Der untergang

Rond 5 mei worden er natuurlijk weer veel films vertoont die over de oorlog gaan. Ik heb er de laatste paar dagen 2 goeie van gezien, en ik ga het over eentje hebben in een blogfile.

De oorlog boeit mij eigenlijk al van kinds af aan. Ik volgde vroeger al veel documantaires daarover. Ik vind het vooral bijzonder hoe mensen zo in staat zijn geweest om zulke vreselijke dingen te doen. Door dus simpel weg achter een idioot aan te wandelen en voor een systeem te gaan moorden. Ik had begrepen dat de film een beetje omstreden was, omdat het sympatie voor Hitler zou kunnen kweken, maar dat vond ik eigenlijk helemaal niet het geval. Ik was er misschien wel een beetje bang voor, maar dat is gelukkig niet gebeurd.

Het verhaal gaat over de laatste 10 dagen van zijn leven. Het werd voor Hitler en zijn directe omgeving steeds maar meer duidelijker dat het einde eraan kwam. De meeste hadden natuurlijk veel op hun kerfstok en pleegde daarom zelfmoord. Bij vergaderingen die over de strijd gingen, werd steeds meer duidelijk dat hij het helemaal niet meer helder zag. Hij had het over troepen die niet (meer) bestonden. De generaals zagen dat het fout ging, maar durfde Hitler niet tegen te spreken als zij een andere mening hadden. De totale machteloosheid werd dus duidelijk verwoord in deze film. Uiteinderlijk pleegd hij zelf ook zelfmoord, en is de chaos pas kompleet. Daarna ging het verhaal hoofdzakerlijk over hoe het met de rest van het personeel in de bunker verder ging. De meeste plegen zelfmoord, en een aantal proberen te ontsnappen.

Kortom, en erg interesante film over zo'n zwarte bladzijde in de geschiedenis van de mensheid.
Mazzel.

Het D-team

Het verhuizen van een compleet bedrijf van het ene naar het andere pand, brengt natuurlijk ook problemen met zich mee. Afgelopen vrijdag moest namelijk de telefoon centrale verhuist worden, en zodoende zou de service desk (weegschalen helpdesk) en de automatiserings helpdesk een dag lang niet te bereiken zijn. Een complete dag is natuurlijk ondenkbaar in ons wereldje. Dus moest er een plan verzonnen worden.

If you have a problem, and no one else can help.
And if you can find them, maybe you can hire ... the D-team. (Digi team)

Vier van de 'beste' helpdesk medewerkers werden uitgezonden naar ons filiaal in Antwerpen, omdat alle telefoon lijnen daarna doorverbonden zouden worden. Antwerpen ligt natuurlijk niet om de hoek, dus gingen we al op donderdag middag die kant op... We vertrokken om een uur of 3, en dat is tegenwoordig al vroeg genoeg om in de file te belanden als je naar het zuiden reist. Ja, de wegen slippen steeds meer dicht, en daar kan zelfs het D-team niets aan doen. Bij de grens hebben we gestopt om uitgebreid te eten, en zodoende kwamen we pas om een uur of 8 aan bij het hotel. Dat is nog erg vroeg om je nest in de duiken, dus besloten we om de binnenstad van Antwerpen onveilig te maken. Op de grote markt hebben we lekker op een terrasje gezeten en hebben we de 70 meter hoge Kathedraal kunnen bewonderen.

De vrijdag zelf moesten we er weer vroeg uit natuurlijk, en dat koste wel wat moeite, maar het was uiteindelijk gelukt. We hebben de gehele dag in een opleidings ruimte doorgebracht, wat speciaal voor die dag was omgetovert tot professionele helpdesk. Het bleef aanvankelijk stil, omdat het doorlussen van de lijnen niet wilde lukken, maar tegen een uur of 10 waren alle kinderziektes eruit en konden we aan de slag gaan. Gelukkig viel het mee met de drukte, terwijl het op vrijdags soms ook erg druk kan zijn.

Het was de bedoeling dat we, na het werk, weer in de stad zouden gaan eten. Maar een oud collega, die nu voor Belgie werkt, bood aan dat we bij hem konden eten. Nou, dat werd me een feestmaal zeg. We hebben enorm gelachen en lekker gegeten. Het werd wel wat laat voordat we weer naar huis vertrokken, maar dat vond niemand erg.

Mazzel

Afscheid van de Toren

Ik heb, in de 10 jaar dat ik bij Digi heb gewekt, al in diverse gebouwen gezeten. Maar in de automatiserings toren heb ik nog de meeste jaren doorgebracht.

Het was destijds de bedoeling dat de gehele automatiserings helpdesk in een nieuw pand zou komen te zitten, die toen nog gebouwd moest worden. Dit is ook gebeurd, maar later werden Digi en Digi Automatisering samen gevoegd en zodoende kwamen er ook andere Digi medewerkers bij ons in de toren te zitten. In de laatste 7 jaar hebben wij daar onze goede en slechte tijden meegemaakt. Nadat we met Digi Belgie gingen samen werken, verhuisde de productie afdeling naar Antwerpen. Kortom, het pand waar we in zaten, was te groot voor alle werkzaamheden die we nog in Nederland deden. We moesten dus op zoek naar iets kleiners.

En dat betekent dus dat we afscheid moeten nemen van onze geliefde toren. Dat zal voor ons allen even flink wennen worden. Eigenlijk voor mij eigen persoontje nog het meest. Ik ben namelijk de laatste orginele automatiserings medewerker van weleer, en heb dus het langst in de toren gewerkt. Gister was de laatste werkdag, en dat besefte ik me maar al te goed. Vandaar dat ik nogeven wat foto´s heb gemaakt, van ons bijna leeg geroofde afdeling. We zijn namelijk al weken bezig om alles in te pakken en te verhuizen. Ik heb het nieuwe pand natuurlijk wel al gezien, en ik moet toegeven dat het er leuk uitziet. Al zal het natuurlijk een tijdje duren voordat ik mijn torentje ben vergeten. Maar ik ben er van overtuigd dat we er ons snel thuis zullen voelen.

