Ik vond dat ik de laatste tijd te veel aandacht had besteed aan het zwemmen. Dat werd ook een beetje saai, zodoende dat ik dat nu anders ga aanpakken. Ik wil er wel wat over blijven schrijven, dus doe ik het nu om de 8 kilometer. Dan heb ik namelijk alle zwem afstanden gezwommen en kan ik er een samenvatting van maken. Ik heb trouwens uitgerekend dat het van ons huis naar het huis van Mark (mijn oude zwemmaat) en Yvette 248 kilometer is. Dus als de teller 248 kilometer aangeeft vind ik wel dat er een feestje gegeven mag worden...Het 'ik ben naar Mark en Yvette gezwommen' feest idee is geboren, en ik hou jullie op de hoogte van de vorderingen.
De samenvatting:
De sprint afstanden:
De 750 meter. Einderlijk goed nieuws op deze afstand. Tot nu toe was het bagger geweest, maar dit keer wist ik deze afstand in 13:26 af te leggen. Nog lang niet in de buurt van mijn pr van 13:13, maar toch een stuk beter dan 13:54.
De 500 meter. Deze afstand ging in 8:57. Dit is niet de eerste keer dat ik deze afstand in deze tijd heb afgelegd, en het zal zeker de laatste keer niet zijn. Mijn hoop om onder de 8:50 uit te komen, lukt dus nog niet echt. Maar zolang ik onder de 9 minuten zwem, moet ik gewoon tevreden zijn.
De 250 meter. Op deze afstand valt nog wat eer te halen. Dit komt omdat ik hem nog niet zo vaak gezwommen heb. En dat was te merken, want ik wist hem weer in een nieuw record af te leggen. Namelijk in 4:15... Dat is maar 1 seconde sneller dat het oude pr...maar wie het kleine niet eert......
De 1000 meter als afsluiting. Ging In 18:29.
De middellange afstanden:
De 1000 meter. Deze ging als een speer.. Ik deed er 17:53 over, en zo snel was ik met deze nieuwe zwembroek nog nooit geweest. Slechts 13 secondes van mijn pr verwijderd... Hoopgevend dus.
De 2de 1000 meter. Deze ging in 18:20. Je kan na zo'n 17:53 onmogelijk nog een keer voluit gaan. Maar een 18:20 is dan toch goed voor mijn basis snelheid.
De 500 meter. Deze ging in 8:56.
De lange afstand.
De 3000 meter. Ik had de laatste 7 keer dat ik deze afstand had gezwommen elke keer weer een nieuw record gezwommen. Die zevende keer dacht ik dat het echt wel de laatste zou zijn. Zeker omdat ik gebroken het zwembad uitkwam. Maar het is me TOCH weer gelukt. Dit keer deed ik er 55:05 over. Het ging een stuk lekkerder dan de vorige keer. De 55 minuten grens is nu in berijk. Maar of me dat ook gaat lukken??? Dat zien we over 3 weken weer.
Mazzel.
29 januari 2007
26 januari 2007
Mijn grote vriend
Het was een door de weekse dag, ergens in het jaar 2003.... Ik deed mijn ogen open, en werd meteen verblind door een felle lamp die boven mijn hoofd hing. Om me heen stonden twee artsen die me net een aantal verdovingen hadden gegeven... Je raad het misschien al.... Ik heb het over mijn ervaring bij de kaakchirurg.. Ik zie ze nog sjorren aan mijn arme verstands kies die net een paar weken daarvoor het eerste levenslicht had gezien (als ik mijn mond open deed natuurlijk)....
Ik ben een week van slag geweest. Ik kon de eerste dagen nieteens normaal eten. Ik moest me een week ziek melden. Dit schrikbeeld heeft me jaren lang achtervolgd. Ik was al geen tandarts held, maar vanaf toen had ik er een fobie voor....Ik durfde geen afspraak meer te maken bij de tandarts. De jaren gingen voorbij zonder dat er problemen waren... Maar ik wist dat daar een keer een einde aan zou komen. Ik kreeg begin deze week kiespijn. Een bezoekje aan mijn grote vriend was onvermijdelijk.
Daar zat ik dan... in de stoel te wachten op mijn lot. Mijn vriend was erg aardig omdat het niet lang duurde voordat hij doorhad dat ik zat te bibberen in zijn stoel... Na een paar testen kwam hij tot de conclusie dat het geen gaatje kon zijn. Hij moest dus een foto maken om te kijken wat het probleem dan wel was. En toen kwam hij met het slechte nieuws.... Ik blijk parodontitis te hebben... Ja, dat heeft mij ook dagen geduurt voordat ik het goed kon uitspreken. Deze aandoening kon de tandarts niet verhelpen, dus verwees hij me door naar een gespecialiseerde parodontoloog, die daar zijn beroep van heeft gemaakt. Ik had meteen een afspraak gemaakt en daar kon ik vandaag al heen.
Voordat ik dat ga vertellen ga ik eerst even uitleggen wat paradontitis is.. Het heeft met bacterie-en te maken die zich uitstekend vermaken onder je tandvlees. In een ver gevorderd stadium kan je zelfs je tanden of kiezen kwijt raken. De paradontoloog gaat die bacterie-en dus voor je verwijderen.... Maar ik ga verder waar ik gebleven was..... Ik zat dus weer in een tandartsen stoel... ja het wordt vervelend.. De vrouwelijke paradontoloog nam de lijst door die ik eerst had ingevuld... Alleen van die lijst al werd je niet vrolijk... Allerlei vreselijke ziekten stonden erop, omdat ze alles over me wilden weten.... Na de lijst was het meteen menus. De wel bekende haak kwam te voorschijn en daarmee kon ze opmeten hoe erg mijn situatie was (hoe diep de bacterie-en al zitten). Alle tanden en kiezen hebben nummers en de status daarvan vertelde ze door aan haar collega die het allemaal keurig had genoteerd. Dit was een nare ervaring, maar gelukkig duurde dat niet lang... Na het prikken gingen ze foto's van mijn gehele mond maken... En die gingen we daarna bekijken en bespreken. De paradontoloog denkt dat in 4 behandelingen het probleem te verhelpen is...Die afspraken zijn dan ook meteen gemaakt. Dus ik ben er voorlopig nog niet mee klaar.. Oja, ze had op de foto´s ook nog een gaatje gezien, daarvoor moet ik terug naar mijn gewone tandarts.
Kortom. Ik ging heen om een gaatje te laten vullen, en dacht dat ik daar naar een paar minuten opgelucht weer naar buiten zou lopen.. Dat viel dus een beetje tegen.
Mazzel.
Ik ben een week van slag geweest. Ik kon de eerste dagen nieteens normaal eten. Ik moest me een week ziek melden. Dit schrikbeeld heeft me jaren lang achtervolgd. Ik was al geen tandarts held, maar vanaf toen had ik er een fobie voor....Ik durfde geen afspraak meer te maken bij de tandarts. De jaren gingen voorbij zonder dat er problemen waren... Maar ik wist dat daar een keer een einde aan zou komen. Ik kreeg begin deze week kiespijn. Een bezoekje aan mijn grote vriend was onvermijdelijk.
Daar zat ik dan... in de stoel te wachten op mijn lot. Mijn vriend was erg aardig omdat het niet lang duurde voordat hij doorhad dat ik zat te bibberen in zijn stoel... Na een paar testen kwam hij tot de conclusie dat het geen gaatje kon zijn. Hij moest dus een foto maken om te kijken wat het probleem dan wel was. En toen kwam hij met het slechte nieuws.... Ik blijk parodontitis te hebben... Ja, dat heeft mij ook dagen geduurt voordat ik het goed kon uitspreken. Deze aandoening kon de tandarts niet verhelpen, dus verwees hij me door naar een gespecialiseerde parodontoloog, die daar zijn beroep van heeft gemaakt. Ik had meteen een afspraak gemaakt en daar kon ik vandaag al heen.
Voordat ik dat ga vertellen ga ik eerst even uitleggen wat paradontitis is.. Het heeft met bacterie-en te maken die zich uitstekend vermaken onder je tandvlees. In een ver gevorderd stadium kan je zelfs je tanden of kiezen kwijt raken. De paradontoloog gaat die bacterie-en dus voor je verwijderen.... Maar ik ga verder waar ik gebleven was..... Ik zat dus weer in een tandartsen stoel... ja het wordt vervelend.. De vrouwelijke paradontoloog nam de lijst door die ik eerst had ingevuld... Alleen van die lijst al werd je niet vrolijk... Allerlei vreselijke ziekten stonden erop, omdat ze alles over me wilden weten.... Na de lijst was het meteen menus. De wel bekende haak kwam te voorschijn en daarmee kon ze opmeten hoe erg mijn situatie was (hoe diep de bacterie-en al zitten). Alle tanden en kiezen hebben nummers en de status daarvan vertelde ze door aan haar collega die het allemaal keurig had genoteerd. Dit was een nare ervaring, maar gelukkig duurde dat niet lang... Na het prikken gingen ze foto's van mijn gehele mond maken... En die gingen we daarna bekijken en bespreken. De paradontoloog denkt dat in 4 behandelingen het probleem te verhelpen is...Die afspraken zijn dan ook meteen gemaakt. Dus ik ben er voorlopig nog niet mee klaar.. Oja, ze had op de foto´s ook nog een gaatje gezien, daarvoor moet ik terug naar mijn gewone tandarts.
Kortom. Ik ging heen om een gaatje te laten vullen, en dacht dat ik daar naar een paar minuten opgelucht weer naar buiten zou lopen.. Dat viel dus een beetje tegen.
Mazzel.
22 januari 2007
Housewarming party
Vorig jaar zijn Mark en Yvette gaan samenwonen en daar hoort natuurlijk een echte housewarming party bij. Dus al hun noordhollandse vrienden waren uitgenodigd om af te reizen naar het zuiden. Rachel en ik zouden Ottmar en Silvia uit Zaandam mee nemen, dus wij hadden daar nogeven een tussen stop. Helaas ging Silvia niet mee omdat die last had van haar rug. En dan is een rit van 3 uur natuurlijk gewoon te veel van het goede. Dus helaas vertrokken we maar met zijn drie-en vanuit zaandam.
Ik sta er nogwel eens bekent om dat ik nooit bekende zie op de snelweg. Die halen mij dan al zwaaiend in en ik zit dan strak voor me uit te kijken, zodat ik ze niet zie. Nou, daar was op de heenweg richting Brunssum weer sprake van. Dit keer tot 2 keer aan toe, dus in het verhaal moet wel een vorm van waarheid zitten. "Myth confirmed" zullen de mythbusters wel zeggen. Toen we bij een tankstation wat de snaaien gingen halen, stopte een aantal andere vrienden voor de gezelligheid ook maar. Daarna hebben we de rest van de rit maar achter elkaar aan gereden.
We waren redelijk op tijd bij Mark en Yvette aangekomen. Ik had op drie uur gegokt, maar het werd kwart over drie. Nou, met de pauze meegerekend klopte dit dus wel. We begonnen uiteraard met een Limburgse vlaai. Kijk, dat is altijd een lekkere binnekomer. En het begint ook een traditie te worden. Ik vermoed dat Mark en Yvette elke dag wel een stukje vlaai naar binnen werken. Het duurde niet lang voordat iedereen die zou komen er ook daadwerkelijk waren. Dus toen werd het lekker ouwehoeren en sterke verhalen vertellen. Ik zelf was natuurlijk de bob, maar er waren ook mensen bij die wel konden genieten van een Limburgs biertje. Mark had een slim systeem bedacht als mensen weer toe waren aan een nieuw biertje. Aan de dop zat namelijk een stikker vast geplakt. Als je dopje ernog aan hing, dan hoefde je nog geen nieuw biertje. Zodra je de dop er echt aftrok, had je dus intresse in een nieuwe. Kijk, dat vind ik nogeens slim.
De dag ging vreselijk snel voorbij, en voordat we het wisten was het een uur of negen en was het al weer tijd om naar huis te gaan. Ik moet er wel een bij zeggen dat Mark en Yvette perfect voor ons hebben gekookt. Na al het afscheid nemen was het ongeveer half tien en toen begonnen we pas echt aan de terug reis. Ik heb trouwens een hele boel oude schoolliedjes geleerd op die terug reis, want Rachel en Ottmar waren die allemaal aan het zingen. Ik blijk dus een echte cultuur barbaar te zijn om dat gebied, want ik wist er bijna geen eentje. Al heb ik wel cowboy billy boem aan Ottmar laten horen, want die kon hij niet.. Dus zodoende was mijn eer toch nog gered.
mazzel.
