Ik ga het toch weer even over het zwemmen hebben. Dit keer niet omdat ik een extreem scherp record heb gezwommen of zo. Of dat ik een tweede record van Mark heb afgepakt. Nee, dit keer heb ik zelfs wat negatief nieuws te melden. Maar maak je geen zorgen, het zwembad is niet lek of zo. De virtuele reis zal evengoed worden voortgezet.
Laat ik maar gewoon vertellen wat er gebeurd is. Een week geleden ging ik weer met frisse moed richting het zwembad. In mijn achterhoofd hield ik rekening met een persoonlijk record op de 1000 meter. Het ging de laatste tijd zo lekker, dat ik het zeker wou proberen om zo hard mogelijk te gaan. Het lukte overigens niet, ik kwam ongeveer 11 secondes te kort. De overige afstanden heb ik me ook flink uitgesloofd. Ondanks dat ik dus in totaal twee en een halve kilometer flink had gebeuld, deed ik daarna toch nog even mee met een wedstrijdje borstcrawl. Je bouwt vanzelf een band op met je mede zwemmers, en het leek ons wel gaaf om een keertje tegen elkaar te gaan zwemmen.
Tijdens de krachts explosie zelf, had ik niet door dat ik eigenlijk te moe was van die 2,5 kilometer. Pas toen ik bij de kant aantikte, besefte ik me dat ik veels te ver was gegaan. Het lukte me nog om richting de kant ze zwemmen en heb daar de eerste 10 minuten gezeten. Daarna, dacht ik er wel weer te zijn, en ben naar huis gegaan. Tot zover was er eigenlijk niets aan de hand, maar die nacht werd ik wakker omdat ik zo vreselijk duizelig werd. Nog geen tien minuten later zat ik rechtop in mijn bed te shaken. Het leek wel alsof ik in de stoel van de paradontoloog zat. Ruim een kwartier later ging dat pas weer over. Rachel en ik zijn ons dood geschrokken, maar uiteindelijk is alles goed afgelopen.
De dag erna werd het tijd om mijn zwem planning grondig aan te passen. Voortaan mag ik (van mezelf) maar 1 afstand per avond helemaal voluit gaan. De overige afstanden worden dus ondergeschikt gemaakt. Afgelopen maandag heb ik me expres ingehouden. De schrik zat er natuurlijk nog goed in. Maar de shake aanval heeft zich niet meer laten zien. Gelukkig maar… laten we hopen dat dit zo blijft…
Mazzel
22 april 2008
16 april 2008
Traffic jam Bridge
Vandaag de dag is er geen wereld meer denkbaar zonder de invloed van software gigant Microsoft. Veruit de meeste computers op de gehele planeet zijn voorzien van hun besturings systeem Windows. Dat houdt niet in dat Windows helemaal geen concurrenten heeft. Vooral Apple maakt het Microsoft nog wel eens moeilijk. De Apple gebruiker is trouwens meestal een trouwe gebruiker, die erg trots is op zijn computer. Ze zullen altijd beweren dat hun Apple vet veel beter is. Nee, hun Apple is natuurlijk perfect…..
Toch kan ik me nog een voorval herinneren waarbij er iets niet helemaal goed verliep. Ruim 11 jaar geleden rolde er 40.000 Apple laptops van de lopende band af, die niet helemaal goed in elkaar zaten. Er kwamen diverse klachten binnen, zoals schermen die het niet goed deden en muisknoppen die waren afgebroken. Apple besloot om alle 40.000 stuks te laten repareren en huurde daarvoor een bedrijf in. (zie ook : http://en.wikipedia.org/wiki/PowerBook_5300 ). In die periode was ik, net als een collega van me, net ontslagen bij een computer shop. Het ging volgens de baas zo slecht met de winkel, zodat die vandaag de dag (elf jaar later) dus nog steeds bestaat. Kortom, we werden gewoon te duur, en zijn er uit gewerkt. Via via zijn we toen samen bij het bedrijf terecht gekomen die deze partij laptops ging repareren. Het was gewoon productie werk, maar dat maakte mij niet zoveel uit. De sfeer was er altijd goed, en ik heb er uit eindelijk nog goede vrienden aan over gehouden ook.
Het enige wat vervelend was aan deze baan was de locatie. Het was namelijk in Hoofddorp, en dat betekende dat ik elke dag in de file stond. Ik kon in het begin moeilijk in schatten hoe laat ik met de auto moest vertrekken om toch op tijd te komen. Op een gegeven ogenblik had ik dit natuurlijk wel door. Maar toch, als de file al begon voor de laatste brug over de A7, dan wist ik dat ik niet op tijd zou komen. Vandaar dat ik die brug destijds de naam: Traffic jam Bridge heb gegeven.
Mazzel
Toch kan ik me nog een voorval herinneren waarbij er iets niet helemaal goed verliep. Ruim 11 jaar geleden rolde er 40.000 Apple laptops van de lopende band af, die niet helemaal goed in elkaar zaten. Er kwamen diverse klachten binnen, zoals schermen die het niet goed deden en muisknoppen die waren afgebroken. Apple besloot om alle 40.000 stuks te laten repareren en huurde daarvoor een bedrijf in. (zie ook : http://en.wikipedia.org/wiki/PowerBook_5300 ). In die periode was ik, net als een collega van me, net ontslagen bij een computer shop. Het ging volgens de baas zo slecht met de winkel, zodat die vandaag de dag (elf jaar later) dus nog steeds bestaat. Kortom, we werden gewoon te duur, en zijn er uit gewerkt. Via via zijn we toen samen bij het bedrijf terecht gekomen die deze partij laptops ging repareren. Het was gewoon productie werk, maar dat maakte mij niet zoveel uit. De sfeer was er altijd goed, en ik heb er uit eindelijk nog goede vrienden aan over gehouden ook.
Het enige wat vervelend was aan deze baan was de locatie. Het was namelijk in Hoofddorp, en dat betekende dat ik elke dag in de file stond. Ik kon in het begin moeilijk in schatten hoe laat ik met de auto moest vertrekken om toch op tijd te komen. Op een gegeven ogenblik had ik dit natuurlijk wel door. Maar toch, als de file al begon voor de laatste brug over de A7, dan wist ik dat ik niet op tijd zou komen. Vandaar dat ik die brug destijds de naam: Traffic jam Bridge heb gegeven.
Mazzel
8 april 2008
kadootjes van de klanten
Als je in de buitendienst werkt, dan krijg je zo nu en dan van de klant wel eens wat spullen mee naar huis. Ik wil niet beweren dat dit vaak het geval is hoor. Na een aantal jaren te hebben mee gedraaid, weet je van wie je soms een tas vol met voedsel mee naar huis krijgt, en van wie niet. Tot nu toe stond een bepaalde klant (zal zijn naam niet noemen) op de nummer 1 plaats qua gulheid. En je raad het al, deze week moest er een van de Jeroenen naar hem toe omdat hij een probleem met zijn computer had. Zowat hebben we moeten pokeren wie deze taak op zich zou nemen, maar daar zijn we toch op een normale manier uit gekomen. De hoeveelheid (fruit en groenten in dit geval) was normaal zo groot, dat ik het toch wel onder mijn mede helpdesk en service desk collega’s zou verdelen.
De klus zelf zou niet zo ingewikkeld moeten zijn. Ik had verwacht dit binnen een half uurtje te klaren, maar dat viel een beetje tegen. Het leek er naar uit te zien dat ik toch nog hard moest knokken voor al dat heerlijke fruit. Nou kon je trouwens nauwelijks zweten in die hal, want die werd kunstmatig koud gehouden zodat het fruit natuurlijk langer vers blijft. Mijn taak die middag was om een computer programma van een oudere pc, overzetten op een nieuwe. Maar die nieuwe kreeg ik niet een twee drie aan de praat. Er zat een nieuw type grafische kaart in, die niet wilde samen werken met de al aanwezige monitor. Die kaart heb ik dus uiteindelijk uit de computer moeten halen, en toen pas kreeg ik beeld. Daarna was het dus een fluitje van en cent, en kon de nieuwe computer zonder problemen de taken van zijn voorganger overnemen.
De klant was hartstikke blij, want het werken met die oude pc ging zowat niet meer. Hij wist me te vertellen dat die 2 a 3 keer per dag hing, dus kan ik me voorstellen dat je daar gek van wordt. Na het invullen van de werkbon nam ik afscheid van de klant, die me (zoals ik had verwacht) niet alleen naar huis liet gaan. Nee, hij had nog een kist vol met groente en fruit voor me klaar staan. Die woog zo veel, dan ik dus moeite had om hem in de auto te krijgen. Zo veel had ik tot nu toe nog nooit gekregen. Veruit een record dus. Mijn collega’s moesten enorm lachen toen ze mij zagen stuntelen met die kist. Daarna kon het uitdelen gebeuren. Naast dat het extreem veel was, was het ook vrij goed gevarieerd. Iedereen had wat mee naar huis genomen, en toch was daarna de bodem nog niet in zicht. De rest hebben we in een fruit mand gedaan. Dus wie er dan trek heeft in een appel, of een sinaasappel (bijvoorbeeld), kan dan naar hartelust in die mand graaien.
Mazzel
De klus zelf zou niet zo ingewikkeld moeten zijn. Ik had verwacht dit binnen een half uurtje te klaren, maar dat viel een beetje tegen. Het leek er naar uit te zien dat ik toch nog hard moest knokken voor al dat heerlijke fruit. Nou kon je trouwens nauwelijks zweten in die hal, want die werd kunstmatig koud gehouden zodat het fruit natuurlijk langer vers blijft. Mijn taak die middag was om een computer programma van een oudere pc, overzetten op een nieuwe. Maar die nieuwe kreeg ik niet een twee drie aan de praat. Er zat een nieuw type grafische kaart in, die niet wilde samen werken met de al aanwezige monitor. Die kaart heb ik dus uiteindelijk uit de computer moeten halen, en toen pas kreeg ik beeld. Daarna was het dus een fluitje van en cent, en kon de nieuwe computer zonder problemen de taken van zijn voorganger overnemen.
De klant was hartstikke blij, want het werken met die oude pc ging zowat niet meer. Hij wist me te vertellen dat die 2 a 3 keer per dag hing, dus kan ik me voorstellen dat je daar gek van wordt. Na het invullen van de werkbon nam ik afscheid van de klant, die me (zoals ik had verwacht) niet alleen naar huis liet gaan. Nee, hij had nog een kist vol met groente en fruit voor me klaar staan. Die woog zo veel, dan ik dus moeite had om hem in de auto te krijgen. Zo veel had ik tot nu toe nog nooit gekregen. Veruit een record dus. Mijn collega’s moesten enorm lachen toen ze mij zagen stuntelen met die kist. Daarna kon het uitdelen gebeuren. Naast dat het extreem veel was, was het ook vrij goed gevarieerd. Iedereen had wat mee naar huis genomen, en toch was daarna de bodem nog niet in zicht. De rest hebben we in een fruit mand gedaan. Dus wie er dan trek heeft in een appel, of een sinaasappel (bijvoorbeeld), kan dan naar hartelust in die mand graaien.
Mazzel
2 april 2008
19
Ik zat laatst met Rachel in de auto toen we net bij een juwelier waren geweest. We waren namelijk even lekker op trouwringen jacht geweest. De radio stond op Veronica en toen we de straat uitreden begon er net weer een nieuw liedje. Het ging over de Vietnam oorlog, en dat de jongens die daarin vochten meestal niet ouder waren dan 19. Volgens het liedje waren de soldaten die in de tweede wereld oorlog vochten, ongeveer 25 jaar oud.
Tijdens het luisteren moest ik terug denken aan een schoolreisje naar Engeland. Op de terug reis (op de boot) zat ik naast een oude man. Achter me zaten wat klasgenoten die (zoals gewoonlijk) flink zaten te klieren. Maar ja, dat zal waarschijnlijk wel aan de leeftijd hebben gelegen. De oude man begon op een gegeven ogenblik tegen me te praten. Het bleek een Engelsman te zijn, en hij vertelde me dat hij mijn generatie wel kon vergeven, maar dat hij onze ouders en grootouders zeker niet kon vergeven. Even was ik kompleet verbaast, maar al snel had ik door dat hij aannam dat ik een Duitser was. Dat was best logisch, want de twee talen lijken natuurlijk best veel op elkaar. Ik vertelde hem dat ik geen Duitser, maar een Nederlander was. Hij bood zijn excuses meteen aan, en ik kon zien dat hij zich een beetje schaamde. Maar het ijs was daarna toch eigenlijk wel gebroken. Hij vertelde me dat hij op weg was naar een herdenkings plechtigheid in België. Daarna begon hij te vertellen over zijn belevenissen in de oorlog. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de tweede wereld oorlog, en volgde daar destijds veel documentaires over. Hij vertelde ook dat hij bij de slag om Arnhem had gevochten. Ik wist daar dus ook wel het een en ander over. Ik kon merken dat de man het leuk vond dat ik daar in geïnteresseerd was. Zeker ook omdat ik daar natuurlijk veel vragen over had.
We hadden het ook nog even over de Vietnam oorlog (vanwege dat liedje). Ik wilde namelijk ook wel even weten of de bewering over die gemiddelde leeftijd van 25 wel klopte. Hij gaf als antwoord dat de soldaten aan het einde van de oorlog wel 25 waren. Maar aan het begin waren ze toch wel degelijk 19, net zoals in de Vietnam oorlog.
