Een lange fietstocht vol herinneringen

Tweede pinksterdag hadden Rachel en ik eventjes geen afspraken in de agenda staan. Maar om nu de gehele dag thuis te blijven, leek ons ook geen goed idee. Na wat overleggen kwamen we op het idee om een stuk te gaan fietsen. Dat waren we al eerder van plan, maar het kwam er steeds maar niet van. We besloten om via de dijk naar Enkhuizen te gaan fietsen. Niet wetend dat ze al jaren met die weg bezig zijn. Zodoende moesten we vaak over slecht begaanbare stukken weg fietsen waar veel kiezelsteentjes op lagen. Dat we geen lekke band hebben gehad is misschien achteraf gezien wel een wonder geweest. Hoe dan ook, het was soms even lastig, maar dat hield ons niet tegen om de tocht af te maken.

Wat we van te voren ook niet wisten, was dat deze tocht er eentje zou worden waarin we veel herinneringen zouden ophalen. Zo pauzeerde we bij Wijdernes op een strandje waar we vroeger in de zomer vaak vertoefden. In Enkhuizen zelf, zijn we bij het graf van mijn oma geweest. Daar waar ik ruim 16 jaar geleden voor het laatst was. Op de terug weg gingen we niet via de dijk, maar binnendoor. Rachel heeft in die omgeving op school gezeten, en ik heb daar drie jaar voor een computer shop gewerkt. Al met al hadden we samen veel herinneringen aan een omgeving waar we vandaag de dag nauwelijks nog komen.

Tijdens het verorberen van een ijsje, had Rachel haar ouders even gebeld om te vragen of die thuis waren. We hadden namelijk wel even zin om bij hun op visite te gaan. Ze waren gelukkig thuis, maar dit hield wel in dat we nog even via Wognum moesten omrijden. Op de terug weg maakte onze lichamen ons duidelijk dat ze het lange fietsen niet echt meer gewent zijn. Van alles begon werkelijk zeer te doen. Met moeite hebben we Wognum gered en konden daar gelukkig dus even uitrusten. Na een poosje hebben we het laatste stuk naar huis ook aangedurfd. Dat kwam neer op ongeveer nog een half uurtje fietsen. Eenmaal thuis aangekomen konden we concluderen dat onze conditie zelf wel aardig op pijl is. Want extreem moe of zo waren we niet, we hadden alleen last van onze benen en een houten reet. Maar we hebben wel genoten van de tocht. Een tocht vol herinneringen dus.

Mazzel

Badmeester Muis

Heel het vorige seizoen hebben Rachel en ik niet in het buitenzwembad van Zwaag gezwommen. Persoonlijk vind ik dat een schande van ons zelf. De meeste buitenbaden in West Friesland zijn in de loop der jaren allemaal gesloopt, maar die in Zwaag dus niet. Daar moet je dan (als fanatiek zwemmer) trots op zijn en vaak naar toe gaan.

Vandaag was ik vrij, en Rachel moest werken. Zodoende kwam ik aanvankelijk niet op het idee om naar het buitenbad te gaan. Via MSN sprak ik even met mijn collega Jeroen, die der op aanspoorde dat ik naar buiten moest gaan omdat het lekker weer was. “Is het een keertje lekker, zit je alsnog achter de computer”. Ik kon hem daarin natuurlijk alleen maar gelijk geven. Het buitenbad dook daarom tijdens deze chatsessie door mijn hoofd. Maar ik was wel bang dat het te koud zou zijn om te gaan zwemmen. Na wat wikken en wegen besloot ik het dus WEL te doen. Ik pakte me zwemspullen en ben naar Zwaag toe gereden. Op de parkeer plaats, stonden (wel geteld) twee auto’s. En ook in het fietsenrek kon je zien dat er niet echt veel mensen aanwezig waren. Prima dus, want dan kon ik namelijk even lekker baantjes trekken. Het vijftig meter lange buitenbad is van een hele andere kaliber dan het 25 meter binnenbad. Dus veel minder keerpunten, en ook veel kouder water waarbij de wind natuurlijk ook een rol speelt.

En waaien deed het zeker, waardoor de buitentemperatuur veel kouder aanvoelde dan dat het daadwerkelijk was. Het water daarin tegen was heerlijk. Maar je moest er dan wel in blijven, want als je er eventjes uitging, verging je zowat van de kou….. Ik begon meteen maar met de 1000 meter schoolslag. In dit buitenbad stond mijn baanrecord al een jaar of twee vast gepind op 18:56. Een mega slechte tijd natuurlijk (als je het met de binnenbad tijden vergelijkt). Ik had alleen het verbreken van deze tijd voor ogen, en dat lukte me gelukkig ook. Ik zette uiteindelijk 18:33 op de klok neer. En, ik had het gevoel dat ik flink mijn best had gedaan. Kennelijk win je in een overdekt 25 meter zwembad een seconde of 40 a 50 met twee keer zoveel keerpunten en geen wind. Ik besloot wel om een nieuw doel in te stellen. Het moet me ooit een keer lukken om in dit buitenbad onder de 18:00 te zwemmen. Of dat ooit gaat lukken is overigens maar de vraag.

Na het baantjes zwemmen, heb ik lekker rustig aan gedaan. Het viel me op een gegeven ogenblik op dat er een badjuf met een brancard rond liep. Ik besloot maar even om te kijken wat er aan de hand was. Misschien hadden ze mijn hulp wel even nodig of zo. En dat bleek dus ook het geval te zijn. Een jongen was namelijk op het fantastische idee gekomen om in het ondiepe te gaan duiken. Gevolg was dat hij daardoor een behoorlijke hoofdwond had opgelopen. Er lag werkelijk een enorme plas bloed op de rand van het bad. De twee aanwezige badjuffen hadden de ambulance al gebeld en hielpen de jongen op de brandcard. Ik kon voor de jongen zelf niets doen, maar werd wel door de badjuf gepromoveerd tot tijdelijke badmeester. Beide badjuffen bleven natuurlijk bij de jongen totdat de ambulance er was. Zodoende nam ik die taak op me. Nadat de ambulance vertrokken was, hield mijn nieuwe “baantje”ook op met bestaan. Ik kreeg nog wel salaris in de vorm van een overheerlijke warme kop koffie. Wat in deze kou overigens goud waard is.