Ik sta er nogwel eens bekent om dat ik nooit bekende zie op de snelweg. Die halen mij dan al zwaaiend in en ik zit dan strak voor me uit te kijken, zodat ik ze niet zie. Nou, daar was op de heenweg richting Brunssum weer sprake van. Dit keer tot 2 keer aan toe, dus in het verhaal moet wel een vorm van waarheid zitten. "Myth confirmed" zullen de mythbusters wel zeggen. Toen we bij een tankstation wat de snaaien gingen halen, stopte een aantal andere vrienden voor de gezelligheid ook maar. Daarna hebben we de rest van de rit maar achter elkaar aan gereden.
We waren redelijk op tijd bij Mark en Yvette aangekomen. Ik had op drie uur gegokt, maar het werd kwart over drie. Nou, met de pauze meegerekend klopte dit dus wel. We begonnen uiteraard met een Limburgse vlaai. Kijk, dat is altijd een lekkere binnekomer. En het begint ook een traditie te worden. Ik vermoed dat Mark en Yvette elke dag wel een stukje vlaai naar binnen werken. Het duurde niet lang voordat iedereen die zou komen er ook daadwerkelijk waren. Dus toen werd het lekker ouwehoeren en sterke verhalen vertellen. Ik zelf was natuurlijk de bob, maar er waren ook mensen bij die wel konden genieten van een Limburgs biertje. Mark had een slim systeem bedacht als mensen weer toe waren aan een nieuw biertje. Aan de dop zat namelijk een stikker vast geplakt. Als je dopje ernog aan hing, dan hoefde je nog geen nieuw biertje. Zodra je de dop er echt aftrok, had je dus intresse in een nieuwe. Kijk, dat vind ik nogeens slim.
De dag ging vreselijk snel voorbij, en voordat we het wisten was het een uur of negen en was het al weer tijd om naar huis te gaan. Ik moet er wel een bij zeggen dat Mark en Yvette perfect voor ons hebben gekookt. Na al het afscheid nemen was het ongeveer half tien en toen begonnen we pas echt aan de terug reis. Ik heb trouwens een hele boel oude schoolliedjes geleerd op die terug reis, want Rachel en Ottmar waren die allemaal aan het zingen. Ik blijk dus een echte cultuur barbaar te zijn om dat gebied, want ik wist er bijna geen eentje. Al heb ik wel cowboy billy boem aan Ottmar laten horen, want die kon hij niet.. Dus zodoende was mijn eer toch nog gered.
mazzel.
16 januari 2007
Toegeven
Ik kan me nog herinneren dat ik een keer met de trein op station Hoorn aankwam. Ik had op een of andere reden geen fiets tot me beschikking, maar plots herinnerde ik mezelf dat die avond er een aflevering van Star Trek op tv zou komen. Oeps, toen had ik een probleem... Over een half uur zou Star Trek beginnen, en het was zeker 45 minuten lopen naar mijn ouderlijk huis... En wat doe je dan? Dan ga je als echte trekkie hardlopend naar huis toe, zodat je de aflevering niet hoeft te missen.
Kijk....... ....Toen kon ik mezelf niet meer voor de gek houden dat ik niet verslaafd was. Ik heb toen moeten toegeven dat het toch echt zover was gekomen. Vrienden hadden het al tegen me gezegt, maar elke keer had ik het ontkent... Vanaf die dag niet meer.... Het heeft ook even geduurt voordat ik was afgekickt, toen de laatste aflevering van Enterprise op tv was geweest.
Dit verhaal kan je een klein beetje vergelijken met mijn "eventuele" Msn verslaving... Ik geef niet toe dat het zo is, maar als er niemand online is vind ik het ook niet leuk. De vraag is nu of ik nu echt verslaafd ben, of dat ik het gewoon erg leuk vind om te doen... Het eventuele bewijs, zoals het verhaal van het hardlopen, is hiero nog niet geleverd. Misschien komt dat ooit nog eens.
Voordat ik ga afsluiten wil ik nog even melden dat ik nog 2 filmpjes op youtube.com heb gezet. Filmpje nummer 1 is een soort jeugdsentiment filmpje geworden met allemaal verschillende series en tekenfilm serie fragmenten er in. Als je die wilt zien ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=9j12o2R012Q
Filmpje nummer 2 is een stukje uit een documantaire over The Beatles (is weer eens wat anders als Guns n' Roses). Als je die wilt zien, ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=fO4RfVeOyRQ
mazzel
Kijk....... ....Toen kon ik mezelf niet meer voor de gek houden dat ik niet verslaafd was. Ik heb toen moeten toegeven dat het toch echt zover was gekomen. Vrienden hadden het al tegen me gezegt, maar elke keer had ik het ontkent... Vanaf die dag niet meer.... Het heeft ook even geduurt voordat ik was afgekickt, toen de laatste aflevering van Enterprise op tv was geweest.
Dit verhaal kan je een klein beetje vergelijken met mijn "eventuele" Msn verslaving... Ik geef niet toe dat het zo is, maar als er niemand online is vind ik het ook niet leuk. De vraag is nu of ik nu echt verslaafd ben, of dat ik het gewoon erg leuk vind om te doen... Het eventuele bewijs, zoals het verhaal van het hardlopen, is hiero nog niet geleverd. Misschien komt dat ooit nog eens.
Voordat ik ga afsluiten wil ik nog even melden dat ik nog 2 filmpjes op youtube.com heb gezet. Filmpje nummer 1 is een soort jeugdsentiment filmpje geworden met allemaal verschillende series en tekenfilm serie fragmenten er in. Als je die wilt zien ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=9j12o2R012Q
Filmpje nummer 2 is een stukje uit een documantaire over The Beatles (is weer eens wat anders als Guns n' Roses). Als je die wilt zien, ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=fO4RfVeOyRQ
mazzel
9 januari 2007
Filmpjes
Afgelopen zaterdag waren Rachel en ik in Hauwert om mijn vaders verjaardag te vieren. Mijn vader had een apparte dag voor mijn zus en mij (+aanhang) geregeld, zodat we ook lekker konden gourmetten. Dat ga je natuurlijk niet doen met alle gasten, maar het leek hem wel eens leuk omdat voor ons te organiseren.
Naast al dat lekkere eten, hebben we ook oude fimpjes op de projector bekeken. Die opnames heeft mijn vader gemaakt toen mijn zus en ik nog erg klein waren. Daar was hij erg gedreven in, want hij heeft volgens mij voor uren lang nog op 'projector' formaat staan. Ik heb begrepen dat hij ze ook op DVD gaat laten branden. Daarop kan ik haast niet wachten. Dan kan ik gewoon op een willekeurig moment van de dag die filmpjes zelf bekijken. Nu moeten we natuurlijk een middag plannen om dit te kunnen doen. Dat is trouwens gezellig hoor, daar niet van. Maar af en toe zelf kijken, lijkt me ook erg leuk.
Het filmpjes opnemen virus heb ik zelf trouwens ook. Met Ramon heb ik tien tallen grappige fimpjes gemaakt, en natuurlijk wordt de drankavond ook elke keer weer opgenomen. En dan heb ik het nog niet gehad over mijn grote videobanden voorraad. Daarop staan diverse tv opnames die heel terug gaan tot 1987. Ik vond het namelijk altijd zonde om iets te verwijderen wat ik had opgenomen, dus kocht ik altijd nieuwe banden.
Tegenwoordig is het op internet erg populair om filmpjes op youtube.com te zetten, en ik kon natuurlijk niet achterblijven. Dus ik heb op mijn eigen pc mijn video capture kaart weer eens ge-installeerd en ben lid geworden van youtube.com. Mijn eerste filmpje die ik op het internet heb gezet is van een concert van Guns n' Roses die ik (volgens mij) in 1993 had opgenomen. Natuurlijk niet het gehele concert, want dat is te veel werk... Ik heb het bij Sweet Child of Mine gehouden. Dus mocht je dat een mooi nummer vinden. Ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=MSxOLQvVLco toe om hem te bekijken.
mazzel.
Naast al dat lekkere eten, hebben we ook oude fimpjes op de projector bekeken. Die opnames heeft mijn vader gemaakt toen mijn zus en ik nog erg klein waren. Daar was hij erg gedreven in, want hij heeft volgens mij voor uren lang nog op 'projector' formaat staan. Ik heb begrepen dat hij ze ook op DVD gaat laten branden. Daarop kan ik haast niet wachten. Dan kan ik gewoon op een willekeurig moment van de dag die filmpjes zelf bekijken. Nu moeten we natuurlijk een middag plannen om dit te kunnen doen. Dat is trouwens gezellig hoor, daar niet van. Maar af en toe zelf kijken, lijkt me ook erg leuk.
Het filmpjes opnemen virus heb ik zelf trouwens ook. Met Ramon heb ik tien tallen grappige fimpjes gemaakt, en natuurlijk wordt de drankavond ook elke keer weer opgenomen. En dan heb ik het nog niet gehad over mijn grote videobanden voorraad. Daarop staan diverse tv opnames die heel terug gaan tot 1987. Ik vond het namelijk altijd zonde om iets te verwijderen wat ik had opgenomen, dus kocht ik altijd nieuwe banden.
Tegenwoordig is het op internet erg populair om filmpjes op youtube.com te zetten, en ik kon natuurlijk niet achterblijven. Dus ik heb op mijn eigen pc mijn video capture kaart weer eens ge-installeerd en ben lid geworden van youtube.com. Mijn eerste filmpje die ik op het internet heb gezet is van een concert van Guns n' Roses die ik (volgens mij) in 1993 had opgenomen. Natuurlijk niet het gehele concert, want dat is te veel werk... Ik heb het bij Sweet Child of Mine gehouden. Dus mocht je dat een mooi nummer vinden. Ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=MSxOLQvVLco toe om hem te bekijken.
mazzel.
5 januari 2007
De I-Qbot
Rachel en ik zaten laatst voor de tv naar reklames te kijken (daar ontkom je tegenwoordig niet meer aan), toen er ineens wat opvallends te zien was. Er flitste ineens een klein robotje over het scherm heen. Mijn aandacht verplaatste ineens van het computer scherm richting de televisie. Ik ben namelijk altijd multi tasking als het over tv kijken gaat. Al internettent volg ik zonder problemen wat er allemaal op de tv gebeurd. Maar nu had ik dus even mijn volledige aandacht nodig om deze nieuwe reklame te bekijken.
Het was een flitsende reklame over de I-Qbot. Een robotje reed door een kamer heen al zig zaggend richting zijn eigenaar. Met hoge snelheid wist het robotje een tafel te ontwijken en het werd duidelijk dat hij zijn baasje herkende en zodoende reed hij daar opaf. Mijn eerste reactie was eigenlijk : Ja hoor, dat kan toch niet... Maar het werd alleen nogmaar mooier. Het robotje zou kunnen praten, en je zou hem via de computer aan kunnen sturen. Ik was helemaal verkocht... Die moest ik hebben. Ik kon nog snel de internet site onthouden en deze ging ik meteen bekijken. Daar werd het verhaal nog mooier gemaakt. De robot zou je kunnen aansturen met zijn eigen programmeer taal, en zodoende kon je hem steeds meer truukjes leren. Daarvan lieten ze ook nog voorbeelden zien... Ik was er toen zeker van.... Die moest ik hebben.
De dag erna vertelde ik het verhaal meteen aan mijn collega Jeroen. Ook hij had de reklame gezien en was meteen ge-intereseerd. We hebben de site in de pauze nog even bezocht. We hadden nogwel genoeg vragen over hoe het project gebouwd moest worden. Er werd namelijk verteld dat het een bouwpakket was, maar er werd helemaal niet verteld uit hoeveel delen het bestond. Het was dus ook niet duidelijk hoeveel het zou kosten of hoelang je er over doet voordat jou versie door de kamer heen sjeest. Het was even zoeken, maar toen werd ook duidelijk waarom dit zo 'geheim' gehouden werd... Het gehele project bestaat uit 75 delen. Als je die los in de winkel koopt (per deel) kost het gehele verhaal ongeveer 750 euro..... Als je een abonoment neemt, kreeg je wel korting, maar dan nog kost het robotje even goed nog 600 euro... Bovendien duurt het dus anderhalf jaar voordat je robot is gebouwd....... Tja..... een robotje is leuk... maar 600 euro is wel erg veel.. Zeker als het ook nogeens anderhalf jaar duurt voordat je er gebruik van kunt maken.
