Je zou deze week uit mijn leven zo een speelfilmtitel kunnen meegeven. Ik dacht aan de pakkende titel :'The funeral, a wedding and a birth'. Afgelopen vrijdag was de begravenis van mijn oom. Die dag ervoor werd Gijs geboren. Mijn neef heeft dus in een week tijd zijn vader verloren, maar werd er zelf ook eentje(wel voor de 2de keer). En aanstaande woensdag gaan vrienden van Rachel en mij trouwen. Kortom, een week die niet snel vergeten zal worden (positief en negatief gezien).
Genoeg om over te schrijven dus. De trouwerij is pas aankomende woensdag, maar gister (zaterdag avond) hebben we het vrijgezellen feest in Purmerend gevierd. Ik heb iets met vrijgezellen feesten. Daarvan mogen ze van mij er wel elke week eentje vieren. Er hangt altijd zo'n apparte positieve sweer. Jorien en Jeroen (die dus gaan trouwen) hadden aan Rachel gevraagd of zij het vrijgezellen feest wilde organiseren. Nou, dat is een hobby van haar, dus die is daar maanden mee bezig geweest (met mailen, bellen e.d.). In preciepe hoefde ze maar 1 feest te organiseren, want Jeroen en Jorien wilde allebij bij het feest zijn (dus geen apparte heren/dames feest). Rachel had diverse idee-en uitgewerkt en heeft die opties voorgelegd aan het publiek dat zaterdag avond meeging. Puur democratisch is er (bijna massaal) op het moorddiner idee gestemd. Je mocht dus eten en tegelijkertijd een moord oplossen. Kijk, als een ware De Cock fan verheugde ik me dus op dit avondje.
Voordat ik verder ga met vertellen, verklap ik alvast dat ik de dader niet ga verklappen (wat een rare zin). Dit voor het geval iemand ooit nog het moorddiner gaat meebeleven, en ik wil dit niet voor hem/haar verpesten. Maar ik ga wel iets over het verhaal vertellen natuurlijk, anders is er niets aan. Het verhaal speelde zich af op een boot. De eigenaar van de boot was het slachtoffer en werd terug gevonden aan de Franse kust, waar hij was aangespoeld. 'Daar zou je toch ook niet aangetroffen willen worden'. Schoot nogeven door mijn hoofd, maar ik wist me gelukkig in te houden. Tijdens het verhaal werd duidelijk dat vrijwel iedereen wel een motief had om hem te vermoorden. Hij was dus geen lievertje, en dat hoort ook zo, want bij een echte Baantjer aflevering is dit vrijwel ook altijd het geval. Ik speelde de rol van Sam. Hij was de machinist aan boord van het schip en had ook een dijk van een motief. Diverse mensen in de groep hadden al snel het gevoel dat ik de dader kon zijn. Maar echt duidelijk wie de dader was, werd de hele avond niet. Aan het einde van de avond mocht iedereen een gooi doen wie hij/zij dacht wie de dader was. Volgens mij had niemand de juiste dader aangewezen. Kortom, er was een goede Mol/moordenaar in ons midden geweest.
Na het eten zijn we nog uit gegaan in Hoorn. Het was een pijnlijke ervaring om te zien dat we veruit de oudste waren in de kroeg.. Ja, dit uitgaans nivo, zijn we niet meer gewent natuurlijk. Het was wel bere gezellig, dus leek dat weer even als vanouds.
Mazzel.
1 april 2007
27 maart 2007
The end of a great man
Tja, het is misschien wel duidelijk waar deze blogfile over gaat. Maandag ochtend is namelijk om een uur of zes, mijn oom overleden. Aan staande vrijdag zal hij begraven worden en deze komende week heeft de familie dus nog om afscheid van hem te nemen.
