Het vertrek van de kapitein

Het is straks in oktober al weer tien jaar geleden dat ik in de Grote Waal ben gaan wonen. In dit prille begin kon ik Rachel trouwens nog niet eens. Op een dag liep ik een keer van het winkelcentrum terug naar mijn huisje. Voor het stoplicht stond ik te wachten toen er een man naast me kwam staan. Hij sprak me aan en zodoende hadden we het al snel over koetjes en kalfjes. We bleven trouwens maar de zelfde richting oplopen. Dat viel hem ook op, en daarom vroeg hij vast waar ik woonde. Toen ik dat vertelde kwamen we er achter dat hij toevallig mijn nieuwe buurman was. “O, dan ben jij Jeroen”, flapte hij eruit. Hoe hij dat wist heb ik hem overigens nooit gevraagd, maar dat maakt ook niet uit.

In de tijd erna kwam ik erachter dat hij kapitein van beroep was, en die bijnaam gaven Rachel en ik hem dan ook snel. Hij werd vaak ingehuurd om grote schepen over de oceanen te begeleiden. Zo af en toe vertrok hij naar het midden oosten waar hij ook nog les gaf. Soms zagen Rachel en ik hem een jaar niet, maar daarna hadden we altijd wel weer genoeg stof om even over bij te praten.

Zo’n anderhalf jaar geleden kreeg onze buurman een vriendin en toen hij een paar maanden geleden terug kwam uit het midden oosten ging het nieuws wel heel erg snel. Hij ging namelijk met zijn vriendin trouwen, en die was overigens ook nog zwanger van hem. Sterker nog. Hun kindje komt er nog eerder dan piep, want zij zijn in november uitgerekend en onze piep komt in december. Al met al veel nieuwtjes om over bij te kletsen natuurlijk. Omdat ze gaan trouwen gaan ze natuurlijk ook samen wonen en zodoende kwamen we erachter dat na die 10 jaar hij toch de Grote Waal gaat verlaten. Eerst gaan ze nog in haar huisje wonen,waar ze rustig op zoek gaan naar wat groters.

Het appartementje van onze buurman is nu helemaal leeg gehaald. Toen ik van de week (na een dag hard werken) even door het raam keek, was dit eigenlijk best confronterend. Soms zagen we hem meer als een jaar niet, maar het was altijd weer gezellig als we dan daarna een babbeltje maakten. Maar nu zal onze aardige buurman natuurlijk niet meer terug komen. Rachel vertelde mij een vergelijkbare ervaring toen zij eventjes voor het appartement stond. Voor ons is het natuurlijk jammer dat hij weg is gegaan, maar we gunnen het hem natuurlijk wel. Hij heeft de liefde van zijn leven gevonden en heeft straks ook nog een kind.

Mazzel

De Huttenheugte

Dit is het tweede jaar op rij dat we in Nederland op vakantie zijn geweest. Niet dat we de verre reizen erg beu waren, maar we hadden toch het gevoel dat we het ook wat dichterbij konden zoeken. En een weekje in Centerparcs gaat er natuurlijk altijd in. Vandaar dat we dit jaar een park hebben uitgezocht waar we samen nog niet geweest zijn, en zodoende dat we op de Huttenheugte uitkwamen.

Het schijnt zo te zijn dat toen ik nog op de lagere school zat, dat ik met de zesde klas ook op dit park ben geweest, maar veel daarvan kan ik me niet meer herinneren. Alleen de ronde stroomversnelling in het subtropisch zwembad kwam me bekend voor, maar voor de rest dus eigenlijk helemaal niets. Volgens mij heeft de Hutteheugte als enige centerparcs park een 25 meter bad. Dat heb ik werkelijk nog nooit ergens anders gezien. Dus je snapt wel dat ik die als eerst even onderwater heb gezwommen (ja die tik heb ik nog steeds). Het park zelf was voor de rest ook erg indrukwekkend. Rachel en ik hebben diverse restaurantjes uitgeprobeerd en kwamen elke keer met een rond buikje weer naar buiten (al is dat bij Rachel nu natuurlijk vanzelfsprekend).

Op zaterdag zijn we naar de entertainment avond geweest wat “a day for a daydream” heette. Ruim anderhalf uur waren zes dansers al zingend bezig geweest om ons te vermaken. En dit deden ze perfect kan ik je vertellen. De medewerkers van de Hutteheugte waren trouwens erg spraakzaam. Zo ook de dansers van het entertainmentteam. Na het optreden kwamen er twee gewoon bij ons aan het tafeltje zitten om een praatje te maken.

Naast dat we een aantal dagen op het park hebben rond gehangen hebben we ook de rest van Drenthe verkend, maar Rachel heeft mij verteld dat zij op haar weblog daar wat over zal schrijven.

Mazzel

Genoeg gekken op deze wereld

Dat de wereld vol zit met gekken is in het algemeen wel bekend. Zo heb je natuurlijk gestoorde gekken die op een eiland om zich heen gaan lopen schieten, maar zo heb je ook gekken die Friesland terug in de zee willen duwen. (zie : http://www.nu.nl/opmerkelijk/2576788/groningers-willen-friesland-in-zee-duwen.html )

Wat mij dan het meest verbaast is dat die gast (die het kennelijk als geintje bedoelt had), dan ineens 5500 volgelingen krijgt. Ik vraag me werkelijk af of de Groningers zoveel hekel hebben aan de Friese provincie. Ik weet in ieder geval van niets. In beide provincies ben ik wel eens op feestjes geweest en in beide gevallen kon ik er geen hond van verstaan. Het is dus mogelijk dat er een soort taal barrière heerst tussen de beide provincies en dat dit een soort België probleem creëert. Maar ook daar heb ik tot nu toe nog nooit iets over gehoord. Misschien moet ik het maar bij de titel van dit blog houden en niet proberen te verklaren waar dit rare berichtje vandaan komt.

Mazzel

Holy Moly, wat zit er onder het folie?

Laatst moest ik voor mijn werk in de binnenstad van Den Haag zijn. Zoals je als eventuele lezer misschien al weet, is dat absoluut niet een van mijn favoriete hobby’s. Hoe dan ook, mijn collega Jeroen kon niet, dus zat er niets anders op dan zelf naar het zuiden af te reizen.

De rit ging opzich erg goed. Omdat ik er pas om 2 uur moest zijn waren alle files opgelost. Tenminste, dat dacht ik. Want toen ik bij het Prins clausplein de A12 op reed richting de binnenstad van Den Haag, stond het al snel muur vast. Het kleine stukje van de A12 naar de straat waar ik moest zijn, duurde bijna net zolang als het hele stuk van Purmerend tot aan het Prins Clausplein zelf. Hoe dan ook, de radio stond aan en zodoende had ik een keertje de tijd om naar de beste DJ (vind ik) van Nederland te luisteren, namelijk Gerard Ekdom. Zo vaak luister ik namelijk niet meer naar de radio. Sinds we met het werk verhuist zijn naar het nieuwe pand (nu al weer 3 of 4 jaar terug), kon ik 3FM niet meer ontvangen, en zodoende verdween mijn portable radiotje een keer naar huis.

Nu had ik dus alle tijd en ik herinnerde me een gesprek met Rachel over het programma onderdeel “Holy Moly wat zit er onder het folie?”. De DJ’s van radio 3FM schijnen af en toe een vergadering te hebben en dan komt Gerard Ekdom even controleren wat voor vette hap zijn collega’s dan naar binnen werken. Het melodietje van het programma onderdeel is zo aanstekelijk zodat ik al snel in de auto zat mee te zingen toen ik de eerste deuntjes al hoorde. Ik vond op youtube precies die aflevering waar ik toen naar zat te luisteren (een stukje natuurlijk), vandaar dat ik het even niet kan laten om daarvan een linkje bij te sluiten. Zodoende kan je zelf ontdenken wat er nu precies onder het folie zat..
Linkje : http://www.youtube.com/watch?v=XkMccP_O338

Mazzel

De komst van Piep

Normaal gesproken probeer ik op deze weblog een beetje het “laatste” nieuws over mezelf te melden. Maar bij dit onderwerp gaat het eigenlijk andersom. Rachel en ik hebben gewacht met er over te schrijven op het internet TOTDAT al onze vrienden en familie leden het weten. En nu pas kan ik er dan ook daadwerkelijk over schrijven.

Voordat Rachel en ik destijds gingen trouwen, was er altijd een belangrijke vraag die ik mezelf vaak stelde. “Hoe zou het voelen om getrouwd te zijn?”. Eenmaal aankomen op die dag, voelde het erg “vertrouwd”. Net alsof het er al jaren was. En nu, bijna 3 jaar later, gaat er weer zo’n zelfde soort vraag beantwoord worden. “Hoe zal het voelen om vader te zijn?”. Want ja. Als alles goed blijft gaan worden Rachel en ik in december pappa en mamma. Hoe het zal voelen weet ik dus nog niet. Die vraag wordt pas echt in december beantwoord. Maar toch wordt het beetje bij beetje “echter”. Misschien leg ik het nu heel raar uit, maar soms krijg ik een soort “besef piek”, en beseft mijn gevoel ook wat mijn hersens eigenlijk al weten. Die eerste “piek” kwam toen we de eerste echo te zien kregen. Vol verbazing zaten Rachel en ik naar het scherm te kijken. “Dat is onze Piep”, want zo hebben we hem/haar nu even genoemd zolang hij/zij in de buik verblijft. Zo’n tweede piek kregen we toen we het hartje voor het eerst te horen kregen. Wat bonkte die trouwens op een hoog tempo. Maar daarover waren we al geïnformeerd. Toch blijft het een rare ervaring om het voor het eerst zelf te horen.

Eind juli gaan Rachel en ik weer een echo te zien krijgen. Namelijk die van de twintig weken. Zolang moeten we het doen met de enige foto van “Piep” die we tot nu toe hebben. En die wil ik natuurlijk graag even met jullie delen.

Mazzel.

Respect voor Beau

In het algemeen heb ik niet zo erg veel met Beau van Erven Dorens. Vaak heb ik het gevoel dat hij een opschepper is die graag de publiciteit opzoekt. Maar toen ik de eerste aflevering van de Wereld van Beau zag, moest ik mijn vooroordeel toch herzien.

In die eerste aflevering wilde hij namelijk een poging doen om het kanaal over te zwemmen. Kijk, en dan kom je bij mij in de picture, want ik vind zwemmen natuurlijk heel erg gaaf. Maar je zwemt niet zomaar even het kanaal over. Daar gaan natuurlijk honderden uren training aan vooraf. Als persoonlijke trainer had hij Edith van Dijk uitgekozen (en haar trainer). En aangezien die hier uit de buurt komen, werden er ook beelden van de Waterhoorn getoond. Sterker nog, Beau trainde in de zelfde baan waar ik maandags altijd mijn baantjes zwem. Dus dat was wel even gaaf om dat te zien. De trainer van Edith zette Beau vrijwel meteen op een zwaar trainings schema. Daarnaast mocht hij af en toe op zijn vrije zaterdag even de Amsterdamse Bosbaan op en neer zwemmen. En toen ik dat zag, begon bij mij de respect te komen. “Eventjes” tien kilometer zwemmen. En dat als “extra” training. Ik wist nog van mezelf dat ik vergeefs vorig jaar een poging had gedaan om in het buitenbad van Zwaag, om daar 10 kilometer te zwemmen. Na een kilometer of zeven vielen mijn ogen zowat dicht. Zo moe werd ik. Naast de vermoeidheid speelde ook het psychische gedeelte mee. Probeer maar eens iets ruim drie uur vol te houden. En Beau deed dat er eventjes “bij”. Of te wel, naast de dagelijkse trainingen die hij in de Waterhoorn zwom.

Om te kijken hoe de trainingen allemaal hadden uitgepakt moest Beau zijn grenzen steeds verder opzoeken. Mijn respect groeide nog meer toen ik zag hoe hij het IJsselmeer had over gezwommen. Hij had namelijk de tocht Medemblik Stavoren als test case uitgevoerd, waarbij hij overigens ook een toegangs limiet voor het kanaal zwemmen zelf had behaald. Beau wilde geen “valse start”. De trainer stelde voor dat hij vanaf een boot zou vertrekken, maar dat vond hij vals spelen. Als hij het IJsselmeer ging overzwemmen moest hij letterlijk vanaf de kant vertrekken. (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Tgd0SsBDJlk ) . De tocht was enorm zwaar maar hij had rustig water. Zodoende lukte het hem om de 21 kilometer in bijna 13 uur te zwemmen. Petje af ….