Mazzel
Tijdens het luisteren moest ik terug denken aan een schoolreisje naar Engeland. Op de terug reis (op de boot) zat ik naast een oude man. Achter me zaten wat klasgenoten die (zoals gewoonlijk) flink zaten te klieren. Maar ja, dat zal waarschijnlijk wel aan de leeftijd hebben gelegen. De oude man begon op een gegeven ogenblik tegen me te praten. Het bleek een Engelsman te zijn, en hij vertelde me dat hij mijn generatie wel kon vergeven, maar dat hij onze ouders en grootouders zeker niet kon vergeven. Even was ik kompleet verbaast, maar al snel had ik door dat hij aannam dat ik een Duitser was. Dat was best logisch, want de twee talen lijken natuurlijk best veel op elkaar. Ik vertelde hem dat ik geen Duitser, maar een Nederlander was. Hij bood zijn excuses meteen aan, en ik kon zien dat hij zich een beetje schaamde. Maar het ijs was daarna toch eigenlijk wel gebroken. Hij vertelde me dat hij op weg was naar een herdenkings plechtigheid in België. Daarna begon hij te vertellen over zijn belevenissen in de oorlog. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de tweede wereld oorlog, en volgde daar destijds veel documentaires over. Hij vertelde ook dat hij bij de slag om Arnhem had gevochten. Ik wist daar dus ook wel het een en ander over. Ik kon merken dat de man het leuk vond dat ik daar in geïnteresseerd was. Zeker ook omdat ik daar natuurlijk veel vragen over had.
We hadden het ook nog even over de Vietnam oorlog (vanwege dat liedje). Ik wilde namelijk ook wel even weten of de bewering over die gemiddelde leeftijd van 25 wel klopte. Hij gaf als antwoord dat de soldaten aan het einde van de oorlog wel 25 waren. Maar aan het begin waren ze toch wel degelijk 19, net zoals in de Vietnam oorlog.
Mazzel
27 maart 2008
Titanic
Ik kan me de jeugd journaal aflevering nog herinneren waarin verteld werd dat ze eindelijk het wrak van de Titanic hadden gevonden. Vanaf dat moment speelde de tragedie van weleer tot mijn verbeelding. Niet lang daarna werd de eerste documentaire uitgezonden met beelden van het ooit zo indrukwekkende schip. Vooral die beelden maakte een behoorlijke indruk op mij. Ik vond het zo nu en dan zelfs even eng om er naar te kijken. Maar de situatie was net zoals bij een horror film. Het is aan de ene kant te eng om te kijken, maar aan de andere kant te spannend om dit niet te doen. Dat had ik destijds ook toen ‘The American weerwolf in London’ werd uitgezonden. Als kind had ik een hekel aan enge films (nog steeds eigenlijk), maar ik bleef toch kijken hoe het afliep. Maar sinds het zien van de eerste Titanic beelden krijg ik af en toe toch een vreemd naar gevoel als ik een scheepswrak zie. Normaal gesproken gebeurd dat natuurlijk niet zo veel, dus let je daar niet meer op. Maar ik kan me nog herinneren dat ik een duikcursus heb gehad (zo’n 10 jaar geleden). In een meer zwom ik op een gegeven ogenblik over een gezonken bootje heen. Het leek totaal niet op de Titanic, maar toch kreeg ik dat rare gevoel wat ik destijds ook bij die beelden over de Titanic kreeg.
Maar ik dwaal gigantisch af. Tijdens deze documentaire werd duidelijk verteld wat er die avond zich allemaal op het schip had afgespeeld. Ook het lot van de kapitein werd in geuren en kleuren verteld. In die tijd heerste de opvatting dat de kapitein altijd met zijn schip ten onder ging. Kijk, die mentaliteit sprak mij wel aan. Als het erop aan komt, dat je dan tot het bittere einde blijft door vechten. En dus niet je verantwoordelijkheden aan de wilgen hangt.
Nou was laatst natuurlijk de film Titanic weer op tv. Het romantische verhaal op zich vind ik niet zo interessant. Als ik dan toch naar een romantische film wil kijken, kijk ik liever naar een romantische komedie. Maar het laatste stuk van de film, waarin te zien is hoe het schip zingt, was daarin tegen wel interessant. De kapitein kreeg een life vest aangeboden van een van zijn collega, maar die weigerde hij. Hij liep naar de brug van zijn schip, en wachtte zijn lot af. Het water kwam op een gegeven ogenblik door de ramen heen, en dat was het laatste wat we van hem gezien hebben. Ook het verhaal over de band die maar bleef doorspelen vond ik erg indruk wekkend. Dat schijnt in het echt ook zo gebeurd te zijn. ‘Heren, het was een voorrecht om met jullie te hebben mogen spelen vanavond’. Dat waren de laatste woorden van een van de bandleden toen het water met grote snelheid op ze afkwam.
Mazzel
Maar ik dwaal gigantisch af. Tijdens deze documentaire werd duidelijk verteld wat er die avond zich allemaal op het schip had afgespeeld. Ook het lot van de kapitein werd in geuren en kleuren verteld. In die tijd heerste de opvatting dat de kapitein altijd met zijn schip ten onder ging. Kijk, die mentaliteit sprak mij wel aan. Als het erop aan komt, dat je dan tot het bittere einde blijft door vechten. En dus niet je verantwoordelijkheden aan de wilgen hangt.
Nou was laatst natuurlijk de film Titanic weer op tv. Het romantische verhaal op zich vind ik niet zo interessant. Als ik dan toch naar een romantische film wil kijken, kijk ik liever naar een romantische komedie. Maar het laatste stuk van de film, waarin te zien is hoe het schip zingt, was daarin tegen wel interessant. De kapitein kreeg een life vest aangeboden van een van zijn collega, maar die weigerde hij. Hij liep naar de brug van zijn schip, en wachtte zijn lot af. Het water kwam op een gegeven ogenblik door de ramen heen, en dat was het laatste wat we van hem gezien hebben. Ook het verhaal over de band die maar bleef doorspelen vond ik erg indruk wekkend. Dat schijnt in het echt ook zo gebeurd te zijn. ‘Heren, het was een voorrecht om met jullie te hebben mogen spelen vanavond’. Dat waren de laatste woorden van een van de bandleden toen het water met grote snelheid op ze afkwam.
Mazzel
22 maart 2008
De LCARS 'look'
De schrik zat er natuurlijk flink in toen onze collega vorig jaar een hersenbloeding kreeg. Ook mijn chef besefte zich dat onze collega eigenlijk nog mazzel had gehad omdat wij er bij waren toen het gebeurde. Hij begon zich ook te realiseren dat mocht zoiets gebeuren tijdens iemand zijn weekend dienst, dat die desbetreffende persoon dan een stuk minder kans op overleven had. Elke zaterdag zit er namelijk altijd 1 persoon op de helpdesk om het fort te verdedigen. Dan ben je helemaal in je eentje, en kan er niemand snel reageren als er plotseling iets ernstig fout gaat.
Daarom kwam hij met het idee om voor de zaterdag diensten een laptop te regelen met een UMTS internet kaartje erbij. Daarmee kan je dan overal in Nederland draadloos internetten, en kan je dus de gehele planning beheren. Aan mij hadden ze gevraagd of ik dit even wilde testen. Het laptopje had ik zo aan de praat, omdat onze automatiseerder alles al had geïnstalleerd. Ik kwam dus zonder problemen op het internet en kon zonder problemen de overvolle planning van mijn buitendienst collega’s zien. Onze automatiseerder had mij verteld dat hij naast de laptop ook nog een ander apparaatje mee zou sturen. Dit was geen laptop, maar een ander type draagbare computer. Het is eigenlijk een kastje van ongeveer 30 bij 20 centimeter met een touchscreen scherm, en er draaide gewoon Windows XP op. Ook met dit apparaatje kon je, net als met de laptop, in heel Nederland internetten.
Mijn ogen begonnen te glunderen toen ik het kleine apparaatje voor het eerst zag. Onmiddellijk schoten er talloze mogelijkheden door mijn hoofd. Ik ben gek op gadgets met touchscre
en mogelijkheden, maar tot nu toe had ik alleen nog maar full size computers gezien. De kleinere apparaten, zoals pda’s en mda’s, hebben allemaal windows CE erop, en daarmee kan ik niet zo erg veel. Dit was het eerste apparaat met een gewone windows versie. Mijn Star Trek passie kwam meteen naar boven, toen de machine was opgestart. Ik heb ooit een videobanden programma geschreven, voor de Star Trek afleveringen die ik zelf opnam. De looks van dat programma had ik van het Star Trek LCARS systeem af gekeken. Dit is een grafische interfase die ze voor de serie hebben bedacht. Dat systeem is gebaseerd op het touchscreen idee. Dus ik heb het video collectie programma er meteen opgezet. Toen ik het programmaatje opstartte, besefte ik me dat het apparaatje zo in een aflevering kon worden gebruikt.
Maar ik ging ook meteen verder denken. Met het apparaat kan je werkel
ijk overal internetten. Met een vpn verbinding naar de helpdesk, kan je dan overal in Nederland bij een bepaalde database komen. Ik zou dan bv op de Veluwe onze openstaande punten programma op afstand kunnen gebruiken. Mochten we het apparaatje daadwerkelijk gaan gebruiken, dan zal ik dat programma ook voorzien van de LCARS look. Kortom, de wereld van Star Trek met zijn super computers komt steeds dichterbij. Nu alleen nog maar wereld vrede en de uitvinding van de holodeck en de warp drive.
Mazzel.
Daarom kwam hij met het idee om voor de zaterdag diensten een laptop te regelen met een UMTS internet kaartje erbij. Daarmee kan je dan overal in Nederland draadloos internetten, en kan je dus de gehele planning beheren. Aan mij hadden ze gevraagd of ik dit even wilde testen. Het laptopje had ik zo aan de praat, omdat onze automatiseerder alles al had geïnstalleerd. Ik kwam dus zonder problemen op het internet en kon zonder problemen de overvolle planning van mijn buitendienst collega’s zien. Onze automatiseerder had mij verteld dat hij naast de laptop ook nog een ander apparaatje mee zou sturen. Dit was geen laptop, maar een ander type draagbare computer. Het is eigenlijk een kastje van ongeveer 30 bij 20 centimeter met een touchscreen scherm, en er draaide gewoon Windows XP op. Ook met dit apparaatje kon je, net als met de laptop, in heel Nederland internetten.
Mijn ogen begonnen te glunderen toen ik het kleine apparaatje voor het eerst zag. Onmiddellijk schoten er talloze mogelijkheden door mijn hoofd. Ik ben gek op gadgets met touchscre
en mogelijkheden, maar tot nu toe had ik alleen nog maar full size computers gezien. De kleinere apparaten, zoals pda’s en mda’s, hebben allemaal windows CE erop, en daarmee kan ik niet zo erg veel. Dit was het eerste apparaat met een gewone windows versie. Mijn Star Trek passie kwam meteen naar boven, toen de machine was opgestart. Ik heb ooit een videobanden programma geschreven, voor de Star Trek afleveringen die ik zelf opnam. De looks van dat programma had ik van het Star Trek LCARS systeem af gekeken. Dit is een grafische interfase die ze voor de serie hebben bedacht. Dat systeem is gebaseerd op het touchscreen idee. Dus ik heb het video collectie programma er meteen opgezet. Toen ik het programmaatje opstartte, besefte ik me dat het apparaatje zo in een aflevering kon worden gebruikt.Maar ik ging ook meteen verder denken. Met het apparaat kan je werkel
ijk overal internetten. Met een vpn verbinding naar de helpdesk, kan je dan overal in Nederland bij een bepaalde database komen. Ik zou dan bv op de Veluwe onze openstaande punten programma op afstand kunnen gebruiken. Mochten we het apparaatje daadwerkelijk gaan gebruiken, dan zal ik dat programma ook voorzien van de LCARS look. Kortom, de wereld van Star Trek met zijn super computers komt steeds dichterbij. Nu alleen nog maar wereld vrede en de uitvinding van de holodeck en de warp drive.Mazzel.
14 maart 2008
De vier minuten grens
In de tijd dat Mark en ik nog samen zwommen, heerste hij over alle afstanden. Ik kon zo nu en dan nog wel eens weerstand bieden, maar de algemene records verdwenen toch al snel in zijn broekzak toen we onze zwemtijden gingen bij houden. Sinds dat hij is verhuist, heb ik de jacht op die records geopend, maar dat is geen makkelijke taak gebleken. Al moet ik zeggen dat ik het ook nooit als makkelijke taak heb gezien. Toch, stukje bij beetje, wist ik mijn persoonlijke records aan te scherpen, en bij de 250 en 500 meter kwam ik vorig jaar toch al aardig in de buurt. Het zwemdoel van 2008 was dan ook om er in ieder geval eentje van Mark af te kunnen pakken. Met de 250 meter ging het de eerste zwemavond van het jaar meteen goed. Het gat tussen onze pr’s werd verkleind tot nog maar 1 seconde. Een paar weken geleden haalde ik op de 500 meter er ineens 6 secondes vanaf. Dat gat is nu nog maar 2 secondes. Kortom, het moet er toch een keertje van komen.