Het was een onwerkelijk gevoel wat van mij gister meester werd. Het besef dat hij er gewoon niet meer is, was gewoon niet te bevatten. Na het eten zijn Rachel en ik meteen naar mijn tante toe gegaan om samen met de familie bij elkaar te zijn. Mijn oom lag er keurig bij, en het was net alsof hij aan het slapen was. Ik herinnerde me toen ik hem zag liggen, even het gesprek wat we hadden toen ik hem voor de eerste keer ging opzoeken in het ziekenhuis. 'Kom je me nogeven opzoeken voordat ik dood ben?', vroeg hij me toen ik binnen kwam. Tja, wat moest ik daarop zeggen? Ik wist ernog uit te mompelen dat ik elke bekende die in het ziekenhuis ligt, bezoek. Dus waarom hem dan niet? Maar ergens had hij natuurlijk wel gelijk. Ik wist toen dat het een van de laatste keren zou zijn dat ik hem zou zien. De echte laatste keer dat ik hem nog gezien heb, toen hij nog 'bij' was, was in het ziekenhuis in Alkmaar. We hebben nog gebak gegeten omdat hij die dag ervoor nog jarig was. Het zou zijn laatste verjaardag worden, al was er toen nog hoop dat hij het eventueel zou redden. Hij was namelijk naar Alkmaar verplaatst omdat ze daar meer kennis op hersentumor gebied hebben. En ondanks dat de kans klein bleef dat hij het zou halen, ging ik ervanuit dat hij het toch ging redden. Tijdens het eten van het gebakje bedacht ik me dat ik hier volgend jaar op die datum aan zou denken. Hopend dat hij er dan nog zou zijn. Maar de realiteit heeft de tijd ondertussen ingehaald. De keiharde regels die gelden in de natuur kennen geen uitzonderingen. Ook niet voor aardige ooms waar je veel goede herinneringen aan hebt.
Mazzel
Het was een onwerkelijk gevoel wat van mij gister meester werd. Het besef dat hij er gewoon niet meer is, was gewoon niet te bevatten. Na het eten zijn Rachel en ik meteen naar mijn tante toe gegaan om samen met de familie bij elkaar te zijn. Mijn oom lag er keurig bij, en het was net alsof hij aan het slapen was. Ik herinnerde me toen ik hem zag liggen, even het gesprek wat we hadden toen ik hem voor de eerste keer ging opzoeken in het ziekenhuis. 'Kom je me nogeven opzoeken voordat ik dood ben?', vroeg hij me toen ik binnen kwam. Tja, wat moest ik daarop zeggen? Ik wist ernog uit te mompelen dat ik elke bekende die in het ziekenhuis ligt, bezoek. Dus waarom hem dan niet? Maar ergens had hij natuurlijk wel gelijk. Ik wist toen dat het een van de laatste keren zou zijn dat ik hem zou zien. De echte laatste keer dat ik hem nog gezien heb, toen hij nog 'bij' was, was in het ziekenhuis in Alkmaar. We hebben nog gebak gegeten omdat hij die dag ervoor nog jarig was. Het zou zijn laatste verjaardag worden, al was er toen nog hoop dat hij het eventueel zou redden. Hij was namelijk naar Alkmaar verplaatst omdat ze daar meer kennis op hersentumor gebied hebben. En ondanks dat de kans klein bleef dat hij het zou halen, ging ik ervanuit dat hij het toch ging redden. Tijdens het eten van het gebakje bedacht ik me dat ik hier volgend jaar op die datum aan zou denken. Hopend dat hij er dan nog zou zijn. Maar de realiteit heeft de tijd ondertussen ingehaald. De keiharde regels die gelden in de natuur kennen geen uitzonderingen. Ook niet voor aardige ooms waar je veel goede herinneringen aan hebt.
Mazzel
23 maart 2007
Close encounters met.... de paradontoloog
P-day werd vorige week nog uitgesteld, maar dat bleef wel bij een eenmalige aktie. Mijn paradontoloog Fleur was weer in een blakende gezondheid, en had er vreselijk zin in.
