Het eeuwen oude vraagstuk

Afgelopen vrijdag hingen de meeste Nederlanders aan de radio of tv gekluisterd. Toen kwam namelijk het nieuws over de toestand van prins Friso. De situatie bleek nog erger te zijn dan dat de meeste geruchten deden voorspellen. Al met al een vreselijke tijd voor zijn familie en Nederland leeft op gepaste afstand met hun mee.

Het nieuws werd er die dag niet leuker op. Toen ik op de google nieuws pagina zat te kijken, las ik een vreselijk stuk over de situatie in Syrië. Er bleken in de stad Homs niet meer genoeg doodskisten te zijn voor alle slachtoffers die er de laatste tijd vallen. Ik melde dit vreselijke nieuws aan mijn directe collega Jeroen en die heropende hierop het eeuwen oude vraagstuk waar toch nooit een goed antwoord op gegeven kan worden. Als er een God zou bestaan, waarom grijpt hij/zij/het dan niet in? Deze vraag zal ongetwijfeld de meeste mensen zich wel eens een keertje in hun leven hebben afgevraagd. Ik heb er jaren geleden op hyves (en recentelijk ook met mijn schoonmoeder), diverse discussie’s/filosofische gespreken over gevoerd, waarvan je weet dat er toch nooit een geldig antwoord op kan worden gegeven. Collega Jeroen ging al snel weer door met de orde van de dag, en dat deed ik ook. Maar toen ik laatst op youtube naar oude Star Trek filmpjes zat te kijken, dook het eeuwen oude vraagstuk toch weer even op. Je zou je misschien afvragen wat Star Trek nu met religie te maken heeft, maar toch wist die specifieke aflevering waar ik naar keek, een ander licht werpen op de vraagstuk waarom een almachtig wezen eventueel wel of niet zou ingrijpen.

In Star Trek The Next Generation komt de bemanning van de Enterprise af en toe in aanraking met “Q”. Dit is een almachtig wezen die zijn krachten juist WEL vaak gebruikt en menigeen simpel weg gewoon treitert. Zijn soort genoten (ook allemaal almachtig), vinden het op een dag meer als genoeg en nemen Q zijn krachten af. Hij wordt verbannen naar de Enterprise om daar verder te leven als mens. Bij aankomst op de Enterprise wordt hij meteen in de gevangenis gegooid, maar later krijgt hij toch zijn vrijheid terug om de bemanningsleden te helpen om een tragedie te voorkomen
(een maan die dreigt neer te storten). Na gelang de aflevering duurt, leert Q steeds meer hoe het is om mens te zijn. Om dus ook emoties te hebben zoals angst en zo. Hij gaat steeds meer bewondering krijgen voor onder andere Commander Data, een Androide die geen emoties kent. En die hem ook nog eens een keer zijn leven weet te redden. Op het einde van de aflevering, als Q zijn soortgenoten hem zijn krachten toch weer terug geven, komt hij nog een maal terug en bedankt de gehele bemanning. En speciaal natuurlijk zijn nieuwe vriend de Data die geen emoties heeft.

Linkje (duurt 4 minuten) : http://www.youtube.com/watch?v=Td-l6gq9JzI
Mazzel

Space between

Ondanks dat ik de laatste tijd totaal niet vaak meer naar de radio luister, is het me wel opgevallen dat 3FM deze week aandacht besteed aan de zerro’s (zoals ze dat zo mooi noemen). En elke keer als je dan weer naar zo’n specifieke periode luistert, valt op dat ze in die tijd eigenlijk toch wel mooie nummers maakten. Zo ook in de zerro’s….

En dat hoeven dan natuurlijk niet alleen maar de bekende nummers van die tijd te zijn. Ook nummers die destijds wel eens op de radio te horen zijn geweest, en daarna in de vergetelheid terecht zijn gekomen, hebben ze op 3FM weer eens laten horen. En zo’n nummer hoorde ik toevallig toen ik laatst uit mijn werk thuis kwam en Rachel de ALLRADIO site had opstaan. Een nummer die ik maar een paar keer gehoord had en ik kan me nog herinneren dat ik er meteen van onder de indruk was. Reden genoeg dus om een linkje daarvan hier op mijn weblog achter te laten. Mocht de link overigens niet werken (wat ik hoorde over de weblog : mijn eerste musicale herinnering), kopieer de tekst van de link dan gewoon en plak die in de adres balk van je internet explorer.

En dan nu even genieten : http://www.youtube.com/watch?v=emsqUPEves0

Mazzel

Rompertje

De komst van Nathalie was niet alleen bekent bij onze familieleden, vrienden en collega’s, maar ook bij sommige klanten. Van de klant waarvoor ik het warme broodjes programma (Borging) heb geschreven, kregen we een leuke rompertje opgestuurd toen onze meid ter wereld kwam. De contactpersoon van dat bedrijf, had mijn collega Jeroen gebeld en die verklapte dat het een meisje was geworden. Zodoende kon hij het juiste rompertje naar ons opsturen.

Afgelopen donderdag was de klant toevallig even bij ons op de zaak. We moesten nog even de lopende zaken en nieuwe wensenlijst bespreken. Zijn bezoek was meteen een goede mogelijkheid voor mij om hem nogmaals (had ik al via de mail gedaan natuurlijk) te bedanken. Rachel had een mooie foto van Nathalie gemaakt toen ze het rompertje aan had. De mooiste had ze naar mijn werk gemaild en die pronkt nu daar op mijn bureaublad. De klant vond de foto zo mooi, zodat hij meteen zijn iphone erbij wilde pakken om van het scherm een foto te maken. Maar dan maak je natuurlijk een foto van een foto. Ik stelde toen voor dat ik de foto gewoon naar hem zou mailen en daar stemde hij mee in. Gister kreeg ik een mailtje van hem, dat hij de foto aan zijn collega’s had laten zien en die hadden er ook van genoten. Nathalie is nu dus bekend bij heel veel van zijn collega’s.

Het gesprek over het werk ging die donderdag trouwens ook goed. Momenteel zitten we al op 22 filialen die voorzien zijn van het Borgings programma. Dat moeten er uiteindelijk een stuk of 50 worden. En… er zijn plannen om ook tankstations in Duitsland met de broodjes formule uit te gaan rusten. Maar of dat gaat gebeuren, moeten we nog even afwachten.

Ik laat natuurlijk de desbetreffende foto ook aan de lezers zien (zie hieronder)
Mazzel

Mijn eerste musicale herinnering

Deze blog begint midden jaren 70. Ergens in Engeland zit op een avond een tiener meisje achter haar desk liedjes te schrijven. Wat ze toen nog niet kon weten was dat ze ooit een zeer bekende zangeres zou worden. Een zangeres waarvan de meeste het wel met me eens zullen zijn. Je vindt haar of geniaal , of je moet niets van haar hebben. Die avond schreef zij, terwijl de volle maan op haar desk scheen, een van de mooiste nummers aller tijden. Puur jeugdsentiment voor mij, en voor haar werd het haar grootste hit.

