Surviving disaster

Wat moet je doen als je vliegtuig wordt gekaapt? Of als er een enorme brand uitbreekt in het kantoren complex waar je werkt? Nou, dat had je kunnen weten als je de nieuwe serie Surviving disaster volgt waar Discovery Channel vorige week mee is begonnen.

Toen ik de voorstukjes van deze nieuwe serie zag, was ik meteen geïnteresseerd. Dus toen de eerste aflevering werd uitgezonden, zat ik voor de buis om naar de tips van voormalig Navy seal Cade Courtley te luisteren. En ik werd niet teleur gesteld. Hij ging in deze eerste aflevering, letterlijk alles op detail in wat je moet doen als je vliegtuig gekaapt wordt. Van hoe je het beste de terroristen moet overmeesteren, tot het zelf landen van het toestel voor het geval de piloten de kaping niet hadden overleefd. En dat alles moest allemaal nog in een rap tempo gebeuren ook, want volgens Cade duurt het in Amerika niet lang voordat een F16 je gekaapte vliegtuig neerhaalt. Of het ook allemaal realistisch was wat hij de kijkers voorschotelde, weet ik niet. Maar kwaad om een keertje naar zijn programma te kijken, kan het zeker niet.

Hij begon het programma trouwens extreem overtuigend. Hij stelde zich eerst netjes voor en verklapt daarna dat hij je leven gaat redden. Dan wordt het scenario omschreven en kan de aflevering beginnen. Vanavond is het trouwens weer zover. Dan ontploft er iets in een kantoren complex waar jij eventueel aanwezig kunt zijn. Of het een terroristische aanslag is of een ongeluk, dat weet ik nog niet. Maar daar kom ik om 21:35 wel achter als Cade bij mij de huiskamer binnen stormt.

Mazzel

Afzwemmen

In april waren Rachel en ik erbij toen Tijn voor zijn A diploma moest afzwemmen (zie: http://ratelenderachel.blogspot.com/2010_04_01_archive.html ), dus waren we erg verbaast dat we een paar maanden daarna een telefoontje kregen dat hij al op mocht voor zijn B diploma. Weer wilde we dat natuurlijk meemaken, dus reisden we af naar Purmerend.

Het was nog even de vraag of we op tijd zouden komen. Rachel moest in de ochtend namelijk in Amsterdam zijn, en zou, als ze met het openbaar vervoer van Amsterdam naar Purmerend terug zou reizen, te laat komen om het afzwem spektakel te zien. Om toch beide bezoekjes mogelijk te maken, haalde ik haar bij het centraal station op met de Knight en reed daarna terug naar Purmerend. We zaten net keurig en wel toen een enorme grote hoeveelheid kinderen keurig aan het publiek werd voorgesteld. Hand in hand liepen ze, onder het gebulder van Viva Hollandia, een rondje om het bad. Het was namelijk de dag voor de grote WK finale, en niemand kon toen weten dat die hopeloos zou mislukken. Hoe dan ook, de kinderen deden allemaal flink hun best. Ook Tijn natuurlijk. Ik had begrepen dat het hekel punt voor hem het onderwater zwemmen was. Dan moet je tegenwoordig door een gat heen zwemmen, zoals Rachel en ik dat ook bij Moniek hadden gezien. Kinderen vinden dit onderwater zwemmen(ik vond dat vroeger zelf ook) het meest vervelend. Gelukkig kwam dit onderdeel al snel, zodat hij daarna wat op adem kon komen. Voor de rest zwom Tijn de opdrachten zonder enige problemen, dus hadden we al snel het gevoel dat de diploma in de pocket zat.

Op de terug weg naar huis, moest ik even terug denken aan de keren dat ik zelf moest afzwemmen. Destijds had je geen leraar die met een portable microfoontje de gehele menigte kon toespreken. Je had geen opkomst nummer en ook geen gat waar je door heen moest zwemmen. Bij ons was gewoon een lijn(tje) op de bodem geverfd, en als je die pas zag, mocht je pas omhoog. Zowaar ik weet werden er ook niet zoveel foto’s gemaakt. Tijn kan straks als hij groot is, een compleet foto boek bekijken met foto’s die bij zijn A en B diploma zijn gemaakt. Maar toch heb ik ook een bijzonder aandenken aan mijn afzwemmen. Voor het behalen van onze (mijn zus en mijzelf) D diploma, heeft mijn vader destijds film opnames gemaakt. Het was toen wel zonder geluid, maar toch. Je kan hierop een blond Jeroentje zien die waarschijnlijk net zo zenuwachtig was als Tijn laatst.

Mazzel.

De kip of het ei

In mijn vorige weblog had ik het over negatief nieuws wat ik op het internet had gelezen. Vandaar dat ik in deze blog even wat tegengas wil geven. Ik wil ook even wat melden wat wel leuk (en interessant) is.

Op NU.NL las ik dat wetenschappers een eeuwen oud vraagstuk hebben opgelost. Een standaard vraag wie er nu eerder was. De kip of het ei…. Wetenschappers beweren dat de kip er toch weldegelijk eerder was (http://www.nu.nl/wetenschap/2292519/kip-kwam-echt-ei-.html). Dit beweren ze omdat ze onderzoek hebben gedaan naar het eiwit in de eieren. Toch kan je, als je in zo’n kip en ei discussie terecht komt, twee kanten op. Het hangt namelijk van de vraag stelling af.

1) Wie was der eerder? De kip of het ei ? --> Als je eieren in het algemeen bedoelt, wint de ei het van de kip. Dino’s lagen namelijk ook eieren, en die leefden miljoenen jaren eerder dan de kip.
2) Wie was der eerder? De kip of het KIPPENEI? --> De kip dus. Als we de wetenschappers moeten geloven natuurlijk.

Mazzel.

69 dagen

Als ik zo af en toe het nieuws volg, gebeurd het wel eens dat mijn maag compleet omdraait. Dat ik me dan afvraag wat sommige mensen wel niet allemaal bezielt, en hoe dom ze kunnen zijn. Dit gebeurde laatst ook weer een keer. Ik las dat verdachte Benno L. zeven jaar gevangenis straf had gekregen voor het plegen van ontucht met 57 meisjes en 3 pogingen tot verkrachting.

