Professor Dawkins

Professor Richard Dawkins is waarschijnlijk de bekendste Atheïst die vandaag de dag op onze aardkloot rondloopt. Dawkins, die zijn bekendheid kreeg door in 1976 het boek ‘the Selfish gene’ uit te brengen , is een groot fan van Charles Darwin en zijn Evolutie theorie. Sinds jaar en dag probeert de professor het Atheïsme op de kaart te krijgen. Hij richt hierbij trouwens zijn pijlen hoofdzakelijk op Amerika, waar Atheïstische mensen nog openlijk worden gediscrimineerd. In 2006 bracht hij de bestseller ‘The God Delusion’ op de markt, en de Nederlandse versie (God als misvatting) zag ik een paar maanden geleden in de boekhandel liggen, toen Rachel en ik op ‘boekenjacht’ waren.

Ondanks dat ik mezelf helemaal niet als Atheïst zie (ik beschouw mezelf meer als Agnostisch), besloot ik toch om het boek aan te schaffen. Dit omdat ik goede recensies had gelezen op het internet. Ik las ergens dat Dawkins gezegd had dat de kans aanwezig was dat als een licht gelovig persoon dit boek zou oppakken, diegene het weer als Atheïst zou neerleggen. Dit niet alleen onder het mom van dat het boek zodanig goed zou zijn, maar ook om te bewijzen dat mensen in het algemeen veel ‘Atheïstischer’ zijn dan dat ze van zichzelf denken. Deze agnost kon die uitdaging van de beroemde professor niet weerstaan en besloot na een paar minuten nadenken, toch om het boek aan te schaffen.

Dat naast religie ook agnosten een veeg uit de pan kregen in het boek, had ik eigenlijk wel kunnen verwachten. Op discussie hyves die ik, na het overlijden van mijn oom veel bezocht, werd mij al snel duidelijk dat beide uiteindes van het religieuze spectrum (extreem religieus aan de ene kant en extreem atheïstisch aan de ander) agnosten als besluitenloze mensen zien. Dawkins besteedde in zijn boek er een subhoofdstuk aan die hij ‘de armoede van het agnosticisme’ noemde.

Maar verre weg de meeste aandacht ging natuurlijk uit in de richting religie in het algemeen. Hij probeerde hierbij zoveel mogelijk onderwerpen te bespreken. Hij probeerde ook om een evolutionaire verklaring te geven waarom religie zo ie zo bestaat, en wat de drijfveer daarachter dan wel niet is. Voor een volledig verslag over het boek kan je de volgende link beter even aanklikken: http://www.freewebs.com/deatheist/Artikelen/RecensieDawkins.htm Die link omschrijft op 1 pagina perfect waar het complete boek inhoudelijk op in gaat. Wat ik nog wel even wil noemen is dat als ‘gematigde’ religieuze mensen Dawkins een brief schreven, dat hij ze soms op het werk van professor Ken Miller wees.. Dit is wel grappig, omdat ik in mijn speach bij de Engel van Hoorn precies het zelfde deed. Miller heeft namelijk helemaal geen moeite met het koppelen van religie en wetenschap. Dat kan je absoluut niet over Dawkins zeggen. Ik vond het wel karakter vol van hem dat hij professor Miller wel aan bevool aan de vele mensen die hem schrijven.

Toen ik gister, na het zwemmen van een knappe 17:24 onder de douche stond, vroeg ik me af of Dawkins met zijn boek van mij nu een Atheïst had gemaakt of niet. Ik was het, door het hele boek heen, voor een slordige 80 tot 90 procent wel met hem eens. Maar zijn subhoofdstuk over de agnosten was wel sterk, maar overschaduwd volgens mij nog steeds niet de opmerking die Albert Einstein ooit maakte. Hij zei ooit dat hoe meer hij over het universum leerde, hoe meer hij besefte hoe weinig hij er maar van wist. Ik kwam tot de conclusie dat ik blij ben met het feit dat ik ervoor uit durf te komen dat ik iets niet weet. Ik ben liever besluiteloos als het neerkomt op re-incarnatie, geesten, goden of welke andere mythische wezens dan ook, dan een standpunt in te nemen waar ik waarschijnlijk niet eens 10 procent volledig weet wat het allemaal inhoud.

Mazzel

Bruno

Naast dat we af en toe met John Doe en zijn vriendin naar de bios gaan, doen we dit zo nu en dan ook met Ramon. Laatst was het weer eens zover.. Echter toen we de afspraak via de telefoon wilde maken, hadden we geen idee naar welke film we moesten gaan. Uiteindelijk is de keuze op de film Bruno gevallen.

Nou, dat hebben we geweten. Het is me eigenlijk nog nooit gebeurd, maar ik had nog nooit een slechte film in de bios bekeken. Eens moest dus de eerste keer zijn. Na een paar minuten had ik al het idee dat de film niet veel voorstelde. Bij de tijd dat het pauze was, besefte ik mezelf dat we dus nog maar op de helft zaten. Gelukkig was de ‘tweede helft’ ietsjes beter. Maar het kan natuurlijk ook zo zijn, dat ik langzaam aan in de film begon te groeien. Ik betrapte me er af en toe op dat ik een kleine glimlach op mijn gezicht kreeg. Ramon hoorde ik zo nu en dan ook wel lachen, maar bij Rachel was dat zeker niet het geval. Aan het einde van de film gaf ik het verhaal een vier. Ramon wist er nog een zes uit te persen. Maar Rachel kwam met een min 1 aanzetten. Die heeft waarschijnlijk de slechtste film aller tijden gezien.

Maar extreem erg vonden we dat niet hoor. Na het film kijken met Ramon, gaan we namelijk altijd nog even na zitten. We beginnen daarmee altijd in de bar van de bios zelf. De nodige biertjes en zoete witte wijntje worden dan ‘verwerkt’. Aangezien we met de trein naar Purmerend reizen (omdat we wat drinken), moeten we natuurlijk wel weer op tijd terug naar Hoorn gaan. Maar het feest is dan nog niet voorbij hoor. In de stad drinken we dan ook nog wat biertjes voordat we weer naar huis gaan.

Mazzel

Het oude kippenhok

Voor deze blog duik ik weer even terug in de jaren tachtig. Ik kan me nog een middag herinneren dat ik samen met mijn twee neven een kippenhok op de boerderij moesten slopen. Dat gaf een beetje een tegenstrijdig gevoel. Aan de ene kant was het hartstikke leuk om te doen, maar aan de andere kant was het jammer dat het gebouwtje om moest.

Jaren lang hebben we namelijk in het ongebruikte kippenhok gespeeld. Soms werd het als gevangenis gebruikt, soms zaten we gewoon in om te ouwehoeren. Zolang ik me destijds als kind kon herinneren, was dat kippenhok al daar. En dat klopte ook wel, want vorig jaar zag ik op een oude opname die me vader in 1974 maakte op de boerderij, het gebouwtje even voorbij flitsen. Toen werd het waarschijnlijk nog wel door de juiste ‘eigenaren’ bewoond. Ik was dus eigenlijk helemaal niet blij toen besloten werd dat het gebouwtje gesloopt moest worden. Op een of andere manier werd ik gevraagd om mee te helpen met de sloop. Dat vond ik dan eigenlijk ook wel weer leuk. Gezellig met mijn twee neven samen werken vond ik altijd erg gaaf.