Mazzel

Drunende druten

Van de week was er even onduidelijkheid waar ik heen moest. Collega Jeroen dacht dat ik namelijk op dinsdag naar Druten zou moeten, maar ik meende dat dit op maandag al was. Na het bekijken van de beide orders werd duidelijk waar de verwarring vandaan kwam. Ik moest maandag namelijk naar Druten, en dinsdag moest ik naar Drunen. (met een n)

Allebei de plaatsen liggen trouwens op zo'n anderhalf uur rijden van Purmerend vandaan. Dat is trouwens niet zo heel erg ver voor mijn doen hoor. Volgende week dinsdag moet ik bijvoorbeeld naar Terneuzen, wat ongeveer 3 a 4 uur rijden is. Ik vind het heerlijk als de buitenklus op ongeveer 1 a 2 uur rijden van Purmerend ligt. Dan heb ik namelijk even de tijd om bij te komen van de hectische situatie op de helpdesk. Maar boven de twee uur rijden vind ik het vervelend worden. Zeker omdat ik natuurlijk ook weer terug moet.

Bij de klant in Druten was ik al een keertje eerder geweest. De klus was daardoor al snel geklaard omdat ik de meeste werkzaamheden de vorige keer al gedaan had. De vorige keer kon ik de klus niet afmaken omdat de eigenaar van de winkel, van hogere hand werd tegengewerkt. Het hoofdkantoor had namelijk aanvankelijk toestemming gegeven dat hij zijn eigen pc pakket mocht gebruiken. Maar op het momant supreme haakte die toch af. Na maanden onderhandelen kreeg de klant toch groen licht, en kon ik de klus afmaken.

In Drunen kwam ik in een zeer mooie slagerij terecht. Die trouwens de landelijke sparerip competitie had gewonnen. Daarom hing er ook een enorm groot plakkaat aan de muur die de klanten daaraan moesten herinneren. De klant heeft jaren lang weegschalen van de concurrent gebruikt en gaat nu over op Digi’s. Dus toen ik terug kwam op de helpdesk en mijn werkbon inleverde bij mijn chef, vertelde ik hem dat we een kampioen in huis hadden gehaald. Die zin vergde wel wat uitleg natuurlijk, maar dat is logisch.

Mazzel

12 1/2 jaar in dienst

Ik was het bijna zelf vergeten dat het al zover was. Toen Rachel en ik zaterdag avond op een verjaardag waren, schoot het me ineens te binnen. Toen ik me besefte dat ik het al vergeten was, zouden mijn collega’s het zelf dan nog wel weten? Vele collega’s gingen mij namelijk al voor, en elke keer werden die in het zonnetje gezet. Toen ik vanochtend op de zaak aankwam, werd ik dus wel even nieuwsgierig. Dat duurde overigens niet lang, want een collega, die net op het punt stond om naar en klant te gaan, feliciteerde me meteen. Kortom, toen wist ik het al… Ze waren me gelukkig niet vergeten.

Ze hadden mijn werkplek keurig versiert. Ik moest vandaag wel naar een klant toe, maar aangezien ik een auto van de zaak moest ophalen en nog even wat met collega Jeroen moest bespreken, kon ik toch genieten van de mooie versieringen. De trip ging trouwens naar Utrecht. Ik moest in de binnenstad zijn, en dat was even lastig om daar te komen. Op de terug weg schoten diverse momenten van de afgelopen 12 en een halve jaar Digi door mijn hoofd. Hoe het de eerste werkdag was, en hoe ik langzamerhand mijn algemene kennis heb ontwikkeld. En vandaag, 12 en een half jaar later dus, was ik in Utrecht om extra uitleg te geven over computer programma’s waar ik zelf aan mee ontwikkeld heb. Toen ik terug liep naar de parkeergarage, kwam ik nog een winkel tegen waar ze ook software gebruiken wat ik helemaal zelf heb geschreven. Ik wil hier niet mee opscheppen of zo, maar het gaf me wel even een trots gevoel.

Eenmaal terug op de zaak (ik was om kwart voor vier weer terug), kon ik nogmaals genieten van mijn versierde werkplek. Ik kon ook alle mailtjes en smsjes lezen die ik van vrienden, familieleden en collega’s had gehad. Rachel had gister een hele hoop mensen gemaild dat dit dus een bijzondere dag was, zodat ik letterlijk ben overspoelt met felicitaties. Iedereen wil ik hierbij daarvoor hartelijk bedanken. En, hoe mijn versierde werkplek er uitziet, kan je hieronder zien.

Mazzel.

Op bezoek bij Fleur

De laatste tijd is het erg druk in de buitendienst. Veel software pakketjes moeten er worden geïnstalleerd, en dat is natuurlijk goed nieuws. En zo kom je als helpdesk medewerker tenminste nog eens ergens. Laatst moest ik in Zutphen zijn, en aangezien dat vlak in de buurt van mijn Zus, Martin en Fleur is, ben ik daar blijven eten.

Het was een ideale situatie. De klant waar ik in Zutphen moest zijn, kon in de ochtend niet. Zodoende hadden we om 12:00 uur bij hem afgesproken. Om half vijf reed ik bij de klant weg, zodat ik precies om 5 uur bij mijn zus aankwam. Net op tijd voor het eten dus, wat ik uiteraard eerst wel met haar had overlegd. Fleur, die mij natuurlijk nog lang niet zo vaak had gezien, keek net als altijd de kat uit de boom. Ik was al gewent dat ze het op een lopen zette, als ik in de buurt kwam. Dat leek deze keer niet veel anders te zijn. Schuilend achter mamma, keek ze me af en toe wel aan, maar daar bleef het aanvankelijk bij.

Om het ijs een beetje te breken, reikte ik af en toe een stukje speelgoed aan, die de jonge dame dan snel ophaalde. Maar daarna spoot ze weer weg in de richting van mijn zus. Tijdens het eten zelf, smolt het ijs wel sneller. Ze was mega trots toen mamma haar paas hoed liet zien, zie ze op het kinderdagverblijf gemaakt had. Als ik de hoed opzette, moest ze erg lachen. Ik trok er af en toe een gek gezicht bij, en daar moest de kleine dan erg om lachen.

Na het eten was het ijs vrijwel gesmolten. Vol trots liet ze al haar speelgoed aan me zien. Samen hebben we daarmee uitgebreid gespeeld. Bij toeval had ik ook mijn foto camera bij me. Ik heb deze foto van haar gemaakt (zie hieronder). Ze had het idee van het maken van de foto wel door, want ze bleef keurig poseren toen ik de camera op haar richtte. Ik liet uiteraard het resultaat op het schermpje aan haar zien, en ik kon merken dat ze dat erg indrukwekkend vond. Al met al heb ik een leuke tijd met Fleur gehad, en hebben we elkaar wat beter leren kennen (zeg maar).