Daar lag ik dan weer... In de gehate tandarts stoel.... Al bevend probeerde ik nog aan iets positiefs te denken, maar dat wilde niet echt lukken. Ineens herinnerde ik me een oud collega waarmee ik tien jaar geleden had samen gewerkt. Hij verscheen altijd in een t-shirt op zijn werk. Ook al was het 10 graden onder nul. Als ik dan vroeg of hij het niet koud had, antwoorde hij dat het altijd 5 graden kouder kan zijn... Kijk, bedacht ik mezelf, dat was pas een positieve benadering. Ik had ook thuis kunnen liggen met een hersentumor in mijn hoofd, wetend dat het einde eraan komt. Een bezoekje aan een aardige dame als Fleur moet dan toch wel meevallen (ondanks haar beroep). Ja, het lot houd mijn erg bezig nu dat ik weet dat mijn oom dood gaat. Het besef hoe vreselijk oneerlijk de wereld in elkaar zit komt de laatste tijd behoorlijk boven borrelen. Ik wist het natuuurlijk wel, maar had er eigenlijk nooit echt mee te maken gehad. Het 'nothing last forever, even cold november rain' preciepe begrijp ik dus wel, maar je moet er mee te maken krijgen voordat je het pas echt gaat beseffen.
Hoe dan ook. Fleur begon met een uitleg sessie en dus niet met haken, tangen of instumenten. Ik kreeg namelijk ook een her opvoed cursus tanden poetsen en tanden stokers gebruiken. Het nut hiervan werd ook snel duidelijk toen ze met een zoet goedje liet zien hoe erg mijn tandplak situatie eruit zag (in een spiegel). Daarna pas, ging het echte werk beginnen. Ik heb nog nooit zoveel spuiten in mijn mond gehad, maar dat kan mij niet bommen. Als kind werden namelijk al mijn melktanden getrokken omdat die te sterk waren, en er niet zelf uit wilden komen. Ik ben dus met verdovingen opgegroeit en wordt daar niet koud of warm van. Op eentje na dan, want de spuit bij je voortanden schijnt dus wel zeer te doen. Oke, dan weet ik dat ook weer. De tranen sprongen in mijn ogen, maar Fleur wist te vertellen dat dit normaal blijkt te zijn.
Nadat de verdovingen begonnen te werken, begon Fleur met haar bulldozer werkje. De machine die ze gebruikte was niet zo erg. Maar ze ging daarna ook nogeven met de haak aan de gang .... Ik had af en toe het gevoel dat ze met die haak mijn kiezen eruit probeerde te trekken...... Het hele verhaal heeft 3 kwartier geduurt voordat ik de stoel pas weer mocht verlaten. Maar ik was wel als een kind zo blij... Het was opzich niet tegen gevallen, omdat alles toch verdooft werd, maar ik weet ook dat dit pas de eerste afspraak was. Volgende week vrijdag is het weer P-day, en er nou zin in krijgen is ook weer wat overdreven.
Eenmaal thuis aangekomen heb ik mijn collega Jeroen gebeld. Ook hij gaat een close encounter met de paradontoloog meemaken (in mei), en hij wilde weten hoe het gegaan was. Ik moest een cyfer geven (van 1 t/m 10, waarbij 10 super slecht is). Ik heb de behandeling een 6 gegeven. Dit dus eigenlijk omdat het erg lang duurde, en het haak verhaal speelde een behoorlijke factor. Pijn heb ik dus vrijwel niet gehad...... Ja, mijn collega Jeroen is de derde al op de zaak die met de paradontoloog te maken gaat krijgen. Eerst was het Yolanda die achter mij zit. Nu ben ik het dus, en in mei is Jeroen aan de beurt die tegenover mij zit. We maken ons al zorgen om Stephan, omdat die weer achter Jeroen zit... Of het dus een epidemie is moet de toekomst nog uitwijzen.
Mazzel
Daar lag ik dan weer... In de gehate tandarts stoel.... Al bevend probeerde ik nog aan iets positiefs te denken, maar dat wilde niet echt lukken. Ineens herinnerde ik me een oud collega waarmee ik tien jaar geleden had samen gewerkt. Hij verscheen altijd in een t-shirt op zijn werk. Ook al was het 10 graden onder nul. Als ik dan vroeg of hij het niet koud had, antwoorde hij dat het altijd 5 graden kouder kan zijn... Kijk, bedacht ik mezelf, dat was pas een positieve benadering. Ik had ook thuis kunnen liggen met een hersentumor in mijn hoofd, wetend dat het einde eraan komt. Een bezoekje aan een aardige dame als Fleur moet dan toch wel meevallen (ondanks haar beroep). Ja, het lot houd mijn erg bezig nu dat ik weet dat mijn oom dood gaat. Het besef hoe vreselijk oneerlijk de wereld in elkaar zit komt de laatste tijd behoorlijk boven borrelen. Ik wist het natuuurlijk wel, maar had er eigenlijk nooit echt mee te maken gehad. Het 'nothing last forever, even cold november rain' preciepe begrijp ik dus wel, maar je moet er mee te maken krijgen voordat je het pas echt gaat beseffen.