Teleur gesteld gingen we weer verder aan het werk... Na een middag hard werken was ik de I-Qbot bijna vergeten. Toen ik thuis kwam zag ik meteen een zeer vrolijke Rachel in de kamer staan. Ik vroeg me af waarom ze zo extreem vrolijk was, maar dat wilde ze niet vertellen. Toen ik me omdraaide zag ik deel 1 van de I-Qbot op de tafel liggen. Ik was er zo vol van geweest toen ik die reklame had gezien, dat Rachel het niet kon laten om meteen deel 1 voor me aan te schaffen (de schat). Ik heb toen maar uitgelegd dat het project niet doorgaat. En toen ik uitgelegd had waarom, begreep Rachel me ook. Het gaat dus nogwel even duren voordat er eventueel een robot in onze huiskamer rond dwaalt. Liefs dan wel eentje die kan afwassen en stofzuigen.
Dus als er nog iemand is die wel voor een echte I-Qbot gaat sparen, maar hij/zij heeft deel 1 niet. Bel ons dan gerust.
Mazzel
Het was een flitsende reklame over de I-Qbot. Een robotje reed door een kamer heen al zig zaggend richting zijn eigenaar. Met hoge snelheid wist het robotje een tafel te ontwijken en het werd duidelijk dat hij zijn baasje herkende en zodoende reed hij daar opaf. Mijn eerste reactie was eigenlijk : Ja hoor, dat kan toch niet... Maar het werd alleen nogmaar mooier. Het robotje zou kunnen praten, en je zou hem via de computer aan kunnen sturen. Ik was helemaal verkocht... Die moest ik hebben. Ik kon nog snel de internet site onthouden en deze ging ik meteen bekijken. Daar werd het verhaal nog mooier gemaakt. De robot zou je kunnen aansturen met zijn eigen programmeer taal, en zodoende kon je hem steeds meer truukjes leren. Daarvan lieten ze ook nog voorbeelden zien... Ik was er toen zeker van.... Die moest ik hebben.
De dag erna vertelde ik het verhaal meteen aan mijn collega Jeroen. Ook hij had de reklame gezien en was meteen ge-intereseerd. We hebben de site in de pauze nog even bezocht. We hadden nogwel genoeg vragen over hoe het project gebouwd moest worden. Er werd namelijk verteld dat het een bouwpakket was, maar er werd helemaal niet verteld uit hoeveel delen het bestond. Het was dus ook niet duidelijk hoeveel het zou kosten of hoelang je er over doet voordat jou versie door de kamer heen sjeest. Het was even zoeken, maar toen werd ook duidelijk waarom dit zo 'geheim' gehouden werd... Het gehele project bestaat uit 75 delen. Als je die los in de winkel koopt (per deel) kost het gehele verhaal ongeveer 750 euro..... Als je een abonoment neemt, kreeg je wel korting, maar dan nog kost het robotje even goed nog 600 euro... Bovendien duurt het dus anderhalf jaar voordat je robot is gebouwd....... Tja..... een robotje is leuk... maar 600 euro is wel erg veel.. Zeker als het ook nogeens anderhalf jaar duurt voordat je er gebruik van kunt maken.
Teleur gesteld gingen we weer verder aan het werk... Na een middag hard werken was ik de I-Qbot bijna vergeten. Toen ik thuis kwam zag ik meteen een zeer vrolijke Rachel in de kamer staan. Ik vroeg me af waarom ze zo extreem vrolijk was, maar dat wilde ze niet vertellen. Toen ik me omdraaide zag ik deel 1 van de I-Qbot op de tafel liggen. Ik was er zo vol van geweest toen ik die reklame had gezien, dat Rachel het niet kon laten om meteen deel 1 voor me aan te schaffen (de schat). Ik heb toen maar uitgelegd dat het project niet doorgaat. En toen ik uitgelegd had waarom, begreep Rachel me ook. Het gaat dus nogwel even duren voordat er eventueel een robot in onze huiskamer rond dwaalt. Liefs dan wel eentje die kan afwassen en stofzuigen.
Dus als er nog iemand is die wel voor een echte I-Qbot gaat sparen, maar hij/zij heeft deel 1 niet. Bel ons dan gerust.
Mazzel
2 januari 2007
De zevende keer
De eerste keer weer zwemmen in het nieuwe jaar. Ik moest even terug denken aan de eerste zwemavond van 2006. Mark begon vorig jaar als een raket aan het nieuwe jaar, en zwom toen (met het orginele broekie) een fabuleus nieuw record van 17:52 op de 1 kilometer schoolslag.
Nou, zo wilde ik dit jaar ook wel beginnen. Zeker omdat ik kans maakte op het zevende record op rij voor op de 3 kilometer. Het begint een beetje een standaard verhaal te worden. Ik weet dat ik niet te snel moet vertrekken, maar ik kan het toch niet laten... Nou ben ik eigenlijk nog tot nu toe gespaard gebleven, maar daar ontkwam ik deze keer niet aan. Ik had een lekker tempo in de eerste kilometer maar ik wist dus dat het eigenlijk te hard ging. Tegen beter weten in zwom ik de eerste kilometer in 18:19. Dat is meer een 1 kilometer eindtijd dan een tussentijd voor op de 3 kilometer... Het kon ook niet anders dan dat ik dat moest bekopen. Tussen baan 40 en 50 werd het wel erg zwaar. Het kwam nu op mijn basis snelheid aan waar ik de laatste tijd zo op gehamerd heb. Ik kon het hoge tempo in de 2de kilometer dus lang niet meer volhouden, maar toch ging die in de redelijke tijd van 18:34. Mijn voorsprong op mijn pr was gekrompen naar nog maar 7 secondes.
Een eindsprint zat er niet meer in. Daarvoor had ik simpel weg te veel met mijn energie gesmeten. Maar ik wist dat als ik de laatste kilometer in ongeveer de zelfde tijd zou zwemmen als de 2de, dat een nieuw persoonlijk record er nogsteeds in kon zitten. Stabeliseren was dus het enigste wat ik nog kon doen. Het werd wel moeilijk. Af en toe zakte ik behoorlijk in elkaar, maar wist dit weer te compenseren met een sprintje. Pas bij baantje 116 was ik er zeker van dat het record erin zat... Compleet uitgeput zette ik 55:26 op de klok neer. Het oude record van 55:34 was verbroken, en zodoende ben ik aan een goed nieuw zwem jaar begonnen.
Mazzel
Nou, zo wilde ik dit jaar ook wel beginnen. Zeker omdat ik kans maakte op het zevende record op rij voor op de 3 kilometer. Het begint een beetje een standaard verhaal te worden. Ik weet dat ik niet te snel moet vertrekken, maar ik kan het toch niet laten... Nou ben ik eigenlijk nog tot nu toe gespaard gebleven, maar daar ontkwam ik deze keer niet aan. Ik had een lekker tempo in de eerste kilometer maar ik wist dus dat het eigenlijk te hard ging. Tegen beter weten in zwom ik de eerste kilometer in 18:19. Dat is meer een 1 kilometer eindtijd dan een tussentijd voor op de 3 kilometer... Het kon ook niet anders dan dat ik dat moest bekopen. Tussen baan 40 en 50 werd het wel erg zwaar. Het kwam nu op mijn basis snelheid aan waar ik de laatste tijd zo op gehamerd heb. Ik kon het hoge tempo in de 2de kilometer dus lang niet meer volhouden, maar toch ging die in de redelijke tijd van 18:34. Mijn voorsprong op mijn pr was gekrompen naar nog maar 7 secondes.
Een eindsprint zat er niet meer in. Daarvoor had ik simpel weg te veel met mijn energie gesmeten. Maar ik wist dat als ik de laatste kilometer in ongeveer de zelfde tijd zou zwemmen als de 2de, dat een nieuw persoonlijk record er nogsteeds in kon zitten. Stabeliseren was dus het enigste wat ik nog kon doen. Het werd wel moeilijk. Af en toe zakte ik behoorlijk in elkaar, maar wist dit weer te compenseren met een sprintje. Pas bij baantje 116 was ik er zeker van dat het record erin zat... Compleet uitgeput zette ik 55:26 op de klok neer. Het oude record van 55:34 was verbroken, en zodoende ben ik aan een goed nieuw zwem jaar begonnen.
Mazzel
30 december 2006
Drukste jaar ooit voor de automatiserings helpdesk
Op deze laatste zaterdag van het jaar mag ik nogeven een weekend dienst draaien. Ik had wel verwacht dat het rustig zou zijn, maar dat valt helaas wat tegen. Maarja, het past wel bij de eind cyfers op de automatiserings helpdesk (op zaterdagen werk ik voor de schalen service desk). 2006 is het drukste jaar sinds de invoering van het openstaande punten systeem, waarmee we op 18 juli 2001 zijn begonnen.
Gemiddeld hebben we per jaar ongeveer 3000 tot 3300 noteringen. Maar die getallen zijn we dit jaar ruimschoots gepasseerd. Dit jaar waren het ruim 3800 noteringen die de Jeroenen van de helpdesk hebben moeten verwerken. Zo'n notering kan een simpel telefoontje van een halve minuut zijn, maar het kan ook een bezoekje aan kerkrade betekenen.
Een echte mega uitschieter was de maand november (gele balkje). Dit was de drukste maand ooit op de helpdesk. Zelfs drukker dus dan de euro januari maand van 2002.... En dat was al een knaller. Bij een 'normaal' jaar moet je denken aan een gemiddelde maand zoals nu december (laatste balkje) aangeeft. Ik ben vreselijk benieuwd wat 2007 gaat bieden. Voor iedereen (die enkele) die deze weblog leest... een goed uiteinde en een gezond 2007 toegewenst.
Mazzel.
Gemiddeld hebben we per jaar ongeveer 3000 tot 3300 noteringen. Maar die getallen zijn we dit jaar ruimschoots gepasseerd. Dit jaar waren het ruim 3800 noteringen die de Jeroenen van de helpdesk hebben moeten verwerken. Zo'n notering kan een simpel telefoontje van een halve minuut zijn, maar het kan ook een bezoekje aan kerkrade betekenen.
Een echte mega uitschieter was de maand november (gele balkje). Dit was de drukste maand ooit op de helpdesk. Zelfs drukker dus dan de euro januari maand van 2002.... En dat was al een knaller. Bij een 'normaal' jaar moet je denken aan een gemiddelde maand zoals nu december (laatste balkje) aangeeft. Ik ben vreselijk benieuwd wat 2007 gaat bieden. Voor iedereen (die enkele) die deze weblog leest... een goed uiteinde en een gezond 2007 toegewenst.
Mazzel.
28 december 2006
De laatste kilometers van 2006
Het was alweer bijna 3 weken terug dat ik keurig mijn baantjes in de waterhoorn had gezwommen. Niet dat ik in die tussentijd helemaal geen zwembadwater gezien heb. Rachel en ik hebben natuurlijk vaak in het subtropisch zwemparadijs in het Vennebos gezwommen. Maar dat was hoofdzakerlijk om te relaxen.
Als ik een tijdje geen baantjes getrokken heb, vallen de tijden meestal daarna tegen. Ik ging er dus ook niet vanuit dat er een persoonlijk record op de 1 kilometer in zou zitten. Dat had ik dus goed gezien... Al snel kon ik het 18 blank schema niet meer volhouden. Maar slecht ging het nou ook weer niet... Na 750 meter had ik een achterstand van maar 4 seconden, dus probeerde ik het in de laatste 10 baantjes nog wel. Uiteinderlijk zette ik 18:01 op de klok. Met de eindsprint kwam ik dus net 2 secondes te kort. Maar dat vind ik eigenlijk niet zo erg. Dat het me lukte om er nog een eindsprint uit te trekken vind ik eigenlijk veel belangrijker...
Na een rust periode vertrok ik aan de 2de run van 40 baantjes. Niet meer voluit, maar wel graag sneller dan 18:30. Ik wil mijn basissnelheid omhoog brengen voor op de lange 3 kilometer. Het was niet makkelijk, maar uiteinderlijk wist ik toch 18:24 te zwemmen.