Mazzel

Het vertrouwen in de mensen

Ik weet dat ik het niet moet doen. Maar het is zo vreselijk interesant om naar te kijken. Ik heb het nu over de afleveringen van Peter R. de Vries die tegenwoordig op zondag worden uitgezonden op SBS6. Zijn documantaires zijn altijd erg interesant, maar het vertrouwen in de politie en de overheid worden altijd enorm beschadigd als ik weer een aflevering heb gezien.

De laatste tijd viel het eigenlijk wel mee. Peter was niet echt bezig met de politie zelf te onderzoeken. Nee, het ging meer over de criminelen zelf, en niet over het falen van de overheid. Ik denk dat Peter zelf vond dat dit maar weer een gecompenseerd moest worden. En gister was echt zo'n aflevering waarbij je geen overheids medewerker meer durft te vertrouwen.

Er schijnt namelijk sinds 1950 een geheime organisatie te bestaan die door de overheid wordt gefinancierd. In de jaren 80 kreeg de pers hier lucht van omdat er door het hele land heen wapens werden gevonden die door deze organisatie waren begraven voor het geval de Russen zouden binnenvallen. Deze organisatie, die strikt geheim bleek te zijn, zou officieel in 1992 opgegeven zijn. Maar je raad het al. De organisatie schijnt (volgens Peter) nogsteeds te bestaan, en ze houden zich niet echt netjes aan de wet. Ze schijnen in illigale wapens te handelen. De bewijzen die Peter had, heeft met die handel te maken. De politie komt achter een grote hoeveelheid verboden wapens en start een onderzoek. Echter halverwege het onderzoek, wordt ineens alles in de doofpot gestopt, terwijl er genoeg bewijzen zijn om de schuldigen achter de tralies te krijgen. Directe aanwijzingen zijn er uiteraard niet, maar wel veel indirecte aanwijzingen. Kortom, het zou kunnen dat die organisatie nog bestaat, maar concrete bewijzen zijn er niet.

Dit was wel even schrikken. Zo erg heb ik het zelfs bij Peter R. de Vries nog niet eerder meegemaakt. Ik verwacht dat geheime organisatie's zoals deze, bestaan in films en in afleveringen van Star Trek. Deze organisatie heeft echt wel iets weg van de Tal-Shiar van de Romulans, of Section 31 van Starfleet.

Mazzel

De teller staat op 56 kilometer

Op de virtuele A2 heb ik Amsterdam nu echt achter me gelaten. Het is, na vandaag, nog 25 kilometer tot aan knooppunt Oudenrijn. Het knooppunt met de A9 (ik weet even zijn naam niet, ben ik ondertussen gepasseerd. Daar staan altijd vaak files als ik naar klanten toe moet, dus gelukkig dat ik daar nu voorbij ben gezwommen (haha). Er is in deze laatste 8 kilometer een hoop gebeurd, dus zal ik de opvallende dingen er even tussen uit pikken.

Er is zowel negatief als positief zwem nieuws te melden. Laat ik eerst beginnen met het negatieve nieuws, dan eindigd deze blogfile teminste lekker. Het is me niet gelukt om voor de vierde achter een volgende keer de 1000 meter onder de 18 minuten grens te zwemmen. Daar ging ik eigenlijk wel een beetje van uit. Na 500 meter had ik al een achterstand van een paar secondes, maar ik wist dat het beste de laatste tijd altijd in het staartje zat. Echter bij 750 meter was het gat te groot geworden. De moed zonk toen in mijn schoenen, en zodoende zat er geen eindsprint meer in. Ik wist uiteinderlijk 18:08 op de klok neer te zetten. Ongeveer 10 secondes langzamer dus dan de laatste paar keer. Helaas zwom ik in deze run van 8 kilometer geen record op de 250 meter sprint. Ik kwam niet verder dan 4:14, wat (maar) 3 secondes langzamer is dan mijn pr.

Nu het goede nieuws. Gelukkig is daar meer van te melden dan over het negatieve nieuws. Op de 750 meter wist ik eindelijk een lekker tijd neer te zetten. Ik wilde onder de 13:30, want dan kan ik pas echt tevreden zijn. Dit lukte me ook nog. Ik zette 13:25 op de klok neer. Dat is de snelste tijd sinds de virtuele start in Hoorn. Het is nogwel 12 secondes van mijn pr verwijderd, maar je moet ergens beginnen natuurlijk. Het echte supernieuws kwam deze run op de 500 meter een de 3000 meter. Beide persoonlijk records sneuvelde namelijk!!!! Op de middellange afstands avond zwom ik dus die teleurstellende 1000 meter. Die avond wordt altijd afgesloten met een 500 metertje. Nou, ik wilde mijn frustratie er even uit zwemmen, en dit lukte zeg maar erg goed. Ik zwom 3 secondes van mijn pr af, en dat staat nu op 8:43.

Vandaag mocht ik de 8 kilometer run afsluiten met de 3 kilometer schoolslag. Het was de laatste 2 keer niet meer gelukt om het record te breken, terwijl het daarvoor elke keer raak was. Ik wilde super vlak op het 55 blank schema vertrekken, en dat lukte me aardig. Na 1 kilometer had ik 3 secondes voorsprong. Op de helft waren dat er nog 2, en op 2 kilometer tikte ik precies op het schema aan. Een heel klein beetje verval van maar een paar secondes dus. Ik wist dat dit in de laatste kilometer niet mocht gebeuren, anders kwam het nieuwe record in gevaar. Maar gelukkig zat ook bij deze afstand, de versnelling in het staartje. Ik wist uiteindelijk PRECIES 55:00 op de klok neer te zetten. Ik drufde de laatste paar banen geen extra sprintje in te zetten omdat ik bij baan 60 al mijn kuiten voelde. Ik vreesde voor een enorme kramp aanval. Een vast tempo zwemmen was nog het enigste wat erin zat.. Maar ja, geen 54 minuter, maar wel en persoonlijk record.. En dat is wat uiteindelijk telt.

Mazzel

Het Hyves fenomeen

Tot voor kort wist ik eigenlijk helemaal niet wat het Hyves fenomeen helemaal inhield. Ik had er wel al een account bij, maar had me er helemaal niet in verdiept. Nou de laatste tijd zit ik steeds op die hyves sites, opzoek naar leuke onderwerpen.