Mazzel

Een mega combi feest

Afgelopen vrijdag avond hadden Rachel en ik een mega combi feest. Mijn moeder vierde namelijk haar zestigste verjaardag. Haar vriend Bram wordt in mei vijftig. En samen zijn ze nu al 20 jaar bij elkaar. Reden genoeg dus om een mega feest te organiseren.

Vol verbazing kwamen we de feestzaal binnen gewandeld. We werden namelijk door een schilder weer terug gestuurd. Hij vertelde dat er die avond helemaal geen feest zou zijn. Het eerste half uur liepen er dus steeds gasten de zaal in en daarna weer uit. Het kwam een beetje over als een georganiseerd zooitje. Ik sprak de schilder nog aan dat hij wel extreme werkuren draait als hij om 8 uur s’avonds nog aan het werk was. Hij bevestigde mijn opmerking, en grapte dat hij daar niets extra’s voor betaald kreeg. Op een gegeven ogenblik hoorde we twee dames vanuit de zaal met enorme luide stemmen de schilder roepen waarom al die mensen in de zaal aanwezig waren. Ik had op dat moment pas door dat de schilder deel was van de act die de twee dames en de schilder samen speelden. Er was weldegelijk een feest, en die drie personen zouden de genodigden de gehele avond vermaken. Alles viel ineens op zijn plek, want er was een moment dat ik echt dacht dat het feest niet door zou gaan. En dat zou ik vreselijk gevonden hebben voor mijn moeder en Bram. Maar die wisten natuurlijk allang dat het allemaal spel was.

Rachel en ik hebben ons daarna prima vermaakt. Wij hadden als taak gekregen om zoveel mogelijk leuke foto’s te maken. Rachel had de camera van mijn ouders gekregen, maar zelf had ik de mijne ook mee genomen. We hebben in totaal zo’n 240 foto’s gemaakt. Bovendien lagen er her en der van die weg werp cameraatjes waarmee de overige genodigden ook foto’s konden maken. Hoeveel er daarvan zijn geslaagd weten we nog niet. Die moeten we namelijk nog even laten ontwikkelen.

De dames en de schilder hielden de genodigden de gehele avond zoet. Zo hebben we onder andere een spelletje bingo gedaan. Bovendien was het DE kans voor Mark en mij om ontdenkt te worden. Samen hebben we namelijk Kedeng Kedeng van Guus Meeuwis live gezongen bij de karaoke ronde. Helaas hebben wij daarna geen contract aangeboden gekregen.

Mazzel

De Mammoet

Hoe effectief reclames nu echt zijn, wordt vaak betwijfeld. Zelf durf ik te zeggen dat de meeste reclames mij absoluut niets zeggen en dat ik daarom niet vaak een specifiek product zal aanschaffen. Maar, er zijn natuurlijk uitzonderingen te bedenken. Vandaag bijvoorbeeld, toen Rachel en ik in de snackbar stonden, gingen we voor een nieuwe snack waarvan je sinds een week of twee een nieuwe reclame op tv kunt bewonderen.

Rachel en ik gingen eigenlijk even naar de snackbar omdat we trek hadden in een milkshake. Het weer wordt namelijk steeds aangenamer, en aangezien we daardoor de zomer in onze bol hadden, leek een shake daarbij wel toepasselijk. Echter toen we in de snackbar stonden viel ons een reclame bordje van de nieuwe snack op..NIEUW.. De Mammoet… voor de grotere snackers. Rachel en ik keken elkaar aan, en herinnerde ons de reclame van de tv, waarbij een grote man een standaard frikandel zo in zijn laatklep naar binnenschoof. De bedenkers van de frikandel besloten daarom maar om een mammoet size frikandel op de markt te brengen en dat leek ons wel een goed idee.

We bestelde er dus ieder eentje, en door de dame achter de toonbank werd meteen gevraagd of we er ook Mammoet saus bij wilde hebben. Ja, als je een nieuw product op de markt brengt, moet je het natuurlijk meteen goed doen ook….. Wij zochten een plaatsje in de snackbar op terwijl de dame onze Mammoets ging klaarmaken….Lang hoefde we niet te wachten want binnen notime lag de mega frikandel vanuit een veels te klein plastic bakje naar ons te turen (dit was natuurlijk de bedoeling). Met veel plezier hebben Rachel en ik de Mammoet naar binnen gewerkt, al hadden we wel allebei het idee dat de Mammoetsaus niet een echte aanrader was…. Maar al met al was ie prima bevallen.

Na het verorberen van de nieuwe snack, kregen we natuurlijk dorst, dus wat doe je dan? Juist, dan bestel je alsnog een milkshake… …

Mazzel

Goede vrijdag

Afgelopen vrijdag was het natuurlijk weer goede vrijdag. Ik moest er dit jaar aan herinnerd worden dat het die dag van het jaar alweer was door een collega van mij. Hij zei dat het daarom wel rustig zou blijven omdat de winkeliers het te druk hebben om de helpdesk te bellen met eventuele problemen.

Na het besef dat ik deze normaal gesproken zo bijzondere dag helemaal vergeten was, moest ik terug denken aan die tijd waar goede vrijdag nog ergens voor stond. Toen ik nog op de lagere school zat, werd de paasvakantie altijd gebruikt om een zakcentje bij te verdienen. Met al je klasgenootjes werkte je toen in de kassen om begonia plantjes te ‘verspenen’. Dit hielt in dat ze vanuit een piepschuimen bak in de potgrond moest worden verplaatst. De paasvakantie was voor de tuinders een ideale tijd, want dan hadden die koters toch niets te doen.

Die werkweek werd elk jaar afgesloten op goede vrijdag, en dan werd er op de radio altijd de Top 100 aller tijden uitgezonden. Vandaag de dag wordt je doodgegooid met hitlijsten en top dits en top dats, maar destijds had je alleen die unieke lijst. Het spektakel begon altijd om negen uur en ging door tot een uur of zes. De radio stond altijd aan de in de kas, zodat je de lijst der lijsten tijdens het werken niet kon missen. Aan het einde van die week was het werk gedaan. Het verspenen zelf was trouwens vreselijk geestdodend werk, maar je kon er over zeggen wat je wou. Een ding was altijd prachtig om te zien. Als je met het hele team aan het einde van de week was beland, stond de kas vaak helemaal vol met begonia plantjes. Het was dus wel werk waarbij je geleidelijk aan resultaat zag . (Iets wat op een helpdesk in zijn geheel niet mogelijk is om te zien). Een voldaan gevoel werd dan altijd meester van mij als je langs al die plantjes de kas weer uitliep. Van een tuinder heb ik wel eens gehoord dat er in zo’n week twee miljoen van die begonia’s werden geplant. Kijk, dat je daar een onderdeel van was, gaf een goed gevoel.