Vol ongeloof las ik dit bericht op internet dat de rechter dus (maar) zeven jaar had gegeven en dat de verdachte van de 57 ontucht handelingen er maar voor 37 werd gestraft. De drie pogingen voor aanranding was volgens de rechter helemaal niet bewezen. Maar de meest krankzinnige beslissing van de rechter was toch wel dat hij TBS niet noodzakelijk vond omdat hij de kans op herhaling erg klein schatte………. Toen ik dit las. En ik was al ondersteboven van het feit dat hij MAAR zeven jaar kreeg, vervloog al mijn hoop in de Nederlandse rechtstaat. Wees nou eerlijk. Ben je, als je zo’n beslissing maakt, niet mega krankzinnig? Dat zou het zelfde zijn dat ik 37 keer door rood rij, en daarvoor voor de rechter moet verschijnen , dat de rechter dan zegt: ‘Nou, ik denk niet dat mr Muis het nogmaals zal doen”. Ik vraag me werkelijk af, als die rechter s’avonds na een dag hard werken in de spiegel kijkt, hij daadwerkelijk denkt dat hij de juiste beslissing heeft genomen. Persoonlijk kan ik me dat niet voorstellen. Ik hou het er maar op dat hij de grootste blunder in zijn carrière zojuist heeft begaan, anders verdwijnt mijn vertrouwen in de rechtstaat volledig.

Ik kom nog even terug op die zeven jaar cel. Het moet toch duidelijk zijn dat deze persoon extreem veel leed heeft veroorzaakt. Waarschijnlijk dus bij 60 meisjes, maar onze pientere rechter denkt dat het er maar 37 geweest zijn. Maar oke, laten we het er op 37 houden. Een persoon kan alleen veroordeelt worden over de bewezen feiten. Al dat leed bij die meisjes, en bij hun familie leden. Dat kan je je haast niet voorstellen… Dat zal die mensen hun hele leven achtervolgen. Veel van die mensen zullen daar misschien jaren lang psychische klachten aan over houden. En wat doet de rechter? Die geeft deze crimineel 69 dagen gevangenis straf per meisje. Dat is kennelijk wat een kind waard is in Nederland.

Mazzel

De Kanaries

De confrontaties van de wk’s in 94 en 98 tussen het Nederlands elftal en het elftal van Brazilië, zit nog zeer vers in mijn geheugen. Ik weet nog precies waar ik was toen de gele kanaries van het reusachtige voetballand Nederland dus tot twee keer toe naar huis hadden gestuurd. In 94 was ik in een grote tent in een park waar we naar de wedstrijd keken. En in 98 was ik met Ramon naar de kroeg gegaan. Ik zag er toen al als een berg tegen die wedstrijd op. Met alleen de ervaring van de uitschakeling vier jaar eerder, was het al een klein traumaatje. Toen in 98 de geschiedenis zich herhaalde, was de trauma compleet. Daarna zijn we de kanaries niet meer op ons pad tegen gekomen, tot nu toe dan. Toen ik hoorde dat, als Nederland in de kwart finale zou komen, dat de kanaries ons weer daaro zullen opwachten, werd ik al zenuwachtig. Wordt het drie keer is scheeps recht? Gaan we ze eindelijk een keertje verslaan? Deze vragen houden me al sinds maandag avond bezig.

Maar dat zal niet makkelijk worden. De kanaries zijn in vorm… Waarschijnlijk zijn ze nog nooit zo geel geweest als nu. Onze bonscoach gaf aan dat het Braziliaanse team waarschijnlijk nog sterker is dan dat de meeste mensen al over ze denken. Een voetbal reus die nog in vorm is ook.. Dat lijkt een onmogelijke missie te worden. Maar we moeten de hoop niet opgeven. David wist ook (agains all odds) van Goliath te winnen. Ik verbrak ook Marks record op de 1000 meter, terwijl de kans daarop extreem klein was. Kortom, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Hoe dan ook…. Ik ben de gehele week al van slag. En dat zal zijn hoogtepunt bereiken als de wedstrijd begint. Of we gebraden kanaries krijgen of niet, kan ik nu nog niet weten. Maar er komt toch een mega drankavond als het WEL gebeurd…. Dat wil je niet weten.

Mazzel

De Optie kroeg

Afgelopen weekend was Rachel met Expreszo weg vanwege het jaarlijkse Expreszo weekendje. Zodoende had ik weer het rijk alleen. Een ideale gelegenheid om met Ramon maar weer eens een drank avond te houden. Ooit hadden we afgesproken dat we dit eens in de drie maanden zouden doen, maar de laatste jaren mogen we blij zijn als we er 1 a 2 “vieren”.

Ik zat op mijn werk alvast even na te denken over de drankavonden in het algemeen. We houden deze traditie nu al een jaar of 13 levend, en daarin is dan natuurlijk ook erg veel gebeurd. Zo hadden we in de tijd dat we nog een kroegen tocht hielden, een Optie kroeg en een Depri kroeg. Hoe dat zo ontstaan is weet ik niet meer, maar het idee werkte als volgt. Als we in de Optie kroeg zaten, moesten we onszelf helemaal de hemel in prijzen. Wij waren dan perfect en we konden niets fout doen. Maar als we in de Depri kroeg zaten, dan moesten we ons zelf helemaal de grond in trappen. Het leven was dan compleet waardeloos en niets was natuurlijk die week zo gegaan als het moest zijn. Je moest dit dan natuurlijk allemaal over jezelf zeggen , en dat leverde extreem grappige momenten op. Bovendien werkte het soms als een therapeutische behandeling. Dit omdat je op dat moment actuele situaties op een grappige manier bekeek.