Er is bijna overal wel een hyves site van. Dat vind ik ook het leuks. Ik ga gewoon achter de pc zitten bedenken wat ik ga opzoeken en type dan een onderwerp in. Ik de meeste gevallen is er altijd wel wat over te vinden. Zo was ik laatst op zoek naar een anti frans hyve... En ja hoor, deze bestond natuurlijk. Ik moest er natuurlijk wat achterlaten, maar dat zal je waarschijnlijk niet verwonderen. Op veel hyves kan je er heftig op los discussieren en dat maakt het juist erg leuk. Gewoon informatie inwinnen op het internet, kan het het beste doen met de Wikipedia sites. Maar als je echt persoonlijke meningen over een onderwerp wilt lezen, kan je het beste zoeken op zo´n hyve site. Het is een echte aanrader als je ergens fan van bent, of gewoon ergens interesse in hebt. Je kan het misschien het beste omschrijven als een soort fanclub site.

Mazzel

Primeval

Er zijn veel mensen die gek zijn op films. Of ze die nu op tv zien of in de bios maakt dan niet uit. Ik vind een film zo nu en dan ook leuk hoor, maar ik ben meer een tv serie figuur. Maar de laatste tijd was het aanbod op de televisie erg mager. Zeker na het weg vallen van Star Trek Enterprise werd het al rustiger op serie gebied. Daarom ben ik zo blij dat er eindelijk weer een leuke serie is 'opgestaan'. En nogwel op Talpa 10. Naar die zender keek ik al helemaal niet meer. Zelfs niet meer naar Koppensnellers, terwijl dit toch nogsteeds een goed programma is.

De nieuwe serie op Talpa 10 heet Primeval. Het is een soort fantasie serie die over onderzoekers gaat. Deze onderzoekers komen erachter dat er zo nu en dan schreuren in de tijd ontstaan waardoor pre-historische dieren kunnen switchen tussen het heden en het verleden. De onderzoekers moeten noodgedwongen met de regering samen werken om de problemen die door die pre-historische dieren ontstaan, de baas te blijven. Er vallen namelijk zo nu en dan wel eens slachtoffers onder de gewone bevolking. Een sterk voorbeeld hiervan kwam in de aflevering van afgelopen donderdag. Een tijds scheur ontstond spontaan in een zwembad en daardoor zwom een nogal grote vlees etende dino. Gelukkig zwom er maar 1 persoon in het zwembad, maar je raad het waarschijnlijk al dat die het er niet levend van af heeft gebracht. Zo af en toe gaan de onderzoekers ook zelf door de tijds scheuren, en dan krijg je de meest prachtige landschappen te zien. De special effects zijn dus erg gaaf. De regering wil het bestaan van de tijdsscheuren trouwens geheim houden om algemene paniek te voorkomen, en tot nu toe is dat nog gelukt. Maar ik weet niet of dit zo zal blijven natuurlijk. Ik heb nogmaar 3 afleveringen gezien.

Als je van dino's en andere pre-historische dieren houd. En ook van veel spanning, dan raad ik je aan om op donderdag de tv ook even op Talpa 10 te zetten.

Mazzel

Als een ware De Cock (met C.O.C.K)

Je zou deze week uit mijn leven zo een speelfilmtitel kunnen meegeven. Ik dacht aan de pakkende titel :'The funeral, a wedding and a birth'. Afgelopen vrijdag was de begravenis van mijn oom. Die dag ervoor werd Gijs geboren. Mijn neef heeft dus in een week tijd zijn vader verloren, maar werd er zelf ook eentje(wel voor de 2de keer). En aanstaande woensdag gaan vrienden van Rachel en mij trouwen. Kortom, een week die niet snel vergeten zal worden (positief en negatief gezien).

Genoeg om over te schrijven dus. De trouwerij is pas aankomende woensdag, maar gister (zaterdag avond) hebben we het vrijgezellen feest in Purmerend gevierd. Ik heb iets met vrijgezellen feesten. Daarvan mogen ze van mij er wel elke week eentje vieren. Er hangt altijd zo'n apparte positieve sweer. Jorien en Jeroen (die dus gaan trouwen) hadden aan Rachel gevraagd of zij het vrijgezellen feest wilde organiseren. Nou, dat is een hobby van haar, dus die is daar maanden mee bezig geweest (met mailen, bellen e.d.). In preciepe hoefde ze maar 1 feest te organiseren, want Jeroen en Jorien wilde allebij bij het feest zijn (dus geen apparte heren/dames feest). Rachel had diverse idee-en uitgewerkt en heeft die opties voorgelegd aan het publiek dat zaterdag avond meeging. Puur democratisch is er (bijna massaal) op het moorddiner idee gestemd. Je mocht dus eten en tegelijkertijd een moord oplossen. Kijk, als een ware De Cock fan verheugde ik me dus op dit avondje.

Voordat ik verder ga met vertellen, verklap ik alvast dat ik de dader niet ga verklappen (wat een rare zin). Dit voor het geval iemand ooit nog het moorddiner gaat meebeleven, en ik wil dit niet voor hem/haar verpesten. Maar ik ga wel iets over het verhaal vertellen natuurlijk, anders is er niets aan. Het verhaal speelde zich af op een boot. De eigenaar van de boot was het slachtoffer en werd terug gevonden aan de Franse kust, waar hij was aangespoeld. 'Daar zou je toch ook niet aangetroffen willen worden'. Schoot nogeven door mijn hoofd, maar ik wist me gelukkig in te houden. Tijdens het verhaal werd duidelijk dat vrijwel iedereen wel een motief had om hem te vermoorden. Hij was dus geen lievertje, en dat hoort ook zo, want bij een echte Baantjer aflevering is dit vrijwel ook altijd het geval. Ik speelde de rol van Sam. Hij was de machinist aan boord van het schip en had ook een dijk van een motief. Diverse mensen in de groep hadden al snel het gevoel dat ik de dader kon zijn. Maar echt duidelijk wie de dader was, werd de hele avond niet. Aan het einde van de avond mocht iedereen een gooi doen wie hij/zij dacht wie de dader was. Volgens mij had niemand de juiste dader aangewezen. Kortom, er was een goede Mol/moordenaar in ons midden geweest.