Na de lagere school zorgde ik er altijd voor dat ik de top 100 aller tijden wel te horen kreeg. Ik kwam er via vrienden achter dat deze lijst ook live werd gespeeld door zes bands die een aantal optredens in West-Friesland gaven. Ook daar ben ik een aantal jaren bij geweest en heb daar zelfs al eens een keertje een blog over geschreven. Vanaf 2003 zend Veronica de lijst overigens niet meer uit. De destijds publieke omroep ging voor zichzelf een zender oprichten en dat doen ze nog steeds met veel succes. Met de wildgroei aan radio zenders wordt er dus vandaag de dag tal van hitlijsten e.d. uitgezonden. Maar hoe je het ook wend of keert. Geen een kan bij mij het ultieme gevoel van de top 100 aller tijden evenaren. Het enige wat mij herinnerd al die mooie tijd is de naam van die dag. Namelijk Goede vrijdag.

Mazzel

45 jaar Andre

Gister was er helemaal een aparte aflevering van De Wereld draait door die over het 45 jarige jubileum van Andre Van Duin ging. Daar hebben Rachel en ik natuurlijk met veel plezier naar zitten kijken. In de 45 jaar heeft hij natuurlijk een enorm grote groep fans verzameld waarvan een paar bekende Nederlanders ook in de aflevering zat. Zij mochten hun favoriete Andre scene opnoemen en die werd dan ook eventjes op de tv getoond.

Toen ik vandaag op de terug weg van Antwerpen naar huis, even terug dacht aan die aflevering van gister, zat ik in mijn gedachte even te graven in al het werk van Andre. Ik vroeg me af waar ik nou het meest om gelachen heb. Tal van scenes kwamen in mijn gedachte op, maar eentje schoot er toch bovenuit. Ik was maar een klein jongetje van ongeveer 9 jaar toen Andre een keer meedeed in een muziek programma op de tv. Daarin ging hij ook een liedje zingen… (zie link hieronder). Ik moest toen in ieder geval huilen van het lachen.

Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=EZOi4Cq0hGg

PS: Als ik hoor dat als mijn moeder op de camping zit en op een zaterdag avond naar de Bingo gaat, kan ik het niet laten om deze link altijd even te bekijken: http://www.youtube.com/watch?v=cNJ-PiSZCtc

Wir haben es nicht gewusst

Met deze uitspraak kwam kardinaal Simonis bij Pauw & Witteman aanzetten. Een zeer opmerkelijke uitlating waarbij ik me afvraag of hij wel weet wat het daadwerkelijk betekend. Deze zin werd namelijk als excuus gebruikt door de Duitsers die na de tweede wereld oorlog “beweerden” van niets te weten wat er zich allemaal in de concentratie kampen had afgespeeld. Iedereen weet dat deze opmerking aangeeft dat je je van de domme houdt. Zelfs Anne Frank, die jaren lang onder gedoken zat, had een vrij goed idee wat er in die kampen gebeurde (heb haar boek zelf gelezen). Helaas heeft ze dat natuurlijk ook later zelf moeten ondervinden.

Toen ik dit verhaal van Simonis zo hoorde, moest ik terug denken aan een les maatschappij leer. In een les werd een keer verteld over de hoeveelheid kindermishandelingen die je vandaag de dag hebt. Iedereen weet dat dit voorkomt, maar exacte cijfers had ik in het algemeen niet. De leraar vertelde toen dat dit extreem vaak voorkomt (weet het exacte cijfer wat hij noemde niet meer). Ik reageerde verbaast en zei : “Ja hoor, dat zou betekenen dat er zo ie zo al 1 a 2 kinderen in deze klas mishandeld worden”. De leraar, die niet verbaast was als ik mijn bek opentrok, keek me ineens streng aan en zei dat dit inderdaad wel eens het geval kon zijn... ik moet hier wel even bij zeggen dat die les over mishandelingen ging, en niet specifiek over seksueel misbruik van die kinderen.

Ik was vreselijk geschrokken.. ik had niet door dat dit zo vaak gebeurde. En met deze achterliggende informatie is het natuurlijk ook begrijpelijk dat het zo vaak fout ging in die Katholieke internaten. Deze kinderen werden opgesloten in van die brainwash scholen waarin ze werden opgevoed door geestelijken die van hun religie geen seks mochten hebben. Als dat niet de kat op het spek binden is, dan weet ik het ook niet meer. Gelukkig leven we vandaag de dag in een seculiere staat en bestaan zulke internaten niet (of nauwelijks) meer. En voor de slachtoffers van die barbaarse internaten hoop ik dat de onderste steen boven komt.

Mazzel

Een nieuwe 'sport'

Het bleek achteraf geen goed idee geweest te zijn van mij om afgelopen woensdag even flink de 1000 meter te gaan zwemmen. Ik had beter naar mijn lichaam moeten luisteren, maar dacht dat ‘die’ zich aanstelde toen ik richting het zwembad reed. Toen ik namelijk op de fiets wilde stappen dacht ik dat ik me niet lekker begon te voelen, maar dacht dat dit gewoon een smoes was om niet dat hele eind af te hoeven leggen.

Toen ik eenmaal gebroken bij het zwembad aan kwam fietsen had er weer een lampje moeten gaan branden, maar ook dit was niet het geval. Ik bleef volhouden dat zodra ik een duik in het water zou nemen, alles weer voorbij zou zijn. En daar leek het inderdaad ook op. “Zie je wel”, sprak ik mijn eigen lichaam toe.”Je stelt je gewoon aan, en was te lui om even te gaan sporten”. De 1000 meter zelf ging lekker (in 17:49), maar daarna kwam pas het besef dat het GEEN goed idee was om het te doen. Een maal klaar met de 1000 meter voelde ik mijn energie gewoon wegstromen. Ik kon nog net de rand van het zwembad halen en heb daar een kwartier op gezeten. Daarna sleepte ik mezelf naar een kleedhokje waar ik weer de eerste 10 minuten alleen maar in heb gezeten. Het leek wel alsof iemand het stroom van me had afgehaald. Ik was helemaal kapot. Zo erg heb ik het nog nooit eerder meegemaakt. Nadat ik een klein beetje was bijgekomen, hoopte ik maar (ja echt), dat ik de fietstocht naar huis zou redden. Ik deed extreem rustig aan en werd nog door een oud omatje ingehaald, maar dat kon me helemaal niet bommen.