De 1 kilometer avond wordt altijd afgesloten met een 500 meter... Ik had wel even flink uitgerust voordat ik aan dit avontuur ging beginnen... Graag wil ik deze afstand onder de 9 minuten zwemmen, en dat is nog gelukt ook. Aan het einde van baantje 20 tikte ik aan op 8:53... Dus dat ging lekker..Volgend jaar weer meer...
Mazzel.
Als ik een tijdje geen baantjes getrokken heb, vallen de tijden meestal daarna tegen. Ik ging er dus ook niet vanuit dat er een persoonlijk record op de 1 kilometer in zou zitten. Dat had ik dus goed gezien... Al snel kon ik het 18 blank schema niet meer volhouden. Maar slecht ging het nou ook weer niet... Na 750 meter had ik een achterstand van maar 4 seconden, dus probeerde ik het in de laatste 10 baantjes nog wel. Uiteinderlijk zette ik 18:01 op de klok. Met de eindsprint kwam ik dus net 2 secondes te kort. Maar dat vind ik eigenlijk niet zo erg. Dat het me lukte om er nog een eindsprint uit te trekken vind ik eigenlijk veel belangrijker...
Na een rust periode vertrok ik aan de 2de run van 40 baantjes. Niet meer voluit, maar wel graag sneller dan 18:30. Ik wil mijn basissnelheid omhoog brengen voor op de lange 3 kilometer. Het was niet makkelijk, maar uiteinderlijk wist ik toch 18:24 te zwemmen.
De 1 kilometer avond wordt altijd afgesloten met een 500 meter... Ik had wel even flink uitgerust voordat ik aan dit avontuur ging beginnen... Graag wil ik deze afstand onder de 9 minuten zwemmen, en dat is nog gelukt ook. Aan het einde van baantje 20 tikte ik aan op 8:53... Dus dat ging lekker..Volgend jaar weer meer...
Mazzel.
27 december 2006
Het mysterie .....
Er zijn van die mysteries die het leven interesant maken. Waar ik van die grote vraagtekens bij kan zetten. Waar komen ze vandaan? Of hoe zijn ze ontstaan? Zo kan ik een enorm lange blogfile schrijven over wat ik allemaal extreem opvallend vind, maar dat ga ik niet doen. Ik hou het er maar bij eentje. Misschien volgen er later nog meer. Dus als je een blogfile tegenkomt die : 'Het mysterie deel 2' heet, weet je waar het over gaat.
Zo verbaas ik me al jaren wat mensen met het witte sokken mysterie hebben. Daar heerst een merkwaardige vloek op. Witte sokken zijn taboe. Zeker in combinatie met zwarte schoenen, die ik altijd aan heb. Kortom, de helft van mijn sokkenvoorraad zou ik weg moeten gooien als ik mee zou gaan in deze vloek... Hoe kan dit...??? Wat is er nu zo erg aan de witte sok?? Daar worden er toch miljoenen van verkocht in de winkels? Maar heel veel mensen (hoodzakelijk vrouwen, omdat die verstand van mode hebben) doen mee aan deze vloek. Gelukkig is mijn Racheltje de uitzondering die de regel bevestigd.
Ik heb lopen zoeken op het internet of er ergens iets over te vinden was... Er was wel genoeg over te lezen, maar er werd eigenlijk nooit uitgelegd waarom het zo is... Kortom, ik weet nu nogsteeds niets. Maar daarom is het natuurlijk ook een mysterie..
Mazzel
Zo verbaas ik me al jaren wat mensen met het witte sokken mysterie hebben. Daar heerst een merkwaardige vloek op. Witte sokken zijn taboe. Zeker in combinatie met zwarte schoenen, die ik altijd aan heb. Kortom, de helft van mijn sokkenvoorraad zou ik weg moeten gooien als ik mee zou gaan in deze vloek... Hoe kan dit...??? Wat is er nu zo erg aan de witte sok?? Daar worden er toch miljoenen van verkocht in de winkels? Maar heel veel mensen (hoodzakelijk vrouwen, omdat die verstand van mode hebben) doen mee aan deze vloek. Gelukkig is mijn Racheltje de uitzondering die de regel bevestigd.
Ik heb lopen zoeken op het internet of er ergens iets over te vinden was... Er was wel genoeg over te lezen, maar er werd eigenlijk nooit uitgelegd waarom het zo is... Kortom, ik weet nu nogsteeds niets. Maar daarom is het natuurlijk ook een mysterie..
Mazzel
22 december 2006
Knallen op 'De Westfries'
Zoals Rachel al had gemeld op haar weblog, schrijf ik wat over onze schaats middag. We waren al voor de vakantie op het idee gekomen om, als we deze vrijdag terug waren, de nieuwe Hoornse schaatsbaan 'De Westfries' te gaan bezoeken. Maar na een reis van 2 uur moesten we ons zelf wel even overhalen om dat daadwerkelijk te gaan doen. Maar, toen we eenmaal op de fiets zaten konden we haast niet wachten om het ijs op te gaan.
Rachel en ik hebben er een traditie van gemaakt om minimaal 1 maal per jaar te gaan schaatsen. Dit jaar was het zelfs de tweede keer al. Rachel heeft er trouwens zelf nog een traditie bij ge-cre-eert. Ze blijkt namelijk altijd ruzie te maken met haar schaatsen. Dit keer ontbrak er eerst een riempje aan een schaats. Bij het tweede paar wat ze ging proberen, waren het volgens de opgeplakte stickers, twee linker schaatsen. Dit bleek niet te kloppen. Het waren weldegelijk een linker en rechter schaats. Alleen de stikkertjes klopten dus niet. We hebben van de schaats verhuur dame gehoort dat op een blauwe maandag er een belg gewerkt had. Dus dat verklaarde alles. Hoe dan ook, weer na een moeizame start, konden we dus allebei de baan op.
De vorige keer dat we dit gedaan hadden wilde ik zo graag die 10 kilometer binnen 1 uur afleggen. Ik vind dat je niet geschaatst hebt op een echte 400 meter baan, als je niet minimaal 25 rondjes hebt afgelegd. De laatste keer had ik deze slopende afstand in 51 minuten en 50 secondes afgelegd. Deze tijd was voor verbetering vatbaar. Zeker omdat ik bij die laatste keer Rachel met haar schaatsen had geholpen, en ik had dus toen even gestopt. Vol goede moed begon ik aan een inrij rondje.... phoe, wat viel dat tegen... Ik betwijfelde of ik die 25 rondjes zo ie zo zou redden. Met een beetje tegenzin begon ik dus aan de zware klus. Op mijn horloge zou ik de tijd bijhouden, dus ik wachte keurig totdat de minuut voorbij was. De veldslag begon precies om 13:30. Kijk, ik mocht nog op een historische tijd vertrekken ook. Het was Koss die ooit de 10 kilometer in 13 minuut 30 aflegde. En ik begon mijn poging om 13 uur 30... Dat moet een goed voorteken zijn bedacht ik mezelf. Naarmate de rondjes vorderde ging het langzaam aan weer lekkerder... Ik kwam weer in mijn slag terecht. Op de 5 kilometer keek ik even snel op mijn horloge hoe ik er voor stond. En dat zag er goed uit... ongeveer 20 minuten... Een stuk sneller dus dan de vorige keer, en het leek er naar uit te zien dat ik de 50 minuten grens wel zou kunnen verbreken. Eventjes hoopte ik de 40 minuten grens dan ook maar mee te nemen, maar daarvoor moest ik wel wat harder gaan. Aan de conditie kon het niet leggen, dus waagde ik het er gewoon op. Even een tandje erbij moest mogelijk zijn, zeker omdat mijn slag steeds beter ging lopen. Nu kan ik ook pas echt begrijpen wat de professionals allemaal meemaken op deze afstand. Ik ging helemaal kapot. Dan loop je echt de baantjes te tellen. Gelukkig gaf het zicht op het einde me weer moed. Even een eindsprint, net zoals bij het zwemmen. Ik wist uiteinderlijk 38:56 op de klok neer te zetten. Kijk daar was ik dik tevreden mee.
Met zo'n opsteker wilde ik de overige allround afstanden ook schaatsen. Dat hadden Rachel en ik de laatste keer ook gedaan. De 5 kilometer ging toen in 21:05... Deze keer deed ik er 18:25 over.. De 1500 meter ging de vorige keer in 6:02, en nu in 5:39. En tot slot de 500 meter.. Die ging de vorige keer in 1:53, en deze keer in 1:43. Allemaal persoonlijke records dus op deze gloed nieuwe ijsbaan... O, en als je nu denkt dat ik een allround schaats kampioen ben, dan heb je het mis. Ik werd nogsteeds door koters ingehaald die waarschijnlijk aangegroeide schaatsen hebben.
Volgend jaar gaan Rachel en ik de traditie weer proberen vol te houden. Want slopend is het wel.. We hebben allebei een behoorlijke spierpijn. Maar ook dat hoort erbij.
Mazzel
16 december 2006
Arie en Vernandez
Ik kan me nog herinneren dat Ramon en ik 10 jaar geleden een keert door de stad heen liepen, zoals we dat vandaag de dag nogsteeds vaak doen. Het was op een vrijdag, dus het weekend was net begonnen, en zodoende kwam Ramon op het idee om de kroeg in te gaan om wat te gaan drinken. Opzich is dit nog niet zo bijzonder, want dat deden we wel meer natuurlijk, maar Ramon had het idee om het op een zuipen te gaan zetten.
Dit was wel bijzonder... Ramon dronk namelijk nooit alcohol. Ik wist niet hoe snel ik ja moest zeggen, want dat wou ik natuurlijk wel eens een keer meemaken. Er was wel 1 voorwaarde die Ramon stelde voordat we zouden beginnen. We moesten wel lazerus naar huis toe... Onder het motto, als je iets doet, moet je het goed doen. Ik ging accoord, en zodoende liepen we de dichts bijzijnde kroeg binnen. Het idee werd geoppert om er een kroegen tocht van te maken. 1 a 2 drankjes per kroeg en dan weer op weg naar een andere. Na een paar duveltjes naar binnen te hebben gewerkt kwam ik met een goed idee aanzetten. Een vriend van mij was in Finland tegen het fenomeen aphelkorn aangewandeld. Ik ging vaak met hem uit, en dronk dat ook wel eens. Ik wilde Ramon daar ook mee confronteren. Hij vond het een goed idee, zeker ook omdat ik het met hem al eens over aphelkorn had gehad... Dit bleek dus een succes te worden.
Omdat het altijd van die kleine glazen waren, bestelde we al snel de dubbele hoeveelheid.. Elke keer liep een van ons naar de tap toe om 2 dubbele aphelkorn's te bestellen. We waren nu al op het moment aangekomen dat lopen naar een andere kroeg niet echt meer aantrekkelijk was. Het ging wel erg hard, zodat op een gegeven ogenblik zelfs de barman ons afrade om nogmaals een dubbele aphelkorn te bestellen......Daar hebben we toen enorm om gelachen.... Nog geen 3 uur daarvoor hadden we samen nog nooit alcohol gedronken, en nu waggelde we naar de tap toe om maar weer te gaan bestellen. Het leek wel alsof we onszelf niet waren. Daarom kregen we het idee om ook maar andere namen te gaan gebruiken. Ik ging die avond het leven door als Arie. En Ramon ging voor Vernandez door...Slap ouwe hoeren werd afgewisselt met discussies over hoe het universum was ontstaan. Kortom het was een topavond die ik dus nooit meer vergeten ben.
Het leek mij wel een leuk idee om dit vaker te gaan doen. Ramon vond dat ook, maar het moest niet te vaak zijn. Dan zou het te gewoontjes worden. Bovendien gaat het om een hele boel alcohol, en dat kan niet goed zijn voor je gezondheid. Nee, de 'Arie en Vernandez dag' zou eens in de 3 maanden gehouden worden. En gister vierde we dus ons 10 jarig bestaan daarvan. Later noemde we het trouwens gewoon de drankavond, maar het idee van het zuipen blijft het zelfde. Echter zien we de kroeg niet zo veel meer op zo'n avond... Nee de kroeg is vervangen voor een huiskamer, en we hebben zelf aphelkorn in huis gehaald. En, oja, er is nog iets wat sinds die eerste drankavond veranderd is....We kwamen op het geweldige idee om de drankavond op te nemen op video. Ramon had eens een camera gekocht en voor de grap ons zelf opgenomen tijdens zo'n avond... Dat bleek zo lollig te zijn, dat we dit standaard hebben ingevoerd.... Jaja, wij waren big brother al 2 jaar voor in die tijd......De eerste opnames gooide we altijd weg, totdat we ze een keer bewaarde... Ik heb nu nog 'afleverigen' van eind 1997 op video staan. Als je nu denkt dat we gek zijn, moet ik je eigenlijk wel gelijk geven.... Maar dat maakt niet uit. Wij vinden het lollig om onszelf over het beeld heen te zien waggelen.
