Ik kan me eigenlijk helemaal niet meer herinneren wanneer ik zo ie zo naar een Circus ben geweest. Ik zal er vast wel eens eentje bezocht hebben natuurlijk, maar dat is nergens meer op mijn harde schijf terug te vinden.
Het was Rachel die tijdens het surfen op het internet, tegen het wintercircus aanliep. Het leek haar wel een leuk ideetje om op onze vrije dag die eens te gaan bezoeken. Aanvankelijk wilde we met de trein naar Utrecht (daar waar het circus is staat) , maar we besloten om toch met de auto te gaan. De weersvoorspellingen waren voor die dag niet al te best. Er werd namelijk sneeuw en ijzel voor onze vrij woensdag voorspelt. Zodoende hebben we het laatst mogelijke weerbericht afgewacht, en toen besloten we toch met de auto te gaan. Volgens Arend Langeberg vielen de snelwegen in Nederland perfect te bereiden. Een aangezien ik Arend altijd al een sympathieke vent heb gevonden, nam ik dat direct van hem aan. Bovendien konden we dan nog een uurtje langer in ons bedje blijven liggen.
We moesten de Knight wel even uit graven, want sneeuw was er weldegelijk in grote hoeveelheden gevallen. Maar eenmaal op de snelweg viel daar niets meer van te merken. Er waren ook totaal geen files, zodat we ruim op tijd bij de jaarbeurs aankwamen.
Voordat de hoofdtent openging, verbleven wij eerst in een soort mega wacht tent. Daar kon je allerlei lekkere dingen kopen, en zelfs een ritje op een draaimolen maken. Rachel en ik hebben een broodje Unox tent overvallen. Die broodjes waren mega lekker kan ik je vertellen. Na ongeveer drie kwartier wachten mochten we dan eindelijk naar binnen. We zaten redelijk vooraan, zodat we een goed overzicht over de arena hadden. De shows van het circus waren werkelijk een mega spektakel. Je houdt het niet voormogelijk wat mensen (en dieren natuurlijk ook ) allemaal kunnen leren. Zo was er bijvoorbeeld een koeien show (die je blijkbaar ook heel veel kunstjes kunt leren), en diverse zeer moedige acrobaten die blijkbaar geen hoogte vrees hadden. Ook was er een goochelaar die zijn zeer charmante assistentes steeds maar weer weg toverde. Gelukkig doken ze dan op een compleet onverwachte plek weer op, zodat er volgens mij geen eentje is verdwenen. Naast de koeien waren er ook paarden, honden en geiten die allerlei truukjes uitvoerden.
Kortom, Rachel en ik hebben ons perfect vermaakt die dag. Zeker een aanrader voor het geval je binnenkort een keertje vrij bent.
Mazzel
31 december 2009
27 december 2009
De komende cursus
Om zoveel mogelijk vrije uren nog in 2009 op te maken, heb ik deze laatste week vrij gekregen. Aangezien Rachel geen vrij heeft, weet ik nog niet helemaal wat ik ga doen. Ik heb me zojuist wel al vast opgegeven voor de LOI cursus Visual Basic, en hoop dus dat ik het lesmateriaal zo snel mogelijk binnen krijg.
Ik heb vreselijk zin in de cursus, maar zie er ook wel een beetje tegenop. Ik heb geen flauw idee hoe zwaar het gaat worden. Hopelijk komt mijn 12jarige ervaring met (Visual) Foxpro goed van pas. De laatste paar weken zit ik online al wat naar voorbeelden te zoeken. Veel dingen komen me bekent voor, en dat geeft hoop. Naast voorbeelden op gewone sites, zijn er ook tal van voorbeelden op Youtube te zien. Ook daarvan zou ik natuurlijk een hele boel kunnen leren. Bij BOL.COM heb ik alvast een online boek aangeschaft die verteld over de verschillen tussen Visual Foxpro en Visual Basic. Daarin staan voorbeelden hoe je iets in Foxpro maakt, en hoe je dat dan in Visual Basic ook kunt maken. Ik verwacht dat dit boek na de cursus erg van pas komt.
Maar eerst ga ik de cursus stap voor stap volgen. Met de online studie begeleider van de LOI hoop ik de basis voor mijn algemene kennis op te bouwen. Daarna, kan ik met het bol.com boek mijn kennis verder uitbreiden. Ik hoop in 2010 het eerste programma in Visual Basic 2008 .net voor mijn werk te kunnen maken.
Mazzel
Ik heb vreselijk zin in de cursus, maar zie er ook wel een beetje tegenop. Ik heb geen flauw idee hoe zwaar het gaat worden. Hopelijk komt mijn 12jarige ervaring met (Visual) Foxpro goed van pas. De laatste paar weken zit ik online al wat naar voorbeelden te zoeken. Veel dingen komen me bekent voor, en dat geeft hoop. Naast voorbeelden op gewone sites, zijn er ook tal van voorbeelden op Youtube te zien. Ook daarvan zou ik natuurlijk een hele boel kunnen leren. Bij BOL.COM heb ik alvast een online boek aangeschaft die verteld over de verschillen tussen Visual Foxpro en Visual Basic. Daarin staan voorbeelden hoe je iets in Foxpro maakt, en hoe je dat dan in Visual Basic ook kunt maken. Ik verwacht dat dit boek na de cursus erg van pas komt.
Maar eerst ga ik de cursus stap voor stap volgen. Met de online studie begeleider van de LOI hoop ik de basis voor mijn algemene kennis op te bouwen. Daarna, kan ik met het bol.com boek mijn kennis verder uitbreiden. Ik hoop in 2010 het eerste programma in Visual Basic 2008 .net voor mijn werk te kunnen maken.
Mazzel
20 december 2009
Ons eigen dorpje
Toen ik op mijn zelf ging wonen, moest ik natuurlijk ook kerst spulletjes voor mezelf aanschaffen. Tegen Mark had ik een keer verteld dat ik een kunst kerstboom had aangeschaft die net het plafond niet raakte (zo groot dus). Toen hij een keertje langskwam, zag hij dat ik eigenlijk maar een klein boompje had aangeschaft. Omdat deze bijna het plafond raakte, kwam omdat ik hem op een hoge kast had neergezet.
Dit boompje hebben Rachel en ik jaren lang als “hoofd”kerstboom gehouden. Maar Rachel vond dat het dit jaar maar eens anders moest. Ze vond dat er dit jaar maar eens een normaal formaat kerstboom in ons huis moest komen. Ik hoefde daar eigenlijk niet eens over na te denken. Ze had natuurlijk helemaal gelijk. Een 30 cm hoge boom is natuurlijk leuk voor erbij, maar verdient de status ‘hoofdkerstboom van het huis’ natuurlijk niet.
Dus gingen we op een zaterdag naar een tuincentrum bij ons in de buurt. Eenmaal daarbinnen, keken wij ons ogen uit. Naast kerstbomen waren er allerlei andere leuke dingen om je huis mee te versieren. Complete miniatuur huisjes en mensjes stonden er ook te koop. Je kon er complete steden mee bouwen (als je daar genoeg geld voor had natuurlijk). We hebben het aanvankelijk bij de kerstboom gehouden. Dezelfde zaterdag hebben we deze in elkaar gezet, maar toch hielden we het gevoel dat onze kerstversiering dit jaar nog steeds niet helemaal af was. Het maken van een eigen miniatuur kerst dorpje, bleef in ons hoofd rondspoken. Daarom zijn we die woensdag erna weer terug gegaan naar het tuincentrum, en hebben toen een paar huisjes aangeschaft. Daarnaast ook natuurlijk wat miniatuur mensen, anders ziet het dorp er wel erg kaal uit. Compleet met nepsneeuw en al, lijkt het nu al aardig op een klein dorpje. Die we natuurlijk elk jaar een beetje gaan uitbreiden, zodat over een paar jaar onze eettafel met kerst volstaat met leuke huisjes e.d. De planning is om over vijf jaar stadsrechten aan te gaan vragen.
Mazzel.
Dit boompje hebben Rachel en ik jaren lang als “hoofd”kerstboom gehouden. Maar Rachel vond dat het dit jaar maar eens anders moest. Ze vond dat er dit jaar maar eens een normaal formaat kerstboom in ons huis moest komen. Ik hoefde daar eigenlijk niet eens over na te denken. Ze had natuurlijk helemaal gelijk. Een 30 cm hoge boom is natuurlijk leuk voor erbij, maar verdient de status ‘hoofdkerstboom van het huis’ natuurlijk niet.
Dus gingen we op een zaterdag naar een tuincentrum bij ons in de buurt. Eenmaal daarbinnen, keken wij ons ogen uit. Naast kerstbomen waren er allerlei andere leuke dingen om je huis mee te versieren. Complete miniatuur huisjes en mensjes stonden er ook te koop. Je kon er complete steden mee bouwen (als je daar genoeg geld voor had natuurlijk). We hebben het aanvankelijk bij de kerstboom gehouden. Dezelfde zaterdag hebben we deze in elkaar gezet, maar toch hielden we het gevoel dat onze kerstversiering dit jaar nog steeds niet helemaal af was. Het maken van een eigen miniatuur kerst dorpje, bleef in ons hoofd rondspoken. Daarom zijn we die woensdag erna weer terug gegaan naar het tuincentrum, en hebben toen een paar huisjes aangeschaft. Daarnaast ook natuurlijk wat miniatuur mensen, anders ziet het dorp er wel erg kaal uit. Compleet met nepsneeuw en al, lijkt het nu al aardig op een klein dorpje. Die we natuurlijk elk jaar een beetje gaan uitbreiden, zodat over een paar jaar onze eettafel met kerst volstaat met leuke huisjes e.d. De planning is om over vijf jaar stadsrechten aan te gaan vragen.
Mazzel.
13 december 2009
Gevallen sterren
Toen ik laatst even naar boven was, viel me op dat er een paar sterren van onze sterrenmuur waren gevallen. Waarschijnlijk was dit per ongeluk gebeurd toen Rachel en ik die middag het dekbed hadden verschoond. Ik moest de noordelijke sterrenhemel (uit het boekje) er weer even bij pakken om te kijken waar de gevallen sterren ook al weer thuis hoorde. Het viel me eigenlijk op dat na vijf jaar we eigenlijk nog maar weinig last hebben gehad van los latende sterren, want tot nu toe blijven ze voorbeeldig hangen. Toen ik de vier sterren weer keurig op hun plekkie zag hangen, moest ik even aan de volgende conversatie tussen Blikkie en Lappie Lapstok uit de Tovenaar van Oz denken.
Lappie : Die lucht is niet lucht dicht, want door al die gaatjes zie ik zonlicht.
Blikkie : Nee joh, dat zijn sterren.
Lappie : Bij ons in het weiland hadden ze er ook een stel van, maar wel veel minder.
Blikkie: Zou hun versterker niet geholpen hebben?
Lappie: Nee, ik heb nog nooit gezien dat er sterren bij kwamen. Ik heb trouwens nog nooit begrepen wie die gevallen sterren iedere keer weer ophangt . Want in alle stratenboeken waar ik in gezocht heb, staat de melkweg in ieder geval niet onder de M…. van Marietje…
Blikkie : Wie zou de nacht….. hebben uit gedacht….
Toen ik over dit gesprek nadacht, kwam het volgende bij me op : ‘Nou jongens, in deze fictieve universum aan mijn muur kan je de gozer die deze sterren elke keer weer ophangt WEL terug vinden onder M… namelijk onder Muis.’
Mazzel
Lappie : Die lucht is niet lucht dicht, want door al die gaatjes zie ik zonlicht.
Blikkie : Nee joh, dat zijn sterren.
Lappie : Bij ons in het weiland hadden ze er ook een stel van, maar wel veel minder.
Blikkie: Zou hun versterker niet geholpen hebben?
Lappie: Nee, ik heb nog nooit gezien dat er sterren bij kwamen. Ik heb trouwens nog nooit begrepen wie die gevallen sterren iedere keer weer ophangt . Want in alle stratenboeken waar ik in gezocht heb, staat de melkweg in ieder geval niet onder de M…. van Marietje…
Blikkie : Wie zou de nacht….. hebben uit gedacht….
Toen ik over dit gesprek nadacht, kwam het volgende bij me op : ‘Nou jongens, in deze fictieve universum aan mijn muur kan je de gozer die deze sterren elke keer weer ophangt WEL terug vinden onder M… namelijk onder Muis.’
Mazzel
9 december 2009
Een knievalletje richting Apple
Mijn collega Jeroen was hartstikke trots op mij vandaag. Ik was vandaag namelijk vrij, en heb die tijd niet alleen gebruikt om samen met Rachel wat orde op zaken te stellen (huishoudelijk gezien), maar ik heb ook een Ipod Touch aangeschaft.