Eenmaal thuis aangekomen, zag ik Rachel achter de pc zitten. Ik kon er nog net uitbrengen dat het dus geen goed idee was om te gaan zwemmen, en dat mijn batterijen op empty stonden te knipperen. Ik ging op de bank liggen, maar vanaf toen ging het alleen nog maar meer berg afwaarts. Rachel stelde voor om naar bed te gaan, en dat heb ik dan ook gedaan. Daarin begon ik vreselijk te trillen en duizelig te worden. Kortom, ik was gewoon stront ziek geworden, en het verbruiken van mijn energie in het zwembad, heeft dat proces nog eens extra versneld en niet te vergeten… extra erg gemaakt.

De rest van de week kon ik niet te werk, maar deed wel veel aan een nieuwe sport.. nou ja, dat is als je het naar beneden rennen om de WC te halen, ook een sport noemt. Ik had namelijk een buikgriep onder de leden, en die heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat Erwin Krol de afgelopen paar dagen een enorme hoge druk gebied in de omgeving van Hoorn heeft moeten oppikken.

Vandaag was ik eigenlijk nog niet helemaal hersteld, maar ben toch naar mijn werk gegaan. Maandagen zijn namelijk vaak extreem druk, en ik wilde mijn collega Jeroen niet weer in de steek laten. Gelukkig hoefde ik op mijn werk niet mijn nieuwe sport te beoefenen, wat de nacht ervoor thuis nog wel het geval was. Hopelijk herstel ik de komende paar dagen (maag doet nu nog steeds vreemd en zo), en voortaan luister ik WELDEGELIJK naar mijn lichaam.

Mazzel

Muis software

Vanmiddag had ik een afspraak bij een bekende klant van ons. Hij gebruikt namelijk al jaren ons Nederlandse pakket Di-Store, en zodoende spreek ik hem wel eens via de telefoon. Maar persoonlijk heb ik hem zelf nog nooit gezien. Zulke situaties komen wel eens voor, en ik vind dat dan altijd erg bijzonder. Nu heb ik namelijk een gezicht bij de stem zeg maar, en ga je nadenken of het overeen kwam met hoe ik dacht dat hij er uit zou zien. Dit klopte in dit geval trouwens wel aardig.

Ik moest deze klant bezoeken omdat hij een uitbreiding op het pakket heeft aangeschaft. Jaren lang heeft hij de weegschalen al aangestuurd via het oude vertrouwde Di-Store pakket, maar hij wilde nu ook ons facturatie pakket er aan gaan koppelen. Dus heb ik dat keurig op zijn pc geïnstalleerd en heb ik het natuurlijk uitgelegd hoe het werkt. Daarnaast heb ik zijn factuur layout afgestemd met hoe hij die wilde hebben…. Tot slot had hij nog een vraag. Hij wilde namelijk zijn facturen ook naar een extern facturatie pakket kunnen exporteren. Hij had namelijk een online boekhoud pakket die de naam IMuis had. Dit programma wordt gemaakt door de firma Muis software.

Dus toen ik vertelde dat ik wel contact met ze op zou nemen of het mogelijk is om een koppeling met hun programma te maken, grapte ik wel dat ik niet zeker wist of het bedrijf mijn mailtje wel serieus zou nemen. Jeroen Muis die namelijk informatie navraagt over Muis software. De klant begreep meteen wat ik bedoelde en begon te lachen. “Had je die naam maar eerder geclaimd. Nu kan je hem niet meer gebruiken als je eventueel voor je zelf gaat beginnen.”, grapte de klant terug.

Toen ik in de namiddag terug was op de helpdesk, heb ik Muis software meteen een mailtje gestuurd. Ik was benieuwd hoe lang het zou duren voordat ik antwoord had. En, of ik zo ie zo wel antwoord zou krijgen. Nou de Muis deed zijn naam eer aan, want binnen 10 minuten had ik al antwoord terug. Een complete mail met omschrijving hoe je een koppeling kunt schrijven.

Wat een goed bedrijf. De naam Muis software is in ieder geval in goede handen.
Mazzel

Over de helft

Gister is mijn vijfde cijfer via de mail binnengekomen. En officieel betekend dit dat ik nu over de helft van de cursus zit. De tweede helft beloofd wel de moeilijkste te gaan worden, maar ik zal wel zien hoe het loopt. Tot nu toe heb ik in ieder geval 3 achten en 2 zevens gehaald. Dus die kan ik alvast in mijn zak steken.

Om eerlijk te zijn valt het niveau mij tot nu toe nog mee (klop klop klop). Alleen mijn Online leraar is een vreselijke pietlut. Hij verwacht dat de code die je schrijft bij de opdrachten ook letterlijk zo is als hij het in zijn hoofd heeft zitten. Dit ben ik natuurlijk helemaal niet gewent. Het eindresultaat is altijd het belangrijkste bij programmeer klussen die ik op het werk doe. En hoe ik daar kom, en of het wel netjes opgebouwd is, telt dan helemaal niet mee. Er is ook niemand die dat controleert natuurlijk. Zolang het programma maar doet wat er van hem gevraagd wordt.

Dus is misschien het netjes programmeren achteraf de grootste uitdaging bij deze cursus gebleken. Ik lever altijd keurig mijn code in wat dan ook daadwerkelijk doet wat er verwacht wordt, maar krijg dan regelmatig response terug dat het netter of beter moet. Nu ben ik daar enigszins blij mee, want dit facet heb ik (zoals ik al eerder omschreef) nooit kunnen leren, maar het is wel mega frustrerend. Bovendien wordt de cursus natuurlijk steeds ingewikkelder, en kan je op duizend manieren naar Rome komen (als je begrijpt wat ik bedoel). Het anticiperen wat de leraar nu daadwerkelijk van me verwacht, wordt steeds moeilijker…

De komende twee weken ga ik vier hoofdstukken uit het lesboek lezen en daarna pas komt opdracht nummer zes. Ik ben vreselijk benieuwd wat ik nu allemaal weer te leren krijg.