De drankavond van gister was weer erg gezellig. Ik kan niet wachten totdat het eind maart is. Dan staat de volgende op de planning.
Mazzel
Dit was wel bijzonder... Ramon dronk namelijk nooit alcohol. Ik wist niet hoe snel ik ja moest zeggen, want dat wou ik natuurlijk wel eens een keer meemaken. Er was wel 1 voorwaarde die Ramon stelde voordat we zouden beginnen. We moesten wel lazerus naar huis toe... Onder het motto, als je iets doet, moet je het goed doen. Ik ging accoord, en zodoende liepen we de dichts bijzijnde kroeg binnen. Het idee werd geoppert om er een kroegen tocht van te maken. 1 a 2 drankjes per kroeg en dan weer op weg naar een andere. Na een paar duveltjes naar binnen te hebben gewerkt kwam ik met een goed idee aanzetten. Een vriend van mij was in Finland tegen het fenomeen aphelkorn aangewandeld. Ik ging vaak met hem uit, en dronk dat ook wel eens. Ik wilde Ramon daar ook mee confronteren. Hij vond het een goed idee, zeker ook omdat ik het met hem al eens over aphelkorn had gehad... Dit bleek dus een succes te worden.
Omdat het altijd van die kleine glazen waren, bestelde we al snel de dubbele hoeveelheid.. Elke keer liep een van ons naar de tap toe om 2 dubbele aphelkorn's te bestellen. We waren nu al op het moment aangekomen dat lopen naar een andere kroeg niet echt meer aantrekkelijk was. Het ging wel erg hard, zodat op een gegeven ogenblik zelfs de barman ons afrade om nogmaals een dubbele aphelkorn te bestellen......Daar hebben we toen enorm om gelachen.... Nog geen 3 uur daarvoor hadden we samen nog nooit alcohol gedronken, en nu waggelde we naar de tap toe om maar weer te gaan bestellen. Het leek wel alsof we onszelf niet waren. Daarom kregen we het idee om ook maar andere namen te gaan gebruiken. Ik ging die avond het leven door als Arie. En Ramon ging voor Vernandez door...Slap ouwe hoeren werd afgewisselt met discussies over hoe het universum was ontstaan. Kortom het was een topavond die ik dus nooit meer vergeten ben.
Het leek mij wel een leuk idee om dit vaker te gaan doen. Ramon vond dat ook, maar het moest niet te vaak zijn. Dan zou het te gewoontjes worden. Bovendien gaat het om een hele boel alcohol, en dat kan niet goed zijn voor je gezondheid. Nee, de 'Arie en Vernandez dag' zou eens in de 3 maanden gehouden worden. En gister vierde we dus ons 10 jarig bestaan daarvan. Later noemde we het trouwens gewoon de drankavond, maar het idee van het zuipen blijft het zelfde. Echter zien we de kroeg niet zo veel meer op zo'n avond... Nee de kroeg is vervangen voor een huiskamer, en we hebben zelf aphelkorn in huis gehaald. En, oja, er is nog iets wat sinds die eerste drankavond veranderd is....We kwamen op het geweldige idee om de drankavond op te nemen op video. Ramon had eens een camera gekocht en voor de grap ons zelf opgenomen tijdens zo'n avond... Dat bleek zo lollig te zijn, dat we dit standaard hebben ingevoerd.... Jaja, wij waren big brother al 2 jaar voor in die tijd......De eerste opnames gooide we altijd weg, totdat we ze een keer bewaarde... Ik heb nu nog 'afleverigen' van eind 1997 op video staan. Als je nu denkt dat we gek zijn, moet ik je eigenlijk wel gelijk geven.... Maar dat maakt niet uit. Wij vinden het lollig om onszelf over het beeld heen te zien waggelen.
De drankavond van gister was weer erg gezellig. Ik kan niet wachten totdat het eind maart is. Dan staat de volgende op de planning.
Mazzel
11 december 2006
De sprint avond
Deze viel de eerste twee keren erg tegen. Ik had dus gehoopt dat de nieuwe turbo broek voor verandering zou zorgen.
De 250 meter:
Ik meende dat mijn persoonlijk record op deze afstand 4:16 was... Na vanavond weet ik dat zeker, omdat ik namelijk precies deze tijd op de klok neer zette. Eerlijk gezegt had ik gehoopt om onder de 4:10 te zwemmen, maar dat zat er gewoon niet in. Ik ging, ondanks dat het een sprint afstand is, veels te snel van start. Ik had na 100 meter al 4 secondes voorsprong op die 4:10. Maar helaas storte ik daarna al in. Dus eigenlijk moet ik blij zijn met deze tijd.
De 750 meter:
De eerste 2 keer dat ik deze afstand gezwommen had, viel het erg tegen. Nog erger als de andere 2 sprint afstanden. Helaas was dit deze keer weer het geval. Maar dit keer was het eigenlijk meer mijn eigen schuld. Ik was nog moe van de 250 meter die ik ervoor had gezwommen. Ik had dus te weinig rust genomen. Dit merkte ik al bij baantje 4 en als je er dan nog 26 moet, dan is het nog een hele sleur. Ondanks een tegenvallende tijd van 13:54, was dit toch de snelste van de 3 '750 meters' die ik tot nu toe gezwommen heb... Ik vind wel dat de volgende keer het er echt uit moet komen, want het is een mooie afstand om te zwemmen.
De 500 meter:
Een ezel stoot zich geen twee keer aan de zelfde steen. Dus ik had nu genoeg rust genomen voordat ik aan dit avontuur ging beginnen. Ik hoopte deze afstand onder de 9 minuten te zwemmen, en ik had al snel een voorsprong van 6 secondes op dat schema. Dit hielt ik lekker lang vol, maar moest er aan het einde wel wat van prijs geven. Uiteinderlijk zette ik toch 8:57 op de klok neer. Missie geslaagd dus.
De sprint avond is eigenlijk hiermee klaar. Maar dan moet ik wel erg vroeg naar huis. Ik sluit de sprint avond dus altijd af met een 1 kilometertje. Omdat de 3 sprint afstanden nog in de benen zit, verwacht ik niet een 17 minuter neer te zetten. Ik vind alleen dat ik wel een redelijke tijd moet neerzetten. Nou lijkt 18:37 niet zo'n extreem goede tijd, maar ik ben er wel tevreden mee. Want sprinten is behoorlijk zwaar. Nee, ik zwem liever een langere afstand.
Ik had gehoopt dat deze avond een indicatie zou kunnen geven of er volgende week op de 1 kilomter een persoonlijk record in zit. Maar ik moet toegeven dat de kans erop klein lijkt. Het gaat wel een stuk sneller met deze turbo broek, maar mijn persoonlijk record van 17:40 lijkt me toch wat te veel gevraagd... Maarja, je weet het nooit...
mazzel
De 250 meter:
Ik meende dat mijn persoonlijk record op deze afstand 4:16 was... Na vanavond weet ik dat zeker, omdat ik namelijk precies deze tijd op de klok neer zette. Eerlijk gezegt had ik gehoopt om onder de 4:10 te zwemmen, maar dat zat er gewoon niet in. Ik ging, ondanks dat het een sprint afstand is, veels te snel van start. Ik had na 100 meter al 4 secondes voorsprong op die 4:10. Maar helaas storte ik daarna al in. Dus eigenlijk moet ik blij zijn met deze tijd.
De 750 meter:
De eerste 2 keer dat ik deze afstand gezwommen had, viel het erg tegen. Nog erger als de andere 2 sprint afstanden. Helaas was dit deze keer weer het geval. Maar dit keer was het eigenlijk meer mijn eigen schuld. Ik was nog moe van de 250 meter die ik ervoor had gezwommen. Ik had dus te weinig rust genomen. Dit merkte ik al bij baantje 4 en als je er dan nog 26 moet, dan is het nog een hele sleur. Ondanks een tegenvallende tijd van 13:54, was dit toch de snelste van de 3 '750 meters' die ik tot nu toe gezwommen heb... Ik vind wel dat de volgende keer het er echt uit moet komen, want het is een mooie afstand om te zwemmen.
De 500 meter:
Een ezel stoot zich geen twee keer aan de zelfde steen. Dus ik had nu genoeg rust genomen voordat ik aan dit avontuur ging beginnen. Ik hoopte deze afstand onder de 9 minuten te zwemmen, en ik had al snel een voorsprong van 6 secondes op dat schema. Dit hielt ik lekker lang vol, maar moest er aan het einde wel wat van prijs geven. Uiteinderlijk zette ik toch 8:57 op de klok neer. Missie geslaagd dus.
De sprint avond is eigenlijk hiermee klaar. Maar dan moet ik wel erg vroeg naar huis. Ik sluit de sprint avond dus altijd af met een 1 kilometertje. Omdat de 3 sprint afstanden nog in de benen zit, verwacht ik niet een 17 minuter neer te zetten. Ik vind alleen dat ik wel een redelijke tijd moet neerzetten. Nou lijkt 18:37 niet zo'n extreem goede tijd, maar ik ben er wel tevreden mee. Want sprinten is behoorlijk zwaar. Nee, ik zwem liever een langere afstand.
Ik had gehoopt dat deze avond een indicatie zou kunnen geven of er volgende week op de 1 kilomter een persoonlijk record in zit. Maar ik moet toegeven dat de kans erop klein lijkt. Het gaat wel een stuk sneller met deze turbo broek, maar mijn persoonlijk record van 17:40 lijkt me toch wat te veel gevraagd... Maarja, je weet het nooit...
mazzel
8 december 2006
Nou breekt mijn klomp
Ik hoorde vandaag wat op de radio waarvan mijn klomp spontaan in twee-en brak. Iets wat volgens mij absoluut niet door de beugel kan. Wat blijkt nu....Ze willen een gezins voogd vervolgen omdat een ouder een kind vermoord heeft ....... ????? he.....???? mis ik iets ?????
Onze minister president heeft het altijd over die waarden en normen. Dat dit zo vreselijk belangrijk is..... Daar heeft hij groot gelijk in. Het is een beetje lastig om dat aan te pakken, maar je moet natuurlijk ergens beginnen. Dus is het dapper dat hij daarmee begonnen is. En dat het nodig is, blijkt nu dus maar weer. De waarden en normen in Nederland lijken een beetje te verschuiven. En daar bedoel ik mee dat de verantwoordelijkheden van criminelen tegenwoordig steeds meer op anderen worden afgeschoven.
Ik vond het eigenlijk al ver gaan met de schiphol brand. Er is een Libie-er die waarschijnlijk zijn cel in de fik steekt, en er worden daardoor ministers ontslagen. Maar als je daar wat dieper induikt, kan je de conclusie trekken dat er vergaande fouten zijn gemaakt. Maar toch... als het waar is dat de cel in de fik is gestoken, dan legt de verantwoordelijkheid toch bij de dader? Toch niet bij een minister die de cellencomplex nog nooit gezien heeft? Maar zoals ik al zei, als er regels niet nageleeft zijn, moeten er ook gevolgen aan vast zitten.
Maar hoe ik het verhaal van de voogd ook probeer te bekijken. Ik kan geen loephole of uitzondering vinden zoals bij de schiphol brand. Laat ik de situatie, zoals ik het zie, even proberen te omschrijven.
De moeder schijnt de moordenaar te zijn. Daar is ze ook voor veroordeeld. Een voogd is daar alleen maar om te helpen. Er waren problemen in die familie, dus werd er een voogd bijgehaald die hielp bij de problemen. Zij kan nooit verantwoordelijk gehouden worden voor de daden van de ouders. Tenzij de voogd mee heeft geholpen met het dood maken van het kind. Of dat ze het kind zelf in de kofferbak heeft gedumpt. Diegene die de moord pleegt, is toch altijd verantwoordelijk voor de daad? Dat hoef ik toch niemand uit te leggen hoop ik?.... Maar stel dat ze iets nagelaten heeft. Bijvoorbeeld het rapporteren van de problemen aan een baas of zo.. Dan nog kan het niet zo zijn dat ze had kunnen voorzien dat de moeder zou doorslaan? En dan nog, ze heeft niets strafbaars gedaan.