Het kanaal oversteken zelf bleek voor hem toch een brug te ver te zijn. Al waren de omstandigheden om het kanaal over te steken, niet erg goed (kan je als excuus aandragen). Als hij het wel gehaald zou hebben, had ik hem tot persoonlijke held gepromoveerd kan ik je vertellen. Toen ik afgelopen maandag weer zelf in de Waterhoorn lag moest ik even terug denken aan de aflevering van Beau. “Als hij het kan, moet ik het toch ook kunnen?”. Bedacht ik me zelf. Vrees niet, ik ga niet proberen om het IJsselmeer over te steken (of het kanaal). Nee, die tien kilometer die ik mezelf vorig jaar had voorgelegd moet ik dit jaar toch kunnen halen. Als training stelde ik me de taak om die maandag avond alvast te beginnen met de vijf kilometer. Die ging in 1 uur, 34 minuten en 26 secondes. Toen ik afgepeigerd aan de kant stond bij te komen, kwam een mede zwemster naar me toe om te vragen waar ik in godsnaam mee bezig was (compliment dus). Ik vertelde dat ik geïnspireerd was door de aflevering over Beau. Een badmeester, die toevallig voorbij kwam en Beau ook nog eens persoonlijk kende, vertelde dat Beau erg veel tijd in het zwembad had doorgebracht om op zijn taak voor te berijden. Ik heb aan hem gevraagd dat als hij Beau weer zou spreken, hij persoonlijk de diepste respect van mij moest doorgeven.. De badmeester vertelde me dat hij dat dan zal doen.

Mazzel

Strawberry fields .... Forever ?

Afgelopen zondag liepen Ramon en ik onze wekelijkse rondje door de stad. Het was daar flink druk omdat dat weekend toevallig de Hoornse stadsfeesten plaatsvonden. We hoorden op de achtergrond een bandje een oud liedje van Andre Hazes spelen, en zodoende ging het onderwerp al snel over op de overleden zanger. Lange Frans en Baas B (als ik het goed omschrijf), hebben het in een van hun liedjes dat Andre Hazes over honderd jaar nog steeds de baas zou zijn in de Amsterdamse kroegen. Ik vroeg me af of dat daadwerkelijk zo zal zijn, al kan ik dat natuurlijk niets bewijzen. Over honderd jaar ben ik er zeker niet meer, en Ramon ook niet. Dus een antwoord op die vraag zullen wij in ieder geval nooit kunnen geven. Dat zullen we aan ons nageslacht over moeten laten (daarover binnenkort meer).

Al met al is het wel eens goed om stil te staan bij zulke fascinerende beredeneringen. Ramon wist namelijk te vertellen dat vorig jaar een liedje uit de jaren 30 van de vorige eeuw weer herleefde. Het liedje zou over een meisje gaan die een oogje had op de drummer van een band. Een DJ had de ondertussen ruim negentig jarige hoofdrol speler uit dit liedje nog achterhaald ook, en had haar gebeld. Hoe het gesprek verder ging wist hij niet meer, maar het bied wel perspectieven. Met het internet en de huidige moderne maatschappij zal het materiaal wat Andre Hazes ooit geschreven hebben in ieder geval niet verloren gaan. Het is slechts de vraag of de gemiddelde Nederlander in 2111 nog interesse heeft in het oude materiaal. Maar misschien herleeft de nostalgie ooit eens en zal Lange Frans in een bepaalde manier toch gelijk krijgen. We never know..

Al met al ben ik zelf geen liefhebber van de liedjes van Andre Hazes. Mijn interesse zal meer uitgaan of het oude materiaal van the Beatles er over 100 jaar nog zal zijn. Eerlijk is die vraagstelling niet, want die muziek is al ruim veertig jaar oud. Dus moet ik me afvragen of hun muziek in 2070 (ongeveer) nog op de radio wordt gedraaid. Als er zo ie zo nog radio bestaat natuurlijk. Zal Strawberry fields letterlijk Forever zijn? Zie http://www.youtube.com/watch?v=S7uBrx5aJ20&feature=related

Mazzel

Het Omniversum

Afgelopen week waren Rachel en ik lekker vrij, en zodoende gingen we dinsdag naar het Omniversum in Den Haag. Bijna waren wij daar trouwens nooit aangekomen, want op de A4 besloot een auto met caravan spontaan, zonder omkijken, van de invoeg strook de snelweg op te rijden. Dit dus ,terwijl wij al naast hem reden. In een reflex rukte ik aan het stuur en week de Knight uit naar de linker baan, maar dit gebeurde wel zonder dat ik kon kijken of er eventueel iemand naast ons zat. Gelukkig was dit niet het geval. Er was wel een auto ons aan het inhalen, maar die zag het gehele voorval ook gebeuren, en hield zich toen in. Toen hij even naast ons kwam rijden, bood ik in gebaren taal mijn excuses aan, waarop de bestuurder zijn duim opstak. Hij besefte ook dat ik er niets aan kon doen.

We vergaten zo snel mogelijk het voorval en probeerde helemaal niet na te denken wat had kunnen gebeuren. Eenmaal in Den Haag aangekomen, reden we (ondanks dat we een Tom Tom bij ons hadden) aanvankelijk verkeerd, omdat ik ergens een straat te vroeg naar rechts ging. Maar gelukkig was dit niet erg, want we hadden ruim te tijd genomen voor deze trip naar Zuid Holland. Eenmaal weer op de goede weg, zagen we de ronde koepel van het Omniversum al snel, en reed ik al spookrijdend de parkeer plaats op. (had namelijk de juiste afslag gemist), maar kwam gelukkig niemand tegen die daar tegen kon protesteren.

Even leek het heel rustig te gaan worden bij de voorstelling, maar toen kwam er een brugklas binnen wandelen die al sms-ent en schreeuwend van zich lieten horen. De ronde koepel zat later dus weldegelijk redelijk vol, maar gelukkig was het stil toen de I-max film over de Hubble telescoop werd vertoond. Rachel en ik zaten helemaal bovenaan, en zodoende hadden wij de beste zitplek. In de film werd verteld hoe de hubble telescoop werd gebouwd en in de ruimte werd gebracht. Ook dat hij toen stuk bleek te zijn, en dat er miljoenen dollars tegenaan werden gesmeten om het gevaarte weer aan de praat te krijgen. We kregen als kijker ook te zien wat voor mooie foto’s de Hubble gemaakt had. Dit hadden ze verwerkt in een 3D animatie. Het ging bv over de Orion nevel waar zich vandaag de dag een geboorte plek voor sterren plaats vind. Maar in het algemeen lieten ze astronauten zien die dus de Hubble aan het repareren waren.

Al met al een gave ervaring om een keer meegemaakt te hebben. Rachel en ik gingen daarom na de voorstelling ook met een tevreden gevoel weer naar huis.

Mazzel

De echte

21 mei… normaal gesproken een allerdaagse dag zou je denken. Maar toch was dat niet het geval. Zeker niet in de ogen van Harold Camping. Hij was er namelijk van overtuigd dat op die dag de wereld zou vergaan. Zijn uitlatingen werden wereld nieuws. Er waren ook nog mensen die deze idioot geloofden en spontaan hun baan op hadden zegt(wat het nut daarvan ook mag zijn), of probeerde hun kinderen om te brengen. Miljoenen dollars werd ertegenaan gesmeten om de mensheid voor die dag te waarschuwen. Zo erg zelfs, dat op treinstations in Nederland de waarschuwings borden werden opgehangen. En dat hier, in ons seculiere Nederland…

Maar er gebeurde natuurlijk niets. Maar je kan je dan nog steeds afvragen of er niet ergens een beetje waarheid in het verhaal heeft gezeten. Er gebeurde die dag namelijk weldegelijk iets bijzonders en kwam er een einde aan een 25 jarige periode. Voor het eerst in de geschiedenis was er namelijk in mei een Sinterklaas journaal. Daarin werd duidelijk dat de Echte Sinterklaas er mee gaat stoppen. Hij zal straks in november worden opgevolgd door Stefan de Walle. Ik ben er van overtuigd dat Stefan het goed zal doen hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar in mijn ogen is Bram van der Vlugt toch de echte Sinterklaas. Zo zal ik hem altijd blijven zien.

Harold Camping heeft nu aangegeven dat hij zich heeft vergist. Het einde der tijden zal nu op 21 oktober plaatsvinden. Ik snap niet dat ze die vent niet in een gesticht gooien, want daar hoort hij nou eenmaal thuis. Als dit onderwerp geen religieus tintje had gehad, was dit waarschijnlijk ook gebeurd. Maar ik heb in de laatste paar maanden geleerd dat de “Schreeuwers” bij religie altijd opvallen, en niet de gematigde meerderheid die niet aan doomdenken en discriminatie doen. Maar zoals ik al zei, die vallen niet op omdat ze niet van zichzelf laten horen… Daarom heb ik vandaag besloten om die taak op me te nemen en deze idioot toe te spreken.

Mr Camping….. Als u niet in staat bent om op een normale manier met uw overtuiging om te gaan, raad ik aan om er dan gewoon mee te stoppen. U bent alleen maar bezig met mensen bang te maken en chaos te creëren waarvan ik vind dat u strafrechtelijk vervolgd moet worden. Maar als u het toch niet kunt laten om ergens in te geloven, dan raad ik aan om over te stappen op een andere“religie”. Op die 21ste mei van 2011 is er namelijk een nieuwe Messias opgestaan. Genaamd Stefan de Walle …. Alias sinterklaas… Ik durf hierbij te beweren dat die “overtuiging” verre weg de beste van de hele wereld is, en ik zal ook uitleggen waarom ik dat denk. De Sint zal namelijk nooit een mens discrimineren. Welke overtuiging of achtergrond deze ook mocht hebben. In zijn heilige boek, zal je geen datum tegen komen waarop de wereld vergaat. Hoogstens wanneer je je schoen weer kunt zetten. En het meest belangrijke is nog wel, dat hij je niet in een put vol vuur stopt en je een kolenschep kado doet als je op een dag besluit om niet meer in hem te geloven. If I had to choose mr Camping. Then I wil choose Sinterklaas any day.

Amen.

Ali Baba en de veertig rovers

Na dertien jaar werken bij een en de zelfde baas, zou je denken dat je alles wel een keertje hebt meegemaakt. Maar niets is minder waar. Laatst vertelde mijn chef dat hij en ik waren uitgenodigd bij een vergadering van een grote klant. Deze klant had bezoek gehad van de belastingdienst en die hadden wat vragen over hun computer systeem gesteld. Aangezien ze tien tallen filialen hebben met onze weegschalen zou onze input op zo’n vergadering erg op prijs werden gesteld.

En daar zat ik dan. Omringt door allemaal mannen in deftige pakken. Het gesprek ging er overigens gemoedelijk aan toe hoor. Geen verwijten of vermoedens dat er geld verduisterd werd of zo. Ze wilde gewoon weten wat voor gegevens er allemaal opgeslagen werden en hoe dat aan het hoofdkantoor wordt gecommuniceerd. Omdat ik inhoudelijk veel over de database en de communicatie weet (heb er zelf veel aan mee ontwikkeld) werden er ook veel vragen aan mij gesteld. Ik wist gelukkig alle antwoorden op hun vragen, dus ging ik wel met een goed gevoel de vergader ruimte weer uit.

Eenmaal op de terug weg moest ik even terug denken aan het zojuist verlopen gesprek. Mijn gedachte dwaalde langzaam af richting een mop die over de belasting dienst gaat. Daarin belt iemand naar de belasting dienst en vraagt aan de telefoniste of hij een zekere Ali mocht spreken. De telefoniste reageerde verbaast en zegt dat er helemaal geen Ali bij de belasting dienst werkt. “Maakt niet uit”, zegt de beller, “Geef me dan maar een van de veertig rovers”….

Mazzel

Geronimo

Het grootste nieuws van de afgelopen tijd is natuurlijk het feit dat Bin Laden gedood is. Eerlijk gezegd was ik bang dat ze hem nooit te pakken zouden nemen. Kijk bijvoorbeeld naar Bosnië. Daar zochten ze ook jaren naar oorlog misdadigers, en ik heb begrepen dat er nog steeds een paar vrij lopen. En zo groot is dat land nu ook weer niet. Afghanistan en Pakistan zijn een stuk groter. Hoe dan ook, ik zat er dus naast, want na negen en een half jaar kwam er toch gerechtigheid voor de slachtoffers van 9-11.

Ik heb het nieuws natuurlijk op de voet gevolgd. Inclusief de (altijd) indrukwekkende speech van President Obama. Die man MOETEN ze na zijn ambtstermijn een baantje als voorlezer of zoiets geven, want ik zit altijd aan zijn lippen vast als hij begint te praten. Duidelijk werd uit de speech, en later ook op het internet, dat de operatie Geronimo heette. Nu.nl had een prachtig stukje over waarom de operatie die naam kreeg, en dat zijn van die weetjes die ik dan altijd prachtig vind. Ik wist dat het een soort kreet was, maar wist nooit waar het dus vandaan kwam. Volgens nu.nl was Geronimo een oud indiaanse krijger die destijds in oorlog met Amerika was. Als hij zijn slachtoffers dan aanviel, krijste de krijger altijd zijn eigen naam en op die manier werd hij al snel berucht. Het systeem werkte eigenlijk een beetje als de Stuka bommenwerpers van Nazi Duitsland . Die hadden een luchtsirene gegeven die zodra de bommenwerper ging duiken, een enorm kabaal maakte ,en iedereen de stuipen op het lijf jaagden. Geronimo was ze dus een slordige 60 a 70 jaar voor geweest. De krijger gaf zich in 1886 over en heeft toen de rest van zijn leven in de gevangenis gezeten.