Afgelopen week kon ik niet op maandag zwemmen, omdat we een vriend van ons te eten hadden. Hij is een van de drijfveren achter onze trouw kaartjes, en kwam ons wat soorten papier laten zien. De zwemavond werd dus verplaatst naar dinsdag. Overdag moest ik nog naar een klant in Ridderkerk. Ik zag daar een beetje tegenop, omdat de auto die ik van mijn collega leende, geen navigatie systeem had. Ik was al wel eens bij die klant geweest, maar ja. Wist ik me nog te herinneren hoe ik toen had gereden? Een maal in Ridderkerk aangekomen, hoefde ik maar een keer te gokken. Ik meende dat ik ergens links af moest, maar eenmaal bij het kruispunt aangekomen veranderde ik van mening, en ging toch rechts af. Dat bleek een goede zet geweest te zijn, want daarna wist ik me de route weer te herinneren. Zo, hoofdstuk 1 van de dag was goed afgelopen. Gelukkig ging het met de overige hoofdstukken ook goed. Het lukte me zonder problemen het programma van de klant over te zetten op een nieuwe pc. Het lastigste had ik wel voor het laatste bewaard. Ik moest zijn kassa systeem leeg maken, en daarna weer met het up gedate bestand vullen. Mocht dit dus mislukken, dan had ik een groot probleem. Aangezien ik het nog nooit gedaan had bij dit kassa type, en het bleek ook nog eens een andere software versie dan dat ik verwacht had, was ik dus wel even zenuwachtig. Ook deze fase verliep goed. Dus toen ik terug naar de zaak reed had ik wel het idee dat ik een mazzel dag had. Ik besefte me ineens dat ik die avond zou gaan zwemmen. De tijd 3:58 kwam plotseling in mijn hoofd op zetten. ‘Ja’, dacht ik bij mezelf. ‘Dat lijkt me wel een mooi nieuw persoonlijk record voor op de 250 meter’.
Eenmaal in het zwembad aangekomen, moest ik de 500 meter als eerste zwemmen. De eerste afstand van de sprint avond, gebruik ik altijd om in te zwemmen. Ik zette 8:47 op de klok neer. Ik had voor me zelf het gevoel dat ik rustig aan had gedaan, terwijl ik me ook perioden kan herinneren dat ik zowat een moord had gepleegd voor zo’n eindtijd. Daarna even lekker uitrusten op de kant. Dit doe ik meestal een minuut of tien. Daarna beginnen de zenuwen zich op te bouwen, en ben ik niet meer te stoppen. Het ‘I am ready’ gevoel kwam ongeveer bij de achtste rust minuut opzetten. Ik gleed weer in het water en wachte keurig dat de digitale seconde klok weer op 00 stond. Met een enorme explosie vertrok ik op de kortste sprint afstand van allemaal. Dus mochten lezers van deze blogfile afgelopen dinsdag een enorme knal hebben gehoord, dan was ik dat die door de geluidsbarrière heen zwom. Bij de 50 meter tikte ik aan op 43 secondes. Bij de 100 meter kwam ik door in 1:31. Ik had eigenlijk gehoopt dat ik onder die 1:30 zou doorkomen, omdat ik in had gecalculeerd dat ik bij de laatste twee/vier baantjes wel in zou storten. Maar ja, dit was niet gelukt. Bij de 150 meter kwam ik door in 2:19. Dit was wel weer goed, want ik wilde in dit stadium in ieder geval onder die 2:20 zitten, en liefs natuurlijk zo veel mogelijk. Bij de 200 meter zat ik op 3:08. Dit had ik totaal niet verwacht. Ik verwachte dus ongeveer nu wel de man met de hamer, maar die stond blijkbaar in de file op de A1, aangezien die dag daar het wegdek werd gerepareerd (wegens gladheid of zo). Ik zat nu op 2 secondes voorsprong op mijn eigen record schema. Ik hoefde nu alleen nog maar 54 secondes te doen over de laatste 50 meter, en ik had Mark zijn record geëvenaard. Maar ik voelde dat het nog steeds goed ging. ‘Alle remmen los nu’, bedacht ik mezelf. Met nog maar een meter of tien te gaan, kon ik aan de klok zien dat het verhaal goed ging aflopen. Ik zette uiteindelijk precies 3:58 op de klok neer. Kortom ik denk dat ik volgende week aan de Youri Geller show ga meedoen.
Record nummer 1 is Mark nu kwijt. Maar ik ken hem. Hij heeft me al verteld dat hij weer meer gaat zwemmen. Dit keer niet ‘gewoon’ baantjes zwemmen, zoals ik dat doe. Dit omdat het in zijn zwembad daar simpel weg te druk voor is. Hij gaat nu officiële zwemconditie training doen. Dus ik verwacht dat hij ongetwijfeld zijn record terug wil halen.
Mazzel
Afgelopen week kon ik niet op maandag zwemmen, omdat we een vriend van ons te eten hadden. Hij is een van de drijfveren achter onze trouw kaartjes, en kwam ons wat soorten papier laten zien. De zwemavond werd dus verplaatst naar dinsdag. Overdag moest ik nog naar een klant in Ridderkerk. Ik zag daar een beetje tegenop, omdat de auto die ik van mijn collega leende, geen navigatie systeem had. Ik was al wel eens bij die klant geweest, maar ja. Wist ik me nog te herinneren hoe ik toen had gereden? Een maal in Ridderkerk aangekomen, hoefde ik maar een keer te gokken. Ik meende dat ik ergens links af moest, maar eenmaal bij het kruispunt aangekomen veranderde ik van mening, en ging toch rechts af. Dat bleek een goede zet geweest te zijn, want daarna wist ik me de route weer te herinneren. Zo, hoofdstuk 1 van de dag was goed afgelopen. Gelukkig ging het met de overige hoofdstukken ook goed. Het lukte me zonder problemen het programma van de klant over te zetten op een nieuwe pc. Het lastigste had ik wel voor het laatste bewaard. Ik moest zijn kassa systeem leeg maken, en daarna weer met het up gedate bestand vullen. Mocht dit dus mislukken, dan had ik een groot probleem. Aangezien ik het nog nooit gedaan had bij dit kassa type, en het bleek ook nog eens een andere software versie dan dat ik verwacht had, was ik dus wel even zenuwachtig. Ook deze fase verliep goed. Dus toen ik terug naar de zaak reed had ik wel het idee dat ik een mazzel dag had. Ik besefte me ineens dat ik die avond zou gaan zwemmen. De tijd 3:58 kwam plotseling in mijn hoofd op zetten. ‘Ja’, dacht ik bij mezelf. ‘Dat lijkt me wel een mooi nieuw persoonlijk record voor op de 250 meter’.
Eenmaal in het zwembad aangekomen, moest ik de 500 meter als eerste zwemmen. De eerste afstand van de sprint avond, gebruik ik altijd om in te zwemmen. Ik zette 8:47 op de klok neer. Ik had voor me zelf het gevoel dat ik rustig aan had gedaan, terwijl ik me ook perioden kan herinneren dat ik zowat een moord had gepleegd voor zo’n eindtijd. Daarna even lekker uitrusten op de kant. Dit doe ik meestal een minuut of tien. Daarna beginnen de zenuwen zich op te bouwen, en ben ik niet meer te stoppen. Het ‘I am ready’ gevoel kwam ongeveer bij de achtste rust minuut opzetten. Ik gleed weer in het water en wachte keurig dat de digitale seconde klok weer op 00 stond. Met een enorme explosie vertrok ik op de kortste sprint afstand van allemaal. Dus mochten lezers van deze blogfile afgelopen dinsdag een enorme knal hebben gehoord, dan was ik dat die door de geluidsbarrière heen zwom. Bij de 50 meter tikte ik aan op 43 secondes. Bij de 100 meter kwam ik door in 1:31. Ik had eigenlijk gehoopt dat ik onder die 1:30 zou doorkomen, omdat ik in had gecalculeerd dat ik bij de laatste twee/vier baantjes wel in zou storten. Maar ja, dit was niet gelukt. Bij de 150 meter kwam ik door in 2:19. Dit was wel weer goed, want ik wilde in dit stadium in ieder geval onder die 2:20 zitten, en liefs natuurlijk zo veel mogelijk. Bij de 200 meter zat ik op 3:08. Dit had ik totaal niet verwacht. Ik verwachte dus ongeveer nu wel de man met de hamer, maar die stond blijkbaar in de file op de A1, aangezien die dag daar het wegdek werd gerepareerd (wegens gladheid of zo). Ik zat nu op 2 secondes voorsprong op mijn eigen record schema. Ik hoefde nu alleen nog maar 54 secondes te doen over de laatste 50 meter, en ik had Mark zijn record geëvenaard. Maar ik voelde dat het nog steeds goed ging. ‘Alle remmen los nu’, bedacht ik mezelf. Met nog maar een meter of tien te gaan, kon ik aan de klok zien dat het verhaal goed ging aflopen. Ik zette uiteindelijk precies 3:58 op de klok neer. Kortom ik denk dat ik volgende week aan de Youri Geller show ga meedoen.
Record nummer 1 is Mark nu kwijt. Maar ik ken hem. Hij heeft me al verteld dat hij weer meer gaat zwemmen. Dit keer niet ‘gewoon’ baantjes zwemmen, zoals ik dat doe. Dit omdat het in zijn zwembad daar simpel weg te druk voor is. Hij gaat nu officiële zwemconditie training doen. Dus ik verwacht dat hij ongetwijfeld zijn record terug wil halen.
Mazzel
9 maart 2008
Wie is de Mol?
De meeste mensen zullen het programma waarschijnlijk wel kennen. Dit omdat het vrij populair is en ook omdat het al menig seizoen op de tv is te zien. Echter volgen Rachel en ik het pas een jaar of twee. We zijn er mee begonnen toen Frederique Huydts mee deed. Ik had op het nieuws begrepen dat zij toen overleden was, en dat het de vraag was of de laatste paar Mol afleveringen nog uitgezonden zouden worden. Toen Rachel en ik op een avond aan het zappen waren, kwamen we een zo’n aflevering tegen, en zijn dus toen begonnen met het zoeken naar de MOL.
Vorig jaar hebben we ons dus voor het eerst helemaal in het avontuur gestort. Het basis principe van het programma was wel duidelijk, maar echt oplettend kijken wie de Mol kon zijn, deden we niet. Ik had toen ook totaal geen idee wie het zou kunnen zijn, maar het volgen van al die ingewikkelde opdrachten was al vermakend genoeg. Dit jaar was dat anders. Ik zette al vrij snel mijn geld in op Edo. Ik vond hem wel een echte Mol type, die zich aardig op de voorgrond hield en zodoende nogal opviel. Echte duidelijke aanwijzingen had ik dus niet. Het was meer een gevoel, maar echt inhoudelijk hem in de gaten houden heb ik dus niet gedaan. Ik heb, nu dat het is afgelopen, het idee dat ik het dus weer te weinig mijn best heb gedaan om de Mol te ontmaskeren. En daar baal ik een beetje van. Zeker ook omdat ik er dus finaal naast zat. Tijdens de finale zitten er dan nog maar drie kandidaten in het spel. Ik zette mijn geld dus in op Edo, maar vond dat Regina het ook wel zou kunnen zijn. De derde kandidaat kon het volgens mij nooit zijn. Nou raad je het al (of weet het), dat hij (Dennis heette hij volgens mij), natuurlijk de Mol was. Ik ben dus compleet door de mand gevallen, en mocht er een Mol ontmasker diploma bestaan, dan zou ik met een 1 naar huis worden gestuurd. Gelukkig laten ze in de laatste aflevering altijd zien wat de Mol voor streken heeft uitgehaald om dus zo weinig mogelijk geld in de pot te krijgen. Kijk, dat was wel weer interessant voor het volgende seizoen. Zo kan je een beetje leren hoe een Mol ongeveer opereert.
Het spel is nu weer voorbij, en we zullen weer een jaar moeten wachten op de volgende reeks afleveringen. Mezelf heb ik beloofd dat ik er dan helemaal voor ga. Ik ga dan meedoen met die discussie/informatie sites op het internet. Ik ga een uitgebreide database aanleggen met achterliggende informatie van de deelnemers. In die database ga ik ook zoveel mogelijk overige dingen noteren. Zoals bijvoorbeeld wat voor kleren ze aan hadden. Wie het minste geld in de pot heeft gestopt. Kortom, zoveel mogelijk, in de hoop dat ik dan eindelijk de Mol in eigen persoon kan ontmaskeren. Met Rachel zat ik ook even te fantaseren dat ik misschien volgend jaar wel meespeel in de Mol. Dan moet ik in het komende jaar natuurlijk wel een bekende Nederlander worden, en dan nog uitgenodigd worden ook. Ik vroeg aan Rachel of het voor de hand lag dat een simpele helpdesk medewerker een bekende Nederlander kon worden. Haar gezicht sprak boekdelen. Kortom, de kans is het grootst dat ik volgend jaar gewoon voor de buis zit uit te puzzelen wie de Mol van 2009 is.
Mazzel.
