarige bewoner van Purmerend kon dit wel waarderen. Eenmaal aan “mijn” kant van het hek aangekomen, bedankte hij me en begon te vertellen over vroeger. Over hoe het in Amsterdam was tijdens de tweede wereld oorlog. En dat hij daarna als een van de eerste lichting Amsterdammers naar Purmerend was verhuist. Toen telde het stadje nog maar 4 duizend inwoners of zo. Maar nu is het groter dan Hoorn.
Elke keer, als hij weer ergens over wilde beginnen, vroeg hij of ik nog wel even tijd had, want hij besefte dat hij kletsen heerlijk vond. Maar ik onderbrak de meneer niet. Iemand die met zoveel passie kan vertellen vind ik altijd mega interessant. Geschiedenis als onderwerp zelf, natuurlijk ook, dus bleef ik aandachtig luisteren. Zo ben ik te weten gekomen dat de IJ tunnel in Amsterdam eigenlijk door de regering tegen gehouden dreigde te gaan worden. Dit omdat het project te duur werd. Maar de toenmalige burgemeester van Amsterdam heeft toen zelf de rest van het geld bij elkaar gesprokkeld. Hetgeen de regering volgens deze meneer niet echt leuk vond.
Na nog wat prachtige details over het Amsterdamse bos te hebben gehoord, vervolgde we toch maar onze wegen. Ik moest natuurlijk nog wat helpdesk werk doen en hij wilde zijn fietstocht nog afmaken. Al met al een leuke ervaring. Zo kom je nog wat te weten als je je medemens een helpende hand toe steekt.
Mazzel
21 mei 2013
Van wie zou ze het hebben?
Na een drukke werkdag, stapte ik vandaag de huiskamer weer binnen. Daar zag ik Nathalie en Rachel uitgebreid voor de tv zitten. Tijdens de verhuizing hebben we trouwens meteen ook digitale televisie van KPN aangevraagd. Je zou dan verwachten dat we het meest naar bv de diverse discovery channels of zoiets zouden zitten kijken. Maar dan zit je er flink naast. De nieuwe televisie staat verre weg het meeste op Baby TV. We moeten dus concluderen dat onze dochter nu al verslaafd is aan de televisie.
En dat werd vandaag weer bevestigd. Ik gaf Rachel een zoen en liep door naar Nathalie die uitgebreid naar het treintje van Tricky Tracks zat te kijken. Ik ging per ongeluk voor haar beeld staan op zoek naar een welkoms zoentje voor haar papa, maar daar was ze niet van gediend. Papa werd gesommeerd om aan de kant te gaan. Een beetje cru was dit wel, maar ik ging snel aan de kant zodat Nathalie kon zien hoeveel kikkers er dit keer in de rode wagon zouden stappen. Ik begon ondertussen met Rachel te overleggen of ik nog even langs de supermarkt moest gaan of niet. Volgens mij was de melk op en dat zou een probleem zijn. Van de zeven flesjes per dag die Nathalie bij haar geboorte kreeg, is er in totaal nog maar eentje over gebleven. Namelijk die van zeven uur vlak voordat ze naar bedje toe moet. We besloten dus dat ik toch even naar de supermarkt zou gaan, maar toen hoorde ik de toontjes van Charlie en de Getallen door de spiekers van de televisie galmen. Ik zag in een oogopslag dat ik deze aflevering (met het getal 10) nog nooit had gezien, dus bleef ik keurig staan. Rachel, die verwacht had dat ik de boodschappen tas zou pakken en naar de supermarkt zou gaan, vroeg of ik nog van plan was om te gaan. “Eh.. ik wil deze aflevering nog even afkijken. Die heb ik nog niet eerder gezien namelijk.” Antwoordde ik haar. Ik kreeg een blik vol vraagtekens te zien en dat gaf aanleiding om toch halverwege de aflevering het huis te verlaten.
Al fietsend naar de supermarkt dacht ik zo : “Nathalie zou die tv verslaving toch niet van mij hebben he?”……”NEEEE… VAST NIET”
Ps: wees eerlijk. Dit is een verslavend melodietje….(ter verdediging van mij zeg maar).
mazzel
En dat werd vandaag weer bevestigd. Ik gaf Rachel een zoen en liep door naar Nathalie die uitgebreid naar het treintje van Tricky Tracks zat te kijken. Ik ging per ongeluk voor haar beeld staan op zoek naar een welkoms zoentje voor haar papa, maar daar was ze niet van gediend. Papa werd gesommeerd om aan de kant te gaan. Een beetje cru was dit wel, maar ik ging snel aan de kant zodat Nathalie kon zien hoeveel kikkers er dit keer in de rode wagon zouden stappen. Ik begon ondertussen met Rachel te overleggen of ik nog even langs de supermarkt moest gaan of niet. Volgens mij was de melk op en dat zou een probleem zijn. Van de zeven flesjes per dag die Nathalie bij haar geboorte kreeg, is er in totaal nog maar eentje over gebleven. Namelijk die van zeven uur vlak voordat ze naar bedje toe moet. We besloten dus dat ik toch even naar de supermarkt zou gaan, maar toen hoorde ik de toontjes van Charlie en de Getallen door de spiekers van de televisie galmen. Ik zag in een oogopslag dat ik deze aflevering (met het getal 10) nog nooit had gezien, dus bleef ik keurig staan. Rachel, die verwacht had dat ik de boodschappen tas zou pakken en naar de supermarkt zou gaan, vroeg of ik nog van plan was om te gaan. “Eh.. ik wil deze aflevering nog even afkijken. Die heb ik nog niet eerder gezien namelijk.” Antwoordde ik haar. Ik kreeg een blik vol vraagtekens te zien en dat gaf aanleiding om toch halverwege de aflevering het huis te verlaten.
Al fietsend naar de supermarkt dacht ik zo : “Nathalie zou die tv verslaving toch niet van mij hebben he?”……”NEEEE… VAST NIET”
Ps: wees eerlijk. Dit is een verslavend melodietje….(ter verdediging van mij zeg maar).
mazzel
23 april 2013
De Noor Karlstad
Het is in juli straks alweer negen jaar geleden dat mijn oma (van mijn moeders kant) overleed, maar ik denk natuurlijk nog steeds veel aan haar. Net zoals ik dat aan alle opa’s en oma’s , die er allemaal niet meer zijn, doe natuurlijk.
Een aantal dagen nadat ze was overleden, waren wij haar huurhuisje aan het leeg halen. Die moest natuurlijk weer leeg opgeleverd worden. Ik kan me nog herinneren dat ik een A4 mapje tegen kwam waarin allemaal tekeningen en kranten knipsels zaten. Ik ging er even bij zitten en vergat mijn klustaken die ik die middag gekregen had. Ik kon het namelijk niet laten om in dit mapje rond te gaan neuzen. Het zou een extra indruk kunnen geven in wat mijn oma zoal interesseerde. Ergens halverwege, kwam ik een krantenknipsel tegen wat over het WK allround toernooi van 1987 ging. Het verhaal vertelde over de afsluitende 10 kilometer en hoe de Noor Geir Karlstad (mijn schaatsheld uit de jaren 80) het wereld record verpulverde op die afstand. Genoeg reden dus om dit krantenknipsel te onthouden.
Laatst, toen ik op youtube voor de tigste keer Sven Kramer zijn wereld record op de 5 kilometer zag schaatsen (ik vind dat namelijk een prachtig filmpje), kon ik het niet nalaten even naar Geir Karlstad te googlelen. Tot mijn verbazing was er al erg veel schaats beeld materiaal uit de jaren 80 op youtube geplaatst. Veel meer dan de jaren negentig waarin bv Koss en later Romme de toernooien beheerste. Ik pikte een willekeurig filmpje (klik hier) eruit en het duurde niet lang voordat ik me besefte dat dit die rit was waar mijn oma het krantenknipsel van bewaard had. De wikipedia site over het allround toernooi, verklapte ook meteen waarom mijn oma dit zo’n fantastisch toernooi heeft gevonden. In 1987 werd er namelijk voor het eerst in een overdekte hal geschaatst. Karlstad was niet de enige die een wereld record had neergezet. Nee, op de 1.500, 5.000 en 10.000 meter werden er snellere tijden gereden dan ooit. De 10 kilometer was helemaal spannend omdat er zelfs twee keer een record werd gereden. Karlstad was zijn record in de rit ervoor kwijtgeraakt aan Leo Visser, en wilde dit dus even recht zetten. Hij eindigde uiteindelijk op 14:03 en brak dus net niet de 14 minuten grens. Dit is een tijd waarmee je vandaag de dag met een straatlengte op de laatste plek terecht komt, maar je moet het natuurlijk in die tijdgeest zien. Karlstad zou bv de tijdgenoten van Ard Schenk weer op een minuut hebben gereden. Leuk weetje is dat het Karlstad uiteindelijk (eind 1987) toch lukt om als eerste die 14 minuten grens te doorbreken. Hetgeen ik Gianni Romme (met de 13 minuten grens), zo gegund had. Maar hij kwam helaas niet verder dan 13:03.
Al met al een leuk filmpje waarbij ik me even terug waande in het oude huisje waar mijn oma vroeger woonde. Ik zag haar al weer voor haar tvtje zitten te kijken naar het schaatsen. Die hobby (er na kijken wel te verstaan), heeft ze aan mijn moeder en mij overgedragen.
Mazzel
Een aantal dagen nadat ze was overleden, waren wij haar huurhuisje aan het leeg halen. Die moest natuurlijk weer leeg opgeleverd worden. Ik kan me nog herinneren dat ik een A4 mapje tegen kwam waarin allemaal tekeningen en kranten knipsels zaten. Ik ging er even bij zitten en vergat mijn klustaken die ik die middag gekregen had. Ik kon het namelijk niet laten om in dit mapje rond te gaan neuzen. Het zou een extra indruk kunnen geven in wat mijn oma zoal interesseerde. Ergens halverwege, kwam ik een krantenknipsel tegen wat over het WK allround toernooi van 1987 ging. Het verhaal vertelde over de afsluitende 10 kilometer en hoe de Noor Geir Karlstad (mijn schaatsheld uit de jaren 80) het wereld record verpulverde op die afstand. Genoeg reden dus om dit krantenknipsel te onthouden.
Laatst, toen ik op youtube voor de tigste keer Sven Kramer zijn wereld record op de 5 kilometer zag schaatsen (ik vind dat namelijk een prachtig filmpje), kon ik het niet nalaten even naar Geir Karlstad te googlelen. Tot mijn verbazing was er al erg veel schaats beeld materiaal uit de jaren 80 op youtube geplaatst. Veel meer dan de jaren negentig waarin bv Koss en later Romme de toernooien beheerste. Ik pikte een willekeurig filmpje (klik hier) eruit en het duurde niet lang voordat ik me besefte dat dit die rit was waar mijn oma het krantenknipsel van bewaard had. De wikipedia site over het allround toernooi, verklapte ook meteen waarom mijn oma dit zo’n fantastisch toernooi heeft gevonden. In 1987 werd er namelijk voor het eerst in een overdekte hal geschaatst. Karlstad was niet de enige die een wereld record had neergezet. Nee, op de 1.500, 5.000 en 10.000 meter werden er snellere tijden gereden dan ooit. De 10 kilometer was helemaal spannend omdat er zelfs twee keer een record werd gereden. Karlstad was zijn record in de rit ervoor kwijtgeraakt aan Leo Visser, en wilde dit dus even recht zetten. Hij eindigde uiteindelijk op 14:03 en brak dus net niet de 14 minuten grens. Dit is een tijd waarmee je vandaag de dag met een straatlengte op de laatste plek terecht komt, maar je moet het natuurlijk in die tijdgeest zien. Karlstad zou bv de tijdgenoten van Ard Schenk weer op een minuut hebben gereden. Leuk weetje is dat het Karlstad uiteindelijk (eind 1987) toch lukt om als eerste die 14 minuten grens te doorbreken. Hetgeen ik Gianni Romme (met de 13 minuten grens), zo gegund had. Maar hij kwam helaas niet verder dan 13:03.