Na het eten zijn we nog uit gegaan in Hoorn. Het was een pijnlijke ervaring om te zien dat we veruit de oudste waren in de kroeg.. Ja, dit uitgaans nivo, zijn we niet meer gewent natuurlijk. Het was wel bere gezellig, dus leek dat weer even als vanouds.

Mazzel.

The end of a great man

Tja, het is misschien wel duidelijk waar deze blogfile over gaat. Maandag ochtend is namelijk om een uur of zes, mijn oom overleden. Aan staande vrijdag zal hij begraven worden en deze komende week heeft de familie dus nog om afscheid van hem te nemen.

Het was een onwerkelijk gevoel wat van mij gister meester werd. Het besef dat hij er gewoon niet meer is, was gewoon niet te bevatten. Na het eten zijn Rachel en ik meteen naar mijn tante toe gegaan om samen met de familie bij elkaar te zijn. Mijn oom lag er keurig bij, en het was net alsof hij aan het slapen was. Ik herinnerde me toen ik hem zag liggen, even het gesprek wat we hadden toen ik hem voor de eerste keer ging opzoeken in het ziekenhuis. 'Kom je me nogeven opzoeken voordat ik dood ben?', vroeg hij me toen ik binnen kwam. Tja, wat moest ik daarop zeggen? Ik wist ernog uit te mompelen dat ik elke bekende die in het ziekenhuis ligt, bezoek. Dus waarom hem dan niet? Maar ergens had hij natuurlijk wel gelijk. Ik wist toen dat het een van de laatste keren zou zijn dat ik hem zou zien. De echte laatste keer dat ik hem nog gezien heb, toen hij nog 'bij' was, was in het ziekenhuis in Alkmaar. We hebben nog gebak gegeten omdat hij die dag ervoor nog jarig was. Het zou zijn laatste verjaardag worden, al was er toen nog hoop dat hij het eventueel zou redden. Hij was namelijk naar Alkmaar verplaatst omdat ze daar meer kennis op hersentumor gebied hebben. En ondanks dat de kans klein bleef dat hij het zou halen, ging ik ervanuit dat hij het toch ging redden. Tijdens het eten van het gebakje bedacht ik me dat ik hier volgend jaar op die datum aan zou denken. Hopend dat hij er dan nog zou zijn. Maar de realiteit heeft de tijd ondertussen ingehaald. De keiharde regels die gelden in de natuur kennen geen uitzonderingen. Ook niet voor aardige ooms waar je veel goede herinneringen aan hebt.

Mazzel

Close encounters met.... de paradontoloog

P-day werd vorige week nog uitgesteld, maar dat bleef wel bij een eenmalige aktie. Mijn paradontoloog Fleur was weer in een blakende gezondheid, en had er vreselijk zin in.

Daar lag ik dan weer... In de gehate tandarts stoel.... Al bevend probeerde ik nog aan iets positiefs te denken, maar dat wilde niet echt lukken. Ineens herinnerde ik me een oud collega waarmee ik tien jaar geleden had samen gewerkt. Hij verscheen altijd in een t-shirt op zijn werk. Ook al was het 10 graden onder nul. Als ik dan vroeg of hij het niet koud had, antwoorde hij dat het altijd 5 graden kouder kan zijn... Kijk, bedacht ik mezelf, dat was pas een positieve benadering. Ik had ook thuis kunnen liggen met een hersentumor in mijn hoofd, wetend dat het einde eraan komt. Een bezoekje aan een aardige dame als Fleur moet dan toch wel meevallen (ondanks haar beroep). Ja, het lot houd mijn erg bezig nu dat ik weet dat mijn oom dood gaat. Het besef hoe vreselijk oneerlijk de wereld in elkaar zit komt de laatste tijd behoorlijk boven borrelen. Ik wist het natuuurlijk wel, maar had er eigenlijk nooit echt mee te maken gehad. Het 'nothing last forever, even cold november rain' preciepe begrijp ik dus wel, maar je moet er mee te maken krijgen voordat je het pas echt gaat beseffen.

Hoe dan ook. Fleur begon met een uitleg sessie en dus niet met haken, tangen of instumenten. Ik kreeg namelijk ook een her opvoed cursus tanden poetsen en tanden stokers gebruiken. Het nut hiervan werd ook snel duidelijk toen ze met een zoet goedje liet zien hoe erg mijn tandplak situatie eruit zag (in een spiegel). Daarna pas, ging het echte werk beginnen. Ik heb nog nooit zoveel spuiten in mijn mond gehad, maar dat kan mij niet bommen. Als kind werden namelijk al mijn melktanden getrokken omdat die te sterk waren, en er niet zelf uit wilden komen. Ik ben dus met verdovingen opgegroeit en wordt daar niet koud of warm van. Op eentje na dan, want de spuit bij je voortanden schijnt dus wel zeer te doen. Oke, dan weet ik dat ook weer. De tranen sprongen in mijn ogen, maar Fleur wist te vertellen dat dit normaal blijkt te zijn.

Nadat de verdovingen begonnen te werken, begon Fleur met haar bulldozer werkje. De machine die ze gebruikte was niet zo erg. Maar ze ging daarna ook nogeven met de haak aan de gang .... Ik had af en toe het gevoel dat ze met die haak mijn kiezen eruit probeerde te trekken...... Het hele verhaal heeft 3 kwartier geduurt voordat ik de stoel pas weer mocht verlaten. Maar ik was wel als een kind zo blij... Het was opzich niet tegen gevallen, omdat alles toch verdooft werd, maar ik weet ook dat dit pas de eerste afspraak was. Volgende week vrijdag is het weer P-day, en er nou zin in krijgen is ook weer wat overdreven.

