Terwijl ons appartementje steeds meer op een verhuisdozen verzamelplek begint te lijken , heb ik toch nog even de tijd gevonden om een bescheiden weblogje te maken. Straks, als we met zijn drietjes eenmaal zijn gesetteld, zal ik proberen om weer meer aandacht aan deze Blogfiles site te besteden.
Tijdens het leeghalen van de grote bruinen keuken kast, stond de tv nog wel even op College Tour. Rachel en ik vinden dit altijd wel een leuk programma om naar te kijken. Ik hoopte dat ik toch nog wat zou kunnen oppikken van de gast die die avond op de stoel plaats nam. Dit was namelijk niet zomaar een gast, nee, de enige echte Whoopi Goldberg mocht nu door de studenten worden ondervraagd. Whoopi was hier natuurlijk vanwege het sister act gebeuren, maar ik ken haar meer van Star Trek de Next Generation waarin ze de rol van Guinan vertolkte.
Het inpakken zorgde ervoor dat ik lang niet alles kon zien, maar ik zag later op Youtube de onderstaande link die ik absoluut even op deze blogsite wilde delen. Whoopi beweerd namelijk regelmatig dat haar rollen in het algemeen niet vel invloed op mensen zullen hebben. Totdat deze jonge man opstaat en het tegendeel beweerde.
Echt prachtig.
Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=rRmh7aF0BCo
ps : Je moet de link wel weer even knippen en plakken, want de link optie werkt niet meer goed in Blogger. Sorry voor de ongemakken. Je kunt ook op youtube naar "Whoopi college tour" zoeken.
12 maart 2013
13 februari 2013
De koning
Ik had al weer een tijdje niet meer aan de preset editor gewerkt (beter bekend bij ons als DBSpresets) maar ik kan er nu gewoon niet meer om heen. Het programma, wat nu al bij diverse supermarkt ketens draait, is aan een update toe.
Van de SM5500 is een nieuwe schaal software release uitgekomen. De preset layout is verder uitgebreid zodat gebruikers nog meer voorkeuze toetsen op hun schaal kwijt kunnen. Deze layout is overigens niet met plaatjes uitgerust. Dus standaard knoppen waarvan alleen de kleuren combinaties zijn uitgebreid. De oude SM880 schaal kende maar 17 verschillende kleuren knoppen, maar bij dit nieuwe model kan je zelf de kleuren van de toetsen en het lettertype bepalen.
De oude schaal software van de SM5500 had deze optie ook al, maar dit zit beperkt in de DBSpresets ingebakken. Dit kwam vanwege de oude SM880 schaal waar het scherm op gebaseerd is. Op zich hebben we op de helpdesk hier geen klachten over ontvangen, maar zelf knaagde dit toch wel een beetje aan mij. De toetsen zelf zien er in de nieuwe release ook anders uit, zodat je niet echt meer een what you see is what you get idee hebt. Dit idee opgeteld bij de uitgebreide mogelijkheden en de nieuwe kleuren optie, zorgde ervoor dat ik de ontwikkel laptop maar weer eens te voorschijn haalde.
Volgens mijn collega Jeroen is er toch nog een vierde reden waarom ik de update nu aan het maken ben. Ik heb namelijk begrepen dat een software huis die ook met onze schalen koppelen, zelf ook een preset editor hebben geschreven. En volgens mijn informatie ziet die er als twee druppels water uit als de mijne. “Volgens mij wil je even laten zien wie hier de preset koning is”, opperde Jeroen toen hij de eerste schermvoorbeelden zag.. …… “mmm.. geen commentaar”, heb ik geantwoord…
Mazzel
Van de SM5500 is een nieuwe schaal software release uitgekomen. De preset layout is verder uitgebreid zodat gebruikers nog meer voorkeuze toetsen op hun schaal kwijt kunnen. Deze layout is overigens niet met plaatjes uitgerust. Dus standaard knoppen waarvan alleen de kleuren combinaties zijn uitgebreid. De oude SM880 schaal kende maar 17 verschillende kleuren knoppen, maar bij dit nieuwe model kan je zelf de kleuren van de toetsen en het lettertype bepalen.
De oude schaal software van de SM5500 had deze optie ook al, maar dit zit beperkt in de DBSpresets ingebakken. Dit kwam vanwege de oude SM880 schaal waar het scherm op gebaseerd is. Op zich hebben we op de helpdesk hier geen klachten over ontvangen, maar zelf knaagde dit toch wel een beetje aan mij. De toetsen zelf zien er in de nieuwe release ook anders uit, zodat je niet echt meer een what you see is what you get idee hebt. Dit idee opgeteld bij de uitgebreide mogelijkheden en de nieuwe kleuren optie, zorgde ervoor dat ik de ontwikkel laptop maar weer eens te voorschijn haalde.
Volgens mijn collega Jeroen is er toch nog een vierde reden waarom ik de update nu aan het maken ben. Ik heb namelijk begrepen dat een software huis die ook met onze schalen koppelen, zelf ook een preset editor hebben geschreven. En volgens mijn informatie ziet die er als twee druppels water uit als de mijne. “Volgens mij wil je even laten zien wie hier de preset koning is”, opperde Jeroen toen hij de eerste schermvoorbeelden zag.. …… “mmm.. geen commentaar”, heb ik geantwoord…
Mazzel
29 januari 2013
Find it
Ruim tien jaar geleden waren ze niet weg te denken uit de kroegen en snackbars. Ik heb het dan over de Photoplay spel computers die uitgerust waren met een touchscreen scherm. Mijn neef Mark en ik hebben uren lang de Star Trek quiz spel daarop gespeeld waarbij het op een gegeven ogenblik een sport werd om zoveel mogelijk het record te behalen op zoveel mogelijk verschillende spel computers. Dat betekende dus soms kroeg en snackbars hoppen opzoek naar nieuwe spel machines.
Maar de Star Trek quiz was niet het enige spel wat we erop speelde. Ik kan me ook nog de Holland quiz herinneren. Dan stonden we met de hele vrienden groep achter zo’n Photoplay machine onze kennis over Nederland op pijl te houden. Naast de holland quiz had je natuurlijk ook het razend populaire spel Find it (zoek de verschillen). Je kreeg dat twee dezelfde plaatjes te zien met vijf verschillen erin, en als speler kreeg je een bepaalde tijd hiervoor om die te vinden. Hoe verder je in het spel kwam, hoe minder tijd je uiteraard kreeg om de verschillen te zoeken.
Toen Rachel en ik afgelopen december , opzoek waren naar een nieuwe scheur kalender, kwamen we toevallig een find it scheur kalender tegen. Dat leek ons wel wat, want nu konden we elke dag van 2013 lekker samen opzoek gaan naar de verschillen op de plaatjes. En dat de verslaving van destijds nog niet weg geëbd , is in deze eerste maand van dit jaar wel gebleken. We zitten bijna elke dag saampjes op de bank te zoeken naar maarliefs 10 verschillen die op de blaadjes voorkomen. Gelukkig kan je aan de achterkant kijken of je het eventueel goed hebt gedaan.. En, mocht je het echt opgeven, wat je eventueel over het hoofd hebt gezien.
De photoplay machines kom je nu niet al te vaak meer tegen in de snackbars en kroegen. Al moet ik toegeven dat je mij zelf daar ook niet vaak meer kunt zien, dus misschien valt het nog wel mee. Bij de snackbar tegenover ons heb je er nog wel eentje. Daar zouden we eventueel nog een originele spelletje find it kunnen spelen. Voor zolang het duurt natuurlijk, want Rachel en ik hebben ons stulpje natuurlijk verkocht. Maar daarover schrijf ik vast later nog wel eens een Blog.
Mazzel
Maar de Star Trek quiz was niet het enige spel wat we erop speelde. Ik kan me ook nog de Holland quiz herinneren. Dan stonden we met de hele vrienden groep achter zo’n Photoplay machine onze kennis over Nederland op pijl te houden. Naast de holland quiz had je natuurlijk ook het razend populaire spel Find it (zoek de verschillen). Je kreeg dat twee dezelfde plaatjes te zien met vijf verschillen erin, en als speler kreeg je een bepaalde tijd hiervoor om die te vinden. Hoe verder je in het spel kwam, hoe minder tijd je uiteraard kreeg om de verschillen te zoeken.
Toen Rachel en ik afgelopen december , opzoek waren naar een nieuwe scheur kalender, kwamen we toevallig een find it scheur kalender tegen. Dat leek ons wel wat, want nu konden we elke dag van 2013 lekker samen opzoek gaan naar de verschillen op de plaatjes. En dat de verslaving van destijds nog niet weg geëbd , is in deze eerste maand van dit jaar wel gebleken. We zitten bijna elke dag saampjes op de bank te zoeken naar maarliefs 10 verschillen die op de blaadjes voorkomen. Gelukkig kan je aan de achterkant kijken of je het eventueel goed hebt gedaan.. En, mocht je het echt opgeven, wat je eventueel over het hoofd hebt gezien.
De photoplay machines kom je nu niet al te vaak meer tegen in de snackbars en kroegen. Al moet ik toegeven dat je mij zelf daar ook niet vaak meer kunt zien, dus misschien valt het nog wel mee. Bij de snackbar tegenover ons heb je er nog wel eentje. Daar zouden we eventueel nog een originele spelletje find it kunnen spelen. Voor zolang het duurt natuurlijk, want Rachel en ik hebben ons stulpje natuurlijk verkocht. Maar daarover schrijf ik vast later nog wel eens een Blog.
Mazzel
19 januari 2013
Het zandkasteel aan zee
Aanvankelijk vond Nathalie alleen de youtube link van Nijntje dansles interessant om naar te kijken. Ze kon dan helemaal uit haar plaat gaan als die lieve konijntjes over het beeldscherm heen dansten. Nu dat ze wat groter is geworden, is er een complete serie die ze erg leuk vind om te zien. En dan heb ik het over het Zandkasteel aan Zee waarin Koning Koos, Sassa en Toto allemaal leuke avonturen meemaken. De serie staat in zijn geheel op youtube, dus elke dag zetten we Nathalie wel een keertje voor de pc zodat ze een aflevering kan zien.
Eigenlijk is de serie voor de wat oudere kinderen, maar dat maakt voor ons poppetje niet uit. Kennelijk was ze binnen notime gehecht geraakt aan de personen die in dat zandkasteel wonen. Grappig is de serie zeker en bovendien zingen papa en mama vaak het intro liedje mee ook. Vaak, als onze kleine meid vindt dat het tijd wordt voor een aflevering.. Wijst ze naar de monitor en geeft op die manier aan dat ze weer een aflevering wilt zien. Papa en mama kijken dan aandachtig mee wat de hoofdpersonen nu weer allemaal meemaken. Er is altijd een thema waar die aflevering over gaat. Opvallend is wel dat ze verdomt weinig naar de zee zelf gaan, ondanks de titel. Ze hebben dus (volgens mij) nog nooit een lekkere duik in het water genomen. Dat zou ik natuurlijk doen, als ik zo dicht bij de zee zou wonen.
Automatisch gaan papa en mama trouwens dingen overnemen uit de serie. Zo leest Koning Koos vaak een verhaaltje voor en voordat hij begint zegt hij dan de standaard zin :’JA…. Luister maar…..”. Als mama, na het tanden poetsen, Nathalie nog een verhaaltje voorleest, pakt papa altijd het boekje. En je raad het waarschijnlijk al…. Dan begint hij met die zin van Koning Koos. Ik probeer dan de stem van de Koning zo goed mogelijk na te doen….. Als het verhaaltje dan afgelopen is zeggen mama en papa tegelijkertijd : “Afgelopen……. Jammer…” wat Sassa en Toto altijd zeggen als het verhaaltje voorbij is.
Als de aflevering zijn einde nadert, gaan ze altijd naar de toren van het zandkasteel om te zwaaien naar de kinderen. Nathalie snapt dit al precies en zwaait dan heel hard terug.. zo van… : tot morgen lieve Koning Koos, Sassa en Toto..
Mazzel
Eigenlijk is de serie voor de wat oudere kinderen, maar dat maakt voor ons poppetje niet uit. Kennelijk was ze binnen notime gehecht geraakt aan de personen die in dat zandkasteel wonen. Grappig is de serie zeker en bovendien zingen papa en mama vaak het intro liedje mee ook. Vaak, als onze kleine meid vindt dat het tijd wordt voor een aflevering.. Wijst ze naar de monitor en geeft op die manier aan dat ze weer een aflevering wilt zien. Papa en mama kijken dan aandachtig mee wat de hoofdpersonen nu weer allemaal meemaken. Er is altijd een thema waar die aflevering over gaat. Opvallend is wel dat ze verdomt weinig naar de zee zelf gaan, ondanks de titel. Ze hebben dus (volgens mij) nog nooit een lekkere duik in het water genomen. Dat zou ik natuurlijk doen, als ik zo dicht bij de zee zou wonen.
Automatisch gaan papa en mama trouwens dingen overnemen uit de serie. Zo leest Koning Koos vaak een verhaaltje voor en voordat hij begint zegt hij dan de standaard zin :’JA…. Luister maar…..”. Als mama, na het tanden poetsen, Nathalie nog een verhaaltje voorleest, pakt papa altijd het boekje. En je raad het waarschijnlijk al…. Dan begint hij met die zin van Koning Koos. Ik probeer dan de stem van de Koning zo goed mogelijk na te doen….. Als het verhaaltje dan afgelopen is zeggen mama en papa tegelijkertijd : “Afgelopen……. Jammer…” wat Sassa en Toto altijd zeggen als het verhaaltje voorbij is.