Al met al een leuk filmpje waarbij ik me even terug waande in het oude huisje waar mijn oma vroeger woonde. Ik zag haar al weer voor haar tvtje zitten te kijken naar het schaatsen. Die hobby (er na kijken wel te verstaan), heeft ze aan mijn moeder en mij overgedragen.
Mazzel
2 april 2013
Back in the Risdam
4180 dagen… zolang ben ik eigenaar geweest van ons appartementje op de waterman. Donderdag 21 maart jongstleden kwam daar dus een einde aan. Ik lieg als ik zeg dat het me helemaal niets deed om na zo’n lange tijd toch weg te gaan, maar dat gevoel veranderde al snel en binnen notime had ik het idee dat ik weer thuis was in ons oude vertrouwde Risdam.
Het stond, toen we aan dit avontuur begonnen (verhuis avonduur), eigenlijk wel vast dat we naar dit deel van de stad wilde verhuizen. We hebben ook nog wel naar huizen in het dorp Zwaag zelf gekeken, maar de meeste huizen die we hebben bekeken kwamen uit de buurt waar Rachel en ik zelf (apart toen nog) met veel plezier hebben gewoond. Dit avontuur ging niet helemaal zonder problemen.. Er was af en toe onzekerheid of de verkoop van ons oude appartementje wel doorging of niet. De deadline waarin de koopster het officieel rond moest hebben, is tot twee keer toe verzet omdat ze problemen had met de bank, maar uiteindelijk kregen we toch groen licht om ook zelf een bod te doen op ons nieuwe stulpje. Ineens ging dat allemaal erg hard. Na weken van onzekerheid werd toen alles ineens in twee dagen beslist. Net alsof de puzzelstukjes eindelijk in elkaar mochten vallen. De dag dat we het nieuws over het groene licht hadden gehoord hadden we meteen een bod gedaan. En die werd de dag erna al geaccepteerd door de vorige eigenaar.
Op zaterdag 16 maart stond de grote oversteek gepland. We hadden een klein legertje aan vrienden en familieleden opgetrommeld die allemaal gewerkt hebben als leeuwen. We hadden het leger in tweeën groepen ingedeeld . Team alfa die op de zware til klussen werd gezet en team beta die de 96 ingepakte dozen naar het nieuwe huis ging brengen. Twee opa’s van Nathalie kregen dat weekend een extra belangrijke taak (team gamma?) , want Nathalie’s kamertje had natuurlijk absolute voorrang. Papa en mama slapen (nu nog steeds trouwens) met badlakens voor de ramen omdat het leveren van rolgordijnen een aantal weken duurt, maar ons poppetje moest natuurlijk in een donkere kamer kunnen slapen. Haar bedje, commode en kast werden in notime weer in elkaar gezet. Nathalie, die de nacht nog wel even bij opa en oma had doorgebracht, werd de zondag dus voor het eerst naar ons nieuwe huisje gebracht. We waren gruwelijk benieuwd wat ze er van vond. Ze keek even naar de mooie lampen die aan het plafond hangen, en zag na een aantal secondes haar speelgoed in de hoek staan. En daar wilde ze dan ook meteen naar toe gaan. Ons poppetje heeft totaal geen last van heimwee gehad, daar waar we in het begin wel een beetje van uitgingen. Toen we vorig jaar naar Centerparcs gingen, duurde het toch twee nachten voordat ze gewent was aan de nieuwe situatie. Maar nu slaapt ze natuurlijk gewoon in haar eigen bedje met al haar spulletjes om haar heen die ze in de waterman ook had. Zij zal zich ons kleine appartementje natuurlijk nooit kunnen herinneren.. Alleen van foto’s en video’s natuurlijk.
Het zal nog wel even duren voordat alle klussen in het huis gedaan zijn, maar in het algemeen nemen we daar de tijd voor. Vooral in het weekend worden er kasten in elkaar gezet, rolgordijnen (die wel al binnen zijn), opgehangen en dozen uitgepakt, maar van een complete chaos kan je nu al niet meer spreken (al moet je niet op onze nieuwe zolder kijken nu…)…
Toen ik vorige week in de auto stapte en naar mijn werk reed, schoot ineens het liedje Back in the USSR van de Beatles door mijn hoofd. Vooral de zinnen : “Been away so long I early knew the place.. Gee, it's good to be back home”… kregen een speciale betekenis voor mij. We are back in the Risdam.
mazzel
Het stond, toen we aan dit avontuur begonnen (verhuis avonduur), eigenlijk wel vast dat we naar dit deel van de stad wilde verhuizen. We hebben ook nog wel naar huizen in het dorp Zwaag zelf gekeken, maar de meeste huizen die we hebben bekeken kwamen uit de buurt waar Rachel en ik zelf (apart toen nog) met veel plezier hebben gewoond. Dit avontuur ging niet helemaal zonder problemen.. Er was af en toe onzekerheid of de verkoop van ons oude appartementje wel doorging of niet. De deadline waarin de koopster het officieel rond moest hebben, is tot twee keer toe verzet omdat ze problemen had met de bank, maar uiteindelijk kregen we toch groen licht om ook zelf een bod te doen op ons nieuwe stulpje. Ineens ging dat allemaal erg hard. Na weken van onzekerheid werd toen alles ineens in twee dagen beslist. Net alsof de puzzelstukjes eindelijk in elkaar mochten vallen. De dag dat we het nieuws over het groene licht hadden gehoord hadden we meteen een bod gedaan. En die werd de dag erna al geaccepteerd door de vorige eigenaar.
Op zaterdag 16 maart stond de grote oversteek gepland. We hadden een klein legertje aan vrienden en familieleden opgetrommeld die allemaal gewerkt hebben als leeuwen. We hadden het leger in tweeën groepen ingedeeld . Team alfa die op de zware til klussen werd gezet en team beta die de 96 ingepakte dozen naar het nieuwe huis ging brengen. Twee opa’s van Nathalie kregen dat weekend een extra belangrijke taak (team gamma?) , want Nathalie’s kamertje had natuurlijk absolute voorrang. Papa en mama slapen (nu nog steeds trouwens) met badlakens voor de ramen omdat het leveren van rolgordijnen een aantal weken duurt, maar ons poppetje moest natuurlijk in een donkere kamer kunnen slapen. Haar bedje, commode en kast werden in notime weer in elkaar gezet. Nathalie, die de nacht nog wel even bij opa en oma had doorgebracht, werd de zondag dus voor het eerst naar ons nieuwe huisje gebracht. We waren gruwelijk benieuwd wat ze er van vond. Ze keek even naar de mooie lampen die aan het plafond hangen, en zag na een aantal secondes haar speelgoed in de hoek staan. En daar wilde ze dan ook meteen naar toe gaan. Ons poppetje heeft totaal geen last van heimwee gehad, daar waar we in het begin wel een beetje van uitgingen. Toen we vorig jaar naar Centerparcs gingen, duurde het toch twee nachten voordat ze gewent was aan de nieuwe situatie. Maar nu slaapt ze natuurlijk gewoon in haar eigen bedje met al haar spulletjes om haar heen die ze in de waterman ook had. Zij zal zich ons kleine appartementje natuurlijk nooit kunnen herinneren.. Alleen van foto’s en video’s natuurlijk.
Het zal nog wel even duren voordat alle klussen in het huis gedaan zijn, maar in het algemeen nemen we daar de tijd voor. Vooral in het weekend worden er kasten in elkaar gezet, rolgordijnen (die wel al binnen zijn), opgehangen en dozen uitgepakt, maar van een complete chaos kan je nu al niet meer spreken (al moet je niet op onze nieuwe zolder kijken nu…)…
Toen ik vorige week in de auto stapte en naar mijn werk reed, schoot ineens het liedje Back in the USSR van de Beatles door mijn hoofd. Vooral de zinnen : “Been away so long I early knew the place.. Gee, it's good to be back home”… kregen een speciale betekenis voor mij. We are back in the Risdam.
mazzel
12 maart 2013
Impact
Terwijl ons appartementje steeds meer op een verhuisdozen verzamelplek begint te lijken , heb ik toch nog even de tijd gevonden om een bescheiden weblogje te maken. Straks, als we met zijn drietjes eenmaal zijn gesetteld, zal ik proberen om weer meer aandacht aan deze Blogfiles site te besteden.
Tijdens het leeghalen van de grote bruinen keuken kast, stond de tv nog wel even op College Tour. Rachel en ik vinden dit altijd wel een leuk programma om naar te kijken. Ik hoopte dat ik toch nog wat zou kunnen oppikken van de gast die die avond op de stoel plaats nam. Dit was namelijk niet zomaar een gast, nee, de enige echte Whoopi Goldberg mocht nu door de studenten worden ondervraagd. Whoopi was hier natuurlijk vanwege het sister act gebeuren, maar ik ken haar meer van Star Trek de Next Generation waarin ze de rol van Guinan vertolkte.
Het inpakken zorgde ervoor dat ik lang niet alles kon zien, maar ik zag later op Youtube de onderstaande link die ik absoluut even op deze blogsite wilde delen. Whoopi beweerd namelijk regelmatig dat haar rollen in het algemeen niet vel invloed op mensen zullen hebben. Totdat deze jonge man opstaat en het tegendeel beweerde.
Echt prachtig.
Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=rRmh7aF0BCo
ps : Je moet de link wel weer even knippen en plakken, want de link optie werkt niet meer goed in Blogger. Sorry voor de ongemakken. Je kunt ook op youtube naar "Whoopi college tour" zoeken.
Tijdens het leeghalen van de grote bruinen keuken kast, stond de tv nog wel even op College Tour. Rachel en ik vinden dit altijd wel een leuk programma om naar te kijken. Ik hoopte dat ik toch nog wat zou kunnen oppikken van de gast die die avond op de stoel plaats nam. Dit was namelijk niet zomaar een gast, nee, de enige echte Whoopi Goldberg mocht nu door de studenten worden ondervraagd. Whoopi was hier natuurlijk vanwege het sister act gebeuren, maar ik ken haar meer van Star Trek de Next Generation waarin ze de rol van Guinan vertolkte.
Het inpakken zorgde ervoor dat ik lang niet alles kon zien, maar ik zag later op Youtube de onderstaande link die ik absoluut even op deze blogsite wilde delen. Whoopi beweerd namelijk regelmatig dat haar rollen in het algemeen niet vel invloed op mensen zullen hebben. Totdat deze jonge man opstaat en het tegendeel beweerde.