Mijn conclusie is dat de voogd nooit verantwoordelijk gehouden kan worden. Maar wat ik nog het ergste vind is dat het plan om de voogd te vervolgen, van justitie zelf komt. De overheid zelf dus.... Waar gaan we heen met Nederland als zelfs de overheid met onze waarden en normen spotten?
mazzel.
Onze minister president heeft het altijd over die waarden en normen. Dat dit zo vreselijk belangrijk is..... Daar heeft hij groot gelijk in. Het is een beetje lastig om dat aan te pakken, maar je moet natuurlijk ergens beginnen. Dus is het dapper dat hij daarmee begonnen is. En dat het nodig is, blijkt nu dus maar weer. De waarden en normen in Nederland lijken een beetje te verschuiven. En daar bedoel ik mee dat de verantwoordelijkheden van criminelen tegenwoordig steeds meer op anderen worden afgeschoven.
Ik vond het eigenlijk al ver gaan met de schiphol brand. Er is een Libie-er die waarschijnlijk zijn cel in de fik steekt, en er worden daardoor ministers ontslagen. Maar als je daar wat dieper induikt, kan je de conclusie trekken dat er vergaande fouten zijn gemaakt. Maar toch... als het waar is dat de cel in de fik is gestoken, dan legt de verantwoordelijkheid toch bij de dader? Toch niet bij een minister die de cellencomplex nog nooit gezien heeft? Maar zoals ik al zei, als er regels niet nageleeft zijn, moeten er ook gevolgen aan vast zitten.
Maar hoe ik het verhaal van de voogd ook probeer te bekijken. Ik kan geen loephole of uitzondering vinden zoals bij de schiphol brand. Laat ik de situatie, zoals ik het zie, even proberen te omschrijven.
De moeder schijnt de moordenaar te zijn. Daar is ze ook voor veroordeeld. Een voogd is daar alleen maar om te helpen. Er waren problemen in die familie, dus werd er een voogd bijgehaald die hielp bij de problemen. Zij kan nooit verantwoordelijk gehouden worden voor de daden van de ouders. Tenzij de voogd mee heeft geholpen met het dood maken van het kind. Of dat ze het kind zelf in de kofferbak heeft gedumpt. Diegene die de moord pleegt, is toch altijd verantwoordelijk voor de daad? Dat hoef ik toch niemand uit te leggen hoop ik?.... Maar stel dat ze iets nagelaten heeft. Bijvoorbeeld het rapporteren van de problemen aan een baas of zo.. Dan nog kan het niet zo zijn dat ze had kunnen voorzien dat de moeder zou doorslaan? En dan nog, ze heeft niets strafbaars gedaan.
Mijn conclusie is dat de voogd nooit verantwoordelijk gehouden kan worden. Maar wat ik nog het ergste vind is dat het plan om de voogd te vervolgen, van justitie zelf komt. De overheid zelf dus.... Waar gaan we heen met Nederland als zelfs de overheid met onze waarden en normen spotten?
mazzel.
4 december 2006
Elke keer harder
Het is weer zwem maandag. En vandaag stond de 3 kilometer weer eens op het menu. Op mijn werk besefte ik me dat ik deze afstand nog maar 5 keer gezwommen had, en dat ik elke keer nog sneller ben gegaan. Uiteraard hoopte ik dat dit deze keer niet anders zou zijn. Ik had natuurlijk hoop dat de nieuwe turbo zwembroek voor wonderen zou gaan zorgen. Dat was namelijk vorige week wel het geval. Een goed resultaat vandaag zou betekenen dat het geen toeval geweest was.
Maar ik wist ook dat ik nogwel eens overmoedig wil vertrekken. Dat is zeker geen goed idee als je 120 baantjes moet zwemmen. Ik had besloten het zelfde plan te gebruiken als bij de laatste 3 kilometer. Zolang mogelijk het 56 minuten schema volhouden, en dan maar hopen dat ik niet meer dan 15 secondes daarop verspeel. Maar ondanks dat ik met mezelf had afgesproken om niet te snel te vertrekken, gebeurde dat toch. Het lukte me maar niet om op het schema te gaan zwemmen. De eerste paar 50 meters gingen veels te hard. Toen ik wilde compenseren door langzamer te gaan zwemmen, ging ik weer te langzaam. Gevolg was dat ik daarna weer te hard ging. Ik wisselde 50 meters die in 58 secondes gingen af met 50 meters die in 53 secondes gingen. Gemiddeld gezien ging het in de eerste kilometer een stuk harder dan de vorige keer. Ik was dus bang dat ik op een gegeven ogenblik in elkaar zou zakken. Gelukkig gebeurde dat niet.
Na die eerste kilometer, die in 18:33 ging, vond ik een lekker tempo, en dat bleef ik volhouden. Het ging zelfs nog een beetje sneller in die 2de kilometer. Ik had bij baantje 80 al het idee dat het wel goed zat met het zesde record op deze afstand. Ik had toen al zo'n voorsprong dat het zowat niet meer fout zou kunnen gaan. De laatste 40 baantjes ging in een wat langzamer tempo. Dat kon ik helaas niet voorkomen. Uiteinderlijk ontkom je daar op deze lange afstand niet aan. Maar ondanks dat het wat langzamer aan ging, ging ik in verhouding nogsteeds sneller dan bij de laatste 3 kilometer. Kortom, mijn voorsprong bleef groeien. Uiteinderlijk zette ik 55:34 op de klok neer. Dat is 42 secondes sneller dan het vorige record. Bovendien brak ik dus de 56 minuten grens waar ik wel een beetje op gehoopt had.
Het record staat nu wel erg scherp. Of ik het nog een zevende keer red om het record achter elkaar te verbreken, moet ik nog maar afwachten. Ik ga het natuurlijk zeker proberen als de 3 kilometer weer op het menu staat. Wie weet gebeuren er nog meer wonderen met deze nieuwe turbo broek.
Mazzel
Maar ik wist ook dat ik nogwel eens overmoedig wil vertrekken. Dat is zeker geen goed idee als je 120 baantjes moet zwemmen. Ik had besloten het zelfde plan te gebruiken als bij de laatste 3 kilometer. Zolang mogelijk het 56 minuten schema volhouden, en dan maar hopen dat ik niet meer dan 15 secondes daarop verspeel. Maar ondanks dat ik met mezelf had afgesproken om niet te snel te vertrekken, gebeurde dat toch. Het lukte me maar niet om op het schema te gaan zwemmen. De eerste paar 50 meters gingen veels te hard. Toen ik wilde compenseren door langzamer te gaan zwemmen, ging ik weer te langzaam. Gevolg was dat ik daarna weer te hard ging. Ik wisselde 50 meters die in 58 secondes gingen af met 50 meters die in 53 secondes gingen. Gemiddeld gezien ging het in de eerste kilometer een stuk harder dan de vorige keer. Ik was dus bang dat ik op een gegeven ogenblik in elkaar zou zakken. Gelukkig gebeurde dat niet.
Na die eerste kilometer, die in 18:33 ging, vond ik een lekker tempo, en dat bleef ik volhouden. Het ging zelfs nog een beetje sneller in die 2de kilometer. Ik had bij baantje 80 al het idee dat het wel goed zat met het zesde record op deze afstand. Ik had toen al zo'n voorsprong dat het zowat niet meer fout zou kunnen gaan. De laatste 40 baantjes ging in een wat langzamer tempo. Dat kon ik helaas niet voorkomen. Uiteinderlijk ontkom je daar op deze lange afstand niet aan. Maar ondanks dat het wat langzamer aan ging, ging ik in verhouding nogsteeds sneller dan bij de laatste 3 kilometer. Kortom, mijn voorsprong bleef groeien. Uiteinderlijk zette ik 55:34 op de klok neer. Dat is 42 secondes sneller dan het vorige record. Bovendien brak ik dus de 56 minuten grens waar ik wel een beetje op gehoopt had.
Het record staat nu wel erg scherp. Of ik het nog een zevende keer red om het record achter elkaar te verbreken, moet ik nog maar afwachten. Ik ga het natuurlijk zeker proberen als de 3 kilometer weer op het menu staat. Wie weet gebeuren er nog meer wonderen met deze nieuwe turbo broek.
Mazzel
2 december 2006
Een afscheids feestje
Gister waren Rachel en ik uitgenodigd op de afscheids receptie van mijn vaders werk. Hij vond het wel eens welletjes geweest en is met pre-pensioen gegaan. Gelijk heeft hij natuurlijk, want bij de tijd dat wij zo oud zijn, bestaat het pre-pensioen misschien wel niet meer. We mogen dan zo ie zo blij zijn als we met pensioen mogen.
Er waren wel erg veel mensen uitgenodigd op de receptie. Voordat we me vader een handje konden geven stonden we 20 minuten in de rij. Dit waren niet alleen maar collega's natuurlijk, maar ook klanten, vrienden en familie leden. Een aantal collega's hielden een leuke speach over situaties die ze in al die jaren hadden meegemaakt. Daarna heeft me vader zelf ook nog een speach gehouden waarin hij zijn collega's hartelijk heeft bedankt voor de samenwerking.
De receptie werd tussen 5 en 7 gehouden, maar het liep vanwege de gezelligheid wel wat uit. Gelukkig was er ook voor eten gezorgt, want Rachel en ik waren rechtstreeds vanuit ons werk naar de receptie gegaan.
Voordat ik deze blogfile ga afschuiten wil ik het even ergens anders over hebben. Rachel en ik hebben laatst bij Leen Bakker een kleren kast gekocht, en die hebben we laten bezorgen. Nou vonden ze bij Leen Bakker dat beneden bij het trappenhuis afleveren daar ook onder viel (en dus niet aan huis). Daar waren Rachel en ik het helemaal niet mee eens. Rachel heeft een klachten brief opgesteld en verstuurd naar Leen Bakker, en vandaag werden wij daarover terug gebeld. We kregen de 19 euro terug vanwege de slechte service... KIJK... fouten maken we allemaal, maar toegeven dat ze gemaakt worden is eigenlijk wel bezonder. Vandaar dat ik dat eventjes wilde vermelden...
Mazzel
Er waren wel erg veel mensen uitgenodigd op de receptie. Voordat we me vader een handje konden geven stonden we 20 minuten in de rij. Dit waren niet alleen maar collega's natuurlijk, maar ook klanten, vrienden en familie leden. Een aantal collega's hielden een leuke speach over situaties die ze in al die jaren hadden meegemaakt. Daarna heeft me vader zelf ook nog een speach gehouden waarin hij zijn collega's hartelijk heeft bedankt voor de samenwerking.
De receptie werd tussen 5 en 7 gehouden, maar het liep vanwege de gezelligheid wel wat uit. Gelukkig was er ook voor eten gezorgt, want Rachel en ik waren rechtstreeds vanuit ons werk naar de receptie gegaan.
Voordat ik deze blogfile ga afschuiten wil ik het even ergens anders over hebben. Rachel en ik hebben laatst bij Leen Bakker een kleren kast gekocht, en die hebben we laten bezorgen. Nou vonden ze bij Leen Bakker dat beneden bij het trappenhuis afleveren daar ook onder viel (en dus niet aan huis). Daar waren Rachel en ik het helemaal niet mee eens. Rachel heeft een klachten brief opgesteld en verstuurd naar Leen Bakker, en vandaag werden wij daarover terug gebeld. We kregen de 19 euro terug vanwege de slechte service... KIJK... fouten maken we allemaal, maar toegeven dat ze gemaakt worden is eigenlijk wel bezonder. Vandaar dat ik dat eventjes wilde vermelden...
Mazzel
28 november 2006
Dr. David Banner
Ik heb het al een keer over the incredible hulk gehad in een blogfile. Nou alle 82 afleveringen zijn nu op tv geweest, en ik heb de meeste wel gezien. Af en toe was ik er eentje vergeten op te nemen, of de harddisk recorder haperde.