Met jeugdsentiment ben ik in mijn weblogs wel eens meer mee bezig geweest. Toch ben ik daar met de komst van Nathalie (die trouwens as we speek op schoot bij mijn ligt terwijl ik zit te typen) wel anders naar gaan kijken. Het krijgen van een kind kan je visie op allerlei zaken meer dimensies geven, las ik tijdens de rooming in (in het ziekenhuis). Zo besef ik me de laatste tijd meer dat mijn eigen ouders ook deze rijke ervaring hebben meegemaakt. En, als ik naar Nathalie kijk, besef ik me dat zij ook jeugdsentiment momenten zal kennen in de nabije toekomst. En daarom wijd ik deze blogfile toch weer aan mijn vertrouwde onderwerp.

We gaan terug naar de jaren zeventig (kan ook begin jaren 80 geweest zijn). De hele familie zit buiten (kan ik me nog herinneren). Maar erg prettig had ik het niet, want het was die dag namelijk bloed heet weer. Die ervaring alleen al, kan een rol spelen dat Jeroentje altijd onder een parasol zit, als Rachel en ik in een ver land op vakantie zijn. De wind viel af en toe weg, en ik kan me nog herinneren dat ik vol verwachting zat de wachten op een nieuwe vlaag, die (zo leek het), steeds langer op zich lieten wachten. En wat doet een kind dan? Inderdaad. Die begint te zeuren dat ie naar binnen wil.
Mijn vader, die waarschijnlijk dit gezeur al een tijdje had aangehoord, gaf uiteindelijk toe en zei dat ik dan maar in mijn eentje naar binnen moest gaan. Zo gezegd zo gedaan. Ik herinner me dat ik via de schuur de keuken in wandelde en binnen notime stond ik in de huiskamer voor de radio, die nog gewoon aan stond. Een piano deuntje begon uit de spiekers te galmen en het duurde niet lang voordat deze peuter (in trance) aan de grond genageld stond te luisteren. Het nummer werd uiteindelijk afgesloten met een elektrische gitaar en Jeroentje begon weer te bewegen toen het nummer helemaal voorbij was.

Laatst, toen ik op youtube nummers zat op te zoeken, kwam ik een mooie cover van dit nummer tegen, waarvan ik het natuurlijk niet kan nalaten om een linkje te geven. Hopelijk vind je het ook zo’n goed nummer.

http://www.youtube.com/watch?v=kjAHORRS_HA

Mazzel

Oudejaars conference

Net als heel veel Nederlanders, zaten Rachel en ik op oudejaarsavond naar Youp te kijken. Hij had weer een meesterlijke conference in elkaar gezet en daar hebben we natuurlijk behoorlijk om gelachen. Toch was Youp niet de enige die zo’n conference in elkaar had gezet.. Ook Beau van Erven Dorens had er eentje in elkaar gezet. En hier was behoorlijk wat remoer over ontstaan. Tot een complete ruzie zelfs, tussen Beau en een iets wat negatieve DJ van radio 538. Beau heeft de DJ zelfs bedreigd heb ik begrepen, maar later hebben ze de verschillen toch bijgelegd.

Ik had dit verhaal wel zo aangehoord, maar had er verders geen aandacht aan besteed. Totdat Rachel en ik op 1 januari, toevallig aan het zappen waren, en ineens Beau super zenuwachtig op de beeldbuis zagen verschijnen. We konden het toch niet laten om de afstandsbediening weg te leggen en te gaan kijken. We waren namelijk wel nieuwsgierig naar hoe goed (of slecht) die Beau dan wel niet was. Trouwe lezers van deze weblog weten dat Beau mij namelijk al een keer eerder had verrast met het oversteken van het IJsselmeer (al zwemmend wel te verstaan).

Eerlijk is eerlijk, hij haalde bij lange na het niveau van Youp niet, maar toch lagen Rachel en ik vaak in een deuk. Hij moest even inkomen, maar dat is logisch natuurlijk, maar daarna begon de lachmomenten vanzelf te komen.

Al met al vonden wij het in ieder geval verre weg de moeite waard om het gezien te hebben. Niks negatiefs over Beau dus, die me dus WEER verraste.

Mazzel

Een Muis die tweet

Een muis hoort de piepen natuurlijk. En niet te tweeten. Maar aangezien er geen pieper.com bestaat, zal ik het toch met tweeten moeten doen.

Ik had eigenlijk al een tijdje een account bij twitter, maar ik gebruikte hem eigenlijk nooit. Toen ik laatst een keertje inlogde, zag ik dat mijn laatste berichtje van mei 2011 was. Alweer een tijdje terug dus. Ik was weer even ingelogd omdat je op de serious request pagina via twitter, berichten kon achterlaten, en dat wou ik wel een keertje proberen natuurlijk. Na de week, waarin de 3FM DJ’s 8.6 miljoen euro hebben verzameld, leek mijn twitter account weer in de vergetelheid te verdwijnen. Maar voordat ik het vogeltje af wou schrijven, wou ik even kijken of het mogelijk is om je tweets in blogger te kunnen tonen. Mijn weblog wordt zo af en toe (hopelijk) nog wel eens door vrienden en familie leden bekeken. En als ik daar dan mijn tweets in kan tonen, heeft het meer nut (leek mij). Dus vanaf december is het nu mogelijk om mijn laatste vijf tweets aan de rechterkant van mijn weblog te bekijken. Tussen het zwemnieuws (wat ook ietjes achterloopt omdat ik al in maanden geen zwembad meer gezien heb), en de blogfiles archief.

Mazzel

This one's for mama

Nathalie maakt de afgelopen paar dagen haar eerste Serious request mee. Al kan je je natuurlijk afvragen wat ze daar van mee krijgt. Het thema van dit jaar is daarin tegen wel toepasselijk. Die heet namelijk : “This one’s for mama”

De computer thuis staat vrijwel de hele dag op de 3FM webcam pagina afgestemd. Gelukkig zit DJ Gerard Ekdom dit jaar ook weer in het glazen huis, want hem vinden Rachel en ik zo goed. Hij is dit jaar uitgeroepen tot beste DJ van Nederland, en dat is natuurlijk volkomen terecht. Zijn kennis van muziek is enorm, en je kan hem op de webcam daarom ook vrijwel alle liedjes mee zien playbacken. We zullen de komende dagen nog even flink van hem genieten, want Serious request zit nu al weer halverwege.