De keuze voor de Amerikanen om Bin Laden met Geronimo te vergelijken had te maken met het feit dat Geronimo ook zolang voortvluchtig was geweest. Al zijn de huidige Indianen trouwens helemaal niet blij met de vergelijking, maar ik heb begrepen dat het Witte Huis niet ingaat op die protesten. Hoe dan ook, toen Bin Laden voor de hemelpoort stond te wachten en erachter kwam dat hij geen 70 maagden kreeg ,maar slechts 1 kolenschep, riep de Amerikaanse soldaat die hem door het hoofd had geschoten de ondertussen legendarische woorden : Geronimo EKIA (enemy killed in action).

Mazzel

Mega brand

Het leek vandaag juist een eenvoudig dagje te worden op de helpdesk. Vanwege de paasdagen en de bijbehorende vakantie, kregen de Jeroenen eindelijk een beetje rust, maar toch moest er natuurlijk wat aparts gebeuren.

Dit "gebeuren" begon voor ons toen het een collega opviel dat er rook uit het dak van een pand kwam. We liepen meteen naar buiten om te gaan kijken, en zagen toen meteen al de vlammen uit het dak slaan. Binnen 2 a 3 minuten stond het pand (wat op ongeveer 300 meter bij ons vandaan stond) in lichterlaaien. Een enorme rookwolk was natuurlijk het gevolg en binnen notime stonden vrijwel alle mensen die op het bedrijven terrein werkte, naar dit spectakel te kijken. Mijn collega Jeroen en ik dus natuurlijk ook en er is iemand geweest die daar een youtube filmpje van had gemaakt. Zie : http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=J7WxQRChXQc Wij stonden er perongeluk op zeg maar. Later, wist een andere collega van ons, te melden dat we dus op de regionet site stonden. Die mensen die het opnamen zijn (gelukkig maar) trouwens geen collega's van ons. (dit even ter informatie).

Het duurde zeker 10 minuten voordat de brandweer kwam opdagen. Je kon ze wel al een flinke lange tijd horen, maar voor ons gevoel duurde het dus lang voordat ze er zo ie zo waren. Het gehele bedrijven terrein werd afgezet, al had dit op dat punt weinig zin, want er stonden wel honderden mensen naar het spectakel te kijken. Het is namelijk een vrij groot bedrijven terrein. Ondanks dat mochten er geen nieuwe auto's het terrein oprijden. Nee, alleen verlaten was nog toegestaan. Eenmaal thuis aangekomen had ik het gehele verhaal (met link) aan Rachel verteld en ook die was onder de indruk.

Zojuist heb ik trouwens mijn auto maar even grondig afgespoeld, want er zaten toch wat ongeindntiviseerde roetdeeltjes op... je weet maar nooit. Zo blijft er dus altijd wel wat te beleven op de helpdesk.

Mazzel.

The kings speach

In deze drukke tijden is het natuurlijk ook belangrijk om wat aan ontspanning te doen. Soms schiet dat er gewoon bij in, omdat ik dan gewoon te moe ben om in mijn vrije tijd ook nog wat te gaan doen. Maar een biosje pakken met Rachel moet natuurlijk altijd wel kunnen. Rachel had “The Kings speach” uitgekozen, en aangezien ik altijd wel geïnteresseerd bent in historische figuren, leek het mij ook wel een interessante film. Het verhaal gaat over de Engelse koning George de zesde die koning was tijdens de tweede wereld oorlog. Erg veel over hem wist ik trouwens niet, want als het over de oorlog gaat, hoor je meestal de verhalen van de generaals en Churchill natuurlijk. De koning wordt eigenlijk nooit genoemd in al die documantaires die ik gezien heb. Ik wist dus nieteens dat de beste man stotterde, voordat ik de voorstukjes van deze film gezien had. Het verhaal, waar ik natuurlijk niet te veel over ga vertellen want ik wil het niet verpesten voor diegene die nog heen willen, was zeer interessant. Wat ik wel kan vertellen is dat de vriendschap tussen de Koning en zijn “dokter” erg mooi werd verteld. Al met al vond ik het dus een indrukwekkende film. Zeker een aanrader om een keertje te bekijken. Nadat ik de film gezien had, moest ik de beste man natuurlijk even google-en op internet. Hij schijnt helaas niet erg oud te zijn geworden. Hij stierf namelijk aan de gevolgen van long kanker. Daar waar zijn vriend hem in de film nog zo voor gewaarschuwd had. De dokter zelf komt een jaar later te overlijden, maar hij was wel wat ouder. Over de vrouw van de koning las ik trouwens ook nog een leuk stukje. Dat schijnt de oude Queen mum te zijn geweest die maarliefs 101 jaar oud is geworden. Zij overleed pas in 2002, en dat is 50 jaar na het overlijden van haar man. Leuk stukje over haar vond ik dat ze erg veel betekend had voor de Engelse propaganda tijdens de tweede wereld oorlog. Dat was zelfs Adolf Hitler opgevallen, zodat hij haar omschreef als de gevaarlijkste vrouw van heel Europa. Kijk, dat vind ik nog eens leuke geschiedenis weetjes. Mazzel

De drukte houdt aan

De drukte golf op de helpdesk blijft dus maar nieuwe records opleveren. Nadat januari de derde drukste werkmaand aller tijden werd, verbrak februari 2011 de drukste februari werkmaand aller tijden. Even leek het rustiger te gaan worden, maar dat was maar heel even. Hetgeen wat we aan het begin van maart 2011 nooit konden beseffen, werd dus werkelijkheid. Maart 2011 is nu officieel de drukste werkmaand aller tijden. Het jaar 2011 is nu al 13 weken oud, en we zitten nog steeds op het gemiddelde schema van 100 storingen per week. Ik hoop dat we dit schema snel los kunnen laten, want de Jeroenen zien het soms gewoon niet meer zitten op de helpdesk. Op het programmeer afdeling is het niet veel anders. De supermarkt keten melde bv dat ze het beveiliging niveau van het presets programma scherper willen zien. Als je administrator rechten in dat programma wilt hebben, moet je een wachtwoord opgeven en deze had ik gewoon in een bestandje opgeslagen. De gemiddelde supermarkt medewerker bleek een stuk slimmer te zijn dan dat ik ( en de supermarkt keten zelf), had gedacht. Een aantal medewerkers zochten het wachtwoord gewoon op en die werkwijze schijnt als een lopend vuurtje door supermarkt land te zijn gegaan. Daarom heb ik het wachtwoord systeem aangescherpt met een versleutel optie. Hierbij wil ik de lezers van mijn weblog uitdagen om dit nieuwe paswoord systeem te kraken. Diegene die weet wat hier staat : DÙç‘V„­í3«zÄæ›°Ñ ,krijgt van mijn een krat Palm bier. Ondertussen is versie 2.0 van het warme broodjes programma ook af. Afgelopen vrijdag heb ik een nieuw filiaal van deze versie voorzien. Zoals ik al eerder gezegd had , is deze versie helemaal geschikt gemaakt voor de touchscreen computers waar de klant gebruikt van maakt. Mazzel

Supermaan

Afgelopen zaterdag de 19de maart gaat de geschiedenis in als ‘Supermaan opkomst’ dag. Een astronomisch voorval waar ik aanvankelijk zelf ook nog nooit van gehoord had. Het schijnt namelijk zo te zijn dat eens in de 17 jaar de maan dan vol is EN tegelijkertijd het dichts bij de aarde staat. De maan draait namelijk geen perfect rondje om de aarde. Nee die baan is vrij elliptisch, waardoor zijn afstand tot de aarde verschilt van 355.000 km (dichts bij dus) tot zo’n 410.000 kilometer.

Afgelopen vrijdag las ik dat op NU.NL en kon het natuurlijk niet laten door dit aan Rachel te vertellen. Het was een afwachten of het helder zou blijven natuurlijk, maar gelukkig was dit het geval. Ik had voor de zekerheid mijn Skyglobe programma erbij gepakt en die bevestigde dat de maan om 19:00 zou opkomen. Ik was bang dat het dan nog even te vroeg was en ik wilde niet dat Rachel en ik ons een breuk moesten wachten voordat we wat maanlicht te zien kregen. Dus vertrokken we om ongeveer half acht richting het Juliana park bij het IJsselmeer. Mijn voorspelling klopte niet , want tijdens de rit naar het park, scheen er al een enorme disk licht de auto binnen. Dat was al mega mooi om te zien natuurlijk, maar in het park konden we dit fenomeen natuurlijk nog mooier bekijken. Het was niet zo koud omdat er weinig wind was, zodoende hebben we een flinke tijd kunnen genieten voordat we zelf besloten om maar weer naar huis te gaan.

We hebben zelf ook foto’s gemaakt, maar ik vond op NU.NL toch eigenlijk wel een mooiere. Vandaar dat ik die op deze blog plaats.

Mazzel

Tien jarig feestje

Afgelopen vrijdag werd ik door Rachel keurig naar mijn werk gebracht en ook weer opgehaald. Niet dat er problemen met de Knight waren, nee, die doet het nog steeds prima. Nee, in de vroege avond zouden we namelijk naar Zaandam gaan omdat Rachels werk tien jaar bestaat en daarom waren wij uitgenodigd voor een feestje.

Om niet met dubbele auto’s en dergelijke te zitten, offerde Rachel zichzelf op om te rijden. Om half vijf was ze al bij mij op het werk, en zodoende heeft ze ook even kunnen zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat. Ik ging dus even een half uurtje eerder weg, maar dat is helemaal geen probleem. Het woord Pauze, komt namelijk bij ons nog maar sporadisch voor. Meestal hebben we die dus nooit….. Eenmaal in zaandam aangekomen, moesten we het nog wel even zoeken. Rachels tommie gaf aan dat we ergens een steegje in moesten, maar aanvankelijk wilde we dat niet geloven. Tommie had toch gelijk, maar in het steegje zelf konden we de auto niet kwijt, zodat we die op een naar bij gelegen parkeerterrein hebben neergezet.

Toen we het gebouw binnenkwamen wandelen vroegen we ons al af hoe dat zou gaan. Het was namelijk niet zo extreem groot, maar er waren wel heel veel collega’s van Rachel inclusief partners uitgenodigd (ik was er per slot van rekening ook). Achter aan was er nog wel een zaaltje, maar die zat ook binnen notime helemaal vol. We voelde ons als een augurk in een potje opgesloten. De directeur deed zijn praatje en toen konden we ergens eten gaan halen. Maar omdat het zo druk was, duurde dit natuurlijk erg lang. Nadat we ergens ons bordje hadden leeggegeten gingen we weer terug naar de hoofdzaal. Het leek nu ineens wel een stuk rustiger. Veel mensen hadden het namelijk voor gezien gehouden, en daar kan ik eigenlijk wel een beetje inkomen. Die mensen hebben wel een prachtige show van twee standup comedians en een cabaretier gemist. Rachel en ik hebben ons rot gelachen en waren blij dat we het dus toch even vol gehouden hadden.

Het eten voor dit lach programma, was wel wat aan de magere kant, dus zijn we op de terugweg nog wel even langs de mac gereden. Om een uur of 11 in de avond is het daar trouwens heerlijk rustig. Nadat we de vette hap naar binnen hadden gewerkt, gingen we weer naar huis. Al met al hadden we een tevreden gevoel over deze avond…..

Mazzel

Kings Valley

Het was volgens mij op een vrije woensdag middag toen ik op de oude MSX computer voor het eerst het spelletje Kings Valley zag. Dat gebeurde toen nog met zo’n cassette speler en je moest ook nog een paar minuten wachten voordat je het spelletje geladen had. Al met al kon ik toen nog niet weten dat het een klassieker zou worden. Bij mijn klasgenootjes sloeg het spel destijds ook aan en ik kan me herinneren dat we in onze vrije schooltijd (als we mochten tekenen en zo), zelf levels bedachten en handmatig tekenden. We lieten dan op het einde van die tekenles aan elkaar zien wat voor level we zelf bedacht hadden. Een aantal jaren later bracht het software huis die het spel geschreven had (Konami) ook nog een 2de versie van het spel uit, en daarin kon je inderdaad ook zelf levels maken. Dit was voor die tijd vrij uniek trouwens. Ik kan me maar twee spellen van destijds herinneren die die optie had. Het spel ging trouwens over een mannetje die in de piramides opzoek was naar schatten. Het werd hem natuurlijk moeilijk gemaakt door rond lopende skeletten waarvan je aan de kleur kon zien hoe gevaarlijk (slim meer eigenlijk) ze waren. De blauwe was echt een etter kan ik je vertellen.