Laatst waren Rachel en ik bij mijn vader, en die had er dus ook eentje. Hij liet even zien wat het allemaal kon, en ik was eigenlijk meteen onder de indruk. Afgelopen zaterdag, toen Rachel en ik even in de stad waren, stond ik op het punt om er ook eentje aan te schaffen, maar hield me toen nog in. De vrees dat het weer de zoveelste gadget zou worden, die uiteindelijk ergens op een plank verdwijnt , overheerste die middag. Maar naar lang nadenken heb ik toch besloten om er eentje aan te schaffen.
Mijn collega Jeroen (om even bij hem terug te komen) is een Apple fanaat. Hoe meer hij met zijn Iphone of Mac computer speelt, hoe meer hij een hekel aan Microsoft begint te krijgen. Ik ben bang dat die ‘neerwaartse’ spiraal niet meer tegen te houden is. Ik daarin tegen, hecht enorm veel waarde aan standaardisatie. Ik kom namelijk nog uit de tijd dat je vier verschillende computer merken had (MSX, Commodore, Atari en PC), waarvan je de software dus niet kon uitwisselen. Nu hebben we een standaard (in de vorm van Microsoft), en wat gaan mensen doen? Inderdaad, vervallen in het oude patroon van het meerdere systemen verhaal. Ook die opvatting moest ik dus overwinnen om toch tot de aanschaf van de Ipod over te gaan.
Vanaf zaterdag middag heb ik over die twee problemen nagedacht, en kwam tot de volgende conclusie. Punt 1 (over de zoveelste gadget) : kan ik nu simpelweg niet weten. Misschien verdwijnt de Ipod inderdaad na een paar maanden wel ergens in een kast, maar misschien ook niet. Dat moest de eventuele aanschaf niet in de weg kunnen staan, want anders kan je natuurlijk helemaal niets meer kopen…..Punt 2 (het standaardisatie probleem): heb ik (denk ik) misschien wat te zwart wit ingezien. Het is niet zo dat ik op deze Ipod geen bestanden kan gebruiken die onder Windows wel werken. Je kan op de Ipod namelijk mp3’s beluisteren, en filmpjes bekijken. Je kan er op internetten en je email bekijken. Kortom zo compatible als wat.
Toen ik Jeroen vandaag even via de MSN sprak, was hij dus hartstikke trots over mijn genomen beslissing. ‘Je eerste stap naar Apple is gemaakt’, zei hij. Zo extreem wil ik het niet noemen, maar een knievalletje was het in ieder geval wel..
Mazzel
Laatst waren Rachel en ik bij mijn vader, en die had er dus ook eentje. Hij liet even zien wat het allemaal kon, en ik was eigenlijk meteen onder de indruk. Afgelopen zaterdag, toen Rachel en ik even in de stad waren, stond ik op het punt om er ook eentje aan te schaffen, maar hield me toen nog in. De vrees dat het weer de zoveelste gadget zou worden, die uiteindelijk ergens op een plank verdwijnt , overheerste die middag. Maar naar lang nadenken heb ik toch besloten om er eentje aan te schaffen.
Mijn collega Jeroen (om even bij hem terug te komen) is een Apple fanaat. Hoe meer hij met zijn Iphone of Mac computer speelt, hoe meer hij een hekel aan Microsoft begint te krijgen. Ik ben bang dat die ‘neerwaartse’ spiraal niet meer tegen te houden is. Ik daarin tegen, hecht enorm veel waarde aan standaardisatie. Ik kom namelijk nog uit de tijd dat je vier verschillende computer merken had (MSX, Commodore, Atari en PC), waarvan je de software dus niet kon uitwisselen. Nu hebben we een standaard (in de vorm van Microsoft), en wat gaan mensen doen? Inderdaad, vervallen in het oude patroon van het meerdere systemen verhaal. Ook die opvatting moest ik dus overwinnen om toch tot de aanschaf van de Ipod over te gaan.
Vanaf zaterdag middag heb ik over die twee problemen nagedacht, en kwam tot de volgende conclusie. Punt 1 (over de zoveelste gadget) : kan ik nu simpelweg niet weten. Misschien verdwijnt de Ipod inderdaad na een paar maanden wel ergens in een kast, maar misschien ook niet. Dat moest de eventuele aanschaf niet in de weg kunnen staan, want anders kan je natuurlijk helemaal niets meer kopen…..Punt 2 (het standaardisatie probleem): heb ik (denk ik) misschien wat te zwart wit ingezien. Het is niet zo dat ik op deze Ipod geen bestanden kan gebruiken die onder Windows wel werken. Je kan op de Ipod namelijk mp3’s beluisteren, en filmpjes bekijken. Je kan er op internetten en je email bekijken. Kortom zo compatible als wat.
Toen ik Jeroen vandaag even via de MSN sprak, was hij dus hartstikke trots over mijn genomen beslissing. ‘Je eerste stap naar Apple is gemaakt’, zei hij. Zo extreem wil ik het niet noemen, maar een knievalletje was het in ieder geval wel..
Mazzel
30 november 2009
Big Muscle vs de 500 meter schoolslag
Het was natuurlijk na de vorige blog wel duidelijk waar deze nieuwe blog over zou gaan. Inderdaad, ik zou vandaag voor het eerst in drie maanden tijd, weer een keertje gaan zwemmen.
Ik werd toen ik thuis kwam van het werk, helemaal zenuwachtig. Ik kon bijna niet wachten dat het zeven uur was, en ik op de fiets richting het zwembad mocht vertrekken. Tijdens het fietsen ging er van alles door me heen. Zou mijn arm zeer doen tijdens het zwemmen? Hoe lang hou ik het vol, en hou ik mezelf in toom? Dick had nadrukkelijk gezegd dat ik RUSTIG aan moest doen. Maar ik weet van mezelf dat dit wel eens moeilijk kon worden. Maar daar vond ik iets geniaals op. De seconde klok, die ik normaal gesproken gebruik om te kijken hoe snel ik ga, wou ik deze keer als begrenzer gebruiken. De 500 meter schoolslag, die ik met Dick had afgesproken, moest ik in minimaal 10 minuten zwemmen. Ik mocht dus van mezelf NIET sneller dan die tijd. En op schema zwemmen is iets wat mij altijd wel gemakkelijk afgaat.
De zenuwen gierde door mijn lijf op het moment dat ik het water in sprong. Het eerste wat ik onmiddellijk probeerde, was natuurlijk een zwem slag. Tegen alle verwachting in, deed de eerste slag helemaal geen pijn. Dit had ik dus wel verwacht. Er zat niets anders op om de 500 meter dan maar te gaan proberen. Ik hield me precies aan het 10 minuten schema, en na 50 meter wist ik het al dat het aardig goed zat. Bij baantje 5 begon mijn arm zelfs te jeuken, wat hij ook altijd doet na de behandelingen. Het voelde net aan alsof mijn arm het zwembad net zo gemist had, als ik zelf….
De 500 meter ging in 9:56, en dat was dus eigenlijk 4 secondes te snel, maar dat vond ik niet zo erg. Ik was allang blij dat het zo goed was gegaan. Het was wel te merken dat mijn vorm helemaal vertrokken is. De tweede helft begon ik, zelfs met dit slakke tempo, toch moe te worden. Vooral mijn benen, die ik natuurlijk wel volop gebruikte, waren deze afstraffing niet meer gewent.
Om niet na tien minuten het bad al te moeten verlaten had ik het volgende bedacht. Ik zou na de met Dick overeengekomen 500 meter schoolslag, de rest van de avond een zwemplankje gebruiken. Op die manier kon ik mijn arm ontzien, maar kon ik toch verder werken aan mijn conditie. En dat was wel noodzakelijk ook.
Al met al een goede avond dus.. Hopelijk heb ik morgen op mijn werk niet enorm last van mijn arm. Ik zal volgende week weer kijken of ik te zwemmen kan, en zal dan beslissen met welke begrenzing ik moet omgaan.
Mazzel
Ik werd toen ik thuis kwam van het werk, helemaal zenuwachtig. Ik kon bijna niet wachten dat het zeven uur was, en ik op de fiets richting het zwembad mocht vertrekken. Tijdens het fietsen ging er van alles door me heen. Zou mijn arm zeer doen tijdens het zwemmen? Hoe lang hou ik het vol, en hou ik mezelf in toom? Dick had nadrukkelijk gezegd dat ik RUSTIG aan moest doen. Maar ik weet van mezelf dat dit wel eens moeilijk kon worden. Maar daar vond ik iets geniaals op. De seconde klok, die ik normaal gesproken gebruik om te kijken hoe snel ik ga, wou ik deze keer als begrenzer gebruiken. De 500 meter schoolslag, die ik met Dick had afgesproken, moest ik in minimaal 10 minuten zwemmen. Ik mocht dus van mezelf NIET sneller dan die tijd. En op schema zwemmen is iets wat mij altijd wel gemakkelijk afgaat.
De zenuwen gierde door mijn lijf op het moment dat ik het water in sprong. Het eerste wat ik onmiddellijk probeerde, was natuurlijk een zwem slag. Tegen alle verwachting in, deed de eerste slag helemaal geen pijn. Dit had ik dus wel verwacht. Er zat niets anders op om de 500 meter dan maar te gaan proberen. Ik hield me precies aan het 10 minuten schema, en na 50 meter wist ik het al dat het aardig goed zat. Bij baantje 5 begon mijn arm zelfs te jeuken, wat hij ook altijd doet na de behandelingen. Het voelde net aan alsof mijn arm het zwembad net zo gemist had, als ik zelf….
De 500 meter ging in 9:56, en dat was dus eigenlijk 4 secondes te snel, maar dat vond ik niet zo erg. Ik was allang blij dat het zo goed was gegaan. Het was wel te merken dat mijn vorm helemaal vertrokken is. De tweede helft begon ik, zelfs met dit slakke tempo, toch moe te worden. Vooral mijn benen, die ik natuurlijk wel volop gebruikte, waren deze afstraffing niet meer gewent.
Om niet na tien minuten het bad al te moeten verlaten had ik het volgende bedacht. Ik zou na de met Dick overeengekomen 500 meter schoolslag, de rest van de avond een zwemplankje gebruiken. Op die manier kon ik mijn arm ontzien, maar kon ik toch verder werken aan mijn conditie. En dat was wel noodzakelijk ook.
Al met al een goede avond dus.. Hopelijk heb ik morgen op mijn werk niet enorm last van mijn arm. Ik zal volgende week weer kijken of ik te zwemmen kan, en zal dan beslissen met welke begrenzing ik moet omgaan.
Mazzel
25 november 2009
Operation Big Muscle
Het is alweer drie maanden geleden dat het vrijgezellenfeest van Jordy was. En ik heb daardoor dus ook al drie maanden last van mijn arm. De laatste 8 weken van die periode kom ik nu al bij de fysio over de vloer.
Bij de eerste afspraak schatte Dick (zo heet mijn fysiotherapeut) dat het ongeveer zes sessies zou duren voordat het probleem verholpen was. Maar bij ongeveer de derde sessie, moest hij toch terug komen op deze eerste schatting. We vonden bijna elke week weer nieuwe plekken op mijn linker arm waar ‘problemen’ waren. De klappen die ik had opgelopen bij het waterskien hadden veel meer schade aangericht dan dat we aanvankelijk allebei konden weten. Omdat het behandelen van deze probleem plekken vaak vrij pijnlijk zijn, herhaalde Dick vaak de zin dat hij met zijn werk meestal niet veel vrienden maakt. Maar hij bedoelt het natuurlijk goed, en daarom beet ik maar extra op mijn tanden als hij weer een zere plek aan het behandelen was.
Maar Dick doet niet als enige het zware werk. Ook ik moet elke dag mezelf pijn doen met de truukjes die hij me geleerd heeft. Bijna elke avond, als Rachel en ik bijvoorbeeld tv aan het kijken zijn, ‘behandel’ ik mijn zere arm. De eerste twee weken had ik nog niet echt het idee dat het vooruit ging, maar vanaf week drie kwam er schot in de zaak. Toen pas, ongeveer twee maanden na het vrijgezellen feest , kreeg ik voor het eerst een positief gevoel. Daarvoor was ik wel eens bang dat het wel eens heel erg lang kon gaan duren, of dat de pijn misschien wel voor altijd kon blijven.
Na dit eerste goede gevoel, besloot ik dat ik meer positiever moest zijn. Het moest een soort gevecht worden tegen de zere spieren in mijn arme linker armpje. Na het zien van een documentaire over de tweede wereld oorlog (die ik altijd graag bekijk), besloot ik dat mijn ‘campagne’ tegen de spieren een naam moest hebben. Elke slag in de oorlog heeft namelijk een naam, en daarom besloot ik de mijne ‘Operation Big Muscle’ te noemen. De meest pijnlijke spieren kregen nu met een meer gemotiveerdere Jeroen te maken. In week vier , vijf en zes bezorgde ik zware ‘nederlagen’ bij mijn tegenstander. Dit zorgde voor nog meer positieve emoties. Ik begon zelfs al plannen te maken om in december/januari weer eens te gaan zwemmen. Maar Big Muscle dacht niet aan opgeven. De pijnlijke plekken werden wel minder, maar bij elke ‘nederlaag’ die ‘hij’ te verwerken kreeg, stond er wel weer wat tegenover. De pijn verplaatste zich soms gewoon van plek. Had ik de gehele week een zere plek met succes behandeld, dook ie weer op een andere plek op. Maar al met al bleef er in de eerste 3 weken na het eerste succes genoeg reden tot tevredenheid over.