Als de aflevering zijn einde nadert, gaan ze altijd naar de toren van het zandkasteel om te zwaaien naar de kinderen. Nathalie snapt dit al precies en zwaait dan heel hard terug.. zo van… : tot morgen lieve Koning Koos, Sassa en Toto..
Mazzel
6 januari 2013
Helpdesk verslag van 2012
Alweer een jaar is er verstreken . Tijd dus om even terug te blikken op een bewogen jaar op de helpdesk. Dat is een soort traditie geworden op mijn blog…
2012 gaat in ieder geval niet de geschiedenis in als drukste werkjaar aller tijden. Die titel blijft bij het helpdesk jaar 2011… 2012 is wel (op geruime afstand) nummer twee geworden, en die plek komt hoofdzakelijk omdat het in oktober zo vreselijk druk was. Oktober 2012 was zelfs de drukste helpdesk maand die de Jeroenen ooit te verwerken hebben gehad. Elke keer denken we weer dat het niet drukker kan worden in zo’n werkmaand, maar toch gebeurde het dus weer.
Omdat 2011 nog steeds ver weg bovenaan staat, werd het in 2012 al snel duidelijk dat we het jaar record niet zouden gaan halen. Gelukkig maar , want in 2011 (vooral de eerste maanden), werden de Jeroenen zowat gek op de helpdesk. Het niveau van 2012 was voor ons dus beter te behappen en ergens hopen we dat 2013 ongeveer het zelfde zal bieden.. maar dat moeten we natuurlijk nog maar afwachten..
Mazzel
2012 gaat in ieder geval niet de geschiedenis in als drukste werkjaar aller tijden. Die titel blijft bij het helpdesk jaar 2011… 2012 is wel (op geruime afstand) nummer twee geworden, en die plek komt hoofdzakelijk omdat het in oktober zo vreselijk druk was. Oktober 2012 was zelfs de drukste helpdesk maand die de Jeroenen ooit te verwerken hebben gehad. Elke keer denken we weer dat het niet drukker kan worden in zo’n werkmaand, maar toch gebeurde het dus weer.
Omdat 2011 nog steeds ver weg bovenaan staat, werd het in 2012 al snel duidelijk dat we het jaar record niet zouden gaan halen. Gelukkig maar , want in 2011 (vooral de eerste maanden), werden de Jeroenen zowat gek op de helpdesk. Het niveau van 2012 was voor ons dus beter te behappen en ergens hopen we dat 2013 ongeveer het zelfde zal bieden.. maar dat moeten we natuurlijk nog maar afwachten..
Mazzel
18 december 2012
De laatste blog ?
Dit ZOU zomaar eens de laatste blog file KUNNEN zijn. Want de 21ste december komt nu wel ERRUG dicht bij. Op youtube zag ik diverse interessante filmpjes die aangaven hoe of waarom de wereld aankomende vrijdag zal vergaan. Maar persoonlijk denk ik dat dit van het niveau van mr Camping is waar ik in mei 2011 al eens een blog over schreef. Het is dus pure onzin en ik hoop maar dat mensen geen domme dingen gaan doen de komende dagen.
Dus mocht je deze blog lezen NA vrijdag de 21ste december 2012… Je leeft nog… je ademt nog. Alles is misschien een beetje anders, want je leven evolueert elke dag weer verder, maar vergaan is de wereld in ieder geval niet. Ooit komt die dag hoor. Nothing last forever, even cold November rain. Maar die dag is niet van te voren te voorspellen. De aarde zelf overleeft de mensheid met miljoenen, misschien zelfs wel miljarden jaren. Dus ik zou me meer zorgen maken over het milieu (en dus onszelf), dan dat je om onze aardkloot zorgen maakt. Laten we er samen iets moois van maken. Beginnend op zaterdag 22 december 2012.
Mazzel
Dus mocht je deze blog lezen NA vrijdag de 21ste december 2012… Je leeft nog… je ademt nog. Alles is misschien een beetje anders, want je leven evolueert elke dag weer verder, maar vergaan is de wereld in ieder geval niet. Ooit komt die dag hoor. Nothing last forever, even cold November rain. Maar die dag is niet van te voren te voorspellen. De aarde zelf overleeft de mensheid met miljoenen, misschien zelfs wel miljarden jaren. Dus ik zou me meer zorgen maken over het milieu (en dus onszelf), dan dat je om onze aardkloot zorgen maakt. Laten we er samen iets moois van maken. Beginnend op zaterdag 22 december 2012.
Mazzel
4 december 2012
Alweer een jaar oud
Op 22 november werd ons poppie alweer 1 jaar oud. En dit heugelijke feit hebben we natuurlijk goed gevierd. Op de dag zelf, toen Nathalie bij een van haar oma’s was, en ook de twee dagen in het weekend erna stonden in het teken van haar eerste verjaardag.
We denken de afgelopen tijd natuurlijk vaak terug aan wat er dit afgelopen jaar allemaal gebeurd is. Hoe we haar bv elke dag in het ziekenhuis opzochten. En de dag dat ze met ons mee mocht naar huis (wat toevallig vandaag precies een jaar geleden is). Dat was het moment dat we van parttime ouders werden gepromoveerd tot fulltime ouders. Het was toen wel even wennen, want met een schema van 7 flesjes per dag, bleef er weinig tijd over om goed te kunnen slapen zeg maar. Ik was de eerste anderhalve week toen ze thuis was, vrij en vroeg me regelmatig af hoe ik het leven met een baby in godsnaam zou kunnen combineren met mijn werk. Al met al blijkt een mens veel meer te kunnen hebben dan dat ze van zichzelf weten. Nathalie’s slaappatroon ging eigenlijk al vrij snel de goede kant op. En het voedings schema werd ook steeds makkelijker voor ons.
Na een aantal maanden had ons poppetje de achterstand die ze bij haar geboorte had opgelopen, al achterhaald. Ons flessen monster (want zo noemde we haar soms), dronk de eerst weken letterlijk alle flessen leeg. We stonden dan ook flink te kijken toen dat een keertje niet gebeurde omdat ze verkouden was. Wij waren meteen van slag.. dachten dat er iets ernstig met haar aan de hand was, want we weren simpel weg niets anders gewent. Maar de ene keer kan een babytje natuurlijk meer drinken dan de andere keer. Dat was voor ons gewoon weer een leer momentje.
Trots waren we toen ze zich voor het eerst ging omdraaien. En ik zat voor de box naar haar te kijken toen ik getuigen was van de eerste keer dat ze zich aan de spijlen van de box optrok en ging staan. Ook zelf gaan zitten had ze toen snel onder de knie en het duurde toen niet lang meer dat ze zich tijgerend door de huiskamer worstelde. De box is nu een plek waar ze absoluut niet meer wilt zijn. Als je haar nu daarin zet begint ze meteen te huilen. Ze heeft heel goed door dat de bewegings vrijheid in zo’n box natuurlijk behoorlijk beperkt is en dat de huiskamer vele malen groter is.
Ons poppetje wordt ook steeds slimmer. Als je bijvoorbeeld niet wilt dat ze naar de staande lamp gaat , ga ik soms gewoon in de weg zitten. “geen probleem”, moet Nathalie dan vaak denken, “dan tijger ik gewoon om je heen en ga dan aan de knop van de lamp zitten.” Dat ze steeds slimmer wordt, bemerkte ik afgelopen weekend ook weer. Ik zag Nathalie zich “verdacht” gedragen voor onze eet tafel. Het was net alsof ze iets gezien had. Ineens stopte ze met nadenken en begon een tijger tocht tussen de poten van de stoelen door. Dat paste maar net trouwens. Ik bekeek het spektakel met mijn mond vol tanden. Het duurde niet lang voordat ze helemaal achterin tegen de muur aan ging zitten. Triomfelijk hield ze haar speel bal om hoog die ze van een oom en tante van Rachel gekregen had. Toen kwam het lastigste deel van deze reddings operatie. Nathalie hield de bal in een hand vast en tijgerde weer terug naar de uitgang van dit tafel dolhof. Papa kon nog net zijn mobieltje pakken en daar foto’s van maken (zie plaatje onderin). Eenmaal weer aangekomen bij de uitgang, ging ze heerlijk met de bal spelen.
Al met al een prachtig jaar vol ervaringen. Daar waar Rachel en ik nog vaak aan terug zullen denken.
Mazzel
We denken de afgelopen tijd natuurlijk vaak terug aan wat er dit afgelopen jaar allemaal gebeurd is. Hoe we haar bv elke dag in het ziekenhuis opzochten. En de dag dat ze met ons mee mocht naar huis (wat toevallig vandaag precies een jaar geleden is). Dat was het moment dat we van parttime ouders werden gepromoveerd tot fulltime ouders. Het was toen wel even wennen, want met een schema van 7 flesjes per dag, bleef er weinig tijd over om goed te kunnen slapen zeg maar. Ik was de eerste anderhalve week toen ze thuis was, vrij en vroeg me regelmatig af hoe ik het leven met een baby in godsnaam zou kunnen combineren met mijn werk. Al met al blijkt een mens veel meer te kunnen hebben dan dat ze van zichzelf weten. Nathalie’s slaappatroon ging eigenlijk al vrij snel de goede kant op. En het voedings schema werd ook steeds makkelijker voor ons.
Na een aantal maanden had ons poppetje de achterstand die ze bij haar geboorte had opgelopen, al achterhaald. Ons flessen monster (want zo noemde we haar soms), dronk de eerst weken letterlijk alle flessen leeg. We stonden dan ook flink te kijken toen dat een keertje niet gebeurde omdat ze verkouden was. Wij waren meteen van slag.. dachten dat er iets ernstig met haar aan de hand was, want we weren simpel weg niets anders gewent. Maar de ene keer kan een babytje natuurlijk meer drinken dan de andere keer. Dat was voor ons gewoon weer een leer momentje.
Trots waren we toen ze zich voor het eerst ging omdraaien. En ik zat voor de box naar haar te kijken toen ik getuigen was van de eerste keer dat ze zich aan de spijlen van de box optrok en ging staan. Ook zelf gaan zitten had ze toen snel onder de knie en het duurde toen niet lang meer dat ze zich tijgerend door de huiskamer worstelde. De box is nu een plek waar ze absoluut niet meer wilt zijn. Als je haar nu daarin zet begint ze meteen te huilen. Ze heeft heel goed door dat de bewegings vrijheid in zo’n box natuurlijk behoorlijk beperkt is en dat de huiskamer vele malen groter is.
Ons poppetje wordt ook steeds slimmer. Als je bijvoorbeeld niet wilt dat ze naar de staande lamp gaat , ga ik soms gewoon in de weg zitten. “geen probleem”, moet Nathalie dan vaak denken, “dan tijger ik gewoon om je heen en ga dan aan de knop van de lamp zitten.” Dat ze steeds slimmer wordt, bemerkte ik afgelopen weekend ook weer. Ik zag Nathalie zich “verdacht” gedragen voor onze eet tafel. Het was net alsof ze iets gezien had. Ineens stopte ze met nadenken en begon een tijger tocht tussen de poten van de stoelen door. Dat paste maar net trouwens. Ik bekeek het spektakel met mijn mond vol tanden. Het duurde niet lang voordat ze helemaal achterin tegen de muur aan ging zitten. Triomfelijk hield ze haar speel bal om hoog die ze van een oom en tante van Rachel gekregen had. Toen kwam het lastigste deel van deze reddings operatie. Nathalie hield de bal in een hand vast en tijgerde weer terug naar de uitgang van dit tafel dolhof. Papa kon nog net zijn mobieltje pakken en daar foto’s van maken (zie plaatje onderin). Eenmaal weer aangekomen bij de uitgang, ging ze heerlijk met de bal spelen.
Al met al een prachtig jaar vol ervaringen. Daar waar Rachel en ik nog vaak aan terug zullen denken.
Mazzel
27 november 2012
Jeroen R. de Vries
De nieuwe ontwikkelingen rond het onderzoek op de moord van Marianne Vaatstra zorgt voor veel bekijks de afgelopen weken. Zelf keek ik natuurlijk ook naar de extra uitzending van Peter R. de Vries over dit voorval wat alweer 13 jaar geleden is gebeurd. Zo werd verteld wat de bevindingen van het onderzoek waren en welke technieken hierbij gebruikt werden. Peter R. de Vries kan ik zijn programma’s (vind ik) altijd zeer duidelijk uitleggen hoe die onderzoeken van de politie werken.
Omdat ik dit soort programma’s zo interessant vind, vond ik het leuk dat ik van de week een mailtje kreeg van onze contact persoon van de tankstations waarvoor ik het Borgings programma heb geschreven (ook wel bekend als het warme broodjes programma). De teller staat trouwens al op 48 tankstations, dus dat gaat erg lekker. Onze contact persoon kreeg namelijk een mailtje van de politie of hij hun kon helpen met een onderzoek naar een gestolen auto. In die auto, die kennelijk was terug gevonden, bevond zich een verpakking van een product wat op een van die tankstations was aangeschaft. Via de gegevens van het Borgings programma kon hij de politie voorzien van de gewenste informatie. Hij vond het wel leuk om ons deze aparte vraag van de politie te vertellen. Of de politie nu ook daadwerkelijk de dader(s) hiermee kan achterhalen verteld het verhaal natuurlijk niet. Dat zullen we waarschijnlijk ook nooit te weten komen.