Daar stonden we dan… Met zijn drieën naar het ‘gevaarte’ te kijken. Ik ken me nog herinneren dat we vrijwel de hele middag bezig zijn geweest met de sloop. Op een gegeven ogenblik, toen we even pauze aan het vieren waren, kwam mijn oma even naar haar drie kleinkinderen kijken. Ze had overheerlijke limonade meegenomen, en volgens mij ook een paar boterhammen. Als ik eens in de zoveel tijd aan mijn oma terug denk, dan zie ik haar daar nog zo aan komen wandelen.

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat ze overleed. Het beeld van dat ze daar kwam aanlopen, plus vele andere herinneringen aan haar, kwamen vandaag dus extra vaak voorbij flitsen.

Mazzel

Het begint te lopen

Ongeveer twee jaar geleden besteedde ik een weblog over het Borgings programma wat ik destijds geschreven had. Die weblog heette ‘Mijn eigen stem’ en ging over de nieuwe wetgeving dat warme broodjes die ten toon worden gesteld, dat die binnen twee uur verkocht moeten worden. Een grote klant vroeg toen aan ons of we het papierwerk erachter op een of andere manier konden automatiseren. In deze blog omschrijf ik hoe dat project zich verder heeft ontwikkeld.

Je hoeft trouwens niet bang te zijn dat je, als je in zo’n broodjes zaak bent, dat je mijn stem dan te horen krijgt. Dat is achteraf terug gedraaid omdat de computers, waar het programma op draait, niet over een geluidskaart beschikten. Maar erg vond ik dat niet hoor. Het bleef echter na een drietal leveringen akelig stil. En zodoende was ik bang dat het daarbij ook zou blijven. Maar de laatste tijd kreeg ik steeds meer collega’s aan de lijn die vragen over het Borgings programma hadden. Via verkoop kwam ik erachter dat de klant toch door was gegaan met het openen van nieuwe broodjeszaak winkels.

Deze winkels zijn trouwens altijd bij treinstations gelokaliseerd. De eerste twee leveringen waren bij Amsterdam Sloterdijk en bij het treinstation bij het WTC (Amstel???). Ondertussen zijn de treinstations in Utrecht, Delft, Tilburg , Rotterdam en Breda daarbij gekomen. Het ‘Borgings imperium’ breid zich dus langzaam uit. Het programma zelf is overigens niet meer aangepast na de eerste installaties (zijn wel wat start problemen opgelost natuurlijk). Bij de eerste onderhandelingen werd de wens geopperd dat er een koppeling met hun backoffice systeem gemaakt moest worden. Daarover heb ik tot nu toe nog niets gehoord. Via verkoop heb ik begrepen dat de klant zelf nog niet precies weet wat ze dan precies willen. Dus daar zit ik nog even op te wachten, want het schrijven van zo’n grote koppeling is natuurlijk prachtig om te doen.

Mazzel

Lewis Black

Stand up comedy is vandaag de dag waarschijnlijk populairder dan ooit. Vroeger had je maar een paar mensen in Nederland die daar bekent om stonden, maar vandaag de dag worden er hele tv shows mee gevuld. Ook via youtube kan je menig avondje vullen met filmpjes van talloze komedianten uit talloze shows. Dit raad ik iedereen dan ook zeker aan om een keertje te gaan doen.

Ik kwam laatst, via hyves wel te verstaan, op het spoor van een Amerikaanse Komediant. Zijn naam is Lewis Black, en bij het bekijken van een aantal youtube filmpjes van hem, besloot ik om deze blog te gaan schrijven. Hij is van joodse afkomst, en heeft een gruwelijke hekel aan oud president Bush. Tenminste, zo kwam het bij mij over. … Bij het bekijken van zijn shows, werd duidelijk dat hij behoorlijk wat grove taal gebruikt. Hij zelf beseft dat er mensen zijn die dat niet echt kunnen waarderen. In het begin van een show lag hij uit waarom dit optreden in een ander theater werd gegeven. Dit kwam omdat het theater waar het optreden aanvankelijk zou worden gehouden, lucht kreeg van zijn manier van praten (zal ik maar zeggen). Zodoende (mits het verhaal klopt natuurlijk), zijn ze naar een ander theater gegaan, die gelukkig wel blij waren met deze toffe gast.

Wat ik ook tof van hem vind, is dat hij niet een bepaalde groep mensen eruit pikt en die dan belachelijk maakt . Mooi voorbeeld daarvan vind ik hoe hij uitlegt hoe volgens hem het oude testament tot stand is gekomen. Hij is dus niet te beroert om ook over zijn eigen volk grapjes te maken. Vooral over de opmerking : ‘Jullie kijken Jerry Springer.. Zo zijn wij nu… ken je na gaan hoe wij destijds waren’ was ik erg onder de indruk.

Ik ga natuurlijk ook nog wat linkjes op deze blog achterlaten. Een van de gaafste stukjes die ik op het internet vond ging over toen Lewis nog op school zat en er om de week een luchtalarm training werd gehouden : http://www.youtube.com/watch?v=Sbw6Nxf8dYU (duurt maar 2:17).

Het tweede linkje die ik de lezers van mijn blog wil voorschotelen, heeft eigenlijk ook nog te maken met mijn blog ‘(piep) you’. Alleen Lewis kan dit natuurlijk op een veel betere manier uitleggen dan ik dat deed. Hij verteld hierin dat het belachelijk is dat homo’s en Lesbiennen (Queers in het Engels) nog steeds zo gediscrimineerd worden : http://www.youtube.com/watch?v=3ANrvQC4wIk&feature=related (duurt maar 3:39).

Mazzel

Rachel's optreden

Afgelopen zaterdag was het zover. Rachel ging, samen met haar mede cursisten , de Musical cursus officieel afsluiten met een eindpresentatie. Daarvoor had ze zoveel mogelijk mensen uitgenodigd om die voorstelling te komen bekijken en waren we met een vrij grote groep naar Amsterdam afgereisd.

Aangezien er werkzaamheden aan het spoor werden uitgevoerd, gingen we met de bus. Zodoende kon ik ook een keer mee maken wat Rachel de afgelopen maanden elke dinsdag avond deed (met de bus reizen dus). Om half zes hadden we bij mij afgesproken. Dit omdat ik de bushalte vanaf ons balkon al kan zien. In totaal stapte we met zeven man de bus in, en op Amsterdam Centraal kwamen er nog eens twee personen extra bij. Dit was nog niet alles, want er waren ook mensen die op eigen gelegenheid naar het theater waren afgereisd.