Daarna werd het minder. De ‘opmars’ richting het zwembad kwam, net zoals operation Market Garden, vast te staan. Was de 1000 meter schoolslag planning een brug te ver? Net zoals dat in 1944 bij Arnhem de fout in ging? Toen ik vandaag bij Dick was, uitte ik mijn bezorgdheid. De campagne stond vast in de modder, en ik begon toch weer bang te worden over de duur van de gehele operatie. Maar Dick zag dat helemaal anders. De campagne had juist wel al zijn doelen bereikt. Het werd volgens hem tijd om zelfs niet meer te behandelen en mijn arm juist rust te geven. De beschadigde spieren hebben er aanvankelijk profeit bij als ik hem flink onder druk zet. Maar dat effect neemt af naarmate de resultaten binnen komen. Op een gegeven ogenblik heeft het geen zin meer, en blijft de situatie relatief gelijk. Dan moet je volgens Dick de desbetreffende spieren gewoon met rust laten, en kijken of het probleem nu vanzelf voorbij gaat. De afspraak werd gemaakt dat hij mij over twee weken belt om te vragen hoe het dan gaat. Ook over het zwemmen hebben we het even gehad. Ik vond namelijk dat de pijn in zijn geheel verdwenen moest zijn, voordat ik weer een duik kon nemen. Dick vond dat ik het nu al voorzichtig aan moet proberen. Geen 17:09 zwemmen over de 1000 meter, maar het gewoon rustig aan weer opbouwen. Zodoende ging ik vanochtend met een te neer geslagen gevoel naar Dick toe, en wandelende ik zowat fluitend weer naar buiten. Maandag ga ik dus weer zwemmen, en hopelijk doet mijn arm dan niet al te veel pijn. Ik hoop natuurlijk ook dat Dick helemaal gelijkt krijgt en dat de pijn nu vanzelf weg gaat. De toekomst zal het leren.
Mazzel
Bij de eerste afspraak schatte Dick (zo heet mijn fysiotherapeut) dat het ongeveer zes sessies zou duren voordat het probleem verholpen was. Maar bij ongeveer de derde sessie, moest hij toch terug komen op deze eerste schatting. We vonden bijna elke week weer nieuwe plekken op mijn linker arm waar ‘problemen’ waren. De klappen die ik had opgelopen bij het waterskien hadden veel meer schade aangericht dan dat we aanvankelijk allebei konden weten. Omdat het behandelen van deze probleem plekken vaak vrij pijnlijk zijn, herhaalde Dick vaak de zin dat hij met zijn werk meestal niet veel vrienden maakt. Maar hij bedoelt het natuurlijk goed, en daarom beet ik maar extra op mijn tanden als hij weer een zere plek aan het behandelen was.
Maar Dick doet niet als enige het zware werk. Ook ik moet elke dag mezelf pijn doen met de truukjes die hij me geleerd heeft. Bijna elke avond, als Rachel en ik bijvoorbeeld tv aan het kijken zijn, ‘behandel’ ik mijn zere arm. De eerste twee weken had ik nog niet echt het idee dat het vooruit ging, maar vanaf week drie kwam er schot in de zaak. Toen pas, ongeveer twee maanden na het vrijgezellen feest , kreeg ik voor het eerst een positief gevoel. Daarvoor was ik wel eens bang dat het wel eens heel erg lang kon gaan duren, of dat de pijn misschien wel voor altijd kon blijven.
Na dit eerste goede gevoel, besloot ik dat ik meer positiever moest zijn. Het moest een soort gevecht worden tegen de zere spieren in mijn arme linker armpje. Na het zien van een documentaire over de tweede wereld oorlog (die ik altijd graag bekijk), besloot ik dat mijn ‘campagne’ tegen de spieren een naam moest hebben. Elke slag in de oorlog heeft namelijk een naam, en daarom besloot ik de mijne ‘Operation Big Muscle’ te noemen. De meest pijnlijke spieren kregen nu met een meer gemotiveerdere Jeroen te maken. In week vier , vijf en zes bezorgde ik zware ‘nederlagen’ bij mijn tegenstander. Dit zorgde voor nog meer positieve emoties. Ik begon zelfs al plannen te maken om in december/januari weer eens te gaan zwemmen. Maar Big Muscle dacht niet aan opgeven. De pijnlijke plekken werden wel minder, maar bij elke ‘nederlaag’ die ‘hij’ te verwerken kreeg, stond er wel weer wat tegenover. De pijn verplaatste zich soms gewoon van plek. Had ik de gehele week een zere plek met succes behandeld, dook ie weer op een andere plek op. Maar al met al bleef er in de eerste 3 weken na het eerste succes genoeg reden tot tevredenheid over.
Daarna werd het minder. De ‘opmars’ richting het zwembad kwam, net zoals operation Market Garden, vast te staan. Was de 1000 meter schoolslag planning een brug te ver? Net zoals dat in 1944 bij Arnhem de fout in ging? Toen ik vandaag bij Dick was, uitte ik mijn bezorgdheid. De campagne stond vast in de modder, en ik begon toch weer bang te worden over de duur van de gehele operatie. Maar Dick zag dat helemaal anders. De campagne had juist wel al zijn doelen bereikt. Het werd volgens hem tijd om zelfs niet meer te behandelen en mijn arm juist rust te geven. De beschadigde spieren hebben er aanvankelijk profeit bij als ik hem flink onder druk zet. Maar dat effect neemt af naarmate de resultaten binnen komen. Op een gegeven ogenblik heeft het geen zin meer, en blijft de situatie relatief gelijk. Dan moet je volgens Dick de desbetreffende spieren gewoon met rust laten, en kijken of het probleem nu vanzelf voorbij gaat. De afspraak werd gemaakt dat hij mij over twee weken belt om te vragen hoe het dan gaat. Ook over het zwemmen hebben we het even gehad. Ik vond namelijk dat de pijn in zijn geheel verdwenen moest zijn, voordat ik weer een duik kon nemen. Dick vond dat ik het nu al voorzichtig aan moet proberen. Geen 17:09 zwemmen over de 1000 meter, maar het gewoon rustig aan weer opbouwen. Zodoende ging ik vanochtend met een te neer geslagen gevoel naar Dick toe, en wandelende ik zowat fluitend weer naar buiten. Maandag ga ik dus weer zwemmen, en hopelijk doet mijn arm dan niet al te veel pijn. Ik hoop natuurlijk ook dat Dick helemaal gelijkt krijgt en dat de pijn nu vanzelf weg gaat. De toekomst zal het leren.
Mazzel
20 november 2009
1.000.000
Ondanks dat de Beatles bij de tijd dat ik geboren werd, al drie jaar uit elkaar waren, heeft deze band een enorme invloed op mijn jeugd gehad . Mijn vader had veel van hun platen en heeft die destijds helemaal grijs gedraaid.
Zo nu en dan ben ik nog steeds gewoon toe aan een Beatle avondje. Als Rachel bijvoorbeeld naar Expreszo is, zet ik een CDtje op, of surf gewoon naar youtube. Dat ik het Beatle virus van mijn vader heb overgenomen, wil niet zeggen dat we ook 100 procent hetzelfde erover denken. Mijn vader is een echte Paul Mccartney fan. Hij had ook alle albums van de Wings die hij na het uiteenvallen van de Beatles zelf oprichtte. Ik vind die liedjes van hem zeker ook goed, maar ging op latere leeftijd ook het werk van zijn partner John Lennon steeds meer waarderen.
Jaren later nam ik eens een documentaire van het viertal op. Toevallig eigenlijk, want ik ging die avond namelijk uit. De documentaire liet ook beelden uit India zien waar het viertal verbleef nadat een van hun managers een overdosis had genomen. De Goeroe Maharishi Yogi had het viertal, na die dramatische dood, uitgenodigd om bij hem bij te komen. John Lennon heeft daar een van zijn beste nummers ooit geschreven (vind ik). Namelijk Across the Universe. In het nummer verwerkte hij ook zijn ervaringen die hij in India had opgedaan.
Jaren later, toen ondertussen Youtube zijn intrede op het internet deed, ging ik uiteraard ook op zoek naar beeldmateriaal van de Beatles. De meeste beelden uit de documentaire van destijds, stonden toen al lang een breed op het internet. Op eentje na dan.. Juist, net dat ene filmpje van John’s mooiste nummer stond er niet op. Ik besloot om die taak dan maar op mezelf te nemen en werd lid van Youtube. Op 15 januari 2007 heb ik het nummer upgeload naar youtube, en vandaag zag ik dat het nummer de miljoenste kijker had bereikt. Dat is gemiddeld 962 views per dag!!!! Het is ongelofelijk dat na zoveel decennia deze band nog steeds zo populair is. Bij de comments onder aan het filmpje, wordt er soms stevig op los gediscussieerd, maar staan ook vol van leuke teksten. Ook mijn youtube mailbox staat boorde vol met berichtjes. Een online radio station vroeg me een keer of ze deze versie mochten uitzenden. Ik heb de rechten van het nummer natuurlijk helemaal niet, en dat concludeerde zij natuurlijk ook, maar ze vonden het wel zo netjes om het even te melden.
Ik heb de link naar het nummer al eens eerder vermeld. Dit omdat ik er ook een blog aan had besteed toen het nummer de 100.000 grens had bereikt. Maar ik kan het toch niet laten. Ik zou zeggen, klik er nogmaals op.
http://www.youtube.com/watch?v=fO4RfVeOyRQ
Mazzel
Zo nu en dan ben ik nog steeds gewoon toe aan een Beatle avondje. Als Rachel bijvoorbeeld naar Expreszo is, zet ik een CDtje op, of surf gewoon naar youtube. Dat ik het Beatle virus van mijn vader heb overgenomen, wil niet zeggen dat we ook 100 procent hetzelfde erover denken. Mijn vader is een echte Paul Mccartney fan. Hij had ook alle albums van de Wings die hij na het uiteenvallen van de Beatles zelf oprichtte. Ik vind die liedjes van hem zeker ook goed, maar ging op latere leeftijd ook het werk van zijn partner John Lennon steeds meer waarderen.
Jaren later nam ik eens een documentaire van het viertal op. Toevallig eigenlijk, want ik ging die avond namelijk uit. De documentaire liet ook beelden uit India zien waar het viertal verbleef nadat een van hun managers een overdosis had genomen. De Goeroe Maharishi Yogi had het viertal, na die dramatische dood, uitgenodigd om bij hem bij te komen. John Lennon heeft daar een van zijn beste nummers ooit geschreven (vind ik). Namelijk Across the Universe. In het nummer verwerkte hij ook zijn ervaringen die hij in India had opgedaan.
Jaren later, toen ondertussen Youtube zijn intrede op het internet deed, ging ik uiteraard ook op zoek naar beeldmateriaal van de Beatles. De meeste beelden uit de documentaire van destijds, stonden toen al lang een breed op het internet. Op eentje na dan.. Juist, net dat ene filmpje van John’s mooiste nummer stond er niet op. Ik besloot om die taak dan maar op mezelf te nemen en werd lid van Youtube. Op 15 januari 2007 heb ik het nummer upgeload naar youtube, en vandaag zag ik dat het nummer de miljoenste kijker had bereikt. Dat is gemiddeld 962 views per dag!!!! Het is ongelofelijk dat na zoveel decennia deze band nog steeds zo populair is. Bij de comments onder aan het filmpje, wordt er soms stevig op los gediscussieerd, maar staan ook vol van leuke teksten. Ook mijn youtube mailbox staat boorde vol met berichtjes. Een online radio station vroeg me een keer of ze deze versie mochten uitzenden. Ik heb de rechten van het nummer natuurlijk helemaal niet, en dat concludeerde zij natuurlijk ook, maar ze vonden het wel zo netjes om het even te melden.