Mazzel
Omdat ik dit soort programma’s zo interessant vind, vond ik het leuk dat ik van de week een mailtje kreeg van onze contact persoon van de tankstations waarvoor ik het Borgings programma heb geschreven (ook wel bekend als het warme broodjes programma). De teller staat trouwens al op 48 tankstations, dus dat gaat erg lekker. Onze contact persoon kreeg namelijk een mailtje van de politie of hij hun kon helpen met een onderzoek naar een gestolen auto. In die auto, die kennelijk was terug gevonden, bevond zich een verpakking van een product wat op een van die tankstations was aangeschaft. Via de gegevens van het Borgings programma kon hij de politie voorzien van de gewenste informatie. Hij vond het wel leuk om ons deze aparte vraag van de politie te vertellen. Of de politie nu ook daadwerkelijk de dader(s) hiermee kan achterhalen verteld het verhaal natuurlijk niet. Dat zullen we waarschijnlijk ook nooit te weten komen.
Mazzel
14 november 2012
Een dag alleen met papa
Vandaag was het weer woensdag, en kon ik dus genieten van een papa dag. Nathalie slaapt de laatste paar dagen weer erg goed, want ze werd pas om kwart over acht in de ochtend wakker. Dat was vorige week wel anders. Toen was ze namelijk ziek en zijn we zelfs in de avond naar de huisartsenpost gegaan omdat ze maar liefs 40 graden koorts had. Die koorts is nu weer voorbij maar af en toe hoest en proest ze nog wel. Omdat ze goed geslapen had, speelde ze uren lang op de grond en op de bank. Het broodje, waar ze ERRUG gek op is, verdween zonder problemen en weer in een record tijd naar binnen. Sterker nog, ze vond dat ene broodje niet genoeg zelfs. Want toen ik op de bank mijn broodje naar binnen zat te werken en eventjes NIET goed oplette, verscheen er ineens een wijsvinger door mijn beeld heen. Die wijsvinger boorde keurig een gat in mijn overheerlijke broodje met vlokken en met een ruk had Nathalie ineens een flinke stuk in haar handen. Ze twijfelde geen moment en stopte dat stuk meteen in haar mond zodat papa niet de mogelijkheid had om zijn overheerlijke broodje te verdedigen.
Tegen twaalf uur vond ik dat het wel eens tijd werd dat Nathalie weer even ging slapen. Daar was ze het natuurlijk NIET mee eens. Toen ik haar in haar slaapzakje in bedje had neergelegd ging ze meteen zitten. Het terug op haar rugje leggen had geen zin, want ze bleef elke keer maar overeind komen. Dit alles trouwens met een flinke glimlach op haar gezicht want ze dacht vast dat dit een spelletje van haar papa was. Ik gaf het dus maar op en liet onze dame dan maar zittend achter. Via de babyfoon kon ik haar de eerste paar minuten nog horen brabbelen en lachen, maar na een minuut of 10 werd het toch stil. Ik was wel even benieuwd of ze zelf was gaan liggen, maar dat was niet het geval. Ze was kennelijk al zittend in slaap gevallen, want ze hing voorover hangend in haar slaapzakje. Ik heb haar toen maar eventjes gewoon op haar rug neergelegd en gelukkig was ze zo moe dat ze dit niet eens gemerkt heeft.
Na slechts een uurtje te hebben geslapen was ze al weer klaar wakker. Dus heb ik haar er maar weer uit gehaald. Deze middag kan je de “ papa pesten” middag noemen. Nathalie tijgerde elke keer naar die dingen waar ze eigenlijk niet aan mag zitten, waarbij de lamp eigenlijk haar favoriete plekje is. Met de aan en uitschakelaar kan je namelijk heerlijk spelen, maar dit mag natuurlijk niet van papa. Om Nathalie op andere gedachte te brengen zette ik Nijntje in. Nathalie heeft namelijk een hele mooie Nijntje knuffel en die zette ik voor de lamp neer. Toen Nathalie voor de tigste keer de lamp benaderde pakte ik Nijntje op en probeerde met woorden Nathalie op andere gedachte te brengen. Zo van :”Nathalie, je mag van mij niet aan de lamp zitten hoor. Das gevaarlijk.”. Nathalie was hier NIET van onder de indruk. Ze pakte Nijntje bij een van haar lange oren beet en smeet de knuffel door de huiskamer heen, waarbij het youtube filmpje “Nijntje dansles”, in eens een heel andere betekenis kreeg. Het was nu meer vliegles zeg maar. Daarna ging de lamp dus weer aan en uit, want tijdens Nijntjes vlucht door de huiskamer, zat Nathalies hand al op de schakelaar.
In de namiddag kwam mama even thuis. Ze had weer hard gewerkt, maar ze bleef helaas niet lang. Met Tante Astrid en Nirma ging mama namelijk vanavond naar een musical toe. Dus het half uurtje dat ze nog wel thuis was, benutte we volop. Daarna moest Nathalie weer eventjes slapen en dit keer ging het beter dan in het begin van de middag. Nu bijna ander half uur. Zelf ging ik ook even op de bank leggen en schrok op een gegeven ogenblik wakker toen ik Nathalie over de babyfoon hoorde brabbelen.
Het avondeten tafereel was ook erg grappig. Aangezien we met zijn tweetjes waren, at papa en magnetron maaltijdje. Nathalie kreeg een olvoriet potje wat dus ook in de magnetron verwarmt moet worden. Dat kan dus niet tegelijker tijd en daarom at ik eerst mijn boordje leeg, zodat ik alle tijd had om aandacht aan Nathalie te geven. Echter kreeg Nathalie al een beetje honger. Ik zat heerlijk bij de computer te eten en madam had dit door. Ze tijgerde naar de stoel waar ik op zat toe en probeerde zich aan mijn broekspijpen omhoog te trekken. Dus ik nam haar op schoot en toen ging het vingertje meteen richting het bord natuurlijk. Ik zette haar daarom weer op de grond, en zodoende herhaalde dit tafereel zich meerdere malen.
Deze leuke dag werd afgesloten met een wat minder leuke, maar helaas verplicht, ritueel… Namelijk het tandenpoetsen. Aanvankelijk zit ze vol verwondering te kijken hoe je de tandpasta op de borstel doet. Maar zodra de borstel ook daadwerkelijk haar mondje in gaat is het gillen geblazen. Normaal kunnen Rachel en ik dit samen wel aan, maar probeer dat maar eens in je eentje als je bijna 1 jaar oude dochter tegenstribbelt. Hoe dan ook, ik wist haar vier tandjes te raken met de borstel, maar of alle tandplak er ook daadwerkelijk af is gepoetst durf ik hierbij wel te betwijfelen. Morgen maar even goed doen lijkt mij zo.
Mazzel
Tegen twaalf uur vond ik dat het wel eens tijd werd dat Nathalie weer even ging slapen. Daar was ze het natuurlijk NIET mee eens. Toen ik haar in haar slaapzakje in bedje had neergelegd ging ze meteen zitten. Het terug op haar rugje leggen had geen zin, want ze bleef elke keer maar overeind komen. Dit alles trouwens met een flinke glimlach op haar gezicht want ze dacht vast dat dit een spelletje van haar papa was. Ik gaf het dus maar op en liet onze dame dan maar zittend achter. Via de babyfoon kon ik haar de eerste paar minuten nog horen brabbelen en lachen, maar na een minuut of 10 werd het toch stil. Ik was wel even benieuwd of ze zelf was gaan liggen, maar dat was niet het geval. Ze was kennelijk al zittend in slaap gevallen, want ze hing voorover hangend in haar slaapzakje. Ik heb haar toen maar eventjes gewoon op haar rug neergelegd en gelukkig was ze zo moe dat ze dit niet eens gemerkt heeft.
Na slechts een uurtje te hebben geslapen was ze al weer klaar wakker. Dus heb ik haar er maar weer uit gehaald. Deze middag kan je de “ papa pesten” middag noemen. Nathalie tijgerde elke keer naar die dingen waar ze eigenlijk niet aan mag zitten, waarbij de lamp eigenlijk haar favoriete plekje is. Met de aan en uitschakelaar kan je namelijk heerlijk spelen, maar dit mag natuurlijk niet van papa. Om Nathalie op andere gedachte te brengen zette ik Nijntje in. Nathalie heeft namelijk een hele mooie Nijntje knuffel en die zette ik voor de lamp neer. Toen Nathalie voor de tigste keer de lamp benaderde pakte ik Nijntje op en probeerde met woorden Nathalie op andere gedachte te brengen. Zo van :”Nathalie, je mag van mij niet aan de lamp zitten hoor. Das gevaarlijk.”. Nathalie was hier NIET van onder de indruk. Ze pakte Nijntje bij een van haar lange oren beet en smeet de knuffel door de huiskamer heen, waarbij het youtube filmpje “Nijntje dansles”, in eens een heel andere betekenis kreeg. Het was nu meer vliegles zeg maar. Daarna ging de lamp dus weer aan en uit, want tijdens Nijntjes vlucht door de huiskamer, zat Nathalies hand al op de schakelaar.
In de namiddag kwam mama even thuis. Ze had weer hard gewerkt, maar ze bleef helaas niet lang. Met Tante Astrid en Nirma ging mama namelijk vanavond naar een musical toe. Dus het half uurtje dat ze nog wel thuis was, benutte we volop. Daarna moest Nathalie weer eventjes slapen en dit keer ging het beter dan in het begin van de middag. Nu bijna ander half uur. Zelf ging ik ook even op de bank leggen en schrok op een gegeven ogenblik wakker toen ik Nathalie over de babyfoon hoorde brabbelen.
Het avondeten tafereel was ook erg grappig. Aangezien we met zijn tweetjes waren, at papa en magnetron maaltijdje. Nathalie kreeg een olvoriet potje wat dus ook in de magnetron verwarmt moet worden. Dat kan dus niet tegelijker tijd en daarom at ik eerst mijn boordje leeg, zodat ik alle tijd had om aandacht aan Nathalie te geven. Echter kreeg Nathalie al een beetje honger. Ik zat heerlijk bij de computer te eten en madam had dit door. Ze tijgerde naar de stoel waar ik op zat toe en probeerde zich aan mijn broekspijpen omhoog te trekken. Dus ik nam haar op schoot en toen ging het vingertje meteen richting het bord natuurlijk. Ik zette haar daarom weer op de grond, en zodoende herhaalde dit tafereel zich meerdere malen.
Deze leuke dag werd afgesloten met een wat minder leuke, maar helaas verplicht, ritueel… Namelijk het tandenpoetsen. Aanvankelijk zit ze vol verwondering te kijken hoe je de tandpasta op de borstel doet. Maar zodra de borstel ook daadwerkelijk haar mondje in gaat is het gillen geblazen. Normaal kunnen Rachel en ik dit samen wel aan, maar probeer dat maar eens in je eentje als je bijna 1 jaar oude dochter tegenstribbelt. Hoe dan ook, ik wist haar vier tandjes te raken met de borstel, maar of alle tandplak er ook daadwerkelijk af is gepoetst durf ik hierbij wel te betwijfelen. Morgen maar even goed doen lijkt mij zo.
Mazzel
31 oktober 2012
Opsporing verzocht
Het programma “Opsporing verzocht” vierde laatst een feestje (zeg maar). Dit omdat er al weer 1000 afleveringen van op televisie zijn geweest. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zeer zelden naar dit programma zit te kijken. Ondanks dat ga ik er dus toch een blogfile aan besteden. Waarom dan? Kun je jezelf afvragen. Nou wij kregen laatst de nieuwe Avrobode op de mat en daar werd uitgebreid aandacht besteed aan die duizendste aflevering. Per toeval werd er een moordzaak besproken waar ik altijd al van heb willen weten of ze de daders hebben gevonden.
Jaren geleden was ik namelijk bij een bakkerij in Rotterdam geweest om ons Nederlandse pakket te installeren en uit te leggen. Het ging om twee filialen, en op een van die filialen kwam ons pakket te draaien. De weegschalen/kassa’s van het andere filiaal werden met een analoge modem uitgelezen. Het bleek om een familie bedrijf te gaan. Ik was op het filiaal van de zoon, en het andere filiaal werd door zijn vader gerund. De zoon was een zeer aardige vent en de installatie verliep vlekkeloos. Daarna, had ik hem maar zelden aan de lijn wat dus een teken is dat het allemaal lekker draait bij deze klant. Een aantal jaren daarna had ik de vertegenwoordiger van de regio Rotterdam aan de lijn. Hij vertelde me dat de vader was omgekomen bij een roofmoord. Twee gasten waren uit op de kassa en gingen hierbij kennelijk tot het uiterste om dit doel te behalen.
Deze moordzaak werd dus in Opsporing verzocht behandeld en per toeval stond er een interview met de zoon in de Avrobode. Hij vertelde openhartig over hoe hij zelf zijn vader had gevonden en hoe de daders uiteindelijk zijn gepakt. Ze stonden namelijk vol in beeld op diverse beveiliging camera’s. Al met al een “goed” einde van die Opsporing verzocht aflevering. Deze opsporing werd dus verzocht, en gegeven.
Mazzel
Jaren geleden was ik namelijk bij een bakkerij in Rotterdam geweest om ons Nederlandse pakket te installeren en uit te leggen. Het ging om twee filialen, en op een van die filialen kwam ons pakket te draaien. De weegschalen/kassa’s van het andere filiaal werden met een analoge modem uitgelezen. Het bleek om een familie bedrijf te gaan. Ik was op het filiaal van de zoon, en het andere filiaal werd door zijn vader gerund. De zoon was een zeer aardige vent en de installatie verliep vlekkeloos. Daarna, had ik hem maar zelden aan de lijn wat dus een teken is dat het allemaal lekker draait bij deze klant. Een aantal jaren daarna had ik de vertegenwoordiger van de regio Rotterdam aan de lijn. Hij vertelde me dat de vader was omgekomen bij een roofmoord. Twee gasten waren uit op de kassa en gingen hierbij kennelijk tot het uiterste om dit doel te behalen.