Mazzel

Voor Pampus liggen

Na een drukke werkweek, leek het ons wel een goed idee om met zijn drieën weer eens een biosje te pakken. Omdat we daarna nog wat in de stad wouden gaan drinken, moesten we verplicht de vroege voorstelling pakken, want anders waren we nooit voor twaalf uur meer in een kroeg binnen. Maar dat probleem is, als het goed is, binnenkort voorbij. Want ik heb er vertrouwen in dat de meeste Horinezen woensdag voor een NO SHUT partij gaan stemmen. En zodoende wordt dan die belachelijke regel weer terug gedraaid. Deze maatregel haalde trouwens helemaal het tv programma 1 vandaag, waarbij het duidelijk werd dat de PVDA (die ook voor de 12uurs regeling is) de plank volledig misslaat.

Maar genoeg daarover nu. We zijn naar de film Percy Jackson : The lighting thief geweest. Het was een gave film die over de Griekse mythologie ging. Percy was namelijk een half god, net zoals Hercules zeg maar. Aanvankelijk wist hij dat helemaal niet, maar daar kwam hij op een gegeven ogenblik heel snel achter toen hij door een vreselijke monster werd aangevallen. Dat monster dacht dat hij dus die lighting thief was, maar voor de rest stel ik voor dat je de film zelf gaat bekijken. Hij is zeker de moeite waard.

Daarna zijn we dus met de trein weer terug gereisd naar Hoorn en kwamen we al om 10 uur in het café aan. Daar hebben we nog even lekker na zitten kletsen en genoten van een drankje…Daar waar ik overigens helemaal niet zo goed meer tegen kan. Vandaag kwamen we namelijk om 2 uur pas ons bed uit. En daarna hebben we alleen maar op de bank gehangen. Kortom, ik heb het eiland Pampus nog nooit gezien, maar ik lag er vandaag wel voor.

Mazzel

De prins op de heuvel

Een jeugdsentiment mysterie (want zo kan je het wel noemen) van ongeveer 25 jaar oud is vorige week eindelijk opgelost. Van kinds af aan volgde mijn zus en ik diverse (tekenfilm) series waarbij we vaak te weten zijn gekomen hoe de verhalen afliepen. Op eentje na dan. Want de spik splinter nieuwe video recorder van destijds, kon er niets aan doen dat de tv programmering van die middag ineens veranderd werd. Daardoor stond de allerlaatste aflevering van de tekenfilm serie Candy Candy niet op de band toen we weer thuis kwamen, en hebben we dus nooit geweten hoe het verhaal nu uiteindelijk afliep.

Ondanks dat deze serie eigenlijk meer voor meisjes bedoelt was, slaagde het verhaal er toch in om bij mij de status jeugdsentiment te krijgen. Dit kwam omdat toen de eerste afleveringen werden uitgezonden ik maar een jaar of 10 was. Bovendien greep het verhaal me aan omdat de hoofdpersoon nou niet bepaald een makkelijk leven had. Ze werd vaak gepest en het overlijden van haar beste maatje Antony maakte een diepe indruk op mij als kind zijnde.

Met de komst van Youtube heb ik dus eindelijk kunnen achterhalen hoe het verhaal nou afliep. En dat was even wat meer ‘werk’ dan het bekijken van die ‘laatste’ aflevering. Ik kwam er via youtube en wikipedia namelijk achter, dat de serie uit veel meer afleveringen bestond dan dat de KRO destijds had aangekocht (en in het Nederlands heeft laten inspreken). In Nederland zijn er maar 52 afleveringen uitgezonden, terwijl er in totaal maarliefs 115 van zijn gemaakt. Dus zelfs al hadden mijn zus en ik die laatste aflevering destijds gezien, dan nog had het een extreem open einde gehad.

Waarom de KRO alleen de eerste 52 afleveringen heeft aangekocht is overigens niet duidelijk geworden. Het kan zijn dat dit aantal vrij normaal was in die tijd , want dan heb je namelijk precies een jaar aan afleveringen op de plank liggen (als je er elke week eentje uitzend). Dit (eigen) idee kan kloppen, want de tovenaar van oz bestaat namelijk ook uit 52 afleveringen. Het kan ook zijn dat de KRO dit gedaan heeft omdat de serie in een later stadium wat serieuzer werd. Candy werd steeds volwassener en de serie kreeg soms meer weg van een soap achtig iets, dan dat het op een echte kinder tekenfilm leek. Zo werd in het verhaal namelijk duidelijk verteld hoe de eerste wereld oorlog was uitgebroken. Een vriend van haar (die gast met die bril) komt daarin ook om het leven.

In anderhalf jaar tijd, heb ik mezelf door de resterende afleveringen heen ‘geworsteld’. Dat deed ik natuurlijk als ik toe was aan een jeugdsentiment moment en die komen meestal als ik een extreem zware werkdag achter de rug heb gehad. Afgelopen week was het zover. Toen bekeek ik namelijk de allerlaatste aflevering. En die sloot het verhaal naar mij mening echt goed af ook. Ze komt er in die aflevering namelijk achter wie die geheimzinnige oom Willem nu is, die haar destijds had geadopteerd. Maar het aller belangrijkste hebben ze tot de laatste 10 minuten bewaard. Dan komt ze er pas achter wie die prins op de heuvel nu daadwerkelijk was….

Mystory solved…. Mazzel

De eerste plak

Svens eerste gouden plak is binnen. Ik kneep hem echter wel, want toen hij als een van de eerste favorieten ‘slechts’ 6:14 op de klok neerzette, was ik er helemaal niet zeker van of dit wel genoeg was. Hij steefde namelijk af op een tijd van 6:11 / 6:12, maar de laatste paar rondjes gingen erg zwaar en klokte hij zelfs dertigers. Toen kwam er ook nog een Koreaan die maar 2 en een halve seconde langzamer was dan Sven. Maar gelukkig lukte het de overige concurrenten stuk voor stuk niet om ook maar in de buurt van die 6:14 te komen.

Afgelopen zaterdag, toen dus de Olympische vijf kilometer werd afgelegd, was ik trouwens in het zuiden. Yvette vierde haar verjaardag en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Het was weer een gezellige dag en ik heb met veel bekenden gesproken die ik al een tijdje niet gezien had. Het schaatsen hield ik natuurlijk wel in mijn achterhoofd. Ik wist dat het om 21:00 uur zou beginnen en daarom besloot ik om 20:00 uur weer uit zuid Limburg te vertrekken. De eerste paren zou ik dan gewoon in de auto op de radio volgen. Hopelijk zou ik dan, als Sven op de baan moest verschijnen, al thuis zijn. Maar helemaal zeker daarvan kon ik natuurlijk niet zijn.