Laatst had ik weer een nostalgische bui en tegenwoordig betekend dit niet meer dat ik dan de MSX emulator erbij pak en de spelletjes zelf weer ga spelen. Nee, daar ben ik te lui voor geworden. Tegenwoordig pak je youtube erbij, want er is altijd wel een gek die een compleet spel op het internet heeft neergezet. Tot mijn verbazing kwam ik op Youtube een remake van het spel tegen. Een Arabisch softwarehuis had het spel namelijk nagemaakt en had het uitspelen daarvan op internet neergezet. Waarschijnlijk als promotie materiaal voor hun producten. Ze hadden gelukkig het spel niet 100 procent nagemaakt, want dan kan ik natuurlijk gewoon de emulator erbij pakken. Nee, ze hadden ook nog eens zelf nieuwe levels gemaakt en het mannetje had nu ook nog nieuwe opties. De achtergrond muziek was wel moderner geworden, maar de overige game geluiden waren van het origineel overgezet. Om niet met copyright problemen te komen zitten hadden ze zelfs het logo scherm van Konami software nagemaakt en omschreven dat die dus de eigenaar van het Kings Valley idee was. Bij het opstarten was duidelijk dat de makers van deze versie geen winst voor ogen hielden, want het was een soort evaluatie versie.

Ik vroeg me af waarom ze dan op Kings Valley waren gekomen, maar bedacht mezelf dat ik op een Wikipedia site had gelezen dat het MSX systeem destijds aardig liep in de Arabische landen. Het is alleen nooit echt een succes geworden omdat het systeem in Amerika en Engeland nooit populair is geweest. Maar in west europa, zuid Amerika, oost europa, Azië en dus ook in sommige Arabische landen dus wel. Waarschijnlijk heeft er een zo’n programmeur vroeger ook een MSX gehad en laadde hij ook op een vrije woensdag middag het spelletje, en was hij ook meteen verkocht. Ik heb natuurlijk deze versie meteen gedownload en ik je vertellen dat ik de “touch” nog steeds niet verloren heb. Het 13 levels tellende spel had ik namelijk in een middag uitgespeeld.

Of ik trouwens ooit de echte valley of de kings ga bezoeken in Egypte is nog maar de vraag. Ik heb dit jaren geleden een keertje met mijn vader afgesproken, maar dat is er tot op de dag van vandaag nooit van gekomen. En met de onrusten daar van vandaag de dag, kan het nog wel even duren ook.

Mazzel

Weer of geen weer

Ik had gister keurig op buienradar.nl gekeken voordat ik Ramon belde voor de wekelijkse wandeling. Deze gaf keurig aan dat de enorme bui , die over Nederland heen trok, om een uur of vijf wel zou zijn vertrokken. Om de buien wat extra tijd te geven hadden we om zes uur afgesproken, maar je raad het waarschijnlijk al.. Het regende toen nog steeds. En dat heeft het eigenlijk de gehele avond gedaan. Waarom nou? Kan je je afvragen. Nou, en dat gebeurd mij wel vaker, als ik buienradar erbij pak en de 2 uurs voorspelling aanklik, wordt er altijd opklaringen voorspeld. Maar in het echt, net voordat de regen wolk ons pittoreske Hoorn wil verlaten, gebeurd er altijd wel wat. Dan blijft ie op een of andere manier toch boven mijn hoofd hangen. Dit kan haast geen toeval meer zijn, want het gebeurd mij namelijk wel meer.

Hoe dan ook, het regende dus nog steeds en daarom raadde Rachel aan om gewoon de paraplu mee te nemen. Dat was een goed idee natuurlijk, daar zijn die dingen namelijk voor uitgevonden. Aangezien mijn fiets nog steeds last heeft van een leeg gelopen gevoel, moest ik zo ie zo lopend naar de stad toe. Ik vertrok daarom wat eerder natuurlijk, en was daarom precies om zes uur bij de veugele kien babyplus store. Deze naam hebben Ramon en ik zelf verzonnen. Het “veugele / kien “ gedeelte is de oude en nieuwe naam van de winkel die in de grote kerk in Hoorn zit, en de babyplus store zit er nog altijd boven in. Toen we wegliepen hoorde we de kerkklokken weer volop luiden terwijl het gebouw helemaal geen kerk functie meer heeft. Ik kan het dan nooit laten door te zeggen “Je zal er maar wonen.”, waarop Ramon dan standaard altijd antwoord :”Dat weet je als je daar gaat wonen..” En daar heeft hij natuurlijk ook weer gelijk in.

De wandeling ging dus als vanouds van start al zullen we nog wel een paar weekjes moeten wachten voordat de beste ijswinkel van Hoorn weer opengaat. Zolang dat niet het geval is, lopen we meteen richting de dijk en nemen dan onze standaard route. Het gesprek ging gister o.a. over de film waar we met zijn drieën naar toe waren geweest. Ook de aanstaande verkiezingen van 2 maart kwamen natuurlijk aan bod en voor de rest hebben we het over koetjes en kalfjes gehad.

Aan het einde van de wandeling hebben we nog even een spel element ingebakken. Dan moeten we namelijk omstebeurt nog even een leuke reclame opnoemen die we gezien (of onthouden) hebben. De enige voorwaarde aan dit spel is , dat de reclame maar 1 keer genoemd mag worden, en dat hij grappig moet zijn. Daarna staat er altijd nog een vaste taak op het programma en dat is het bezoeken van Snackbar Judith. Het meisje die daar achter de toonbank staat, kent ons ondertussen wel, dus pakt, zonder dat wij daar opdracht voor geven, de AA drinks erbij die Ramon en ik toch altijd bestellen. Na het eten lopen we meestal weer naar de fietsen en dan is de wekelijkse wandeling weer voorbij. Al met al houden we deze traditie al een slordige 15 jaar vol en ik hoop dat het nog heel lang zo door blijft gaan.

Mazzel

Dromen uitlegger gevraagd

Der zijn mensen die beweren dat je dromen je wat proberen te vertellen. Dat ergens je bewustzijn je een waarschuwing of zelfs Hinds probeert te geven hoe je je leven moet leven, of wat je dwars zit. Voor diegene die denken dat dit echt waar is, wil ik de volgende droom even voorleggen die ik afgelopen nacht namelijk had.

Ik was in deze droom namelijk samen met Rachel in een compleet onbekend huis. Nouja, helemaal onbekend was hij niet, want de achterkant van het huis had erg veel weg van mijn ouderlijk huis waar ik vroeger woonde. Ik was erg opgewonden, want ik wist dat ik weer de 1000 meter prestatie tocht in het IJsselmeer ging zwemmen. Rachel opperde nog dat dit erg vreemd was, want het is per slot van rekening nog maar februari. Ik vond dat trouwens ook wel vreemd, maar vond het ook wel weer stoer dat ik dit zomaar aan durfde. Ik deed de voordeur open en zag onze (echte) buurman (van hier op de hoek) met zijn kinderen voorbij wandelen. Met en flinke grijns vertelde ik dat ik dus zo stoer was om in februari de prestatie tocht te gaan zwemmen, waarop hij doodleuk zei dat zijn zoontje van 8 dat ook ging doen. Toen ik dat hoorde, dacht ik dat het wel eens de normaalste zaak van de wereld kon zijn. Wat natuurlijk raar is, ik had al moeten beseffen dat het een droom was, maar dat gebeurd eigenlijk maar zelden. Ik zat zo met hem te praten en zei op een gegeven ogenblik dat we haast moesten maken, want het IJsselmeer ligt nou niet bepaald om de hoek. Maar de buurman verbeterde me al snel, want hij vertelde dat die namelijk achter het huis lag. Samen liepen we door de huiskamer naar de achterkant van het huis waarbij ik zweerde dat de enorme wateroppervlakte eerst toch wel degelijk een simpel slootje was. Maar nee hoor, nu was het een compleet meer, en we konden de start/finish van de zwemrace duidelijk vanuit de achtertuin zien. Er kwam op dat moment nog meer bezoekers langs die de zwemmers wilde aanmoedigen en toen werd ik wakker.

Eenmaal weer compleet bij kennis, was ik verbaast over de inhoud van deze droom. Ik besefte me dat ik soms vreemde dromen heb, maar zo bont heb ik het maar zelden gemaakt.

Mazzel

Het eerste helpdesk verslag van 2011

Het jaar 2011 is al weer zes weken oud (we zitten nu in week zeven), en de rust is nog steeds niet weder gekeerd op de helpdesk. Sterker nog, na zes en een halve week zitten wij op de helpdesk nog steeds ver boven het schema wat naar gemiddeld 100 storingen per week lijd. Dat is in het (bijna) tien jarig bestaan van het openstaande punten programma, nog nooit geregistreerd. Als het deze week zo door gaat hebben we aan het einde van deze donderdag de 700 punten grens al bereikt. Het is niet geheel ondenkbaar dat straks na 10 weken we ook de eerste 1000 storingen van het jaar hebben gehad. Maar of dat ook zal gebeuren moet natuurlijk de toekomst nog uitwijzen.

Naast dat de helpdesk dus op volle toeren draait, gebeurd dit ook in de buitendienst. Tot overmaat van ramp, lijkt het wel alsof onze verkopers het niet verder weg hebben kunnen vinden voor ons. Laatst zat ik in Hardenberg. In week negen hebben we twee klussen in zuid Limburg, en ergens in de nabije toekomst moeten we ook naar een van de Zeeuwse eilanden. De andere Jeroen moet dan op de helpdesk alle zeilen bij houden om het fort te verdedigen.

Ook met de programmeer klussen is het de laatste tijd erg druk. Het grote project van de supermarkt keten die mijn presets programma gaan gebruiken ligt nu even stil. Er zijn vijf test filialen geïnstalleerd die het programma nu in de praktijk uit proberen en daaruit zal vast nog wel wat puntjes naar boven komen. Nu dat dit grote project even stil ligt, ga ik met de overige projecten verder die natuurlijk op hun beurt moesten wachten. Zo zijn er ondertussen ook al vijf tankstations langs de Nederlandse snelwegen voorzien van mijn warme broodjes programma (het Borgings programma). Aanstaande vrijdag zal overigens nummer zes volgen. Ik weet trouwens niet hoeveel het er in totaal zullen worden, maar het gaat nog wel even door heb ik begrepen. Ook die firma (overkoepelende organisatie) wil nog aanpassingen hebben maar ze zijn nog even aan het nadenken wat zo zoal aangepast willen zien. De 1.1 update heeft wel een enorme gave tool die de klant perse wilde hebben. De gegevens die in die (tot nu toe) vijf filialen elke dag worden aangeslagen, worden automatisch ge-emaild naar het hoofdkantoor (in excel formaat) . Om te kijken of dit systeem een beetje goed werkt, heb ik mezelf in de CC gezet. Elke dag word ik overspoeld met mailjes waarin duidelijk kan worden opgemaakt welke snelweg het drukst bereden wordt. Tot nu toe is dat overigens nog steeds het eerste filiaal die langs de A4 ligt. De “Grote baas” krijgt dus vanzelf alle gegevens in zijn email box en kan precies zien hoeveel broodjes er gemaakt worden en hoeveel er uiteindelijk in de prullenbak verdwijnen.

Al met al is het dus erg druk op de helpdesk, maar het is ook nog steeds erg leuk om te doen.

Mazzel

Een van alles weekendje

Rachel en ik hebben een druk weekeinde achter de rug. Rachel nog drukker dan ik trouwens, omdat ze met Expreszo op zaterdag avond een film avond had. Dan huren ze diverse films en gaan bij een van de leden thuis tot een uur of vijf in de ochtend films kijken. Ik zelf maakte het niet zo laat. Ik had wel met Ramon afgesproken om de zondagse wandeling naar zaterdag avond te verplaatsen. Daarna hebben we in een eettentje een enorm broodje donner naar binnen gewerkt. We waren daar sinds de overwinning op de gele kanaries niet meer geweest, en daarom hadden we het natuurlijk lange tijd over het WK van de vorige zomer. Daarna ging ik weer naar huis terug en heb het dus niet laat gemaakt.