Helaas is op een gegeven ogenblik deze traditie gestopt. Dit kwam omdat de Optie kroeg destijds failliet is gegaan. Zodoende hadden we dan alleen nog maar een Depri kroeg, en dat kan natuurlijk niet. Het systeem moet wel in ballans blijven natuurlijk. We hadden natuurlijk een nieuwe Optie kroeg kunnen aanwijzen, maar dat hebben we nooit gedaan. De drankavonden gingen we natuurlijk ook steeds meer bij Ramon thuis vieren. Met, inderdaad, de fles Aphelkorn en de camera erbij.

Ter ere aan deze Optie kroeg leek het me leuk om deze blog met de volgende link af te sluiten.. http://www.youtube.com/watch?v=-FeYat9wuyU .Een beter filmpje kon ik me echt niet voorstellen.

Mazzel

De politieke arena

Aan het verkiezings “geweld” van de afgelopen paar maanden, is nu gelukkig een einde gekomen. Dit onderwerp hield Nederland al sinds de gemeenteraads verkiezingen (in maart) bezig, en het hoogte punt was dus afgelopen week. Persoonlijk heb ik me doodgeërgerd aan die nationale debatten op tv. Het lukte me nooit om er eentje helemaal af te kijken, zonder dat ik het idee had dat ik naar een stel kleuters zat te kijken. Het “moddergooi” kaliber is (denk ik) nog nooit zo hoog geweest als bij deze verkiezingen, maar daar kan ik natuurlijk naast zitten. Het was in ieder geval iets wat mij deze keer nogal opviel. Aan de uitslag van de verkiezingen viel me ook wat zaken op.

1) Nederland heeft (gelukkig net op tijd) kennelijk door dat de economie wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Dit liet Nederland blijken door de VVD voor het eerst in de geschiedenis, de grootste partij te maken.

2) Nederland toonde ook aan dat het immigratie verhaal een belangrijk onderwerp is. Anderhalf miljoen mensen stemde op de PVV omdat die over dit onderwerp een uitgesproken mening heeft. Je kunt nu misschien concluderen dat Nederland anderhalf miljoen racisten rijk is, maar zover wil ik niet gaan. Ik denk persoonlijk dat veruit de meeste mensen die op de PVV hebben gestemd, vinden dat Nederland wel een keer genoeg aan immigratie gedaan heeft. En dus geen persoonlijk haat (of angst) voor immigranten heeft.

3) Nederland toonde ook aan dat het na acht jaar Balkenende wel weer eens wat anders wil. Ik kan me dit eerlijk gezegd wel een beetje voorstellen. Voor de persoon Balkenende vind ik het vreselijk. Ik zal nooit op het CDA stemmen, en vind dat hij in die acht jaar zeker ook steken heeft laten vallen. Maar deze afstraffing had hij nu ook weer niet verdient. Hij stond er wel al die acht jaar. En ik ben er van overtuigd dat hij flink zijn best heeft gedaan om van Nederland een beter land te maken. Ik vond het daarom van Mark Rutte ook vreselijk top dat hij de oud CDA leider voor zijn werk had bedankt. Ook al was hij het lang niet altijd met hem eens, dit toont wel aan dat je respect voor je medemens hebt.

4) Nederland is ook een verdeelt land. Het vormen van een coalitie zal de komende tijd extreem moeilijk worden. Hopelijk lukt dat de komende tijd wel, want ik heb geen zin in nog een ronde verkiezings geweld….

Mazzel

Redmond O'Hanlon

Redmond was een van de kleurrijke personen aanboord de Clipper De Stad Amsterdam, die de reis van Darwins schip The Beagle uit de negentiende eeuw opnieuw maakte. Aan die reis, die een slordige negen maanden in beslag nam, is vorige week een einde gekomen. In 35 afleveringen werden de belevenissen van de wetenschappers en de bemanning zo persoonlijk verteld, dat ik afgelopen zondag gevoel had alsof ik afscheid moest nemen van een paar goede vrienden. Naast dat ze wilden weten wat Darwin voor impact heeft gehad op de plaatsen waar hij geweest was, wilde ze ook de huidige stand van zaken weten omtrent het milieu. Vooral de laatste aflevering moet een waarschuwing richting de toekomst zijn, dat als we op deze manier door blijven gaan met vervuilen, onze leefomstandigheden in de komende jaren behoorlijk zullen verslechteren.

De persoon die ik waarschijnlijk het meeste ga missen is dus Redmond O'Hanlon. Als vaste bemanningslid kon hij veel over Darwins werk vertellen. Darwin is een van zijn grootste helden en hij heeft daarom ook diverse boeken over hem geschreven. Zelf kwam hij uit een extreem religieus gezin, waar de naam Darwin een scheld woord was. Toen hij een jaar of 14 was, las hij, onder de lakens met een zaklamp aan, voor het eerst Darwins boek. Hij was meteen verkocht, en besefte dat deze verklaring (van hoe de diversiteit van het leven is gevormd ), veel logischer was dan die van de scheppings mythes. Redmond herhaalde in de serie maar al te vaak hoe hij onder die lakens een nieuwe held had ontmoet. En ook, dat als zijn vader hem had betrapt, hij waarschijnlijk een zwaardere straf zou hebben gehad dan in het geval hij een porno blaadje zat te bekijken.

Redmond kon trouwens ook zo een persoon zijn uit mijn weblog over die kindermishandelingen in die internaten. Of hij zelf sexueel misbruikt is, verklapte hij niet. Maar hij vertelde er wel bij dat de stok, waarmee de kinderen geslagen werden, bij elke nieuwe klas telkens maar weer een paar maten groter was. In totaal heeft hij vijf jaar bij een psychiater rond gewandeld om over zijn vreselijke jeugd te praten, maar zowaar ik nu weet, heeft hij dat van zich af kunnen zetten.

Redmond, het gaat je goed jongen… Ik zal je missen. Hopelijk zie ik je ergens nog een keertje terug in een tv programma of zo.