Eenmaal thuis aangekomen heb ik mijn collega Jeroen gebeld. Ook hij gaat een close encounter met de paradontoloog meemaken (in mei), en hij wilde weten hoe het gegaan was. Ik moest een cyfer geven (van 1 t/m 10, waarbij 10 super slecht is). Ik heb de behandeling een 6 gegeven. Dit dus eigenlijk omdat het erg lang duurde, en het haak verhaal speelde een behoorlijke factor. Pijn heb ik dus vrijwel niet gehad...... Ja, mijn collega Jeroen is de derde al op de zaak die met de paradontoloog te maken gaat krijgen. Eerst was het Yolanda die achter mij zit. Nu ben ik het dus, en in mei is Jeroen aan de beurt die tegenover mij zit. We maken ons al zorgen om Stephan, omdat die weer achter Jeroen zit... Of het dus een epidemie is moet de toekomst nog uitwijzen.

Mazzel

Ring A10 zuid, afslag A2 richting Utrecht

Einderlijk is het zover. Ik verlaat de virtuele ringweg A10, en bevind me nu op de eindeloos lijkende A2 richting het zuiden. Van deze snelweg gaan we nog veel horen op weg naar het 'Ik ben naar Mark en Yvette gezwommen' feest.

Het begon bij de sprint avond meteen met een knallend nieuw record op de 250 meter. Ik wist er maarliefs 4 secondes vanaf te zwemmen. Het record staat nu op 4:11. En dat is net 1 seconde te kort voor het legendarische 1 meter per seconde schema, wat tot nu toe alleen Mark nog gelukt is. Maar wie weet komt het er nog eens van. De 750 meter viel, zoals gewoonlijk, een beetje tegen. Dit keer geen vreselijke tijd, maar met 13:35 vind ik dat ik het niet echt goed gedaan heb. Ik moet er wel bij zeggen dat deze afstand na de 250 meter knaller gezwommen werd. De 500 meter daarin tegen ging als een speer. Ik wist einderlijk de 8:50 grens weer eens te verbreken. Ik zwom namelijk 8:49 over deze afstand, en dat is maar 3 secondes van mijn pr verwijderd. Ook op de middellange afstands avond wordt de 500 meter gezwommen en die ging ook precies in 8:49. Dus daar zit verbetering in. De 1000 meter ging voor de derde opvolgende keer onder de 18 blank. In totaal heb ik het nu al 4 keer gered vanaf de virtuele startplaats hier in Hoorn. Als een Carl Verheijen zwom ik het grootste deel van de rit precies op het 18 blank schema. Je kon er de klok op gelijk zetten. Echter bij de 750 meter grens begon ik langzamerhand het shema los te laten. Ik moest er een eindsprint bijhalen om alsnog 17:58 op de klok neer te zetten.

Vandaag werd de 8 kilometer traditioneel afgesloten met de 3 kilometer. Ik hoopte zo dicht mogelijk bij de 55 blank in de buurt te komen. Ik begon helaas wat te rustig, maar wist dat ik mezelf anders op zou blazen. In de tweede kilometer ging het beter. Maar niet goed genoeg om op het 55 blank schema te komen. In de laatste kilometer kon ik toch weer een sprintje trekken. Dit was nodig om mijn persoonlijk 2de tijd op deze afstand te zwemmen. Het was toen al duidelijk dat de 55:05 weer zou blijven staan, maar de 55:15 kon nog wel gebroken worden. Dit is me ook gelukt. Ik klokte uiteinderlijk 55:11 en bewees dat ik in ieder geval vorm behoud heb getoont. De laatste paar 3 kilometer eindtijden zijn nu binnen de 10 secondes van elkaar gezwommen.

Mazzel

P-Day

16 maart... P-Day.... paradontoloog day...
Het leek nog zo lang te duren toen ik de afspraken gemaakt had. Maar het was dan toch zover....Er was geen ontsnappen meer aan. Tenminste... dat dacht ik. Ik had helemaal vrij gevraagd voor mijn bezoekje aan mijn nieuwe vriend, maar dat bleek achteraf niet nodig te zijn. Ik werd namelijk door de praktijk gebeld dat de uitvoerende arts zich ziek had gemeld.... Das nou jammer!!!.... De collega was vreselijk bezig om zich te veronderschuldigen, maar mijn motto is altijd dat je er niets aan kunt doen als je ziek bent. Bovendien heb ik liever dat de arts in topvorm is als zij in mijn smoelwerk zit te poeren.... De afspraak is dus verzet, en zodoende is volgende week, wat eigenlijk de 2de afspraak zou zijn, nu de officiele eerste afspraak.

Ja, wat ga je dan doen met al die vrije uren? Nou, ik heb het druk genoeg op mijn werk, dus ik heb mijn chef gebeld en gevraagd of ik vandaag alsnog op mijn werk mocht verschijnen. Hij vond het niet erg om de vrije dag een weekje te verzetten. Eigenlijk had hij gedacht dat ik gewoon die volgende week vrijdag (dag van de afspraak) ook vrij zou nemen. 'Je denkt te veel aan je werk, en te weinig aan jezelf'. Tja, als je chef dat al zegt... Hij had gelijk natuurlijk, maar toch ben ik blij dat ik naar mijn werk was gegaan. Een belangrijke klant had namelijk precies vandaag een probleem met een wat ouder weegstation waarvan alleen ik nog weet hoe het werkt. Het programma wou niet samen werken met een nieuwe software update op de hoofdcomputer... 'Oja, het moest wel vandaag opgelost worden' werd er eventjes bij verteld. Gelukkig kon ik het oplossen en de klant tevreden stellen.

Mazzel.

To explore the galaxy

In de laatste blogfile had ik al verteld dat Rachel, Ramon en ik naar een sterren kijkavond zijn geweest. Nou, ik heb de astronomie koors te pakken, en kon het dus niet hebben dat ik zelf nog nooit iets anders dan de maan heb gezien met mijn eigen sterrenkijker.

Het was even wachten op een heldere avond, want dat kijkt namelijk een stuk makkelijker. Ik had nog ergens een sterrenkaart programma op de computer van mijn werk, dus die had ik nogeven thuis ge-installeerd. Na een paar dagen wachten was het eindelijk zover. De planeet Saturnus was precies vanaf ons balkon te zien. Dat kwam goed uit, want die wilde ik ook graag zien omdat ik, op de kijkavond, daarvan zo onder de indruk was.