De volgende ochtend heb ik mijn moeder en Bram opgehaald om naar de achterhoek te gaan. Vrijdag was mijn zus namelijk jarig, en die vierde het in het weekend. Nadat ik ze had opgehaald gingen we eerst richting Amsterdam om daar Rachel op te pikken. Ondanks dat ik al een keer eerder op het adres in Amsterdam was geweest (ik heb Rachels Expreszo genootje geholpen met verhuizen), had ik toch maar even de Tom Tom meegenomen. Daarna ging de reis verder richting de achterhoek. Fleur wordt trouwens al een grote meid en Menno lacht constant naar je. Al met al leuk om ze weer te zien natuurlijk. Na dat de meeste visite weer was vertrokken heb ik mezelf nog even nuttig gemaakt met dat waar ik natuurlijk goed in ben.. (nou ja.. zeg ik over mezelf).. namelijk computers. Mijn zus wilde dat ik een programma van de ene computer over wilde zetten op haar laptop. Tot mijn verbazing kwam ik er achter dat het programma in Foxpro was geschreven, en tja… daar weet ik wel het een en ander over. Het overzetten was daarom niet moeilijk, al kon het programma op de laptop geen gegevens verzenden, dus daar moet ze zelf nog even de helpdesk voor bellen.

Na het eten, waarbij Fleur trouwens gezellig bij mij op schoot kwam zitten, zijn we weer richting huis gegaan. De dag was weer voorbij gevlogen en het is toch 150 kilometer rijden voordat we weer thuis zijn. We hadden bij mijn zus al pizza gegeten , zodat we geen mac hoefde te overvallen. Al met al dus een leuk weekend.

Mazzel.

Ben en Dean

Je moet als Nederlander de afgelopen tijd zowat wel onder een steen hebben geleefd als je de broertjes Saunders uit Hoorn NIET kent. Ben won namelijk de talentenjacht show op RTL4 wat de Voice of Holland heet, en de dag erna won zijn broer Dean de SBS6 versie wat Popstars heet.

Ik moet overigens toegeven dat ik beide shows niet echt gevolgd heb. Via mijn moeder werd ik wel op de hoogte gehouden en zodoende wist ik van de broers af. De avond dat de finale van The voice of Holland werd uitgezonden, was ik bij mijn moeder en zag ik Ben de sterren van de hemel zingen. De finale van Popstars heb ik niet gezien omdat Rachel toen moest rechteren bij een thuiswedstrijd van Expreszo, en daar MOETEN Ramon en ik natuurlijk bij zijn. Ik heb trouwens twee welgemikte sponzen in haar gezicht weten te gooien. (niet denken dat ik haar mishandel hoor, dat is de bedoeling als zij Rechter is bij een teathersport wedstrijd). De volgende ochtend las ik op het internet dat Dean dus ook de finale had geworden. En, dat de beide broers dinsdag in hun stad (Hoorn dus) zouden worden gehuldigd.

Kijk, daar moesten Rachel en ik (als echte Horinezen) natuurlijk bij zijn. Bovendien was het nog dichtbij ook, want de huldiging werd op een grote parkeerplaats gehouden wat voor ons ongeveer vijf minuutjes lopen is. We waren nog maar net onderweg toen we het overweldigende gedreun van de mega grote speakers al konden horen. Via het terrein waar vroeger de Prisma scholengemeenschap stond (waar ik nog op gezeten heb), kon je zo op de parkeerplaats komen. Rachel en ik kwamen toevallig gelijk aan met de taxi waarin de complete familie Saunders zat. Ineens waren we omsingeld met politie (op fietsen) en complete camera ploegen. Het moest wel zo zijn dat ook wij zijn opgenomen, maar hebben ons zelf op internet niet terug kunnen vinden (youtube of uitzending gemist). De broers werden met een donderend applaus verwelkomt en hebben natuurlijk ook nog hun nieuwste singel gezongen. De burgemeester was natuurlijk vol lof over deze nieuwe Hoornse helden en gaf ze natuurlijk ook kado’s voor hun prestaties. Het schema van de broers was overigens erg krap, zodat ze maar een half uurtje op het podium waren. Al met al een leuke ervaring voor Rachel en mij om deze nieuwe bekende Nederlanders eens in actie hebben gezien.

Mazzel

Gedeeltelijke zonsverduistering

Dit jaar begon voor de astronomie liefhebber meteen goed. Op vier januari was er in Nederland namelijk een gedeeltelijke zonsverduistering te zien. Aanvankelijk werd gezegd dat de bewolking waarschijnlijk roet in het eten zou gooien, maar toch was het spektakel voor vele plaatsen in het land goed te volgen.

Ikzelf was in die ochtend op weg naar een klant en bemerkte dat naarmate ik verder naar het zuiden afzakte, de bewolking ook minder begon te worden. Ik zag het mooie zonnetje af en toe tussen de bewolking doorkomen en hoorde de nieuwslezer op de radio zeggen dat het spektakel dus toch goed te volgen was. Zelf kon ik het natuurlijk niet goed zien, want al autorijdend is het nou niet echt verstandig om naar de zon gaan zitten te kijken. Dan krijg je namelijk van die zwarte vlekken te zien en dat bevorderd het rijgedrag niet echt zeg maar. Ik kon het toch niet laten om een keer een glimp proberen op te vangen en kreeg dus inderdaad een zwarte vlekken regen te zien… Oeps, niet meer doen dus, bedacht ik mezelf en ben toen door gereden naar de klant.

Eenmaal terug op de zaak heb ik op het internet even mooie plaatjes gezocht van de zonsverduistering en vond de onderstaande wel een van de mooiste. En deze staat nu als achtergrond bij ons op de computer.

Mazzel

Rectificatie

Laatst zaten Rachel en ik naar het journaal te kijken en hoorde toen dat Arnold Schwarzenegger gouverneur af was. Er werd even verteld hoe hij het gedaan had in al die jaren, en dat hij de staat met een enorme schuld achterlaat. Dit niet alleen omdat hij het fout gedaan zou hebben, maar ook omdat de economische crisis zijn staat hard getroffen had. Dit alles vond ik niet zo heel erg boeiend, totdat de verslaggever ineens vertelde dat Arnold zich wel sterk gemaakt had voor het homo huwelijk in Californie.

Verbaast keek ik op. Ik had namelijk ooit in mijn weblog over Piep You gezegd dat ik het vreselijk vond dat mijn oude held uit de jaren 90 niet voor de mensenrechten was opgekomen. Wat blijkt nu… dat heeft hij dus wel degelijk gedaan. “Jeroen toch”.. dacht ik in mezelf, “Ga je schamen, je hebt niet eens uitgezocht op het internet of Arnold wel of niet zich met de zaak had bemoeid. Je hebt gewoon een onbevestigde conclusie getrokken”….

En dit moet natuurlijk rechtgezet worden. Hierbij bied ik onmiddellijk mijn oprechte excuses aan meneer Arnold. Ik heb onterecht conclusies getrokken en dat had ik NIET mogen doen zonder na te gaan of ze wel klopte. Daarom krijgt Arnold van mij weer de helden status en om het helemaal goed te maken laat ik even een linkje achter uit de Turminator 2 film (duurt maar 2 minuutjes). Voor diegene die deze blog leest en op het linkje hieronder klikt wil ik het volgende zeggen. Je moet je even indenken dat je nu geen Turminator machine ziet die met een enorme machine geweer de politie onder vuur neemt. Nee, als je straks het filmpje bekijkt, wil ik dat je probeert in te denken dat je Gouverneur Arnold ziet die tegen over een overweldigende menigte discriminerende boeven staat.

Mazzel.
http://www.youtube.com/watch?v=8RbL4PwTDsQ

Het 424 .... nummer

Het jaar 2010 is natuurlijk voorbij gevlogen en dan kijk ik altijd nog even terug hoe het op de helpdesk is vergaan. 2010 zal niet de boeken ingaan als het drukste jaar op de helpdesk. Die titel blijft voorlopig dus nog even in handen van het jaar 2009. Dit kwam eigenlijk omdat het in de zomer een stuk rustiger was. Bij de laatste drie maanden van 2010 vond er wel een enorme inhaalrace plaats, maar dat was niet genoeg voor de ´titel´ (als je van en titel kan spreken natuurlijk). En dan is het weer januari , en dat is de maand van de jaarafsluitingen. Klanten die facturatie programma’s van ons hebben, willen dan het vorige jaar keurig afsluiten en pakbon en factuurnummers opnieuw instellen. Dit is niet een lastig klusje hoor. We nemen met Crossloop of Teamviewer dan hun pc over en stellen het facturatie programma dan zo in als zij dat willen.

Het inbellen op de pc van klanten gebeurd dus tegenwoordig via het internet. Maar in een hoekje van mijn bureau staat nog een oud Windows 98 computertje waarmee ook nog via de analoge modem kan worden ingebeld. Tegenwoordig wordt die computer bijna nooit meer gebruikt. Een collega van me zei een paar maanden geleden dat het tijd werd dat dit oude apparaat maar eens ‘opgeruimd’ moest worden. Ik vertelde hem dat dit nog niet kon omdat het theoretisch nog steeds mogelijk is dat er klanten op deze oude manier support van ons nodig hebben. “ wanneer dan ? “ vroeg hij mij, en daar kon ik eigenlijk geen antwoord op geven. Dat was al te lang terug. Toch besloot ik (het is ten slotte mij oude pctje), dat ie mocht blijven. En maar goed ook, want van de week had ik een klant aan de lijn die hulp bij de jaarafsluiting wilde hebben. Ik vroeg of hij wilde inbellen via Crossloop of Teamviewer. “ Via Pcanywhere? ” (met de nadruk op de vraagteken), antwoordde de klant. “ O, ja natuurlijk, dat kan ook nog”, antwoordde ik hem. Ik moest het oude computertje letterlijk uitgraven omdat ik bergen van documentatie ervoor had neergelegd. Het pctje starte nog steeds gewoon op. Ik moest even kijken hoe het oude Pcanywere ook al weer werkte, maar kon dat toch nog gewoon achterhalen. Ik had nog wel even een binnenpretje toen ik het telefoonnummer aan de klant doorgaf die zijn modem moest bellen. Ooit had ik de grap gemaakt met collega Jeroen dat we dit telefoon nummer waarschijnlijk nooit zouden vergeten. We fantaseerde toen dat we samen in een bejaardentehuis zaten en een bezoekje van een knappe verpleegster kreeg. Wij, dan ondertussen zo dement als een deur, antwoordde of op de vraag of we onze medicijnen wel hadden ingenomen : “ Bel maar effies in meissie.. het nummer is 424….”(zal het nummer op internet maar niet helemaal noemen). Terug denkend op die grap kon ik dus concluderen dat ik het nummer nog steeds uit mijn hoofd ken. Maar Jeroen en ik zijn natuurlijk nog lang niet bejaard…. Wie weet vergeten we het nummer ooit nog eens.

Mazzel

Kerst tradities

De kerstdagen zijn dit jaar weer voorbij gevlogen. En dat kan natuurlijk alleen maar betekenen dat Rachel en ik het naar onze zin hebben gehad. Op eerste kerstdag waren we bij haar ouders en hebben we naast lekker kletsen ook meegezongen met de top 2000 op radio 2. In de avond zijn we wezen gourmetten bij mijn tante. En tweede kerstdag zijn we wezen brunchen bij mijn moeder en Bram. En dan was het ook zo weer maandag, en kon Jeroentje gewoon weer op zijn werk verschijnen. In de pauze heb ik toch nog even op “kerst wiki” gegoogled omdat ik op een weblog van een bekende van mij las dat kerst vooral een feest van tradities is. Ondanks dat ik in het algemeen wel weet wat die tradities inhouden, lukte het wikipedia mij toch weer te verrassen met interessante weetjes.

Zo blijkt dat de Romeinse keizer Constantijn de grote ervoor gezorgd te hebben dat eerste kerstdag op de 25ste december wordt gevierd. Hij was een van de eerste Christelijke keizers die ze in Rome gekend hebben. Het Romeinse rijk was al eeuwen lang een mengelmoes van verschillende religieuze/mythologische stromingen die dan ook eigenschappen van elkaar gingen overnemen. De 25ste december was namelijk altijd al een belangrijke datum omdat destijds de zonnegod Sol Invictus werd geëerd. Ook zou volgens Wikipedia het Christendom diverse vergaande overeenkomsten met het Romeinse Mithraïsme hebben.


De kerstman (even heel wat anders, maar het heeft wel met kerst te maken) heeft een wat meer Nederlandse voorgeschiedenis. Santa Claus is namelijk een Amerikaanse verbastering van het Nederlandse Sinterklaas. De Nederlanders brachten de traditie van Sinterklaas mee naar Nieuw Amsterdam wat dus later New York werd. Via de Amerikanen is Sinterklaas in de loop der jaren in de kerstman veranderd, en die “gemuteerde” traditie kwam uiteindelijk weer terug naar Europa.