Echt prachtig.
Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=rRmh7aF0BCo
ps : Je moet de link wel weer even knippen en plakken, want de link optie werkt niet meer goed in Blogger. Sorry voor de ongemakken. Je kunt ook op youtube naar "Whoopi college tour" zoeken.
13 februari 2013
De koning
Ik had al weer een tijdje niet meer aan de preset editor gewerkt (beter bekend bij ons als DBSpresets) maar ik kan er nu gewoon niet meer om heen. Het programma, wat nu al bij diverse supermarkt ketens draait, is aan een update toe.
Van de SM5500 is een nieuwe schaal software release uitgekomen. De preset layout is verder uitgebreid zodat gebruikers nog meer voorkeuze toetsen op hun schaal kwijt kunnen. Deze layout is overigens niet met plaatjes uitgerust. Dus standaard knoppen waarvan alleen de kleuren combinaties zijn uitgebreid. De oude SM880 schaal kende maar 17 verschillende kleuren knoppen, maar bij dit nieuwe model kan je zelf de kleuren van de toetsen en het lettertype bepalen.
De oude schaal software van de SM5500 had deze optie ook al, maar dit zit beperkt in de DBSpresets ingebakken. Dit kwam vanwege de oude SM880 schaal waar het scherm op gebaseerd is. Op zich hebben we op de helpdesk hier geen klachten over ontvangen, maar zelf knaagde dit toch wel een beetje aan mij. De toetsen zelf zien er in de nieuwe release ook anders uit, zodat je niet echt meer een what you see is what you get idee hebt. Dit idee opgeteld bij de uitgebreide mogelijkheden en de nieuwe kleuren optie, zorgde ervoor dat ik de ontwikkel laptop maar weer eens te voorschijn haalde.
Volgens mijn collega Jeroen is er toch nog een vierde reden waarom ik de update nu aan het maken ben. Ik heb namelijk begrepen dat een software huis die ook met onze schalen koppelen, zelf ook een preset editor hebben geschreven. En volgens mijn informatie ziet die er als twee druppels water uit als de mijne. “Volgens mij wil je even laten zien wie hier de preset koning is”, opperde Jeroen toen hij de eerste schermvoorbeelden zag.. …… “mmm.. geen commentaar”, heb ik geantwoord…
Mazzel
Van de SM5500 is een nieuwe schaal software release uitgekomen. De preset layout is verder uitgebreid zodat gebruikers nog meer voorkeuze toetsen op hun schaal kwijt kunnen. Deze layout is overigens niet met plaatjes uitgerust. Dus standaard knoppen waarvan alleen de kleuren combinaties zijn uitgebreid. De oude SM880 schaal kende maar 17 verschillende kleuren knoppen, maar bij dit nieuwe model kan je zelf de kleuren van de toetsen en het lettertype bepalen.
De oude schaal software van de SM5500 had deze optie ook al, maar dit zit beperkt in de DBSpresets ingebakken. Dit kwam vanwege de oude SM880 schaal waar het scherm op gebaseerd is. Op zich hebben we op de helpdesk hier geen klachten over ontvangen, maar zelf knaagde dit toch wel een beetje aan mij. De toetsen zelf zien er in de nieuwe release ook anders uit, zodat je niet echt meer een what you see is what you get idee hebt. Dit idee opgeteld bij de uitgebreide mogelijkheden en de nieuwe kleuren optie, zorgde ervoor dat ik de ontwikkel laptop maar weer eens te voorschijn haalde.
Volgens mijn collega Jeroen is er toch nog een vierde reden waarom ik de update nu aan het maken ben. Ik heb namelijk begrepen dat een software huis die ook met onze schalen koppelen, zelf ook een preset editor hebben geschreven. En volgens mijn informatie ziet die er als twee druppels water uit als de mijne. “Volgens mij wil je even laten zien wie hier de preset koning is”, opperde Jeroen toen hij de eerste schermvoorbeelden zag.. …… “mmm.. geen commentaar”, heb ik geantwoord…
Mazzel
29 januari 2013
Find it
Ruim tien jaar geleden waren ze niet weg te denken uit de kroegen en snackbars. Ik heb het dan over de Photoplay spel computers die uitgerust waren met een touchscreen scherm. Mijn neef Mark en ik hebben uren lang de Star Trek quiz spel daarop gespeeld waarbij het op een gegeven ogenblik een sport werd om zoveel mogelijk het record te behalen op zoveel mogelijk verschillende spel computers. Dat betekende dus soms kroeg en snackbars hoppen opzoek naar nieuwe spel machines.
Maar de Star Trek quiz was niet het enige spel wat we erop speelde. Ik kan me ook nog de Holland quiz herinneren. Dan stonden we met de hele vrienden groep achter zo’n Photoplay machine onze kennis over Nederland op pijl te houden. Naast de holland quiz had je natuurlijk ook het razend populaire spel Find it (zoek de verschillen). Je kreeg dat twee dezelfde plaatjes te zien met vijf verschillen erin, en als speler kreeg je een bepaalde tijd hiervoor om die te vinden. Hoe verder je in het spel kwam, hoe minder tijd je uiteraard kreeg om de verschillen te zoeken.
Toen Rachel en ik afgelopen december , opzoek waren naar een nieuwe scheur kalender, kwamen we toevallig een find it scheur kalender tegen. Dat leek ons wel wat, want nu konden we elke dag van 2013 lekker samen opzoek gaan naar de verschillen op de plaatjes. En dat de verslaving van destijds nog niet weg geëbd , is in deze eerste maand van dit jaar wel gebleken. We zitten bijna elke dag saampjes op de bank te zoeken naar maarliefs 10 verschillen die op de blaadjes voorkomen. Gelukkig kan je aan de achterkant kijken of je het eventueel goed hebt gedaan.. En, mocht je het echt opgeven, wat je eventueel over het hoofd hebt gezien.
De photoplay machines kom je nu niet al te vaak meer tegen in de snackbars en kroegen. Al moet ik toegeven dat je mij zelf daar ook niet vaak meer kunt zien, dus misschien valt het nog wel mee. Bij de snackbar tegenover ons heb je er nog wel eentje. Daar zouden we eventueel nog een originele spelletje find it kunnen spelen. Voor zolang het duurt natuurlijk, want Rachel en ik hebben ons stulpje natuurlijk verkocht. Maar daarover schrijf ik vast later nog wel eens een Blog.
Mazzel
Maar de Star Trek quiz was niet het enige spel wat we erop speelde. Ik kan me ook nog de Holland quiz herinneren. Dan stonden we met de hele vrienden groep achter zo’n Photoplay machine onze kennis over Nederland op pijl te houden. Naast de holland quiz had je natuurlijk ook het razend populaire spel Find it (zoek de verschillen). Je kreeg dat twee dezelfde plaatjes te zien met vijf verschillen erin, en als speler kreeg je een bepaalde tijd hiervoor om die te vinden. Hoe verder je in het spel kwam, hoe minder tijd je uiteraard kreeg om de verschillen te zoeken.
Toen Rachel en ik afgelopen december , opzoek waren naar een nieuwe scheur kalender, kwamen we toevallig een find it scheur kalender tegen. Dat leek ons wel wat, want nu konden we elke dag van 2013 lekker samen opzoek gaan naar de verschillen op de plaatjes. En dat de verslaving van destijds nog niet weg geëbd , is in deze eerste maand van dit jaar wel gebleken. We zitten bijna elke dag saampjes op de bank te zoeken naar maarliefs 10 verschillen die op de blaadjes voorkomen. Gelukkig kan je aan de achterkant kijken of je het eventueel goed hebt gedaan.. En, mocht je het echt opgeven, wat je eventueel over het hoofd hebt gezien.
De photoplay machines kom je nu niet al te vaak meer tegen in de snackbars en kroegen. Al moet ik toegeven dat je mij zelf daar ook niet vaak meer kunt zien, dus misschien valt het nog wel mee. Bij de snackbar tegenover ons heb je er nog wel eentje. Daar zouden we eventueel nog een originele spelletje find it kunnen spelen. Voor zolang het duurt natuurlijk, want Rachel en ik hebben ons stulpje natuurlijk verkocht. Maar daarover schrijf ik vast later nog wel eens een Blog.
Mazzel
19 januari 2013
Het zandkasteel aan zee
Aanvankelijk vond Nathalie alleen de youtube link van Nijntje dansles interessant om naar te kijken. Ze kon dan helemaal uit haar plaat gaan als die lieve konijntjes over het beeldscherm heen dansten. Nu dat ze wat groter is geworden, is er een complete serie die ze erg leuk vind om te zien. En dan heb ik het over het Zandkasteel aan Zee waarin Koning Koos, Sassa en Toto allemaal leuke avonturen meemaken. De serie staat in zijn geheel op youtube, dus elke dag zetten we Nathalie wel een keertje voor de pc zodat ze een aflevering kan zien.
Eigenlijk is de serie voor de wat oudere kinderen, maar dat maakt voor ons poppetje niet uit. Kennelijk was ze binnen notime gehecht geraakt aan de personen die in dat zandkasteel wonen. Grappig is de serie zeker en bovendien zingen papa en mama vaak het intro liedje mee ook. Vaak, als onze kleine meid vindt dat het tijd wordt voor een aflevering.. Wijst ze naar de monitor en geeft op die manier aan dat ze weer een aflevering wilt zien. Papa en mama kijken dan aandachtig mee wat de hoofdpersonen nu weer allemaal meemaken. Er is altijd een thema waar die aflevering over gaat. Opvallend is wel dat ze verdomt weinig naar de zee zelf gaan, ondanks de titel. Ze hebben dus (volgens mij) nog nooit een lekkere duik in het water genomen. Dat zou ik natuurlijk doen, als ik zo dicht bij de zee zou wonen.
Automatisch gaan papa en mama trouwens dingen overnemen uit de serie. Zo leest Koning Koos vaak een verhaaltje voor en voordat hij begint zegt hij dan de standaard zin :’JA…. Luister maar…..”. Als mama, na het tanden poetsen, Nathalie nog een verhaaltje voorleest, pakt papa altijd het boekje. En je raad het waarschijnlijk al…. Dan begint hij met die zin van Koning Koos. Ik probeer dan de stem van de Koning zo goed mogelijk na te doen….. Als het verhaaltje dan afgelopen is zeggen mama en papa tegelijkertijd : “Afgelopen……. Jammer…” wat Sassa en Toto altijd zeggen als het verhaaltje voorbij is.
Als de aflevering zijn einde nadert, gaan ze altijd naar de toren van het zandkasteel om te zwaaien naar de kinderen. Nathalie snapt dit al precies en zwaait dan heel hard terug.. zo van… : tot morgen lieve Koning Koos, Sassa en Toto..