Eigenlijk is het een droevig verhaal. Iedereen die de serie volgt, vind het natuurlijk prachtig als onze groene vriend de schurken een lesje leert. Maar David probeert eigenlijk de gehele serie om van onze grote vriendelijke reus af te komen. Steeds maar weer opzoek naar een medicijn. En dan heb ik het nog niet gehad over de vrienden en collega's die hij in het verhaal verloren heeft. In de eerste aflevering wordt duidelijk dat hij zijn vrouw al verloren heeft in een auto ongeluk. In de tweede aflevering raakt hij ook zijn directe collega kwijt waar hij een hechte band mee had opgebouwd. Noodgedwongen is hij toen gaan reizen. In zijn reizen hertrouwd hij nogmaals en ook die vrouw komt om het leven. Reden genoeg om gek te worden zou ik zo zeggen. Tot overmaat van ramp vind hij het medicijn ook nog eens niet. Na de serie, die plots van de buis was gehaald, zijn er nog 3 films gemaakt. In de laatste film (met te titel 'The Death of the Incredible Hulk'), trekt David zelf aan het kortste eind. Al met al een droevig verhaal, maar omdat hij zo veel mensen geholpen had in al die afleveringen, denk ik niet dat de gemiddelde kijker veel aandacht aan zijn leed heeft besteed.
Bill Bixby, de persoon die David speelt, heeft het in de echte wereld al niet veel beter gehad. Zijn zoon komt om het leven. En zijn ex vrouw kon dat niet verwerken en heeft zelfmoord gepleegd. Die ex vrouw kwam trouwens wel een keertje voor in een aflevering. Tijdens het filmen van die aflevering waren ze trouwens nog getrouwd. Naar 'weetje' is dat ze David in die aflevering ervan weerhoud om zelfmoord te plegen... ...En ook met Bill zelf loopt het uiteinderlijk slecht af. Hij krijgt kanker en sterft in 1993. Al met al dus ook geen gemakkelijk leven....
Maar even terugkomend op de serie zelf. Ik vond het erg gaaf om deze oude serie uit mijn jeugd nogmaals te zien. Af en toe kreeg ik trouwens medelijden met Jack Mcgee. Dat is die journalist die jacht maakt op de hulk. Zijn personage werd steeds duidelijker omschreven in de loop van de serie. Ook de opsessie die hij had met het vangen van de hulk werd zo goed verteld dat je haast hoopte dat hij er een keer achter zou komen dat David de hulk was.
Ik ga deze blogfile afsluiten met een populaire zin die altijd in de intro werd gezegt. Ter nagedachtenis aan Bill....."Mr. McGee, don't make me angry. You wouldn't like me when I 'm angry"
mazzel
Eigenlijk is het een droevig verhaal. Iedereen die de serie volgt, vind het natuurlijk prachtig als onze groene vriend de schurken een lesje leert. Maar David probeert eigenlijk de gehele serie om van onze grote vriendelijke reus af te komen. Steeds maar weer opzoek naar een medicijn. En dan heb ik het nog niet gehad over de vrienden en collega's die hij in het verhaal verloren heeft. In de eerste aflevering wordt duidelijk dat hij zijn vrouw al verloren heeft in een auto ongeluk. In de tweede aflevering raakt hij ook zijn directe collega kwijt waar hij een hechte band mee had opgebouwd. Noodgedwongen is hij toen gaan reizen. In zijn reizen hertrouwd hij nogmaals en ook die vrouw komt om het leven. Reden genoeg om gek te worden zou ik zo zeggen. Tot overmaat van ramp vind hij het medicijn ook nog eens niet. Na de serie, die plots van de buis was gehaald, zijn er nog 3 films gemaakt. In de laatste film (met te titel 'The Death of the Incredible Hulk'), trekt David zelf aan het kortste eind. Al met al een droevig verhaal, maar omdat hij zo veel mensen geholpen had in al die afleveringen, denk ik niet dat de gemiddelde kijker veel aandacht aan zijn leed heeft besteed.
Bill Bixby, de persoon die David speelt, heeft het in de echte wereld al niet veel beter gehad. Zijn zoon komt om het leven. En zijn ex vrouw kon dat niet verwerken en heeft zelfmoord gepleegd. Die ex vrouw kwam trouwens wel een keertje voor in een aflevering. Tijdens het filmen van die aflevering waren ze trouwens nog getrouwd. Naar 'weetje' is dat ze David in die aflevering ervan weerhoud om zelfmoord te plegen... ...En ook met Bill zelf loopt het uiteinderlijk slecht af. Hij krijgt kanker en sterft in 1993. Al met al dus ook geen gemakkelijk leven....
Maar even terugkomend op de serie zelf. Ik vond het erg gaaf om deze oude serie uit mijn jeugd nogmaals te zien. Af en toe kreeg ik trouwens medelijden met Jack Mcgee. Dat is die journalist die jacht maakt op de hulk. Zijn personage werd steeds duidelijker omschreven in de loop van de serie. Ook de opsessie die hij had met het vangen van de hulk werd zo goed verteld dat je haast hoopte dat hij er een keer achter zou komen dat David de hulk was.
Ik ga deze blogfile afsluiten met een populaire zin die altijd in de intro werd gezegt. Ter nagedachtenis aan Bill....."Mr. McGee, don't make me angry. You wouldn't like me when I 'm angry"
mazzel
27 november 2006
Now I am the master
Ik kan me een stukje uit Star Wars deel 4 nog zo goed herinneren. Darth Vader staat tegen over Obi Wan en zegt de legendarische zin. "When I left I was just the student... Now I am the master....". Hij had nu de kans om zijn oude leraar te verslaan, en dat lukte hem ook nog...
Een vergelijkbare situatie had ik vandaag in het zwembad. Ik had mijn moeders vriend Bram uitgenodigd om een keertje tegen mij te gaan zwemmen. Bram is de gene die ons (mijn zus en ik) heeft leren zwemmen. Kortom, mijn oude leermeester van weleer. Ook ik heb (net als Vader) al een hele tijd niet meer tegen mijn meester "gestreden", kortom het leek erg spannend te gaan worden.
Eerlijk gezegt had ik de beste papieren. De afgelopen vijf jaar heb ik bijna wekelijks gezwommen. Bram heeft in die 5 jaar bijna geen zwembad meer gezien. Bram had als voordeel dat hij een behoorlijke conditie heeft. Dat komt omdat hij veel aan fitnes doet... Die goede conditie heb ik weer niet... Dus helemaal duidelijk wie er zou gaan winnen was bijlange na niet zeker. De gedachte dat ik misschien wel eens zou kunnen verliezen heeft ervoor gezorgd dat ik afgelopen zaterdag voor de zekerheid een nieuwe turbo broek heb aangeschaft. Ik had de laatste tijd al het idee dat de oude was uitgewerkt. Die zwembroekjes van tegenwoordig slijten wel erg hard, want ik had heb pas in mei gekocht. Maar helaas was de vorm van de eens gestroomlijnde zwembroek verdwenen. De elastiek "spanning" was simpel weg niet meer wat het hoorde te zijn.
Ik mocht op kop vertrekken, en als je dan je nieuwe zwembroek niet goed vastbind, glijd deze gemakkelijk van je kont af... Dat probleem was snel verholpen, maar heeft er wel voor gezorgt dat ik 10 a 15 secondes achterstand had opgelopen. Ik ging deze eerste 2 banen zo langzaam dat Bram maar besloten had om me in te halen. Maar bij baan drie had ik hem al weer ingehaald en zwom zonder veel moeite bij hem weg. En ondanks dat het de eerste twee banen had verkloot, ging het eigenlijk wel erg goed.... De nieuwe turbo broek leek te gaan werken. Nadat ik Bram een keer of 8 had ingehaald, maakte ik me dus geen zorgen meer om de winst. Ik wilde evengoed een redelijke eindtijd neerzetten, en verrassend genoeg lukte dat dus. Ik zette 18:17 op de klok neer. Dat is een redelijk snelle tijd. En meegerekend dat ik 10 tot 15 secondes had verloren in de eerste 2 banen, dacht ik dat ik met deze nieuwe turbo broek de 18 minuten grens misschien wel weer kon proberen te breken.
Bram besloot om de 2de run van 40 banen niet op kop te gaan zwemmen. Hij bleef wel lekker baantjes trekken, maar had ingezien dat het geen zin had omdat in wedstrijd verband te gaan doen. Ik ging dus alleen op jacht naar de gevreesde 18 minuten grens op de 1 kilometer schoolslag. De laatste keer dat ik dat gered had was voor de vakantie geweest. Ergens begin juli, dus dat was wel even terug. Ik wist het schema lang vol te houden, maar vanaf baantje 25 ging het langzamerhand trager. Mijn voorsprong, die al niet te groot was, begon te slinken. Kortom, het werd wel even spannend. Maar na baantje 30 ging het weer wat beter. Ik wist uiteinderlijk 17:57 op de klok neert te zetten. Kijk... einderlijk weer een succes op de 1 kilometer..
mazzel
Een vergelijkbare situatie had ik vandaag in het zwembad. Ik had mijn moeders vriend Bram uitgenodigd om een keertje tegen mij te gaan zwemmen. Bram is de gene die ons (mijn zus en ik) heeft leren zwemmen. Kortom, mijn oude leermeester van weleer. Ook ik heb (net als Vader) al een hele tijd niet meer tegen mijn meester "gestreden", kortom het leek erg spannend te gaan worden.
Eerlijk gezegt had ik de beste papieren. De afgelopen vijf jaar heb ik bijna wekelijks gezwommen. Bram heeft in die 5 jaar bijna geen zwembad meer gezien. Bram had als voordeel dat hij een behoorlijke conditie heeft. Dat komt omdat hij veel aan fitnes doet... Die goede conditie heb ik weer niet... Dus helemaal duidelijk wie er zou gaan winnen was bijlange na niet zeker. De gedachte dat ik misschien wel eens zou kunnen verliezen heeft ervoor gezorgd dat ik afgelopen zaterdag voor de zekerheid een nieuwe turbo broek heb aangeschaft. Ik had de laatste tijd al het idee dat de oude was uitgewerkt. Die zwembroekjes van tegenwoordig slijten wel erg hard, want ik had heb pas in mei gekocht. Maar helaas was de vorm van de eens gestroomlijnde zwembroek verdwenen. De elastiek "spanning" was simpel weg niet meer wat het hoorde te zijn.
Ik mocht op kop vertrekken, en als je dan je nieuwe zwembroek niet goed vastbind, glijd deze gemakkelijk van je kont af... Dat probleem was snel verholpen, maar heeft er wel voor gezorgt dat ik 10 a 15 secondes achterstand had opgelopen. Ik ging deze eerste 2 banen zo langzaam dat Bram maar besloten had om me in te halen. Maar bij baan drie had ik hem al weer ingehaald en zwom zonder veel moeite bij hem weg. En ondanks dat het de eerste twee banen had verkloot, ging het eigenlijk wel erg goed.... De nieuwe turbo broek leek te gaan werken. Nadat ik Bram een keer of 8 had ingehaald, maakte ik me dus geen zorgen meer om de winst. Ik wilde evengoed een redelijke eindtijd neerzetten, en verrassend genoeg lukte dat dus. Ik zette 18:17 op de klok neer. Dat is een redelijk snelle tijd. En meegerekend dat ik 10 tot 15 secondes had verloren in de eerste 2 banen, dacht ik dat ik met deze nieuwe turbo broek de 18 minuten grens misschien wel weer kon proberen te breken.
Bram besloot om de 2de run van 40 banen niet op kop te gaan zwemmen. Hij bleef wel lekker baantjes trekken, maar had ingezien dat het geen zin had omdat in wedstrijd verband te gaan doen. Ik ging dus alleen op jacht naar de gevreesde 18 minuten grens op de 1 kilometer schoolslag. De laatste keer dat ik dat gered had was voor de vakantie geweest. Ergens begin juli, dus dat was wel even terug. Ik wist het schema lang vol te houden, maar vanaf baantje 25 ging het langzamerhand trager. Mijn voorsprong, die al niet te groot was, begon te slinken. Kortom, het werd wel even spannend. Maar na baantje 30 ging het weer wat beter. Ik wist uiteinderlijk 17:57 op de klok neert te zetten. Kijk... einderlijk weer een succes op de 1 kilometer..
mazzel
23 november 2006
Verkiezingen
Eigenlijk kwamen de verkiezingen mijn neus uit de laatste paar dagen. Ondanks dat hebben Rachel en ik de uitslag tot aan 12 uur aan toe gevolgd. Terwijl ik nog zo met mezelf had afgesproken dit niet te doen... Dus aan de ene kant intereseert het me, maar aan de andere kant erger ik me er dood aan.