Ik heb de link naar het nummer al eens eerder vermeld. Dit omdat ik er ook een blog aan had besteed toen het nummer de 100.000 grens had bereikt. Maar ik kan het toch niet laten. Ik zou zeggen, klik er nogmaals op.
http://www.youtube.com/watch?v=fO4RfVeOyRQ
Mazzel
15 november 2009
2012
Gister zijn Rachel, Ramon en ik naar de nieuwe rampenfilm 2012 geweest. Ik kan je vertellen dat het ook een ramp was om daar te komen. Aangezien de bios in Purmerend geen ruimte meer had, gingen we met de auto naar de Metro bioscoop in Heerhugowaard. Nadat we de bios eindelijk gevonden hadden, sprong het bordje van de parkeerplaats vlak voor ons neus op ‘vol’. Rachel is toen alvast uitgestapt en heeft de kaartjes opgehaald, terwijl Ramon en ik alsnog een parkeer plek probeerde te vinden. Na wat zoekwerk, zagen we een parkeer garage waar we de Knight in kwijt konden.. Daarna zijn we met een flinke vaart terug gerent naar de bios. Daar troffen we Rachel nog in de rij aan. Dit omdat het dus extreem druk was.
Nadat we de kaartjes hadden bemachtigd, konden we vrijwel meteen de zaal betreden. Het was overigens een enorme zaal. Volgens ons is de bios in Heerhugowaard veel groter dan die van Purmerend, maar daar kunnen we eventueel naast zitten. Omdat we zo laat de kaartjes hadden besteld (een paar uur van te voren pas), zaten we op de tweede rij. Zodoende konden we van zo dicht bij het enorme scherm niet helemaal overzien, maar daar heb ik me niet aan geërgerd.
De film zelf was trouwens gigantisch gaaf.. Extreem onrealistisch, maar de special effects waren enorm goed. In de pauze gingen Ramon en ik wat lekkers halen. Aangezien de gehele zaal vol zat, duurde het dus ook een lange tijd voordat we aan de beurt waren. Voor ons stond een gast die wel erg veel leek op een van de klussers uit het tv programma ‘De grote woonwens’. Toen ik dat zo aan Ramon wilde vertellen, hoorde zijn trotse vriendin dat, en zei: ‘Hij lijkt er niet alleen op.. Hij is het ook’..
Nadat de film was afgelopen, zijn we met de Knight weer terug gereden naar Hoorn. Daar hebben we nog wat gedronken in café de Beiaard . Aangezien ik de Bob was, mocht ik natuurlijk niet drinken, maar dat had ik vorige week al genoeg gedaan (lees vorige weblog). Al met al een leuke avond, en voor diegene die wat meer over de film en over de mythe over het jaar 2012 willen lezen/zien, heb ik de volgende twee linkjes :
De film trailer : http://www.youtube.com/watch?v=FIQ48716awA&feature=related
Linkje naar een van de meerdere blogs op de site “Denk eens echt na’, wat over het jaar 2012 gaat : http://denkeensechtna.blogspot.com/2009/11/2012-aliens.html
Mazzel
Nadat we de kaartjes hadden bemachtigd, konden we vrijwel meteen de zaal betreden. Het was overigens een enorme zaal. Volgens ons is de bios in Heerhugowaard veel groter dan die van Purmerend, maar daar kunnen we eventueel naast zitten. Omdat we zo laat de kaartjes hadden besteld (een paar uur van te voren pas), zaten we op de tweede rij. Zodoende konden we van zo dicht bij het enorme scherm niet helemaal overzien, maar daar heb ik me niet aan geërgerd.
De film zelf was trouwens gigantisch gaaf.. Extreem onrealistisch, maar de special effects waren enorm goed. In de pauze gingen Ramon en ik wat lekkers halen. Aangezien de gehele zaal vol zat, duurde het dus ook een lange tijd voordat we aan de beurt waren. Voor ons stond een gast die wel erg veel leek op een van de klussers uit het tv programma ‘De grote woonwens’. Toen ik dat zo aan Ramon wilde vertellen, hoorde zijn trotse vriendin dat, en zei: ‘Hij lijkt er niet alleen op.. Hij is het ook’..
Nadat de film was afgelopen, zijn we met de Knight weer terug gereden naar Hoorn. Daar hebben we nog wat gedronken in café de Beiaard . Aangezien ik de Bob was, mocht ik natuurlijk niet drinken, maar dat had ik vorige week al genoeg gedaan (lees vorige weblog). Al met al een leuke avond, en voor diegene die wat meer over de film en over de mythe over het jaar 2012 willen lezen/zien, heb ik de volgende twee linkjes :
De film trailer : http://www.youtube.com/watch?v=FIQ48716awA&feature=related
Linkje naar een van de meerdere blogs op de site “Denk eens echt na’, wat over het jaar 2012 gaat : http://denkeensechtna.blogspot.com/2009/11/2012-aliens.html
Mazzel
8 november 2009
Een lange vrijdag
Afgelopen vrijdag moest ik naar ons filiaal Antwerpen om daar zelf cursus te geven aan de vertegenwoordigers. Dat heb ik wel eens meer gedaan, maar het is toch elke keer weer spannend om dat te doen. Aangezien Antwerpen natuurlijk niet om de hoek ligt, vertrok ik al om 6 uur in de ochtend. Het viel gelukkig allemaal wel mee met de files.. Alleen bij Purmerend had ik wat langzaam rijdend verkeer, maar voor de rest bleef het lekker doorstromen.
Zodoende was ik om half negen al in Antwerpen. Van de hele groep collega’s die er die dag zouden zijn, was er toen nog niemand. Dus heb ik aanvankelijk even nog wat puntjes van mijn verhaaltje op een rijtje gezet. Dit was niet echt nodig, want het zat eigenlijk allemaal wel in mijn hoofd. Langzaam aan stroomden de altijd vrolijke vertegenwoordigers binnen. Ze hebben dan altijd veel aan elkaar te vertellen, en dit komt natuurlijk omdat ze elkaar ook niet zo heel erg vaak zien. Mijn collega Stephan zou ook een deel van de cursus op zich nemen. Er gaat namelijk in 2010 een nieuw type barcode uitgebracht worden. En hij zou vertellen hoe dat ongeveer in zijn werk gaat. Maar Stephan was ziek, en zodoende mocht ik alleen mijn verhaaltje houden. …
Ik begon met het verhaal over het preset programma (zie weblog Presets). Dit programma staat nu bij drie klanten te draaien, maar de vertegenwoordigers zelf hadden alleen nog maar van het bestaan ervan gehoord. Dus heb ik (via een beamer) dit programma aan ze laten zien, en gelukkig waren ze er van onder de indruk. Het aansturen van die nieuwe SM780 schaal met plaatjes hebben ze allemaal wel een keertje geprobeerd. Maar het reshapen van de plaatjes en het op de juiste plek neerzetten van de artikelen beviel ze helemaal niet. Dus een geautomatiseerde oplossing via het presets programma moet ook voor hun een verademing zijn…. Naast het presets programma heb ik nog wat andere aanpassingen en nieuwe programma’s gedemonstreerd.
Tegen half drie ging ik weer naar huis. Zodoende was ik (weer zonder files) om vijf uur weer thuis. Toen ik binnenkwam, ging meteen de telefoon. Het was Ramon, die wel zin had om een avondje uit te gaan. Nou dat hebben we dan ook daadwerkelijk gedaan. Ietjes met wat teveel drank moet ik toegeven. Om 4 uur in de ochtend lagen Rachel en ik pas in bed. Pffff wat een dag.
Mazzel
Zodoende was ik om half negen al in Antwerpen. Van de hele groep collega’s die er die dag zouden zijn, was er toen nog niemand. Dus heb ik aanvankelijk even nog wat puntjes van mijn verhaaltje op een rijtje gezet. Dit was niet echt nodig, want het zat eigenlijk allemaal wel in mijn hoofd. Langzaam aan stroomden de altijd vrolijke vertegenwoordigers binnen. Ze hebben dan altijd veel aan elkaar te vertellen, en dit komt natuurlijk omdat ze elkaar ook niet zo heel erg vaak zien. Mijn collega Stephan zou ook een deel van de cursus op zich nemen. Er gaat namelijk in 2010 een nieuw type barcode uitgebracht worden. En hij zou vertellen hoe dat ongeveer in zijn werk gaat. Maar Stephan was ziek, en zodoende mocht ik alleen mijn verhaaltje houden. …
Ik begon met het verhaal over het preset programma (zie weblog Presets). Dit programma staat nu bij drie klanten te draaien, maar de vertegenwoordigers zelf hadden alleen nog maar van het bestaan ervan gehoord. Dus heb ik (via een beamer) dit programma aan ze laten zien, en gelukkig waren ze er van onder de indruk. Het aansturen van die nieuwe SM780 schaal met plaatjes hebben ze allemaal wel een keertje geprobeerd. Maar het reshapen van de plaatjes en het op de juiste plek neerzetten van de artikelen beviel ze helemaal niet. Dus een geautomatiseerde oplossing via het presets programma moet ook voor hun een verademing zijn…. Naast het presets programma heb ik nog wat andere aanpassingen en nieuwe programma’s gedemonstreerd.
Tegen half drie ging ik weer naar huis. Zodoende was ik (weer zonder files) om vijf uur weer thuis. Toen ik binnenkwam, ging meteen de telefoon. Het was Ramon, die wel zin had om een avondje uit te gaan. Nou dat hebben we dan ook daadwerkelijk gedaan. Ietjes met wat teveel drank moet ik toegeven. Om 4 uur in de ochtend lagen Rachel en ik pas in bed. Pffff wat een dag.
Mazzel
31 oktober 2009
Uitgeteld
Voordat ik met deze blog ga beginnen moet ik eerst even wat recht zetten. Zoals je misschien gezien hebt, is er op mijn vorige blog gereageerd door Karina. Zij plaatste terecht de opmerking dat het onmogelijk is dat ik vier keer zo groot ben als Fleur. En daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Karina kan dat als moeder van een 1 jarige natuurlijk ook veel beter weten dan dat ik dat kan. Hopelijk kan ze alle opgedane ervaring goed gebruiken bij haar tweede kindje, want die is namelijk op komst.
Dan nu de blog : Uitgeteld.
Sinds de maand mei rij ik in een bus van de zaak rond. Deze was van een oud collega geweest en zodoende mocht ik er een tijdje in rijden. Dat is natuurlijk lekker handig, en eigenlijk ook erg goedkoop, maar toch kleeft er een groot nadeel aan. Elk jaar moet namelijk de inhoud van die bus geteld worden. En aangezien het tijdelijk ‘mijn’ bus is, vond mijn chef dat ik de aangewezen persoon was om dat te doen.
Toen ik die dag naar mijn werk reed, had ik een beetje een tegenstrijdig gevoel. Aan de ene kant is het razend druk op de helpdesk, en kan ik die ‘tel tijd’ veel nuttiger gebruiken. Maar aan de andere kant was het ook weer eens wat anders. Samen met mijn collega Arend, die de getelde items in de computer ging invoeren, zou het vast wel gezellig worden. En dat werd het natuurlijk ook. We begonnen met het leeg halen van de bus. Zodoende kon ik rustig alle kratten met spullen 1 voor 1 verwerken. Arend had de radio in de werkplaats aangedaan, en zodoende leek het net alsof ik met een vakantie baantje bezig was. Lekker constant het zelfde werk doen, zonder dat je er echt diep bij na hoeft te denken.
Ik kon merken dat ik dit soort productie werk niet meer gewent ben. Voordat ik bij Digi ging werken, deed ik wel productie werk, en daar was ik dan ook compleet op ingespeeld. Maar met helpdesk werk kan ik ook op een stoel zitten bij komen en alleen met denk werk bezig zijn. Dat kan met productie werk niet.. Dan moet je constant door blijven werken. Gelukkig had ik de ‘slag’ zo te pakken, en duurde het gehele ‘project’ maar tot een uur of twee. Daarna kon ik weer terug naar mijn eigen werk gaan….. Deze tel ervaring was overigens maar eenmalig.. Eind november moet ik de bus inleveren, en zal ik weer met de Knight naar het werk moeten.
Mazzel
Dan nu de blog : Uitgeteld.
Sinds de maand mei rij ik in een bus van de zaak rond. Deze was van een oud collega geweest en zodoende mocht ik er een tijdje in rijden. Dat is natuurlijk lekker handig, en eigenlijk ook erg goedkoop, maar toch kleeft er een groot nadeel aan. Elk jaar moet namelijk de inhoud van die bus geteld worden. En aangezien het tijdelijk ‘mijn’ bus is, vond mijn chef dat ik de aangewezen persoon was om dat te doen.
Toen ik die dag naar mijn werk reed, had ik een beetje een tegenstrijdig gevoel. Aan de ene kant is het razend druk op de helpdesk, en kan ik die ‘tel tijd’ veel nuttiger gebruiken. Maar aan de andere kant was het ook weer eens wat anders. Samen met mijn collega Arend, die de getelde items in de computer ging invoeren, zou het vast wel gezellig worden. En dat werd het natuurlijk ook. We begonnen met het leeg halen van de bus. Zodoende kon ik rustig alle kratten met spullen 1 voor 1 verwerken. Arend had de radio in de werkplaats aangedaan, en zodoende leek het net alsof ik met een vakantie baantje bezig was. Lekker constant het zelfde werk doen, zonder dat je er echt diep bij na hoeft te denken.