De kerst wikipedia site lag ook uit waar onze gewoonte vandaan komt om tijdens kerst een boom in huis te halen. Deze traditie stamt zelfs nog van voordat in het Romeinse rijk het Christelijke geloof als staatsreligie werd ingevoerd. Het schijnt een oud Germaanse traditie te zijn die rond streeks de 21ste december (Midwinterdag of te wel de kortste dag van het jaar) werd gevierd. Het feest zou joelfeesten heten en wat interessant is dat men in Scandinavië kerstmis nog steeds zo noemt. Met de lichtjes in de bomen zouden ze het boze verjagen en het licht van de komende lente begroeten. Maar het meest interessante aan deze kerstboom traditie vond ik wel dat toen het Christelijk geloof uiteindelijk heer een meester werd in het Romeinse rijk, de bisschoppen de kerstboom verboden omdat het ze teveel aan hun heidense verleden zou doen herinneren. Pas dertien eeuwen later stond er een kerkelijk leider op die Luthor heette en die sloeg om als een blad aan een boom (hahaha). Hij vond dat de kerstboom hem juist symbolisch aan de geboorte van Jezus deed denken. Langzamerhand kwamen er met kerst ook kerstbomen in de kerken te staan, en later dus ook in de huizen van de mensen zelf. Toen ik dit verhaal zo las, was ik wel even mega trots op mijn boompje. Toen ik thuis kwam van mijn werk, keek ik de kerstboom even aan en had ontzag dat hij dertien eeuwen onderdrukking heeft weten te overleven.. “Respect man” zei ik tegen het plastieken exemplaar die natuurlijk helemaal niets terug zei.

Mazzel.

Rachels eerste jaars eind opdracht

Vorige week ben ik naar twee optredens van Rachel geweest. De dinsdag zong ze de sterren van de hemel bij een kerstconcert en zaterdag had ze een eindejaar opdracht voor haar opleiding acteren. Ze speelde toen mee in een toneelstuk.

Zaterdag werd ik door mijn vader en zijn vrouw Anne met de camper opgehaald om naar het toneelstuk te gaan. Ze hebben geen auto meer, omdat ze toch europa afreizen met die camper. Het was een heel avontuur om van Hoorn naar Alkmaar te rijden door al die sneeuw, maar gelukkig ging dat allemaal goed. We hadden voor de tocht door het witte Noord Hollandse landschap veel extra tijd ingepland , maar dat bleek dus achteraf helemaal niet nodig te zijn. Daarom waren we ongeveer een uur te vroeg. Die extra tijd hebben we daarom in de Mediamarkt doorgebracht. Je weet wel, die firma met die vreselijk tv reclame. Maar ze verkopen wel prachtige spullen…

Ik hield de tijd goed in de gaten en zodoende waren we om half vier in het pand waar Rachel haar performance moest laten zien. We werden na een tijdje wachten, door een leraar van haar opgeroepen en moesten toen naar een zaaltje toe lopen die zich op de eerste verdieping bevond. Bij het naar binnenlopen zagen we meteen het achttal zitten inclusief Rachel natuurlijk. Ze leken allemaal niet erg zenuwachtig maar dat komt vast omdat ze het twee keer achter elkaar moesten spelen, en wij bij de tweede run aanwezig waren. Het verhaal ging over een mooi meisje die twee nogal onaardige zussen had, maar wel heel goed kon opschieten met haar vader. En met die vader gebeurde wat, waardoor ze uiteindelijk het oudelijk huis moest verlaten. Ik zal niet te veel ingaan op het verhaal, maar het mag duidelijk zijn dat Rachel haar rol goed speelde. Af en toe was zij namelijk het meisje (de rollen roleerde namelijk tussen de aanwezige acteurs) en volgens mij had ze dat prima gedaan.

Na het optreden konden we Rachel nog even spreken natuurlijk, maar zij bleef achter in Alkmaar omdat ze met de groep nog ging uiteten. Ik zelf ging met de camper weer terug naar Hoorn, al nadenkend over het stuk natuurlijk (en over die mooie laptops bij de mediamarkt).

Mazzel.

Het dorp deel twee

Vorig jaar zijn Rachel en ik begonnen met de “bouw” van ons kerstdorpje. Daar heb ik vorig jaar december ook een weblog over geschreven. Toen had ik al verteld dat het de bedoeling is dat het dorpje elk jaar zouden uitbreiden, zodat we over een aantal jaar een enorm dorp hebben.

Afgelopen zaterdag vonden we dat het tijd was om de kerstboom op te zetten en een bezoekje aan het tuincentrum te brengen. Vorig jaar hebben we daar ons ogen uitgekeken en kwamen we ook op het idee om zelf een dorpje te gaan bouwen. Ook dit jaar zag het er weer allemaal prachtig uit en zagen we genoeg mogelijkheden om ons dorp mee uit te breiden. In totaal hebben we drie nieuwe “items” aangeschaft. Item nummer een is een kroeg. Want wat moet een dorp zonder kroeg? Het tweede item was een groente stalletje. Hierin kun je nog batterijen doen ook, zodat hij nog licht geeft ook. En tot slot hebben we een nieuwe bewoner voor ons dorp aangeschaft. Het gaat om een muzikant. Nadat we het huiskamer helemaal hadden voorzien van kerst versiering heeft Rachel ook het dorpje weer opgebouwd. En uiteraard laat ik daar een foto van zien.

Mazzel

Here today

Het is vandaag precies 30 jaar geleden dat John Lennon werd vermoord. Omdat ik toch wel een vrij aardig grote fan van hem ben, moet ik daar natuurlijk even aandacht aan besteden.

Over het uiteenvallen van de Beatles tien jaar voor de moord op Lennon gaan meerdere theorieën. De meeste mensen beweren dat de invloed van Yoko Ono de hechte groep uiteen heeft laten vallen, maar er wordt ook vaak gezegd dat het berg afwaarts ging toen hun manager kwam te overlijden. De groep zat toen ineens zonder captain, en John zou vinden dat Paul te veel de baas probeerde te spelen. Na het uiteenvallen nam John Paul ook wel eens op de hak en schreef zelfs een zeer negatief liedje over hem die nog uitkwam op een plaat ook. Paul daarin tegen heb ik hier nooit op kunnen betrappen. Toen John eenmaal kwam te overlijden, schreef hij zelfs een schitterend eerbetoon aan zijn oude vriend. En die eerbetoon kan eigenlijk op zo’n dag als vandaag niet ontbreken. Klik daarom op de volgende link en geniet, want het is namelijk een prachtnummer. http://www.youtube.com/watch?v=yY09Wa7z_38

Mazzel

Wat is waar?

Jaren geleden had Henk Westbroek op radio 3FM een programma wat “Denk Aan Henk” heette. Daar luisterde ik trouwens jaren lang als trouwe fan naar. Een onderdeel van dit programma was de quiz “Wat is waar?”, waarbij de luisteraar allemaal leuke prijzen kon winnen. Dit “Wat is Waar?” principe wil ik in deze blog ook even gebruiken.

Het zal de tv kijker van vandaag de dag ongetwijfeld wel zijn opgevallen. Er zijn erg veel programma’s over paranormale zaken te bekijken. Zo hebben we natuurlijk Char gehad en Derek Ogilvie, en laatst is er weer een nieuw programma bijgekomen waarin paranormale kinderen voorkomen. Ik als leek vraag me dan altijd af wat daar van waar is. Bestaan die dingen zoals geesten in het echt, of is het allemaal nep en oplichterij? Om die vraag te kunnen beantwoorden moet je natuurlijk altijd bij je zelf beginnen. Zelf heb ik wel eens situaties meegemaakt die je als paranormaal zou kunnen omschrijven. En dan heb ik het niet over geesten, maar over situaties waarvan ik van te voren al wist wat er ging gebeuren (en daarbij ook dingen heb kunnen voorkomen). Hetgeen wat eigenlijk volgens de wetenschap niet kan omdat we in een linair tijdsysteem leven (van oorzaak en gevolg). Nou moet je niet denken dat ik nu al weet hoe het Nederlands elftal bij het EK gaat scoren, want die situaties die ik heb meegemaakt zijn op 1 hand te tellen. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb ze dus wel gehad.

Op zich is de kans dus aanwezig dan paranormale krachten dus bestaan alleen al bekijkend vanuit mijn eigen ervaringen. Maar bewijs voor geesten is dit zeker niet. Ramon vroeg zich laatst bij de wandeling af waarom ik zo graag wil weten of Derek Ogilvie nu de waarheid spreekt of niet. Als antwoord gaf ik dat het natuurlijk wel belangrijk is omdat A) het bewijs voor geesten dan geleverd kan worden en B) of hij de kluit belazerd of niet. Ramon kwam eigenlijk met twee ijzersterke opmerkingen aanzetten. Hij opperde eerst dat bij het eventueel belazeren van de kluit (dat kunnen we natuurlijk niet met zekerheid zeggen), hij maar een kleintje is. Als voorbeeld gaf hij die enorme bedevaartsoorden waar jaarlijks miljoenen mensen heen gaan omdat de heilige maagd Maria daar verschenen is. Even ervan uitgaand dat Maria niet in het echt bestaan heeft, worden jaarlijks dus miljoenen mensen besodemieterd. Of zoals professor Dawkins het in een interview verwoordde : De kans dat er daadwerkelijk iemand uit een rolstoel opstaat en genezen is, is duizenden keren kleiner dan dat ze ziektes aan elkaar overgeven op zo’n oord. Maar daar liet Ramon het niet bij. Hij kwam met nog een sterke opmerking. Het kan natuurlijk ook allemaal een placebo effect hebben. Die mensen die naar Derek Ogilvie of naar een bedevaartsoord gaan kunnen ook geholpen zijn door te denken dat ze geholpen zijn. Bezoekers aan Derek kunnen misschien een hoofdstuk in hun boek afsluiten zonder dat er ook maar iets met de wetenschap of de waarheid te maken heeft. Het doel heiligt in dat geval de middelen.

Al met al is het (net als de tijdsreiziger in een van mijn laatste blogs), niet uit te sluiten of paranormale krachten en geesten in het algemeen nu wel of niet bestaan. Ik laat mijn trouwe lezers daarom achter met drie stellingen over Derek Ogilvie en je mag zelf kiezen wat jij denkt wat de “waarheid” is.

Wat is waar?
Stelling 1 : Derek is een grote oplichter en er is niets waar van zijn gave om met de doden te spreken. Als pluspunt kan je dan wel met het placebo verhaal van hierboven komen aandragen.

Stelling 2 : Derek beschikt weldegelijk over paranormale gaven, maar kan niet met de doden praatten. Hij ontvangt gedachten en emoties van de dierbaren die nog in leven zijn en vormt op die manier een beeld van een overleden persoon. Of Derek dit weet dat deze stelling waar is, kan ik je niet vertellen.

Stelling 3 : Derek spreekt de waarheid. Hij kan inderdaad met de overleden medemens communiceren en het is slechts tijd voordat de wetenschap dit ook kan bewijzen.

Mazzel

Master Yoda vs Darth Sidious

Ondanks dat ik de Star Wars films al talloze keren heb bekeken ga ik toch elke keer weer kijken als ze worden uitgezonden. Het lijkt wel een soort magische kracht die mij dan bestuurd zodat ik de tv altijd op de juiste zender laat afstemmen. Gister was de vijfde film op de tv en daarin ontdekte Luke Skywalker dat de slechte Darth Vader eigenlijk zijn vader is.

De volgorde waarin de films gemaakt zijn is voor een leek misschien wat moeilijk te begrijpen. In 1977 kwam deel vier (van de zes) uit. Deel vijf in 1980. En deel zes in 1983. De reden dat de schrijver George Lucas in 1977 de eerste drie delen had overgeslagen, had te maken met het feit dat hij vond dat de film industrie nog niet modern genoeg was. De special effects die je toen had waren wel aardig, maar hij vond die niet toerijkend om het zeer indrukwekkende verhaallijn eer aan te doen. Pas 22 jaar later vond hij dat de tijd rijp was om ook de eerste drie delen van het verhaal op film uit te brengen. Dit gaf een leuke bijkomstigheid als bonus. We wisten natuurlijk dat Darth Vader oorspronkelijk een goed persoon was, maar later was overgestapt naar de Dark side. Hoe dat dan heeft kunnen gebeuren werd pas op het einde van deel drie duidelijk. Dat deel vind ik persoonlijk dan ook de beste van alle zes. Met vooral het eindgevecht tussen master Yoda en de slechte keizer Darth Sidious. Daarvan geef ik natuurlijk even een youtube linkje (filmpje duurt 6 minuten) waarin je ook Darth Vader tegen Obi-wan ziet vechten.


Link naar het beste gedeelte uit de zes delige film serie : http://www.youtube.com/watch?v=MFEjcvIRMDo

Mazzel

Parkeer plaatsen

Dat we in Nederland steeds meer auto’s erbij krijgen en dus ook steeds langere files hebben als we naar het werk rijden, is eigenlijk geen nieuwtje meer. Maar dat deze jarenlange toename van blik op de weg ook tot steeds meer parkeer problemen bij ons in de wijk zou leiden, konden we aanvankelijk niet weten.