Mazzel

Een lange fietstocht vol herinneringen

Tweede pinksterdag hadden Rachel en ik eventjes geen afspraken in de agenda staan. Maar om nu de gehele dag thuis te blijven, leek ons ook geen goed idee. Na wat overleggen kwamen we op het idee om een stuk te gaan fietsen. Dat waren we al eerder van plan, maar het kwam er steeds maar niet van. We besloten om via de dijk naar Enkhuizen te gaan fietsen. Niet wetend dat ze al jaren met die weg bezig zijn. Zodoende moesten we vaak over slecht begaanbare stukken weg fietsen waar veel kiezelsteentjes op lagen. Dat we geen lekke band hebben gehad is misschien achteraf gezien wel een wonder geweest. Hoe dan ook, het was soms even lastig, maar dat hield ons niet tegen om de tocht af te maken.

Wat we van te voren ook niet wisten, was dat deze tocht er eentje zou worden waarin we veel herinneringen zouden ophalen. Zo pauzeerde we bij Wijdernes op een strandje waar we vroeger in de zomer vaak vertoefden. In Enkhuizen zelf, zijn we bij het graf van mijn oma geweest. Daar waar ik ruim 16 jaar geleden voor het laatst was. Op de terug weg gingen we niet via de dijk, maar binnendoor. Rachel heeft in die omgeving op school gezeten, en ik heb daar drie jaar voor een computer shop gewerkt. Al met al hadden we samen veel herinneringen aan een omgeving waar we vandaag de dag nauwelijks nog komen.

Tijdens het verorberen van een ijsje, had Rachel haar ouders even gebeld om te vragen of die thuis waren. We hadden namelijk wel even zin om bij hun op visite te gaan. Ze waren gelukkig thuis, maar dit hield wel in dat we nog even via Wognum moesten omrijden. Op de terug weg maakte onze lichamen ons duidelijk dat ze het lange fietsen niet echt meer gewent zijn. Van alles begon werkelijk zeer te doen. Met moeite hebben we Wognum gered en konden daar gelukkig dus even uitrusten. Na een poosje hebben we het laatste stuk naar huis ook aangedurfd. Dat kwam neer op ongeveer nog een half uurtje fietsen. Eenmaal thuis aangekomen konden we concluderen dat onze conditie zelf wel aardig op pijl is. Want extreem moe of zo waren we niet, we hadden alleen last van onze benen en een houten reet. Maar we hebben wel genoten van de tocht. Een tocht vol herinneringen dus.

Mazzel

Badmeester Muis

Heel het vorige seizoen hebben Rachel en ik niet in het buitenzwembad van Zwaag gezwommen. Persoonlijk vind ik dat een schande van ons zelf. De meeste buitenbaden in West Friesland zijn in de loop der jaren allemaal gesloopt, maar die in Zwaag dus niet. Daar moet je dan (als fanatiek zwemmer) trots op zijn en vaak naar toe gaan.

Vandaag was ik vrij, en Rachel moest werken. Zodoende kwam ik aanvankelijk niet op het idee om naar het buitenbad te gaan. Via MSN sprak ik even met mijn collega Jeroen, die der op aanspoorde dat ik naar buiten moest gaan omdat het lekker weer was. “Is het een keertje lekker, zit je alsnog achter de computer”. Ik kon hem daarin natuurlijk alleen maar gelijk geven. Het buitenbad dook daarom tijdens deze chatsessie door mijn hoofd. Maar ik was wel bang dat het te koud zou zijn om te gaan zwemmen. Na wat wikken en wegen besloot ik het dus WEL te doen. Ik pakte me zwemspullen en ben naar Zwaag toe gereden. Op de parkeer plaats, stonden (wel geteld) twee auto’s. En ook in het fietsenrek kon je zien dat er niet echt veel mensen aanwezig waren. Prima dus, want dan kon ik namelijk even lekker baantjes trekken. Het vijftig meter lange buitenbad is van een hele andere kaliber dan het 25 meter binnenbad. Dus veel minder keerpunten, en ook veel kouder water waarbij de wind natuurlijk ook een rol speelt.

En waaien deed het zeker, waardoor de buitentemperatuur veel kouder aanvoelde dan dat het daadwerkelijk was. Het water daarin tegen was heerlijk. Maar je moest er dan wel in blijven, want als je er eventjes uitging, verging je zowat van de kou….. Ik begon meteen maar met de 1000 meter schoolslag. In dit buitenbad stond mijn baanrecord al een jaar of twee vast gepind op 18:56. Een mega slechte tijd natuurlijk (als je het met de binnenbad tijden vergelijkt). Ik had alleen het verbreken van deze tijd voor ogen, en dat lukte me gelukkig ook. Ik zette uiteindelijk 18:33 op de klok neer. En, ik had het gevoel dat ik flink mijn best had gedaan. Kennelijk win je in een overdekt 25 meter zwembad een seconde of 40 a 50 met twee keer zoveel keerpunten en geen wind. Ik besloot wel om een nieuw doel in te stellen. Het moet me ooit een keer lukken om in dit buitenbad onder de 18:00 te zwemmen. Of dat ooit gaat lukken is overigens maar de vraag.

Na het baantjes zwemmen, heb ik lekker rustig aan gedaan. Het viel me op een gegeven ogenblik op dat er een badjuf met een brancard rond liep. Ik besloot maar even om te kijken wat er aan de hand was. Misschien hadden ze mijn hulp wel even nodig of zo. En dat bleek dus ook het geval te zijn. Een jongen was namelijk op het fantastische idee gekomen om in het ondiepe te gaan duiken. Gevolg was dat hij daardoor een behoorlijke hoofdwond had opgelopen. Er lag werkelijk een enorme plas bloed op de rand van het bad. De twee aanwezige badjuffen hadden de ambulance al gebeld en hielpen de jongen op de brandcard. Ik kon voor de jongen zelf niets doen, maar werd wel door de badjuf gepromoveerd tot tijdelijke badmeester. Beide badjuffen bleven natuurlijk bij de jongen totdat de ambulance er was. Zodoende nam ik die taak op me. Nadat de ambulance vertrokken was, hield mijn nieuwe “baantje”ook op met bestaan. Ik kreeg nog wel salaris in de vorm van een overheerlijke warme kop koffie. Wat in deze kou overigens goud waard is.