Het thema gaat over moeders die in oorlog situaties terecht zijn gekomen. Meestal zijn de bijbehorende vaders in die oorlogen omgekomen, of zijn op de vlucht geslagen. 3FM laat op radio en TV zien hoe nijpend de situatie voor die mensen is. Vaak, nadat ze een tijdje in een vluchtelingen kamp hebben gezeten, gaan ze terug naar hun eigen dorpje. Maar veel staat er meestal dan niet meer overeind. Al met al reden genoeg om voor die mensen veel geld op te halen, zodat die moeders hun (meestal grote) gezinnen weer kunnen onderhouden.

Rachel heeft ook een liedje voor geld aangevraagd en dit jaar hebben we zowaar een ingezonden SMS op het scherm kunnen terug zien. Vorige keer lukte dit niet, omdat het meestal wel even duurt voordat je smsje op het scherm verscheen. Nu, eigenlijk met enorm veel toeval, zag Rachel een slordige twee uur later, haar sms tekstje op het scherm verschijnen. En die sloeg natuurlijk op de vreselijke drankjes die de DJ’s moeten drinken (omdat ze een week lang niet eten natuurlijk). Ze had gesmst :”Holy moly.. wat een vies sapje… het lijkt wel olie.”

Mazzel

Ons Sinterklaas cadeautje

Zondag vier december kwam ons Sinterklaas cadeautje al. Namelijk in de vorm van onze kleine meid die van het ziekenhuis mee naar huis mocht. De “militaire operatie” om haar naar huis te brengen kon beginnen.

We weten dat Nathalie nog erg veel moeite heeft om haar eigen temperatuur goed te behouden. Dus hadden we van alles meegenomen om haar op de reis naar haar nieuwe huis (het ziekenhuis was voor haar natuurlijk de eerste 10 dagen haar huis) niet te veel laten af te koelen. Alleen was het jasje die we voor haar hadden meegenomen, “ietjes” te groot (zie plaatje beneden). Haar armpjes kwamen niet door de mauwen heen. Sterker nog.. haar beentjes kwamen niet onder het jasje uit. Dat was wel een grappig gezicht natuurlijk. Naar haar verankert te hebben in de maxicosie, deden we nog wat extra handdoeken om haar heen, zodat ze het haast niet koud kon krijgen.

Na afscheid te hebben genomen van het personeel van de couveuse afdeling, begon de reis dus naar huis. Nathalie bleef doodstil liggen en dat beangstigde ons wel een beetje. Vlak voordat we naar buiten gingen, controleerde we nog even of ze niet “te” goed was ingepakt, maar mevrouw was gewoon erg moe en lag lekker te pitten. Deel twee van de operatie kon toen beginnen. Namelijk de maxicosie in de auto doen. Ik had dit al even geoefend op mijn werk. Dit onder het toeziend oog van mijn collega Jeroen, die vandaag de dag al drie kinderen heeft en dus wel een expert moet zijn. Ik kreeg de eerste keer dat ik het probeerde het cijfer 5 van hem (net geen voldoende). Het bakkie schoot toen ook heen en weer door de auto, terwijl ik de veiligheidsriemen probeerde vast te maken. De dag erna ging het beter en zodoende had ik er die zondag de 4de, goeie hoop op dat het nu ook weer ging lukken. Gelukkig was dit het geval. De auto deuren konden al snel dicht, en zodoende konden we naar huis toe rijden.

Eenmaal thuis aangekomen, hebben we haar in de kinderwagenbak gelegd. Die ligt nu los in de box. Ze kan simpelweg gewoon nog niet in haar eigen bedje slapen, omdat die voor haar veels te groot is. Daarin zou ze haar temperatuur nooit vast kunnen houden. De eerste paar weken zal haar leven dus grotendeels in deze kinderwagen bak afspelen.

In de namiddag kwam Ramon als eerste op kraamvisite. Hij vond dat ze wel erg stil was voor een baby en ik lag uit dat dit komt omdat ze vrijwel al haar energie kwijt is aan warm blijven en groeien. Die bevinding was toen eigenlijk te voorbarig, want om half tien in de avond werd madam wakker en heeft toen (met pauzes) tot een uur of twee haar kersverse fulltime ouders (we waren parttimers toen ze nog in het ziekenhuis lag), wakker gehouden. Dit in combinatie met de zeven voedingen die ze per dag moet krijgen, zorgde er al snel voor dat beide ouders met beide benen op de grond kwamen te staan. Het zal wel even wennen worden voordat we dit ritme te pakken hebben, maar dat hoort er natuurlijk allemaal bij.

Mazzel

Piep is nu Nathalie

Ja ja.. In de laatste twee blogs probeerde ik al te omschrijven dat het nieuws omtrent Rachel haar zwangerschap erg hard ging. En dat escaleerde zo snel zodat onze Piep ….eh Nathalie op de 22ste november al geboren werd. Dus drie en een halve week te vroeg.

Daar zat overigens wel een plan achter hoor. De gynaecologe had ons al verteld dat bij week 37 (ongeveer), ze het proces zouden proberen te versnellen. Dit vanwege de hoge bloed druk en de steeds maar dreigende zwangerschaps vergiftiging (metingen zaten elke keer net op het randje). En die “versnelde poging” werd op dinsdag 22 november ingezet. Maar wat de dokters in het ziekenhuis niet konden weten was dat Rachel heel snel reageerde op die “versnelde poging”. Rachel kreeg al heel snel weeën, maar het personeel geloofde dat in het begin niet, en dachten dat het krampen waren die bij het middel hoorde. Toen ze gingen controleren of het echt weeën waren, werd ze meteen naar de verloskamer gebracht. Haar moeder, die toevallig op visite was, bleef er meteen bij. Dat hadden we namelijk zo afgesproken. Aangezien mijn ervaring met bloed e.d. nogal eens lijd tot duizeligheid en flauwvallen, hadden we Lammy gevraagd of ze bij de bevallig aanwezig wilde zijn. Nou, die was er toen al, dus is ze de gehele middag gebleven. Ze belde mij op mijn werk op en vertelde dat ik zo rustig aan wel eens die kant op moest gaan, want het was begonnen.

Maar bij de tijd dat ik de verloskamer binnen huppelde schreeuwde Rachel het al uit van de pijn. De weeën waren er toen al om de paar minuten. Het ging dus allemaal extreem hard ineens. Voor mij hadden de zusters een stoel neergezet voor het geval main power offline ging, maar die heb ik de gehele middag niet hoeven gebruiken. Net zoals bij het voorval van mijn collega die die hersenbloeding kreeg, stond ik waarschijnlijk stijf van de adrenaline, zodat ik totaal nergens last van had. De persweeën werden toen ook al snel ingezet, maar dat ging in tegenstelling tot de rest niet zo snel. Zodoende belde de zusters de dienst hebbende gynaecoloog en die heeft het verhaal eerst even aangekeken. Maar daarna greep hij in en kwam hij met een pompje aanzetten om Nathalie aan haar hoofdje naar buiten te trekken.