Vorig jaar hebben we ons dus voor het eerst helemaal in het avontuur gestort. Het basis principe van het programma was wel duidelijk, maar echt oplettend kijken wie de Mol kon zijn, deden we niet. Ik had toen ook totaal geen idee wie het zou kunnen zijn, maar het volgen van al die ingewikkelde opdrachten was al vermakend genoeg. Dit jaar was dat anders. Ik zette al vrij snel mijn geld in op Edo. Ik vond hem wel een echte Mol type, die zich aardig op de voorgrond hield en zodoende nogal opviel. Echte duidelijke aanwijzingen had ik dus niet. Het was meer een gevoel, maar echt inhoudelijk hem in de gaten houden heb ik dus niet gedaan. Ik heb, nu dat het is afgelopen, het idee dat ik het dus weer te weinig mijn best heb gedaan om de Mol te ontmaskeren. En daar baal ik een beetje van. Zeker ook omdat ik er dus finaal naast zat. Tijdens de finale zitten er dan nog maar drie kandidaten in het spel. Ik zette mijn geld dus in op Edo, maar vond dat Regina het ook wel zou kunnen zijn. De derde kandidaat kon het volgens mij nooit zijn. Nou raad je het al (of weet het), dat hij (Dennis heette hij volgens mij), natuurlijk de Mol was. Ik ben dus compleet door de mand gevallen, en mocht er een Mol ontmasker diploma bestaan, dan zou ik met een 1 naar huis worden gestuurd. Gelukkig laten ze in de laatste aflevering altijd zien wat de Mol voor streken heeft uitgehaald om dus zo weinig mogelijk geld in de pot te krijgen. Kijk, dat was wel weer interessant voor het volgende seizoen. Zo kan je een beetje leren hoe een Mol ongeveer opereert.
Het spel is nu weer voorbij, en we zullen weer een jaar moeten wachten op de volgende reeks afleveringen. Mezelf heb ik beloofd dat ik er dan helemaal voor ga. Ik ga dan meedoen met die discussie/informatie sites op het internet. Ik ga een uitgebreide database aanleggen met achterliggende informatie van de deelnemers. In die database ga ik ook zoveel mogelijk overige dingen noteren. Zoals bijvoorbeeld wat voor kleren ze aan hadden. Wie het minste geld in de pot heeft gestopt. Kortom, zoveel mogelijk, in de hoop dat ik dan eindelijk de Mol in eigen persoon kan ontmaskeren. Met Rachel zat ik ook even te fantaseren dat ik misschien volgend jaar wel meespeel in de Mol. Dan moet ik in het komende jaar natuurlijk wel een bekende Nederlander worden, en dan nog uitgenodigd worden ook. Ik vroeg aan Rachel of het voor de hand lag dat een simpele helpdesk medewerker een bekende Nederlander kon worden. Haar gezicht sprak boekdelen. Kortom, de kans is het grootst dat ik volgend jaar gewoon voor de buis zit uit te puzzelen wie de Mol van 2009 is.
Mazzel.
3 maart 2008
3 maart 2007. De laatste dag van de hoop
Het is alweer een jaar geleden dat Rachel, ik, mijn moeder en mijn tante naar Alkmaar toe reden om mijn oom in het ziekenhuis op te gaan zoeken. Hij was van Hoorn naar Alkmaar over geplaatst omdat ze daar meer verstand hadden op het gebied van hersentumoren. Ik kan me nog herinneren dat het een mooie zaterdag middag was, met een glas heldere hemel, en geen zuchtje wind. Eenmaal in Alkmaar aangekomen was ik weer eens verbaast over de grote van het ziekenhuis. Ik was er namelijk wel eens eerder geweest, toen we Rachel haar oma gingen bezoeken. We moesten deze keer weer een aardig stukje lopen voordat we bij mijn oom zijn kamer waren. Het was een grote kamer, maar echt een leuk uitzicht of zo, had je niet. Als je in het ziekenhuis van Hoorn ligt, kan je (in sommige gevallen) de gehele stad overzien, maar dat was niet het geval bij de kamer waar mijn oom in lag. Mocht mijn oom zo ie zo geïnteresseerd geweest zijn om naar buiten te kijken, dan zag hij alleen maar de straat waaraan het ziekenhuis gelegen lag. Verder dus helemaal niets. Omdat hij die dag ervoor jarig was geweest, haalden we (op zijn aandringen) gebak bij het winkeltje. Dat was dus weer een hele wandel, maar dat maakte mij niet zo veel uit. Ondanks dat de vooruit zichten voor mijn oom er dus beroert uitzagen, ging ik in dit stadium er nog steeds van uit dat hij het zou halen. En dat we dit jaar gewoon weer bij hem op verjaardag zouden gaan. Ondertussen weet ik wel beter. Maar die middag van de hoop is mij toch altijd bij gebleven. En nu, een jaar later, weet ik dat het een vals gevoel is geweest. Maar volgens mij ook wel weer puur menselijk.
Het onderwerp gevoel (in het algemeen), bleef een belangrijke rol spelen in de tijd na zijn overlijden. En werd nog eens extra aangewakkerd toen Ramon zijn moeder ook nog eens kwam te overlijden. Periodes van optimisme (dat je iets van je leven moet maken), werden afgewisseld met pure machteloosheid. Ik kan me nog herinneren dat ik een paar weken na de begrafenis naar een klant toe moest. Ik had een geniale oplossing voor zijn probleem verzonnen, en was best trots op me zelf. De klant was er ook dik tevreden mee. Meestal, als ik dan weer terug ga naar de zaak, heb ik dan een voldaan gevoel. Zo van :Yes…goed gedaan. Maar dit keer sloeg dat gevoel in een keer om. Hoe het kwam weet ik niet, maar ik bedacht me ineens dat als die man morgen onder een auto terecht zou komen, er geen haan meer naar die oplossing zou kraaien. Een puur gevoel van nutteloosheid werd dus ineens van mijn meester. De energie die vrijkwam bij al die positieve en negatieve emotie uitspattingen, zette ik in de begin maanden, om in discussie vorm op het internet. Meestal zocht ik de meest fundamentalistische gelovigen op om met hen de spreekwoordelijke degens te kruizen. Van te voren al wetend dat het toch op een wellis nietes situatie zal uitlopen. Maar op die manier had ik het gevoel dat ik in ieder geval wat met die energie gedaan had.
Ik wil even afsluiten met het volgende: Een paar jaar geleden zag ik op Discovery Channel een documentaire over de stad Constantinopel. Deze stad was namelijk destijds omsingeld door een enorm Turks leger die de stad wilde aanvallen. Ondanks dat het er beroert uitzag voor de verdedigers van de stad, bleven ze ervan uit gaan dat de stad nooit zou vallen. Hun symbool (de volle maan) scheen die avond over de stad, en zodoende kon er niets gebeuren. Dachten ze, want wat ze niet konden weten was dat er die avond net een maansverduistering was. Toen het licht van de volle maan langzaam aan verdween, verdween ook de hoop van de verdedigers, en uiteinderlijk werd de stad veroverd. Op die 3de maart van 2007 hebben Rachel, Ramon en ik een maansverduistering bekeken. Niet wetend dat bij het verdwijnen van het maanlicht, ook de laatste dag van de hoop langzaam aan voorbij ging.
Mazzel
Het onderwerp gevoel (in het algemeen), bleef een belangrijke rol spelen in de tijd na zijn overlijden. En werd nog eens extra aangewakkerd toen Ramon zijn moeder ook nog eens kwam te overlijden. Periodes van optimisme (dat je iets van je leven moet maken), werden afgewisseld met pure machteloosheid. Ik kan me nog herinneren dat ik een paar weken na de begrafenis naar een klant toe moest. Ik had een geniale oplossing voor zijn probleem verzonnen, en was best trots op me zelf. De klant was er ook dik tevreden mee. Meestal, als ik dan weer terug ga naar de zaak, heb ik dan een voldaan gevoel. Zo van :Yes…goed gedaan. Maar dit keer sloeg dat gevoel in een keer om. Hoe het kwam weet ik niet, maar ik bedacht me ineens dat als die man morgen onder een auto terecht zou komen, er geen haan meer naar die oplossing zou kraaien. Een puur gevoel van nutteloosheid werd dus ineens van mijn meester. De energie die vrijkwam bij al die positieve en negatieve emotie uitspattingen, zette ik in de begin maanden, om in discussie vorm op het internet. Meestal zocht ik de meest fundamentalistische gelovigen op om met hen de spreekwoordelijke degens te kruizen. Van te voren al wetend dat het toch op een wellis nietes situatie zal uitlopen. Maar op die manier had ik het gevoel dat ik in ieder geval wat met die energie gedaan had.
Ik wil even afsluiten met het volgende: Een paar jaar geleden zag ik op Discovery Channel een documentaire over de stad Constantinopel. Deze stad was namelijk destijds omsingeld door een enorm Turks leger die de stad wilde aanvallen. Ondanks dat het er beroert uitzag voor de verdedigers van de stad, bleven ze ervan uit gaan dat de stad nooit zou vallen. Hun symbool (de volle maan) scheen die avond over de stad, en zodoende kon er niets gebeuren. Dachten ze, want wat ze niet konden weten was dat er die avond net een maansverduistering was. Toen het licht van de volle maan langzaam aan verdween, verdween ook de hoop van de verdedigers, en uiteinderlijk werd de stad veroverd. Op die 3de maart van 2007 hebben Rachel, Ramon en ik een maansverduistering bekeken. Niet wetend dat bij het verdwijnen van het maanlicht, ook de laatste dag van de hoop langzaam aan voorbij ging.
Mazzel
26 februari 2008
Knooppunt Leenderheide
Met het zwemmen (de virtuele reis) gaat het eigenlijk een stuk sneller dan dat ik gedacht had. Ik had mijn positie op de reis naar het zuiden eigenlijk al een tijdje niet meer gecontroleerd, maar aangezien ik laatst naar het zuiden ging (voor een verjaardag) kon ik dat mooi even kontroleren.
De rit was oorspronkelijk op 248.4 kilometer ingeschat. Dit had ik via mijn oude tom tommetje zo berekend. Nou ga ik natuurlijk het laatste stuk niet binnendoor via de provinciale wegen, dus greep ik de verjaardag aan om de exacte afstand vast te stellen die Rachel en ik dan ook daadwerkelijk rijden. En dat viel een beetje tegen, want de nieuwe afstand is nu 257.8 kilometer. Ik moet dus bijna tien kilometer meer zwemmen dan dat ik oorspronkelijk gedacht had. Maar ik ondekte ook dat het dus allemaal al vrij voorspoedig loopt. Volgende week (week 10) passeer ik knooppunt Leenderheide. En dit houd in dat ik de ring Eindhoven al ga verlaten. Ik moet dan nog maar een kilometer of 20 en ik ben in de provincie limburg.
Op record gebied is er laatst gelukkig ook weer wat gebeurd. Ik heb namelijk mijn pr op de 500 meter schoolslag met maarliefs 6 secondes verbroken. Het nieuwe record staat nu op 8:30, wat nog maar 2 secondes bij Mark zijn pr is verwijderd. Dus ook op deze afstand (en de 250 meter) wordt de kans groter dat ik zijn record een keer kan verbreken.
Mazzel
De rit was oorspronkelijk op 248.4 kilometer ingeschat. Dit had ik via mijn oude tom tommetje zo berekend. Nou ga ik natuurlijk het laatste stuk niet binnendoor via de provinciale wegen, dus greep ik de verjaardag aan om de exacte afstand vast te stellen die Rachel en ik dan ook daadwerkelijk rijden. En dat viel een beetje tegen, want de nieuwe afstand is nu 257.8 kilometer. Ik moet dus bijna tien kilometer meer zwemmen dan dat ik oorspronkelijk gedacht had. Maar ik ondekte ook dat het dus allemaal al vrij voorspoedig loopt. Volgende week (week 10) passeer ik knooppunt Leenderheide. En dit houd in dat ik de ring Eindhoven al ga verlaten. Ik moet dan nog maar een kilometer of 20 en ik ben in de provincie limburg.
Op record gebied is er laatst gelukkig ook weer wat gebeurd. Ik heb namelijk mijn pr op de 500 meter schoolslag met maarliefs 6 secondes verbroken. Het nieuwe record staat nu op 8:30, wat nog maar 2 secondes bij Mark zijn pr is verwijderd. Dus ook op deze afstand (en de 250 meter) wordt de kans groter dat ik zijn record een keer kan verbreken.
Mazzel
20 februari 2008
Oom Jeroen
Het plannen van de bruiloft gaat nog steeds in alle hevigheid door. Gister heb ik mijn pak, die in Thailand op maat is gemaakt, kunnen passen. Ik kan je vertellen dat die als gegoten zat (zie ook onze bruiloft site voor meer info). Toch hebben Rachel en ik nog wat moeten veranderen in de planning. We hadden namelijk mijn zus als een van de ceremonie meesters aangewezen, maar dat gaat nu niet door.
Ik zat namelijk een paar weken geleden achter de computer, toen mijn zus online kwam met MSN. Ze vroeg of Rachel er ook was, en of we een video gesprek konden opstarten. Zo gezegt zo gedaan, maar het duurde niet lang voordat we een huilende zus op de webcam zagen. Het eerste wat ze ons wist te vertellen was dat ze geen ceremonie meester meer kon zijn. De doom senario's van wat er gebeurd zou kunnen zijn, vlogen bij Rachel en mij door het hoofd, maar al snel kregen we te horen dat het een geldige (niet negatieve) reden had waarom ze van de titel moest af zien. Mijn zus is namelijk zwanger, en is op 25 augustus (drie dagen voor de bruiloft) uitgerekend. Een enorme zucht van opluchting volgde, en daarna antwoorde we haar dat we dat helemaal niet erg vonden (dat ze dus van de ceremonie titel afstand nam). De zwangerschap was niet ongewenst of zo, dus konden we haar feliciteren met het goede nieuws. Ik besefte me eigenlijk later pas dat ik voor het eerst in mijn hele leven een echte oom ga worden. Ik was natuurlijk al een soort oom van Tijn en Tom, maar nu wordt ik dus een echte oom vanuit mijn kant van de familie bekeken. Goed nieuws dus, en de vervanger van de ceremonie meester was al snel gevonden. Mijn moeder heeft die titel met alle plezier over genomen.