Mazzel

Drunende druten

Van de week was er even onduidelijkheid waar ik heen moest. Collega Jeroen dacht dat ik namelijk op dinsdag naar Druten zou moeten, maar ik meende dat dit op maandag al was. Na het bekijken van de beide orders werd duidelijk waar de verwarring vandaan kwam. Ik moest maandag namelijk naar Druten, en dinsdag moest ik naar Drunen. (met een n)

Allebei de plaatsen liggen trouwens op zo'n anderhalf uur rijden van Purmerend vandaan. Dat is trouwens niet zo heel erg ver voor mijn doen hoor. Volgende week dinsdag moet ik bijvoorbeeld naar Terneuzen, wat ongeveer 3 a 4 uur rijden is. Ik vind het heerlijk als de buitenklus op ongeveer 1 a 2 uur rijden van Purmerend ligt. Dan heb ik namelijk even de tijd om bij te komen van de hectische situatie op de helpdesk. Maar boven de twee uur rijden vind ik het vervelend worden. Zeker omdat ik natuurlijk ook weer terug moet.

Bij de klant in Druten was ik al een keertje eerder geweest. De klus was daardoor al snel geklaard omdat ik de meeste werkzaamheden de vorige keer al gedaan had. De vorige keer kon ik de klus niet afmaken omdat de eigenaar van de winkel, van hogere hand werd tegengewerkt. Het hoofdkantoor had namelijk aanvankelijk toestemming gegeven dat hij zijn eigen pc pakket mocht gebruiken. Maar op het momant supreme haakte die toch af. Na maanden onderhandelen kreeg de klant toch groen licht, en kon ik de klus afmaken.

In Drunen kwam ik in een zeer mooie slagerij terecht. Die trouwens de landelijke sparerip competitie had gewonnen. Daarom hing er ook een enorm groot plakkaat aan de muur die de klanten daaraan moesten herinneren. De klant heeft jaren lang weegschalen van de concurrent gebruikt en gaat nu over op Digi’s. Dus toen ik terug kwam op de helpdesk en mijn werkbon inleverde bij mijn chef, vertelde ik hem dat we een kampioen in huis hadden gehaald. Die zin vergde wel wat uitleg natuurlijk, maar dat is logisch.

Mazzel

12 1/2 jaar in dienst

Ik was het bijna zelf vergeten dat het al zover was. Toen Rachel en ik zaterdag avond op een verjaardag waren, schoot het me ineens te binnen. Toen ik me besefte dat ik het al vergeten was, zouden mijn collega’s het zelf dan nog wel weten? Vele collega’s gingen mij namelijk al voor, en elke keer werden die in het zonnetje gezet. Toen ik vanochtend op de zaak aankwam, werd ik dus wel even nieuwsgierig. Dat duurde overigens niet lang, want een collega, die net op het punt stond om naar en klant te gaan, feliciteerde me meteen. Kortom, toen wist ik het al… Ze waren me gelukkig niet vergeten.

Ze hadden mijn werkplek keurig versiert. Ik moest vandaag wel naar een klant toe, maar aangezien ik een auto van de zaak moest ophalen en nog even wat met collega Jeroen moest bespreken, kon ik toch genieten van de mooie versieringen. De trip ging trouwens naar Utrecht. Ik moest in de binnenstad zijn, en dat was even lastig om daar te komen. Op de terug weg schoten diverse momenten van de afgelopen 12 en een halve jaar Digi door mijn hoofd. Hoe het de eerste werkdag was, en hoe ik langzamerhand mijn algemene kennis heb ontwikkeld. En vandaag, 12 en een half jaar later dus, was ik in Utrecht om extra uitleg te geven over computer programma’s waar ik zelf aan mee ontwikkeld heb. Toen ik terug liep naar de parkeergarage, kwam ik nog een winkel tegen waar ze ook software gebruiken wat ik helemaal zelf heb geschreven. Ik wil hier niet mee opscheppen of zo, maar het gaf me wel even een trots gevoel.

Eenmaal terug op de zaak (ik was om kwart voor vier weer terug), kon ik nogmaals genieten van mijn versierde werkplek. Ik kon ook alle mailtjes en smsjes lezen die ik van vrienden, familieleden en collega’s had gehad. Rachel had gister een hele hoop mensen gemaild dat dit dus een bijzondere dag was, zodat ik letterlijk ben overspoelt met felicitaties. Iedereen wil ik hierbij daarvoor hartelijk bedanken. En, hoe mijn versierde werkplek er uitziet, kan je hieronder zien.

Mazzel.

Op bezoek bij Fleur

De laatste tijd is het erg druk in de buitendienst. Veel software pakketjes moeten er worden geïnstalleerd, en dat is natuurlijk goed nieuws. En zo kom je als helpdesk medewerker tenminste nog eens ergens. Laatst moest ik in Zutphen zijn, en aangezien dat vlak in de buurt van mijn Zus, Martin en Fleur is, ben ik daar blijven eten.

Het was een ideale situatie. De klant waar ik in Zutphen moest zijn, kon in de ochtend niet. Zodoende hadden we om 12:00 uur bij hem afgesproken. Om half vijf reed ik bij de klant weg, zodat ik precies om 5 uur bij mijn zus aankwam. Net op tijd voor het eten dus, wat ik uiteraard eerst wel met haar had overlegd. Fleur, die mij natuurlijk nog lang niet zo vaak had gezien, keek net als altijd de kat uit de boom. Ik was al gewent dat ze het op een lopen zette, als ik in de buurt kwam. Dat leek deze keer niet veel anders te zijn. Schuilend achter mamma, keek ze me af en toe wel aan, maar daar bleef het aanvankelijk bij.

Om het ijs een beetje te breken, reikte ik af en toe een stukje speelgoed aan, die de jonge dame dan snel ophaalde. Maar daarna spoot ze weer weg in de richting van mijn zus. Tijdens het eten zelf, smolt het ijs wel sneller. Ze was mega trots toen mamma haar paas hoed liet zien, zie ze op het kinderdagverblijf gemaakt had. Als ik de hoed opzette, moest ze erg lachen. Ik trok er af en toe een gek gezicht bij, en daar moest de kleine dan erg om lachen.