Mazzel
Eigenlijk is de serie voor de wat oudere kinderen, maar dat maakt voor ons poppetje niet uit. Kennelijk was ze binnen notime gehecht geraakt aan de personen die in dat zandkasteel wonen. Grappig is de serie zeker en bovendien zingen papa en mama vaak het intro liedje mee ook. Vaak, als onze kleine meid vindt dat het tijd wordt voor een aflevering.. Wijst ze naar de monitor en geeft op die manier aan dat ze weer een aflevering wilt zien. Papa en mama kijken dan aandachtig mee wat de hoofdpersonen nu weer allemaal meemaken. Er is altijd een thema waar die aflevering over gaat. Opvallend is wel dat ze verdomt weinig naar de zee zelf gaan, ondanks de titel. Ze hebben dus (volgens mij) nog nooit een lekkere duik in het water genomen. Dat zou ik natuurlijk doen, als ik zo dicht bij de zee zou wonen.
Automatisch gaan papa en mama trouwens dingen overnemen uit de serie. Zo leest Koning Koos vaak een verhaaltje voor en voordat hij begint zegt hij dan de standaard zin :’JA…. Luister maar…..”. Als mama, na het tanden poetsen, Nathalie nog een verhaaltje voorleest, pakt papa altijd het boekje. En je raad het waarschijnlijk al…. Dan begint hij met die zin van Koning Koos. Ik probeer dan de stem van de Koning zo goed mogelijk na te doen….. Als het verhaaltje dan afgelopen is zeggen mama en papa tegelijkertijd : “Afgelopen……. Jammer…” wat Sassa en Toto altijd zeggen als het verhaaltje voorbij is.
Als de aflevering zijn einde nadert, gaan ze altijd naar de toren van het zandkasteel om te zwaaien naar de kinderen. Nathalie snapt dit al precies en zwaait dan heel hard terug.. zo van… : tot morgen lieve Koning Koos, Sassa en Toto..
Mazzel
6 januari 2013
Helpdesk verslag van 2012
Alweer een jaar is er verstreken . Tijd dus om even terug te blikken op een bewogen jaar op de helpdesk. Dat is een soort traditie geworden op mijn blog…
2012 gaat in ieder geval niet de geschiedenis in als drukste werkjaar aller tijden. Die titel blijft bij het helpdesk jaar 2011… 2012 is wel (op geruime afstand) nummer twee geworden, en die plek komt hoofdzakelijk omdat het in oktober zo vreselijk druk was. Oktober 2012 was zelfs de drukste helpdesk maand die de Jeroenen ooit te verwerken hebben gehad. Elke keer denken we weer dat het niet drukker kan worden in zo’n werkmaand, maar toch gebeurde het dus weer.
Omdat 2011 nog steeds ver weg bovenaan staat, werd het in 2012 al snel duidelijk dat we het jaar record niet zouden gaan halen. Gelukkig maar , want in 2011 (vooral de eerste maanden), werden de Jeroenen zowat gek op de helpdesk. Het niveau van 2012 was voor ons dus beter te behappen en ergens hopen we dat 2013 ongeveer het zelfde zal bieden.. maar dat moeten we natuurlijk nog maar afwachten..
Mazzel
2012 gaat in ieder geval niet de geschiedenis in als drukste werkjaar aller tijden. Die titel blijft bij het helpdesk jaar 2011… 2012 is wel (op geruime afstand) nummer twee geworden, en die plek komt hoofdzakelijk omdat het in oktober zo vreselijk druk was. Oktober 2012 was zelfs de drukste helpdesk maand die de Jeroenen ooit te verwerken hebben gehad. Elke keer denken we weer dat het niet drukker kan worden in zo’n werkmaand, maar toch gebeurde het dus weer.
Omdat 2011 nog steeds ver weg bovenaan staat, werd het in 2012 al snel duidelijk dat we het jaar record niet zouden gaan halen. Gelukkig maar , want in 2011 (vooral de eerste maanden), werden de Jeroenen zowat gek op de helpdesk. Het niveau van 2012 was voor ons dus beter te behappen en ergens hopen we dat 2013 ongeveer het zelfde zal bieden.. maar dat moeten we natuurlijk nog maar afwachten..
Mazzel
18 december 2012
De laatste blog ?
Dit ZOU zomaar eens de laatste blog file KUNNEN zijn. Want de 21ste december komt nu wel ERRUG dicht bij. Op youtube zag ik diverse interessante filmpjes die aangaven hoe of waarom de wereld aankomende vrijdag zal vergaan. Maar persoonlijk denk ik dat dit van het niveau van mr Camping is waar ik in mei 2011 al eens een blog over schreef. Het is dus pure onzin en ik hoop maar dat mensen geen domme dingen gaan doen de komende dagen.
Dus mocht je deze blog lezen NA vrijdag de 21ste december 2012… Je leeft nog… je ademt nog. Alles is misschien een beetje anders, want je leven evolueert elke dag weer verder, maar vergaan is de wereld in ieder geval niet. Ooit komt die dag hoor. Nothing last forever, even cold November rain. Maar die dag is niet van te voren te voorspellen. De aarde zelf overleeft de mensheid met miljoenen, misschien zelfs wel miljarden jaren. Dus ik zou me meer zorgen maken over het milieu (en dus onszelf), dan dat je om onze aardkloot zorgen maakt. Laten we er samen iets moois van maken. Beginnend op zaterdag 22 december 2012.
Mazzel
Dus mocht je deze blog lezen NA vrijdag de 21ste december 2012… Je leeft nog… je ademt nog. Alles is misschien een beetje anders, want je leven evolueert elke dag weer verder, maar vergaan is de wereld in ieder geval niet. Ooit komt die dag hoor. Nothing last forever, even cold November rain. Maar die dag is niet van te voren te voorspellen. De aarde zelf overleeft de mensheid met miljoenen, misschien zelfs wel miljarden jaren. Dus ik zou me meer zorgen maken over het milieu (en dus onszelf), dan dat je om onze aardkloot zorgen maakt. Laten we er samen iets moois van maken. Beginnend op zaterdag 22 december 2012.
Mazzel
4 december 2012
Alweer een jaar oud
Op 22 november werd ons poppie alweer 1 jaar oud. En dit heugelijke feit hebben we natuurlijk goed gevierd. Op de dag zelf, toen Nathalie bij een van haar oma’s was, en ook de twee dagen in het weekend erna stonden in het teken van haar eerste verjaardag.
We denken de afgelopen tijd natuurlijk vaak terug aan wat er dit afgelopen jaar allemaal gebeurd is. Hoe we haar bv elke dag in het ziekenhuis opzochten. En de dag dat ze met ons mee mocht naar huis (wat toevallig vandaag precies een jaar geleden is). Dat was het moment dat we van parttime ouders werden gepromoveerd tot fulltime ouders. Het was toen wel even wennen, want met een schema van 7 flesjes per dag, bleef er weinig tijd over om goed te kunnen slapen zeg maar. Ik was de eerste anderhalve week toen ze thuis was, vrij en vroeg me regelmatig af hoe ik het leven met een baby in godsnaam zou kunnen combineren met mijn werk. Al met al blijkt een mens veel meer te kunnen hebben dan dat ze van zichzelf weten. Nathalie’s slaappatroon ging eigenlijk al vrij snel de goede kant op. En het voedings schema werd ook steeds makkelijker voor ons.
Na een aantal maanden had ons poppetje de achterstand die ze bij haar geboorte had opgelopen, al achterhaald. Ons flessen monster (want zo noemde we haar soms), dronk de eerst weken letterlijk alle flessen leeg. We stonden dan ook flink te kijken toen dat een keertje niet gebeurde omdat ze verkouden was. Wij waren meteen van slag.. dachten dat er iets ernstig met haar aan de hand was, want we weren simpel weg niets anders gewent. Maar de ene keer kan een babytje natuurlijk meer drinken dan de andere keer. Dat was voor ons gewoon weer een leer momentje.
Trots waren we toen ze zich voor het eerst ging omdraaien. En ik zat voor de box naar haar te kijken toen ik getuigen was van de eerste keer dat ze zich aan de spijlen van de box optrok en ging staan. Ook zelf gaan zitten had ze toen snel onder de knie en het duurde toen niet lang meer dat ze zich tijgerend door de huiskamer worstelde. De box is nu een plek waar ze absoluut niet meer wilt zijn. Als je haar nu daarin zet begint ze meteen te huilen. Ze heeft heel goed door dat de bewegings vrijheid in zo’n box natuurlijk behoorlijk beperkt is en dat de huiskamer vele malen groter is.
Ons poppetje wordt ook steeds slimmer. Als je bijvoorbeeld niet wilt dat ze naar de staande lamp gaat , ga ik soms gewoon in de weg zitten. “geen probleem”, moet Nathalie dan vaak denken, “dan tijger ik gewoon om je heen en ga dan aan de knop van de lamp zitten.” Dat ze steeds slimmer wordt, bemerkte ik afgelopen weekend ook weer. Ik zag Nathalie zich “verdacht” gedragen voor onze eet tafel. Het was net alsof ze iets gezien had. Ineens stopte ze met nadenken en begon een tijger tocht tussen de poten van de stoelen door. Dat paste maar net trouwens. Ik bekeek het spektakel met mijn mond vol tanden. Het duurde niet lang voordat ze helemaal achterin tegen de muur aan ging zitten. Triomfelijk hield ze haar speel bal om hoog die ze van een oom en tante van Rachel gekregen had. Toen kwam het lastigste deel van deze reddings operatie. Nathalie hield de bal in een hand vast en tijgerde weer terug naar de uitgang van dit tafel dolhof. Papa kon nog net zijn mobieltje pakken en daar foto’s van maken (zie plaatje onderin). Eenmaal weer aangekomen bij de uitgang, ging ze heerlijk met de bal spelen.
Al met al een prachtig jaar vol ervaringen. Daar waar Rachel en ik nog vaak aan terug zullen denken.
Mazzel
We denken de afgelopen tijd natuurlijk vaak terug aan wat er dit afgelopen jaar allemaal gebeurd is. Hoe we haar bv elke dag in het ziekenhuis opzochten. En de dag dat ze met ons mee mocht naar huis (wat toevallig vandaag precies een jaar geleden is). Dat was het moment dat we van parttime ouders werden gepromoveerd tot fulltime ouders. Het was toen wel even wennen, want met een schema van 7 flesjes per dag, bleef er weinig tijd over om goed te kunnen slapen zeg maar. Ik was de eerste anderhalve week toen ze thuis was, vrij en vroeg me regelmatig af hoe ik het leven met een baby in godsnaam zou kunnen combineren met mijn werk. Al met al blijkt een mens veel meer te kunnen hebben dan dat ze van zichzelf weten. Nathalie’s slaappatroon ging eigenlijk al vrij snel de goede kant op. En het voedings schema werd ook steeds makkelijker voor ons.
Na een aantal maanden had ons poppetje de achterstand die ze bij haar geboorte had opgelopen, al achterhaald. Ons flessen monster (want zo noemde we haar soms), dronk de eerst weken letterlijk alle flessen leeg. We stonden dan ook flink te kijken toen dat een keertje niet gebeurde omdat ze verkouden was. Wij waren meteen van slag.. dachten dat er iets ernstig met haar aan de hand was, want we weren simpel weg niets anders gewent. Maar de ene keer kan een babytje natuurlijk meer drinken dan de andere keer. Dat was voor ons gewoon weer een leer momentje.