Ik meld dit nieuws pas weken later, omdat natuurlijk nog niet iedereen op de hoogte was. En natuurlijk wilde mijn zus het zelf aan iedereen vertellen. Dan zou het lullig zijn als mensen het eventueel via deze weblog zouden lezen... Een week geleden, op mijn zus haar verjaardag, heeft ze het goede nieuws aan de rest van de familie verteld, en die waren even blij als wij. Of de baby er op de bruiloft al zal zijn moeten we natuurlijk nog maar afwachten. Misschien wordt ie wel op 28 augustus geboren. Dat zal natuurlijk wel gaaf zijn, maar zullen we moeten afwachten.
Mazzel
Ik zat namelijk een paar weken geleden achter de computer, toen mijn zus online kwam met MSN. Ze vroeg of Rachel er ook was, en of we een video gesprek konden opstarten. Zo gezegt zo gedaan, maar het duurde niet lang voordat we een huilende zus op de webcam zagen. Het eerste wat ze ons wist te vertellen was dat ze geen ceremonie meester meer kon zijn. De doom senario's van wat er gebeurd zou kunnen zijn, vlogen bij Rachel en mij door het hoofd, maar al snel kregen we te horen dat het een geldige (niet negatieve) reden had waarom ze van de titel moest af zien. Mijn zus is namelijk zwanger, en is op 25 augustus (drie dagen voor de bruiloft) uitgerekend. Een enorme zucht van opluchting volgde, en daarna antwoorde we haar dat we dat helemaal niet erg vonden (dat ze dus van de ceremonie titel afstand nam). De zwangerschap was niet ongewenst of zo, dus konden we haar feliciteren met het goede nieuws. Ik besefte me eigenlijk later pas dat ik voor het eerst in mijn hele leven een echte oom ga worden. Ik was natuurlijk al een soort oom van Tijn en Tom, maar nu wordt ik dus een echte oom vanuit mijn kant van de familie bekeken. Goed nieuws dus, en de vervanger van de ceremonie meester was al snel gevonden. Mijn moeder heeft die titel met alle plezier over genomen.
Ik meld dit nieuws pas weken later, omdat natuurlijk nog niet iedereen op de hoogte was. En natuurlijk wilde mijn zus het zelf aan iedereen vertellen. Dan zou het lullig zijn als mensen het eventueel via deze weblog zouden lezen... Een week geleden, op mijn zus haar verjaardag, heeft ze het goede nieuws aan de rest van de familie verteld, en die waren even blij als wij. Of de baby er op de bruiloft al zal zijn moeten we natuurlijk nog maar afwachten. Misschien wordt ie wel op 28 augustus geboren. Dat zal natuurlijk wel gaaf zijn, maar zullen we moeten afwachten.
Mazzel
12 februari 2008
het droevige lot van grocer Jack
Eigenlijk zou ik deze blogfile ook zo kunnen noemen :'Het mysterie van de geheimzinnige Jack is eindelijk opgelost'. Jaren lang heb ik namelijk proberen te achterhalen wat er nu precies met die Jack is gebeurd. Vorige week heb ik dus eindelijk het mysterie ontravelt. Niet met de geheime camera of zo, zoals ze de zaak van Nathalee Holloway hebben 'opgelost'. Nee, het mysterie van Jack gaat over een muziek nummer waar ik eigenlijk al jaren na opzoek was.
Het nummer is al vrij oud. Dat wist ik wel, want het is maar zelden op de radio te beluisteren. Ik wist de titel en de zanger dus niet, behalve dat het over een Jack gaat, en dat er kinderen over hem aan het zingen waren. Het liedje sprak mij van kinds af aan al tot mijn verbeelding, omdat het blijkbaar niet al te goed afloopt met hem. Maar de jaren verstreken, en de zoektocht naar een oplossing van het mysterie, kwam op een laag pitje te staan. Totdat ik afgelopen week samen met een collega naar een klant toe reed. We hadden radio 2 opstaan, en daar was het net de week van de jaren 60. Het liedje zelf kwam in de tijd dat wij aan het rijden waren, niet op de radio. Echter werd er in een reclame blok, reclame gemaakt van een verzamel album die was samen gesteld met liedjes uit de jaren 60. Het deuntje van het 'Jack' liedje was slechts heel eventjes te horen, maar ik had meteen in de gaten dat er misschien weer schot in de zaak zou kunnen komen.
Toen ik thuis kwam, ben ik achter de pc gekropen opzoek naar die verzamel cd. Hopelijk zou ik de inhoud van die cd kunnen achterhalen. Eventjes leek het er naar uit te zien dat ik weer op een dood spoor zat. Maar ineens kreeg ik een ingeving. Ik ging via youtube zoeken naar de reclame, die ik namelijk op dat moment ook op de tv voorbij zag flitsen. Misschien dat het tv spotje al via youtube te bekijken was. En ja hoor, dat was het geval. Ongelovelijk, het reclame spotje kon nog geen week oud zijn, en hij stond toen al op internet. 'Er zijn blijkbaar mensen die niets te doen hadden', kwam als enige oplossing bij mij boven borrelen. Hoe dan ook, het filmpje heeft mij wel op het goede spoor gezet. Ik zette het filmpje stil tijdens het nummer over Jack. De titel stond er wel onder, maar was moeilijk te lezen. Door een scherm afdruk te maken en dat weer te plakken in paint (ja het wordt al een echt verhaal), kon ik de achternaam van de zanger al achterhalen. Hij heette West... Kijk, dat is alvast een behoorlijke aanwijzing.. Een mr West die over Jack zingt. Na nog beter te hebben ingezoemt, werden ook de letters van zijn voornaam langzamerhand zichtbaar. Ik moest er wel een paar gokken, maar uiteinderlijk had ik de volledige naam te pakken. Het was Keith West die het liedje grocer Jack zong. Weer pakte ik youtube erbij, en binnen een seconde stond het resultaat op het scherm. Het liedje waar ik zolang naar opzoek was geweest, brulde uit de spiekers. Eindelijk kon ik na gaan wat er met Jack gebeurd was.
Het verhaal: Jack de buurtsuperman...
Het liedje gaat over een oude man die een dorp voorziet van boodschappen. Een soort buurt super dus. Helaas wordt hij ook een dagje ouder, en kan op een gegeven ogenblik zijn rondje door het dorp niet meer maken. De mensen beginnen te klagen en sturen uiteinderlijk hun eigen kinderen naar het winkeltje. Met de kinderen kan hij blijkbaar wel goed opschieten. Op een gegeven ogenblik komt Jack aan zijn einde. Het dorp realiseert dat ze Jack niet goed hebben behandeld. De kinderen hebben nog het meeste verdriet over het weggaan van hun geliefde Jack..
Link naar het liedje
http://www.youtube.com/watch?v=-ABlOapajWE
Mazzel
Het nummer is al vrij oud. Dat wist ik wel, want het is maar zelden op de radio te beluisteren. Ik wist de titel en de zanger dus niet, behalve dat het over een Jack gaat, en dat er kinderen over hem aan het zingen waren. Het liedje sprak mij van kinds af aan al tot mijn verbeelding, omdat het blijkbaar niet al te goed afloopt met hem. Maar de jaren verstreken, en de zoektocht naar een oplossing van het mysterie, kwam op een laag pitje te staan. Totdat ik afgelopen week samen met een collega naar een klant toe reed. We hadden radio 2 opstaan, en daar was het net de week van de jaren 60. Het liedje zelf kwam in de tijd dat wij aan het rijden waren, niet op de radio. Echter werd er in een reclame blok, reclame gemaakt van een verzamel album die was samen gesteld met liedjes uit de jaren 60. Het deuntje van het 'Jack' liedje was slechts heel eventjes te horen, maar ik had meteen in de gaten dat er misschien weer schot in de zaak zou kunnen komen.
Toen ik thuis kwam, ben ik achter de pc gekropen opzoek naar die verzamel cd. Hopelijk zou ik de inhoud van die cd kunnen achterhalen. Eventjes leek het er naar uit te zien dat ik weer op een dood spoor zat. Maar ineens kreeg ik een ingeving. Ik ging via youtube zoeken naar de reclame, die ik namelijk op dat moment ook op de tv voorbij zag flitsen. Misschien dat het tv spotje al via youtube te bekijken was. En ja hoor, dat was het geval. Ongelovelijk, het reclame spotje kon nog geen week oud zijn, en hij stond toen al op internet. 'Er zijn blijkbaar mensen die niets te doen hadden', kwam als enige oplossing bij mij boven borrelen. Hoe dan ook, het filmpje heeft mij wel op het goede spoor gezet. Ik zette het filmpje stil tijdens het nummer over Jack. De titel stond er wel onder, maar was moeilijk te lezen. Door een scherm afdruk te maken en dat weer te plakken in paint (ja het wordt al een echt verhaal), kon ik de achternaam van de zanger al achterhalen. Hij heette West... Kijk, dat is alvast een behoorlijke aanwijzing.. Een mr West die over Jack zingt. Na nog beter te hebben ingezoemt, werden ook de letters van zijn voornaam langzamerhand zichtbaar. Ik moest er wel een paar gokken, maar uiteinderlijk had ik de volledige naam te pakken. Het was Keith West die het liedje grocer Jack zong. Weer pakte ik youtube erbij, en binnen een seconde stond het resultaat op het scherm. Het liedje waar ik zolang naar opzoek was geweest, brulde uit de spiekers. Eindelijk kon ik na gaan wat er met Jack gebeurd was.
Het verhaal: Jack de buurtsuperman...
Het liedje gaat over een oude man die een dorp voorziet van boodschappen. Een soort buurt super dus. Helaas wordt hij ook een dagje ouder, en kan op een gegeven ogenblik zijn rondje door het dorp niet meer maken. De mensen beginnen te klagen en sturen uiteinderlijk hun eigen kinderen naar het winkeltje. Met de kinderen kan hij blijkbaar wel goed opschieten. Op een gegeven ogenblik komt Jack aan zijn einde. Het dorp realiseert dat ze Jack niet goed hebben behandeld. De kinderen hebben nog het meeste verdriet over het weggaan van hun geliefde Jack..
Link naar het liedje
http://www.youtube.com/watch?v=-ABlOapajWE
Mazzel
6 februari 2008
Direct wegen project
Voor de meeste klanten die bij ons een software pakket aanschaffen, zijn de standaard oplossingen altijd wel goed genoeg. Maar zo nu en dan krijgen we een klant die specifieke eisen heeft. Zulke projecten zijn eigenlijk het leukste om te doen, al kosten ze natuurlijk wel erg veel tijd.
Laatst hadden we dus zo'n appart project. De klant gebruikte al diverse software pakketten van ons, maar hij ging zijn winkel uitbreiden, en vond dat het in- en uitwegen van goederen dan niet meer via een gewone toonbank weegschaal kon gaan. Aan ons de vraag dus of we daar een alternatief voor konden verzinnen. Nou hadden we al een weegstation programma tot onze beschikking, maar dit computer programma moest wel aangepast worden naar de wensen van deze klant. Normaal gesproken moeten de goederen altijd gewogen worden, maar het was bij hem ook mogelijk dat dit al gedaan was. In dat geval moest er alleen een barcode gescant worden. Deze optie zat nog niet in het pakket, dus mocht ik dat er in gaan bouwen.
Nadat ik dit op de helpdesk uitgebreid getest had, ging ik op een dag naar deze klant toe om alles te gaan installeren. Bij de huidige situatie was alles stand alone op een pc geinstalleerd. Ik mocht dus ook nog een netwerk aanleggen en computers delen en zo. Normaal gesproken is dat helemaal geen probleem, maar aangezien de nieuwste computers allemaal met Windows Vista worden uitgerust, was ik daar toch wat zenieuwachtig voor. Gelukkig was dit eerste struikelblok geen probleem. Vista kon met gemak bestanden en printers delen in combinatie met een Windows XP computer. Tweede struikelblok was de communicatie poort. De meeste computers hebben deze niet meer, en dat was in dit geval ook zo. Ik mocht een USB to serial kabeltje installeren, maar daar had ik alleen maar XP drivers voor. Ik wist dus niet van te voren of dit ging werken, maar ook punt nummer 2 bleek geen probleem te zijn. Vista accepteerde zonder problemen de oudere driver, en voor dat ik het wist had ik de compoort tot mijn beschikking....... Het installeren van het pakket was vervolgens kinderspel. Aangezien alle programmatuur in Microsoft Visual Foxpro is geschreven had ik dit ook niet anders verwacht. Het weegstation was al snel operationeel, en ik kon toen de print layouts aanpassen aan de wensen van de klant.
Al met al een heel leuk project. Bovendien ben ik wat minder sceptisch tenopzichte van Windows Vista geworden. Normaal gesproken heb ik het niet zo op de nieuwste Windows versies. Ik blijf voor de veiligheid altijd een versie achter, omdat die zich in de praktijk heeft bewezen. Maar met de ervaringen van vandaag moet ik in ieder geval toegeven, dat het er goed uitzag.