Hoe dan ook. Fleur begon met een uitleg sessie en dus niet met haken, tangen of instumenten. Ik kreeg namelijk ook een her opvoed cursus tanden poetsen en tanden stokers gebruiken. Het nut hiervan werd ook snel duidelijk toen ze met een zoet goedje liet zien hoe erg mijn tandplak situatie eruit zag (in een spiegel). Daarna pas, ging het echte werk beginnen. Ik heb nog nooit zoveel spuiten in mijn mond gehad, maar dat kan mij niet bommen. Als kind werden namelijk al mijn melktanden getrokken omdat die te sterk waren, en er niet zelf uit wilden komen. Ik ben dus met verdovingen opgegroeit en wordt daar niet koud of warm van. Op eentje na dan, want de spuit bij je voortanden schijnt dus wel zeer te doen. Oke, dan weet ik dat ook weer. De tranen sprongen in mijn ogen, maar Fleur wist te vertellen dat dit normaal blijkt te zijn.
Nadat de verdovingen begonnen te werken, begon Fleur met haar bulldozer werkje. De machine die ze gebruikte was niet zo erg. Maar ze ging daarna ook nogeven met de haak aan de gang .... Ik had af en toe het gevoel dat ze met die haak mijn kiezen eruit probeerde te trekken...... Het hele verhaal heeft 3 kwartier geduurt voordat ik de stoel pas weer mocht verlaten. Maar ik was wel als een kind zo blij... Het was opzich niet tegen gevallen, omdat alles toch verdooft werd, maar ik weet ook dat dit pas de eerste afspraak was. Volgende week vrijdag is het weer P-day, en er nou zin in krijgen is ook weer wat overdreven.
Eenmaal thuis aangekomen heb ik mijn collega Jeroen gebeld. Ook hij gaat een close encounter met de paradontoloog meemaken (in mei), en hij wilde weten hoe het gegaan was. Ik moest een cyfer geven (van 1 t/m 10, waarbij 10 super slecht is). Ik heb de behandeling een 6 gegeven. Dit dus eigenlijk omdat het erg lang duurde, en het haak verhaal speelde een behoorlijke factor. Pijn heb ik dus vrijwel niet gehad...... Ja, mijn collega Jeroen is de derde al op de zaak die met de paradontoloog te maken gaat krijgen. Eerst was het Yolanda die achter mij zit. Nu ben ik het dus, en in mei is Jeroen aan de beurt die tegenover mij zit. We maken ons al zorgen om Stephan, omdat die weer achter Jeroen zit... Of het dus een epidemie is moet de toekomst nog uitwijzen.
Mazzel
19 maart 2007
Ring A10 zuid, afslag A2 richting Utrecht
Einderlijk is het zover. Ik verlaat de virtuele ringweg A10, en bevind me nu op de eindeloos lijkende A2 richting het zuiden. Van deze snelweg gaan we nog veel horen op weg naar het 'Ik ben naar Mark en Yvette gezwommen' feest.
Het begon bij de sprint avond meteen met een knallend nieuw record op de 250 meter. Ik wist er maarliefs 4 secondes vanaf te zwemmen. Het record staat nu op 4:11. En dat is net 1 seconde te kort voor het legendarische 1 meter per seconde schema, wat tot nu toe alleen Mark nog gelukt is. Maar wie weet komt het er nog eens van. De 750 meter viel, zoals gewoonlijk, een beetje tegen. Dit keer geen vreselijke tijd, maar met 13:35 vind ik dat ik het niet echt goed gedaan heb. Ik moet er wel bij zeggen dat deze afstand na de 250 meter knaller gezwommen werd. De 500 meter daarin tegen ging als een speer. Ik wist einderlijk de 8:50 grens weer eens te verbreken. Ik zwom namelijk 8:49 over deze afstand, en dat is maar 3 secondes van mijn pr verwijderd. Ook op de middellange afstands avond wordt de 500 meter gezwommen en die ging ook precies in 8:49. Dus daar zit verbetering in. De 1000 meter ging voor de derde opvolgende keer onder de 18 blank. In totaal heb ik het nu al 4 keer gered vanaf de virtuele startplaats hier in Hoorn. Als een Carl Verheijen zwom ik het grootste deel van de rit precies op het 18 blank schema. Je kon er de klok op gelijk zetten. Echter bij de 750 meter grens begon ik langzamerhand het shema los te laten. Ik moest er een eindsprint bijhalen om alsnog 17:58 op de klok neer te zetten.