Trots waren we toen ze zich voor het eerst ging omdraaien. En ik zat voor de box naar haar te kijken toen ik getuigen was van de eerste keer dat ze zich aan de spijlen van de box optrok en ging staan. Ook zelf gaan zitten had ze toen snel onder de knie en het duurde toen niet lang meer dat ze zich tijgerend door de huiskamer worstelde. De box is nu een plek waar ze absoluut niet meer wilt zijn. Als je haar nu daarin zet begint ze meteen te huilen. Ze heeft heel goed door dat de bewegings vrijheid in zo’n box natuurlijk behoorlijk beperkt is en dat de huiskamer vele malen groter is.
Ons poppetje wordt ook steeds slimmer. Als je bijvoorbeeld niet wilt dat ze naar de staande lamp gaat , ga ik soms gewoon in de weg zitten. “geen probleem”, moet Nathalie dan vaak denken, “dan tijger ik gewoon om je heen en ga dan aan de knop van de lamp zitten.” Dat ze steeds slimmer wordt, bemerkte ik afgelopen weekend ook weer. Ik zag Nathalie zich “verdacht” gedragen voor onze eet tafel. Het was net alsof ze iets gezien had. Ineens stopte ze met nadenken en begon een tijger tocht tussen de poten van de stoelen door. Dat paste maar net trouwens. Ik bekeek het spektakel met mijn mond vol tanden. Het duurde niet lang voordat ze helemaal achterin tegen de muur aan ging zitten. Triomfelijk hield ze haar speel bal om hoog die ze van een oom en tante van Rachel gekregen had. Toen kwam het lastigste deel van deze reddings operatie. Nathalie hield de bal in een hand vast en tijgerde weer terug naar de uitgang van dit tafel dolhof. Papa kon nog net zijn mobieltje pakken en daar foto’s van maken (zie plaatje onderin). Eenmaal weer aangekomen bij de uitgang, ging ze heerlijk met de bal spelen.
Al met al een prachtig jaar vol ervaringen. Daar waar Rachel en ik nog vaak aan terug zullen denken.
Mazzel
27 november 2012
Jeroen R. de Vries
De nieuwe ontwikkelingen rond het onderzoek op de moord van Marianne Vaatstra zorgt voor veel bekijks de afgelopen weken. Zelf keek ik natuurlijk ook naar de extra uitzending van Peter R. de Vries over dit voorval wat alweer 13 jaar geleden is gebeurd. Zo werd verteld wat de bevindingen van het onderzoek waren en welke technieken hierbij gebruikt werden. Peter R. de Vries kan ik zijn programma’s (vind ik) altijd zeer duidelijk uitleggen hoe die onderzoeken van de politie werken.
Omdat ik dit soort programma’s zo interessant vind, vond ik het leuk dat ik van de week een mailtje kreeg van onze contact persoon van de tankstations waarvoor ik het Borgings programma heb geschreven (ook wel bekend als het warme broodjes programma). De teller staat trouwens al op 48 tankstations, dus dat gaat erg lekker. Onze contact persoon kreeg namelijk een mailtje van de politie of hij hun kon helpen met een onderzoek naar een gestolen auto. In die auto, die kennelijk was terug gevonden, bevond zich een verpakking van een product wat op een van die tankstations was aangeschaft. Via de gegevens van het Borgings programma kon hij de politie voorzien van de gewenste informatie. Hij vond het wel leuk om ons deze aparte vraag van de politie te vertellen. Of de politie nu ook daadwerkelijk de dader(s) hiermee kan achterhalen verteld het verhaal natuurlijk niet. Dat zullen we waarschijnlijk ook nooit te weten komen.
Mazzel
Omdat ik dit soort programma’s zo interessant vind, vond ik het leuk dat ik van de week een mailtje kreeg van onze contact persoon van de tankstations waarvoor ik het Borgings programma heb geschreven (ook wel bekend als het warme broodjes programma). De teller staat trouwens al op 48 tankstations, dus dat gaat erg lekker. Onze contact persoon kreeg namelijk een mailtje van de politie of hij hun kon helpen met een onderzoek naar een gestolen auto. In die auto, die kennelijk was terug gevonden, bevond zich een verpakking van een product wat op een van die tankstations was aangeschaft. Via de gegevens van het Borgings programma kon hij de politie voorzien van de gewenste informatie. Hij vond het wel leuk om ons deze aparte vraag van de politie te vertellen. Of de politie nu ook daadwerkelijk de dader(s) hiermee kan achterhalen verteld het verhaal natuurlijk niet. Dat zullen we waarschijnlijk ook nooit te weten komen.
Mazzel
14 november 2012
Een dag alleen met papa
Vandaag was het weer woensdag, en kon ik dus genieten van een papa dag. Nathalie slaapt de laatste paar dagen weer erg goed, want ze werd pas om kwart over acht in de ochtend wakker. Dat was vorige week wel anders. Toen was ze namelijk ziek en zijn we zelfs in de avond naar de huisartsenpost gegaan omdat ze maar liefs 40 graden koorts had. Die koorts is nu weer voorbij maar af en toe hoest en proest ze nog wel. Omdat ze goed geslapen had, speelde ze uren lang op de grond en op de bank. Het broodje, waar ze ERRUG gek op is, verdween zonder problemen en weer in een record tijd naar binnen. Sterker nog, ze vond dat ene broodje niet genoeg zelfs. Want toen ik op de bank mijn broodje naar binnen zat te werken en eventjes NIET goed oplette, verscheen er ineens een wijsvinger door mijn beeld heen. Die wijsvinger boorde keurig een gat in mijn overheerlijke broodje met vlokken en met een ruk had Nathalie ineens een flinke stuk in haar handen. Ze twijfelde geen moment en stopte dat stuk meteen in haar mond zodat papa niet de mogelijkheid had om zijn overheerlijke broodje te verdedigen.
Tegen twaalf uur vond ik dat het wel eens tijd werd dat Nathalie weer even ging slapen. Daar was ze het natuurlijk NIET mee eens. Toen ik haar in haar slaapzakje in bedje had neergelegd ging ze meteen zitten. Het terug op haar rugje leggen had geen zin, want ze bleef elke keer maar overeind komen. Dit alles trouwens met een flinke glimlach op haar gezicht want ze dacht vast dat dit een spelletje van haar papa was. Ik gaf het dus maar op en liet onze dame dan maar zittend achter. Via de babyfoon kon ik haar de eerste paar minuten nog horen brabbelen en lachen, maar na een minuut of 10 werd het toch stil. Ik was wel even benieuwd of ze zelf was gaan liggen, maar dat was niet het geval. Ze was kennelijk al zittend in slaap gevallen, want ze hing voorover hangend in haar slaapzakje. Ik heb haar toen maar eventjes gewoon op haar rug neergelegd en gelukkig was ze zo moe dat ze dit niet eens gemerkt heeft.
Na slechts een uurtje te hebben geslapen was ze al weer klaar wakker. Dus heb ik haar er maar weer uit gehaald. Deze middag kan je de “ papa pesten” middag noemen. Nathalie tijgerde elke keer naar die dingen waar ze eigenlijk niet aan mag zitten, waarbij de lamp eigenlijk haar favoriete plekje is. Met de aan en uitschakelaar kan je namelijk heerlijk spelen, maar dit mag natuurlijk niet van papa. Om Nathalie op andere gedachte te brengen zette ik Nijntje in. Nathalie heeft namelijk een hele mooie Nijntje knuffel en die zette ik voor de lamp neer. Toen Nathalie voor de tigste keer de lamp benaderde pakte ik Nijntje op en probeerde met woorden Nathalie op andere gedachte te brengen. Zo van :”Nathalie, je mag van mij niet aan de lamp zitten hoor. Das gevaarlijk.”. Nathalie was hier NIET van onder de indruk. Ze pakte Nijntje bij een van haar lange oren beet en smeet de knuffel door de huiskamer heen, waarbij het youtube filmpje “Nijntje dansles”, in eens een heel andere betekenis kreeg. Het was nu meer vliegles zeg maar. Daarna ging de lamp dus weer aan en uit, want tijdens Nijntjes vlucht door de huiskamer, zat Nathalies hand al op de schakelaar.
In de namiddag kwam mama even thuis. Ze had weer hard gewerkt, maar ze bleef helaas niet lang. Met Tante Astrid en Nirma ging mama namelijk vanavond naar een musical toe. Dus het half uurtje dat ze nog wel thuis was, benutte we volop. Daarna moest Nathalie weer eventjes slapen en dit keer ging het beter dan in het begin van de middag. Nu bijna ander half uur. Zelf ging ik ook even op de bank leggen en schrok op een gegeven ogenblik wakker toen ik Nathalie over de babyfoon hoorde brabbelen.
Het avondeten tafereel was ook erg grappig. Aangezien we met zijn tweetjes waren, at papa en magnetron maaltijdje. Nathalie kreeg een olvoriet potje wat dus ook in de magnetron verwarmt moet worden. Dat kan dus niet tegelijker tijd en daarom at ik eerst mijn boordje leeg, zodat ik alle tijd had om aandacht aan Nathalie te geven. Echter kreeg Nathalie al een beetje honger. Ik zat heerlijk bij de computer te eten en madam had dit door. Ze tijgerde naar de stoel waar ik op zat toe en probeerde zich aan mijn broekspijpen omhoog te trekken. Dus ik nam haar op schoot en toen ging het vingertje meteen richting het bord natuurlijk. Ik zette haar daarom weer op de grond, en zodoende herhaalde dit tafereel zich meerdere malen.
Deze leuke dag werd afgesloten met een wat minder leuke, maar helaas verplicht, ritueel… Namelijk het tandenpoetsen. Aanvankelijk zit ze vol verwondering te kijken hoe je de tandpasta op de borstel doet. Maar zodra de borstel ook daadwerkelijk haar mondje in gaat is het gillen geblazen. Normaal kunnen Rachel en ik dit samen wel aan, maar probeer dat maar eens in je eentje als je bijna 1 jaar oude dochter tegenstribbelt. Hoe dan ook, ik wist haar vier tandjes te raken met de borstel, maar of alle tandplak er ook daadwerkelijk af is gepoetst durf ik hierbij wel te betwijfelen. Morgen maar even goed doen lijkt mij zo.
Mazzel
Tegen twaalf uur vond ik dat het wel eens tijd werd dat Nathalie weer even ging slapen. Daar was ze het natuurlijk NIET mee eens. Toen ik haar in haar slaapzakje in bedje had neergelegd ging ze meteen zitten. Het terug op haar rugje leggen had geen zin, want ze bleef elke keer maar overeind komen. Dit alles trouwens met een flinke glimlach op haar gezicht want ze dacht vast dat dit een spelletje van haar papa was. Ik gaf het dus maar op en liet onze dame dan maar zittend achter. Via de babyfoon kon ik haar de eerste paar minuten nog horen brabbelen en lachen, maar na een minuut of 10 werd het toch stil. Ik was wel even benieuwd of ze zelf was gaan liggen, maar dat was niet het geval. Ze was kennelijk al zittend in slaap gevallen, want ze hing voorover hangend in haar slaapzakje. Ik heb haar toen maar eventjes gewoon op haar rug neergelegd en gelukkig was ze zo moe dat ze dit niet eens gemerkt heeft.