Het lijkt toch niet zo moeilijk om een object met een diameter van 120.000 kilometer op te zoeken. Maar daarin tegen... Het object staat wel op ongeveer een miljard kilometer hiervan daan. Mijn sterrenkijker is een van de goedkopere versies. Er zitten geen automatische zoek functies op of zoiets. Nee, je mag zelf mikken op het object. Er zit wel een zoek kijkertje bij, maar dat geeft helemaal geen garanties dat je makkelijk prijs hebt. Het was even pielen, maar het is me uiteinderlijk toch gelukt om de planeet met mijn eigen sterrenkijker te zien. Het was maar een klein bolletje met een ringetje erom heen, maar ik was als een kind zo blij.

Kijk, dat vraagt om meer. De planeet Venus is de laatste tijd ook goed te zien. Echter heb ik een probleem. De planeet staat, als de zon ondergaat, aan de westelijke hemel. Ik kan helaas niet door mijn muur heen kijken, want het balkon staat namelijk op het zuid-oosten gericht. Dat moet ik met mijn kijker naar een open plek toe gaan, en daar ben ik nog niet aan toe gekomen. Op het internet heb ik wel van alles uitgezocht. De wikipedia sites zijn echt fantastisch om informatie te vinden. Ik heb ook gelezen dat je zelfs met een verrekijker een aantal manen van Jupiter kan bekijken.. Dus dat ga ik ook nog eens proberen. Echter komt de planeet om een uur of 4 in de ochtend pas op.. Ja, het is leuk, maar er zijn grenzen natuurlijk. Komt vast een keertje goed.

Mazzel

Sterren dansen ...... in de lucht

Van de week las Rachel in de krant dat er deze week een maans verduistering zou plaats vinden. Er werd ook verteld dat er een 'Noordhollandse sterrenkundige organisatie stichting' (indrukwekkende naam) een kijkavond zou houden in Hoorn, om dit fenomeen te bezichtigen. Nou, Rachel en ik vonden dat wel interesant om een keer mee te maken.

Het werd nogeven spannend of de kijkavond wel door zou gaan. Het regende s'avonds namelijk eventjes behoorlijk, terwijl het overdag juist lekker weer was geweest. Ramon smste dat hij ook wel naar de maans verduistering wilde gaan kijken, dus hadden we overlegd dat we daar nogwel even over zouden bellen als het zover was..... Gelukkig werd het tegen een uur of 8 toch langzamerhand weer wat helderder, en konden we het maantje gewoon weer zien. De kijkavond ging dus gelukkig gewoon door. We hebben Ramon gebeld en verteld over de kijkavond van de stichting, en ook hij vond dat een leuk idee om een keer mee te maken.

Om half twaalf hadden we op het schoolplein van de Copernicus afgesproken, want daar stonden de telescopen opgesteld. Het was niet echt druk, maar dat heeft ook zo zijn voordelen. Dan hebben de experts meer tijd om dingen persoonlijk uit te leggen. Een man was met zijn telescoop naar Saturnus aan het kijken. En de bezoekers konden een voor een ook eventjes naar dit schouwspel kijken. Toen ik de planeet bekeek, besefte ik dat dit de eerste keer was dat ik deze planeet echt zelf gezien heb.. Ik wist van tv en het internet wel hoe hij eruit zag, maar ik had er nog nooit via een telescoop naar gekeken. Het mag duidelijk zijn dat het een indrukwekkende ervaring was. Ik heb zelf trouwens wel een sterrenkijker, maar meer dan de maan heb ik daar niet mee kunnen zien. Het is namelijk veel moeilijker dan dat het lijkt om eventjes een ster of planeet op te zoeken. Zeg maar gerust dat me dat dus nooit gelukt is. Maar nu dat ik Saturnus in het echt heb gezien ga ik het toch wel weer eens proberen.

Tegen twaalf uur was de maan helemaal verduisterd, en kwam de rode gloed helemaal tot zijn recht. Niet lang daarna werd het trouwens weer bewolkt en begon het behoorlijk te regenen. Rachel en ik kwamen dus nog verzopen thuis ook. Maar, wel met een behoorlijke leuke vervaring rijker..

Mazzel

De inhoud

Toen ik vorig jaar mei begon met het typen van deze weblog, wist ik natuurlijk nog niet hoe lang ik dit eventueel vol zou houden. Echt inhoudelijk erbij na denken heb ik dus nooit gedaan. Ik ben gewoon gaan zitten en begonnen met typen. Dat beviel zo goed, dat ik nu de 11de maand al inga. Maar tot nu toe ging de inhoud van de blogs altijd wel over leuke dingen. Over onderwerpen waar ik graag iets over wilde vertellen, of wat simpel weg op dat moment in me op kwam. Nu raad je het al dat het een keer moest gebeuren dat ik ook vervelende dingen mee maak. Ik heb er lang over na gedacht of ik dat wel moest verwoorden in een blogfile. Wat moeten internettende mensen nou met mijn vervelende ervaringen? Maar dit is juist de bedoeling van een weblog. Je verwoord de dingen die je meemaakt in je leven. In de titel van deze weblog staat ook : 'Wat maakt Jeroen Muis allemaal mee.'. .... Dus ik had mijn eigen vraag zelf al beantwoord.

Vorige week zondag kreeg ik te horen dat het niet goed ging met mijn oom. De man heeft zijn hele leven op de boerderij gewerkt, en het vermoeden kwam boven borrelen dat hij misschien wel eens overspannen kon zijn. Hij begon namelijk af en toe vreemde trekjes te vertonen. Op zich kan dit nog natuurlijk, maar het was toch verstandiger om eventjes een dokter te bezoeken. Die vond dat zijn reflexen wel erg vreemd waren en verwees hem meteen door naar het ziekenhuis. De doktoren daar hadden al snel door dat er iets ergs aan de hand was. Een scan wees uit dat hij een hersentumor heeft, en dat deze al vrij groot is. Opereren heeft totaal geen zin meer, en nu geven ze hem nogmaar een paar maanden te leven.