Daar was ze dan. Toen ze op haar moeders buik werd neergelegd gingen meteen die oogjes open. En flink brullen natuurlijk. Want dat hoort er ook bij. Ze werd daarna door maarliefs drie kinderartsen nagekeken en ook gewogen. Ze woog 1980 gram. Rachel, die natuurlijk nog helemaal kapot was, viel dat getal niet echt op, maar toen ik haar vroeg waaraan dat getal haar herinnerde, besefte ze zich dat dit toevallig haar geboorte jaar is. Rachels werk zat er toen nog niet op, want de placenta moest natuurlijk er nog uit, maar dat verhaal heb ik niet meegekregen omdat ik met de kinderarts meemoest naar de couveuse afdeling. Nathalie is van zichzelf al aan de kleine kant. Dat wisten we al van de vele echo’s die we in het ziekenhuis en bij Eva van Hoorn hadden gehad. Plus het feit dat ze natuurlijk ruim drie weken te vroeg geboren is, levert dat een erg klein kindje op en die moet dan natuurlijk naar de couveuse afdeling. En papa moest mee natuurlijk. Op die afdeling werd ze meteen onder een lamp gelegd. Haar temperatuur werd opgemeten en dat was maar 35 graden. De lamp werd dus meteen op maximaal vermogen gezet om die achterstand weg te werken. Dit was waarschijnlijk de “are you nuts?” stand, want de computer vroeg om de paar minuten of het wel de bedoeling was. De dienst hebbende zuster moest elke keer op OK drukken en dus bevestigen dat dit weldegelijk klopte.

Nathalie kreeg toen een bandje om met haar naam erop, en daar was papa erg blij mee. Ik had daar namelijk al om gevraagd en de zuster uitgelegd dat ik geen zin had om over 20 jaar in het programma DNA onbekend te komen. Maar gelukkig zijn daar tegenwoordig standaard procedures voor. Ze draagt nu een enkelbandje met alle gegevens erop.

Rachel en Nathalie liggen vandaag de dag nog steeds in het ziekenhuis. Wanneer zij naar huis mogen is nog even onbekend. Dus wanneer de visite thuis ontvangen kan worden weten wij op dit moment ook niet. Per dag wordt die situatie bekeken. Deze hectische situatie heeft er ook voor gezorgd dat we de geboorte kaartjes nog niet hebben verstuurd. Ik hoop dat de vrienden/familie leden die deze blog wel eens lezen, dit kunnen begrijpen. We gaan hier natuurlijk snel aan werken. Zelf ben ik nu toch weer aan het werk gegaan. Ik zou vrij hebben natuurlijk, maar ga die vrije dagen niet opnemen zolang de twee dames in het ziekenhuis liggen. Die dagen kan ik veel beter gebruiken als ze thuis zijn natuurlijk. Hopelijk duurt dat niet al te snel, maar de gezondheid van de dames gaat natuurlijk nu even boven alles.

Mazzel

De laatste zware loodjes voor Rachel

Het nieuws rond Rachels zwangerschap volgt zich nu soms in zo’n hoog tempo op, zodat ik me afvraag of het slim is daar een weblog over te schrijven. Daarom wordt het een meer algemeen verhaaltje, en zal ik niet op elke detail ingaan.

Rachel heeft het een week volgehouden in de thuismonitoring. Dit was een hectisch weekje voor mij, want als ik thuis kwam van het werk, moest ik de boodschappen doen, koken en daarna alles weer opruimen ook. Rachel mag natuurlijk niets doen, dus nam ze het er natuurlijk van (gelijk heeft ze). Dagen lang ging dit goed, totdat we vorige week zondag door het ziekenhuis gebeld werden met de vraag of we daar de monitoring wilde doen. De diensthebbende thuismonitoorder (woord bestaat vast niet), was namelijk ziek, en er moest toch gekeken worden wat de status was. We gingen daar met een zelf verzekerd gevoel heen, want het ging namelijk al een week lang goed. Maar helaas was de CTG scan die dag niet goed. De diensthebbende gynaecologe besloot dat Rachel weer opgenomen moest worden.

Al snel werd het duidelijk dat ze in het ziekenhuis moet blijven totdat onze Piep geboren wordt. Per dag (weer) wordt er gekeken hoe het gaat, en of er eventueel ingegrepen moet worden. Tot op heden gaan de CTG scans weer goed (klop klop klop (op hard ongeverfd hout)). Laten we hopen dat dit de komende tijd zo goed blijft gaan.

Afgelopen vrijdag had DJ Koos (zie vorige weblog) trouwens weer een uitzending. Aangezien hij mijn weblog gelezen had, vroeg hij of ik interesse had om even in de studio rond te kijken . Zodoende heb ik de DJ ook nog eens in actie kunnen zien. En eh…. ik ben zelf ook even op de radio geweest. Ik had namelijk het liedje “Slaap maar” van Marco Borsato aangevraagd voor Rachel en Koos vroeg of ik dat zelf wilde aankondigen. Het was wel even spannend, maar heb het dus wel gedaan. Later belde Rachel me op om te vertellen dat ze het erg leuk vond.

Mazzel

DJ Koos

De meeste vrienden en familieleden zijn inmiddels wel enigszins op de hoogte van hoe de zwangerschap van Rachel verloopt. En dus ook dat ze in het ziekenhuis heeft gelegen vanwege een te hoge bloeddruk en kans op zwangerschaps vergiftiging vanwege het eiwitten gehalte in haar urine. Rachel is gelukkig ondertussen weer thuis, en wordt nu elke dag getest door wat ze in het ziekenhuis het thuis monitoren noemen. Elke dag komt er dus een verpleger langs die haar bloeddruk opmeet en de hartslag van onze Piep in de gaten houdt.

Toen de eerste keer Rachel haar bloed en urine werden gemeten, begonnen we ons te beseffen dat het een “bijzondere” eindsprint zou worden. Ik probeerde Rachel nog op te vrolijken toen we richting Poli 1 liepen, met het liedje van DJ Gerard Ekdom (holy moly wat zit er onder het folie (zie hierover bijbehorende blog van een paar weken geleden)). Ik maakte er mijn eigen versie van : ‘holy moly, met een hoge bloeddruk naar de poli”, maar meer dan een klein glimlachje kon er toen niet van af (wat ik natuurlijk helemaal begrijp). Twee dagen na die eerste bloed en urine test, was haar bloeddruk dus nogsteeds te hoog, en de gynaecologe kon toen alleen maar concluderen dat Rachel in het ziekenhuis moest blijven. Per dag werd er beslist of ze nog een nachtje extra moest blijven, of dat ze naar huis mocht. Op een woensdag ging ze er dus in, en op zaterdag middag heb ik haar weer opgepikt en naar huis gebracht.