Ik kon merken dat ik dit soort productie werk niet meer gewent ben. Voordat ik bij Digi ging werken, deed ik wel productie werk, en daar was ik dan ook compleet op ingespeeld. Maar met helpdesk werk kan ik ook op een stoel zitten bij komen en alleen met denk werk bezig zijn. Dat kan met productie werk niet.. Dan moet je constant door blijven werken. Gelukkig had ik de ‘slag’ zo te pakken, en duurde het gehele ‘project’ maar tot een uur of twee. Daarna kon ik weer terug naar mijn eigen werk gaan….. Deze tel ervaring was overigens maar eenmalig.. Eind november moet ik de bus inleveren, en zal ik weer met de Knight naar het werk moeten.
Mazzel
27 oktober 2009
60
Afgelopen zaterdag werd mijn moeder 60 jaar. Ook al staat het grote feest ergens volgend jaar op de planning, Rachel en ik waren op de dag zelf natuurlijk ook langs geweest.
Naast dat wij er waren, waren mijn zus, haar vriend Martin en natuurlijk Fleur er ook. Fleur kan al aardig lopen kan ik je vertellen. Een paar weken geleden, toen ik toevallig voor een klant in de achterhoek was, kon ze dat nog niet. Dus kan je nagaan hoe snel zo’n kind zich ontwikkeld. Ze was af en toe nog wel bang voor mij. Maar dat is misschien ook wel logisch als er een vreemde man op je af komt lopen die toch zeker vier keer zo groot is als jezelf. … Maar als ik gewoon naast haar ging zitten, dan viel het gelukkig wel mee met de angst.
Op speelgoed niveau heeft Fleur af en toe wat ‘onenigheid’ met de hond van mijn ouders. Shanty wil namelijk ook nog wel eens spelen, en de twee worden dan vaak jaloers op de ander als die een leuk speeltje te pakken heeft. Dat is op zich wel grappig om te zien. Fleur zat op een gegeven ogenblik op de bank met een blokje te spelen. De hond ging kijken wat ze zoal in haar handen vasthield, maar daar was de jonge dame niet van gediend. Een wel gemikte trap volgde, zodat de hond het hazenpad koos. Gelukkig werd ze niet kwaad, want dat zou de situatie natuurlijk alleen maar escaleren.
In de vond hebben we lekker samen met zijn alle gegeten. Fleur was toen even een tukkie aan het doen, maar mocht bij het uitdelen van de toetjes weer aanschuiven. Vooral de vla met slagroom vind ze erg lekker. Eerst keek ze nog even de kat uit de boom, maar dat was voor korte duur. Daarna ging het schaaltje schoon leeg.
Mazzel
Naast dat wij er waren, waren mijn zus, haar vriend Martin en natuurlijk Fleur er ook. Fleur kan al aardig lopen kan ik je vertellen. Een paar weken geleden, toen ik toevallig voor een klant in de achterhoek was, kon ze dat nog niet. Dus kan je nagaan hoe snel zo’n kind zich ontwikkeld. Ze was af en toe nog wel bang voor mij. Maar dat is misschien ook wel logisch als er een vreemde man op je af komt lopen die toch zeker vier keer zo groot is als jezelf. … Maar als ik gewoon naast haar ging zitten, dan viel het gelukkig wel mee met de angst.
Op speelgoed niveau heeft Fleur af en toe wat ‘onenigheid’ met de hond van mijn ouders. Shanty wil namelijk ook nog wel eens spelen, en de twee worden dan vaak jaloers op de ander als die een leuk speeltje te pakken heeft. Dat is op zich wel grappig om te zien. Fleur zat op een gegeven ogenblik op de bank met een blokje te spelen. De hond ging kijken wat ze zoal in haar handen vasthield, maar daar was de jonge dame niet van gediend. Een wel gemikte trap volgde, zodat de hond het hazenpad koos. Gelukkig werd ze niet kwaad, want dat zou de situatie natuurlijk alleen maar escaleren.
In de vond hebben we lekker samen met zijn alle gegeten. Fleur was toen even een tukkie aan het doen, maar mocht bij het uitdelen van de toetjes weer aanschuiven. Vooral de vla met slagroom vind ze erg lekker. Eerst keek ze nog even de kat uit de boom, maar dat was voor korte duur. Daarna ging het schaaltje schoon leeg.
Mazzel
22 oktober 2009
18 oktober 2035
Rachel en haar moeder hebben op hun weblog een leuk verhaal geschreven over hoe hun denken hoe het leven er op 18 oktober 2035 ongeveer uitziet. Toen ik die twee verhalen zo las, vond ik dat ik natuurlijk niet achter kon blijven. Vandaar dat ik dit in deze blog ook ga doen. Als je geïnteresseerd bent in de verhalen van de dames, dan moet je even bij de (vernieuwde) links krijgen aan de rechterkant van deze pagina (beetje onderin).
18 oktober 2035.
De automatische schuifdeuren van de holomatrix kamer gaan achter mij vanzelf dicht terwijl ik verder naar binnen wandel. Ondanks dat Rachel en ik de hypermoderne kamer nu al twee jaar hebben, ben ik nog altijd een beetje zenuwachtig als ik daar in sta. De zwarte muren met de lichtgevende horizontale en verticale lijnen lijken wel altijd futuristisch te blijven . Maar de zenuwen kunnen natuurlijk ook een andere oorzaak hebben. Ik sta op het punt om weer een holoprogramma op te opstarten. Vanuit het niets ontstaat er dan binnen een seconde, een drie dimensionale wereld die zodanig echt lijkt, dat je hersens vermoeden dat je spontaan gek bent geworden. De overgang van de zwarte kamer, naar een fictieve wereld gaat voor ons oudere mensen vaak veels te snel. De jongeren onder ons, die opgroeien met holomatrix kamers, zijn dat natuurlijk van kinds af aan al gewent.
Ik verman mezelf en zeg met een veels te luide stem : “Computer… Activeer holoprogramma rode streep 1”…. Voordat ik met mijn ogen kan knipperen, sta ik ineens voor een grote houten deur die je nog met zo’n ijzeren klink moet open maken. Je weet wel.. je moet die dan omlaag duwen en dan kan je de deur handmatig open maken. Ik herinner mezelf dat ik het holo programma de volgende keer op een andere manier moet opslaan, want die fictieve houten deur verscheen op zo’n 40 centimeter voor mijn neus. “Op die manier wen je er nooit aan”, bedenk ik mezelf nog. Ik doe de klink omlaag en loop het oude gebouw naar binnen.
Terwijl ik verder naar binnen wandel, hoor ik airconditioner volop draaien. “Oog voor detail”, bedenk ik mezelf. Ik ben maarliefs vijf maanden met dit holoprogramma bezig geweest, voordat ik vond dat het gebouw genoeg op het in 1986 gesloopte origineel leek (zie weblog : De rode streep). Binnen een minuut sta ik voor het 15 meter lange zwembad, en ik ga op de rand van het bad zitten. De zon schijnt door de kleine vierkante raampjes naar binnen en ik begin langzaamaan aan oude tijden te denken. Ik zie mezelf als 12 jarig jochie op de rand van het bad staan terwijl ik een poging doe om maarliefs 50 meter onderwater te zwemmen. Aangezien het holo programma zo echt lijkt, komt de emotie van destijds gewoon bovenborrelen.
Ik bedenk me ineens dat ik in de middag nog een vergadering heb. “Computer”, zeg ik weer met een veels te luide stem. “Activeer mijn agenda”. Op zo’n 45 centimeter voor mijn neus, verschijnt er een flexscreen die roerloos in de lucht blijft hangen. Ondanks dat ik duidelijk kan lezen wat er op het scherm staat, begint de computer voor te lezen wat ik die middag zoal moet doen. “Je hebt een afspraak met een nieuwe supermarkt keten….. Ze willen namelijk een koppeling maken tussen hun holomatrix kamer en die van hun klanten”. “Ja inderdaad”, bedenk ik mezelf. Sinds de nieuwe 1024 tarrabit internet verbinding er is, is het in theorie mogelijk om meerdere holomatrix kamers met elkaar te koppelen. Zodoende hoeven mensen de deur helemaal niet meer uit om hun bootschappen te doen. Probleem is wel, hoe komen die boodschappen dan ook daadwerkelijk bij je thuis? Bovendien hebben mensen daar toch androids voor. Het complete nut is mij dus nog niet helemaal duidelijk, maar de klant heeft gezegd hier alleen maar over te willen brainstormen.
Ineens verdwijnt de muur rechts van mij. Rachel komt namelijk de holomatrix kamer binnen wandelen. Ze kijkt om zich heen en zegt:”Heb je het programma eindelijk af, en dan neem je niet eens een duik” …..”Ach..”,zeg ik..”Ik was alleen even oude herinneringen aan het ophalen.”. “Je moeder is over 6 dagen jarig”, zegt Rachel. “Ik heb nog een leuk holo programma op het internet gevonden om dat te vieren…… Computer… activeer holo programma grote knip”. Het lukte mij nog net om de grote rode streep van het zwembad te zien, voordat het complete gebouw in een enorm strand veranderde. “Herken je het nog?”, vraagt Rachel…. En inderdaad, ik herkende het nog. Het is de Grote Knip op de Nederlandse Antillen. Daar waren Rachel en ik in 2006 op vakantie geweest. We hebben er jaren lang een grote foto van gehad, die op onze muur hing. Nu niet meer trouwens, omdat de jongste wel heel erg fanatiek was met het hooghouden van een voetbal. “Als we hier wat tafels neerzetten, kan de gehele familie genieten. Ik laat Truus (onze android) wel even naar de Albert-Deen gaan om de boodschappen te halen.”. Op het zelfde moment horen we Truus trouwens over de intercom. “Meneer en mevrouw Muis. Het middag eten is klaar…”…..”We komen er aan”, zegt Rachel, en we lopen samen het strand af door de automatische schuifdeuren van de holomatrix kamer. Toen we er doorheen waren , verdween het strand, en kon je alleen nog de zwarte muren zien.
Mazzel
18 oktober 2035.
De automatische schuifdeuren van de holomatrix kamer gaan achter mij vanzelf dicht terwijl ik verder naar binnen wandel. Ondanks dat Rachel en ik de hypermoderne kamer nu al twee jaar hebben, ben ik nog altijd een beetje zenuwachtig als ik daar in sta. De zwarte muren met de lichtgevende horizontale en verticale lijnen lijken wel altijd futuristisch te blijven . Maar de zenuwen kunnen natuurlijk ook een andere oorzaak hebben. Ik sta op het punt om weer een holoprogramma op te opstarten. Vanuit het niets ontstaat er dan binnen een seconde, een drie dimensionale wereld die zodanig echt lijkt, dat je hersens vermoeden dat je spontaan gek bent geworden. De overgang van de zwarte kamer, naar een fictieve wereld gaat voor ons oudere mensen vaak veels te snel. De jongeren onder ons, die opgroeien met holomatrix kamers, zijn dat natuurlijk van kinds af aan al gewent.
Ik verman mezelf en zeg met een veels te luide stem : “Computer… Activeer holoprogramma rode streep 1”…. Voordat ik met mijn ogen kan knipperen, sta ik ineens voor een grote houten deur die je nog met zo’n ijzeren klink moet open maken. Je weet wel.. je moet die dan omlaag duwen en dan kan je de deur handmatig open maken. Ik herinner mezelf dat ik het holo programma de volgende keer op een andere manier moet opslaan, want die fictieve houten deur verscheen op zo’n 40 centimeter voor mijn neus. “Op die manier wen je er nooit aan”, bedenk ik mezelf nog. Ik doe de klink omlaag en loop het oude gebouw naar binnen.
Terwijl ik verder naar binnen wandel, hoor ik airconditioner volop draaien. “Oog voor detail”, bedenk ik mezelf. Ik ben maarliefs vijf maanden met dit holoprogramma bezig geweest, voordat ik vond dat het gebouw genoeg op het in 1986 gesloopte origineel leek (zie weblog : De rode streep). Binnen een minuut sta ik voor het 15 meter lange zwembad, en ik ga op de rand van het bad zitten. De zon schijnt door de kleine vierkante raampjes naar binnen en ik begin langzaamaan aan oude tijden te denken. Ik zie mezelf als 12 jarig jochie op de rand van het bad staan terwijl ik een poging doe om maarliefs 50 meter onderwater te zwemmen. Aangezien het holo programma zo echt lijkt, komt de emotie van destijds gewoon bovenborrelen.