We waren dik op tijd, maar zodoende konden we even bijkomen van de reis. In het gebouw was het overigens bloed heet. En dat werd er niet beter op toen we in de zaal aankwamen. Ik heb begrepen dat er mensen na de pauze niet meer terug kwamen omdat ze het te benauwd hadden. Ik vond het ook niet prettig, en de oncomfortabele stoelen hielpen daar ook niet bij. Maar het optreden was spectaculair. Zeker als je beseft dat de meiden groep dit in een slordige twee maanden in elkaar hebben gezet. Zowel de liedjes en de dansjes werden met veel passie opgevoerd. De verhaal lijn was ook gaaf, zodat je op je stoel gekluisterd bleef zitten.

Het gehele stuk duurde twee uur, dus was ik wel even blij dat er een pauze tussen zat. Toen kon ik ook even horen wat de rest van de groep van het stuk vond. Ook die waren onder de indruk, en er werd volop gespeculeerd hoe het verhaal nu zou aflopen.

Tegen half twaalf was de voorstelling voorbij. Alle cursisten namen onder luid applaus afscheid van het plubliek. Omdat er geen foto’s gemaakt mochten worden, kan ik helaas geen plaatje bij deze blog zetten, maar er zijn wel opnames gemaakt. Hopelijk krijgen we die een keertje te zien.

We gingen ook weer met de bus terug naar huis. Rachel reed nu natuurlijk ook mee (op de heenweg niet, omdat zij er al vroeg in de ochtend was). Compleet gesloopt stapte we weer in de Grote Waal uit de bus vandaan. Maar wel met een voldaan gevoel.

Mazzel

De laatste loodjes

Rachels musical cursus loopt bijna op zijn einde. Dit zorgt ervoor dat ze het de afgelopen tijd extreem druk heeft gehad omdat er extra geoefend moet worden voor de eindpresentatie. Waar ze de energie vandaan haalt is voor mij een raadsel, maar het geeft wel aan dat ze het vak dus echt interessant moet vinden. Anders red een normaal mens dit volgens mij niet. Naast dat ze natuurlijk gewoon moet werken, is ze bijna elke avond nu in Amsterdam. Ze komt dan meestal weer laat thuis en dan is het eigenlijk gelijk al weer bedtijd.

Het afgelopen weekend was ze in zijn geheel in Amsterdam. Ze kwam in de avond (nacht meer) gelukkig nog wel thuis om te slapen. Zodoende zag ik mijn vrouw gelukkig nog wel even, en kon ik natuurlijk horen of het oefenen een beetje wil lukken. Aangezien ik dus het gehele weekend alleen was, ben ik alleen naar 2 verjaardagen geweest. De eerste was zaterdag ochtend, toen een dochter van vrienden van ons 4 jaar oud werd. Daarna ben ik even naar huis gegaan om een broodje te eten, en daarna ben ik meteen naar de tweede verjaardag gereden. Mijn collega Jeroen was namelijk die zaterdag ook jarig. Aanvankelijk komen we helemaal niet op elkaars verjaardag. Niet omdat we dit niet willen of zo, maar het gebeurde gewoon nooit. Totdat afgelopen vrijdag mijn collega zei dat dit eigenlijk wel vreemd was, en dat ik natuurlijk van harte welkom was. Die kans heb ik meteen aangegrepen.

De zondag zou Rachel weer de bus naar Amsterdam nemen, maar die reed niet op de verwachte vertrektijd. Zodoende heb ik haar met de Knight naar Amsterdam centraal station gebracht. Aangezien ik de laatste tijd maar weinig in de Knight rij (vanwege het busje), was het wel weer even vreemd om achter dat stuur de kruipen. Bovendien had ik nog een probleem. Ik wist niet precies hoe ik naar Amsterdam centraal moest rijden. De enige aanwijzing die ik had, was van mezelf. Ooit moest ik bij een klant zijn die in de buurt van het centraal station woonde. Ik vergiste me toen, en kwam per ongeluk toen achter het centraal station terecht. Al rijdend probeerde ik me zondag te herinneren hoe die trip destijds ook al weer ging. Ik had mijn handheld tommy voor de zekerheid meegenomen, maar gelukkig hadden we die niet nodig. Ik had de route inderdaad onthouden, al zal er ongetwijfeld een veel makkelijkere route naar het centraal station zijn. Maar dat maakte natuurlijk niet uit. Het resultaat (dat Rachel optijd was voor de training) is natuurlijk het belangrijkste.

Afgelopen maandag en ook vanavond is Rachel dus weer naar de musical cursus toe. Vrijdag ook nog, en dan is zaterdag de eindpresentatie waar ik natuurlijk heen ga.

Mazzel.

In the beginning

Het is een slordige 25 jaar geleden toen ik op een zaterdag middag thuis kwam en ik een blauwe gloed vanuit de huiskamer vandaan zag komen. Toen ik binnen kwam, zag ik wat de oorzaak van dat rare licht was. Mijn vader was namelijk die middag naar een winkel gegaan en had daar een home computer aangeschaft. Helemaal tegen mijn zin in eigenlijk, want ik had liever een spel computer. Zo eentje als een klasgenoot van mij destijds had. Maar daar had mijn vader blijkbaar maling aan, wat achteraf gezien de juiste beslissing bleek te zijn geweest.

Daar zaten we dan.. Met zijn twee-en kijkend naar het blauwe MSX-BASIC scherm. Mijn vader had bij de home computer ook nog een datarecorder gekocht met een spelletje erbij. Zodoende was ik al snel over mijn ontevredenheid heen, omdat er toch nog een spelletje gespeeld ging worden. Op de doos van het spel stond hoe je het in moest laden in de computer. Dus deden we het cassettebandje in de datarecorder en zette deze op play. Op de computer gaven we het commando : BLOAD”CAS:”.R in, en de datarecorder begon met draaien….. Een oorverdovend geluid galmde door de kamer, maar dat vonden wij niet erg, omdat de spieksplinter nieuwe computer : FOUND BLAGGER aangaf. Het geluid namen we maar even voor lief aan, ondanks dat het bijna vijf minuten duurde voordat het weer verdween. De teleurstelling was groot toen er helemaal niets op het scherm gebeurde. De tekst found bleef wel staan, maar daarna was de computer er gewoon mee opgehouden. Na een paar pogingen, besloot mijn vader een oom van mij te bellen omdat die ook zo’n MSX computer had. Die besloot om meteen vanuit Enkhuizen naar Hauwert te rijden, omdat hij ons graag met het probleem wilde helpen. Dat hij er verstand van had, werd meteen duidelijk. We hadden namelijk niet goed gelezen wat er op de doos stond. Het commando moest niet eindigen met .R … maar met ,R … Of te wel, we hadden een punt gebruikt inplaats van een komma. Ja in computer land kan dit vandaag de dag nog steeds voor problemen zorgen kan ik je melden. (vooral met getallen en zo)

Al snel was de computer niet meer weg te denken uit mijn leven. Je kan met een gerust hart zeggen dat die zaterdag een van de turning points in mijn leven is geweest. Na een periode van alleen maar spelletjes spelen, ging ik me ook verdiepen in het maken van simpele computer programmatjes. Aanvankelijk waren ze zo simpel dat alleen mijn naam op het scherm verscheen. Maar ondanks dat het er extreem simpel uitzag, was ik er niet minder trots dan dat ik vandaag de dag een programma schrijf (zie bv vorige blog).