Elke dag ging ik haar natuurlijk opzoeken. En het bezoekje van vrijdag werd voor ons heel speciaal. Haar vader (Koos), is namelijk vrijwilliger bij de radio omroep van het ziekenhuis. Eens in de zoveel tijd kun je hem dus beluisteren als je in het ziekenhuis ligt. Ik heb me altijd afgevraagd hoe hij dat zou doen, want ik ken hem ondertussen al een tijdje, maar heb nooit zijn DJ “capaciteiten” kunnen aanschouwen. Ik wilde dat wel altijd een keertje meemaken, maar besefte dan ook dat ik in het ziekenhuis moet liggen, voordat ik die kans kreeg. Dus ergens was ik altijd wel nieuwsgierig, maar wilde het daarin tegen dus ook niet weten (misschien begrijp je waarom). Die vrijdag zag ik mijn schoonvader eventjes bij Rachel haar bed staan, en hij ging ook weer snel weg omdat hij die avond dienst had. De mogelijkheid dus voor Rachel en mij om de DJ in actie te horen. Nadat de overige bezoekers de zaal hadden verlaten en het half negen was (toen begon zijn programma), gingen Rachel en ik er even goed voor zitten. In het ziekenhuis heb je natuurlijk zo’n koptelefoontje en die had Rachel op haar buik neergelegd, zodat Rachel, ik EN Piep DJ Koos goed konden horen.

Een rustige stem kondigde Barbera Steisand aan en zodoende was het programma begonnen. Elke keer als het liedje af was, kropen Rachel en ik wat dichter bij elkaar om de DJ via het kleine koptelefoontje te beluisteren. Al met al een leuke ervaring die ik dus toch een keer heb kunnen meemaken.

Mazzel

Ik feud.. jij feudt... wij feudten...

Triiiiiiinngggggg….. De telefoon op de helpdesk automatisering gaat die dag voor de tigste keer. Ik roep naar mijn collega Jeroen en vraag of hij al klaar was met inbellen bij zijn klant. Hij moet me helaas teleur stellen, want hij is namelijk nog steeds erg druk bezig. Zelf ben ik overigens ook bij een klant op zijn pc ingebelt. Mijn klant had de pech dat precies op het moment dat hij zijn pakbonnen van de hele maand aan het factureren was, de stroom uitviel. Gevolg… complete database in de war, en Jeroentje moest toen wel even gebeld worden om dat weer te herstellen.

Tot overmaat van ramp gaat ineens ook mijn mobiel af. Ik zie op het scherm dat het collega Frank is. Hem had ik al een paar keer gesproken, en weet daarom dat hij met een installatie in Breda bezig is. Frank moet toch even wachten (net als de klant waar ik al ingebelt ben) en ik neem de telefoon op. Gelukkig heeft de klant geen ingewikkelde vraag. Tijdens dat ik zijn gegevens in ons openstaande punten programma aan het invullen ben, rond ik het telefoon gesprek al af. De drukte cijfers (JER. X. in het openstaande punten programma), liegen er overigens niet om. We lopen nu al zes weken voor op het jaar record schema van 2009. Dit houd in dat we straks ergens halverwege november 2011 al een nieuw jaar record gaan behalen.

Ik leg de telefoon weer neer en pak mijn mobiel erbij. Ik bel Frank op en zet de mobiel op handsfree zodat ik twee handen vrij heb om ook verder te kunnen werken aan het database probleem. Nadat ik Frank zijn vraag heb beantwoord hoor ik ineens mijn collega Jeroen zeggen : ”Shit….Ze heeft GEMAAKT ingevuld.” … “Dat kan gewoon niet.”, antwoord ik. “Hoe kan zij nu altijd van die mooie letters hebben?”. Ik zet de pc van de klant aan het werk en laat “hem” nieuwe indexen uitrekenen, daarna ren ik naar collega Jeroen zijn bureau. Naast zijn laptop ligt zijn Iphone waarop het razend populaire spelletje WoordFeud draait. Dit spel is zo populair dat het zelfs in de Wereld draait door werd besproken. Ik heb begrepen dat in sommige kroegen het verboden is om dit spel te spelen, want dan bestellen de klanten namelijk niets te drinken, en blijft het zo stil.

De grootste uitdaging van die dag was niet het herstellen van de database, of het helpen met de installatie in Breda. Nee. De echte uitdaging was het spelen van WoordFeud (online scrabble) tegen collega Jeroen zijn vrouw. Zij is namelijk onverslaanbaar met dit spel. Iedereen probeert het, en iedereen druipt met zijn staart tussen zijn benen weer af.

“We kunnen er NU van maken”, antwoord ik mijn collega. Er zit inderdaad niets anders op, en Jeroen vult dit op zijn Iphone in. De Jeroenen kunnen veel, maar er ZIJN GRENZEN….Databases repareren, AGF schermen programmeren, en warme broodjes programma’s ontwikkelen. Dit alles levert totaal geen probleem op. Maar winnen met Woordfeud van Jeroen zijn vrouw… dat is een brug te ver ben ik bang.

Mazzel

De slavernij

Ik heb in mijn weblogs wel eens meer door laten schemeren dat ik de kwaliteit van geschiedenis les op school wat aan de lage kant vind. En dat geldt zeker als we het over het onderwerp slavernij hebben. Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat hier op school aandacht besteed is. Misschien wel in het algemeen, maar niet specifiek over de rol van Nederland daarin. De NTR had waarschijnlijk het zelfde idee hierover als ik, zodat ze een vijf delige serie hierover gemaakt hebben.

De slavernij is niet een Nederlandse uitvinding of zo. Ver voordat “wij” ons daarmee gingen bemoeien, was het hoofdzakelijk een Spaanse en Portugese “hobby”. Nederland is er meer ingerold toen ze bij gewonnen veldslagen ineens met mankracht problemen kwamen te zitten. Vooral op de Portugezen gewonnen gebieden in Brazilië kwamen veel plantages in Nederlandse handen terecht die natuurlijk toch bemant moesten worden. Bovendien zat destijds de handelsgeest ook al in de Nederlanders, en met slaven handel viel veel geld te verdienen. Je moet niet denken dat die Nederlanders zelf op jacht gingen naar slaven in Afrika. Nee, wij bouwde(of veroverde) gewoon een kasteel of fort bij de kust en lieten die slaven door andere Afrikanen aanvoeren. Veelal werden de slaven betaald met vuurwapens, want die Afrikaanse stammen hadden vaak oorlog met elkaar.