Zo loop je vorige week nog rond zonder ook maar 1 lichamelijke klacht te hebben, en de volgende week hebben de doktoren je al opgegeven. Ja, het kan snel gaan in het leven. Eigenlijk houden mensen hier nooit rekening mee. Je weet dat je een keer dood gaat, maar gevoels matig kan je dat niet beseffen. Het is toch altijd zo dat je pas dood gaat als je erg oud bent? Dat dus de tijd je grootste vijand is die je levenskoortje ooit een keer doorhakt. Dan pas is het, voor je gevoel, te verklaren. Omdat je hier niet vaak bij stil staat, denk ik dat je eigenlijk te weinig geniet van het leven. Dat zouden wij mensen eigenlijk nog meer moeten doen dan dat we dat nu doen.

Ik wil daarom deze blogfile afsluiten met de volgende tekst....
Sommige mensen denken dat de tijd een monster is, die je je hele leven achtervolgt. En je uiteinderlijk te pakken krijgt. Maar ik denk liever dat de tijd je vriend is, die je hele leven bij je is. En jou doet beseffen dat je van elk moment moet genieten. Omdat dat moment nooit meer terug komt.

Mazzel.

Helaas geen negende keer

Er zitten weer 8 kilometers op, en dat betekend natuurlijk dat ik weer alle afstanden heb gezwommen. In totaal zit ik nu dus op 40 kilometer en dat betekend dat ik ongeveer bij de Zeeburger tunnel zit op de weg naar Mark en Yvette.

Zoals de titel van deze blog al aangeeft, heb ik het geen negende keer gered om een record op de 3 kilometer te zwemmen. Aan alles komt helaas een einde. Dit hielt niet in dat ik het niet geprobeerd heb... Ik kwam vrij dicht bij.. namelijk op 55:15 (ik heb wat met vijven)... Dat is maar 10 secondes langzamer, en dat is eigenlijk niets als je bedenkt dat ik 120 baantjes zwem op deze lange afstands avond. Geeneens een halve baan. Na 1 kilometer had ik al een achterstand van 7 secondes. Dit kon gouw, omdat ik de vorige keer wel erg snel van start was gegaan. De overige 2 kilometer bleef ik wel constant zwemmen. Dus dat is een goed teken. Toen ik op baantje 110 aantikte, zat er in preciepe nogwel een record in. Dan moest ik er alleen nogwel een behoorlijke sprint uit halen. Die laatste 250 meter moest dan in 4 minuut 30, en dat is 54 secondes over elke 50 meter. Bij baantje 112 lukte dat, maar toen sloeg het noodlot toe. Ik kreeg kramp verschijnselen. Eigenlijk had ik nog mazzel dat het niet helemaal doorzette, anders had ik meteen moeten stoppen. Nee, ik kon de laatste 8 baantjes gewoon uitzingen, wetend dus dat het record zou blijven staan. Mischien dus een volgende keer........

Over de overige afstanden hoef ik niet veel te vertellen. Er waren maar 2 afstanden die er echt positief uitschoten, en dat waren de 250 meter en de 1 kilometer. Op de 250 meter wist ik precies mijn pr te evenaren. Precies 4 minuut 15 dus... De 1 kilometer ging in 17:57, en dat is de derde keer dat ik de 18 minuten grens wist te doorbreken.

Volgende keer weer meer.
Mazzel.

Oma's Battlestar avondje

Ik kan me nog herinneren dat ze de tv serie Battlestar Galactica gingen herhalen toen mijn zus en ik nog klein waren. We konden de serie dus al van toen we nog kleiner waren. Toen waren we dus al fan geworden. Daar komt dus waarschijnlijk mijn verslaving voor SF vandaan. Maar,..... eerlijk is eerlijk... Dan moet ik ook even de tekenfilm serie 'Er was eens de ruimte' noemen. Ook die serie heeft op SF gebied, heel veel invloed op mij gehad toen ik nog klein was.

Hoe dan ook. De serie werd herhaald op een zondag avond, en dat viel precies samen met studio sport. Mijn ouders vonden het geen goed idee om de tv dan maar op de oude serie te zetten. Dat was even balen. Een video recorder hadden we toen namelijk nog niet. De reddende hand kwam uit de hoek van onze oma. Die woonde namelijk op 2 minuten lopen bij ons vandaan. Oma wou eigenlijk zelf ook graag studio sport kijken, maar vond het ook wel weer gezellig als ik en mijn zus op visite kwamen. Op een of andere manier werd de afspraak gemaakt dat we dus op zondag naar mijn oma gingen. Achteraf hebben we te horen gekregen dat mijn oma het dus wel altijd gezellig vond dat we er waren, maar aan de serie zelf vond ze helemaal niets aan. Dat kan je van een oma natuurlijk ook niet verwachten. Het was waarschijnlijk haar enigste SF serie die ze ooit gezien heeft in haar hele leven. Ze begreep er vast niets van. Hoe dan ook, ik heb er een goede herinnering aan.

Nou kreeg ik laatst van Rachel een DVD box van Battlestar Galactica (voor valentijns dag). Ik heb er natuurlijk al een paar afleveringen van bekeken. En elke keer als ik weer een aflevering bekijk, moet ik toch even terug denken aan die zondag avonden die mijn zus en ik bij mijn oma doorbrachten.

Mazzel

James Brown is still alaaf

Het was me, als noordeling, eigenlijk nog nooit echt opgevallen hoe omvangrijk het carnaval spektakel daadwerkelijk is. Maar daar is dit jaar dus verandering in gekomen.

Afgelopen zaterdag gingen we weer naar Brunssum toe omdat Yvette haar verjaardag vierde. Brunssum ligt natuurlijk in het verre zuiden van het land, dus kwam ik voor het eerst in deze regio tijdens de beroemde carnaval periode. De straten waren vrolijk versiert en er liepen allemaal kinderen rond die keurig verkleed waren. Eenmaal aangekomen zaten we keurig naar de Limburgse televisie te kijken die een uitgebreid verslag liet zien van een carnaval feest. Het ene hoempapa nummer na het ander kregen we te verwerken. Ik moet toegeven dat je er vanzelf vrolijk van wordt. In het begin had ik nog het idee dat dit snel zou vervelen, maar daar zat ik dus vreselijk naast. Op de verjaardag werd al snel duidelijk dat bijna het gehele bedrijfs leven op zijn gat ligt in deze dagen. Dat werd namelijk wel duidelijk uit de gesprekken die dus in het algemeen over carnaval gingen. En, nu dat ik dat ook weet, valt het op dat het vrij rustig is bij ons op de helpdesk. Wij hebben namelijk veel klanten die in het zuiden zitten.