Na slechts een uurtje te hebben geslapen was ze al weer klaar wakker. Dus heb ik haar er maar weer uit gehaald. Deze middag kan je de “ papa pesten” middag noemen. Nathalie tijgerde elke keer naar die dingen waar ze eigenlijk niet aan mag zitten, waarbij de lamp eigenlijk haar favoriete plekje is. Met de aan en uitschakelaar kan je namelijk heerlijk spelen, maar dit mag natuurlijk niet van papa. Om Nathalie op andere gedachte te brengen zette ik Nijntje in. Nathalie heeft namelijk een hele mooie Nijntje knuffel en die zette ik voor de lamp neer. Toen Nathalie voor de tigste keer de lamp benaderde pakte ik Nijntje op en probeerde met woorden Nathalie op andere gedachte te brengen. Zo van :”Nathalie, je mag van mij niet aan de lamp zitten hoor. Das gevaarlijk.”. Nathalie was hier NIET van onder de indruk. Ze pakte Nijntje bij een van haar lange oren beet en smeet de knuffel door de huiskamer heen, waarbij het youtube filmpje “Nijntje dansles”, in eens een heel andere betekenis kreeg. Het was nu meer vliegles zeg maar. Daarna ging de lamp dus weer aan en uit, want tijdens Nijntjes vlucht door de huiskamer, zat Nathalies hand al op de schakelaar.
In de namiddag kwam mama even thuis. Ze had weer hard gewerkt, maar ze bleef helaas niet lang. Met Tante Astrid en Nirma ging mama namelijk vanavond naar een musical toe. Dus het half uurtje dat ze nog wel thuis was, benutte we volop. Daarna moest Nathalie weer eventjes slapen en dit keer ging het beter dan in het begin van de middag. Nu bijna ander half uur. Zelf ging ik ook even op de bank leggen en schrok op een gegeven ogenblik wakker toen ik Nathalie over de babyfoon hoorde brabbelen.
Het avondeten tafereel was ook erg grappig. Aangezien we met zijn tweetjes waren, at papa en magnetron maaltijdje. Nathalie kreeg een olvoriet potje wat dus ook in de magnetron verwarmt moet worden. Dat kan dus niet tegelijker tijd en daarom at ik eerst mijn boordje leeg, zodat ik alle tijd had om aandacht aan Nathalie te geven. Echter kreeg Nathalie al een beetje honger. Ik zat heerlijk bij de computer te eten en madam had dit door. Ze tijgerde naar de stoel waar ik op zat toe en probeerde zich aan mijn broekspijpen omhoog te trekken. Dus ik nam haar op schoot en toen ging het vingertje meteen richting het bord natuurlijk. Ik zette haar daarom weer op de grond, en zodoende herhaalde dit tafereel zich meerdere malen.
Deze leuke dag werd afgesloten met een wat minder leuke, maar helaas verplicht, ritueel… Namelijk het tandenpoetsen. Aanvankelijk zit ze vol verwondering te kijken hoe je de tandpasta op de borstel doet. Maar zodra de borstel ook daadwerkelijk haar mondje in gaat is het gillen geblazen. Normaal kunnen Rachel en ik dit samen wel aan, maar probeer dat maar eens in je eentje als je bijna 1 jaar oude dochter tegenstribbelt. Hoe dan ook, ik wist haar vier tandjes te raken met de borstel, maar of alle tandplak er ook daadwerkelijk af is gepoetst durf ik hierbij wel te betwijfelen. Morgen maar even goed doen lijkt mij zo.
Mazzel
31 oktober 2012
Opsporing verzocht
Het programma “Opsporing verzocht” vierde laatst een feestje (zeg maar). Dit omdat er al weer 1000 afleveringen van op televisie zijn geweest. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zeer zelden naar dit programma zit te kijken. Ondanks dat ga ik er dus toch een blogfile aan besteden. Waarom dan? Kun je jezelf afvragen. Nou wij kregen laatst de nieuwe Avrobode op de mat en daar werd uitgebreid aandacht besteed aan die duizendste aflevering. Per toeval werd er een moordzaak besproken waar ik altijd al van heb willen weten of ze de daders hebben gevonden.
Jaren geleden was ik namelijk bij een bakkerij in Rotterdam geweest om ons Nederlandse pakket te installeren en uit te leggen. Het ging om twee filialen, en op een van die filialen kwam ons pakket te draaien. De weegschalen/kassa’s van het andere filiaal werden met een analoge modem uitgelezen. Het bleek om een familie bedrijf te gaan. Ik was op het filiaal van de zoon, en het andere filiaal werd door zijn vader gerund. De zoon was een zeer aardige vent en de installatie verliep vlekkeloos. Daarna, had ik hem maar zelden aan de lijn wat dus een teken is dat het allemaal lekker draait bij deze klant. Een aantal jaren daarna had ik de vertegenwoordiger van de regio Rotterdam aan de lijn. Hij vertelde me dat de vader was omgekomen bij een roofmoord. Twee gasten waren uit op de kassa en gingen hierbij kennelijk tot het uiterste om dit doel te behalen.
Deze moordzaak werd dus in Opsporing verzocht behandeld en per toeval stond er een interview met de zoon in de Avrobode. Hij vertelde openhartig over hoe hij zelf zijn vader had gevonden en hoe de daders uiteindelijk zijn gepakt. Ze stonden namelijk vol in beeld op diverse beveiliging camera’s. Al met al een “goed” einde van die Opsporing verzocht aflevering. Deze opsporing werd dus verzocht, en gegeven.
Mazzel
Jaren geleden was ik namelijk bij een bakkerij in Rotterdam geweest om ons Nederlandse pakket te installeren en uit te leggen. Het ging om twee filialen, en op een van die filialen kwam ons pakket te draaien. De weegschalen/kassa’s van het andere filiaal werden met een analoge modem uitgelezen. Het bleek om een familie bedrijf te gaan. Ik was op het filiaal van de zoon, en het andere filiaal werd door zijn vader gerund. De zoon was een zeer aardige vent en de installatie verliep vlekkeloos. Daarna, had ik hem maar zelden aan de lijn wat dus een teken is dat het allemaal lekker draait bij deze klant. Een aantal jaren daarna had ik de vertegenwoordiger van de regio Rotterdam aan de lijn. Hij vertelde me dat de vader was omgekomen bij een roofmoord. Twee gasten waren uit op de kassa en gingen hierbij kennelijk tot het uiterste om dit doel te behalen.
Deze moordzaak werd dus in Opsporing verzocht behandeld en per toeval stond er een interview met de zoon in de Avrobode. Hij vertelde openhartig over hoe hij zelf zijn vader had gevonden en hoe de daders uiteindelijk zijn gepakt. Ze stonden namelijk vol in beeld op diverse beveiliging camera’s. Al met al een “goed” einde van die Opsporing verzocht aflevering. Deze opsporing werd dus verzocht, en gegeven.
Mazzel
25 oktober 2012
Herstel werkzaamheden
In deze herfstvakantie week is mijn collega Jeroen naar Centerparcs, en zodoende moet ik het fort op de helpdesk in mijn eentje verdedigen. Op zich is dat geen probleem, want door die zelfde vakantie week is het niet al te druk op de helpdesk. Maandag en dinsdag waren dan nog wel “gewoon druk”, maar vandaag was het rustig te noemen..
Ideaal voor mij om een complexe database probleem van een klant op te lossen. Een probleem wat op zich al een vreemd verhaal genoemd kan worden. Een klant, die een van onze pakketten al sinds 2007 gebruikt, komt er nu pas achter dat diverse omzet rapportages niet kloppen. Dus of we dat even willen oplossen (de vraagstelling is ALTIJD zeer eenvoudig). Eerste prioriteit is dat het probleem zich niet meer zal voordoen natuurlijk. Eerst moest ik proberen uit te vinden wat de foutieve gegevens veroorzaakt. Dit was gelukkig niet erg moeilijk. Al snel kwam ik erachter dat sommige rapportages in de verkeerde categorie werden bijgeschreven. Dus dit had ik met de programmeurs van het pakket (van ons filiaal in Antwerpen) al snel recht gezet. Maar het herstellen van de bijna vijf jaar grote database werd een ander verhaal. De programmeur van het “België” pakket wist me te vertellen dat dit een onmogelijke taak is. Het zou te lastig zijn om dit op te lossen.. KIJK, nu werd het verhaal pas ECHT interessant….
De Nederlandse variant (die wij zelf ook nog regelmatig uitleveren), is namelijk wel in staat om van alle gemaakte kassa bonnetjes die in die vijf jaar zijn aangeslagen, weer de juiste omzet rapportages te maken. Die optie zit dus standaard niet in het pakket van onze zuiderburen. Dus om het probleem van de klant te kunnen tackelen, moest ik eerst de Belgische database vertalen naar het Nederlands (om het zo maar even te noemen). Aangezien het hier om een slordige 100.000 bonnetjes ging, was de computer hier wel even mee bezig. Ik had geen zin om hier op te gaan wachten als ik nog aan het werk was. Dus zette ik het zelfgeschreven tooltje om vijf uur aan. Ik had in de code van het tooltje de optie gebouwd dat ik op mijn smartphone kon zien hoe ver “hij” al was met vertalen. Dit ging gisteravond tot ongeveer 71.1% goed. Toen bleef het akelig stil. Vanmorgen, toen ik dus weer op de helpdesk aankwam, kon ik zien dat ik nog ergens een foutje gemaakt had, maar dat had geen gevolgen voor de eerste 71.1 % van de al vertaalde kassabonnetjes. Dus kon ik de fout corrigeren en liet het toolje verder laten gaan waar hij gister om ongeveer 20:30 was gebleven. Om een uur of 10 was de database vertaald en ging het Nederlandse pakket (wat Di-Store heet), de slordige 100.000 bonnetjes berekenen (naar omzet rapportages). Ik had verwacht dat dit wel eventjes zou duren. Zeker omdat het vertalen van die database de computer ongeveer 5 uur (in totaal) had gekost. Maar Di-Store is een snel programma en binnen een kwartier was ie al klaar. Toen kwam de taak om te controleren of alles klopte natuurlijk, en gelukkig was dit het geval…
De laatste fase van dit herstel project was de Belgische database nu weer te voorzien van de JUISTE rapportages. Dus dat gedeelte van de database moest weer terug vertaald worden naar het “Belgisch”. Ook dit ging sneller dan dat ik verwacht had, maar dat is ergens wel logisch. Het ging nu om slechts een aantal tabellen in de database die vertaald moesten worden.
Toen ik vanmiddag klaar was met de herstelwerkzaamheden aan de database, was ik wel even trots op mezelf. Het is altijd leuk om iets voor elkaar te boksen waarvan de programmeur zelf beweerd dat dit NIET kan… Dan krijg ik namelijk altijd de nijging om het tegendeel te bewijzen.
Mazzel.