Vandaag werd de 8 kilometer traditioneel afgesloten met de 3 kilometer. Ik hoopte zo dicht mogelijk bij de 55 blank in de buurt te komen. Ik begon helaas wat te rustig, maar wist dat ik mezelf anders op zou blazen. In de tweede kilometer ging het beter. Maar niet goed genoeg om op het 55 blank schema te komen. In de laatste kilometer kon ik toch weer een sprintje trekken. Dit was nodig om mijn persoonlijk 2de tijd op deze afstand te zwemmen. Het was toen al duidelijk dat de 55:05 weer zou blijven staan, maar de 55:15 kon nog wel gebroken worden. Dit is me ook gelukt. Ik klokte uiteinderlijk 55:11 en bewees dat ik in ieder geval vorm behoud heb getoont. De laatste paar 3 kilometer eindtijden zijn nu binnen de 10 secondes van elkaar gezwommen.
Mazzel
Het begon bij de sprint avond meteen met een knallend nieuw record op de 250 meter. Ik wist er maarliefs 4 secondes vanaf te zwemmen. Het record staat nu op 4:11. En dat is net 1 seconde te kort voor het legendarische 1 meter per seconde schema, wat tot nu toe alleen Mark nog gelukt is. Maar wie weet komt het er nog eens van. De 750 meter viel, zoals gewoonlijk, een beetje tegen. Dit keer geen vreselijke tijd, maar met 13:35 vind ik dat ik het niet echt goed gedaan heb. Ik moet er wel bij zeggen dat deze afstand na de 250 meter knaller gezwommen werd. De 500 meter daarin tegen ging als een speer. Ik wist einderlijk de 8:50 grens weer eens te verbreken. Ik zwom namelijk 8:49 over deze afstand, en dat is maar 3 secondes van mijn pr verwijderd. Ook op de middellange afstands avond wordt de 500 meter gezwommen en die ging ook precies in 8:49. Dus daar zit verbetering in. De 1000 meter ging voor de derde opvolgende keer onder de 18 blank. In totaal heb ik het nu al 4 keer gered vanaf de virtuele startplaats hier in Hoorn. Als een Carl Verheijen zwom ik het grootste deel van de rit precies op het 18 blank schema. Je kon er de klok op gelijk zetten. Echter bij de 750 meter grens begon ik langzamerhand het shema los te laten. Ik moest er een eindsprint bijhalen om alsnog 17:58 op de klok neer te zetten.
Vandaag werd de 8 kilometer traditioneel afgesloten met de 3 kilometer. Ik hoopte zo dicht mogelijk bij de 55 blank in de buurt te komen. Ik begon helaas wat te rustig, maar wist dat ik mezelf anders op zou blazen. In de tweede kilometer ging het beter. Maar niet goed genoeg om op het 55 blank schema te komen. In de laatste kilometer kon ik toch weer een sprintje trekken. Dit was nodig om mijn persoonlijk 2de tijd op deze afstand te zwemmen. Het was toen al duidelijk dat de 55:05 weer zou blijven staan, maar de 55:15 kon nog wel gebroken worden. Dit is me ook gelukt. Ik klokte uiteinderlijk 55:11 en bewees dat ik in ieder geval vorm behoud heb getoont. De laatste paar 3 kilometer eindtijden zijn nu binnen de 10 secondes van elkaar gezwommen.
Mazzel
16 maart 2007
P-Day
16 maart... P-Day.... paradontoloog day...