Ik moest vandaag even aan die begin periode terug denken. Collega Jeroen en ik hadden namelijk van de Microsoft site de programmeer taal Visual Basic 2008 gedownload. Dit omdat we beseffen dat Foxpro (waar we nu onze programma’s in schrijven) in zijn nadagen is aanbeland. Voordat de oude fox over een paar jaar naar de eeuwige jachtvelden is af gereisd, leek het ons verstandig om ook wat anders te gaan leren. Na de zomer wil ik een LOI cursus van deze taal gaan volgen, maar collega Jeroen kon dus niet zo lang wachten, en besloot de setup gewoon te downloaden. Het eerste programmatje, wat we met zijn twee-en gemaakt hebben lijkt erg op de begin periode met de oude MSX computer. Ondanks dat programmeer talen natuurlijk erg veel op elkaar lijken, zitten er ook taal technisch behoorlijke verschillen tussen. Verschillen die je dus eventjes moet weten voordat je er mee aan de slag kunt gaan. Na ruim een half uur ploeteren, hadden we een schermpje gemaakt met een simpele knop erop. Drukte je op die knop, dan kwam de tekst : ‘Hello World’ op het scherm te staan. We waren bere trots toen we dat zagen. Al moesten we wel lachen dat het resultaat een simpel berichtje was. Het begin is in ieder geval gemaakt. Hopelijk kan ik over een tijdje in Visual Basic net zulke programma’s schrijven als in Fox.

Mazzel

Presets

Zoals ik al eens eerder heb verteld, wordt ik op mijn werk zo nu en dan verrast met een gave programmeer uitdaging . Dit was een poosje geleden weer het geval. Er is namelijk een nieuw type weegschaal op de markt, die uiteraard door de computer aangestuurd moet kunnen worden. Nou is het protocol eigenlijk altijd wel universeel , maar de scherm opbouw (presets genaamd) is bij elk model toch vaak weer anders. Dit omdat de schalen natuurlijk ook met zijn tijd mee gaan. Het complete wiel opnieuw uitvinden is het dus niet, maar ik heb in mijn ‘programmeer carrière’ binnen Digi dus wel diverse programma’s geschreven (of aangepast) waarmee je de preset schermen van de nieuwere types kunt programmeren. Dit geldt niet alleen voor de standaard computer programma’s die gewoon aan de wat ‘kleinere’ klanten worden verkocht. Maar ook voor de grotere supermarkt koppelingen die in het algemeen altijd hun eigen backoffice programma’s hebben. Hun programma communiceert via een communicatie programma (driver genaamd) met onze weegschalen. Voor het programmeren van (onder andere) de presets , is dan een los programma noodzakelijk. Anders kan de gebruiker deze niet instellen.

Voor zo’n nieuwe koppeling moest ik dus laatst aanwezig zijn bij een vergadering. Vol trots liet de product specialist de nieuwste touchscreen model weegschaal zien. Uitgerust met plaatjes en in grote verstelbare preset knoppen. Dit nieuwe model komt in het algemeen op de groente en fruit afdeling te staan (AGF in supermarkt vaktermen). Misschien ken je het? Als je bijvoorbeeld bananen wilt kopen, dan moet je die op de weegschaal liggen. Op de knop met het plaatje bananen drukken en dan komt er een etiketje uit. De oudere modellen lijken al doodeenvoudig te zijn, maar kosten nogal veel tijd om bij te houden. ‘Vroeger’ moesten dus al die plaatjes geprint worden. Dan uitgeknipt, en daarna in dat preset bord worden geschoven. Dat is al een aardig werkje, maar in sommige gevallen wordt een bepaalt product niet meer verkocht (seizoen gebonden bv). Dan moeten de supermarkt medewerkers het plaatje weer van het bord afhalen. Met het risico dat het zoekraakt.… Kortom, het is te doen, maar het kan natuurlijk veel makkelijker.

Het nieuwe model moet daarom een verademing worden voor de supermarkt eigenaar (of liever gezegd, voor zijn collega die het weegschaal bestand bijhoud). De plaatjes kunnen nu digitaal aangeleverd worden, en gekoppeld worden aan de preset knop. Hoe meer artikelen je op het scherm programmeert, hoe kleiner de preset knoppen worden. Kortom, het scherm past zich aan, aan de situatie van de aanwezige artikelen. Is er een product dat (eventueel ) tijdelijk niet meer wordt verkocht, kan je deze gewoon verwijderen van het preset scherm. De overige toetsen schuiven automatisch op en de grootte van de preset knoppen wordt dan (eventueel) automatisch mee aangepast.

‘Oeps… dat wordt een gave uitdaging om daar een preset programma voor te schrijven’, bedacht ik me zo toen de uitleg nog maar halverwege was. De product specialist had door dat ik onder de indruk was, en deed er nog een schepje bovenop. De aangeleverde plaatjes moeten natuurlijk aan een bepaald formaat voldoen. Je kunt je misschien voorstellen dat als je een foto van een appel maakt met een camera van 23 megapixels, dat die foto niet op zo’n toetsje past. Dus moeten de plaatjes ook nog automatisch worden ’ge-reshaped’ ….Ook weer naargelang de hoeveelheid toetsen op het scherm.


Deze uitdaging ging ik natuurlijk niet uit de weg. Na een tijdje programmeren zat dit nieuwe preset scherm in het preset editor programma. Een aantal weken later kon er een demo worden gegeven aan een supermarkt, waar ik samen met een verkoper ben heen geweest. Tijdens de demo kon ik het gemak van de nieuwe schaal en het presets programma laten zien. Van een kers had ik in de demo situatie namelijk even geen plaatje. Ik ging op mijn laptop naar google afbeeldingen. Zocht daar een kers op, downloadde die en binnen notime stond de kers te pronken op de nieuwe weegschaal. Hopelijk was de klant onder de indruk van de demonstratie en schaft hij dit nieuwe model aan.

Mazzel

Het Expreszo weekend

Rachel heeft er weer een heel jaar op moeten wachten, maar nu is het weer zo ver… ze is namelijk met haar theatersport groepje Expreszo een weekendje weg. Daar kijkt ze altijd al heel lang naar uit, en ik hoop natuurlijk dat ze een leuke tijd heeft.

Laatst nog, waren Ramon en ik zelf naar een avondje Expreszo geweest. De groep speelde toen geen wedstrijd tegen een andere groep, maar deden die avond een vorm die ‘de vloer op’ heet. Ze krijgen dan een scene voorgeschoteld, en moeten die al improviserend spelen. En ik vond dat ze dat erg goed deden. In een scene moesten ze een aantal vriendinnen spelen waarvan er eentje een beetje buitengesloten werd. Ze speelden het zo goed, dat ik zowaar medelijden kreeg met die ene buitengesloten persoon. Terwijl ik wist dat het natuurlijk puur spel was. Nog zo’n mooi voorbeeld was dat een man en een vrouw op een onbewoond eiland waren aangespoeld. De man vond dat wel prachtig zo, terwijl de vrouw er van alles aan deed om van het eiland af te komen. Ze speelde eigenlijk een soort verdraaide blue lagoon scene waarbij uiteindelijk de man achter bleef en de vrouw met een knappe schipper er van door ging..