Deze moordzaak werd dus in Opsporing verzocht behandeld en per toeval stond er een interview met de zoon in de Avrobode. Hij vertelde openhartig over hoe hij zelf zijn vader had gevonden en hoe de daders uiteindelijk zijn gepakt. Ze stonden namelijk vol in beeld op diverse beveiliging camera’s. Al met al een “goed” einde van die Opsporing verzocht aflevering. Deze opsporing werd dus verzocht, en gegeven.
Mazzel
25 oktober 2012
Herstel werkzaamheden
In deze herfstvakantie week is mijn collega Jeroen naar Centerparcs, en zodoende moet ik het fort op de helpdesk in mijn eentje verdedigen. Op zich is dat geen probleem, want door die zelfde vakantie week is het niet al te druk op de helpdesk. Maandag en dinsdag waren dan nog wel “gewoon druk”, maar vandaag was het rustig te noemen..
Ideaal voor mij om een complexe database probleem van een klant op te lossen. Een probleem wat op zich al een vreemd verhaal genoemd kan worden. Een klant, die een van onze pakketten al sinds 2007 gebruikt, komt er nu pas achter dat diverse omzet rapportages niet kloppen. Dus of we dat even willen oplossen (de vraagstelling is ALTIJD zeer eenvoudig). Eerste prioriteit is dat het probleem zich niet meer zal voordoen natuurlijk. Eerst moest ik proberen uit te vinden wat de foutieve gegevens veroorzaakt. Dit was gelukkig niet erg moeilijk. Al snel kwam ik erachter dat sommige rapportages in de verkeerde categorie werden bijgeschreven. Dus dit had ik met de programmeurs van het pakket (van ons filiaal in Antwerpen) al snel recht gezet. Maar het herstellen van de bijna vijf jaar grote database werd een ander verhaal. De programmeur van het “België” pakket wist me te vertellen dat dit een onmogelijke taak is. Het zou te lastig zijn om dit op te lossen.. KIJK, nu werd het verhaal pas ECHT interessant….
De Nederlandse variant (die wij zelf ook nog regelmatig uitleveren), is namelijk wel in staat om van alle gemaakte kassa bonnetjes die in die vijf jaar zijn aangeslagen, weer de juiste omzet rapportages te maken. Die optie zit dus standaard niet in het pakket van onze zuiderburen. Dus om het probleem van de klant te kunnen tackelen, moest ik eerst de Belgische database vertalen naar het Nederlands (om het zo maar even te noemen). Aangezien het hier om een slordige 100.000 bonnetjes ging, was de computer hier wel even mee bezig. Ik had geen zin om hier op te gaan wachten als ik nog aan het werk was. Dus zette ik het zelfgeschreven tooltje om vijf uur aan. Ik had in de code van het tooltje de optie gebouwd dat ik op mijn smartphone kon zien hoe ver “hij” al was met vertalen. Dit ging gisteravond tot ongeveer 71.1% goed. Toen bleef het akelig stil. Vanmorgen, toen ik dus weer op de helpdesk aankwam, kon ik zien dat ik nog ergens een foutje gemaakt had, maar dat had geen gevolgen voor de eerste 71.1 % van de al vertaalde kassabonnetjes. Dus kon ik de fout corrigeren en liet het toolje verder laten gaan waar hij gister om ongeveer 20:30 was gebleven. Om een uur of 10 was de database vertaald en ging het Nederlandse pakket (wat Di-Store heet), de slordige 100.000 bonnetjes berekenen (naar omzet rapportages). Ik had verwacht dat dit wel eventjes zou duren. Zeker omdat het vertalen van die database de computer ongeveer 5 uur (in totaal) had gekost. Maar Di-Store is een snel programma en binnen een kwartier was ie al klaar. Toen kwam de taak om te controleren of alles klopte natuurlijk, en gelukkig was dit het geval…
De laatste fase van dit herstel project was de Belgische database nu weer te voorzien van de JUISTE rapportages. Dus dat gedeelte van de database moest weer terug vertaald worden naar het “Belgisch”. Ook dit ging sneller dan dat ik verwacht had, maar dat is ergens wel logisch. Het ging nu om slechts een aantal tabellen in de database die vertaald moesten worden.
Toen ik vanmiddag klaar was met de herstelwerkzaamheden aan de database, was ik wel even trots op mezelf. Het is altijd leuk om iets voor elkaar te boksen waarvan de programmeur zelf beweerd dat dit NIET kan… Dan krijg ik namelijk altijd de nijging om het tegendeel te bewijzen.
Mazzel.
Ideaal voor mij om een complexe database probleem van een klant op te lossen. Een probleem wat op zich al een vreemd verhaal genoemd kan worden. Een klant, die een van onze pakketten al sinds 2007 gebruikt, komt er nu pas achter dat diverse omzet rapportages niet kloppen. Dus of we dat even willen oplossen (de vraagstelling is ALTIJD zeer eenvoudig). Eerste prioriteit is dat het probleem zich niet meer zal voordoen natuurlijk. Eerst moest ik proberen uit te vinden wat de foutieve gegevens veroorzaakt. Dit was gelukkig niet erg moeilijk. Al snel kwam ik erachter dat sommige rapportages in de verkeerde categorie werden bijgeschreven. Dus dit had ik met de programmeurs van het pakket (van ons filiaal in Antwerpen) al snel recht gezet. Maar het herstellen van de bijna vijf jaar grote database werd een ander verhaal. De programmeur van het “België” pakket wist me te vertellen dat dit een onmogelijke taak is. Het zou te lastig zijn om dit op te lossen.. KIJK, nu werd het verhaal pas ECHT interessant….
De Nederlandse variant (die wij zelf ook nog regelmatig uitleveren), is namelijk wel in staat om van alle gemaakte kassa bonnetjes die in die vijf jaar zijn aangeslagen, weer de juiste omzet rapportages te maken. Die optie zit dus standaard niet in het pakket van onze zuiderburen. Dus om het probleem van de klant te kunnen tackelen, moest ik eerst de Belgische database vertalen naar het Nederlands (om het zo maar even te noemen). Aangezien het hier om een slordige 100.000 bonnetjes ging, was de computer hier wel even mee bezig. Ik had geen zin om hier op te gaan wachten als ik nog aan het werk was. Dus zette ik het zelfgeschreven tooltje om vijf uur aan. Ik had in de code van het tooltje de optie gebouwd dat ik op mijn smartphone kon zien hoe ver “hij” al was met vertalen. Dit ging gisteravond tot ongeveer 71.1% goed. Toen bleef het akelig stil. Vanmorgen, toen ik dus weer op de helpdesk aankwam, kon ik zien dat ik nog ergens een foutje gemaakt had, maar dat had geen gevolgen voor de eerste 71.1 % van de al vertaalde kassabonnetjes. Dus kon ik de fout corrigeren en liet het toolje verder laten gaan waar hij gister om ongeveer 20:30 was gebleven. Om een uur of 10 was de database vertaald en ging het Nederlandse pakket (wat Di-Store heet), de slordige 100.000 bonnetjes berekenen (naar omzet rapportages). Ik had verwacht dat dit wel eventjes zou duren. Zeker omdat het vertalen van die database de computer ongeveer 5 uur (in totaal) had gekost. Maar Di-Store is een snel programma en binnen een kwartier was ie al klaar. Toen kwam de taak om te controleren of alles klopte natuurlijk, en gelukkig was dit het geval…
De laatste fase van dit herstel project was de Belgische database nu weer te voorzien van de JUISTE rapportages. Dus dat gedeelte van de database moest weer terug vertaald worden naar het “Belgisch”. Ook dit ging sneller dan dat ik verwacht had, maar dat is ergens wel logisch. Het ging nu om slechts een aantal tabellen in de database die vertaald moesten worden.
Toen ik vanmiddag klaar was met de herstelwerkzaamheden aan de database, was ik wel even trots op mezelf. Het is altijd leuk om iets voor elkaar te boksen waarvan de programmeur zelf beweerd dat dit NIET kan… Dan krijg ik namelijk altijd de nijging om het tegendeel te bewijzen.
Mazzel.
9 oktober 2012
Nu al een aanzoek
Afgelopen zaterdag werd een van Nathalie’s oma’s (ze heeft er drie) zestig jaar. En dat moest gevierd worden natuurlijk. Opa en Oma nodigde de kinderen en kleinkinderen daarom uit voor een bezoekje aan attractie park De goudvis in Sint Maartenszee.
Naast Nathalie waren haar neefjes Tom en Tijn en haar nichtje Pien natuurlijk ook van de partij. Die drie hebben zich volop vermaakt in het park wat zich helemaal op kinderen richt. Zo waren er natuurlijk ballenbakken en spring kussens en nog veel meer. Nathalie is daarvoor natuurlijk nog iets te klein, maar toch heeft onze grote meid zich prima vermaakt met slechts 1 van die ballen uit de ballen bak. Ze tijgerde er flink op los en “gooide” de bal dan weer weg, zodat ze er weer met een enorme vaart achteraan kon tijgeren. Het was behoorlijk luidruchtig in die hal natuurlijk, zodat opa Koos, Rachel, ik en Nathalie een wandeling ging maken zodat ons poppetje even kon slapen. Die wandeling ging richting het strand wat op een steenworp afstand van het attractie park lag. Nathalie zou de zee dus voor het eerst in haar leven hebben kunnen zien, ware het niet dat ze sliep. Dat was natuurlijk logisch want ze had een behoorlijk “tijger” tocht (achter die bal aan) er op zitten. Laten we maar zeggen dat de zee in ieder geval Nathalie wel gezien heeft en anders om kom dan wel een andere keer.
Nadat we het park bezocht hadden, gingen we in het restaurant, wat naast het pretpark lag, gezellig met zijn alle eten. Het restaurant heette toepasselijk ook de goudvis, zodat je je niet kon vergissen (bedenk ik me maar). Eenmaal aan tafel kreeg Nathalie behoorlijk veel aandacht van haar neefjes die daarnaast ook lekker aan het kleuren waren. Daarvoor kregen ze flink de tijd,want het eten moest natuurlijk nog even klaar gemaakt worden. Tijn, de oudste van de drie, was druk bezig met het inkleuren van een prachtige vrachtwagen tekening. Hij dacht kennelijk diep na over zijn eigen toekomst en zag een baantje als vrachtwagen chauffeur wel zitten. Ineens stopte hij met kleuren en zei dat hij best wel een vrouw wil hebben als hij later groot is EN vrachtwagen chauffeur want hij wilde namelijk ook wel eens een baby. Kijk, dat vind ik reuze interessant om te horen. De gedachte gang van een kind heeft mij altijd erg geïnteresseerd en ik wil dan wel eens weten hoe hij dat ziet. Ik vroeg hem wat hij dan ging doen als de baby een poepluier had. “Simpel,” antwoordde hij, “dan rij ik naar de dichtstbijzijnde tankstation en verschoon de luier.”. Zijn broer Tom werd hierdoor ook aan het nadenken gezet. Hij besefte zich ook dat hij minimaal een vrouw nodig had om zelf ooit ook vader te worden. Hij ging zelfs al een stapje verder. Hij stapte op van zijn stoel en liep naar Rachel. Bij haar fluisterde in haar oor dat hij wel met Nathalie wil trouwen als hij later groot is. Kijk, bedacht ik me zelf.. Ze heeft nu al een aanzoek gehad. Dit terwijl ze nog geen 11 maanden oud is. Het meest grappige was dat hij het ook in mijn oor wilde fluisteren en daarna ook bij zijn moeder, zodat eigenlijk de hele groep het al snel wist, maar dat was juist het grappige van het gehele verhaal.
Mazzel
Naast Nathalie waren haar neefjes Tom en Tijn en haar nichtje Pien natuurlijk ook van de partij. Die drie hebben zich volop vermaakt in het park wat zich helemaal op kinderen richt. Zo waren er natuurlijk ballenbakken en spring kussens en nog veel meer. Nathalie is daarvoor natuurlijk nog iets te klein, maar toch heeft onze grote meid zich prima vermaakt met slechts 1 van die ballen uit de ballen bak. Ze tijgerde er flink op los en “gooide” de bal dan weer weg, zodat ze er weer met een enorme vaart achteraan kon tijgeren. Het was behoorlijk luidruchtig in die hal natuurlijk, zodat opa Koos, Rachel, ik en Nathalie een wandeling ging maken zodat ons poppetje even kon slapen. Die wandeling ging richting het strand wat op een steenworp afstand van het attractie park lag. Nathalie zou de zee dus voor het eerst in haar leven hebben kunnen zien, ware het niet dat ze sliep. Dat was natuurlijk logisch want ze had een behoorlijk “tijger” tocht (achter die bal aan) er op zitten. Laten we maar zeggen dat de zee in ieder geval Nathalie wel gezien heeft en anders om kom dan wel een andere keer.