Mazzel
Laatst hadden we dus zo'n appart project. De klant gebruikte al diverse software pakketten van ons, maar hij ging zijn winkel uitbreiden, en vond dat het in- en uitwegen van goederen dan niet meer via een gewone toonbank weegschaal kon gaan. Aan ons de vraag dus of we daar een alternatief voor konden verzinnen. Nou hadden we al een weegstation programma tot onze beschikking, maar dit computer programma moest wel aangepast worden naar de wensen van deze klant. Normaal gesproken moeten de goederen altijd gewogen worden, maar het was bij hem ook mogelijk dat dit al gedaan was. In dat geval moest er alleen een barcode gescant worden. Deze optie zat nog niet in het pakket, dus mocht ik dat er in gaan bouwen.
Nadat ik dit op de helpdesk uitgebreid getest had, ging ik op een dag naar deze klant toe om alles te gaan installeren. Bij de huidige situatie was alles stand alone op een pc geinstalleerd. Ik mocht dus ook nog een netwerk aanleggen en computers delen en zo. Normaal gesproken is dat helemaal geen probleem, maar aangezien de nieuwste computers allemaal met Windows Vista worden uitgerust, was ik daar toch wat zenieuwachtig voor. Gelukkig was dit eerste struikelblok geen probleem. Vista kon met gemak bestanden en printers delen in combinatie met een Windows XP computer. Tweede struikelblok was de communicatie poort. De meeste computers hebben deze niet meer, en dat was in dit geval ook zo. Ik mocht een USB to serial kabeltje installeren, maar daar had ik alleen maar XP drivers voor. Ik wist dus niet van te voren of dit ging werken, maar ook punt nummer 2 bleek geen probleem te zijn. Vista accepteerde zonder problemen de oudere driver, en voor dat ik het wist had ik de compoort tot mijn beschikking....... Het installeren van het pakket was vervolgens kinderspel. Aangezien alle programmatuur in Microsoft Visual Foxpro is geschreven had ik dit ook niet anders verwacht. Het weegstation was al snel operationeel, en ik kon toen de print layouts aanpassen aan de wensen van de klant.
Al met al een heel leuk project. Bovendien ben ik wat minder sceptisch tenopzichte van Windows Vista geworden. Normaal gesproken heb ik het niet zo op de nieuwste Windows versies. Ik blijf voor de veiligheid altijd een versie achter, omdat die zich in de praktijk heeft bewezen. Maar met de ervaringen van vandaag moet ik in ieder geval toegeven, dat het er goed uitzag.
Mazzel
1 februari 2008
Januari herovert titel 'Drukste maand aller tijden'
Toen in januari 2002 de euro werd ingevoerd, brak bij ons de hel op de helpdesk los. Die maand stond jaren lang bekent als de drukste maand aller tijden. Ik had ook niet verwacht dat er ooit een maand drukker zou kunnen worden, maar dat bleek achteraf dus wel te kunnen. In November 2006 werden wij op de helpdesk verrast, en werd het oude record uit de boeken geschreven.
Maar daar is dus nu weer verandering in gekomen. Afgelopen januari heeft de titel herovert en voert nu met een bescheiden overmacht de lijst weer aan. In de eerste week van januari was er niets te merken, wat je als stilte voor de storm kunt opvatten. Maar in de tweede,derde en vierde week heeft onze telefoon bijna niet stil gestaan. Het scheelde niet veel of de telefoon (en ik zelf ook) kwamen overspannen uit de strijd te voorschijn. Tot overmaat van ramp werd in week drie mijn directe collega ook nog ziek, zodat ik letterlijk achter de feiten aanliep. Dagen lang lagen er blaadjes op mijn bureau met mensen die ik moest terug bellen. Gelukkig was mijn collega niet lang ziek, en konden we samen het fort verdedigen.
In deze week (week 5), werd het weer wat rustiger, zodat het record bijna nog in gevaar kwam, maar uiteinderlijk ging het record er toch aan. Wat zal dit over de rest van het jaar zeggen??? Wie weet.
Mazzel
Maar daar is dus nu weer verandering in gekomen. Afgelopen januari heeft de titel herovert en voert nu met een bescheiden overmacht de lijst weer aan. In de eerste week van januari was er niets te merken, wat je als stilte voor de storm kunt opvatten. Maar in de tweede,derde en vierde week heeft onze telefoon bijna niet stil gestaan. Het scheelde niet veel of de telefoon (en ik zelf ook) kwamen overspannen uit de strijd te voorschijn. Tot overmaat van ramp werd in week drie mijn directe collega ook nog ziek, zodat ik letterlijk achter de feiten aanliep. Dagen lang lagen er blaadjes op mijn bureau met mensen die ik moest terug bellen. Gelukkig was mijn collega niet lang ziek, en konden we samen het fort verdedigen.
In deze week (week 5), werd het weer wat rustiger, zodat het record bijna nog in gevaar kwam, maar uiteinderlijk ging het record er toch aan. Wat zal dit over de rest van het jaar zeggen??? Wie weet.
Mazzel
27 januari 2008
RISDAM-istan
Iedereen die de Hoornse wijk Risdam kent, weet dat het een vredige, rustige omgeving is. Ik zelf heb ik er ook jaren gewoont, en heb dat altijd als prettig ervaren. Rachel komt er trouwens vandaan, dus hebben we het er wel eens over gehad om misschien in de toekomst weer daar te gaan wonen.
Sinds een week of zes, is er 1 gebouw in de Risdam, waar het helemaal niet zo 'vredig' aan toe gaat. Ze hebben daarin namelijk een paintball centrum geopend, en ik ben daar dus laatst geweest. Ik had in mijn leven nog nooit gepaintballt dus vond dat wel een gaaf om een keer mee gemaakt te hebben. Ik was vreselijk benieuwd of je het met lasergamen kon vergelijken, omdat ik dat wel vaak gedaan heb. Maar volgens de verhalen die ik erover gehoort had, komt het helemaal niet overeen met het lasergamen. Paintballen zou veel realistischer zijn omdat het weldegelijk zeer zou doen als je geraakt wordt. Bij lasergamen trilt je pak slechts een beetje, waardoor je weet dat je geraakt bent.
Met die gedachte begon ik aan de 'oorlog'. Ik verschanste me achter een houten bunker en de wedstrijd was nog maar net begonnen en meteen al vlogen de paintball kogels me om de oren. Ik was in een klap van het 'lasergame vergelijkings idee' afgestapt. Dit was echt veel realistischer. Ik besefte me dat onze Nederlandse soldaten zich ongeveer zo moesten voelen. Nu was het voor mij nog een spelletje, maar toch schrok ik gigantisch van het effect van die inslaande kogels. De eerste tien minuten heb ik overigens geen schot gelost. Ik durfde me hoofd niet boven de schutting uit te steken om zelf terug te schieten. Maar na die tien minuten had ik toch het idee dat ik iets terug moest doen. Ik pakte me geweer en keek boven de schutting uit. Ik kon geen een tegenstander zien. Na nog een keer of 3 te hebben gekeken, meende ik een tegenstander achter een andere bunker te kunnen zien. Ik richte mijn gun en begon te schieten. Ik kon aan de muur achter hem zien dat ik veels te hoog aan het mikken was. Na dat te hebben aangepast, dook mijn tegenstander weg achter de bunker. Of ik hem geraakt had was mijn niet duidelijk. Maar veel tijd om daar over na te denken had niet. Ineens lag ik zelf onder vuur. Een tegenstander had blijkbaar een goede positie gevonden om mij onder vuur te nemen. Ik werd op mijn hand geraakt. Das net pech hebben, want als je op je overall geraakt word is dat niet zo erg. Maar mijn handen waren niet beschermd tegen inslaande kogels. Het deed inderdaad aardig zeer. Niet te veel hoor, maar genoeg om je te doen beseffen dat je je uit de voeten moest maken. Ik ben toen naar een ander bunker gevlucht die wat veiliger was.
In de tweede helft moesten de teams, net zoals bij voetbal, van gevechts helft wisselen. In deze tweede helft was ik al wat beter ingespeeld. Ik besloot me meer met het gevecht te gaan bemoeien, inplaats van achter een bunker te blijven zitten. Af en toe oprukken naar een andere bunker was een risico, maar het gaf wel een goed gevoel als je heelhuids was aangekomen. Ik zat op een gegeven ogenblik op zo'n 15 meter afstand van de vijand. Met een persoon was ik in een vuurgevecht geraakt waarbij we (volgens mij) allebij behoorlijk wat verf te verwerken kregen.
Al met al vond ik het een leuke avond. Ik ga binnenkort zeker weer mee als ze me vragen.
Mazzel
Sinds een week of zes, is er 1 gebouw in de Risdam, waar het helemaal niet zo 'vredig' aan toe gaat. Ze hebben daarin namelijk een paintball centrum geopend, en ik ben daar dus laatst geweest. Ik had in mijn leven nog nooit gepaintballt dus vond dat wel een gaaf om een keer mee gemaakt te hebben. Ik was vreselijk benieuwd of je het met lasergamen kon vergelijken, omdat ik dat wel vaak gedaan heb. Maar volgens de verhalen die ik erover gehoort had, komt het helemaal niet overeen met het lasergamen. Paintballen zou veel realistischer zijn omdat het weldegelijk zeer zou doen als je geraakt wordt. Bij lasergamen trilt je pak slechts een beetje, waardoor je weet dat je geraakt bent.
Met die gedachte begon ik aan de 'oorlog'. Ik verschanste me achter een houten bunker en de wedstrijd was nog maar net begonnen en meteen al vlogen de paintball kogels me om de oren. Ik was in een klap van het 'lasergame vergelijkings idee' afgestapt. Dit was echt veel realistischer. Ik besefte me dat onze Nederlandse soldaten zich ongeveer zo moesten voelen. Nu was het voor mij nog een spelletje, maar toch schrok ik gigantisch van het effect van die inslaande kogels. De eerste tien minuten heb ik overigens geen schot gelost. Ik durfde me hoofd niet boven de schutting uit te steken om zelf terug te schieten. Maar na die tien minuten had ik toch het idee dat ik iets terug moest doen. Ik pakte me geweer en keek boven de schutting uit. Ik kon geen een tegenstander zien. Na nog een keer of 3 te hebben gekeken, meende ik een tegenstander achter een andere bunker te kunnen zien. Ik richte mijn gun en begon te schieten. Ik kon aan de muur achter hem zien dat ik veels te hoog aan het mikken was. Na dat te hebben aangepast, dook mijn tegenstander weg achter de bunker. Of ik hem geraakt had was mijn niet duidelijk. Maar veel tijd om daar over na te denken had niet. Ineens lag ik zelf onder vuur. Een tegenstander had blijkbaar een goede positie gevonden om mij onder vuur te nemen. Ik werd op mijn hand geraakt. Das net pech hebben, want als je op je overall geraakt word is dat niet zo erg. Maar mijn handen waren niet beschermd tegen inslaande kogels. Het deed inderdaad aardig zeer. Niet te veel hoor, maar genoeg om je te doen beseffen dat je je uit de voeten moest maken. Ik ben toen naar een ander bunker gevlucht die wat veiliger was.
In de tweede helft moesten de teams, net zoals bij voetbal, van gevechts helft wisselen. In deze tweede helft was ik al wat beter ingespeeld. Ik besloot me meer met het gevecht te gaan bemoeien, inplaats van achter een bunker te blijven zitten. Af en toe oprukken naar een andere bunker was een risico, maar het gaf wel een goed gevoel als je heelhuids was aangekomen. Ik zat op een gegeven ogenblik op zo'n 15 meter afstand van de vijand. Met een persoon was ik in een vuurgevecht geraakt waarbij we (volgens mij) allebij behoorlijk wat verf te verwerken kregen.
Al met al vond ik het een leuke avond. Ik ga binnenkort zeker weer mee als ze me vragen.
Mazzel
20 januari 2008
In the pale moonlight
Voor de mensen die mijn kennen zal het geen geheim zijn dat ik een groot liefhebber van Star Trek ben. Je kunt je misschien voorstellen dat ik behoorlijk heb moeten wennen toen de laatste serie (Star Trek Enterprise genaamd) van de buis werd gehaald. Maar er is hoop. De elfde film komt (als het goed is) aan het einde van dit jaar in de bios. Ik kan al haast niet wachten totdat het zover is.
Wat de meeste mensen niet weten is dat de bedenker van de Star Trek series (en de films) een hele ideologische man was. Gene Roddenberry werd opgevoed in een streng gelovige omgeving, maar werd later humanist. Daardoor had hij een hekel aan religie omdat hij vond dat die alleen maar oorlogen veroorzaakte en gebruikt werd om mensen te onderdrukken. Ook aan discriminatie (wat in de jaren 60 in Amerika nog steeds veel vuldig voorkwam) had hij een enorme hekel en daarom verzon hij toen een fictieve wereld waarin alle mensen gelijk waren en waarin geen oorlogen(door mensen onderling) en religies meer voorkwamen. Ik vergelijk zijn Star Trek visie op de toekomst wel eens met het nummer Imagine van John Lennon. De drijfveer van de mensheid was het verkennen van het heelal geworden. To explore the galaxy and to expand our knowledge werd het motto achter de serie. En dat motto werd later door de overige vier televisie series over genomen.