Al met al een prachtige avond. Aangezien het opruimen op zo’n ‘De vloer op’ avond aardig wat tijd in beslag neemt (ze hebben dan erg veel spullen op het podium staan), stelde ik aan Rachel voor dat ik mee zou helpen met opruimen. Toen ik even midden in de groep stond (zeg maar), viel de gezelligheid in de groep pas echt op.. Die ervaring had ik al een keertje toen ik Rechter Stensilberg speelde. Ik kan je vertellen dat dit erg gaaf was.

Maarja, ik was natuurlijk wel alleen dit weekend. Je moet nu niet denken dat ik me verveeld heb hoor. Vrijdag ben ik namelijk naar Jochem Myjer geweest. Voor die gene die niet weten wie dat is, heb ik een linkje : http://www.youtube.com/watch?v=ZBkj0s9_0WU . Zaterdag avond ben ik met Ramon naar de nieuwe Terminator film geweest, waarin Schwarzenegger overigens maar een klein rolletje in speelde…. Al met al heb ik me dus niet verveeld.

Mazzel

.....(PIEP) YOU

Een aantal weken geleden lagen Rachel en ik nog even in bed wakker te worden toen we een gaaf nummer op de radio hoorde. Om in het weekend wakker te worden, zijn slaapkoppen zoals wij haast wel verplicht om de radio aan te doen, anders blijven we de gehele dag gewoon in bed liggen. Op de radio klonk een vrolijk liedje waarin wel wat vieze woorden in voorkwamen, maar dat bederfde het vrolijke melodietje niet.

Kort daarna hoorde ik het nog wel eens meer op de radio. Ik besloot om de bijbehorende tekst eens op te zoeken op internet, omdat er tegenstrijdige informatie over de inhoud bekent zou zijn. Er werd beweerd dat de zangeres het in het liedje over oud president George Bush zou hebben, maar dat ontkende de zangeres zelf ten strengste. Op youtube vond ik het liedje inclusief de teksten, en daarin kwam (voor mij) naar voren dat ze het opnam voor homo’s en lesbo’s. Die conclusie trok ik uit de zin ‘so you say, its not okay to be gay, well I think youre just evil. You’re just some racist who can’t tie my laces. You’re point of view is medieval’.

Een nobel doel dus, leek mij zo. Maar helaas is lang niet iedereen het daar met mijn eens. Laatst las ik op Nu.nl dat de Amerikaanse staat california het homohuwelijk weer heeft verboden. Eerst mocht het wel, maar een of andere hoge rechter heeft het weer verboden. Even hoopte ik dat mijn oude held Arnold Schwarzenegger zou ingrijpen. Hij is notabene de gouverneur van die staat en kan er volgens mij een stokje voor steken. Hij moet toch wel opkomen voor de algemene rechten van de mens lijkt mij… Maar helaas. De nu.nl site repte met geen woord over mijn terminator held, die in de jaren 90 in een van de gaafste films allertijden heeft meegespeeld. Racisme won die dag, en Arnold stond er bij en keek er naar.

Daarom, omdat Arnold het niet kan/mag of wil. Doe ik het maar. Voor die ene hoge Amerikaanse rechter, maar ook voor de rest van de wereld die vind dat je homo’s en lesbo’s mag discrimineren : FUCK YOU
Mazzel
Link naar het liedje : http://www.youtube.com/watch?v=QvWj18LeU1g&feature=PlayList&p=7C1F3A0BE731354A&index=0&playnext=1

Busje komt zo

De Jeroenen van de helpdesk hebben zo nu en dan een logistiek probleem. Naast dat we natuurlijk de helpdesk runnen, moet een van ons ook nog wel eens op pad om software pakketten te installeren. Aangezien dit geen vijf dagen in de week voorkomt, heeft de directie besloten dat we geen auto van de zaak mogen hebben (wat ik op zich wel kan voorstellen). Het is alleen onhandig als we weg moeten, want dit houd dan altijd in dat we een voertuig van een collega moeten lenen. En die collega wil in het algemeen vaak op tijd naar huis toe. Maar aangezien de Jeroenen door het hele land heen pakketjes installeren, wil dit wel eens onmogelijk zijn. We krijgen dan geen scheve gezichten te zien of zo. Maar enig sinds schuldig voelen we ons dan natuurlijk wel.

Maar dat lenen van een collega zijn voertuig, hoeft de komende paar maanden even niet meer. Een collega van ons heeft besloten om ons te verlaten, en dit houd in dat we voorlopig een auto over hebben. Nouja, auto…. Het is een vrij grote bus. Onze chef heeft toen besloten dat de Jeroenen daar voorlopig in mogen rijden. Aangezien hij nu ‘op mijn naam’ staat, moet nu de kilometer standen van de ritten bijgehouden worden. Dit voor het geval Wouter Bos besluit mij een naheffing te sturen. Ik moet namelijk kunnen aantonen dat er geen privé kilometers met het busje gereden worden. Nouja, tot 500 kilometer per jaar blijkt dat wel te mogen, maar ik heb natuurlijk ook de Knight nog. Dus daar rij ik dan wel mee als het niet werk gerelateerd is.

Aangezien ik de bus mee naar huis mag nemen, heeft dit nog een bijkomstig voordeel. Normaal gesproken moest ik met de Knight naar de zaak toe rijden, en wachten op een collega (om die zijn auto te lenen). Nu kan ik vanuit huis vertrekken, en…. hoe laat ik maar wil.. Afgelopen vrijdag was dat de eerste keer. Ik moest helemaal naar Heerde toe, wat een slordige 140 kilometer rijden is. Ik was volgens mij nog nooit zo vroeg bij een klant aangekomen die zover bij mij vandaan woont.

Kortom, als we nu een buitenklus gepland hebben staan… eventjes geduld, want het busje komt zo.
Mazzel

Stijn en het heelal

Een paar weken geleden zat ik op een dinsdag avond al zappend voor de tv. Rachel was naar de musical cursus en ik verveelde me een beetje. Ik had de hoop op een leuk programma op de tv bijna al opgegeven, toen op een gegeven moment mijn oog op een Belg viel.

Aanvankelijk dacht ik dat het een vreemde vogel was die maar een beetje zat slap te ouwehoeren. Maar na een paar minuten kijken, bleek dit zeker niet het geval te zijn. Hij was met de nodige humor aan het uitleggen hoe het heelal in elkaar zit. Aangezien ik dit altijd bere interessant vind, zat ik na een paar minuten gekluisterd naar de buis te kijken.

Toen het programma afgelopen was, zocht ik meteen in de tv gids op waar ik nou naar had zitten kijken. Het bleek een zes delige serie te zijn die ‘Stijn en het Heelal’ heette. Helaas vond ik in de weken erna weinig tijd om weer te gaan kijken, maar gelukkig vond ik op Youtube nog wat leuke stukjes. Ook mijn collega Jeroen vond het programma erg gaaf. Ik had het de dag nadat ik die aflevering had gezien, het er met mijn collega over. Ook hij was ervan onder de indruk.