Nadat we het park bezocht hadden, gingen we in het restaurant, wat naast het pretpark lag, gezellig met zijn alle eten. Het restaurant heette toepasselijk ook de goudvis, zodat je je niet kon vergissen (bedenk ik me maar). Eenmaal aan tafel kreeg Nathalie behoorlijk veel aandacht van haar neefjes die daarnaast ook lekker aan het kleuren waren. Daarvoor kregen ze flink de tijd,want het eten moest natuurlijk nog even klaar gemaakt worden. Tijn, de oudste van de drie, was druk bezig met het inkleuren van een prachtige vrachtwagen tekening. Hij dacht kennelijk diep na over zijn eigen toekomst en zag een baantje als vrachtwagen chauffeur wel zitten. Ineens stopte hij met kleuren en zei dat hij best wel een vrouw wil hebben als hij later groot is EN vrachtwagen chauffeur want hij wilde namelijk ook wel eens een baby. Kijk, dat vind ik reuze interessant om te horen. De gedachte gang van een kind heeft mij altijd erg geïnteresseerd en ik wil dan wel eens weten hoe hij dat ziet. Ik vroeg hem wat hij dan ging doen als de baby een poepluier had. “Simpel,” antwoordde hij, “dan rij ik naar de dichtstbijzijnde tankstation en verschoon de luier.”. Zijn broer Tom werd hierdoor ook aan het nadenken gezet. Hij besefte zich ook dat hij minimaal een vrouw nodig had om zelf ooit ook vader te worden. Hij ging zelfs al een stapje verder. Hij stapte op van zijn stoel en liep naar Rachel. Bij haar fluisterde in haar oor dat hij wel met Nathalie wil trouwen als hij later groot is. Kijk, bedacht ik me zelf.. Ze heeft nu al een aanzoek gehad. Dit terwijl ze nog geen 11 maanden oud is. Het meest grappige was dat hij het ook in mijn oor wilde fluisteren en daarna ook bij zijn moeder, zodat eigenlijk de hele groep het al snel wist, maar dat was juist het grappige van het gehele verhaal.
Mazzel
27 september 2012
Eggerland.. Mijn eigen remake
Toen ik nog in de eerste klas van de middelbare school zat, had ik op woensdag (kan ook donderdag geweest zijn. Het is alweer 25 jaar geleden waar ik het nu over heb) altijd de eerste vier uur vrij en had daarna vier uur les. Aanvankelijk was ik daar helemaal niet blij mee, maar de ervaring leerde dat ik die eerste vier uur lekker kon uitslapen, of rustig kon besteden aan huiswerk. Zo erg was het dus ook weer niet.
Op een van die woensdagen had ik mazzel. Ik was wel vroeg mijn bedje uit gegaan, maar kwam erachter dat ik helemaal geen huiswerk hoefde te maken. Dus ik had toen de keuze om weer mijn bedje in te duiken, OF om de oude MSX home computer maar weer eens aan te zwengelen en een potje Eggerland te gaan spelen. Ik koos dus voor die laatste optie. Eggerland was een van die spellen die we vroeger enorm vaak hadden gespeeld. Ook nog op de lage school, zaten we met vriendjes uren achter dit spel om de puzzel levels uit te spelen. Die woensdag ging het erg lekker, en ik had al een level of 40 opgelost totdat mijn moeder me eraan herinnerde dat ik toch echt naar school moest gaan. “Wat zonde” opperde ik, want ik moest de computer nu uit zetten natuurlijk. Maar klimaat besef leefde nog niet zo in 1987 dus opperde mijn moeder dat ik de MSX gewoon aan kon laten, en dat ik na school (en huiswerk natuurlijk), weer verder kon gaan waar ik gebleven was.
Zo gezegd , zo gedaan. Ik stapte op mijn fiets en reed van het pittoreske Hauwert richting Hoorn (daar waar ik op school zat). Onderweg dacht ik nog even na over de levels die ik zojuist opgelost had en eigenlijk ook over het spel in het algemeen. “Je zou maar zo veel verstand van computers hebben zodat je zo’n spel als Eggerland kan maken” en “Zal ik ooit zelf zo slim zijn dat ik zoiets zelf kan doen?“ Die zinnen schoten toen door mijn hoofd. En het was dat fietstochtje naar school die ik me een paar jaar geleden ineens herinnerde. Ik had eindelijk weer een (privé) programmeer uitdaging waar ik zolang naar op zoek was.
Het werd wel een meer jaren plan. Dit omdat er erg veel tijd in ging zitten, en simpel weg de motivatie er vaak niet was om zo’n groot privé project te blijven doen. Soms zat ik uren te programmeren en dan verdween het project weer voor een paar maanden in de ijskast. Niet erg natuurlijk, want ik heb er geen haast mee. Ik heb geen release datum of zo. Het is nu ook eigenlijk nog niet helemaal af, maar wilde er wel alvast een blog file over schrijven.
Ik begon met een aantal spelregels op te stellen waar mijn versie aan moest voldoen. Het hoefde helemaal geen kopie van het origineel te worden. Ik kon makkelijk wat “monsters” weglaten en mezelf toch bewijzen dat ik een spel als Eggerland zelf kon schrijven. Toch waren er een aantal van die monsters die uiteraard WEL voor moesten komen in mijn versie. Natuurlijk moest Medusa mee doen. Mijn zus en ik dachten vroeger trouwens dat het haar van medusa een kroontje was, zodat wij haar altijd de koning noemde. Kan je nagaan hoe grafisch de 8 bits tijdperk destijds was. Ook moet je met blokken kunnen schuiven en kunnen schieten op de doodskop en de wormpjes. Deze moesten dan na een halve minuut (ongeveer) ook weer terug komen natuurlijk. Dit klinkt allemaal erg eenvoudig, maar probeer dit maar eens in een database georiënteerde programmeer taal te schrijven wat eigenlijk helemaal niet bedoeld is om spelletjes mee te maken. Toch is het me weldegelijk gelukt. Al zal ik nog wel wat puntjes op de i moeten zetten om het project helemaal geslaagd te kunnen noemen. Zie het plaatje zoals mijn level 1 (tevens nu ook het enige level tot nu toe) er uit ziet. O, nog een puntje … ik heb in mijn versie een optie gebouwd die NIET in het origineel zit. In het origineel zijn alle levels qua lengte en breedte even groot (een vierkant van 11 bij 11). In mijn versie kan je die zelf instellen. Dus je kan hele kleine levels maken, maar ook hele grote. Of hele lang gerekte. Noem maar op.
Mazzel
Op een van die woensdagen had ik mazzel. Ik was wel vroeg mijn bedje uit gegaan, maar kwam erachter dat ik helemaal geen huiswerk hoefde te maken. Dus ik had toen de keuze om weer mijn bedje in te duiken, OF om de oude MSX home computer maar weer eens aan te zwengelen en een potje Eggerland te gaan spelen. Ik koos dus voor die laatste optie. Eggerland was een van die spellen die we vroeger enorm vaak hadden gespeeld. Ook nog op de lage school, zaten we met vriendjes uren achter dit spel om de puzzel levels uit te spelen. Die woensdag ging het erg lekker, en ik had al een level of 40 opgelost totdat mijn moeder me eraan herinnerde dat ik toch echt naar school moest gaan. “Wat zonde” opperde ik, want ik moest de computer nu uit zetten natuurlijk. Maar klimaat besef leefde nog niet zo in 1987 dus opperde mijn moeder dat ik de MSX gewoon aan kon laten, en dat ik na school (en huiswerk natuurlijk), weer verder kon gaan waar ik gebleven was.
Zo gezegd , zo gedaan. Ik stapte op mijn fiets en reed van het pittoreske Hauwert richting Hoorn (daar waar ik op school zat). Onderweg dacht ik nog even na over de levels die ik zojuist opgelost had en eigenlijk ook over het spel in het algemeen. “Je zou maar zo veel verstand van computers hebben zodat je zo’n spel als Eggerland kan maken” en “Zal ik ooit zelf zo slim zijn dat ik zoiets zelf kan doen?“ Die zinnen schoten toen door mijn hoofd. En het was dat fietstochtje naar school die ik me een paar jaar geleden ineens herinnerde. Ik had eindelijk weer een (privé) programmeer uitdaging waar ik zolang naar op zoek was.
Het werd wel een meer jaren plan. Dit omdat er erg veel tijd in ging zitten, en simpel weg de motivatie er vaak niet was om zo’n groot privé project te blijven doen. Soms zat ik uren te programmeren en dan verdween het project weer voor een paar maanden in de ijskast. Niet erg natuurlijk, want ik heb er geen haast mee. Ik heb geen release datum of zo. Het is nu ook eigenlijk nog niet helemaal af, maar wilde er wel alvast een blog file over schrijven.
Ik begon met een aantal spelregels op te stellen waar mijn versie aan moest voldoen. Het hoefde helemaal geen kopie van het origineel te worden. Ik kon makkelijk wat “monsters” weglaten en mezelf toch bewijzen dat ik een spel als Eggerland zelf kon schrijven. Toch waren er een aantal van die monsters die uiteraard WEL voor moesten komen in mijn versie. Natuurlijk moest Medusa mee doen. Mijn zus en ik dachten vroeger trouwens dat het haar van medusa een kroontje was, zodat wij haar altijd de koning noemde. Kan je nagaan hoe grafisch de 8 bits tijdperk destijds was. Ook moet je met blokken kunnen schuiven en kunnen schieten op de doodskop en de wormpjes. Deze moesten dan na een halve minuut (ongeveer) ook weer terug komen natuurlijk. Dit klinkt allemaal erg eenvoudig, maar probeer dit maar eens in een database georiënteerde programmeer taal te schrijven wat eigenlijk helemaal niet bedoeld is om spelletjes mee te maken. Toch is het me weldegelijk gelukt. Al zal ik nog wel wat puntjes op de i moeten zetten om het project helemaal geslaagd te kunnen noemen. Zie het plaatje zoals mijn level 1 (tevens nu ook het enige level tot nu toe) er uit ziet. O, nog een puntje … ik heb in mijn versie een optie gebouwd die NIET in het origineel zit. In het origineel zijn alle levels qua lengte en breedte even groot (een vierkant van 11 bij 11). In mijn versie kan je die zelf instellen. Dus je kan hele kleine levels maken, maar ook hele grote. Of hele lang gerekte. Noem maar op.
Mazzel
21 september 2012
De Kempervennen (deel 2)
Afgelopen week zijn Rachel, Nathalie en ik voor het eerst met zijn drietjes op vakantie geweest. Het leek ons een leuk idee om het Centerparks park Kempervennen nogmaals een keertje te bezoeken. Daar had Rachel mij alweer vijf jaar geleden ten huwelijk gevraagd.
We waren natuurlijk erg benieuwd wat ons poppetje van de vakantie zou vinden. Het eerste moment dat we het huisje binnenkwamen en haar in de box neerzette, moest ze wel even huilen. En die avond toen ze in een vreemd bed werd neergelegd was er zelfs een beetje paniek bij onze (morgen alweer) 10 maanden oude dochter. Maar ze raakte na een dag of twee wel gewend aan de nieuwe omstandigheden.
Wij hebben trouwens deze vakantie ook wat over onze dochter geleerd. Ze is gek op dieren. We wisten al dat ze dikke vriendjes is met hondje Lady. Maar dat ze aapjes en kippen ook erg gaaf vind, dat wisten wij nog niet. In het begin van de week gingen we namelijk met zijn drietjes naar de dierentuin in Best. Dat is niet een hele grote dierentuin, m aar wel erg gaaf. Zo kwamen we ook oog in oog te staan met wat aapjes, waar ons “aapje” met open mond naar zat te kijken. Ze gierde het uit van de pret. Bij de Kempervennen zelf heb je natuurlijk ook veel dieren. Zo hadden wij twee “huis” kippen die de eerste paar dagen telkens bij ons huisje bleven. Waarschijnlijk hadden de vorige bewoners deze kippen steeds gevoerd en kwamen ze daarom elke keer terug. Als er weer een kip voorbij kwam wandelen, kroop ze naar het raam om hem eens goed te bekijken.
In het zwembad heeft Nathalie ook haar ogen uitgekeken. We hadden zo’n zwemband gekocht waarin ze lekker kon rond dobberen. Vooral het glazen dak vond Nathalie ERRUG interessant. Al die mensen en de flinke golven (we zwommen hoofdzakelijk in het golfslag bad), vond ze allemaal mega interessant. Al met al een geslaagde vakantie dus.
Mazzel
We waren natuurlijk erg benieuwd wat ons poppetje van de vakantie zou vinden. Het eerste moment dat we het huisje binnenkwamen en haar in de box neerzette, moest ze wel even huilen. En die avond toen ze in een vreemd bed werd neergelegd was er zelfs een beetje paniek bij onze (morgen alweer) 10 maanden oude dochter. Maar ze raakte na een dag of twee wel gewend aan de nieuwe omstandigheden.
Wij hebben trouwens deze vakantie ook wat over onze dochter geleerd. Ze is gek op dieren. We wisten al dat ze dikke vriendjes is met hondje Lady. Maar dat ze aapjes en kippen ook erg gaaf vind, dat wisten wij nog niet. In het begin van de week gingen we namelijk met zijn drietjes naar de dierentuin in Best. Dat is niet een hele grote dierentuin, m aar wel erg gaaf. Zo kwamen we ook oog in oog te staan met wat aapjes, waar ons “aapje” met open mond naar zat te kijken. Ze gierde het uit van de pret. Bij de Kempervennen zelf heb je natuurlijk ook veel dieren. Zo hadden wij twee “huis” kippen die de eerste paar dagen telkens bij ons huisje bleven. Waarschijnlijk hadden de vorige bewoners deze kippen steeds gevoerd en kwamen ze daarom elke keer terug. Als er weer een kip voorbij kwam wandelen, kroop ze naar het raam om hem eens goed te bekijken.
In het zwembad heeft Nathalie ook haar ogen uitgekeken. We hadden zo’n zwemband gekocht waarin ze lekker kon rond dobberen. Vooral het glazen dak vond Nathalie ERRUG interessant. Al die mensen en de flinke golven (we zwommen hoofdzakelijk in het golfslag bad), vond ze allemaal mega interessant. Al met al een geslaagde vakantie dus.