Op zondag zijn Rachel en ik naar de optocht in Zwaag geweest. Zwaag staat bekent dat ze de grootste carnavals optocht van boven de rivieren organiseren. Daar ben ik wel meer geweest, en dat is altijd interesant om te gaan bekijken. De hele dorpsstraat zag weer zwart van het volk. Zwart was ook de wagen waar James Brown werd 'ge-eerd'. Hij mag dan wel niet meer leven, maar hij blijft Alaaf........... De gehele optocht duurde ruim een uur, en dan krijg je het vanzelf koud als het 'maar' 6 graden is. Dat heb ik geweten ook, want ik ben nu niet helemaal lekker. Het zwemmen is gister (op maandag) dus ook niet doorgegaan. Hoperlijk ben ik donderdag weer helemaal de oude, anders gaat het weer een week langer duren voordat ik het 'Ik ben naar Mark en Yvette gezwommen' feest kan organiseren.

Mazzel

Spec edit 1.0

Vorige week reed ik, samen met een collega van me, van het hotel naar ons filiaal in Antwerpen voor de cursus (zie vorige blogfile). We hadden het over de inhoud van de cursus dagen en wat we eventueel nog missen om de klanten nog beter te kunnen helpen. Mijn collega kwam op het idee dat we eigenlijk nog de mogelijkheid missen om op afstand de instellingen van onze nieuwste type weegschaal te kunnen wijzigen. Eigenlijk moest dit makkelijk kunnen, omdat het een computer weegschaal is. Verder hebben we het daar niet meer over gehad, maar toch borrelde dat gesprek nog even na in mijn gedachte. Toen ik afgelopen donderdag weer terug op de helpdesk was, heb ik uitgezocht of er een mogelijkheid bestond om dit makkelijk te kunnen maken in de vorm van een computer programma.

De moeilijkheids graad ligt in de verschillende schaalsoftware versies. Bij elke nieuwe versie komen er weer meer schaal instellingen bij (de markt staat niet stil). Hier moet natuurlijk rekening mee gehouden worden. Bovendien moet het computer programma de zelfde 'looks' hebben als de weegschaal instellingen schermen. Zodoende kan iedereen die met de weegschaal overweg kan, ook het computer programma bedienen.

Kijk.... Hier lag een ware programmeer uitdaging voor me. Als een klein kind zat ik donderdag achter mijn laptop te werken. Het namaken van de schermen bleek kindelijk eenvoudig te zijn. Je kan in de weegschaal namelijk een schermvoorbeeld maken van elke willekeurig scherm dat je maar wilt. Dit komt overeen met de printscreen functie in Windows. Het grafisch gedeelte had ik dus zo voor mekaar. Nee, de echte uitdaging zat in de database waar de instellingen in stonden. Niet dat die moeilijk in elkaar zat, maar ik wist niet een twee drie waar ik naar zocht. Ik had het namelijk nog nooit eerder uitgezocht. Toen ik dit eenmaal door had, kon ik pas echt beginnen met programmeren. De afgelopen paar dagen was ik, tussen alle telefoontjes door, aan het programmeren aan de Spec editor 1.0. Een instelling in de weegschaal wordt namelijk een spec genoemd. Het idee hoe ik het moest maken had ik al snel uitgewerkt, maar het was even werk om alles in het programma te krijgen. Vandaag was het dus zover... De eerste officiele versie was klaar.

Nu is het dus mogelijk om de schaal instellingen via een pc aan te passen. Dit heeft geen nut als de klant maar een paar schalen heeft. Dan kan je net zo goed naar de schaal toe lopen en het handmatig doen. Nee, het programma is gemaakt voor de wat grotere klanten die met grote servers werken. Die servers staan in kontact met alle weegschalen over (bijvoorbeeld) het hele land. Nu kunnen we dus bij wijze van spreken de schaal instellingen in Groningen kontroleren en eventueel aanpassen.

Mazzel

Cursus dagen

Deze week werden er voor mijn werk cursussen gegeven in Antwerpen. Nou is het simpel weg te druk op het werk om de gehele week weg te blijven van de helpdesk. Dus ik heb het bij de eerste drie dagen gehouden. Ergens wel jammer, want in dag 4 en dag 5 worden ook nog interesante dingen besproken.

Maandag ochtend vertrok ik met een bus van de zaak richting Antwerpen. Erg vroeg natuurlijk, want we zouden om 9 uur al beginnen. In Nederland zelf had ik helemaal geen files. Alleen bij Antwerpen zelf was er wat langzaam rijdend verkeer. Maar dat was gelukkig niet zo erg, zodat ik alsnog dik optijd was. Daar zat ik dan, met allemaal knappe koppen uit diverse landen die ook aan de opleidingen meededen. Daarom moest de uitleg ook in het Engels gebeuren natuurlijk. Maar voor alle aanwezigen was dit totaal geen probleem. Het 'theorie stampen' kon beginnen, en dat hield niet op tot aan het einde van de derde dag. Op dinsdag hadden we het zelfs tot half acht geschopt voordat we het pand verlieten.

In de avonden gingen we met de diverse cursisten uit eten. Dit was niet alleen erg gezellig, maar ook erg interesant. Zo kregen we ook buitenlandse werk situaties te horen, en hoe hun met sommige situaties omgingen. Na het eten gingen we in het hotel nogeven een biertje pakken aan de bar. Dit is een soort traditie geworden, want ik ben wel meer in dat hotel gebleven als ik meerdere dagen in Antwerpen moest zijn.......Morgen weer gewoon werken op de helpdesk... Kijken wat er allemaal gebeurd is in die drie dagen.

Mazzel