Na het eten was het ijs vrijwel gesmolten. Vol trots liet ze al haar speelgoed aan me zien. Samen hebben we daarmee uitgebreid gespeeld. Bij toeval had ik ook mijn foto camera bij me. Ik heb deze foto van haar gemaakt (zie hieronder). Ze had het idee van het maken van de foto wel door, want ze bleef keurig poseren toen ik de camera op haar richtte. Ik liet uiteraard het resultaat op het schermpje aan haar zien, en ik kon merken dat ze dat erg indrukwekkend vond. Al met al heb ik een leuke tijd met Fleur gehad, en hebben we elkaar wat beter leren kennen (zeg maar).

Mazzel

Een mega combi feest

Afgelopen vrijdag avond hadden Rachel en ik een mega combi feest. Mijn moeder vierde namelijk haar zestigste verjaardag. Haar vriend Bram wordt in mei vijftig. En samen zijn ze nu al 20 jaar bij elkaar. Reden genoeg dus om een mega feest te organiseren.

Vol verbazing kwamen we de feestzaal binnen gewandeld. We werden namelijk door een schilder weer terug gestuurd. Hij vertelde dat er die avond helemaal geen feest zou zijn. Het eerste half uur liepen er dus steeds gasten de zaal in en daarna weer uit. Het kwam een beetje over als een georganiseerd zooitje. Ik sprak de schilder nog aan dat hij wel extreme werkuren draait als hij om 8 uur s’avonds nog aan het werk was. Hij bevestigde mijn opmerking, en grapte dat hij daar niets extra’s voor betaald kreeg. Op een gegeven ogenblik hoorde we twee dames vanuit de zaal met enorme luide stemmen de schilder roepen waarom al die mensen in de zaal aanwezig waren. Ik had op dat moment pas door dat de schilder deel was van de act die de twee dames en de schilder samen speelden. Er was weldegelijk een feest, en die drie personen zouden de genodigden de gehele avond vermaken. Alles viel ineens op zijn plek, want er was een moment dat ik echt dacht dat het feest niet door zou gaan. En dat zou ik vreselijk gevonden hebben voor mijn moeder en Bram. Maar die wisten natuurlijk allang dat het allemaal spel was.

Rachel en ik hebben ons daarna prima vermaakt. Wij hadden als taak gekregen om zoveel mogelijk leuke foto’s te maken. Rachel had de camera van mijn ouders gekregen, maar zelf had ik de mijne ook mee genomen. We hebben in totaal zo’n 240 foto’s gemaakt. Bovendien lagen er her en der van die weg werp cameraatjes waarmee de overige genodigden ook foto’s konden maken. Hoeveel er daarvan zijn geslaagd weten we nog niet. Die moeten we namelijk nog even laten ontwikkelen.

De dames en de schilder hielden de genodigden de gehele avond zoet. Zo hebben we onder andere een spelletje bingo gedaan. Bovendien was het DE kans voor Mark en mij om ontdenkt te worden. Samen hebben we namelijk Kedeng Kedeng van Guus Meeuwis live gezongen bij de karaoke ronde. Helaas hebben wij daarna geen contract aangeboden gekregen.

Mazzel

De Mammoet

Hoe effectief reclames nu echt zijn, wordt vaak betwijfeld. Zelf durf ik te zeggen dat de meeste reclames mij absoluut niets zeggen en dat ik daarom niet vaak een specifiek product zal aanschaffen. Maar, er zijn natuurlijk uitzonderingen te bedenken. Vandaag bijvoorbeeld, toen Rachel en ik in de snackbar stonden, gingen we voor een nieuwe snack waarvan je sinds een week of twee een nieuwe reclame op tv kunt bewonderen.

Rachel en ik gingen eigenlijk even naar de snackbar omdat we trek hadden in een milkshake. Het weer wordt namelijk steeds aangenamer, en aangezien we daardoor de zomer in onze bol hadden, leek een shake daarbij wel toepasselijk. Echter toen we in de snackbar stonden viel ons een reclame bordje van de nieuwe snack op..NIEUW.. De Mammoet… voor de grotere snackers. Rachel en ik keken elkaar aan, en herinnerde ons de reclame van de tv, waarbij een grote man een standaard frikandel zo in zijn laatklep naar binnenschoof. De bedenkers van de frikandel besloten daarom maar om een mammoet size frikandel op de markt te brengen en dat leek ons wel een goed idee.

We bestelde er dus ieder eentje, en door de dame achter de toonbank werd meteen gevraagd of we er ook Mammoet saus bij wilde hebben. Ja, als je een nieuw product op de markt brengt, moet je het natuurlijk meteen goed doen ook….. Wij zochten een plaatsje in de snackbar op terwijl de dame onze Mammoets ging klaarmaken….Lang hoefde we niet te wachten want binnen notime lag de mega frikandel vanuit een veels te klein plastic bakje naar ons te turen (dit was natuurlijk de bedoeling). Met veel plezier hebben Rachel en ik de Mammoet naar binnen gewerkt, al hadden we wel allebei het idee dat de Mammoetsaus niet een echte aanrader was…. Maar al met al was ie prima bevallen.

Na het verorberen van de nieuwe snack, kregen we natuurlijk dorst, dus wat doe je dan? Juist, dan bestel je alsnog een milkshake… …

Mazzel

Goede vrijdag

Afgelopen vrijdag was het natuurlijk weer goede vrijdag. Ik moest er dit jaar aan herinnerd worden dat het die dag van het jaar alweer was door een collega van mij. Hij zei dat het daarom wel rustig zou blijven omdat de winkeliers het te druk hebben om de helpdesk te bellen met eventuele problemen.