Er zijn dus in totaal vijf televisie series gemaakt, waarvan (volgens mij) Star Trek Voyager de populairste was. Tenminste, die conclusie heb ik persoonlijk getrokken uit de gesprekken die ik met andere Star Trek liefhebbers heb gehad. Star Trek Deep Space nine was de minst populaire van het vijf tal. Volgens mij is die ook maar een keer uitgezonden op SBS6, en is daarna nooit meer herhaald. Terwijl de overige series, meerdere keren in de tv gidsen waren terug te vinden. De mensen die ik over Deep space nine sprak, vonden dat de karakters geen diepgang hadden. En het verhaal lijn in het algemeen ook niet. Maar ik ben het daar eigenlijk helemaal niet mee eens. En daarom vind ik dat het tijd wordt dat er iemand opstaat en voor DS9 opkomt. Ik vind dat er weldegelijk diepgang in de karakters zaten, en ook in het verhaal lijn.
Een prachtig voorbeeld van die diepgang kan je zien in de aflevering :‘In the Pale moonlight’. In de loop der jaren wordt duidelijk dat er oorlog (met een heel sterk buitenaards ras genaamd : the dominion) op komst is. Die spanning alleen al geeft (volgens mij) genoeg diepgang, omdat de schrijvers het geleidelijk aan in de afleveringen hebben verwerkt. Uit eindelijk is het zover, en barst de hel los. En waar de hoofdrol spelers voor vrezen komt uit. Er valt gewoon niet te winnen van die Dominion, en het besef groeit dat de oorlog verloren gaat worden. Tenzij ze een alliantie kunnen vormen met een ander buitenaards ras( de Romulans genaamd), die neutraal zijn gebleven. Maar die Romulans hebben daar natuurlijk helemaal geen zin in. Maar de nood wordt zo groot dat de hoofdrol spelers van de serie hun eigen verworven principes aan de kant moeten gooien om de alliantie er toch te krijgen.. Volgens Gene Roddenberry's visie op de toekomst, liegen, bedriegen en moorden de mensen uit de 24ste eeuw niet meer. Maar dat was toch nodig om het eigen hoofd boven water te kunnen houden. In de aflevering zakt de captain van DS9 steeds verder weg in de leugens, en loopt de situatie helemaal uit de hand. Het lukt uiteindelijk wel. De Romulans sluiten zich aan bij de geallieerden, en zijn ze in de leugens van de captain getrapt.
Kijk, ik kan dit heel mooi proberen te vertellen, maar via youtube kan je de laatste twee minuten van deze aflevering bekijken. Daarin probeert de captain zichzelf wijs te maken dat hij met die leugens kan leven. De eerste 30 secondes gaan nog over het feit dat de Romulans meedoen, maar de echte DIEPGANG, komt daarna. Ik zou zeggen.. bekijk het filmpje even en oordeel zelf.
De link naar het filmpje is : http://video.google.nl/videoplay?docid=3163270968772135276&q=in+the+pale+moonlight&total=140&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=2
Ik heb ook nog een linkje voor een algemeen deep space nine filmpje wat over die oorlog gaat: http://video.google.nl/videoplay?docid=684495230344286141&q=dominion&total=3683&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=9
Mazzel
Wat de meeste mensen niet weten is dat de bedenker van de Star Trek series (en de films) een hele ideologische man was. Gene Roddenberry werd opgevoed in een streng gelovige omgeving, maar werd later humanist. Daardoor had hij een hekel aan religie omdat hij vond dat die alleen maar oorlogen veroorzaakte en gebruikt werd om mensen te onderdrukken. Ook aan discriminatie (wat in de jaren 60 in Amerika nog steeds veel vuldig voorkwam) had hij een enorme hekel en daarom verzon hij toen een fictieve wereld waarin alle mensen gelijk waren en waarin geen oorlogen(door mensen onderling) en religies meer voorkwamen. Ik vergelijk zijn Star Trek visie op de toekomst wel eens met het nummer Imagine van John Lennon. De drijfveer van de mensheid was het verkennen van het heelal geworden. To explore the galaxy and to expand our knowledge werd het motto achter de serie. En dat motto werd later door de overige vier televisie series over genomen.
Er zijn dus in totaal vijf televisie series gemaakt, waarvan (volgens mij) Star Trek Voyager de populairste was. Tenminste, die conclusie heb ik persoonlijk getrokken uit de gesprekken die ik met andere Star Trek liefhebbers heb gehad. Star Trek Deep Space nine was de minst populaire van het vijf tal. Volgens mij is die ook maar een keer uitgezonden op SBS6, en is daarna nooit meer herhaald. Terwijl de overige series, meerdere keren in de tv gidsen waren terug te vinden. De mensen die ik over Deep space nine sprak, vonden dat de karakters geen diepgang hadden. En het verhaal lijn in het algemeen ook niet. Maar ik ben het daar eigenlijk helemaal niet mee eens. En daarom vind ik dat het tijd wordt dat er iemand opstaat en voor DS9 opkomt. Ik vind dat er weldegelijk diepgang in de karakters zaten, en ook in het verhaal lijn.
Een prachtig voorbeeld van die diepgang kan je zien in de aflevering :‘In the Pale moonlight’. In de loop der jaren wordt duidelijk dat er oorlog (met een heel sterk buitenaards ras genaamd : the dominion) op komst is. Die spanning alleen al geeft (volgens mij) genoeg diepgang, omdat de schrijvers het geleidelijk aan in de afleveringen hebben verwerkt. Uit eindelijk is het zover, en barst de hel los. En waar de hoofdrol spelers voor vrezen komt uit. Er valt gewoon niet te winnen van die Dominion, en het besef groeit dat de oorlog verloren gaat worden. Tenzij ze een alliantie kunnen vormen met een ander buitenaards ras( de Romulans genaamd), die neutraal zijn gebleven. Maar die Romulans hebben daar natuurlijk helemaal geen zin in. Maar de nood wordt zo groot dat de hoofdrol spelers van de serie hun eigen verworven principes aan de kant moeten gooien om de alliantie er toch te krijgen.. Volgens Gene Roddenberry's visie op de toekomst, liegen, bedriegen en moorden de mensen uit de 24ste eeuw niet meer. Maar dat was toch nodig om het eigen hoofd boven water te kunnen houden. In de aflevering zakt de captain van DS9 steeds verder weg in de leugens, en loopt de situatie helemaal uit de hand. Het lukt uiteindelijk wel. De Romulans sluiten zich aan bij de geallieerden, en zijn ze in de leugens van de captain getrapt.
Kijk, ik kan dit heel mooi proberen te vertellen, maar via youtube kan je de laatste twee minuten van deze aflevering bekijken. Daarin probeert de captain zichzelf wijs te maken dat hij met die leugens kan leven. De eerste 30 secondes gaan nog over het feit dat de Romulans meedoen, maar de echte DIEPGANG, komt daarna. Ik zou zeggen.. bekijk het filmpje even en oordeel zelf.
De link naar het filmpje is : http://video.google.nl/videoplay?docid=3163270968772135276&q=in+the+pale+moonlight&total=140&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=2
Ik heb ook nog een linkje voor een algemeen deep space nine filmpje wat over die oorlog gaat: http://video.google.nl/videoplay?docid=684495230344286141&q=dominion&total=3683&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=9
Mazzel
17 januari 2008
Datalimiet
Ik was eigenlijk vrij laat met het aanschaffen van snel internet. Rachel had dat ondertussen (toen ze nog op haarzelf woonde) allang geregeld, maar ik liep daar dus een beetje mee achter. Eigenlijk omdat ik op het werk gewoon kon opzoeken wat ik wilde. Maar op een gegeven ogenblik kon ik er ook niet meer omheen. Ik kon bijvoorbeeld helemaal niet MSNnen, daar waar ik later verslaaft aan ben geworden. Rachel en ik zijn toen, op een zaterdag middag, naar de winkel gegaan en hebben toen adsl van Hetnet aangeschaft. Ik wist helemaal niet hoe veel gebruik ik van het razend populaire medium ging maken. Dus nam ik een goedkoop abonnement met een datalimiet van 250 megabyte. Dat was, volgens mij, voorlopig wel even genoeg.
Maar de tijden veranderen natuurlijk. Het begrip 'datalimiet' is ondertussen allang verleden tijd, maar toch zaten Rachel en ik er nog aan vast. De limiet beperkte ons niet zo zeer in het algemene surf gedrag. Maar de nieuwe video site's zoals youtube en google video, koste ons dan gewoon per maand een aantal euro's extra omdat we dan gemakkelijk boven die 250 mb uitkwamen. Daar moest natuurlijk verandering in komen. Maar ik durfde dat eigenlijk niet echt aan. Uit ervaring, wat ik op mijn eigen werk heb mee gemaakt, heb ik geleerd dat je nooit aan een werkend systeem moet knoeien. Het internet deed het altijd bij ons, dus waarom dat dan veranderen? Maar de kosten liepen op een gegeven ogenblik aardig op. Niet zo zeer per maand, maar als je die bedragen bij elkaar optelde, liep het aardig in de cyfers. Daarvan kon je gerust een keertje goed uit eten gaan (zal ik maar zeggen). Met de komst van het nieuwe jaar had ik als voornemen om het datalimiet verhaal op te gaan lossen. Via de site van Hetnet heb ik geprobeerd om ons abonnement om te zetten naar een datalimiet loze versie. En, uiteraard, ik kreeg een enorme foutmelding op mijn scherm te zien. Dat was de tweede tegenslag al, want Rachel had het al via de winkel (waar we adsl gekocht hebben) geprobeerd, en die kwam terug met moeilijke opties van surfen en bellen en zo. Iets waar ik zo ie zo niet aan wil beginnen. Kortom, poging nummer twee (van mij) leek ook te gaan mislukken.
Maar een nieuwjaars voornemen is een nieuwjaars voornemen. Ik heb gewoon de helpdesk gebeld en verteld dat ik van die limiet af wilde.'Oke meneer', antwoorde de helpdesk medewerker. 'Dat is geen enkel probleem. Sterker nog, ik heb het nu al voor u omgezet'.. HEE?????? Zo gemakkelijk???? ........Ja dus. Dat had ik anderhalf jaar geleden al moeten doen... Maar ja, dat is altijd achteraf gelul....
Vanaf die middag kunnen Rachel en ik dus naar hartelust internetten en aflevering gemist kijken (en dergelijke). Dit zal kunnen betekenen dat mijn weblogs misschien ook meer met video beeld materiaal zal worden ondersteund.
Mazzel
Maar de tijden veranderen natuurlijk. Het begrip 'datalimiet' is ondertussen allang verleden tijd, maar toch zaten Rachel en ik er nog aan vast. De limiet beperkte ons niet zo zeer in het algemene surf gedrag. Maar de nieuwe video site's zoals youtube en google video, koste ons dan gewoon per maand een aantal euro's extra omdat we dan gemakkelijk boven die 250 mb uitkwamen. Daar moest natuurlijk verandering in komen. Maar ik durfde dat eigenlijk niet echt aan. Uit ervaring, wat ik op mijn eigen werk heb mee gemaakt, heb ik geleerd dat je nooit aan een werkend systeem moet knoeien. Het internet deed het altijd bij ons, dus waarom dat dan veranderen? Maar de kosten liepen op een gegeven ogenblik aardig op. Niet zo zeer per maand, maar als je die bedragen bij elkaar optelde, liep het aardig in de cyfers. Daarvan kon je gerust een keertje goed uit eten gaan (zal ik maar zeggen). Met de komst van het nieuwe jaar had ik als voornemen om het datalimiet verhaal op te gaan lossen. Via de site van Hetnet heb ik geprobeerd om ons abonnement om te zetten naar een datalimiet loze versie. En, uiteraard, ik kreeg een enorme foutmelding op mijn scherm te zien. Dat was de tweede tegenslag al, want Rachel had het al via de winkel (waar we adsl gekocht hebben) geprobeerd, en die kwam terug met moeilijke opties van surfen en bellen en zo. Iets waar ik zo ie zo niet aan wil beginnen. Kortom, poging nummer twee (van mij) leek ook te gaan mislukken.
Maar een nieuwjaars voornemen is een nieuwjaars voornemen. Ik heb gewoon de helpdesk gebeld en verteld dat ik van die limiet af wilde.'Oke meneer', antwoorde de helpdesk medewerker. 'Dat is geen enkel probleem. Sterker nog, ik heb het nu al voor u omgezet'.. HEE?????? Zo gemakkelijk???? ........Ja dus. Dat had ik anderhalf jaar geleden al moeten doen... Maar ja, dat is altijd achteraf gelul....
Vanaf die middag kunnen Rachel en ik dus naar hartelust internetten en aflevering gemist kijken (en dergelijke). Dit zal kunnen betekenen dat mijn weblogs misschien ook meer met video beeld materiaal zal worden ondersteund.
Mazzel
10 januari 2008
Een avondje ‘prepensioenen’
Ik was laatst op de verjaardag van mijn vader, die dus nog steeds volop geniet van zijn prepensioentje, en wat blijkt nou. Veel van zijn vrienden/familie leden genieten daar ook volop van. Ik kreeg dus veel verhalen te horen over wat ze allemaal met die bergen vrije tijd doen. Waar ik dan ook wel zeer benieuwd naar was, want ik zou me (volgens mij) dood vervelen als ik niet meer naar mijn werk hoefde te gaan. Maar stuk voor stuk vertelde ze me dat ze zich nog geen een dag hebben verveeld.