En toch gebeurde dat dus. Langzaam maar zeker werden deze blikken apparaten op de meest vreemde plekken neergezet omdat de eigenaar geen officiële parkeerplaats kon vinden. Of vond dat hij dan te ver moest lopen. Soms kon je met moeite de straat uit rijden omdat er weer een of andere buurman zijn auto ergens had gedumpt op een plek zodat je er nog maar net langs kon. Ze kregen het steeds weer voor elkaar om ergens een nieuwe parkeer plek van te maken. Tot half op het fietspad aan toe, zodat je maar moest gokken of er een fietser aankwam of niet. De gemeente besloot toen om in te grijpen en die werkzaamheden zijn nu zo goed als voorbij. Aanvankelijk leverde dit nog meer parkeer problemen op omdat ook de bestaande plekken opnieuw werden ingedeeld, maar ik denk dat heel de Grote Waal blij is met het resultaat.

Nu, als Rachel en ik thuiskomen uit het werk, kunnen we uitkiezen waar we onze bolide willen neerzetten. We kunnen zonder de vrees om geknakte spiegels te krijgen, de straat weer uit rijden. Al met al een win win situatie dus. Nou ja. Een klein nadeeltje heeft het wel. Ook onze parkeer plek heeft de gemeente aangepakt en ziet er nu helemaal anders uit. Een beetje nostalgisch persoon (zoals ik) zal er toch aan moeten wennen dat het er nooit meer hetzelfde zal uitzien. Gelukkig was Google streetview nog niet upgedate, en heb ik er gister snel even een afbeelding van bewaard.

Mazzel

De tijdreiziger

Het wil nog wel eens gebeuren dat Rachel en ik op onze vrije zondag middag in de auto zitten. Meestal heeft Rachel dan de radio mee en kunnen we naar het puntje puntje spel op radio Veronica luisteren. Ze vertellen dan altijd een prachtig verhaal en de luisteraar moet dan een bepaald woord raden en kunnen dan leuke prijzen winnen. Dit keer vond ik het verhaal zo indrukwekkend dat ik dus besloten heb om er een blog aan te wijden.

Het woord wat overigens op de puntjes hoorde te staan was : mobiele telefoon. Het verhaal gaat namelijk als volgt. Een zekere George Clarke kocht laatst een DVD box van Charlie Chaplin. De film die op de box staat, stamt uit 1928 en behoord dan onder de noemer klassieker. Hij had de hele film bekeken en besloot ook de extra’s te bekijken wat meestal op een DVD box wordt meegeleverd. Maar tijdens het bekijken van deze extra’s viel hem een vrouw op die door het beeld heen liep. Ze hield namelijk iets bij haar oor. Nadat hij het meerdere keren bekeken had, kon hij alleen maar concluderen dat het een mobiele telefoon moest zijn . Maarja.. in 1928 hadden ze natuurlijk nog geen mobiele telefoons. Hoe kon die vrouw er dan toch eentje hebben? Clarke zette het fragment op youtube (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Y6a4T2tJaSU ) en dat filmpje is nu al een paar miljoen keer bekeken. Er wordt ook volop gediscussieerd of het nu wel een mobieltje is of niet. En dus ook of de vrouw een tijdreiziger is of niet.

De gedachte van tijdrijzen houd menig SF liefhebber (zoals ik) wel eens vaker bezig. Met Ramon (tijdens de zondagse wandeling) had ik het ook er even over. Ik opperde bijvoorbeeld dat het totaal geen nut heeft om je mobieltje mee te nemen naar 1928 omdat je dan toch geen bereik hebt. Mobiele telefoons zijn namelijk afhankelijk van communicatie satellieten, en om die nu ook mee te nemen als je gaat tijdrijzen. Ramon opperde daartegen dat als er mensen in de verre toekomst een tijdmachine kunnen uitvinden, ze waarschijnlijk ook mobiele telefoons kunnen uitvinden die geen satellieten nodig hebben. Maar misschien is het wel een soort walkie talkie en heeft het apparaat maar een bereik van een paar kilometer. Ver genoeg als je bijvoorbeeld met zijn twee-en naar 1928 wilt afreizen en apart even de stad willen verkennen en later weer ergens wilt afspreken. Al met al kan je het niet uitsluiten dat de dame op de tape nu wel of geen tijdreiziger is. Ik zou zeggen, bekijk het filmpje zelf en trek je eigen conclusies. Het filmpje duurt ongeveer 8 minuten. Bij ongeveer 2.30 laat mr Clarke de opname met de dame zien.

Mazzel

Een simpele oplossing

Sommige klanten hebben de gave om hun wensen altijd simpel te formuleren. Maar achter de schermen kan zo’n aanpassing in de software of weegschaal natuurlijk erg ingewikkeld in elkaar zitten. Ik gein dan altijd met mijn collega Jeroen of de klant er ook wereldvrede bij wou hebben, maar tot nu toe heeft geen enkele klant daar nog om gevraagd.

Laatst hadden wij op de helpdesk weer zo’n situatie. Eigenlijk een best logische vraag hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar toch leek het aanvankelijk een best lastig verhaal te worden. Zoals mijn trouwe weblog lezers weten, ben ik voor een supermarkt keten bezig met het aanpassen van de preset editor. Tot nu toe waren de klanten die gebruik maken van de digitale versie van de AGF afdeling, nog niet geïnteresseerd in kratnummer vermelding. Bij de oude weegschalen waar bij je nog met schaar en papier moet werken, en de plaatjes handmatig onder de knoppen moet schuiven, was dit al wel het geval. Ergens was de wens om op de touchscreen schalen ook met kratnummers te gaan werken, een logisch vervolg. Maar dit betekende wel dat er diverse zaken aangepast moesten worden. Namelijk : 1) het artikel bestand wat van de supermarkt keten wordt aangeboden moest aangepast worden, zodat dit nummer er ook in zit. 2) De vertaling van dat bestand naar voor de weegschaal gangbare taal, moest aangepast worden. 3) Het protocol van de communicatie driver (die de weegschaal aanstuurt) moest ook dit nummer kunnen verwerken. 4) de weegschaal zelf moet dit nummer natuurlijk tonen. En tot slot nummer 5) Jeroentje moest het nummer ook in de preset editor toevoegen.

Al met al een logisch wens, maar het had nogal wat gevolgen. Totdat ik een keertje op het internet zat te surfen en bij de experts van foxite.com terecht kwam. Ik zag op een van hun weblogs dat ze daarop vertelden hoe je plaatjes via je programmeertaal kunt manipuleren. Feitelijk doe ik dat ook al met de preset editor. Ik vertaal het origineel namelijk naar voor de weegschaal gewenst formaat. Maar de site liet zien dat je ook logo’s en tekst daarop kunt toevoegen. Toen ik dat zo las, besefte ik dat al die stappen die ik zojuist hierboven heb beschreven eigenlijk helemaal niet nodig zijn. Behalve dan nummer 5 natuurlijk. Nadat het plaatje van formaat is aangepast, plaats ik gewoon het kratnummer er overheen. Deze week kreeg ik groen licht om deze eenvoudige methode in de preset editor te bakken en binnen een half uurtje was dit al gedaan. En daarmee heb ik enorm veel tijd uitgespaard, want het doorlopen van al die andere stappen had volgens mij minimaal een paar weken geduurd….. Om die plaatjes aan de knoppen toe te voegen heb ik trouwens de “verkenner” optie toegevoegd (zie linker schermpje). Je kan gewoon een map selecteren waar je de plaatjes in bewaard. En je hoeft ze dan alleen naar de gewenste toets te verslepen. Alles (inclusief toevoegen van het krat nummer) gaat dan automatisch.

Ps: let niet op de benamingen. Die kloppen in dit voorbeeld natuurlijk niet.

Mazzel

Gestopt met de cursus

Officieel is de kogel nog niet door de kerk. Ik zou elk moment weer verder kunnen gaan met de cursus, maar ik schat de kans daarop erg klein.

Het begon dit jaar allemaal erg hoopgevend. Ik had erg veel zin in de LOI cursus Visual Basic 2008. En dit werd aanvankelijk ook aangewakkerd door het zeer duidelijke leer boek wat bij de cursus werd meegeleverd. Het boek heet niet voor niets “Step bij Step”, en geeft met veel schermvoorbeelden een duidelijk inzicht hoe deze programmeer taal werkt. De eerste opdrachten waren erg gemakkelijk en sloten ook aan op het lesmateriaal. Ik vond wel dat er soms erg kritisch op mijn opdrachten werd gereageerd, maar waardeerde dit wel. Ik heb natuurlijk nooit geleerd om netjes te programmeren. Het einddoel heiligt alle middelen, maar bij de cursus werd een opdracht al afgekeurd als je een Variabele in je code te veel had gebruikt. Ik vermoedde toen al dat als de cursus in een verder stadium zal belanden, dat de complexiteit in combinatie met het “netjes programmeren” een probleem zou opleveren, en daar kreeg ik dus gelijk in.

Maar dat was niet de oorzaak dat er op een gegeven ogenblik een kantelpunt kwam. Bij de zesde opdracht ging het niveau ineens zodanig omhoog dat ik er niet meer tegenop kon boksen. Het lesmateriaal gaf trouwens zelf toe dat de lat met een mega sprong omhoog ging. Op zich vond ik dit helemaal niet erg want met mijn algemene programmeer kennis kon ik de opdracht wel maken. Maar als ik die inleverde werd die elke keer afgekeurd met de melding dat die oplossing die ik verzonnen had niet de bedoeling was. Ik had met het maken van de opdracht natuurlijk mijn opgedane kennis van het les boek gebruikt, maar kreeg toen te horen dat dit niet de bedoeling was. Ik kwam er na twee keer inleveren achter dat de opdracht programmeer onderdelen bevatte die nog helemaal niet door het lesboek behandeld was. Toen ik om duidelijkheid vroeg, werd me keihard verteld dat als ik straks programmeur ben, ik ook niet alles uit een lesboek kan halen. Via tips van de leraar (want duidelijk uitleggen hoe het dan wel moest zat er helaas niet in), kon ik wel beetje bij beetje achterhalen hoe ik die opdracht zes wel moest maken. Maar aangezien ik nergens in het lesboek kon opzoeken hoe het precies werkte, werden het wel elke keer houtje touwtje oplossingen die natuurlijk werden afgekeurd omdat het hoofdstuk “Netjes programmeren” dan ook om de hoek kwam kijken. Mijn gemaakte programmatjes werkte wel elke keer, maar werden elke keer onderuit gehaald en stond er in de email weer dat dit niet de bedoeling was. Ik heb een aantal keren duidelijk om hulp gevraagd, maar kreeg dan alleen de tip om de helpfile te raadplegen. Ja, zo kan ik natuurlijk ook een cursus beginnen. De motivatie verdween daardoor als sneeuw voor de zon en de cursus map verdween toen in de kast.

Je zou kunnen zeggen dat het erg zonde is geweest van mijn tijd en mijn geld, maar toch vind ik dat het niet helemaal het geval. Het leerboek wat bij de cursus zit, en dus wel duidelijk uitlegt hoe het werkt, heb ik nog wel. En die zal ik ook zeker een keertje helemaal doorwurmen zodat ik toch in Visual Basic kan programmeren. Dan maar zonder diploma.

Mazzel

Op zoek naar groene mannetjes

Als liefhebber van astronomie kon je er de afgelopen weken zowat niet omheen. En dan heb ik het (natuurlijk) over de ontdekking van de planeet Gliese 581G. Sinds eind jaren negentig zijn de wetenschappers in er geslaagd om zo genaamde exo planeten op te sporen. Dit zijn planeten die niet om onze zon heen draaien, maar om een andere ster. De technologie op dat gebied ontwikkeld zich razend snel. Want aanvankelijk konden ze alleen mega grote gasplaneten zoals Jupiter vinden. Maar vandaag de dag kunnen ze ook de veel kleinere rots planeten om een andere ster ontdenken. De ontdekking van Gliese 581G is zo bijzonder omdat deze planeet in de goldylocks zone van zijn zon bevind. Dat betekend dat hij niet te dicht bij zijn zon staat zodat vloeibaar water zou verdampen, en niet te ver er vandaan zodat het zal bevriezen. De wetenschappers schatte daarom in dat het eventueel mogelijk is dat er op deze nieuw gevonden planeet leven mogelijk is. Zeker kunnen ze dat op een afstand van ongeveer 20 lichtjaar natuurlijk niet weten, maar toch. Ze hebben een rotsplaneet gevonden die zich op de juiste positie bevind. Als dit in het algemeen een vrij normaal fenomeen is, is het slechts een kans berekening dat er ergens wel planeten zijn waar ook leven op mogelijk is.