Na het besef dat ik deze normaal gesproken zo bijzondere dag helemaal vergeten was, moest ik terug denken aan die tijd waar goede vrijdag nog ergens voor stond. Toen ik nog op de lagere school zat, werd de paasvakantie altijd gebruikt om een zakcentje bij te verdienen. Met al je klasgenootjes werkte je toen in de kassen om begonia plantjes te ‘verspenen’. Dit hielt in dat ze vanuit een piepschuimen bak in de potgrond moest worden verplaatst. De paasvakantie was voor de tuinders een ideale tijd, want dan hadden die koters toch niets te doen.

Die werkweek werd elk jaar afgesloten op goede vrijdag, en dan werd er op de radio altijd de Top 100 aller tijden uitgezonden. Vandaag de dag wordt je doodgegooid met hitlijsten en top dits en top dats, maar destijds had je alleen die unieke lijst. Het spektakel begon altijd om negen uur en ging door tot een uur of zes. De radio stond altijd aan de in de kas, zodat je de lijst der lijsten tijdens het werken niet kon missen. Aan het einde van die week was het werk gedaan. Het verspenen zelf was trouwens vreselijk geestdodend werk, maar je kon er over zeggen wat je wou. Een ding was altijd prachtig om te zien. Als je met het hele team aan het einde van de week was beland, stond de kas vaak helemaal vol met begonia plantjes. Het was dus wel werk waarbij je geleidelijk aan resultaat zag . (Iets wat op een helpdesk in zijn geheel niet mogelijk is om te zien). Een voldaan gevoel werd dan altijd meester van mij als je langs al die plantjes de kas weer uitliep. Van een tuinder heb ik wel eens gehoord dat er in zo’n week twee miljoen van die begonia’s werden geplant. Kijk, dat je daar een onderdeel van was, gaf een goed gevoel.

Na de lagere school zorgde ik er altijd voor dat ik de top 100 aller tijden wel te horen kreeg. Ik kwam er via vrienden achter dat deze lijst ook live werd gespeeld door zes bands die een aantal optredens in West-Friesland gaven. Ook daar ben ik een aantal jaren bij geweest en heb daar zelfs al eens een keertje een blog over geschreven. Vanaf 2003 zend Veronica de lijst overigens niet meer uit. De destijds publieke omroep ging voor zichzelf een zender oprichten en dat doen ze nog steeds met veel succes. Met de wildgroei aan radio zenders wordt er dus vandaag de dag tal van hitlijsten e.d. uitgezonden. Maar hoe je het ook wend of keert. Geen een kan bij mij het ultieme gevoel van de top 100 aller tijden evenaren. Het enige wat mij herinnerd al die mooie tijd is de naam van die dag. Namelijk Goede vrijdag.

Mazzel

45 jaar Andre

Gister was er helemaal een aparte aflevering van De Wereld draait door die over het 45 jarige jubileum van Andre Van Duin ging. Daar hebben Rachel en ik natuurlijk met veel plezier naar zitten kijken. In de 45 jaar heeft hij natuurlijk een enorm grote groep fans verzameld waarvan een paar bekende Nederlanders ook in de aflevering zat. Zij mochten hun favoriete Andre scene opnoemen en die werd dan ook eventjes op de tv getoond.

Toen ik vandaag op de terug weg van Antwerpen naar huis, even terug dacht aan die aflevering van gister, zat ik in mijn gedachte even te graven in al het werk van Andre. Ik vroeg me af waar ik nou het meest om gelachen heb. Tal van scenes kwamen in mijn gedachte op, maar eentje schoot er toch bovenuit. Ik was maar een klein jongetje van ongeveer 9 jaar toen Andre een keer meedeed in een muziek programma op de tv. Daarin ging hij ook een liedje zingen… (zie link hieronder). Ik moest toen in ieder geval huilen van het lachen.

Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=EZOi4Cq0hGg

PS: Als ik hoor dat als mijn moeder op de camping zit en op een zaterdag avond naar de Bingo gaat, kan ik het niet laten om deze link altijd even te bekijken: http://www.youtube.com/watch?v=cNJ-PiSZCtc

Wir haben es nicht gewusst

Met deze uitspraak kwam kardinaal Simonis bij Pauw & Witteman aanzetten. Een zeer opmerkelijke uitlating waarbij ik me afvraag of hij wel weet wat het daadwerkelijk betekend. Deze zin werd namelijk als excuus gebruikt door de Duitsers die na de tweede wereld oorlog “beweerden” van niets te weten wat er zich allemaal in de concentratie kampen had afgespeeld. Iedereen weet dat deze opmerking aangeeft dat je je van de domme houdt. Zelfs Anne Frank, die jaren lang onder gedoken zat, had een vrij goed idee wat er in die kampen gebeurde (heb haar boek zelf gelezen). Helaas heeft ze dat natuurlijk ook later zelf moeten ondervinden.

Toen ik dit verhaal van Simonis zo hoorde, moest ik terug denken aan een les maatschappij leer. In een les werd een keer verteld over de hoeveelheid kindermishandelingen die je vandaag de dag hebt. Iedereen weet dat dit voorkomt, maar exacte cijfers had ik in het algemeen niet. De leraar vertelde toen dat dit extreem vaak voorkomt (weet het exacte cijfer wat hij noemde niet meer). Ik reageerde verbaast en zei : “Ja hoor, dat zou betekenen dat er zo ie zo al 1 a 2 kinderen in deze klas mishandeld worden”. De leraar, die niet verbaast was als ik mijn bek opentrok, keek me ineens streng aan en zei dat dit inderdaad wel eens het geval kon zijn... ik moet hier wel even bij zeggen dat die les over mishandelingen ging, en niet specifiek over seksueel misbruik van die kinderen.

Ik was vreselijk geschrokken.. ik had niet door dat dit zo vaak gebeurde. En met deze achterliggende informatie is het natuurlijk ook begrijpelijk dat het zo vaak fout ging in die Katholieke internaten. Deze kinderen werden opgesloten in van die brainwash scholen waarin ze werden opgevoed door geestelijken die van hun religie geen seks mochten hebben. Als dat niet de kat op het spek binden is, dan weet ik het ook niet meer. Gelukkig leven we vandaag de dag in een seculiere staat en bestaan zulke internaten niet (of nauwelijks) meer. En voor de slachtoffers van die barbaarse internaten hoop ik dat de onderste steen boven komt.