Om 20:00 uur vertrok ik dus bij de verjaardag en reed op de snelweg meteen een sneeuwstorm(pje) in. Op de A2 richting het noorden, heb je tot aan Eindhoven helemaal geen verlichting. Dit is normaal gesproken niet zo erg, maar met sneeuw erbij had ik liever toch straat verlichting langs de snelweg gehad. Het eerste uur van de terugreis, had ik gewoon mijn MP3tjes opstaan. Maar bij de tijd dat het negen uur was, zette ik de radio toch op 1, want ik had op het internet gelezen dat die zender de Olympische vijf ging uitzenden. Al luisterend naar de eerste eindtijden, viel me ineens op dat er een man half op de weg lag (half op de rechterrijstrook en half op de vluchtstrook). Ik schrok me wezenloos, en gaf een ruk aan het stuur. Gelukkig reed er links van me helemaal niemand, anders had ik zo tegen die persoon aangezeten. Op het laatste moment kon ik zien dat het geen man was, maar een Carnavals pop, die waarschijnlijk van een wagen was afgevallen. Maar bij die tijd was ik al zo geschrokken dat mijn hart in mijn keel bonsde. Na een minuut of 5 was ik weer bijgekomen, en overheerste vooral de opluchting dat er niets ernstig gebeurd was. Toen kon ik ook weer van het schaatsen genieten.

Ik reed Hoorn net binnen, toen het 10de paar op het ijs verscheen. Sven moest in rit 11, dus het zag er nog steeds naar uit dat ik hem op de tv zou kunnen gaan zien. Eenmaal het huis binnengestoven, zette ik natuurlijk meteen de tv aan. En ja hoor. Daar stond Sven net klaar om te gaan beginnen. Ik had het dus op de seconde na goed getimed…

Mazzel

Het mysterie .... deel 2...

Ruim drie jaar geleden startte ik een blog reeks over mysteries. Die eerste blog (zie : http://jeroenmuis.blogspot.com/2006/12/het-mysterie.html ) ging over het witte sokken mysterie. In dat blog vertelde ik dat ik misschien nog wel eens terug zou komen om andere mysteries te bespreken, maar dat is er tot nu toe dus nog niet van gekomen. Afgelopen week, schoot er eentje te binnen, en vandaar dat ik die nu even wil omschrijven.

Deze keer ga ik het over het schoonmoeder mysterie hebben. Je hoeft de radio in de middag maar op Veronica te zetten, of de schoonmoeder moppen vliegen je om je oren. Ik vraag me af of de soep echt zo heet wordt gegeten, of dat dit fenomeen op een of andere manier in ‘moppenland’ is ontstaan. Persoonlijk ken ik eigenlijk maar 1 persoon die openlijk er voor uitkomt dat hij een enorme hekel aan zijn schoonmoeder heeft. (Voor zijn veiligheid zal ik zijn naam maar even niet noemen). Maar voor de rest ken ik helemaal niemand die dit met mij heeft gedeeld. Dit kan natuurlijk betekenen dat ze gewoon hun mond daarover houden. Dat zou ervoor zorgen dat het compleet onduidelijk is of er daadwerkelijk een ‘schoonmoeder probleem’ bestaat. Maar misschien verraad het spreek woord : Waar rook is, is vuur, wel dat er weldegelijk een schoonmoeder probleem is (waarbij de moppen de rook is zeg maar). Misschien heeft de wetenschap al hiernaar onderzoek gedaan, maar dat heb ik in ieder geval niet kunnen vinden. Als dit niet het geval is, is het misschien een goed idee om dat juist wel een keertje te onderzoeken. De kans is klein dat een (echte) wetenschapper dit leest en dan ook daadwerkelijk beslist om dit te doen, maar je weet maar nooit.

Om eventuele speculaties over mijn eigen ‘schoonmoeder probleem’ meteen in de kiem te smoren, kan ik je verzekeren dat ik goed met haar kan opschieten. Laatst nog, toen Rachel op een middag plotseling niet met haar kon gaan Squashen, nam ik graag haar plaats in. Samen met mijn schoonmoeder hebben we dus flink staan meppen (met het racket tegen de bal wel te verstaan). Ik bedacht me later : ‘Laat Rob van Someren het maar niet weten. Voordat je het weet verzint hij er een mop over.’

Mazzel

Een glibberig weekje

Afgelopen maandag ging ik voordat ik naar mijn werk ging, eerst nog even wat staan tafels wegbrengen. Die hadden we namelijk op Rachels verjaardag gebruikt. Ik had ze keurig in de auto neergelegd en verwachte helemaal niet dat de wegen zo erg glad zouden zijn. Er lag natuurlijk wel sneeuw, maar dat lag er wel meer deze tijd.

Nee afgelopen maandag werd het ons landje duidelijk hoe onze wegen eruit kunnen zien als er geen strooizout zou bestaan. Toen ik namelijk bij ons de straat uit reed, kwam ik meteen op een soort ijsplaat terecht. De weg was in zijn geheel niet meer te zien. Alleen een ijsweg waar Sven Kramer waarschijnlijk op zou hopen dat die in Vancouver zou liggen. Harder dan 20 a 30 kilometer per uur kon je er niet op rijden, want dan gleed je auto gewoon naar de zijkant van de weg. Al snel stond ik in de file die tot aan de binnenstad stond. Voor me reed een grote Connection bus waarvan je elke keer de achterkant zag wegglijden als hij weer gas moest geven. Uiteindelijk kwamen we bij het stoplicht terecht maar wat we niet konden weten bleek dit het eindpunt van de bus te worden. Toen het stoplicht op groen sprong, gaf de chauffeur wel gas, maar hij kwam helemaal niet meer vooruit. De achterkant gleed helemaal weg naar de rechter kant. Gelukkig stond er niemand naast de bus voor rechtsaf, anders had de bus daar frontaal tegenaan gegleden. Op dat moment begon ik het zelfs een beetje eng te vinden. Ik ben maar linksaf geslagen, want de bus blokkeerde de rechtdoor rijbaan compleet. Die dag heeft het in totaal 2 uur geduurd om de staan tafels naar de andere kant van de stad te brengen en naar mijn werk te rijden. Ik had mijn collega’s voor de zekerheid even gebeld, want misschien waren die wel ongerust geworden.