Ik bedenk me ineens dat ik in de middag nog een vergadering heb. “Computer”, zeg ik weer met een veels te luide stem. “Activeer mijn agenda”. Op zo’n 45 centimeter voor mijn neus, verschijnt er een flexscreen die roerloos in de lucht blijft hangen. Ondanks dat ik duidelijk kan lezen wat er op het scherm staat, begint de computer voor te lezen wat ik die middag zoal moet doen. “Je hebt een afspraak met een nieuwe supermarkt keten….. Ze willen namelijk een koppeling maken tussen hun holomatrix kamer en die van hun klanten”. “Ja inderdaad”, bedenk ik mezelf. Sinds de nieuwe 1024 tarrabit internet verbinding er is, is het in theorie mogelijk om meerdere holomatrix kamers met elkaar te koppelen. Zodoende hoeven mensen de deur helemaal niet meer uit om hun bootschappen te doen. Probleem is wel, hoe komen die boodschappen dan ook daadwerkelijk bij je thuis? Bovendien hebben mensen daar toch androids voor. Het complete nut is mij dus nog niet helemaal duidelijk, maar de klant heeft gezegd hier alleen maar over te willen brainstormen.
Ineens verdwijnt de muur rechts van mij. Rachel komt namelijk de holomatrix kamer binnen wandelen. Ze kijkt om zich heen en zegt:”Heb je het programma eindelijk af, en dan neem je niet eens een duik” …..”Ach..”,zeg ik..”Ik was alleen even oude herinneringen aan het ophalen.”. “Je moeder is over 6 dagen jarig”, zegt Rachel. “Ik heb nog een leuk holo programma op het internet gevonden om dat te vieren…… Computer… activeer holo programma grote knip”. Het lukte mij nog net om de grote rode streep van het zwembad te zien, voordat het complete gebouw in een enorm strand veranderde. “Herken je het nog?”, vraagt Rachel…. En inderdaad, ik herkende het nog. Het is de Grote Knip op de Nederlandse Antillen. Daar waren Rachel en ik in 2006 op vakantie geweest. We hebben er jaren lang een grote foto van gehad, die op onze muur hing. Nu niet meer trouwens, omdat de jongste wel heel erg fanatiek was met het hooghouden van een voetbal. “Als we hier wat tafels neerzetten, kan de gehele familie genieten. Ik laat Truus (onze android) wel even naar de Albert-Deen gaan om de boodschappen te halen.”. Op het zelfde moment horen we Truus trouwens over de intercom. “Meneer en mevrouw Muis. Het middag eten is klaar…”…..”We komen er aan”, zegt Rachel, en we lopen samen het strand af door de automatische schuifdeuren van de holomatrix kamer. Toen we er doorheen waren , verdween het strand, en kon je alleen nog de zwarte muren zien.
Mazzel
17 oktober 2009
Tijdens de weekend dienst
Mijn collega Jeroen, die normaal gesproken nooit weekend diensten draait, was in mijn vakantie zo aardig geweest om mijn weekend dienst over te nemen. Normaal gesproken moet ik dan met andere collega’s onderhandelen of er eventueel geruild kan worden, maar dat hoefde dit keer dus niet. Hij nam, helemaal vrijwillig, de baby laptop (klein Acer laptopje die ik die naam heb gegeven) mee naar huis, en belde keurig elk half uur in om te kijken of er nog mensen in nood waren…..Vandaag is het weer mijn beurt om het fort te verdedigen. Ik las ergens in de mail dat de vpn verbinding met onze Belgische server veranderd was. Het leek me gister daarom een goed idee om te controleren of de baby laptop nog wel verbinding met de Antwerpse server kon maken….. Eh…. Nee dus… Gevolg was dat onze automatiseerder ruim anderhalf uur op het machientje was ingelogd maar dat mocht helaas niet baten. Er zat dus voor mij geen andere optie op, om dus toch zelf op de helpdesk aanwezig te zijn, in plaats vanuit thuis te werken.
Dat is in principe tegen de afspraak die we na de hersenbloeding van onze collega, gemaakt hebben. Maar er was simpel weg geen andere optie te bedenken. Hopelijk kan onze automatiseerings mannetje het probleem volgende week herstellen, zodat mijn collega die volgende week dienst heeft, de laptop weer gewoon mee naar huis nemen. Ik moest dus vandaag extra vroeg mijn bedje uit, om zodoende op tijd in Purmerend te zijn. Het gebouw lijkt er in het weekend wel heel anders uit te zien. Ik schrok van mezelf dat ik dat nu al niet meer gewend ben. De radio staat op de achtergrond te draaien en ik zit maar een beetje wat achterstallige programmeer werk te doen. Af en toe gaat er een lijntje, en soms komt er een automatische storing binnen, zodat ik mijn hoofd taak van deze zaterdag moet uitvoeren. Gelukkig is het niet zo heel erg druk, maar als er dan ook wat aan de hand is, moet er meteen gereageerd worden. De meeste klanten willen natuurlijk hun probleem zo snel mogelijk op gelost hebben.
Maar als de rust is wedergekeerd, kruip ik weer terug achter mijn toetsenbord. Ik ben op dit moment een koppeling aan het schrijven tussen ons Windigi pakket en het software pakket van KING automatisering. Een klant heeft daar om gevraagd, en die is natuurlijk altijd KING … eh koning. Het maken van koppelingen tussen verschillende pakketen is leuk werk, maar er komt wel veel bij kijken. Ik zeg altijd maar tegen klanten dat er erg veel puntjes op de i moeten worden gezet. Je moet je namelijk strikt aan het protocol houden waarvan ik meestal wel een omschrijving heb, maar die hoeft natuurlijk niet voor 100 procent te kloppen. Laatst nog heb ik een koppeling gemaakt met het programma van Twinfield. Ik had ook daarvoor voorbeelden en een complete omschrijving via de mail ontvangen, maar daar klopte (zachtjes gezegd) geen hout van. Gevolg is dat ik elke keer een nieuwe versie van de koppeling naar de klant opstuur en dan krijg ik de week erna weer een mailtje dat er ergens een komma verkeerd staat. Of dat een bepaalde notatie in hoofdletters moet. Het blind programmeren is op zich erg vervelend om te doen, maar ik leer er wel veel van. Ik moet namelijk elke keer weer zo goed mogelijk improviseren om de volgende aanpassing in de koppeling op realiseren.
Het improviseren en het daardoor oplossen van problemen bij klanten, is misschien wel het leukste wat er is (even los gezien van het vorige Twinfield voorbeeld van zojuist). Laatst nog was ik bij een klant in het zuiden van het land die een nieuw pakket van ons had gekocht. Ik had natuurlijk het gehele programma uitgelegd, en stond op het punt om weer naar huis te gaan, toen het de klant opviel dat alle prijzen in de kassa’s niet klopten. Wat bleek nou, de klant had keurig twee lijsten met artikelen naar onze ‘type geiten’ (sorry voor het taalgebruik) gestuurd, maar die hadden deze keurig door elkaar heen gehaald. Gevolg was dat de verkeerde prijzen in de verkeerde machines stond (en ook fout in de computer zelf). Maar de winkels gingen wel de dag er na open. Kortom, geen tijd om de dames in Antwerpen weer aan het werk te zetten. ‘WAT NU?’, klonk een wat beverige stem van de aardige meneer die me al vol gepropt had met gevulde koeken en broodjes met worst (het was namelijk een warme bakker). Gelukkig had hij de twee artikel lijsten met de juiste prijzen nog wel in Excel staan. Dus heb ik een programma-tje geschreven die het probleem voor deze klant automatisch oploste. Ik moest dus snel reageren en iets bedenken om dit probleem op te kunnen lossen. Het gevoel wat ik dan heb als mijn bedachte oplossing dan ook daadwerkelijk werkt, is onbeschrijfelijk.
Maar ik ga maar weer eens afsluiten. De KING wacht weer op me… En ik bedoel dan natuurlijk niet diegene die in de jaren 50/60 zo populair was.
Mazzel…
Dat is in principe tegen de afspraak die we na de hersenbloeding van onze collega, gemaakt hebben. Maar er was simpel weg geen andere optie te bedenken. Hopelijk kan onze automatiseerings mannetje het probleem volgende week herstellen, zodat mijn collega die volgende week dienst heeft, de laptop weer gewoon mee naar huis nemen. Ik moest dus vandaag extra vroeg mijn bedje uit, om zodoende op tijd in Purmerend te zijn. Het gebouw lijkt er in het weekend wel heel anders uit te zien. Ik schrok van mezelf dat ik dat nu al niet meer gewend ben. De radio staat op de achtergrond te draaien en ik zit maar een beetje wat achterstallige programmeer werk te doen. Af en toe gaat er een lijntje, en soms komt er een automatische storing binnen, zodat ik mijn hoofd taak van deze zaterdag moet uitvoeren. Gelukkig is het niet zo heel erg druk, maar als er dan ook wat aan de hand is, moet er meteen gereageerd worden. De meeste klanten willen natuurlijk hun probleem zo snel mogelijk op gelost hebben.
Maar als de rust is wedergekeerd, kruip ik weer terug achter mijn toetsenbord. Ik ben op dit moment een koppeling aan het schrijven tussen ons Windigi pakket en het software pakket van KING automatisering. Een klant heeft daar om gevraagd, en die is natuurlijk altijd KING … eh koning. Het maken van koppelingen tussen verschillende pakketen is leuk werk, maar er komt wel veel bij kijken. Ik zeg altijd maar tegen klanten dat er erg veel puntjes op de i moeten worden gezet. Je moet je namelijk strikt aan het protocol houden waarvan ik meestal wel een omschrijving heb, maar die hoeft natuurlijk niet voor 100 procent te kloppen. Laatst nog heb ik een koppeling gemaakt met het programma van Twinfield. Ik had ook daarvoor voorbeelden en een complete omschrijving via de mail ontvangen, maar daar klopte (zachtjes gezegd) geen hout van. Gevolg is dat ik elke keer een nieuwe versie van de koppeling naar de klant opstuur en dan krijg ik de week erna weer een mailtje dat er ergens een komma verkeerd staat. Of dat een bepaalde notatie in hoofdletters moet. Het blind programmeren is op zich erg vervelend om te doen, maar ik leer er wel veel van. Ik moet namelijk elke keer weer zo goed mogelijk improviseren om de volgende aanpassing in de koppeling op realiseren.
Het improviseren en het daardoor oplossen van problemen bij klanten, is misschien wel het leukste wat er is (even los gezien van het vorige Twinfield voorbeeld van zojuist). Laatst nog was ik bij een klant in het zuiden van het land die een nieuw pakket van ons had gekocht. Ik had natuurlijk het gehele programma uitgelegd, en stond op het punt om weer naar huis te gaan, toen het de klant opviel dat alle prijzen in de kassa’s niet klopten. Wat bleek nou, de klant had keurig twee lijsten met artikelen naar onze ‘type geiten’ (sorry voor het taalgebruik) gestuurd, maar die hadden deze keurig door elkaar heen gehaald. Gevolg was dat de verkeerde prijzen in de verkeerde machines stond (en ook fout in de computer zelf). Maar de winkels gingen wel de dag er na open. Kortom, geen tijd om de dames in Antwerpen weer aan het werk te zetten. ‘WAT NU?’, klonk een wat beverige stem van de aardige meneer die me al vol gepropt had met gevulde koeken en broodjes met worst (het was namelijk een warme bakker). Gelukkig had hij de twee artikel lijsten met de juiste prijzen nog wel in Excel staan. Dus heb ik een programma-tje geschreven die het probleem voor deze klant automatisch oploste. Ik moest dus snel reageren en iets bedenken om dit probleem op te kunnen lossen. Het gevoel wat ik dan heb als mijn bedachte oplossing dan ook daadwerkelijk werkt, is onbeschrijfelijk.
Maar ik ga maar weer eens afsluiten. De KING wacht weer op me… En ik bedoel dan natuurlijk niet diegene die in de jaren 50/60 zo populair was.
Mazzel…
8 oktober 2009
ATV
In het begin van dit jaar kregen de Jeroenen van de helpdesk een speach van hun chef te horen. Daarin kwam naar voren dat hij het niet meer pikte dat wij al jaren lang onze ATV dagen maar niet opmaakten. ‘Jullie moeten meer om jullie zelf denken, en wat minder aan de helpdesk’. Nou, tegen zo’n opmerking konden we natuurlijk niet op. Dus namen we even een paar minuten de tijd om alle twaalf atv dagen in dit jaar in te plannen. Toen ik naar zijn kantoor ging om hem het goede nieuws te vertellen zei hij :’Mijn mond valt spontaan open. Ik dacht dat ik deze dag nooit zou meemaken’.