Mazzel
30 augustus 2012
Feiten
Ramon en ik liepen afgelopen zondag onze wekelijkse rondje door de stad en hadden het toen toevallig ook even over de Amerikaanse verkiezingen. Ik ventileerde mijn verbazing over de opmerking die een Amerikaanse senator had gemaakt dat vrouwen niet zwanger konden worden van een verkrachting omdat er dan een soort mechanisme in de vrouw dit zou verkomen. De senator kon een aantal dagen later niet anders doen dan zijn excuses aanbieden. De feiten, die je er makkelijk op na kunt slaan tegenwoordig, bewezen dat hij compleet onzin had uitgekraamd.
In het gesprek met Ramon was ik het meest verbaast dat die senator, wetend dat het verkiezings tijd is in Amerika, niet slimmer was geweest en EERST even had gecontroleerd wat hij wilde uitdragen. Hij weet dat de ogen van het Amerikaanse publiek juist in deze tijd gefocust zijn op wat de campagnes allemaal te vertellen hebben, en toch kraamde hij zomaar wat uit zonder het te controleren. We grapte nog dat die Amerikanen eigenlijk knetter gek zijn(vooral de republikeinen), maar wat we nog niet konden weten, was dat in de zelfde week er een Nederlandse politicus zich over dit onderwerp ging buigen. En dan heb ik het natuurlijk over mr van der Staaij.
De rest van deze blog gaat dus over de opmerking van deze zogenaamde politicus. Als eerst wil ik even dit kwijt. Hij opperde dat de kans op zwangerschap na een verkrachting erg klein is. Mr van der Staaij.. Een kleine kans (of percentage) zegt helemaal niets zonder dat je ook het geheel (100 %) erbij vermeld. Als ik zeg dat iets maar 1 % is kan je denken dat het weinig is. Maar als ik bijvoorbeeld 1 % van onze Melkweg bedoel heb ik het nog steeds over honderdduizenden sterren. Dat is dus nog steeds een heleboel. Ten tweede heeft van der Staaij dus de zogenaamde feiten niet gecontroleerd. Want dan had hij geweten dat de kans op zwangerschap precies even groot is als bij normale geslachtsgemeenschap. En dat komt neer op een procent of 7 (hoorde ik op tv) .. Dus als mr van der Staaij het verhaal had uitgezocht en de feiten hadden aangeven dat er bijvoorbeeld 10.000 verkrachtingen per jaar zijn waarvan er een slordige 5 vrouwen zwanger zijn geworden. Dan had hij een punt. Maar dat is niet het geval. Op internet kon ik de geschatte aantallen niet echt achterhalen, maar dat we maar het puntje van de ijsberg weten, mag duidelijk zijn (lang niet iedereen doet aangifte natuurlijk). Ik las ergens dat in 2002 er tussen de 15.000 en 16.000 aanrandingen en/of verkrachtingen zijn gemeld. Nou, neem daar 7 procent van en je weet dat van der Staaij zijn opmerkingen rechtstreeks de prullenbak in kunnen….
Al met al heeft mr van der Staaij zichzelf behoorlijk in de nesten gewerkt, want heel (politiek) Nederland valt nu over hem heen. Mezelf dus meegetelt, want ik vond dat ik hier wat over moest schrijven.
Mazzel
In het gesprek met Ramon was ik het meest verbaast dat die senator, wetend dat het verkiezings tijd is in Amerika, niet slimmer was geweest en EERST even had gecontroleerd wat hij wilde uitdragen. Hij weet dat de ogen van het Amerikaanse publiek juist in deze tijd gefocust zijn op wat de campagnes allemaal te vertellen hebben, en toch kraamde hij zomaar wat uit zonder het te controleren. We grapte nog dat die Amerikanen eigenlijk knetter gek zijn(vooral de republikeinen), maar wat we nog niet konden weten, was dat in de zelfde week er een Nederlandse politicus zich over dit onderwerp ging buigen. En dan heb ik het natuurlijk over mr van der Staaij.
De rest van deze blog gaat dus over de opmerking van deze zogenaamde politicus. Als eerst wil ik even dit kwijt. Hij opperde dat de kans op zwangerschap na een verkrachting erg klein is. Mr van der Staaij.. Een kleine kans (of percentage) zegt helemaal niets zonder dat je ook het geheel (100 %) erbij vermeld. Als ik zeg dat iets maar 1 % is kan je denken dat het weinig is. Maar als ik bijvoorbeeld 1 % van onze Melkweg bedoel heb ik het nog steeds over honderdduizenden sterren. Dat is dus nog steeds een heleboel. Ten tweede heeft van der Staaij dus de zogenaamde feiten niet gecontroleerd. Want dan had hij geweten dat de kans op zwangerschap precies even groot is als bij normale geslachtsgemeenschap. En dat komt neer op een procent of 7 (hoorde ik op tv) .. Dus als mr van der Staaij het verhaal had uitgezocht en de feiten hadden aangeven dat er bijvoorbeeld 10.000 verkrachtingen per jaar zijn waarvan er een slordige 5 vrouwen zwanger zijn geworden. Dan had hij een punt. Maar dat is niet het geval. Op internet kon ik de geschatte aantallen niet echt achterhalen, maar dat we maar het puntje van de ijsberg weten, mag duidelijk zijn (lang niet iedereen doet aangifte natuurlijk). Ik las ergens dat in 2002 er tussen de 15.000 en 16.000 aanrandingen en/of verkrachtingen zijn gemeld. Nou, neem daar 7 procent van en je weet dat van der Staaij zijn opmerkingen rechtstreeks de prullenbak in kunnen….
Al met al heeft mr van der Staaij zichzelf behoorlijk in de nesten gewerkt, want heel (politiek) Nederland valt nu over hem heen. Mezelf dus meegetelt, want ik vond dat ik hier wat over moest schrijven.
Mazzel
26 augustus 2012
Te Koop
Het verkoop bord hangt nog niet aan ons raam, maar we zijn wel al begonnen met een traject om ons huis te verkopen. Aankomende dinsdag komt een styliste voorbij die foto’s komt maken die straks op Funda.nl komen te staan. Al met al wordt het dus een spannende tijd voor ons.
Het lijkt een onmogelijke taak. De huizenmarkt heeft er volgens mij nog NOOIT zo slecht voor gestaan. Maar Rachel en ik gaan het toch proberen. Niet omdat we weg moeten.. Nee, we willen graag naar een eensgezinds woning voor als Nathalie straks ouder is. Bovendien is er in dit appartementje geen ruimte voor een broertje of zusje voor haar. Kortom, genoeg reden dus om eens om ons heen te gaan kijken.
We begonnen dit traject met het uitnodigen van maarliefs drie makelaars. Met alle drie hadden we een goed gesprek gehad. Dus het werd voor ons wel lastig om uiteindelijk een keuze te maken. Maar dat is toch gelukt. We hebben voor Vidra vastgoed gekozen. Een NVM makelaar die bekend is in Hoorn en omstreken. Hopelijk helpt dat bij de verkoop. Bovendien zijn hun lekker scherp geprijsd, en dat scheelt natuurlijk ook. Vidra kan zelf ook foto’s maken voor op funda.nl, maar raadde ons aan om dat door een styliste te laten doen. Dit is wel duurder, maar volgens de makelaar levert dit betere kwaliteit foto’s op. En elk voordeeltje wat we kunnen behalen, is natuurlijk welkom. Toen de keuze dus op Vidra viel, en de datum met de styliste was gemaakt, konden Rachel en ik dus met het voortraject beginnen. Het huis moet er natuurlijk prachtig uitzien op de foto’s dus hebben we deze week er een schoonmaak/opruim week van gemaakt. De piek van die week was dit weekend. Je herkend het zowat niet meer mocht je een keer op visite komen. Alles ziet er keurig opgeruimd uit en het ruikt overal ook weer heerlijk. Nathalie heeft met open ogen gekeken hoe haar papa en mama dagen lang door het huis heen liepen in de hoop dat de styliste aankomende dinsdag met een tevreden gezicht de foto’s komt maken.
Al met al hoop ik dat het allemaal snel zal gaan. De makelaar zei zelf ook nog dat het verstandig is om zelf ook reclame voor ons huisje te maken. Dus bij deze. Ben je iemand die geïnteresseerd is in een leuk appartementje in de Grote Waal. Ken je iemand, of wil je iemand kennen (eh?)… laat dan van je horen.
Mazzel.
Het lijkt een onmogelijke taak. De huizenmarkt heeft er volgens mij nog NOOIT zo slecht voor gestaan. Maar Rachel en ik gaan het toch proberen. Niet omdat we weg moeten.. Nee, we willen graag naar een eensgezinds woning voor als Nathalie straks ouder is. Bovendien is er in dit appartementje geen ruimte voor een broertje of zusje voor haar. Kortom, genoeg reden dus om eens om ons heen te gaan kijken.
We begonnen dit traject met het uitnodigen van maarliefs drie makelaars. Met alle drie hadden we een goed gesprek gehad. Dus het werd voor ons wel lastig om uiteindelijk een keuze te maken. Maar dat is toch gelukt. We hebben voor Vidra vastgoed gekozen. Een NVM makelaar die bekend is in Hoorn en omstreken. Hopelijk helpt dat bij de verkoop. Bovendien zijn hun lekker scherp geprijsd, en dat scheelt natuurlijk ook. Vidra kan zelf ook foto’s maken voor op funda.nl, maar raadde ons aan om dat door een styliste te laten doen. Dit is wel duurder, maar volgens de makelaar levert dit betere kwaliteit foto’s op. En elk voordeeltje wat we kunnen behalen, is natuurlijk welkom. Toen de keuze dus op Vidra viel, en de datum met de styliste was gemaakt, konden Rachel en ik dus met het voortraject beginnen. Het huis moet er natuurlijk prachtig uitzien op de foto’s dus hebben we deze week er een schoonmaak/opruim week van gemaakt. De piek van die week was dit weekend. Je herkend het zowat niet meer mocht je een keer op visite komen. Alles ziet er keurig opgeruimd uit en het ruikt overal ook weer heerlijk. Nathalie heeft met open ogen gekeken hoe haar papa en mama dagen lang door het huis heen liepen in de hoop dat de styliste aankomende dinsdag met een tevreden gezicht de foto’s komt maken.
Al met al hoop ik dat het allemaal snel zal gaan. De makelaar zei zelf ook nog dat het verstandig is om zelf ook reclame voor ons huisje te maken. Dus bij deze. Ben je iemand die geïnteresseerd is in een leuk appartementje in de Grote Waal. Ken je iemand, of wil je iemand kennen (eh?)… laat dan van je horen.
Mazzel.
16 augustus 2012
Steeds actiever
Ons poppetje Nathalie wordt steeds actiever. Normaal gesproken kon je haar zonder al te veel problemen gewoon in de box neerleggen, maar tegenwoordig wil ze steeds vaker zitten. Dat kan je al merken als je de fles aan haar geeft. Nadat die (meestal) helemaal verorberd is (de inhoud wel te verstaan), gaat dat nekkie van haar al omhoog. Zo van : “fles voorbij, ik wil weer zitten.”
Met het zitten, ZITTEN we in een tussenfase. We kunnen haar wel even overeind helpen, en dan blijft ze ook wel even overeind. Maar als ze dan een speeltje ziet (of haar voetjes), reikt ze daar al snel naar en valt onze lieve baby weer om. Op de zachte bank is dat geen probleem natuurlijk, maar op het speelkleed WEL. Het is al een aantal keer gebeurd dat ze haar hoofdje heeft gestoten bij het vallen. Je kan wel raden dat ze dan zeer in paniek is. Overspannend huilen noem ik dan wel eens. Dat klinkt heel anders als gewoon huilen voor als ze bijvoorbeeld erg moe is.
Die steeds maar actiever wordende dochter van ons kreeg het gister voor elkaar om zichzelf om te draaien TERWIJL ze nog in de slaap zak lag. Ze wilde, waarschijnlijk vanwege de warmte, in de middag niet slapen en bleef maar huilen. Toen ik even ging kijken lag mevrouw dus op haar buikje. Ze keek me aan zo van : ‘vraag het niet aan mij, ik weet ook niet hoe dit heeft kunnen gebeuren’.
Toen ik vanochtend de fles van zeven (tegenwoordig zeven uur, dat is als ze niet al eerder zelf wakker is geworden), trof ik weer een nieuw tafareel aan. Ze lag nog wel op haar rug, maar had de gehele slaapzak los weten te wurmen. Aangezien ik haar de middag ervoor op haar buikje aantrof in bed, had ik deze extra stevig vastgemaakt onder het matras. Maar dat had dus niets geholpen. Nathalie lag een beetje overdwars en keek me weer aan met van die vraagtekens…. Ze moest er ook erg bij lachen, want ze was er waarschijnlijk ook erg trots op dat ze dat voor elkaar had gekregen.
Mazzel.
Met het zitten, ZITTEN we in een tussenfase. We kunnen haar wel even overeind helpen, en dan blijft ze ook wel even overeind. Maar als ze dan een speeltje ziet (of haar voetjes), reikt ze daar al snel naar en valt onze lieve baby weer om. Op de zachte bank is dat geen probleem natuurlijk, maar op het speelkleed WEL. Het is al een aantal keer gebeurd dat ze haar hoofdje heeft gestoten bij het vallen. Je kan wel raden dat ze dan zeer in paniek is. Overspannend huilen noem ik dan wel eens. Dat klinkt heel anders als gewoon huilen voor als ze bijvoorbeeld erg moe is.