Ondanks dat wij ons vandaag de dag niet kunnen voorstellen dat we gewoon meededen met de slavenhandel, is deze pas in 1863 afgeschaft. Maar je moet nu niet denken dat er vandaag de dag geen slavernij meer in Nederland voorkomt. En dan niet alleen op de wallen in Amsterdam of zo. Nee, ook bijvoorbeeld in de land en tuinbouw worden veel oost Europeanen uitgebuit met hongerloontjes zodat ze niet weg kunnen. Ook hier stond het NTR programma even bij stil, en ook daar werd je niet vrolijk van.

Maar hoe onze voorouders ruim 600.000 slaven uit Afrika hebben kunnen halen, blijft als 21ste eeuwer een groot raadsel. Die vraag wordt in de serie ook vaak gesteld trouwens (en terecht). Toch moet je die mensen niet altijd als beulen bekijken. Er waren heus schurken tussen hoor. Dat heb je altijd wel (ook vandaag de dag). Maar je moet het wel in de tijdsgeest van toen bekijken. Slavernij was destijds de gewoonste zaak van de wereld. In een aflevering werd het verhaal verteld over een zwarte slaaf die aan een rijke Nederlandse zakenman cadeau werd gegeven. De jongen was overigens geen slaaf meer toen hij in Nederland aankwam. Dit omdat in de Nederlandse wet stond dat Christenen niet als slaaf mochten dienen. Een aangezien de jongen een Christen was geworden, was hij eigenlijk een vrij man. Hij ging Theologie studeren aan de universiteit en hield in een overvolle kerk een pleidooi VOOR de slavernij. Dit is dus eigenlijk niet te bevatten, maar geeft wel aan dat je de huidige opvattingen over slavernij niet kunt vergelijken met toen.

Hoe dan ook, ik kan iedereen aanraden om het programma over de slavernij een keer te gaan bekijken. Het is een zeer leerzaam en verteld een verhaal waar we in Nederland eigenlijk niet al te trots zijn.

Mazzel

The Shant is no more....

Tja... Vele mensen beweren dat het verlies van een huisdier net zo hard kan aankomen als het verlies van een dierbare of een familie lid. Ik kan je in dit blog mededelen dat deze woorden absoluut waar zijn. En dan heb ik het niet eens over mijn eigen huisdier (want die heb ik niet), maar over de hond van mijn ouders. Het verdriet is er niet minder om kan ik je vertellen.

Afgelopen zaterdag kreeg ik een telefoontje van mijn moeder dat het niet goed ging met onze Shanty. Ik wist overigens dat dit telefoontje elk moment kon komen hoor. Sinds een paar weken wisten we dat het beesie een maag tumor had en dat ze niet zo lang meer te leven had. Ondanks dat ik wist dat het telefoontje dus elk moment kon komen, kwam dit nieuws erg hard aan. Rachel en ik zijn meteen naar mijn ouders gereden om de situatie te bekijken. Naast dat het hondje bijna niet meer at (en dus brand mager was geworden), kon zij vanaf zaterdag ochtend ook niet meer lopen. Verward keek mijn grote vriend mij aan en die blik zal ik me hele leven nooit meer vergeten. De dierenarts was al gebeld en zodoende gingen we al snel richting de praktijk toe met inderdaad maar een doel. Het hondje in te laten slapen. In eerdere gesprekken met de dierenarts was al naar voren gekomen dat opereren hoogs waarschijnlijk fataal voor het hondje zal worden. Dit omdat ze ook nog eens hart klachten bleek te hebben en problemen met haar lever had.

De rit daarheen werd de zwaarste uit mijn hele leven. Ik heb letterlijk overwogen om gewoon naar huis te rijden en de dierenarts voor niets te laten wachten. Maar ik besefte ook dat ik de hond daar geen plezier mee zou doen. Mijn grote vriend had het absoluut niet verdient dat ie zou lijden, maar dat was op dat moment wel het geval. De rest van die middag hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen, maar dat het vreselijk was kan je je als lezer misschien wel voorstellen.

En nu zitten we zonder de shant. Ik probeer zo veel mogelijk afleiding de vinden om maar niet aan die vreselijke zaterdag namiddag te moeten denken. Maar het zal wel een flinke tijd in beslag nemen voordat ik het verlies van mijn grote vriend een plaatsje heb kunnen geven.

Mazzel

De Nederlandse Mladic

Dit jaar wist Hoorn met zijn standbeeld van Jan Pieter Zoon Koen, het nationale nieuws maar liefs twee keer te halen. De eerste keer ging over de ontstane discussie of een beeld van een massa moordenaar wel in onze stad thuishoort. En de tweede keer ging het over het “ongelukje” wat een kraanmachinist had bij het terug plaatsen van de verlichting na de kermis. Toen werd het beeld (al dan niet) per ongeluk van zijn sokkel gestoten.

Het beeld staat er overigens nog steeds niet. Ik heb begrepen dat ze hem wel weer terug gaan plaatsen, maar dat hij eerst gerepareerd moet worden. Al met al vermoed je dan dat Nederlandse massa moordenaars een “thing of the past” is, maar dat blijkt niet helemaal waar te zijn. Laatst las ik op Nu.nl een verhaal over een recht zaak die was aangespannen tegen de Nederlandse staat. In 1947 schijnen er ook misdaden tegen de menselijkheid hebben plaats gevonden. Tijdens de onafhankelijkheidstrijd van Indonesië schijnen Nederlandse soldaten een bloed bad te hebben aangericht in een van die dorpen. En nu, 64 jaar later, komen de nabestaanden geld eisen.

Op eerste gezicht zou je denken dat die mensen daar recht op hebben. Maar toen ik er langer over na ging denken begon ik toch te twijfelen. Want wie draaien er nu straks letterlijk op voor de schadevergoeding die de nabestaanden gaan krijgen? Inderdaad… de gewone Nederlandse belasting betaler waarvan het grootste gedeelte in 1947 nog niet eens geboren was. Mijn gedachte dwaalde af na een recentere genocide, namelijk die op de balkan in de jaren 90. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij hebben de Serviërs ook geen schade vergoeding betaald aan hun slachtoffers. Nee, Mladic en Karadic (schrijf je vast anders) werden wel voor het gerecht gebracht, en dat had eigenlijk ook met de Nederlandse “Mladic-sen” van 1947 moeten gebeuren. De moordenaars zijn namelijk de schuldigen, niet de Nederlandse belasting betaler. Want het komt er nu feitelijk op neer dat wij die gasten gewoon vrij gekocht hebben. Dus jij en ik gaan straks gewoon een enorme borg som betalen om die gasten uit de gevangenis te houden. En dat in deze dure tijd, waarbij onze regering een nog veel duurdere hobby heeft. Namelijk het dempen van een bodemloze Griekse put. Maarja, dat is weer een ander verhaal.