Afgelopen woensdag was dus weer zo’n ATV dag. Dat gaf mij (naast uitslapen) mooi even de tijd om naar de fysiotherapeut te gaan. De dokter had me die vrijdag (zie vorige weblog), naar hem doorverwezen. De therapeut heeft natuurlijk even flink zitten kneden, en heeft me tips gegeven hoe ik mijn arm zelf ook kan behandelen. Hopelijk kunnen we samen mijn arm problemen oplossen, want daar begin ik ondertussen schijtziek van te worden. Zolang ik er namelijk last van houd, durf ik niet meer voluit te gaan zwemmen. Dit komt dus omdat mijn gevoel mijn verteld dat ik de spierpijn van het waterskien niet goed heb laten herstellen, zodat ik nu volop met dit probleem zit. Omdat het ook zo lang duurt, straalde ik waarschijnlijk veel onzekerheid uit. De therapeut vertelde me namelijk diverse keren dat het wel weer goed zal komen.
Na het kneden gingen Rachel en ik naar haar moeder. Die vierde namelijk haar verjaardag. De kleintjes Tijn, Tom en Pien waren er ook. Dus was het weer een ‘drukke’ middag. Maar dat is helemaal niet erg natuurlijk. Dat maakt het alleen maar meer gezellig. En bovendien vind ik het nog steeds gaaf om te zien wat er zoal in het hoofd van die kleintjes om gaat. Zo was Tom bijvoorbeeld aan het uitleggen wat hij allemaal in een kleurenboekje zag. Er ontstond zodoende een complete verzonnen wereld. Het werd met de zin steeds interessanter om naar te luisteren.
Toen we weer thuis kwamen hebben we nog een SF film over een Mammoet gezien. Het was wel een B film, en af en toe was het vreselijk slap, maar ik heb me wel vermaakt. Al met al een leuke ATV dag.. Daarvan moet ik er meer hebben…
Mazzel.
Afgelopen woensdag was dus weer zo’n ATV dag. Dat gaf mij (naast uitslapen) mooi even de tijd om naar de fysiotherapeut te gaan. De dokter had me die vrijdag (zie vorige weblog), naar hem doorverwezen. De therapeut heeft natuurlijk even flink zitten kneden, en heeft me tips gegeven hoe ik mijn arm zelf ook kan behandelen. Hopelijk kunnen we samen mijn arm problemen oplossen, want daar begin ik ondertussen schijtziek van te worden. Zolang ik er namelijk last van houd, durf ik niet meer voluit te gaan zwemmen. Dit komt dus omdat mijn gevoel mijn verteld dat ik de spierpijn van het waterskien niet goed heb laten herstellen, zodat ik nu volop met dit probleem zit. Omdat het ook zo lang duurt, straalde ik waarschijnlijk veel onzekerheid uit. De therapeut vertelde me namelijk diverse keren dat het wel weer goed zal komen.
Na het kneden gingen Rachel en ik naar haar moeder. Die vierde namelijk haar verjaardag. De kleintjes Tijn, Tom en Pien waren er ook. Dus was het weer een ‘drukke’ middag. Maar dat is helemaal niet erg natuurlijk. Dat maakt het alleen maar meer gezellig. En bovendien vind ik het nog steeds gaaf om te zien wat er zoal in het hoofd van die kleintjes om gaat. Zo was Tom bijvoorbeeld aan het uitleggen wat hij allemaal in een kleurenboekje zag. Er ontstond zodoende een complete verzonnen wereld. Het werd met de zin steeds interessanter om naar te luisteren.
Toen we weer thuis kwamen hebben we nog een SF film over een Mammoet gezien. Het was wel een B film, en af en toe was het vreselijk slap, maar ik heb me wel vermaakt. Al met al een leuke ATV dag.. Daarvan moet ik er meer hebben…
Mazzel.
30 september 2009
Auw
Ik vond tijdens het vrijgezellenfeest van Jordy het waterskien het leukste om te doen. Maar ondanks dat ik me die dag perfect vermaakt heb, word ik er elke dag nog op een negatieve manier aan herinnerd.
Na zo’n sportieve dag is het natuurlijk logisch dat je daar spierpijn aan over houd. De pijn in mijn arm duurde het langste, maar na een paar dagen leek ook dat langzaam weg te gaan. Een maal op Lanzarote aankomen, was ik er van overtuigd dat alle lichamelijke problemen voorbij waren. Dit betekende dat ik uiteraard het grootste zwembad van het vier sterrenhotel vaak even bezocht. Tijdens mijn traditie, het zwembad in zijn geheel onderwater zwemmen, onderschatte ik die afstand wel. Pas in de vierde poging lukte het mij om de overkant te halen. In zo’n groot zwembad kon ik me natuurlijk prima vermaken. Ook zwom ik diverse baantjes op volle snelheid om mijn huidige vorm te behouden.
Maar op een avond kreeg ik het idee dat mijn arm juist weer meer zeer begon te doen. Heel soms voelde ik hem nog wel, maar dat werd aanvankelijk dus steeds zeldzamer. Na een aantal dagen te hebben gezwommen, leek het juist weer meer te gaan worden. Ik dacht aanvankelijk dat ik het me in beelde, maar de dag erna werd in het zwembad duidelijk dat dit niet het geval was. Ik had dus echt last van mijn arm, en dat is, nu een maand na het vrijgezellen feest, nog steeds het geval.
Eenmaal terug op Nederlandse bodem, heb ik meteen een afspraak gemaakt met de huisarts. Ik gaf aan dat de spierpijn maar niet over wilde gaan. De huisarts, die ook in het homeopathie wereldje zit, gaf me een zalfje en wat pillen. Mocht het binnen twee weken nog niet over zijn, moest ik weer een afspraak maken. Nou, in die twee weken is de pijn niet weg gegaan. Zelfs niet minder geworden. Ik heb voor vrijdag dus weer een afspraak gemaakt en hoop dat we dan de oorzaak van de pijn kunnen vaststellen. En het belangrijkste natuurlijk : Dat de dokter er een oplossing voor kan vinden… Kortom…Duim vrijdag voor me….
Mazzel
Na zo’n sportieve dag is het natuurlijk logisch dat je daar spierpijn aan over houd. De pijn in mijn arm duurde het langste, maar na een paar dagen leek ook dat langzaam weg te gaan. Een maal op Lanzarote aankomen, was ik er van overtuigd dat alle lichamelijke problemen voorbij waren. Dit betekende dat ik uiteraard het grootste zwembad van het vier sterrenhotel vaak even bezocht. Tijdens mijn traditie, het zwembad in zijn geheel onderwater zwemmen, onderschatte ik die afstand wel. Pas in de vierde poging lukte het mij om de overkant te halen. In zo’n groot zwembad kon ik me natuurlijk prima vermaken. Ook zwom ik diverse baantjes op volle snelheid om mijn huidige vorm te behouden.
Maar op een avond kreeg ik het idee dat mijn arm juist weer meer zeer begon te doen. Heel soms voelde ik hem nog wel, maar dat werd aanvankelijk dus steeds zeldzamer. Na een aantal dagen te hebben gezwommen, leek het juist weer meer te gaan worden. Ik dacht aanvankelijk dat ik het me in beelde, maar de dag erna werd in het zwembad duidelijk dat dit niet het geval was. Ik had dus echt last van mijn arm, en dat is, nu een maand na het vrijgezellen feest, nog steeds het geval.
Eenmaal terug op Nederlandse bodem, heb ik meteen een afspraak gemaakt met de huisarts. Ik gaf aan dat de spierpijn maar niet over wilde gaan. De huisarts, die ook in het homeopathie wereldje zit, gaf me een zalfje en wat pillen. Mocht het binnen twee weken nog niet over zijn, moest ik weer een afspraak maken. Nou, in die twee weken is de pijn niet weg gegaan. Zelfs niet minder geworden. Ik heb voor vrijdag dus weer een afspraak gemaakt en hoop dat we dan de oorzaak van de pijn kunnen vaststellen. En het belangrijkste natuurlijk : Dat de dokter er een oplossing voor kan vinden… Kortom…Duim vrijdag voor me….
Mazzel
27 september 2009
Op cadeau jacht
Omdat ik bijna nooit weet wat ik voor mijn verjaardag moet vragen, vraag ik in het algemeen altijd geld of cadeau bonnen. Op die manier kan ik dan rustig nadenken wat ik nu daadwerkelijk wil hebben. Eens in de zoveel tijd, als Rachel en ik de stad in gaan, nemen we een voorraad bonnen mee en gaan dan op jacht naar een leuk cadeau.
Afgelopen zaterdag was het weer zover. We wilde er wel even uit, en besloten daarom te gaan winkelen in de stad. Eenmaal daar aangekomen gingen we diverse winkeltjes in om te kijken of er iets leuks te vinden was. Dat leek makkelijker gezegd dan gedaan. We hadden onder andere nog een Blokkerbon tot onze beschikking, maar we vonden niet echt iets unieks om aan te schaffen. Ja, een SD kaartje voor mijn foto toestel of zoiets, maar die heb ik natuurlijk al…. Ook bij de Free record shop kwamen we er niet helemaal uit.. Ik zou nog een playstation 2 spel kunnen kopen. Dit omdat ik dit ding bijna helemaal nooit gebruik. Maar ook daar vond ik niet iets waarbij ik meteen een ‘feeling’ kreeg.
Tijdens onze speurtocht besloten we ook om de Expo even binnen te gaan. Dat is een leuk (maar wel duur) cadeau winkeltje waar je veel unieke spulletjes kan kopen. Ik stond een hele tijd naar een lava lamp te kijken. Dit in de hoop dat mijn cadeau feeling meester van mijn werd. Maar hoelang ik ook zat te kijken, dit gebeurde dus eigenlijk niet. Rachel en ik wilde bijna de winkel uitwandelen, toen mijn oog op een mini pooltafel viel. HEBBES. Het gevoel was dan uiteindelijk daar.
Op Lanzarote hebben Rachel en ik diverse potjes pool in het hotel gespeeld. Ondanks dat het een all inclusief hotel was, moest je trouwens daarvoor wel betalen, maar oke. We wilden ook wel eens een spelletje spelen natuurlijk. Met zo’n mini pooltafel voor in huis, kunnen we dat dus altijd doen wanneer we dit maar willen. Kortom, de keuze was helemaal niet moeilijk. Ook Rachel kreeg het ‘juiste en unieke cadeau feeling’ en zodoende liepen we dus met de pooltafel de winkel weer uit.
Mazzel
Afgelopen zaterdag was het weer zover. We wilde er wel even uit, en besloten daarom te gaan winkelen in de stad. Eenmaal daar aangekomen gingen we diverse winkeltjes in om te kijken of er iets leuks te vinden was. Dat leek makkelijker gezegd dan gedaan. We hadden onder andere nog een Blokkerbon tot onze beschikking, maar we vonden niet echt iets unieks om aan te schaffen. Ja, een SD kaartje voor mijn foto toestel of zoiets, maar die heb ik natuurlijk al…. Ook bij de Free record shop kwamen we er niet helemaal uit.. Ik zou nog een playstation 2 spel kunnen kopen. Dit omdat ik dit ding bijna helemaal nooit gebruik. Maar ook daar vond ik niet iets waarbij ik meteen een ‘feeling’ kreeg.
Tijdens onze speurtocht besloten we ook om de Expo even binnen te gaan. Dat is een leuk (maar wel duur) cadeau winkeltje waar je veel unieke spulletjes kan kopen. Ik stond een hele tijd naar een lava lamp te kijken. Dit in de hoop dat mijn cadeau feeling meester van mijn werd. Maar hoelang ik ook zat te kijken, dit gebeurde dus eigenlijk niet. Rachel en ik wilde bijna de winkel uitwandelen, toen mijn oog op een mini pooltafel viel. HEBBES. Het gevoel was dan uiteindelijk daar.
Op Lanzarote hebben Rachel en ik diverse potjes pool in het hotel gespeeld. Ondanks dat het een all inclusief hotel was, moest je trouwens daarvoor wel betalen, maar oke. We wilden ook wel eens een spelletje spelen natuurlijk. Met zo’n mini pooltafel voor in huis, kunnen we dat dus altijd doen wanneer we dit maar willen. Kortom, de keuze was helemaal niet moeilijk. Ook Rachel kreeg het ‘juiste en unieke cadeau feeling’ en zodoende liepen we dus met de pooltafel de winkel weer uit.
Mazzel
22 september 2009
De Beagle
Biologie was, toen ik nog op school zat, niet een van mijn favoriete vakken. Niet dat ik er een hekel aan had of zo, maar ik had meer het gevoel dat het er gewoon bij hoorde. Aan de leraren heeft het in ieder geval nooit gelegen. Die wisten er altijd wel een positieve draai aan te geven. De laatste biologie leraar die ik ooit heb gehad, was ronduit gek te noemen. Bovendien was het een van de weinige leraren die waarschijnlijk oversekster was dan al die tieners die bij hem in de klas zaten. Op de opmerking van leerlingen dat hij veels te oversekst was, antwoordde hij altijd standaard met de volgende zin : ‘Ik ben helemaal niet oversekst…. Jullie zijn ondersekst…’
Maar ik dwaal af. Later kwam ik erachter dat als je biologie met geschiedenis mixt, dat je dan een prachtige combinatie krijgt. Geschiedenis vond ik zo ie zo altijd al erg interessant. Maar blijkbaar niet alleen de menselijke geschiedenis…… Dino’s en prehistorische dieren vinden kinderen natuurlijk altijd wel interessant. Maar hoe die beesten leefden en evolueerden kon ik als kind natuurlijk niet begrijpen. Later, toen we thuis kabel tv kregen, werd Discovery channel een van mijn favoriete tv kanalen. Via de vele programma’s daarop, werd het pas echt duidelijk wat voor belangrijk werk Charles Darwin destijds gedaan heeft ..