Die steeds maar actiever wordende dochter van ons kreeg het gister voor elkaar om zichzelf om te draaien TERWIJL ze nog in de slaap zak lag. Ze wilde, waarschijnlijk vanwege de warmte, in de middag niet slapen en bleef maar huilen. Toen ik even ging kijken lag mevrouw dus op haar buikje. Ze keek me aan zo van : ‘vraag het niet aan mij, ik weet ook niet hoe dit heeft kunnen gebeuren’.
Toen ik vanochtend de fles van zeven (tegenwoordig zeven uur, dat is als ze niet al eerder zelf wakker is geworden), trof ik weer een nieuw tafareel aan. Ze lag nog wel op haar rug, maar had de gehele slaapzak los weten te wurmen. Aangezien ik haar de middag ervoor op haar buikje aantrof in bed, had ik deze extra stevig vastgemaakt onder het matras. Maar dat had dus niets geholpen. Nathalie lag een beetje overdwars en keek me weer aan met van die vraagtekens…. Ze moest er ook erg bij lachen, want ze was er waarschijnlijk ook erg trots op dat ze dat voor elkaar had gekregen.
Mazzel.
26 juli 2012
Close encounters of the "SNAKE" kind
In mijn weblog “Main power is offline” vertelde ik al dat ik naar het ziekenhuis was geweest voor een intake gesprek met een Duitse arts die mijn maag/duizeligheids problemen gaat bekijken. Die intake dag mocht ik dus ook meteen langs poli 1, waarvan ik in die vorige blog dus al uitgebreid verslag heb gedaan. The Story continues, want er volgden nog 2 onderzoekjes.
Voor de tweede onderzoek was ik totaal NIET zenuwachtig. Sterker nog, deze tweede onderzoek was zelfs wel interessant om mee te maken. Ze gingen namelijk een buik echo van mijn organen maken. Die vond niet plaats op poli 9, waar Rachel haar zwangerschaps echo’s heeft gehad, maar op poli 14. Aangezien ik wist dat echo’s geen pijn doen, begon ik al snel een praatje met de dienstdoende “echoscopist” . Als ik normaal gesproken bij klanten kom, vind ik het ook interessant hoe zij hun werk doen en zo. Ik stel daar dan ook wel eens vragen over. Nou, dit onderzoek was perfect om eens te vragen hoe de echoscopist haar werkdag beleeft. Al met al was het dus een interessante ervaring en de uitslag gegevens ging ze weer doorgeven aan de dokter die de intake gesprek heeft gedaan.
Eh.. En dan was er ook nog het DERDE onderzoek. Vooraf gezien, leek dit de zwaarste van allemaal te gaan worden, en ergens was dit ook zo. Ik mocht afgelopen dinsdag namelijk me melden bij poli 12 voor een gastroscopie.. EN WAT??? Ja een gastroscopie. Dan gaan ze met een slang door je neus (of keel) naar binnen om je maag van binnenuit eens goed te bekijken en ook om stukjes weefsel af te nemen. In de intake gesprek vreesde ik al dat de Duitse dokter dit onderzoek ging voorstellen omdat mijn moeder hem laatst namelijk ook had gehad. JA DUS… ik mocht ook kennis gaan maken met de slang.
Daar zaten we dan (Rachel was voor dit onderzoek mee)… te wachten in de wachtkamer totdat het MIJN beurt was. Rachel en ik hadden trouwens wel een prachtig uitzicht op het oude gedeelte van het ziekenhuis. Daar waar zij gelegen had toen ze de laatste weken van haar zwangerschap met een hoge bloeddruk niet meer thuis mocht vertoeven. We konden ook de ramen zien van de verloskamer waar ons poppetje ter wereld is gekomen. Al wisten we van buitenaf trouwens niet precies welke het was. Maarja. Het was toch weer even gaaf om het gezien te hebben…..
Het wachten duurde trouwens enorm lang. Eerst kwam er een spoedgeval tussendoor. In een ziekenhuis bed werd een jong grietje poli 12 binnengereden. Toen lachte ze nog, maar een half uurtje later, toen ze de poli weer uit werd gereden, kon je duidelijk zien dat ze zwaar toegetakeld was. Eh… en toen moest ik dus nog he…. Brrrr…. Na dit voorval moest ik evengoed nog een flinke tijd wachten voordat ik aan de beurt was. De slang waarmee ze mijn scopie gingen doen, moest namelijk nog schoongemaakt worden. Ik had namelijk op aanraden van de Duitse dokter, om een specifieke NEUS slang scopie gevraagd. Hij deed het voorkomen dat dit een prachtig alternatief is voor de slang in je keel. Voor de keel variant is het zelfs verstandig dat ze je met een roesje even in laten slapen, zodat je ongeveer twee uur later weer bij komt. Je bent dan wel een hele dag kwijt en bovendien kwam het idee van het bewustzijn verliezen (verwijzing naar : main power is offline) als zeer onwenselijk bij mijn over… Kortom, ik wachtte wel even totdat die neus slang, waarvan er kennelijk maar eentje in het hele ziekenhuis aanwezig is, compleet was gereinigd.
Na bijna TWEE uur wachten, kwam er een zuster me ophalen.. Stijf van de zenuwen liep ik met haar mee. Ik werd een kamer ingeloosd waar maarliefs vier artsen/verpleegsters op me zaten te wachten. Ze stelde zich allemaal voor, maar de namen echt onthouden zat er met die zenuwen niet in. Ik mocht mijn bril afdoen en kreeg een klein bekertje met een goedje daarin in mijn handen geschoven. De verpleegster, die me ook uit de wachtkamer had opgehaald, vertelde met een rustige stem dat dit goedje het opborrelen van sappen in je maag moest voorkomen zodra de slang eenmaal in je maag zat. Ik vroeg nog of het een smerig goedje was, en kon na het opdrinken daarvan bevestigen wat zij der over gezegd had. Het was gelukkig niet smerig. Daarna moest ik een soort gel in mijn neus inademen. Dit zou een verdovende EN ook smerend effect hebben. Het is wel een vreemde gewaarwording om gel op te gaan snuiven, maar met een best inadem beweging zat het spul letterlijk overal op mijn gezicht. Maar gelukkig ook in mijn neus. Ik mocht op mijn linker zij gaan liggen en kreeg allemaal adviezen hoe ik het beste deze close encounter zou overleven.
En daar kwam ie dan. De arts die de scopie ging doen, stelde me gerust door te vertellen dat de gehele operatie niet langer dan 5 minuten ging duren. Een zwarte slang, met een vel wit lichtje bovenop, werd toen in mijn arme neusgat gepropt. Eerst was het nog een vreemd gevoel, maar naarmate hij bij mijn keelgat terecht kwam, werd het toch even onprettig. Dan krijg je kots neigingen natuurlijk. De aardige verpleegster bleef steeds aan de hoofdkant van het bed staan om mij gerust te stellen en adviezen te geven.. “goed doorslikken nu”.. Dus dat deed ik dan maar (had niet echt een keuze). Het zwaarste zat er toen op. De slang was in notime afgedaald tot in mijn maag en als de arts hem dan even stil hield, was het nog redelijk te doen ook. Maarja, soms moest de slang weer bewogen worden natuurlijk, en dat was nog steeds een knap irritant gevoel kan ik je verklappen.
Ik heb zelf niet naar het scherm gekeken (kon wel, maar ik was even afgeleid zeg maar), maar hoorde de arts wel opdrachten geven aan zijn collega’s. Bij het weghalen van de stukjes weefsel, heb ik slechts bij eentje echt gevoeld dat er in me “geknipt”werd, maar verder heb ik daar geen last van gehad.
Het goede nieuws kwam gelukkig al snel, de slang mocht er weer uit. Ik mocht mijn neus even snuiten om al die gel er uit te laten komen.D at bleef ik het uur na de scopie ook nog doen, want kennelijk had ik veel van dat spul opgesnoven. De rest van de dag had ik trouwens vaak het gevoel dat die slang nog in mijn keel zat. Ook had ik af en toe wel buikpijn en zo…. Maar de dag erna waren deze klachten al weer vertrokken.
Al met al zitten de 3 onderzoeken er nu op.. Ik heb binnenkort een afspraak met de Duitse dokter en dan zullen we de test resultaten bespreken. Maar daar kom ik wel weer eens op terug.
Mazzel
Voor de tweede onderzoek was ik totaal NIET zenuwachtig. Sterker nog, deze tweede onderzoek was zelfs wel interessant om mee te maken. Ze gingen namelijk een buik echo van mijn organen maken. Die vond niet plaats op poli 9, waar Rachel haar zwangerschaps echo’s heeft gehad, maar op poli 14. Aangezien ik wist dat echo’s geen pijn doen, begon ik al snel een praatje met de dienstdoende “echoscopist” . Als ik normaal gesproken bij klanten kom, vind ik het ook interessant hoe zij hun werk doen en zo. Ik stel daar dan ook wel eens vragen over. Nou, dit onderzoek was perfect om eens te vragen hoe de echoscopist haar werkdag beleeft. Al met al was het dus een interessante ervaring en de uitslag gegevens ging ze weer doorgeven aan de dokter die de intake gesprek heeft gedaan.
Eh.. En dan was er ook nog het DERDE onderzoek. Vooraf gezien, leek dit de zwaarste van allemaal te gaan worden, en ergens was dit ook zo. Ik mocht afgelopen dinsdag namelijk me melden bij poli 12 voor een gastroscopie.. EN WAT??? Ja een gastroscopie. Dan gaan ze met een slang door je neus (of keel) naar binnen om je maag van binnenuit eens goed te bekijken en ook om stukjes weefsel af te nemen. In de intake gesprek vreesde ik al dat de Duitse dokter dit onderzoek ging voorstellen omdat mijn moeder hem laatst namelijk ook had gehad. JA DUS… ik mocht ook kennis gaan maken met de slang.
Daar zaten we dan (Rachel was voor dit onderzoek mee)… te wachten in de wachtkamer totdat het MIJN beurt was. Rachel en ik hadden trouwens wel een prachtig uitzicht op het oude gedeelte van het ziekenhuis. Daar waar zij gelegen had toen ze de laatste weken van haar zwangerschap met een hoge bloeddruk niet meer thuis mocht vertoeven. We konden ook de ramen zien van de verloskamer waar ons poppetje ter wereld is gekomen. Al wisten we van buitenaf trouwens niet precies welke het was. Maarja. Het was toch weer even gaaf om het gezien te hebben…..
Het wachten duurde trouwens enorm lang. Eerst kwam er een spoedgeval tussendoor. In een ziekenhuis bed werd een jong grietje poli 12 binnengereden. Toen lachte ze nog, maar een half uurtje later, toen ze de poli weer uit werd gereden, kon je duidelijk zien dat ze zwaar toegetakeld was. Eh… en toen moest ik dus nog he…. Brrrr…. Na dit voorval moest ik evengoed nog een flinke tijd wachten voordat ik aan de beurt was. De slang waarmee ze mijn scopie gingen doen, moest namelijk nog schoongemaakt worden. Ik had namelijk op aanraden van de Duitse dokter, om een specifieke NEUS slang scopie gevraagd. Hij deed het voorkomen dat dit een prachtig alternatief is voor de slang in je keel. Voor de keel variant is het zelfs verstandig dat ze je met een roesje even in laten slapen, zodat je ongeveer twee uur later weer bij komt. Je bent dan wel een hele dag kwijt en bovendien kwam het idee van het bewustzijn verliezen (verwijzing naar : main power is offline) als zeer onwenselijk bij mijn over… Kortom, ik wachtte wel even totdat die neus slang, waarvan er kennelijk maar eentje in het hele ziekenhuis aanwezig is, compleet was gereinigd.
Na bijna TWEE uur wachten, kwam er een zuster me ophalen.. Stijf van de zenuwen liep ik met haar mee. Ik werd een kamer ingeloosd waar maarliefs vier artsen/verpleegsters op me zaten te wachten. Ze stelde zich allemaal voor, maar de namen echt onthouden zat er met die zenuwen niet in. Ik mocht mijn bril afdoen en kreeg een klein bekertje met een goedje daarin in mijn handen geschoven. De verpleegster, die me ook uit de wachtkamer had opgehaald, vertelde met een rustige stem dat dit goedje het opborrelen van sappen in je maag moest voorkomen zodra de slang eenmaal in je maag zat. Ik vroeg nog of het een smerig goedje was, en kon na het opdrinken daarvan bevestigen wat zij der over gezegd had. Het was gelukkig niet smerig. Daarna moest ik een soort gel in mijn neus inademen. Dit zou een verdovende EN ook smerend effect hebben. Het is wel een vreemde gewaarwording om gel op te gaan snuiven, maar met een best inadem beweging zat het spul letterlijk overal op mijn gezicht. Maar gelukkig ook in mijn neus. Ik mocht op mijn linker zij gaan liggen en kreeg allemaal adviezen hoe ik het beste deze close encounter zou overleven.
En daar kwam ie dan. De arts die de scopie ging doen, stelde me gerust door te vertellen dat de gehele operatie niet langer dan 5 minuten ging duren. Een zwarte slang, met een vel wit lichtje bovenop, werd toen in mijn arme neusgat gepropt. Eerst was het nog een vreemd gevoel, maar naarmate hij bij mijn keelgat terecht kwam, werd het toch even onprettig. Dan krijg je kots neigingen natuurlijk. De aardige verpleegster bleef steeds aan de hoofdkant van het bed staan om mij gerust te stellen en adviezen te geven.. “goed doorslikken nu”.. Dus dat deed ik dan maar (had niet echt een keuze). Het zwaarste zat er toen op. De slang was in notime afgedaald tot in mijn maag en als de arts hem dan even stil hield, was het nog redelijk te doen ook. Maarja, soms moest de slang weer bewogen worden natuurlijk, en dat was nog steeds een knap irritant gevoel kan ik je verklappen.