Ik heb op die avond geleerd dat het gewone prepensioen volk aan het uitsterven is. Dit omdat de regering natuurlijk steeds scherpere eisen stelt om zodoende zoveel mogelijk de kosten van de vergrijzing te kunnen betalen. De mensen die na 1 januari 1950 zijn geboren, hebben met veel strengere regels te maken, dan die voor die datum zijn geboren. Aangezien een oom van mij net in januari 1950 is geboren, valt hij dus net buiten de boot. Hij zal het die avond dus wel zwaar hebben gehad, toen de verhalen over verre reizen op de tafel werden neergelegd.
Met passie wisten de prepensioeners te vertellen dat ze (bijvoorbeeld) naar Indonesië zijn geweest, waar ze voor 3 euro uitgebreid uiteten zijn geweest. Ook passeerde de sterke verhalen over camper tochten in europa de revue. Ik heb begrepen dat het een sport is geworden om dat zo goedkoop mogelijk te houden. Dus snel even met de camper een camping op rijden. Dan snel even de douche nemen, en dan met zijn allen weer weg rijden. Zonder dat je daar dan een cent voor betaald hebt. En er dan nog trots op zijn ook!!! Ja, de prepensioener lijkt wel genoeg geld te hebben, maar ergens moeten de touwtjes toch aan elkaar geknoopt worden natuurlijk.
Om een uur of elf ben ik weer naar huis gegaan, omdat ik een van de weinige was die de dag erna wel weer moest werken. In de auto dacht ik na wat ik allemaal zou doen met zoveel vrije tijd. Maar ik besefte me ook dat de kans erg klein is dat er zo ie zo nog een pensioen idee bestaat als ik 65 ben. Ik zag mezelf voor me dat ik in het jaar 2040 achter de telefoon op de helpdesk zat. Ik fantaseerde dat een klant belde en vroeg :”He opa-tje… ik heb een probleem met mijn software pakket. Wil je dat even oplossen?”
Mazzel
Ik heb op die avond geleerd dat het gewone prepensioen volk aan het uitsterven is. Dit omdat de regering natuurlijk steeds scherpere eisen stelt om zodoende zoveel mogelijk de kosten van de vergrijzing te kunnen betalen. De mensen die na 1 januari 1950 zijn geboren, hebben met veel strengere regels te maken, dan die voor die datum zijn geboren. Aangezien een oom van mij net in januari 1950 is geboren, valt hij dus net buiten de boot. Hij zal het die avond dus wel zwaar hebben gehad, toen de verhalen over verre reizen op de tafel werden neergelegd.
Met passie wisten de prepensioeners te vertellen dat ze (bijvoorbeeld) naar Indonesië zijn geweest, waar ze voor 3 euro uitgebreid uiteten zijn geweest. Ook passeerde de sterke verhalen over camper tochten in europa de revue. Ik heb begrepen dat het een sport is geworden om dat zo goedkoop mogelijk te houden. Dus snel even met de camper een camping op rijden. Dan snel even de douche nemen, en dan met zijn allen weer weg rijden. Zonder dat je daar dan een cent voor betaald hebt. En er dan nog trots op zijn ook!!! Ja, de prepensioener lijkt wel genoeg geld te hebben, maar ergens moeten de touwtjes toch aan elkaar geknoopt worden natuurlijk.
Om een uur of elf ben ik weer naar huis gegaan, omdat ik een van de weinige was die de dag erna wel weer moest werken. In de auto dacht ik na wat ik allemaal zou doen met zoveel vrije tijd. Maar ik besefte me ook dat de kans erg klein is dat er zo ie zo nog een pensioen idee bestaat als ik 65 ben. Ik zag mezelf voor me dat ik in het jaar 2040 achter de telefoon op de helpdesk zat. Ik fantaseerde dat een klant belde en vroeg :”He opa-tje… ik heb een probleem met mijn software pakket. Wil je dat even oplossen?”
Mazzel
7 januari 2008
Zwemjaar 'record breken' openings traditie voortgezet
In de vorige blogfile kon ik vermelden dat in het jaar 2007 al mijn persoonlijke zwemrecords waren gesneuveld. Nou, ik kan je melden dat 2008 er al eentje op zijn naam heeft weten te schrijven.
Ik hield vandaag in mijn achterhoofd dat het jaar openen met een nieuw record eigenlijk een traditie was geworden, en dat ik dat natuurlijk ook dit jaar wilde volhouden. Het was Mark die begin januari 2006 als een speer vertrok en het 1000 meter schoolslag record verpulverde. Hij zwom hem toen in 17:52. Normaal gesproken is dat niet zo extreem snel meer, maar destijds zwom hij dat in de orginele zwembroek. En dat heeft geen een van ons ooit achterhaald. Pas bij de introductie van de turbo zwembroek, ging dit record er pas aan. In 2007 was mijn zwemmaat Mark al met zijn vriendin in Brunssum gaan samenwonen, dus moest ik de traditie zelf vorm geven. Toen stond de 3000 meter op het menu, en ik kan me nog herinneren (ook even terug gelezen in mijn eigen blogfiles), dat het toen een 'close call' situatie was. Maar, gered is gered.
Vandaag, 7 janurari 2008, stond ik voor de zware taak om een van de sprint records te verbreken. Ik zette mijn geld in op de 250 meter, die ik als tweede afstand moest zwemmen. Ik begon al lekker op de 500 meter, die in 8:42 ging. Dat is maar 6 secondes van mijn record af, en ik heb het idee dat ik me niet helemaal los heb laten gaan. Kortom, er was hoop voor de traditie. Ik heb natuurlijk even goed uitgerust voordat ik aan de 2de afstand ging beginnen. Maar toen er 10 minuten waren verstreken, begon de energie door mijn lijf te stromen. Meer 'klaar voor de start' kon ik echt niet zijn. Helaas werd het omstreeks die tijd wel extreem druk in het zwembad met allemaal mensen die waarschijnlijk met goede voornemens bezig waren. Maar al zichzaggend kon ik me toch wel redden. Ik zwom de eerste 50 meter in 42 secondes. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo snel ge-opent heb. Het vervolg ging ook perfect. Bij de 100 meter tikte ik aan in 1:32. Bij de 150 meter in 2:20. En bij de 200 meter in 3:10. Het ging dus fantastisch. Nog maar 50 meter, ik snakte een paar keer naar adem en ook wogen mijn armen als lood, maar ik was er bijna. Nogeven doorzetten. Ik tikte uiteindelijk bij de 250 meter aan in 4:03.. Nieuw persoonlijk record. En, maar 1 seconde van Mark zijn oude record vandaan. Ik had bij de laatste twee banen, net eventjes te weinig energie over om het eerste record van Mark af te pakken. Maarja, de traditie is voortgezet, en Mark's record op de 250 meter sneuveld volgens mij wel later in 2008.
Mazzel
Ik hield vandaag in mijn achterhoofd dat het jaar openen met een nieuw record eigenlijk een traditie was geworden, en dat ik dat natuurlijk ook dit jaar wilde volhouden. Het was Mark die begin januari 2006 als een speer vertrok en het 1000 meter schoolslag record verpulverde. Hij zwom hem toen in 17:52. Normaal gesproken is dat niet zo extreem snel meer, maar destijds zwom hij dat in de orginele zwembroek. En dat heeft geen een van ons ooit achterhaald. Pas bij de introductie van de turbo zwembroek, ging dit record er pas aan. In 2007 was mijn zwemmaat Mark al met zijn vriendin in Brunssum gaan samenwonen, dus moest ik de traditie zelf vorm geven. Toen stond de 3000 meter op het menu, en ik kan me nog herinneren (ook even terug gelezen in mijn eigen blogfiles), dat het toen een 'close call' situatie was. Maar, gered is gered.
Vandaag, 7 janurari 2008, stond ik voor de zware taak om een van de sprint records te verbreken. Ik zette mijn geld in op de 250 meter, die ik als tweede afstand moest zwemmen. Ik begon al lekker op de 500 meter, die in 8:42 ging. Dat is maar 6 secondes van mijn record af, en ik heb het idee dat ik me niet helemaal los heb laten gaan. Kortom, er was hoop voor de traditie. Ik heb natuurlijk even goed uitgerust voordat ik aan de 2de afstand ging beginnen. Maar toen er 10 minuten waren verstreken, begon de energie door mijn lijf te stromen. Meer 'klaar voor de start' kon ik echt niet zijn. Helaas werd het omstreeks die tijd wel extreem druk in het zwembad met allemaal mensen die waarschijnlijk met goede voornemens bezig waren. Maar al zichzaggend kon ik me toch wel redden. Ik zwom de eerste 50 meter in 42 secondes. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo snel ge-opent heb. Het vervolg ging ook perfect. Bij de 100 meter tikte ik aan in 1:32. Bij de 150 meter in 2:20. En bij de 200 meter in 3:10. Het ging dus fantastisch. Nog maar 50 meter, ik snakte een paar keer naar adem en ook wogen mijn armen als lood, maar ik was er bijna. Nogeven doorzetten. Ik tikte uiteindelijk bij de 250 meter aan in 4:03.. Nieuw persoonlijk record. En, maar 1 seconde van Mark zijn oude record vandaan. Ik had bij de laatste twee banen, net eventjes te weinig energie over om het eerste record van Mark af te pakken. Maarja, de traditie is voortgezet, en Mark's record op de 250 meter sneuveld volgens mij wel later in 2008.
Mazzel
2 januari 2008
Jaarafsluiting van 2007
Januari is weer aangebroken, en dat betekend extra drukte op de automatiserings helpdesk. Veel klanten bellen ons dan op of we willen helpen met de jaarafsluiting van het fakturatie pakket. Zodoende kunnen ze dan weer met een schone lei aan het nieuwe jaar beginnen.
Ik zelf ga in deze blogfile ook een 'jaarafsluiting' doen, maar dan van wat ik allemaal heb meegemaakt. Het jaar 2007 was er eentje om nooit meer te vergeten. Er zijn hele erge dingen gebeurd, zoals het verliezen van meerdere goeie bekenden. Maar 2007 heeft ook zo zijn leuke dingen gehad, met natuurlijk als hoogtepunt : het aanzoek. In 2008 zullen Rachel en ik nog een hele boel dingen voor 'de dag' moeten regelen. Maar het echte aftellen is, nu dat het eindelijk 2008 is, pas echt begonnen. Ook op zwem gebied heb ik een hoop meegemaakt. Ik heb in 2007 in totaal maarliefs 133 kilometer gezwommen (5320 baantjes!!!), waarvan 2 kilometer in het koude Ijsselmeer water tijdens de prestatie tochten. Ik ga in de zomer van 2008 proberen of ik met de echte 'mannen' mag meedoen, want dat lijkt me leuk om het een keer in wedstrijd vorm te proberen. Als het goed is, haal ik aan het einde van dit jaar de virtuele finish line in Brunssum, en dan komt er natuurlijk een feest. Al mijn persoonlijke zwemrecords zijn in 2007 aangescherpt, dus kan ik alleen maar concluderen dat het een goed zwemjaar is geweest.
Ook op de helpdesk hebben we weer een record behaald. Het jaar 2007 heeft de titel 'drukste jaar allertijden' van 2006 overgenomen. Het was gemiddeld niet erg veel drukker, maar een record is een record. De Jeroenen zijn benieuwd of het dit jaar nog drukker 'kan' worden, want het was af en toe chaos. Het grote verschil met 2006 was dat het stabiel druk bleef. Ook in de zomer maanden bleef de telefoon maar rinkelen.
Mazzel
Ik zelf ga in deze blogfile ook een 'jaarafsluiting' doen, maar dan van wat ik allemaal heb meegemaakt. Het jaar 2007 was er eentje om nooit meer te vergeten. Er zijn hele erge dingen gebeurd, zoals het verliezen van meerdere goeie bekenden. Maar 2007 heeft ook zo zijn leuke dingen gehad, met natuurlijk als hoogtepunt : het aanzoek. In 2008 zullen Rachel en ik nog een hele boel dingen voor 'de dag' moeten regelen. Maar het echte aftellen is, nu dat het eindelijk 2008 is, pas echt begonnen. Ook op zwem gebied heb ik een hoop meegemaakt. Ik heb in 2007 in totaal maarliefs 133 kilometer gezwommen (5320 baantjes!!!), waarvan 2 kilometer in het koude Ijsselmeer water tijdens de prestatie tochten. Ik ga in de zomer van 2008 proberen of ik met de echte 'mannen' mag meedoen, want dat lijkt me leuk om het een keer in wedstrijd vorm te proberen. Als het goed is, haal ik aan het einde van dit jaar de virtuele finish line in Brunssum, en dan komt er natuurlijk een feest. Al mijn persoonlijke zwemrecords zijn in 2007 aangescherpt, dus kan ik alleen maar concluderen dat het een goed zwemjaar is geweest.
Ook op de helpdesk hebben we weer een record behaald. Het jaar 2007 heeft de titel 'drukste jaar allertijden' van 2006 overgenomen. Het was gemiddeld niet erg veel drukker, maar een record is een record. De Jeroenen zijn benieuwd of het dit jaar nog drukker 'kan' worden, want het was af en toe chaos. Het grote verschil met 2006 was dat het stabiel druk bleef. Ook in de zomer maanden bleef de telefoon maar rinkelen.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