Mocht je het ook interessant vinden. Klik dan even op de link hieronder.
Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=qid1if5PiII&feature=PlayList&p=4A3C686044C1F623&playnext=1&playnext_from=PL&index=14

De nieuwe Star Trek

Het was gigantisch wennen voor mij toen ongeveer 2 en een half jaar geleden de laatste aflevering van Star Trek Enterprise werd uitgezonden. Zeker omdat ik toen al ruim 10 jaar lang afleveringen en films volgde. Het zag er toen naar uit dat er voorlopig niets nieuws zou komen, omdat die laatste serie in Amerika eigenlijk min of meer was geflopt. Maar ongeveer een jaar geleden leek er toch licht in de duisternis te komen. Geen nieuwe serie, waar ik eigenlijk op gehoopt had, maar wel een nieuwe film. Daar moest ik wel even op wachten, omdat ik aanvankelijk dacht dat die eind 2008 zou uitkomen, wat dus uiteindelijk mei 2009 werd.

Acht mei kwam de nieuwe film dus officieel uit. Het leek ons wel een goed idee om John Doe (zijn naam blijft geheim) en zijn vriendin ook uit te nodigen om mee te gaan. Dit omdat ik weet dat zij ook echte SiFi fans zijn. Die gingen daar maar al te graag op in, dus werd de afspraak gemaakt om de late zondag avond voorstelling van afgelopen weekend te nemen. We hadden voor de zekerheid maar gereserveerd, maar dat bleek achteraf helemaal niet nodig te zijn. Niet veel mensen kwamen op dit relatief late tijdstip opduiken.

Eenmaal op onze zitplaats aangekomen, moesten we natuurlijk even wachten voordat de film begon. Die tijd wordt altijd overbrugd met een muziekje waar we dit keer met zijn vieren behoorlijk om hebben gelachen. De bios beschikte waarschijnlijk maar over een nummer, want als het nummer ‘sweet about me’ was afgelopen, begon die vrolijk weer opnieuw. Na een keer of zes, plus de keren dat het nummer in de pauze werd gedraaid, komt het je strot wel uit. Maar op een gegeven ogenblik ga je de humor er wel van inzien, en daarom zongen we op een gegeven ogenblik (samen met de mensen voor ons) hardop mee.

De film zelf was fantastisch. Het was zeker het lange wachten daarop waard. De positieve recensies die ik las op het internet, klopten dus precies. Al kan ik me voorstellen dat sommige trekkies (zware Star Trek fans) op het inhoudelijke verhaallijn gedeelte misschien wat op een aanmerkingen kunnen hebben. Maar dat is even te lastig om eventueel in deze blog uit te leggen. Ik heb me er in ieder geval niet aan geërgerd, en hoop maar dat er in de nabije toekomst weer een Star Trek serie of film gemaakt gaat worden.

Mazzel

Link naar een voorstukje van de film (duurt maar 2:18) : http://www.youtube.com/watch?v=7w4vk5OZmn8

De kleine beer

In het begin van deze mei maand, wordt er natuurlijk op de televisie veel aandacht besteed aan de tweede wereld oorlog. Bijna elk jaar zenden ze dan ook de film over het leven van Anne Frank uit, waar Rachel en ik, sinds dat we zijn gaan samen wonen, vrijwel elke keer weer naar kijken. Deze ‘traditie’ is ontstaan toen we het dagboek van Anne Frank zelf hadden gelezen. Daarnaast hebben we het achterhuis zelf ook een keertje bezocht, zodat we de desbetreffende beelden er ook bij hadden. Ondanks dat het verhaal dus ondertussen wel duidelijk is, blijft het zeker wel boeien.

Dit jaar hebben we zelfs twee films over Anne gezien. Op 4 mei werd alleen de periode omschreven die ze letterlijk in haar dagboek heeft neergezet. Gister, ging het over ‘The whole story’. Dan krijg je ook nog even te zien hoe haar leven voor het onderduiken er uitzag. Maar ook hoe het erna in de concentratie kampen aan toe ging. Dit laatste is natuurlijk geen pretje om te zien, maar Rachel en ik slepen ons er altijd wel doorheen.

Toen we weer in bed lagen, kon ik aanvankelijk de slaap niet vatten. Ik zat na te denken over de film en vroeg mezelf af of de wereld er vandaag de dag beter op geworden is of niet. Voor ons Nederlanders misschien wel. Maar elders in de wereld vliegt zo nu en dan de vlam wel weer eens in de pan. Af en toe worden er bijvoorbeeld Hamas raketten afgeschoten, of kaapt er een Somalische piraat een vrachtschip. Nee, zo erg als toen in de tweede wereld oorlog is het misschien niet meer. Maar complete wereld vrede is een ander verhaal. Dat lijkt voorlopig nog wel een utopie te zijn. Daar kunnen we alleen maar over dromen. Net zoals John Lennon dat destijds deed in zijn wereld beroemt geworden nummer Imagine : http://www.youtube.com/watch?v=okd3hLlvvLw .

Met dat nummer in mijn gedachte draaide ik me nog een keer om en probeerde de slaap alsnog te vatten. Ik keek nog even snel naar onze muur met de glow in de dark sterren daarop. Hoofdzakelijk naar de sterren die het sterrenbeeld van de Kleine beer vormen. Anne Frank en haar vriendinnen hadden namelijk destijds een vriendinnen groepje opgericht die ze naar dit sterrenbeeld hadden vernoemd. Waarbij elke vriendin voor 1 ster zou staan. Daarin hadden ze trouwens wel een foutje gemaakt. Ze dachten dat het hier om vijf sterren zou gaan, terwijl dit er zeven zijn. Toen ze daar achter kwamen hebben ze de naam aangepast naar de Kleine beer Minus twee. Welke ster nu daadwerkelijk Anne Frank was, weet ik eerlijk gezegd niet.

Mazzel

De avond voor mijn verjaardag

Ieder kind vind het natuurlijk heerlijk om jarig te zijn. Als kind zijnde vond ik dat natuurlijk zelf ook. Soms kon ik de avond ervoor dan de slaap niet vatten. Ik lag dan maar wat te woelen in mijn bed en hoopte dan in slaap te vallen, zodat de nacht snel voorbij zou gaan.

Ik kan me 1 van die avonden nog zeer goed herinneren. Ik vroeg me natuurlijk af wat voor cadeaus ik de dag erna zou krijgen. Gevolg was natuurlijk dat ik lag te pieren in bed. En piekeren is tot op de dag van vandaag geen goed middel om in slaap te vallen. Tot overmaat van ramp begon er op het weiland achter ons huis een trekker het land te bewerken. Dit maakte natuurlijk en enorm kabaal, en in combinatie met piekeren kan je de poging om in slaap te vallen dan maar beter opgeven. Hetgeen ik dan ook daadwerkelijk gedaan had. Ik ben aan het raam van mijn slaapkamer gaan staan en volgde de boer die keurig zijn volledige weiland bewerkte. Dit duurde natuurlijk vrij lang, omdat de trekker een zeer langzaam tempo reed. Toen hij uiteindelijk klaar was, verliet de boer het weiland weer, en hervat ik de poging om zo snel mogelijk jarig te worden.