Ik kwam vanmorgen op mijn werk aan zetten en vertelde aan me collega Jeroen dat ik een nachtmerrie had dat de SP 26 zetels hadden gehaald. Aangezien hij dezelfde droom had als ik, lijkt het dus akelig waar te zijn. Nou ga ik geen politiek getinte blogfiles schrijven ..... maar de SP??? Dat komt in mijn ogen wel erg links over.. Maar op dat gebied werden we gister dus nog meer verrast. Ook Wilders haalde enorm veel stemmen. Het lijkt er dus naar uit te zien dat de Nederlandse stemmers het politieke 'algemene' centrum verlaten hebben, en naar de uithoeken van links en rechts zijn gegaan. Nederland was nog nooit zo verdeeld als bij deze verkiezingen.
Mijn 'zaagsel' heeft de laatste paar weken niet stil gezeten met nadenken over deze verkiezingen. Eigenlijk was ik inhoudelijk meer bezig met de politicus in het algemeen. Het maakt eigenlijk niet uit over wie ik het heb. Ik vergeleek het werk van een politicus met die van me zelf. Wat lijkt me leuker... Of misschien wel..... wat is erger.... Mijn baan bestaat uit het helpen van mensen met software problemen. In 80 procent van de gevallen kan ik iemand meteen uit de brand helpen. In 15 procent van de gevallen duurt het misschien langer. En in 5 procent van de gevallen kan ik echt iemand niet helpen. Dan zou die persoon misschien een nare ervaring met de helpdesk hebben, en die gevallen (gelukkig komen ze weinig voor) heb ik ook een nare ervaring. Ook al hoeft het eventueel niet mijn fout te zijn.
Een politicus die in de regering zit helpt mensen eigenlijk ook. Hij bestuurt met zijn collega's het land en maakt wetten om alles in goede banen te leiden. Maar toch zit dit ingewikkelder in elkaar dan het lijkt. Als er een beslissing genomen wordt, zal er altijd een deel van de Nederlanders voor zijn, en een deel tegen. Hij haalt die 95 procent nooit bij alle burgers. Volgens mij kan dat haast niet. Bovendien heb je natuurlijk ook nog de oppositie die dan altijd op de voorgrond staan om over je plannen heen te vallen. Dat bedoel ik niet ten nadele voor de oppositie, nee dat is gewoon hun werk. Ik moet er niet aan denken dat bij alle beslissingen die ik op mijn werk maak, dat er mensen zijn die me de hele tijd op de vingers lopen te kijken. En dan komt er ook nog eens bij dat je beslissingen dus ook negatief kunnen uitpakken voor een gedeele van de burgers.
Kortom, op de vraag of ik politieke ambities heb kan ik kort zijn.... NEE, voor geen goud. Ik heb deze paar weken geleerd dat het politieke vak een enorme zware baan moet zijn. En dat we dus eigenlijk blij moeten zijn dat er mensen zijn die dit willen doen. Die dit leuk vinden. Dat er dus een democratie bestaat is dus lang niet zo vanzelf sprekend als het lijkt. Wie er straks nu ook gaan regeren. Ik wil ze veel succes en sterkte toewensen.
Mazzel
Ik kwam vanmorgen op mijn werk aan zetten en vertelde aan me collega Jeroen dat ik een nachtmerrie had dat de SP 26 zetels hadden gehaald. Aangezien hij dezelfde droom had als ik, lijkt het dus akelig waar te zijn. Nou ga ik geen politiek getinte blogfiles schrijven ..... maar de SP??? Dat komt in mijn ogen wel erg links over.. Maar op dat gebied werden we gister dus nog meer verrast. Ook Wilders haalde enorm veel stemmen. Het lijkt er dus naar uit te zien dat de Nederlandse stemmers het politieke 'algemene' centrum verlaten hebben, en naar de uithoeken van links en rechts zijn gegaan. Nederland was nog nooit zo verdeeld als bij deze verkiezingen.
Mijn 'zaagsel' heeft de laatste paar weken niet stil gezeten met nadenken over deze verkiezingen. Eigenlijk was ik inhoudelijk meer bezig met de politicus in het algemeen. Het maakt eigenlijk niet uit over wie ik het heb. Ik vergeleek het werk van een politicus met die van me zelf. Wat lijkt me leuker... Of misschien wel..... wat is erger.... Mijn baan bestaat uit het helpen van mensen met software problemen. In 80 procent van de gevallen kan ik iemand meteen uit de brand helpen. In 15 procent van de gevallen duurt het misschien langer. En in 5 procent van de gevallen kan ik echt iemand niet helpen. Dan zou die persoon misschien een nare ervaring met de helpdesk hebben, en die gevallen (gelukkig komen ze weinig voor) heb ik ook een nare ervaring. Ook al hoeft het eventueel niet mijn fout te zijn.
Een politicus die in de regering zit helpt mensen eigenlijk ook. Hij bestuurt met zijn collega's het land en maakt wetten om alles in goede banen te leiden. Maar toch zit dit ingewikkelder in elkaar dan het lijkt. Als er een beslissing genomen wordt, zal er altijd een deel van de Nederlanders voor zijn, en een deel tegen. Hij haalt die 95 procent nooit bij alle burgers. Volgens mij kan dat haast niet. Bovendien heb je natuurlijk ook nog de oppositie die dan altijd op de voorgrond staan om over je plannen heen te vallen. Dat bedoel ik niet ten nadele voor de oppositie, nee dat is gewoon hun werk. Ik moet er niet aan denken dat bij alle beslissingen die ik op mijn werk maak, dat er mensen zijn die me de hele tijd op de vingers lopen te kijken. En dan komt er ook nog eens bij dat je beslissingen dus ook negatief kunnen uitpakken voor een gedeele van de burgers.
Kortom, op de vraag of ik politieke ambities heb kan ik kort zijn.... NEE, voor geen goud. Ik heb deze paar weken geleerd dat het politieke vak een enorme zware baan moet zijn. En dat we dus eigenlijk blij moeten zijn dat er mensen zijn die dit willen doen. Die dit leuk vinden. Dat er dus een democratie bestaat is dus lang niet zo vanzelf sprekend als het lijkt. Wie er straks nu ook gaan regeren. Ik wil ze veel succes en sterkte toewensen.
Mazzel
19 november 2006
Een zaterdag vol eten
Dit weekeinde was een stuk leuker dan de laatste. Toen moest ik namelijk werken en was het erg druk op de helpdesk. Aanvankelijk dacht ik dat het juist erg rustig was, maar na een paar uur kwam ik erachter dat het volume van het antwoordapparaat op nul stond en zodoende had ik dus niets gehoort. Echter stond deze wel vol met klagende mensen omdat er dus niet werd terug gebeld.... Nee, ik kon bij dit weekeinde dus wel wat ontspanning gebruiken.
En dat zag er op papier al goed uit.... Mark en Yvette waren in het noorden van het land en zodoende was een middag lunch geplant in Alkmaar. Rachel kon helaas niet, want die had al een afspraak staan. Maar ik vond dat ik in mijn eentje ook wel heen kon gaan. We hadden om 1 uur afgesproken in een restaurantje in het centrum en dan wordt het voor deze Jeroen al lastig om het te vinden. Gelukkig was Mark zo vriendelijk om voor te stellen dat ik wel achter hem aan kon rijden. Dus ik was om half een al bij zijn ouders thuis, daar waar ik overigens al een hele lange tijd niet meer was geweest. Achter Mark aanrijden is opzich niet zo'n kunst, al weet hij wel het gas pedaal te vinden. Hij rijd volgens mij altijd wel een kilometer of 10 te hard, dus ik heb maar geduimt dat er geen snelheids kontrole werd gehouden op de ring van Alkmaar. Dat stond overigens wel met grote borden aangegeven, maar Mark was niet de enigste die zich daar niets van aantrok. Ook zijn mede weggebruikers waren hiervan niet onder de indruk.
Bij aankomst hadden we de auto's in een parkeer garage neergezet en dat was op een steenworp afstand van het restaurant. Ik moest Mark en Yvette wel even zoeken, want ik had mijn auto op een andere verdieping neergezet. Ik zag namelijk net op tijd dat hun verdieping op vol sprong (een bordje) toen ik achter ze aan wou rijden. Dus heb ik, gelukkig net optijd, een andere verdieping kunnen uitkiezen. Maar gelukkig duurde het niet lang voordat we elkaar weer gevonden hadden. Eenmaal in het restaurant aangekomen duurde het ook niet lang voordat de groep kompleet was. We hebben heerlijk gegeten en bij gekletst, want Mark is nou al weer 3 weken weg. Ja, zo hard gaat de tijd tegenwoordig.
Het 'eten weekeinde' was hier overigens niet mee afgelopen. In de namiddag waren Rachel en ik bij mijn moeder uitgenodigd. Die had haar verjaardag al diverse keren uitgesteld, maar het leek maar niet te lukken om de hele familie bij elkaar te krijgen. Daarom heeft ze maar besloten dat we met de directe familie zouden gaan gourmetten. Kortom, dus weer lekker eten !!!! Ik vind het wel wat hebben. Lekker met zijn allen, al dan niet met een pannetje, lopen kokkerellen (als je dat zo schrijft). En daarna natuurlijk ijs toe. Dat was vroeger thuis altijd al een traditie, en dat zit er nogsteeds zo in. Ik wist trouwens niet dat onze Yorksher Terrier Shanty zo gek was op ijs. Al kon hij de biefstuk die ze van mij kreeg ook wel waarderen.
Mazzel
En dat zag er op papier al goed uit.... Mark en Yvette waren in het noorden van het land en zodoende was een middag lunch geplant in Alkmaar. Rachel kon helaas niet, want die had al een afspraak staan. Maar ik vond dat ik in mijn eentje ook wel heen kon gaan. We hadden om 1 uur afgesproken in een restaurantje in het centrum en dan wordt het voor deze Jeroen al lastig om het te vinden. Gelukkig was Mark zo vriendelijk om voor te stellen dat ik wel achter hem aan kon rijden. Dus ik was om half een al bij zijn ouders thuis, daar waar ik overigens al een hele lange tijd niet meer was geweest. Achter Mark aanrijden is opzich niet zo'n kunst, al weet hij wel het gas pedaal te vinden. Hij rijd volgens mij altijd wel een kilometer of 10 te hard, dus ik heb maar geduimt dat er geen snelheids kontrole werd gehouden op de ring van Alkmaar. Dat stond overigens wel met grote borden aangegeven, maar Mark was niet de enigste die zich daar niets van aantrok. Ook zijn mede weggebruikers waren hiervan niet onder de indruk.
Bij aankomst hadden we de auto's in een parkeer garage neergezet en dat was op een steenworp afstand van het restaurant. Ik moest Mark en Yvette wel even zoeken, want ik had mijn auto op een andere verdieping neergezet. Ik zag namelijk net op tijd dat hun verdieping op vol sprong (een bordje) toen ik achter ze aan wou rijden. Dus heb ik, gelukkig net optijd, een andere verdieping kunnen uitkiezen. Maar gelukkig duurde het niet lang voordat we elkaar weer gevonden hadden. Eenmaal in het restaurant aangekomen duurde het ook niet lang voordat de groep kompleet was. We hebben heerlijk gegeten en bij gekletst, want Mark is nou al weer 3 weken weg. Ja, zo hard gaat de tijd tegenwoordig.
Het 'eten weekeinde' was hier overigens niet mee afgelopen. In de namiddag waren Rachel en ik bij mijn moeder uitgenodigd. Die had haar verjaardag al diverse keren uitgesteld, maar het leek maar niet te lukken om de hele familie bij elkaar te krijgen. Daarom heeft ze maar besloten dat we met de directe familie zouden gaan gourmetten. Kortom, dus weer lekker eten !!!! Ik vind het wel wat hebben. Lekker met zijn allen, al dan niet met een pannetje, lopen kokkerellen (als je dat zo schrijft). En daarna natuurlijk ijs toe. Dat was vroeger thuis altijd al een traditie, en dat zit er nogsteeds zo in. Ik wist trouwens niet dat onze Yorksher Terrier Shanty zo gek was op ijs. Al kon hij de biefstuk die ze van mij kreeg ook wel waarderen.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