Ideaal voor mij om een complexe database probleem van een klant op te lossen. Een probleem wat op zich al een vreemd verhaal genoemd kan worden. Een klant, die een van onze pakketten al sinds 2007 gebruikt, komt er nu pas achter dat diverse omzet rapportages niet kloppen. Dus of we dat even willen oplossen (de vraagstelling is ALTIJD zeer eenvoudig). Eerste prioriteit is dat het probleem zich niet meer zal voordoen natuurlijk. Eerst moest ik proberen uit te vinden wat de foutieve gegevens veroorzaakt. Dit was gelukkig niet erg moeilijk. Al snel kwam ik erachter dat sommige rapportages in de verkeerde categorie werden bijgeschreven. Dus dit had ik met de programmeurs van het pakket (van ons filiaal in Antwerpen) al snel recht gezet. Maar het herstellen van de bijna vijf jaar grote database werd een ander verhaal. De programmeur van het “België” pakket wist me te vertellen dat dit een onmogelijke taak is. Het zou te lastig zijn om dit op te lossen.. KIJK, nu werd het verhaal pas ECHT interessant….
De Nederlandse variant (die wij zelf ook nog regelmatig uitleveren), is namelijk wel in staat om van alle gemaakte kassa bonnetjes die in die vijf jaar zijn aangeslagen, weer de juiste omzet rapportages te maken. Die optie zit dus standaard niet in het pakket van onze zuiderburen. Dus om het probleem van de klant te kunnen tackelen, moest ik eerst de Belgische database vertalen naar het Nederlands (om het zo maar even te noemen). Aangezien het hier om een slordige 100.000 bonnetjes ging, was de computer hier wel even mee bezig. Ik had geen zin om hier op te gaan wachten als ik nog aan het werk was. Dus zette ik het zelfgeschreven tooltje om vijf uur aan. Ik had in de code van het tooltje de optie gebouwd dat ik op mijn smartphone kon zien hoe ver “hij” al was met vertalen. Dit ging gisteravond tot ongeveer 71.1% goed. Toen bleef het akelig stil. Vanmorgen, toen ik dus weer op de helpdesk aankwam, kon ik zien dat ik nog ergens een foutje gemaakt had, maar dat had geen gevolgen voor de eerste 71.1 % van de al vertaalde kassabonnetjes. Dus kon ik de fout corrigeren en liet het toolje verder laten gaan waar hij gister om ongeveer 20:30 was gebleven. Om een uur of 10 was de database vertaald en ging het Nederlandse pakket (wat Di-Store heet), de slordige 100.000 bonnetjes berekenen (naar omzet rapportages). Ik had verwacht dat dit wel eventjes zou duren. Zeker omdat het vertalen van die database de computer ongeveer 5 uur (in totaal) had gekost. Maar Di-Store is een snel programma en binnen een kwartier was ie al klaar. Toen kwam de taak om te controleren of alles klopte natuurlijk, en gelukkig was dit het geval…
De laatste fase van dit herstel project was de Belgische database nu weer te voorzien van de JUISTE rapportages. Dus dat gedeelte van de database moest weer terug vertaald worden naar het “Belgisch”. Ook dit ging sneller dan dat ik verwacht had, maar dat is ergens wel logisch. Het ging nu om slechts een aantal tabellen in de database die vertaald moesten worden.
Toen ik vanmiddag klaar was met de herstelwerkzaamheden aan de database, was ik wel even trots op mezelf. Het is altijd leuk om iets voor elkaar te boksen waarvan de programmeur zelf beweerd dat dit NIET kan… Dan krijg ik namelijk altijd de nijging om het tegendeel te bewijzen.
Mazzel.
9 oktober 2012
Nu al een aanzoek
Afgelopen zaterdag werd een van Nathalie’s oma’s (ze heeft er drie) zestig jaar. En dat moest gevierd worden natuurlijk. Opa en Oma nodigde de kinderen en kleinkinderen daarom uit voor een bezoekje aan attractie park De goudvis in Sint Maartenszee.
Naast Nathalie waren haar neefjes Tom en Tijn en haar nichtje Pien natuurlijk ook van de partij. Die drie hebben zich volop vermaakt in het park wat zich helemaal op kinderen richt. Zo waren er natuurlijk ballenbakken en spring kussens en nog veel meer. Nathalie is daarvoor natuurlijk nog iets te klein, maar toch heeft onze grote meid zich prima vermaakt met slechts 1 van die ballen uit de ballen bak. Ze tijgerde er flink op los en “gooide” de bal dan weer weg, zodat ze er weer met een enorme vaart achteraan kon tijgeren. Het was behoorlijk luidruchtig in die hal natuurlijk, zodat opa Koos, Rachel, ik en Nathalie een wandeling ging maken zodat ons poppetje even kon slapen. Die wandeling ging richting het strand wat op een steenworp afstand van het attractie park lag. Nathalie zou de zee dus voor het eerst in haar leven hebben kunnen zien, ware het niet dat ze sliep. Dat was natuurlijk logisch want ze had een behoorlijk “tijger” tocht (achter die bal aan) er op zitten. Laten we maar zeggen dat de zee in ieder geval Nathalie wel gezien heeft en anders om kom dan wel een andere keer.
Nadat we het park bezocht hadden, gingen we in het restaurant, wat naast het pretpark lag, gezellig met zijn alle eten. Het restaurant heette toepasselijk ook de goudvis, zodat je je niet kon vergissen (bedenk ik me maar). Eenmaal aan tafel kreeg Nathalie behoorlijk veel aandacht van haar neefjes die daarnaast ook lekker aan het kleuren waren. Daarvoor kregen ze flink de tijd,want het eten moest natuurlijk nog even klaar gemaakt worden. Tijn, de oudste van de drie, was druk bezig met het inkleuren van een prachtige vrachtwagen tekening. Hij dacht kennelijk diep na over zijn eigen toekomst en zag een baantje als vrachtwagen chauffeur wel zitten. Ineens stopte hij met kleuren en zei dat hij best wel een vrouw wil hebben als hij later groot is EN vrachtwagen chauffeur want hij wilde namelijk ook wel eens een baby. Kijk, dat vind ik reuze interessant om te horen. De gedachte gang van een kind heeft mij altijd erg geïnteresseerd en ik wil dan wel eens weten hoe hij dat ziet. Ik vroeg hem wat hij dan ging doen als de baby een poepluier had. “Simpel,” antwoordde hij, “dan rij ik naar de dichtstbijzijnde tankstation en verschoon de luier.”. Zijn broer Tom werd hierdoor ook aan het nadenken gezet. Hij besefte zich ook dat hij minimaal een vrouw nodig had om zelf ooit ook vader te worden. Hij ging zelfs al een stapje verder. Hij stapte op van zijn stoel en liep naar Rachel. Bij haar fluisterde in haar oor dat hij wel met Nathalie wil trouwen als hij later groot is. Kijk, bedacht ik me zelf.. Ze heeft nu al een aanzoek gehad. Dit terwijl ze nog geen 11 maanden oud is. Het meest grappige was dat hij het ook in mijn oor wilde fluisteren en daarna ook bij zijn moeder, zodat eigenlijk de hele groep het al snel wist, maar dat was juist het grappige van het gehele verhaal.
Mazzel
Naast Nathalie waren haar neefjes Tom en Tijn en haar nichtje Pien natuurlijk ook van de partij. Die drie hebben zich volop vermaakt in het park wat zich helemaal op kinderen richt. Zo waren er natuurlijk ballenbakken en spring kussens en nog veel meer. Nathalie is daarvoor natuurlijk nog iets te klein, maar toch heeft onze grote meid zich prima vermaakt met slechts 1 van die ballen uit de ballen bak. Ze tijgerde er flink op los en “gooide” de bal dan weer weg, zodat ze er weer met een enorme vaart achteraan kon tijgeren. Het was behoorlijk luidruchtig in die hal natuurlijk, zodat opa Koos, Rachel, ik en Nathalie een wandeling ging maken zodat ons poppetje even kon slapen. Die wandeling ging richting het strand wat op een steenworp afstand van het attractie park lag. Nathalie zou de zee dus voor het eerst in haar leven hebben kunnen zien, ware het niet dat ze sliep. Dat was natuurlijk logisch want ze had een behoorlijk “tijger” tocht (achter die bal aan) er op zitten. Laten we maar zeggen dat de zee in ieder geval Nathalie wel gezien heeft en anders om kom dan wel een andere keer.
Nadat we het park bezocht hadden, gingen we in het restaurant, wat naast het pretpark lag, gezellig met zijn alle eten. Het restaurant heette toepasselijk ook de goudvis, zodat je je niet kon vergissen (bedenk ik me maar). Eenmaal aan tafel kreeg Nathalie behoorlijk veel aandacht van haar neefjes die daarnaast ook lekker aan het kleuren waren. Daarvoor kregen ze flink de tijd,want het eten moest natuurlijk nog even klaar gemaakt worden. Tijn, de oudste van de drie, was druk bezig met het inkleuren van een prachtige vrachtwagen tekening. Hij dacht kennelijk diep na over zijn eigen toekomst en zag een baantje als vrachtwagen chauffeur wel zitten. Ineens stopte hij met kleuren en zei dat hij best wel een vrouw wil hebben als hij later groot is EN vrachtwagen chauffeur want hij wilde namelijk ook wel eens een baby. Kijk, dat vind ik reuze interessant om te horen. De gedachte gang van een kind heeft mij altijd erg geïnteresseerd en ik wil dan wel eens weten hoe hij dat ziet. Ik vroeg hem wat hij dan ging doen als de baby een poepluier had. “Simpel,” antwoordde hij, “dan rij ik naar de dichtstbijzijnde tankstation en verschoon de luier.”. Zijn broer Tom werd hierdoor ook aan het nadenken gezet. Hij besefte zich ook dat hij minimaal een vrouw nodig had om zelf ooit ook vader te worden. Hij ging zelfs al een stapje verder. Hij stapte op van zijn stoel en liep naar Rachel. Bij haar fluisterde in haar oor dat hij wel met Nathalie wil trouwen als hij later groot is. Kijk, bedacht ik me zelf.. Ze heeft nu al een aanzoek gehad. Dit terwijl ze nog geen 11 maanden oud is. Het meest grappige was dat hij het ook in mijn oor wilde fluisteren en daarna ook bij zijn moeder, zodat eigenlijk de hele groep het al snel wist, maar dat was juist het grappige van het gehele verhaal.
Mazzel
27 september 2012
Eggerland.. Mijn eigen remake
Toen ik nog in de eerste klas van de middelbare school zat, had ik op woensdag (kan ook donderdag geweest zijn. Het is alweer 25 jaar geleden waar ik het nu over heb) altijd de eerste vier uur vrij en had daarna vier uur les. Aanvankelijk was ik daar helemaal niet blij mee, maar de ervaring leerde dat ik die eerste vier uur lekker kon uitslapen, of rustig kon besteden aan huiswerk. Zo erg was het dus ook weer niet.
Op een van die woensdagen had ik mazzel. Ik was wel vroeg mijn bedje uit gegaan, maar kwam erachter dat ik helemaal geen huiswerk hoefde te maken. Dus ik had toen de keuze om weer mijn bedje in te duiken, OF om de oude MSX home computer maar weer eens aan te zwengelen en een potje Eggerland te gaan spelen. Ik koos dus voor die laatste optie. Eggerland was een van die spellen die we vroeger enorm vaak hadden gespeeld. Ook nog op de lage school, zaten we met vriendjes uren achter dit spel om de puzzel levels uit te spelen. Die woensdag ging het erg lekker, en ik had al een level of 40 opgelost totdat mijn moeder me eraan herinnerde dat ik toch echt naar school moest gaan. “Wat zonde” opperde ik, want ik moest de computer nu uit zetten natuurlijk. Maar klimaat besef leefde nog niet zo in 1987 dus opperde mijn moeder dat ik de MSX gewoon aan kon laten, en dat ik na school (en huiswerk natuurlijk), weer verder kon gaan waar ik gebleven was.