Mazzel

Windows 8

Ik zat nog op de opleiding voor Applicatie Beheerder op het S.K.I.P. toen ik voor het eerst van de term Windows hoorde. Mijn klasgenoten en ik stonden op het punt om op stage te gaan en mijn toekomstige stagebaas had tegen de leeraren gezegd dat ik me daar alvast in moest gaan verdiepen, omdat dit de toekomst zal worden. Bij mij vraag op wat Windows nu precies was, werd gezegd dat het een programma voor muis besturing was. En dat je er mooi in kon mijnenvegen. (ja echt gebeurd).

De stagebaas kreeg achteraf dus gelijk. Na mijn stage, toen ik bij de computershop ging werken, was Windows 3.1, want dat was toen de gangbare versie, nog maar een gewoon programma wat meegeleverd werd. Het was nog geen besturing systeem , want de computers van toen draaiden nog gewoon op MS-DOS. Maar dat veranderde allemaal met de komst van Windows 95. Toen pas kwam er een einde aan het MS-DOS tijdperk die ongeveer 15 tot 20 jaar had geduurd.

Om de zoveel jaar komt er natuurlijk een nieuwe versie uit, en dan is het weer afwachten wat er allemaal nieuw is (of veranderd). Volgend jaar herfst (ongeveer) komt de nieuwe versie uit die Windows 8 gaat heten. Om de software ontwikkelaars van vandaag de dag alvast met het systeem kennis te laten maken, kwam er deze week een test versie uit die je gewoon gratis kon downloaden. Het betekend dan niet dat de officiële versie er volgend jaar precies zo zal uitzien, maar je kan dan wel een idee krijgen hoe het allemaal werkt.

Toen mijn collega Jeroen en ik dit lazen op het internet, hebben we die test versie natuurlijk meteen gedownload. Gisteravond heb ik die in een virtuele omgeving geïnstalleerd (omdat ik mijn eigen besturings systeem natuurlijk niet overhoop wil halen) en het was de moeite absoluut waard. Windows 8 gaat er namelijk helemaal anders uitzien als al zijn voorgangers. Sinds Windows 95 werkt het systeem eigenlijk altijd wel het zelfde. De schermen en icoontjes veranderde wel, maar globaal gezien lijkt de huidige Windows 7 nog steeds op al zijn voorgangers. Dit zal NIET het geval zijn bij Windows 8. Het originele bureaublad kan je nog steeds gewoon oproepen, maar dit is meer een “onderdeel” van het geheel geworden. Na het inloggen kom je op een groen scherm terecht met allemaal grote gekleurde vakken erop. Dat zijn de programma’s die er allemaal geïnstalleerd zijn. Het is dus wel even zoeken hoe alles werkt, maar ik denk dat je hier vrij snel aan gewend bent. Op de forums werd hier verschillend over gedacht, maar ik denk dat als de versie officieel uit zal komen, hij weer volop verkocht gaat worden. Ik ga de testversie in ieder geval af en toe even bekijken, zodat ik volgend jaar klaar ben als Windows 8 officieel wordt uitgebracht.

Mazzel

Big Brother is watching you

Ramon en ik hadden het laatst tijdens de wandeling over Wikileaks. Die groep zou namelijk het telefoon nummer van de koningin op hun site hebben neergezet. Aanvankelijk ging het gesprek over hoe nutteloos we die actie vonden, maar we doken langzamerhand steeds dieper in deze materie.

Het werd een gedachtewisseling over hoe de toekomst er uit zal zien. Krijgen we een soort Big Brother idee, waar in de regering alles kan zien wat de bevolking doet, en houden zij zelf dan hun zaakjes super geheim? Of zullen er altijd mensen zoals Anonymous en Wikileaks blijven? Groeperingen die de steeds maar evaluerende informatie technologie juist gebruiken om het publiek duidelijk te maken wat er allemaal speelt in de wereld. Ook die dingen die de regeringen van de wereld juist zo graag geheim willen houden.

Hoe dit onderwerp zich in de komende jaren zal ontwikkelen, zullen we zelf moeten zien. Het kan natuurlijk alle kanten nog op. Ik kan alleen mijn eigen wereldje (als voorbeeld) er bij pakken om een ideetje te geven hoe snel de technologie (de motor achter de eventuele toekomstige Big Brother) zich ontwikkeld. Ik had natuurlijk al eens verteld over het warme broodjes programma waarvan er ondertussen al 16 langs de Nederlandse snelwegen operationeel zijn. Ik had ook al verteld dat alles wat er in die broodjes winkels gebeurd uiteindelijk gemaild wordt naar het hoofdkantoor. Om de controle op die filialen te verhogen, heb ik een controle programma geschreven wat een nu nog hoger “Big Brother gehalte” heeft. In dat programma kan ik zien of een filiaal het programma wel aan heeft staan, of dat er ergens een probleem voordoet. Ik kan dan al ingrijpen voordat het overkoepelende bedrijf mij hierover opbelt. Zo kan ik realtime zien hoe laat er met de printer gecommuniceerd is en bv hoeveel broodjes ze al in de prullenbak hebben doen verdwijnen.

Al met al zal de informatie technologie natuurlijk steeds meer toenemen. En dat zal de privacy van de gewone burger steeds meer onder druk zetten. Maar of ik ooit door een mannetje van de verzekerings maatschappij (waarbij ik bv mijn levensverzekering heb afgesloten) wordt gebeld met de opmerking dat ik te veel zakken chips heb gekocht die week, valt nog maar te bezien. Misschien valt het allemaal wel mee met die toekomstige grote broer. En blijkt het maar een gewone knaap te zijn.

Mazzel

Alweer drie jaar terug

Met een wel gemeende slik van de hond werd ik drie jaar geleden wakker gemaakt. En binnen een seconde wist ik dat het DE grote dag was. Die avond ervoor was ik namelijk bij mijn ouders wezen slapen omdat Rachel en ik dit een leuke traditie vonden. De trouwdag was begonnen en het eerste wat ik deed was naar buiten kijken omdat we natuurlijk buiten wilde gaan trouwen. Het weer van de dag ervoor was vreselijk. We waren nog uit eten geweest in de binnenstad en daarna liepen we door de miezerregen naar huis terug. Een beetje balend, want het zag er niet naar uit dat we op die 28ste augustus 2008 buiten konden gaan trouwen. Toen ik dus de dag erna naar buiten keek, kwam de hoop weer helemaal terug. Het was bewolkt, maar zo nu en dan kwam het zonnetje er ook bij kijken.