Zoals ik dit jaar als eens eerder heb verteld, is 2009 het Darwin jaar. Bij de VPRO hebben ze daarom een prachtige 35 afleveringen lang durende serie over hem gemaakt. Nou, niet alleen specifiek over hem, maar meer over de tocht die hij met het zeilschip de Beagle maakte. Tijdens die reis, heeft hij een van de belangrijkste wetenschappelijke theorieën uitgewerkt, maar dat mag ondertussen wel duidelijk zijn welke dat is geweest.
In het programma vaart het zeilschip de Stad Amsterdam exact de route die de Beagle destijds vaarde. Er zijn niet alleen allerlei wetenschappers aan boord, maar bijvoorbeeld ook artiesten. Zelfs de achter-achter kleindochter van Darwin (die Sarah heet), vaart de hele route mee…Al met al een gaaf programma waar je veel van kunt leren. Een aanrader zou ik zowat zeggen. Voor diegene die dit ook interessante materie vind, raad ik in ieder geval aan om zondag avond op Nederland 2 af te stemmen. Het programma heet : Beagle : in het kielzog van Darwin.
Mazzel
Maar ik dwaal af. Later kwam ik erachter dat als je biologie met geschiedenis mixt, dat je dan een prachtige combinatie krijgt. Geschiedenis vond ik zo ie zo altijd al erg interessant. Maar blijkbaar niet alleen de menselijke geschiedenis…… Dino’s en prehistorische dieren vinden kinderen natuurlijk altijd wel interessant. Maar hoe die beesten leefden en evolueerden kon ik als kind natuurlijk niet begrijpen. Later, toen we thuis kabel tv kregen, werd Discovery channel een van mijn favoriete tv kanalen. Via de vele programma’s daarop, werd het pas echt duidelijk wat voor belangrijk werk Charles Darwin destijds gedaan heeft ..
Zoals ik dit jaar als eens eerder heb verteld, is 2009 het Darwin jaar. Bij de VPRO hebben ze daarom een prachtige 35 afleveringen lang durende serie over hem gemaakt. Nou, niet alleen specifiek over hem, maar meer over de tocht die hij met het zeilschip de Beagle maakte. Tijdens die reis, heeft hij een van de belangrijkste wetenschappelijke theorieën uitgewerkt, maar dat mag ondertussen wel duidelijk zijn welke dat is geweest.
In het programma vaart het zeilschip de Stad Amsterdam exact de route die de Beagle destijds vaarde. Er zijn niet alleen allerlei wetenschappers aan boord, maar bijvoorbeeld ook artiesten. Zelfs de achter-achter kleindochter van Darwin (die Sarah heet), vaart de hele route mee…Al met al een gaaf programma waar je veel van kunt leren. Een aanrader zou ik zowat zeggen. Voor diegene die dit ook interessante materie vind, raad ik in ieder geval aan om zondag avond op Nederland 2 af te stemmen. Het programma heet : Beagle : in het kielzog van Darwin.
Mazzel
17 september 2009
Vakantie 2009 : Canary Trekking
Laatst zag ik een Belgisch vakantie programma waarin de presentator vertelde dat er erg veel mensen in hun all-inclusieve hotels blijven hangen. Op die manier zouden ze helemaal niets van het vakantie land zien waar ze verblijven. Rachel en ik horen in ieder geval niet tot die groep mensen. Ook al huren wij geen auto tijdens onze vakantie (om bv het eiland te verkennen), we gaan altijd wel op een paar excursies die door de touroperator zijn georganiseerd. Eentje daarvan wil ik in verhaal vorm in deze blog omschrijven.
Het verslag van de Canary Trekking excursie.
Het busje stopte bijna bovenop een klein bergje. Het duurde even voordat we daar waren, maar dat kwam omdat we het halve eiland zijn rond gereden om mede wandelaars bij hun hotels op te halen. De groep bestond uit diverse nationaliteiten. Zo liep er onder andere een Belg mee, een Ierse vrouw, een Duits en Spaans paar. Onze Spaanse gids liet ons eerst een vrucht proeven die hij van een boom had afgehaald. Rachel keek eerst even de kat uit de boom, maar nam er zelf ook eentje toen ze zag dat ik hem erg lekker vond (lekker zoet). De wandeling kon toen pas echt gaan beginnen.
Onderaan de berg begon onze gids met zijn eerste verhaaltje. Hij vertelde ons dat we op een eiland stonden…. Zo bijzonder vonden Rachel en ik dat niet, want dat wisten we natuurlijk al. Lanzarote is natuurlijk een eiland, maar dat was niet wat de gids bedoelde. De berg waar we op stonden, was bij diverse vulkaan uitbarstingen (van 1730 t/m 1736) niet overstroomt door lava. De berg was dus destijds feitelijk een eiland in een zee van lava…. Aan de voet van de berg lag nu een uitgestrekt stenen landschap, wat er bovendien erg stekelig uitzag (zie plaatje vorige weblog). Bij een lava zee koelt de bovenste laag het snelste omdat die in kontact staat met de lucht. Zodoende stolt die en drijft die stenen laag over de nog vloerbare lava heen. Als de laag botst, breekt het af en zodoende krijg je dan een laag met stenen waar je dus (als de lava kompleet is afgekoeld) niet overheen kan lopen zonder een paar flinke schrammen op te lopen. Voor de toeristen hadden ze een pad door deze buitenaards lijkende steen veld gemaakt, zodat we naar een van de vulkanen konden lopen. Pas in het midden daarvan, kon je de verwoesting van die zes jaar aan vulkaan uitbarstingen pas echt goed begrijpen. Elf dorpen en een derde van het gehele eiland waren onder de lava terecht gekomen. Wie weet wat er nog allemaal onder die stenen zou kunnen liggen. Maar waarschijnlijk is het meeste daarvan allemaal verbrand.
Aan de voet van een vulkaan hield het stenenveld pas op. Daar kon je wat meer gladdere gestolde lava zien, wat destijds van de berg was afgerold. Het lopen ging vanaf toen weer wat makkelijker, al ging dat natuurlijk wel berg opwaarts… In totaal hebben we twee van die kraters bezichtigd. Zowel erin, als erop. Bij de tweede hebben we op de top nog even geluncht wat natuurlijk ook moest gebeuren. Op de terug weg hebben we ook nog diverse grotjes en gangenstelsels gezien die door de vulkaanuitbarsting in de stenen massa zijn ontstaan. Bubbels met gas heeft dan onder het lava vast gezeten, en toen dat stolde, kreeg je dus gave grot effecten. Ik ben er ook nog in eentje geweest (waarvan het bewezen veilig was natuurlijk).
Al met al een hele gave ervaring. Twee dagen eerder hadden we met de bus al door het vulkanen landschap gereden (wat al erg indrukwekkend was), maar er zelf doorheen wandelen gaf toch nog even een extra dimentie.
Mazzel
Het verslag van de Canary Trekking excursie.
Het busje stopte bijna bovenop een klein bergje. Het duurde even voordat we daar waren, maar dat kwam omdat we het halve eiland zijn rond gereden om mede wandelaars bij hun hotels op te halen. De groep bestond uit diverse nationaliteiten. Zo liep er onder andere een Belg mee, een Ierse vrouw, een Duits en Spaans paar. Onze Spaanse gids liet ons eerst een vrucht proeven die hij van een boom had afgehaald. Rachel keek eerst even de kat uit de boom, maar nam er zelf ook eentje toen ze zag dat ik hem erg lekker vond (lekker zoet). De wandeling kon toen pas echt gaan beginnen.
Onderaan de berg begon onze gids met zijn eerste verhaaltje. Hij vertelde ons dat we op een eiland stonden…. Zo bijzonder vonden Rachel en ik dat niet, want dat wisten we natuurlijk al. Lanzarote is natuurlijk een eiland, maar dat was niet wat de gids bedoelde. De berg waar we op stonden, was bij diverse vulkaan uitbarstingen (van 1730 t/m 1736) niet overstroomt door lava. De berg was dus destijds feitelijk een eiland in een zee van lava…. Aan de voet van de berg lag nu een uitgestrekt stenen landschap, wat er bovendien erg stekelig uitzag (zie plaatje vorige weblog). Bij een lava zee koelt de bovenste laag het snelste omdat die in kontact staat met de lucht. Zodoende stolt die en drijft die stenen laag over de nog vloerbare lava heen. Als de laag botst, breekt het af en zodoende krijg je dan een laag met stenen waar je dus (als de lava kompleet is afgekoeld) niet overheen kan lopen zonder een paar flinke schrammen op te lopen. Voor de toeristen hadden ze een pad door deze buitenaards lijkende steen veld gemaakt, zodat we naar een van de vulkanen konden lopen. Pas in het midden daarvan, kon je de verwoesting van die zes jaar aan vulkaan uitbarstingen pas echt goed begrijpen. Elf dorpen en een derde van het gehele eiland waren onder de lava terecht gekomen. Wie weet wat er nog allemaal onder die stenen zou kunnen liggen. Maar waarschijnlijk is het meeste daarvan allemaal verbrand.
Aan de voet van een vulkaan hield het stenenveld pas op. Daar kon je wat meer gladdere gestolde lava zien, wat destijds van de berg was afgerold. Het lopen ging vanaf toen weer wat makkelijker, al ging dat natuurlijk wel berg opwaarts… In totaal hebben we twee van die kraters bezichtigd. Zowel erin, als erop. Bij de tweede hebben we op de top nog even geluncht wat natuurlijk ook moest gebeuren. Op de terug weg hebben we ook nog diverse grotjes en gangenstelsels gezien die door de vulkaanuitbarsting in de stenen massa zijn ontstaan. Bubbels met gas heeft dan onder het lava vast gezeten, en toen dat stolde, kreeg je dus gave grot effecten. Ik ben er ook nog in eentje geweest (waarvan het bewezen veilig was natuurlijk).
Al met al een hele gave ervaring. Twee dagen eerder hadden we met de bus al door het vulkanen landschap gereden (wat al erg indrukwekkend was), maar er zelf doorheen wandelen gaf toch nog even een extra dimentie.
Mazzel
14 september 2009
Vakantie 2009 : Lanzarote
Rachel en ik hebben iets met vakantie eilanden. Ook dit jaar konden we het niet laten om er eentje uit te kiezen. Via het internet viel ons oog al snel op Lanzarote. Dit is een Kanaries eiland wat aan Spanje toebehoord. Het was voor mij de eerste keer dat ik trouwens op Spaans grondgebied ben geweest.
Lanzarote ligt op ongeveer 150 kilometer voor de zuid Marokkaanse kust. Het is de meest oostelijke eiland van de eilanden groep. Het is een vulkanisch eiland, wat inhoud dat het terrein soms buitenaards overkomt. De hoofdzakelijke zwarte kleur van de omgeving, doet dit inderdaad ook wel lijken.
Lanzarote ligt op ongeveer 150 kilometer voor de zuid Marokkaanse kust. Het is de meest oostelijke eiland van de eilanden groep. Het is een vulkanisch eiland, wat inhoud dat het terrein soms buitenaards overkomt. De hoofdzakelijke zwarte kleur van de omgeving, doet dit inderdaad ook wel lijken.
Het hotel waar wij verbleven, stond aan de zuidkust van het eiland. Het was zodanig groot, zodat we de eerste paar dagen nog wel eens verdwaalden als we er doorheen liepen. Het zuidelijke deel van het eiland is het oudste (ongeveer 20 miljoen jaar), zodoende hadden wij ook gewone ‘gele’ stranden tot onze beschikking, die op loopafstand van het hotel lagen.
Maar ondanks dat we dus altijd naar een eiland op vakantie gaan, zijn we niet echte strandmensen. We hebben dus maar 1 echte strandmiddag gehouden. Via Sunweb (onze tour operator in dit geval) hadden we wel diverse excursies geboekt. Zo hebben we in een heuse onderzeeër gezeten, op een Dromedaris rond gereden en op (en in) vulkanen rondgelopen.
Al met al een hele gave vakantie, waar ik misschien inhoudelijk in een andere blog nog wel eens op terug kom.
Mazzel
Al met al een hele gave vakantie, waar ik misschien inhoudelijk in een andere blog nog wel eens op terug kom.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