Zo gezegd , zo gedaan. Ik stapte op mijn fiets en reed van het pittoreske Hauwert richting Hoorn (daar waar ik op school zat). Onderweg dacht ik nog even na over de levels die ik zojuist opgelost had en eigenlijk ook over het spel in het algemeen. “Je zou maar zo veel verstand van computers hebben zodat je zo’n spel als Eggerland kan maken” en “Zal ik ooit zelf zo slim zijn dat ik zoiets zelf kan doen?“ Die zinnen schoten toen door mijn hoofd. En het was dat fietstochtje naar school die ik me een paar jaar geleden ineens herinnerde. Ik had eindelijk weer een (privé) programmeer uitdaging waar ik zolang naar op zoek was.
Het werd wel een meer jaren plan. Dit omdat er erg veel tijd in ging zitten, en simpel weg de motivatie er vaak niet was om zo’n groot privé project te blijven doen. Soms zat ik uren te programmeren en dan verdween het project weer voor een paar maanden in de ijskast. Niet erg natuurlijk, want ik heb er geen haast mee. Ik heb geen release datum of zo. Het is nu ook eigenlijk nog niet helemaal af, maar wilde er wel alvast een blog file over schrijven.
Ik begon met een aantal spelregels op te stellen waar mijn versie aan moest voldoen. Het hoefde helemaal geen kopie van het origineel te worden. Ik kon makkelijk wat “monsters” weglaten en mezelf toch bewijzen dat ik een spel als Eggerland zelf kon schrijven. Toch waren er een aantal van die monsters die uiteraard WEL voor moesten komen in mijn versie. Natuurlijk moest Medusa mee doen. Mijn zus en ik dachten vroeger trouwens dat het haar van medusa een kroontje was, zodat wij haar altijd de koning noemde. Kan je nagaan hoe grafisch de 8 bits tijdperk destijds was. Ook moet je met blokken kunnen schuiven en kunnen schieten op de doodskop en de wormpjes. Deze moesten dan na een halve minuut (ongeveer) ook weer terug komen natuurlijk. Dit klinkt allemaal erg eenvoudig, maar probeer dit maar eens in een database georiënteerde programmeer taal te schrijven wat eigenlijk helemaal niet bedoeld is om spelletjes mee te maken. Toch is het me weldegelijk gelukt. Al zal ik nog wel wat puntjes op de i moeten zetten om het project helemaal geslaagd te kunnen noemen. Zie het plaatje zoals mijn level 1 (tevens nu ook het enige level tot nu toe) er uit ziet. O, nog een puntje … ik heb in mijn versie een optie gebouwd die NIET in het origineel zit. In het origineel zijn alle levels qua lengte en breedte even groot (een vierkant van 11 bij 11). In mijn versie kan je die zelf instellen. Dus je kan hele kleine levels maken, maar ook hele grote. Of hele lang gerekte. Noem maar op.
Mazzel
Op een van die woensdagen had ik mazzel. Ik was wel vroeg mijn bedje uit gegaan, maar kwam erachter dat ik helemaal geen huiswerk hoefde te maken. Dus ik had toen de keuze om weer mijn bedje in te duiken, OF om de oude MSX home computer maar weer eens aan te zwengelen en een potje Eggerland te gaan spelen. Ik koos dus voor die laatste optie. Eggerland was een van die spellen die we vroeger enorm vaak hadden gespeeld. Ook nog op de lage school, zaten we met vriendjes uren achter dit spel om de puzzel levels uit te spelen. Die woensdag ging het erg lekker, en ik had al een level of 40 opgelost totdat mijn moeder me eraan herinnerde dat ik toch echt naar school moest gaan. “Wat zonde” opperde ik, want ik moest de computer nu uit zetten natuurlijk. Maar klimaat besef leefde nog niet zo in 1987 dus opperde mijn moeder dat ik de MSX gewoon aan kon laten, en dat ik na school (en huiswerk natuurlijk), weer verder kon gaan waar ik gebleven was.
Zo gezegd , zo gedaan. Ik stapte op mijn fiets en reed van het pittoreske Hauwert richting Hoorn (daar waar ik op school zat). Onderweg dacht ik nog even na over de levels die ik zojuist opgelost had en eigenlijk ook over het spel in het algemeen. “Je zou maar zo veel verstand van computers hebben zodat je zo’n spel als Eggerland kan maken” en “Zal ik ooit zelf zo slim zijn dat ik zoiets zelf kan doen?“ Die zinnen schoten toen door mijn hoofd. En het was dat fietstochtje naar school die ik me een paar jaar geleden ineens herinnerde. Ik had eindelijk weer een (privé) programmeer uitdaging waar ik zolang naar op zoek was.
Het werd wel een meer jaren plan. Dit omdat er erg veel tijd in ging zitten, en simpel weg de motivatie er vaak niet was om zo’n groot privé project te blijven doen. Soms zat ik uren te programmeren en dan verdween het project weer voor een paar maanden in de ijskast. Niet erg natuurlijk, want ik heb er geen haast mee. Ik heb geen release datum of zo. Het is nu ook eigenlijk nog niet helemaal af, maar wilde er wel alvast een blog file over schrijven.
Ik begon met een aantal spelregels op te stellen waar mijn versie aan moest voldoen. Het hoefde helemaal geen kopie van het origineel te worden. Ik kon makkelijk wat “monsters” weglaten en mezelf toch bewijzen dat ik een spel als Eggerland zelf kon schrijven. Toch waren er een aantal van die monsters die uiteraard WEL voor moesten komen in mijn versie. Natuurlijk moest Medusa mee doen. Mijn zus en ik dachten vroeger trouwens dat het haar van medusa een kroontje was, zodat wij haar altijd de koning noemde. Kan je nagaan hoe grafisch de 8 bits tijdperk destijds was. Ook moet je met blokken kunnen schuiven en kunnen schieten op de doodskop en de wormpjes. Deze moesten dan na een halve minuut (ongeveer) ook weer terug komen natuurlijk. Dit klinkt allemaal erg eenvoudig, maar probeer dit maar eens in een database georiënteerde programmeer taal te schrijven wat eigenlijk helemaal niet bedoeld is om spelletjes mee te maken. Toch is het me weldegelijk gelukt. Al zal ik nog wel wat puntjes op de i moeten zetten om het project helemaal geslaagd te kunnen noemen. Zie het plaatje zoals mijn level 1 (tevens nu ook het enige level tot nu toe) er uit ziet. O, nog een puntje … ik heb in mijn versie een optie gebouwd die NIET in het origineel zit. In het origineel zijn alle levels qua lengte en breedte even groot (een vierkant van 11 bij 11). In mijn versie kan je die zelf instellen. Dus je kan hele kleine levels maken, maar ook hele grote. Of hele lang gerekte. Noem maar op.
Mazzel
21 september 2012
De Kempervennen (deel 2)
Afgelopen week zijn Rachel, Nathalie en ik voor het eerst met zijn drietjes op vakantie geweest. Het leek ons een leuk idee om het Centerparks park Kempervennen nogmaals een keertje te bezoeken. Daar had Rachel mij alweer vijf jaar geleden ten huwelijk gevraagd.
We waren natuurlijk erg benieuwd wat ons poppetje van de vakantie zou vinden. Het eerste moment dat we het huisje binnenkwamen en haar in de box neerzette, moest ze wel even huilen. En die avond toen ze in een vreemd bed werd neergelegd was er zelfs een beetje paniek bij onze (morgen alweer) 10 maanden oude dochter. Maar ze raakte na een dag of twee wel gewend aan de nieuwe omstandigheden.
Wij hebben trouwens deze vakantie ook wat over onze dochter geleerd. Ze is gek op dieren. We wisten al dat ze dikke vriendjes is met hondje Lady. Maar dat ze aapjes en kippen ook erg gaaf vind, dat wisten wij nog niet. In het begin van de week gingen we namelijk met zijn drietjes naar de dierentuin in Best. Dat is niet een hele grote dierentuin, m aar wel erg gaaf. Zo kwamen we ook oog in oog te staan met wat aapjes, waar ons “aapje” met open mond naar zat te kijken. Ze gierde het uit van de pret. Bij de Kempervennen zelf heb je natuurlijk ook veel dieren. Zo hadden wij twee “huis” kippen die de eerste paar dagen telkens bij ons huisje bleven. Waarschijnlijk hadden de vorige bewoners deze kippen steeds gevoerd en kwamen ze daarom elke keer terug. Als er weer een kip voorbij kwam wandelen, kroop ze naar het raam om hem eens goed te bekijken.
In het zwembad heeft Nathalie ook haar ogen uitgekeken. We hadden zo’n zwemband gekocht waarin ze lekker kon rond dobberen. Vooral het glazen dak vond Nathalie ERRUG interessant. Al die mensen en de flinke golven (we zwommen hoofdzakelijk in het golfslag bad), vond ze allemaal mega interessant. Al met al een geslaagde vakantie dus.
Mazzel
We waren natuurlijk erg benieuwd wat ons poppetje van de vakantie zou vinden. Het eerste moment dat we het huisje binnenkwamen en haar in de box neerzette, moest ze wel even huilen. En die avond toen ze in een vreemd bed werd neergelegd was er zelfs een beetje paniek bij onze (morgen alweer) 10 maanden oude dochter. Maar ze raakte na een dag of twee wel gewend aan de nieuwe omstandigheden.
Wij hebben trouwens deze vakantie ook wat over onze dochter geleerd. Ze is gek op dieren. We wisten al dat ze dikke vriendjes is met hondje Lady. Maar dat ze aapjes en kippen ook erg gaaf vind, dat wisten wij nog niet. In het begin van de week gingen we namelijk met zijn drietjes naar de dierentuin in Best. Dat is niet een hele grote dierentuin, m aar wel erg gaaf. Zo kwamen we ook oog in oog te staan met wat aapjes, waar ons “aapje” met open mond naar zat te kijken. Ze gierde het uit van de pret. Bij de Kempervennen zelf heb je natuurlijk ook veel dieren. Zo hadden wij twee “huis” kippen die de eerste paar dagen telkens bij ons huisje bleven. Waarschijnlijk hadden de vorige bewoners deze kippen steeds gevoerd en kwamen ze daarom elke keer terug. Als er weer een kip voorbij kwam wandelen, kroop ze naar het raam om hem eens goed te bekijken.
In het zwembad heeft Nathalie ook haar ogen uitgekeken. We hadden zo’n zwemband gekocht waarin ze lekker kon rond dobberen. Vooral het glazen dak vond Nathalie ERRUG interessant. Al die mensen en de flinke golven (we zwommen hoofdzakelijk in het golfslag bad), vond ze allemaal mega interessant. Al met al een geslaagde vakantie dus.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