Met die gedachte lag ik laatst in bed te piekeren. Het idee om een computer programmatje te schrijven die via kansberekening dat ging uitrekenen kwam al snel bovenborrelen. Maar dit programma moest dan wel rekening houden met de informatie die de wetenschap tot nu toe weet. Dus ook met goldylocks zones en dergelijke. De dag erna ging ik mijn idee verder uitwerken. Ik maakte een denkbeeldige kubus die 100 kubieke lichtjaar groot is, en zette onze vertrouwde planeet in het midden daarvan. Ik liet het programma 10.000 sterren op wikkelkeurige locaties in die drie dimensionale kubus plaatsen. Het programma liet ik de grote van de sterren, het aantal planeten die hij bezit en of het een gas of rots planeet was ook via een random berekening invullen. Nagelang de grote van de ster werd ook de goldylocks zone uitgerekend en als zich daar een rots planeet in bevond, had die planeet een kans van 1 op 100 dat er daadwerkelijk leven op mogelijk was. Ik liet het programma runnen en kwam op de volgende cijfers . De 10.000 sterren die het programma gemaakt had, bevatte in totaal 55123 planeten waarop in totaal 27 leven bevatte. De dichtstbijzijnde planeet bevond zich op 28,46 lichtjaar bij ons vandaan.

Of dit natuurlijk een correcte kansberekening is weet ik niet. Maar mocht de wetenschap weer meer kennis opdoen, zal ik het programma daar natuurlijk weer mee uitrusten. Al met al vond ik het wel gaaf om zo’n denkbeeldige klopjacht naar groene mannetjes te maken. Zie hieronder overigens de kubus die het programma gemaakt heeft. De groene cirkeltjes zijn de sterren waar in ieder geval 1 planeet met leven om heen draait. Met onze aarde natuurlijk in het midden van de kubus.

Mazzel

Een mega bank

Rachel en ik zitten nu alweer een lange tijd op onze nieuwe bank. Je weet wel, diegene die we hebben aangeschaft om de economie te stimuleren. De bank van mijn moeder en Bram was nu aan de beurt om naar de schroothoop te worden gebracht. Daarvoor moest er natuurlijk wel even een nieuwe voor in de plaats komen.

En omdat ze wisten dat ik deze woensdag vrij was, vroegen ze aan mij of ik mee wilde helpen sjouwen. Ze hadden namelijk een goedkope tweedehands zithoek bank op marktplaats gevonden. Eentje van het formaat “Titanic”.. Echt mega groot. En kan komt een extra paar handen goed uit natuurlijk. Dus kwam er al om kwart voor negen in de ochtend een Bert Jonk bus aanrijden met Bram en mijn moeder daarin. Ja, dit moest groots aangepakt worden. De rit ging naar Volendam toe en op de provinciale weg die kant op, konden we nog even een flitsauto uitlachen. De stakker stond daar waarschijnlijk zijn bonnenuitschrijf quotum proberen te halen.

Eenmaal in Volendam aangekomen, begonnen we meteen met het uit elkaar halen van de hoekbank. Daarna konden we deel voor deel de krappe buitendeur door proberen te wormen, en dat ging allemaal net. In sommige gevallen hadden de delen geen centimeter groter moeten zijn, want dan had het niet gepast. Omdat het om zo’n groot exemplaar ging, waren we even bang dat we meerdere ritten nodig hadden, maar gelukkig was dit niet het geval. Alle delen paste in de bus en die was dan ook tot de nok toe vol geladen.

Toen we weer in Hoorn waren, moest alles natuurlijk wel op zijn nieuwe plekkie komen te staan. Ook hiero was maar weinig ruimte over. Toen de bank eenmaal in elkaar stond hebben we er eerst even op gezeten en een colatje gedronken. Daarna hebben we de oude bank naar de schroot gebracht. Die woog overigens niet zo veel meer omdat Bram hem helemaal had gesloopt . Allebei hebben we nu trouwens last van spierpijn en van onze rug.. Hopelijk gaat dat snel weer over.

Mazzel

Vriendjes politiek

Afgelopen zondag reed ik terug naar huis van de wandeling met Ramon en dan kom ik ook langs het nieuwe park schouwburg wat er nu alweer een paar jaartjes staat. Rachel en ik woonde nog niet in de grote waal toen het originele gebouw tijdens de aanbouw in elkaar zakte. Ik weet trouwens niet wat een eventueel onderzoek naar deze ramp heeft opgeleverd, maar iedereen was in ieder geval blij dat de ramp zich voltrok toen er niemand op het bouwterrein aanwezig was.

Toen ik er dus voorbij reed, en besefte dat dit verhaal (voor mij) nooit is opgeklaard, moest ik aan een stukje uit de Tovenaar van Oz denken. Daarin stort na het “smelten” van de boze heks van het Westen, haar kasteel ook in elkaar. Droezel de leeuw maakte de keiharde opmerking dat de aanvraag van haar bouwvergunning waarschijnlijk wel via vriendjes politiek geregeld zou zijn. Anders was er niet zo’n slecht ontwerp in elkaar gezet natuurlijk. Ik trok de parallel meteen met het instorten van het echte gebouw nu al weer negen jaar geleden. Al lachend reed ik verder richting huis met in mijn achterhoofd het stukje uit de beste tekenfilm serie aller tijden (zie hieronder).

Mazzel

Op een beurs

Als helpdesk medewerker kom ik niet vaak op beurzen. Dat is normaal gesproken meer iets voor verkopers en vertegenwoordigers. Maar mijn werkzaamheden lijst is de laatste paar jaar behoorlijk uitgebreid en daardoor raak ik bij steeds meer trajecten betrokken.

Wees niet bang. Jeroentje wordt geen verkoper... Maar ik word de laatste tijd wel veel gevraagd om te assisteren en programmeren voor de wat grotere projecten. Ik heb al eens verteld dat ik voor een supermarkt keten een presets programma heb ontwikkeld. Vandaag de dag maken er nu al twee supermarkt ketens gebruik van dat programma. Dit houdt niet in dat ze in alle supermarkt filialen van die ketens mijn programma gebruiken, maar de lijst met gebruikers wordt wel steeds maar groter.

Supermarkt keten nummer drie heeft aangegeven ook te willen koppelen met onze schalen. En dit houdt in dat ze dus ook het presets programma willen gaan gebruiken. Maar bij deze klant blijft het voor mij niet bij het presets programma. Ik ben deze keer betrokken bij het gehele traject. En aangezien deze supermarkt keten de komende dagen (en ook vandaag) een beurs had georganiseerd voor al haar medewerkers, waren wij ook uitgenodigd om te laten zien wat we in huis hebben. De afdeling verkoop besloot dat ik me ook moest laten zien op deze beurs, omdat ik nu zo betrokken ben bij dit traject. Gister heb ik eerst geholpen met het opbouwen van onze (kleine) stand, en vandaag was ik er dus weer om de voorbijgangers te woord te staan. Al met al een leuke ervaring, want in mijn 12,5 jaar dat ik helpdesk medewerker ben, heb ik dit nog nooit gedaan.

Mazzel

Fleurs tweede verjaardag

Afgelopen zaterdag hadden Rachel en ik het lekker druk. In het begin van de middag zijn we naar Heerhugowaard geweest om gezellig met een aantal vrienden te lunchen. En daarna zijn we naar de achterhoek gereden omdat Fleur die dag haar tweede verjaardag vierde.

Aangezien we haar eerste verjaardag noodgedwongen hebben gemist (we zaten toen op Lanzarote), vonden Rachel en ik dat we het niet konden maken om ook niet op haar tweede verjaardag te verschijnen. De reis van Heerhugowaard naar Laren (Gelderland) verliep trouwens prima, maar toch waren we er pas om half vier. We hadden nog wel tijd genoeg om het feestje van dichtbij mee te maken. In de tuin werd er gevoetbald door de aanwezige kinderen, en die maakte ook royaal gebruik van de aanwezige glijbaan en schommels. Tegen de avond gingen Bram, Fleur en ik met de hond wandelen. Ik had al eens eerder op foto’s gezien dat ze dat graag doet, maar ze vond op een gegeven ogenblik dat de viervoeter iets te langzaam liep. Een wel gemikte trap onder zijn kont moest duidelijk maken dat de dame weer verder wilde lopen. Maar dat vond ik toch niet zo erg lief,en zei (waarschijnlijk met een iets te “aanwezige” stem), daar wat van. De beduusde 2 jarige liet spontaal de honden riem vallen en ik zag dat er langzaam maar zeker traantjes op haar wangen verschenen. Ondanks dat het terecht was dat ik iets over de welgemikte trap zei, kwam de gedachte dat ik het maar beter niet had kunnen doen, toch sterk opzetten. Ik probeerde het nog goed te maken met een welgemeente knuffel die ze notabele zelf kwam ophalen, maar de wandeling met de hond is na dit voorval niet meer het zelfde geworden. Ze wilde alleen nog maar bij Opa Bram op zijn schouders zitten.

Na het wandelen hebben we heerlijk gegeten en Rachel en ik zijn daarna nog een paar uurtjes gebleven. We gingen volgens mij na negenen pas weer naar huis. Eenmaal thuis gekomen heb ik op het internet meteen uitgezocht wat voor speech Wilders bij ground zero had gehouden. Al met al vond ik het wel meevallen. Ik ben wel erger van hem gewent. Maar misschien kom ik wel op die mening (dat het dus een niet al te extreme speech was), omdat ik de speeches van Pat Condell nog wel eens volg. En die zijn “ietjes” harder…. Als je wilt weten wat hij van de moskee op Ground Zero vindt, moet je de volgende link even gebruiken : http://www.youtube.com/watch?v=vjS0Novt3X4 (filmpje duurt 6:09).

Mazzel

9 - 11

Aanstaande zaterdag is het alweer 9 jaar geleden dat de aanslagen op de Twin Towers werden gepleegd. Iedereen weet natuurlijk nog waar hij of zij die dag was. Ik zelf natuurlijk ook. Ik zat op de helpdesk (natuurlijk, waar anders) en hoorde net nieuws toen op de radio.

De herdenkingsplechtigheid van aanstaande zaterdag, zal dit jaar ook in het teken staan van de geplande Islamitische gebedshuis uitbreiding die op twee straten afstand van ground zero liggen. Je hoeft maar even op het internet te zitten of je rolt in een van de vele verhitte discussies of dit gebedshuis er mag komen of niet. Zelfs Obama heeft zich met de discussie bemoeit en kwam aanvankelijk op voor de vrijheid van godsdienst. Maar ik heb begrepen dat hij in een later interview zijn woorden wat genuanceerder bracht omdat ook hij bemerkte dat het een heel gevoelig onderwerp is.

Ik zelf weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet vinden. Oke, ik vind godsdienstvrijheid een goed recht, maar kan ook de tegenstanders begrijpen. Er zijn wel ruim drie duizend mensen vermoord op die dag. En dat je daar met respect mee moet omgaan is dan natuurlijk ook vanzelfsprekend. Maar waar leg je de grens dan? Een gebedshuis op minimaal vijf kilometer van ground zero? Of misschien 10? Een erg moeilijke situatie dus waarvan ik bang ben dat er niet een twee drie een antwoord te verzinnen is. Eigenlijk omdat beide partijen in deze discussie natuurlijk goede standpunten naar buiten brengen. Het gaat alleen om hoe je die standpunten persoonlijk beoordeeld.

Geert Wilders heeft gezegd ook bij de herdenkingen aanwezig zal zijn. Hij vond zijn aanwezigheid zelfs belangrijker dan de huidige kabinetsformatie gesprekken. Wilders zal uiteraard tegen het gebedshuis zijn. Daar hoef je haast geen vraagtekens bij te zetten lijkt mij. Als ik wel eens met Rachel en met Ramon zit te discussiëren (meestal als we uit gaan), komt het onderwerp “Angst voor de Islam” ook wel eens op tafel. Ik weet niet precies wat ik eigenlijk van Wilders vind. Maar eigenlijk is de vraag meer of Wilders zijn angst voor de Islam gegrond is of niet. Zal Nederland over een jaar of 30 a 40 terugkijken op deze tijd en concluderen dat Wilders er gruwelijk naast zat. En dat er (op wat kleine incidenten na) geen problemen zijn geweest. Of zal de geschiedenis juist uitwijzen dat Wilders dat heeft veroorzaakt wat hij zo graag heeft proberen tegen te houden. Maar misschien gaat het wel helemaal anders. Misschien bedanken we Wilders wel omdat hij de Sharia heeft weten tegen te houden. Of, dat we ons zelf voor de kop slaan omdat we niet op hem hebben gestemd zodat hij de Sharia wel had kunnen voorkomen…. Het is allemaal koffie dik kijken. Ik kan de standpunten van Wilders begrijpen, maar denk toch dat zijn angst misschien iets te groot is. Groter dan de mijne in ieder geval, en daarom heb ik op 9 juni niet op zijn partij gestemd.

Mazzel