Nadat ik in mijn pak was “gehesen” duurde het niet lang voordat de chauffeur kwam voorrijden. We konden vertrekken naar Rachels ouderlijk huis om haar daar natuurlijk op te pikken. Het maken van de foto’s vloog voorbij (kan ik me nog herinneren). We hadden hiervoor ruim de tijd genomen, zodat we uiteindelijk tijd over hadden. We hebben daarom nog wat op een terrasje gedronken. Daar kwam toen een vlinder op Rachels boeket zitten. Dat was een prachtige gezicht, want hij bleef daar een hele tijd zitten.

Daarna ging de reis richting Hauwert. Daar waar ik de eerste 16 jaar van mijn leven heb doorgebracht. Een mooiere plek om te trouwen konden Rachel en ik ons niet bedenken. Het was ook een pracht gezicht om al die mensen in die rij te zien. Een beetje overweldigend vond ik het wel, maar dat hoorde er natuurlijk bij. De speech van de trouw ambtenaar duurde vrij lang. Al had ik dat destijds zelf niet eens door. Als we af en toe de DVD terug zien, wordt pas duidelijk dat het een behoorlijke langdurige speech was. Erg mooi hoor, begrijp me niet verkeerd.

De avond ging trouwens ook als een speer voorbij. Ik had het gevoel dat het eten nog maar net achter de kiezen zat, toen het feest al lost barste. Voordat ik het wist, stond de openingsdans op het menu.. Je weet wel, die dans waar ik behoorlijk zenuwachtig voor was. Maar na 2 secondes gek te hebben gedaan, was dat gevoel trouwens ook voorbij. Al met al was het een prachtige dag waar we vandaag even bij stil staan omdat het natuurlijk alweer drie jaar geleden was.

Mazzel

Het vertrek van de kapitein

Het is straks in oktober al weer tien jaar geleden dat ik in de Grote Waal ben gaan wonen. In dit prille begin kon ik Rachel trouwens nog niet eens. Op een dag liep ik een keer van het winkelcentrum terug naar mijn huisje. Voor het stoplicht stond ik te wachten toen er een man naast me kwam staan. Hij sprak me aan en zodoende hadden we het al snel over koetjes en kalfjes. We bleven trouwens maar de zelfde richting oplopen. Dat viel hem ook op, en daarom vroeg hij vast waar ik woonde. Toen ik dat vertelde kwamen we er achter dat hij toevallig mijn nieuwe buurman was. “O, dan ben jij Jeroen”, flapte hij eruit. Hoe hij dat wist heb ik hem overigens nooit gevraagd, maar dat maakt ook niet uit.

In de tijd erna kwam ik erachter dat hij kapitein van beroep was, en die bijnaam gaven Rachel en ik hem dan ook snel. Hij werd vaak ingehuurd om grote schepen over de oceanen te begeleiden. Zo af en toe vertrok hij naar het midden oosten waar hij ook nog les gaf. Soms zagen Rachel en ik hem een jaar niet, maar daarna hadden we altijd wel weer genoeg stof om even over bij te praten.

Zo’n anderhalf jaar geleden kreeg onze buurman een vriendin en toen hij een paar maanden geleden terug kwam uit het midden oosten ging het nieuws wel heel erg snel. Hij ging namelijk met zijn vriendin trouwen, en die was overigens ook nog zwanger van hem. Sterker nog. Hun kindje komt er nog eerder dan piep, want zij zijn in november uitgerekend en onze piep komt in december. Al met al veel nieuwtjes om over bij te kletsen natuurlijk. Omdat ze gaan trouwen gaan ze natuurlijk ook samen wonen en zodoende kwamen we erachter dat na die 10 jaar hij toch de Grote Waal gaat verlaten. Eerst gaan ze nog in haar huisje wonen,waar ze rustig op zoek gaan naar wat groters.

Het appartementje van onze buurman is nu helemaal leeg gehaald. Toen ik van de week (na een dag hard werken) even door het raam keek, was dit eigenlijk best confronterend. Soms zagen we hem meer als een jaar niet, maar het was altijd weer gezellig als we dan daarna een babbeltje maakten. Maar nu zal onze aardige buurman natuurlijk niet meer terug komen. Rachel vertelde mij een vergelijkbare ervaring toen zij eventjes voor het appartement stond. Voor ons is het natuurlijk jammer dat hij weg is gegaan, maar we gunnen het hem natuurlijk wel. Hij heeft de liefde van zijn leven gevonden en heeft straks ook nog een kind.

Mazzel

De Huttenheugte

Dit is het tweede jaar op rij dat we in Nederland op vakantie zijn geweest. Niet dat we de verre reizen erg beu waren, maar we hadden toch het gevoel dat we het ook wat dichterbij konden zoeken. En een weekje in Centerparcs gaat er natuurlijk altijd in. Vandaar dat we dit jaar een park hebben uitgezocht waar we samen nog niet geweest zijn, en zodoende dat we op de Huttenheugte uitkwamen.

Het schijnt zo te zijn dat toen ik nog op de lagere school zat, dat ik met de zesde klas ook op dit park ben geweest, maar veel daarvan kan ik me niet meer herinneren. Alleen de ronde stroomversnelling in het subtropisch zwembad kwam me bekend voor, maar voor de rest dus eigenlijk helemaal niets. Volgens mij heeft de Hutteheugte als enige centerparcs park een 25 meter bad. Dat heb ik werkelijk nog nooit ergens anders gezien. Dus je snapt wel dat ik die als eerst even onderwater heb gezwommen (ja die tik heb ik nog steeds). Het park zelf was voor de rest ook erg indrukwekkend. Rachel en ik hebben diverse restaurantjes uitgeprobeerd en kwamen elke keer met een rond buikje weer naar buiten (al is dat bij Rachel nu natuurlijk vanzelfsprekend).

Op zaterdag zijn we naar de entertainment avond geweest wat “a day for a daydream” heette. Ruim anderhalf uur waren zes dansers al zingend bezig geweest om ons te vermaken. En dit deden ze perfect kan ik je vertellen. De medewerkers van de Hutteheugte waren trouwens erg spraakzaam. Zo ook de dansers van het entertainmentteam. Na het optreden kwamen er twee gewoon bij ons aan het tafeltje zitten om een praatje te maken.

Naast dat we een aantal dagen op het park hebben rond gehangen hebben we ook de rest van Drenthe verkend, maar Rachel heeft mij verteld dat zij op haar weblog daar wat over zal schrijven.

Mazzel