Afgelopen woensdag was het weer zo’n dag. Dit keer was de sneeuw wel verdwenen, maar had het geregend op het nog bevroren wegdek. Ik zou die dag de Knight naar de garage brengen, omdat die APK gekeurd moest worden. Bij de eerste bocht gleed ik al een metertje weg, zodat ik meteen met de feiten werd geconfronteerd. Ik naam aan dat het op de provinciale weg wel beter zou zijn, maar dat was dus niet het geval. Daar was het nog gladder op dan in de stad zelf. Kortom, we konden weer maximaal 30 rijden. Ik kreeg van de garage een leen auto mee, en daarmee kon ik naar mijn werk toe gaan glibberen. Dat is dus helemaal eng, want je eigen auto ben je dan nog wel gewent. Maar hoe die leenauto reageerde op de gladheid, kon ik natuurlijk niet weten. Gelukkig ging alles goed, al was ik wel (uiteraard) veels te laat op mijn werk. Maar veiligheid gaat natuurlijk boven alles.

Mazzel

De demonstratie

Het vroor 9 graden toen ik van de week buitenstond te wachten op een collega. Ik was namelijk in de ochtend naar hem toe gereden en samen zouden we met zijn auto van de zaak dan naar het hoofdkantoor rijden van een grote supermarkt keten. We hadden om half acht bij hem thuis afgesproken, maar ik was een paar minuutjes te vroeg. Vandaar dat ik daar stond te blauwbekken. Mijn collega vroeg zich af waarom ik niet even had aangebeld, maar ik wilde zijn overige familie leden niet wakker maken. Want misschien sliepen die om half acht nog.

Toen we eenmaal in de auto zaten, zette hij de kachel even lekker hoog, zodat de min negen graden vorst weer uit mijn lijf kon wegtrekken. Samen vertrokken we richting het zuiden van het land, want daar stond het hoofdkantoor van deze supermarkt keten. Doel van deze dag was het demonstreren van mijn presets programma (daar waar ik al eens een weblog over geschreven heb). Het viel gelukkig mee met de files, zodat we ruim op tijd op de bestemming aankwamen. Daar heb ik mijn ogen uit gekeken. Het ongelofelijk grote terrein maakte diepe indruk op mij. Vrachtwagens reden af en aan, en konden in wel zestig van die terminals worden volgeladen. Toen we ons bij de balie hadden ingecheckt, duurde het zeker 10 minuten wandelen voordat we bij de ICT afdeling op het terrein waren aanbeland. Dat was dus weer even blauwbekken, maar de ICT mannen hebben ons meteen een overheerlijk kopje koffie aangeboden, zodat we de kou(ik dus voor de tweede keer), weer snel waren vergeten.

Na een kortstondig verhaaltje over hoe het met de supermarkt filialen in het algemeen ging, vertrokken we richting de ICT ruimte. Ook daar keek ik weer mijn ogen uit. In een enorme kamer stonden allerlei computers die ongetwijfeld het zenuw centrum van het bedrijf was. Er hingen ook van die mega schermen aan de muur met onder andere de kaart van Nederland daarop. Die werd waarschijnlijk gebruikt om de bevoorrading van al die filialen goed te laten verlopen.

Op een server pc werd mijn presets programma geïnstalleerd, en begon mijn collega eerst met een standaard verhaaltje. Dit bestond uit waarom het programma gemaakt is, een wat het allemaal globaal kan. Hoe het inhoudelijk werkte, mocht ik zelf vertellen. Dus dat was natuurlijk erg leuk om te doen. Ik heb het idee dat de ICT man die bij de demonstratie aanwezig was, het wel een handig programma vond. Al met al dus een geslaagde demonstratie leek mij zo.. Hoe dit nu verder uitpakt, omschrijf ik misschien nog in een vervolg blog.

Mazzel

1+1 = Super

Veel films zijn natuurlijk op fictie gebaseerd. En daar is de film 2012, waar Rachel, Ramon en ik een paar maanden geleden heen waren geweest, er ZEKER eentje van. Toch kun je nuttige dingen leren van een film vol fictie. Aan het einde namelijk, toen de mensheid compleet ten dode was opgeschreven, riep een van de hoofdrol spelers de volgende zin door de intercom. ‘Op het moment dat wij elkaar als mensen niet meer helpen, dat is het moment dat we ophouden om mensen te zijn. Dan pas zijn we ECHT uitgestorven’.

Ik zat aan die zin te denken toen ik op de radio naar radio 555 zat te luisteren. Een haastig opgezet programma moest miljoenen ophalen voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. De meest grote radio concurrenten sloegen de handen ineen en verzamelde zo veel mogelijk geld bij elkaar. Tussen 12 en 2 zat zelfs een duo DJ’s die (zowaar ik heb begrepen) elkaars bloed wel konden drinken. De een was baas van een radio station en heeft de ander een keer op staande voet ontslagen. Maar het maakte die dag niet uit. Ze hadden kennelijk geluisterd naar de fictieve man uit een drama film waarvan een klein beetje toch was uitgekomen. Niet het einde van de wereld, maar wel het einde van een slordige 150.000 mensen.

‘Zijn we echt mensen?’, vroeg ik me af toen ik van een klant bezoek weer terug reed naar de zaak. ‘Ja, dat zijn we’ concludeerde ik. We komen voor elkaar op als het er echt op aan komt. Er is hoop voor de mensheid dat er ooit wereld vrede komt. De ultieme droom die (bijna) iedereen ooit hoopt mee te maken.

Maar zelfs met een wereld waarin geen oorlog meer is, kan een ramp zoals deze natuurlijk toch gebeuren. Het is hard, maar de natuur heeft geen gevoel en al helemaal geen medelijden. Ongelukken en rampen zullen altijd plaats vinden. Daar zit geen plan achter, of motief. Dat is nou eenmaal het leven. Het is hoe we daar mee omgaan wat ons uiteindelijk mensen maakt.

Je voelt waarschijnlijk nu als lezer van mijn blog een John Lennon moment opkomen, maar dat heb ik al een keertje in een ander blog gedaan. Nee, ik sluit af met weer een fictie moment uit de laatste Superman film. We kunnen natuurlijk wel blijven fantaseren dat de mensheid geholpen wordt bij rampen zoals in Haïti. Zie : http://www.youtube.com/watch?v=IexEzk6TTSY hoe Superman een vliegtuig ramp weet te voorkomen. Het is natuurlijk niet echt. Want superman bestaat niet, maar een hele boel mensen die gezamenlijk opkomen voor de medemens.. Die kan je , als je ze bij elkaar optelt, misschien toch met een klein supermannetje vergelijken.

Mazzel