Mazzel

Een nieuwe 'sport'

Het bleek achteraf geen goed idee geweest te zijn van mij om afgelopen woensdag even flink de 1000 meter te gaan zwemmen. Ik had beter naar mijn lichaam moeten luisteren, maar dacht dat ‘die’ zich aanstelde toen ik richting het zwembad reed. Toen ik namelijk op de fiets wilde stappen dacht ik dat ik me niet lekker begon te voelen, maar dacht dat dit gewoon een smoes was om niet dat hele eind af te hoeven leggen.

Toen ik eenmaal gebroken bij het zwembad aan kwam fietsen had er weer een lampje moeten gaan branden, maar ook dit was niet het geval. Ik bleef volhouden dat zodra ik een duik in het water zou nemen, alles weer voorbij zou zijn. En daar leek het inderdaad ook op. “Zie je wel”, sprak ik mijn eigen lichaam toe.”Je stelt je gewoon aan, en was te lui om even te gaan sporten”. De 1000 meter zelf ging lekker (in 17:49), maar daarna kwam pas het besef dat het GEEN goed idee was om het te doen. Een maal klaar met de 1000 meter voelde ik mijn energie gewoon wegstromen. Ik kon nog net de rand van het zwembad halen en heb daar een kwartier op gezeten. Daarna sleepte ik mezelf naar een kleedhokje waar ik weer de eerste 10 minuten alleen maar in heb gezeten. Het leek wel alsof iemand het stroom van me had afgehaald. Ik was helemaal kapot. Zo erg heb ik het nog nooit eerder meegemaakt. Nadat ik een klein beetje was bijgekomen, hoopte ik maar (ja echt), dat ik de fietstocht naar huis zou redden. Ik deed extreem rustig aan en werd nog door een oud omatje ingehaald, maar dat kon me helemaal niet bommen.

Eenmaal thuis aangekomen, zag ik Rachel achter de pc zitten. Ik kon er nog net uitbrengen dat het dus geen goed idee was om te gaan zwemmen, en dat mijn batterijen op empty stonden te knipperen. Ik ging op de bank liggen, maar vanaf toen ging het alleen nog maar meer berg afwaarts. Rachel stelde voor om naar bed te gaan, en dat heb ik dan ook gedaan. Daarin begon ik vreselijk te trillen en duizelig te worden. Kortom, ik was gewoon stront ziek geworden, en het verbruiken van mijn energie in het zwembad, heeft dat proces nog eens extra versneld en niet te vergeten… extra erg gemaakt.

De rest van de week kon ik niet te werk, maar deed wel veel aan een nieuwe sport.. nou ja, dat is als je het naar beneden rennen om de WC te halen, ook een sport noemt. Ik had namelijk een buikgriep onder de leden, en die heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat Erwin Krol de afgelopen paar dagen een enorme hoge druk gebied in de omgeving van Hoorn heeft moeten oppikken.

Vandaag was ik eigenlijk nog niet helemaal hersteld, maar ben toch naar mijn werk gegaan. Maandagen zijn namelijk vaak extreem druk, en ik wilde mijn collega Jeroen niet weer in de steek laten. Gelukkig hoefde ik op mijn werk niet mijn nieuwe sport te beoefenen, wat de nacht ervoor thuis nog wel het geval was. Hopelijk herstel ik de komende paar dagen (maag doet nu nog steeds vreemd en zo), en voortaan luister ik WELDEGELIJK naar mijn lichaam.

Mazzel

Muis software

Vanmiddag had ik een afspraak bij een bekende klant van ons. Hij gebruikt namelijk al jaren ons Nederlandse pakket Di-Store, en zodoende spreek ik hem wel eens via de telefoon. Maar persoonlijk heb ik hem zelf nog nooit gezien. Zulke situaties komen wel eens voor, en ik vind dat dan altijd erg bijzonder. Nu heb ik namelijk een gezicht bij de stem zeg maar, en ga je nadenken of het overeen kwam met hoe ik dacht dat hij er uit zou zien. Dit klopte in dit geval trouwens wel aardig.

Ik moest deze klant bezoeken omdat hij een uitbreiding op het pakket heeft aangeschaft. Jaren lang heeft hij de weegschalen al aangestuurd via het oude vertrouwde Di-Store pakket, maar hij wilde nu ook ons facturatie pakket er aan gaan koppelen. Dus heb ik dat keurig op zijn pc geïnstalleerd en heb ik het natuurlijk uitgelegd hoe het werkt. Daarnaast heb ik zijn factuur layout afgestemd met hoe hij die wilde hebben…. Tot slot had hij nog een vraag. Hij wilde namelijk zijn facturen ook naar een extern facturatie pakket kunnen exporteren. Hij had namelijk een online boekhoud pakket die de naam IMuis had. Dit programma wordt gemaakt door de firma Muis software.

Dus toen ik vertelde dat ik wel contact met ze op zou nemen of het mogelijk is om een koppeling met hun programma te maken, grapte ik wel dat ik niet zeker wist of het bedrijf mijn mailtje wel serieus zou nemen. Jeroen Muis die namelijk informatie navraagt over Muis software. De klant begreep meteen wat ik bedoelde en begon te lachen. “Had je die naam maar eerder geclaimd. Nu kan je hem niet meer gebruiken als je eventueel voor je zelf gaat beginnen.”, grapte de klant terug.

Toen ik in de namiddag terug was op de helpdesk, heb ik Muis software meteen een mailtje gestuurd. Ik was benieuwd hoe lang het zou duren voordat ik antwoord had. En, of ik zo ie zo wel antwoord zou krijgen. Nou de Muis deed zijn naam eer aan, want binnen 10 minuten had ik al antwoord terug. Een complete mail met omschrijving hoe je een koppeling kunt schrijven.

Wat een goed bedrijf. De naam Muis software is in ieder geval in goede handen.
Mazzel