Het leek nog zo lang te duren toen ik de afspraken gemaakt had. Maar het was dan toch zover....Er was geen ontsnappen meer aan. Tenminste... dat dacht ik. Ik had helemaal vrij gevraagd voor mijn bezoekje aan mijn nieuwe vriend, maar dat bleek achteraf niet nodig te zijn. Ik werd namelijk door de praktijk gebeld dat de uitvoerende arts zich ziek had gemeld.... Das nou jammer!!!.... De collega was vreselijk bezig om zich te veronderschuldigen, maar mijn motto is altijd dat je er niets aan kunt doen als je ziek bent. Bovendien heb ik liever dat de arts in topvorm is als zij in mijn smoelwerk zit te poeren.... De afspraak is dus verzet, en zodoende is volgende week, wat eigenlijk de 2de afspraak zou zijn, nu de officiele eerste afspraak.
Ja, wat ga je dan doen met al die vrije uren? Nou, ik heb het druk genoeg op mijn werk, dus ik heb mijn chef gebeld en gevraagd of ik vandaag alsnog op mijn werk mocht verschijnen. Hij vond het niet erg om de vrije dag een weekje te verzetten. Eigenlijk had hij gedacht dat ik gewoon die volgende week vrijdag (dag van de afspraak) ook vrij zou nemen. 'Je denkt te veel aan je werk, en te weinig aan jezelf'. Tja, als je chef dat al zegt... Hij had gelijk natuurlijk, maar toch ben ik blij dat ik naar mijn werk was gegaan. Een belangrijke klant had namelijk precies vandaag een probleem met een wat ouder weegstation waarvan alleen ik nog weet hoe het werkt. Het programma wou niet samen werken met een nieuwe software update op de hoofdcomputer... 'Oja, het moest wel vandaag opgelost worden' werd er eventjes bij verteld. Gelukkig kon ik het oplossen en de klant tevreden stellen.
Mazzel.
Het leek nog zo lang te duren toen ik de afspraken gemaakt had. Maar het was dan toch zover....Er was geen ontsnappen meer aan. Tenminste... dat dacht ik. Ik had helemaal vrij gevraagd voor mijn bezoekje aan mijn nieuwe vriend, maar dat bleek achteraf niet nodig te zijn. Ik werd namelijk door de praktijk gebeld dat de uitvoerende arts zich ziek had gemeld.... Das nou jammer!!!.... De collega was vreselijk bezig om zich te veronderschuldigen, maar mijn motto is altijd dat je er niets aan kunt doen als je ziek bent. Bovendien heb ik liever dat de arts in topvorm is als zij in mijn smoelwerk zit te poeren.... De afspraak is dus verzet, en zodoende is volgende week, wat eigenlijk de 2de afspraak zou zijn, nu de officiele eerste afspraak.
Ja, wat ga je dan doen met al die vrije uren? Nou, ik heb het druk genoeg op mijn werk, dus ik heb mijn chef gebeld en gevraagd of ik vandaag alsnog op mijn werk mocht verschijnen. Hij vond het niet erg om de vrije dag een weekje te verzetten. Eigenlijk had hij gedacht dat ik gewoon die volgende week vrijdag (dag van de afspraak) ook vrij zou nemen. 'Je denkt te veel aan je werk, en te weinig aan jezelf'. Tja, als je chef dat al zegt... Hij had gelijk natuurlijk, maar toch ben ik blij dat ik naar mijn werk was gegaan. Een belangrijke klant had namelijk precies vandaag een probleem met een wat ouder weegstation waarvan alleen ik nog weet hoe het werkt. Het programma wou niet samen werken met een nieuwe software update op de hoofdcomputer... 'Oja, het moest wel vandaag opgelost worden' werd er eventjes bij verteld. Gelukkig kon ik het oplossen en de klant tevreden stellen.
Mazzel.
12 maart 2007
To explore the galaxy
In de laatste blogfile had ik al verteld dat Rachel, Ramon en ik naar een sterren kijkavond zijn geweest. Nou, ik heb de astronomie koors te pakken, en kon het dus niet hebben dat ik zelf nog nooit iets anders dan de maan heb gezien met mijn eigen sterrenkijker.