Je kunt je afvragen waarom ik dit verhaal vertel. Nou vandaag de dag woon ik natuurlijk allang niet meer in mijn ouderlijk huis. Maar er is meer veranderd dan alleen dat. Ook het weiland waar de boer destijds zijn rondjes reed, is allang geen weiland meer. Daar staan vandaag de dag namelijk huizen. En in 1 van die huizen woont mijn nicht met haar familie waar ik laatst was om wat computer probleempjes op te lossen. Elke keer als ik mijn auto daar op de parkeer plaats neerzet, en ik natuurlijk uit de auto stap. Kijk ik toch even naar het raam waar ik destijds stond te wachten totdat de trekker vertrokken was. Wat ik eigenlijk die verjaardag gekregen heb, kan ik me niet meer herinneren. Maar dat is ook niet belangrijk meer.

Mazzel

Boeddha's positieve energie

Thailand….. Niet bepaalt een land waar het vandaag de dag erg veilig is. En dat is jammer, want ik heb mij er bijna tien jaar geleden perfect vermaakt. Waarschijnlijk komt mijn voorliefde voor tropische eilanden daar ook vandaan. Want de eerste keer dat ik in Thailand was, ben ik ook op zo’n prachtig tropisch eiland geweest. Je weet wel…. Zo eentje met van die prachtige stranden met palmbomen erop waar je lekker onder kunt luieren. Af en toe een Thaise massage …Ja, dat zijn de leuke herinneringen..

Maar in het nu rumoerige Bangkok zelf, ben ik dan natuurlijk ook geweest. Via excursies en bezoekjes aan locale musea, ben ik meer te weten gekomen omtrent het boeddhisme wat overigens een interessante religie is. Ik heb er destijds nog een Engels boek over gekocht toen ik een keer in Maleisië was. Maar heb die vandaag de dag nog steeds niet gelezen. Aangezien ik tegenwoordig steeds meer ga lezen (niet alleen meer in de vakanties), lijkt het me gaaf om dit boek er dan ook maar weer eens bij te gaan pakken. Ik ben nu nog bezig met het laatste boek van de beroemde professor Richard Dawkins, en heb daarna nog 2 boeken op de plank staan.. Maar daarna pak ik dit boeddhistische boek erbij (spreek ik nu met mezelf af). Want ondanks dat ik drie keer in Thailand geweest ben, is mijn algemene kennis omtrent het Boeddhisme eigenlijk vrij gelimiteerd.

Ik weet wel van vrienden, dat je geen Boeddha beeldje voor je zelf mag kopen. Dit omdat de positieve energie van het beeldje dan niet goed tot zijn recht komt. Ondanks dat ik dit wist, is me dit toch ‘overkomen’. Je zult je misschien afvragen wat ik bedoel met ‘overkomen’. Nou jaren geleden had ik zo’n beeldje voor mijn ex gekocht voor haar verjaardag. Maar rond haar verjaardag ging het destijds uit, en sindsdien zat ik met het beeldje in mijn maag. Ik heb jaren lang een soort schuldgevoel voor het beeldje gehad, omdat hij dus zijn energie niet kwijt kon. Maar daar is nu verandering in gekomen. Want bij het regelen van de bruiloft (met Rachel wel te verstaan) kwamen wij erachter dat ik nog een levensverzekering met mijn ex had lopen. Om dit recht te zetten had ik een handtekening nodig van mijn ex. Via Hyves ben ik haar naar 8 jaar weer op het spoor gekomen en heb gevraagd of ik haar krabbel mocht hebben. Dat mocht, en ze kwam zelfs even gezellig langs om bij te kletsen (wat er zoal in die 8 jaar allemaal is gebeurd). Het verhaal over het beeldje kwam ook ter sprake. Ik vertelde het verhaal en vroeg of ze alsnog het beeldje wilde accepteren. Ze was wel een beetje verbaast en geloofde niet zo echt in de magie van het beeldje. Maar ze zei wel, dat ze het beeldje hierbij officieel aan mij gaf, zodat het toch zijn ei kwijt kon.

Kortom, na bijna acht jaar alsnog op de juiste plek aangekomen. En dat zonder ook maar 1 stap voor te hebben moeten verzetten. Als het goed is (moet je maar even goed naar het plaatje kijken), zie je hem nu ook extra glunderen.
Mazzel

Pauze

Het woord ‘Pauze’ zegt de gemiddelde collega van mijn werk niet zo heel erg veel. Als ik 1 van onze collega’s van het filiaal in Antwerpen aan de lijn heb, die in het algemeen deze ‘techniek’ wel onder de knie hebben, vraag ik dan altijd gekscherend wat het woord pauze betekend (dit voor het geval ik als antwoord krijg dat er iemand pauze aan het vieren is die ik dan net even nodig heb). Als ik dan een groot vraagteken boven het hoofd van die Belgische collega visualiseer, zeg ik dan altijd dat ik het wel in Google zal opzoeken.

Eigenlijk zijn we gewoon gek. We eten ons broodje dus meestal gewoon op terwijl we aan onze desk zitten. Daartoe zijn we niet verplicht of zo. Maar aangezien de helpdesk officieel geen pauze kent, blijven we gewoon op onze plek zitten…. Hierin proberen de Jeroenen van de helpdesk de laatste tijd verandering in aan te brengen. We ‘verplichten’ onszelf om een rondje door het naar bij gelegen park te gaan wandelen. En over deze wandeling wil ik het even gaan hebben.

Naast het bedrijven terrein waar het Nederlandse filiaal is gelokaliseerd, ligt dus een park die ook nog eens langs een golfbaan ligt….. Mijn rondje begint altijd bij de Dogrun die ook in het park aanwezig is. Deze ‘Dogrun’ is een speelbos voor honden, en daar krioelt het dan ook van. Ze zitten natuurlijk wel achter een hek, maar dat weerhoud ze er niet van om flink naar mij te gaan blaffen als ik voorbij kom wandelen. Op sommige dagen volgen er een aantal honden mij langs de volle lengte van het speelbos.

Naast dat er honden in het speelbos aanwezig zijn, laten mensen hun honden meestal ook uit in het park zelf. Laatst kwam ik een vrouw tegen die behoorlijk in paniek was. Ze vroeg of ik een zwarte hond voorbij had zien lopen, maar dit was helaas niet het geval. Ze had de hond maar even los gelaten, maar die besloot toen om meteen het hazenpad te kiezen. Aangezien ik nog maar bij het begin van mijn rondje was, vreesde ik dat de hond misschien de grote weg op was gerent. De mevrouw ging verder met haar zoektocht, terwijl ik weer verder ging met mijn rondje. Ik gaf mijn ogen goed de kost, omdat ik het natuurlijk vreselijk vond wat die mevrouw was overkomen. Maar ondanks dat ik goed om me heen keek, was er geen spoor van het beesie te vinden. Totdat ik plotseling een ritselend geluid achter me hoorde. Daar stond de hond dus ineens. En nog wel vlak achter me. Aangezien het een enorm uit de kluiten gegroeide versie was, was ik verbaast hoe ik die over het hoofd heb kunnen zien. Het leek wel alsof hij daar zojuist was ‘neer gestraald’ zoals ze dat in Star Trek altijd doen. Vanwege zijn omvang, besloot ik maar niet om de hond vast te gaan pakken, maar gelukkig was dit ook niet nodig. De hond was zelf waarschijnlijk ook een beetje in paniek, want hij bleef keurig bij mij in de buurt. In de verte zag ik de mevrouw nog volop zoeken, dus heb ik mijn keel even open gezet. De vrouw kwam in een hoog tempo op het geluid afgerent en zodoende werden de twee vrienden weer verenigd.