Ik heb zelf niet naar het scherm gekeken (kon wel, maar ik was even afgeleid zeg maar), maar hoorde de arts wel opdrachten geven aan zijn collega’s. Bij het weghalen van de stukjes weefsel, heb ik slechts bij eentje echt gevoeld dat er in me “geknipt”werd, maar verder heb ik daar geen last van gehad.
Het goede nieuws kwam gelukkig al snel, de slang mocht er weer uit. Ik mocht mijn neus even snuiten om al die gel er uit te laten komen.D at bleef ik het uur na de scopie ook nog doen, want kennelijk had ik veel van dat spul opgesnoven. De rest van de dag had ik trouwens vaak het gevoel dat die slang nog in mijn keel zat. Ook had ik af en toe wel buikpijn en zo…. Maar de dag erna waren deze klachten al weer vertrokken.
Al met al zitten de 3 onderzoeken er nu op.. Ik heb binnenkort een afspraak met de Duitse dokter en dan zullen we de test resultaten bespreken. Maar daar kom ik wel weer eens op terug.
Mazzel
22 juli 2012
Een aandacht trekkende middag
Rachel en ik waren al een hele poos niet meer in de stad geweest. Het slechte weer, en onze overvolle agenda zorgde er steeds maar weer voor dat een bezoekje aan de gezellige binnenstad van Hoorn er maar steeds niet in zat.
Afgelopen zaterdag kwam daar gelukkig verandering in. Het weer begon eindelijk een keertje mee te werken, en de agenda was leeg, dus grepen we die mogelijkheid meteen aan. Nathalie ging mee natuurlijk, dus moesten we eerst even overleggen hoe we de (alweer) acht maanden oude dochter van ons mee gingen nemen. We besloten om de draagzak weer eens van zijn plek te halen. We gingen dus met de auto naar het transferium, en daarna ging papa de ruim acht kilo zware baby in de draagzak dragen. Dit ging overigens wel lekker hoor, maar na een poosje lopen begin je het wel te merken dat Nathalie GEEN klein babytje meer is (hahahaha).
De draagzak heeft daarin tegen wel erg veel voordelen. Dat hadden we namelijk al eens gemerkt toen Nathalie en ik boodschappen gingen doen en zij toen ook in die draagzak zat. We hadden namelijk deze keer ook weer veel bekijks. Eerst gingen we even lekker een terrasje pikken op de rode steen, en toen al werden er vele blikken naar ons babytje geworpen. Daarna, toen we bij de ijswinkel een ijsje gingen halen, werden we zelfs aangesproken door een aardige dame. Ze vond Nathalie wel zo’n lief babytje.
Toen we op de terug weg naar de auto aan het wandelen waren, viel Nathalie in de draagzak in slaap. We wisten dat als we haar weer in de maxicosie zouden leggen en daarna (bij thuiskomst) haar der weer uit zouden halen, dat ze dan niet lekker had kunnen slapen. Kortom, papa offerde zich op en stelde voor dat hij met de slapende baby naar huis ging wandelen. Dat is ongeveer een half uurtje, en dan kon Nathalie mooi even een tukkie doen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar een slapende baby in de draagzak schijnt nog liever te zijn (kennelijk), want we werden toen NOG MEER aangesproken. Papa en Nathalie stonden voor het stoplicht te wachten en toen kwam er een auto voorbij met allemaal zwaaiende mensen erin. Zij hadden Nathalie ook zien slapen natuurlijk. Eenmaal in de grote waal zelf, kwam ik zo’n gezellige Surinaams moedertje tegen en die begon meteen te lachen. Ze opperde dat dit wel een erg makkelijke manier van vervoeren was.
Al met al was het een geslaagde en aandachttrekkende middag geweest.
Mazzel
Afgelopen zaterdag kwam daar gelukkig verandering in. Het weer begon eindelijk een keertje mee te werken, en de agenda was leeg, dus grepen we die mogelijkheid meteen aan. Nathalie ging mee natuurlijk, dus moesten we eerst even overleggen hoe we de (alweer) acht maanden oude dochter van ons mee gingen nemen. We besloten om de draagzak weer eens van zijn plek te halen. We gingen dus met de auto naar het transferium, en daarna ging papa de ruim acht kilo zware baby in de draagzak dragen. Dit ging overigens wel lekker hoor, maar na een poosje lopen begin je het wel te merken dat Nathalie GEEN klein babytje meer is (hahahaha).
De draagzak heeft daarin tegen wel erg veel voordelen. Dat hadden we namelijk al eens gemerkt toen Nathalie en ik boodschappen gingen doen en zij toen ook in die draagzak zat. We hadden namelijk deze keer ook weer veel bekijks. Eerst gingen we even lekker een terrasje pikken op de rode steen, en toen al werden er vele blikken naar ons babytje geworpen. Daarna, toen we bij de ijswinkel een ijsje gingen halen, werden we zelfs aangesproken door een aardige dame. Ze vond Nathalie wel zo’n lief babytje.
Toen we op de terug weg naar de auto aan het wandelen waren, viel Nathalie in de draagzak in slaap. We wisten dat als we haar weer in de maxicosie zouden leggen en daarna (bij thuiskomst) haar der weer uit zouden halen, dat ze dan niet lekker had kunnen slapen. Kortom, papa offerde zich op en stelde voor dat hij met de slapende baby naar huis ging wandelen. Dat is ongeveer een half uurtje, en dan kon Nathalie mooi even een tukkie doen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar een slapende baby in de draagzak schijnt nog liever te zijn (kennelijk), want we werden toen NOG MEER aangesproken. Papa en Nathalie stonden voor het stoplicht te wachten en toen kwam er een auto voorbij met allemaal zwaaiende mensen erin. Zij hadden Nathalie ook zien slapen natuurlijk. Eenmaal in de grote waal zelf, kwam ik zo’n gezellige Surinaams moedertje tegen en die begon meteen te lachen. Ze opperde dat dit wel een erg makkelijke manier van vervoeren was.
Al met al was het een geslaagde en aandachttrekkende middag geweest.
Mazzel
10 juli 2012
Main power is offline
Toen het ambulance personeel mijn collega aan het helpen waren toen ze een hersenbloeding kreeg, en ook toen Nathalie geboren werd, sloeg ik me er nog doorheen. Maar gister ging het licht toch echt even uit… Main power ging offline.
Ik was gister in het ziekenhuis voor een intake gesprek met een echt Duitse dokter (zal zijn naam niet vermelden). Ik was daar om nou maar eens uit te sluiten waar die duizeligheids problematiek, waar ik al jaren mee loop, vandaan komt. Ik weet dat het met eten in het algemeen te maken heeft , dus verwees mijn huisarts me door naar poli 17 van het ziekenhuis. Het is de bedoeling dat ze hier een onderzoek naar mijn maag en darmen gaan doen (waar ik namelijk ook wel vaak last van heb en ik vermoed een verband) . Naast het algemene intake gesprek, moest ik ook even naar poli 1 toe om wat bloed af te nemen. Niet echt een hobby van mij en ik ben daar al eens diverse keren “onwel” geworden (zeg maar).
Het was weer eens mega druk op poli 1.. Dat lijkt altijd wel zo te zijn, want toen ik daar met Rachel was (tijdens haar zwangerschap), was er ook nog maar net plek om te kunnen zitten. Ondanks dat, was ik toch vrij snel aan de beurt. Ik mocht al snel naar bloed afname kamer 11.. Het eerste wat me daar opviel was dat er GEEN mogelijk aanwezig was om even te gaan liggen. Normaal gesproken, bij de voorgaande keren dat ik op poli 1 was, was die mogelijkheid er wel en verklapte ik de dienst doende arts alvast dat ik daarop zou eindigen (wat dan ook elke keer gebeurde). Die mogelijkheid was er nu dus niet, en dat stelde mij niet gerust. Ik had de aardige dame, die waarschijnlijk de hele dag in armen zit te prikken, wel alvast gewaarschuwd dat dit na de tandarts op de tweede plek van minst favoriete hobby’s stond en dat ik dus wel eens onwel zou kunnen worden.
Ik besloot NIET te gaan kijken. Maar ja. Zo’n naald voel je altijd natuurlijk. Ik probeerde steeds maar weer aan leuke dingen te denken. Hoofdzakelijk aan ons poppetje Nathalie en over hoe trots we zijn dat ze zich al kan omdraaien (en ook al weer terug draaien). Maar het concentreren werd steeds moeilijker. Het beeld werd steeds donkerder en ik zag een groeiende aantal zwarte vlekken voor mijn ogen verschijnen. Ik besloot om het bij foto’s te houden. Ik probeerde dus foto’s (zoals mijn bureaublad op mijn werk) voor de geest te halen (waar Nathalie en Rachel natuurlijk opstaan). Zodoende hoefde ik me maar op 1 ding te consenteren. Maar ook dat plaatje werd steeds meer overschaduwd door de oprukkende zwarte vlekken.
RED ALERT.. main power is about to go offline.. “Verzin iets?” beval ik mezelf. Maar het was al te laat. Ik hoorde nog net mijn bril op de grond vallen en de arts hem oprapen. Een tel later kickte de backup generator in, want ik hoorde een tweede arts de kamer binnen wandelen. Die nam me mee naar een kamer waar ze WEL een ligstoel hadden. Daar kon ik dus weer bijkomen. Daarin heb ik zeker een minuut of 10 gezeten voordat alle symptomen (zoals tintelende handen en zo) weer verdwenen waren. Toen ik eenmaal weer buiten was, ben ik het eerst stuk naar huis (ik was op de fiets) gaan lopen. Ik vertrouwde het nog niet helemaal en was blij dat ik zo ie zo voor de fiets had gekozen. Met de auto had ik het gewoon niet gedurfd.
Mazzel
Ik was gister in het ziekenhuis voor een intake gesprek met een echt Duitse dokter (zal zijn naam niet vermelden). Ik was daar om nou maar eens uit te sluiten waar die duizeligheids problematiek, waar ik al jaren mee loop, vandaan komt. Ik weet dat het met eten in het algemeen te maken heeft , dus verwees mijn huisarts me door naar poli 17 van het ziekenhuis. Het is de bedoeling dat ze hier een onderzoek naar mijn maag en darmen gaan doen (waar ik namelijk ook wel vaak last van heb en ik vermoed een verband) . Naast het algemene intake gesprek, moest ik ook even naar poli 1 toe om wat bloed af te nemen. Niet echt een hobby van mij en ik ben daar al eens diverse keren “onwel” geworden (zeg maar).
Het was weer eens mega druk op poli 1.. Dat lijkt altijd wel zo te zijn, want toen ik daar met Rachel was (tijdens haar zwangerschap), was er ook nog maar net plek om te kunnen zitten. Ondanks dat, was ik toch vrij snel aan de beurt. Ik mocht al snel naar bloed afname kamer 11.. Het eerste wat me daar opviel was dat er GEEN mogelijk aanwezig was om even te gaan liggen. Normaal gesproken, bij de voorgaande keren dat ik op poli 1 was, was die mogelijkheid er wel en verklapte ik de dienst doende arts alvast dat ik daarop zou eindigen (wat dan ook elke keer gebeurde). Die mogelijkheid was er nu dus niet, en dat stelde mij niet gerust. Ik had de aardige dame, die waarschijnlijk de hele dag in armen zit te prikken, wel alvast gewaarschuwd dat dit na de tandarts op de tweede plek van minst favoriete hobby’s stond en dat ik dus wel eens onwel zou kunnen worden.
Ik besloot NIET te gaan kijken. Maar ja. Zo’n naald voel je altijd natuurlijk. Ik probeerde steeds maar weer aan leuke dingen te denken. Hoofdzakelijk aan ons poppetje Nathalie en over hoe trots we zijn dat ze zich al kan omdraaien (en ook al weer terug draaien). Maar het concentreren werd steeds moeilijker. Het beeld werd steeds donkerder en ik zag een groeiende aantal zwarte vlekken voor mijn ogen verschijnen. Ik besloot om het bij foto’s te houden. Ik probeerde dus foto’s (zoals mijn bureaublad op mijn werk) voor de geest te halen (waar Nathalie en Rachel natuurlijk opstaan). Zodoende hoefde ik me maar op 1 ding te consenteren. Maar ook dat plaatje werd steeds meer overschaduwd door de oprukkende zwarte vlekken.
RED ALERT.. main power is about to go offline.. “Verzin iets?” beval ik mezelf. Maar het was al te laat. Ik hoorde nog net mijn bril op de grond vallen en de arts hem oprapen. Een tel later kickte de backup generator in, want ik hoorde een tweede arts de kamer binnen wandelen. Die nam me mee naar een kamer waar ze WEL een ligstoel hadden. Daar kon ik dus weer bijkomen. Daarin heb ik zeker een minuut of 10 gezeten voordat alle symptomen (zoals tintelende handen en zo) weer verdwenen waren. Toen ik eenmaal weer buiten was, ben ik het eerst stuk naar huis (ik was op de fiets) gaan lopen. Ik vertrouwde het nog niet helemaal en was blij dat ik zo ie zo voor de fiets had gekozen. Met de auto had ik het gewoon niet gedurfd.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