Het laatste gedeelte van het park loopt dus parallel aan de golf baan. Daarop zijn bijna altijd wel mensen op aan het spelen. Weer en wind weerhoud de Tiger Woods wannebee’s in het algemeen niet. Als er toevallig spelers op de hole aanwezig zijn waar ik langs kom, blijf ik altijd wel even staan. Het is me namelijk nog nooit gelukt om een bal daadwerkelijk te volgen als hij met grote snelheid op zijn doel afsjeest. Hoe die spelers dat zelf doen is mij dus volstrekt onbekend, maar waarschijnlijk moet je achter de bal staan om hem te kunnen volgen. Gaaf is het in ieder geval wel, als is het alleen maar om de spelers over de baan te zien voortbewegen. Of dit nu wandelend is, of met zo’n golf karretje, dat maakt mij niet zo erg veel uit.

Na het verlaten van het park, moet ik nog even door het bedrijventerrein heen en dan is de pauze weer voorbij. Het park zal dan weer een dagje op mij moeten wachten.

Mazzel

Open 3.0

In mijn eerste weblog van dit jaar had ik het al even over de financiële crisis en de drukte op de automatiserings helpdesk. Ik had er helemaal een grafiekje bij gedaan, zodat het voor de eventuele lezer van mijn weblog duidelijk was hoe het de laatste paar jaar gegaan was. Die gegevens komen natuurlijk uit het openstaande punten programma waar ik ook al eens meerdere blogs aan heb besteed. En dat ga ik nu weer doen, want vandaag is de officiële release van de derde versie. Kortom, Open 3.0 is online.

Met het naderende paasweekend, werd het wat rustiger op de helpdesk. Zodoende had ik wat tijd om aan deze nieuwe versie te gaan werken. Het is natuurlijk een hele klus om een compleet nieuw storings programma te gaan schrijven. Daar zag ik dan ook in het begin wel tegen op, en peinsde af en toe of het wel echt nodig was. Maar al snel besloot ik dat het toch tijd werd voor wat nieuws. En als ik dan elke dag een beetje zou programmeren dat het dan vanzelf een keertje af zou komen. Vandaag was het extreem rustig, omdat het natuurlijk de dag voor Pasen is. Zodoende kon ik nog even een eindspurt inzetten om het nog voor het weekend af te hebben. Bovendien was mijn collega Jeroen vandaag vrij, dus hopelijk is hij blij verrast als hij dinsdag ons storings programma opstart en bemerkt dat het de nieuwe versie al is. Nu maar even hopen dat hij deze weblog de komende paar dagen nog even niet leest.

Met Jeroen heb ik natuurlijk wel besproken wat er zoal veranderd moest worden. We kwamen tot de conclusie dat vooral het grafische gedeelte van het programma verbeterd moeten worden. Met automatisch in en uitklappende menu’s en zo. De menu opties moesten ook mooi verkleuren als je er met de muis overheen beweegt. Ook wilde we een grafiek op het scherm hebben die aangaf hoe druk het op de helpdesk is. We hadden helemaal een naam voor die grafiek bedacht. Normaal gesproken volgen we natuurlijk zo nu en dan de A.E.X. beurskoers. Er moest een helpdesk variant komen met de naam JER.X. Sinds ik die in de eerste testversies heb ingebouwd, is ie overigens alleen maar gekelderd. Maar dat komt natuurlijk vanwege de rustige week voor Pasen. Klanten hebben het dan simpel weg te druk om de helpdesk te bellen.

Naast deze JER. Index optie heb ik ook een complete MSN functie aan het programma toegevoegd. Ik kan online met collega Jeroen chatten en dat gesprek aan een storing toevoegen. Ook gewone bestanden (zoals excelsheets, word documenten , databases en mailtjes e.d.) kunnen nu aan storingen worden gekoppeld , zodat de opties om te kunnen documenteren enorm zijn verbeterd. Bepaalde documenten die normaal los werden gebruikt naast het openstaande punten programma, zijn nu geïmplementeerd. Zodoende zijn die op elk moment van de dag door beide Jeroenen vrij gemakkelijk te benaderen.

Al met al een gave opvolger van de verouderde 2.1 versie. Ik ben natuurlijk reuze benieuwd hoe 3.0 zich in de praktijk zal gedragen. Maar dat moet natuurlijk de toekomst uitwijzen.

Mazzel

De onmogelijke Sudoku

Rachel kwam laatst thuis met een boemerang kaartje, die ze had meegenomen uit café de Beiaard. Op het kaartje stond een Sudoku puzzel afgebeeld, en die wilde ze de dag erna wel even oplossen. In aangeschoten staat, kon dat natuurlijk niet, dus pakte ze de puzzel de volgende ochtend er weer bij.

Maar eh… ook in nuchtere staat bleek deze Sudoku vrij lastig in elkaar te zitten. De titel op het kaartje was blijkbaar niet voor niets : Zo moeilijk / Nijmeegse MODO. Toen ze op een gegeven ogenblik door de bomen het bos niet meer kon zien, besloot ze om mij hulp in te roepen. Vol goede moed begon ook ik aan de hersenkraker. Ik dacht dat ik dit varkentje wel even zou wassen, want er was nog nooit een sudoku te moeilijk voor mij geweest. Maar na de eerste paar cijfers, werd ook ik angstvallig stil. En dit terwijl ik die avond er voor niet uit geweest was. De drank kon dus nu echt niet als spelbreker worden aangewezen.

Mmmm. Wat nu????.... Rachel en ik besloten om het Sodoku bordspel er bij te gaan halen. Zodoende konden we wat makkelijker met de getallen spelen zonder dat er een gum aan te pas moet komen. Maar ook na het opstellen van het bord, kwamen we niet met de juiste cijfers aanzetten. Een vriendin van Rachel , die de camera vrouw was op onze bruiloft , viel op dat het bord al weken lang niet meer was veranderd. Zij komt nog wel eens op visite bij ons. Zodoende kon ze met gemak die observatie maken. We moesten haar gelijk geven. De puzzel is gewoon te moeilijk voor ons. Ik heb het internet overigens nog niet om hulp gevraagd, maar doe dit nu eigenlijk toch via mijn weblog. Voor diegene die nog nooit door een Sudoku zijn verslagen, raad ik aan om deze even te proberen.
Succes …enne…. Mazzel