Het was even wachten op een heldere avond, want dat kijkt namelijk een stuk makkelijker. Ik had nog ergens een sterrenkaart programma op de computer van mijn werk, dus die had ik nogeven thuis ge-installeerd. Na een paar dagen wachten was het eindelijk zover. De planeet Saturnus was precies vanaf ons balkon te zien. Dat kwam goed uit, want die wilde ik ook graag zien omdat ik, op de kijkavond, daarvan zo onder de indruk was.
Het lijkt toch niet zo moeilijk om een object met een diameter van 120.000 kilometer op te zoeken. Maar daarin tegen... Het object staat wel op ongeveer een miljard kilometer hiervan daan. Mijn sterrenkijker is een van de goedkopere versies. Er zitten geen automatische zoek functies op of zoiets. Nee, je mag zelf mikken op het object. Er zit wel een zoek kijkertje bij, maar dat geeft helemaal geen garanties dat je makkelijk prijs hebt. Het was even pielen, maar het is me uiteinderlijk toch gelukt om de planeet met mijn eigen sterrenkijker te zien. Het was maar een klein bolletje met een ringetje erom heen, maar ik was als een kind zo blij.
Kijk, dat vraagt om meer. De planeet Venus is de laatste tijd ook goed te zien. Echter heb ik een probleem. De planeet staat, als de zon ondergaat, aan de westelijke hemel. Ik kan helaas niet door mijn muur heen kijken, want het balkon staat namelijk op het zuid-oosten gericht. Dat moet ik met mijn kijker naar een open plek toe gaan, en daar ben ik nog niet aan toe gekomen. Op het internet heb ik wel van alles uitgezocht. De wikipedia sites zijn echt fantastisch om informatie te vinden. Ik heb ook gelezen dat je zelfs met een verrekijker een aantal manen van Jupiter kan bekijken.. Dus dat ga ik ook nog eens proberen. Echter komt de planeet om een uur of 4 in de ochtend pas op.. Ja, het is leuk, maar er zijn grenzen natuurlijk. Komt vast een keertje goed.
Mazzel
Het was even wachten op een heldere avond, want dat kijkt namelijk een stuk makkelijker. Ik had nog ergens een sterrenkaart programma op de computer van mijn werk, dus die had ik nogeven thuis ge-installeerd. Na een paar dagen wachten was het eindelijk zover. De planeet Saturnus was precies vanaf ons balkon te zien. Dat kwam goed uit, want die wilde ik ook graag zien omdat ik, op de kijkavond, daarvan zo onder de indruk was.
Het lijkt toch niet zo moeilijk om een object met een diameter van 120.000 kilometer op te zoeken. Maar daarin tegen... Het object staat wel op ongeveer een miljard kilometer hiervan daan. Mijn sterrenkijker is een van de goedkopere versies. Er zitten geen automatische zoek functies op of zoiets. Nee, je mag zelf mikken op het object. Er zit wel een zoek kijkertje bij, maar dat geeft helemaal geen garanties dat je makkelijk prijs hebt. Het was even pielen, maar het is me uiteinderlijk toch gelukt om de planeet met mijn eigen sterrenkijker te zien. Het was maar een klein bolletje met een ringetje erom heen, maar ik was als een kind zo blij.
Kijk, dat vraagt om meer. De planeet Venus is de laatste tijd ook goed te zien. Echter heb ik een probleem. De planeet staat, als de zon ondergaat, aan de westelijke hemel. Ik kan helaas niet door mijn muur heen kijken, want het balkon staat namelijk op het zuid-oosten gericht. Dat moet ik met mijn kijker naar een open plek toe gaan, en daar ben ik nog niet aan toe gekomen. Op het internet heb ik wel van alles uitgezocht. De wikipedia sites zijn echt fantastisch om informatie te vinden. Ik heb ook gelezen dat je zelfs met een verrekijker een aantal manen van Jupiter kan bekijken.. Dus dat ga ik ook nog eens proberen. Echter komt de planeet om een uur of 4 in de ochtend pas op.. Ja, het is leuk, maar er zijn grenzen natuurlijk. Komt vast een keertje goed.
Mazzel
4 maart 2007
Sterren dansen ...... in de lucht
Van de week las Rachel in de krant dat er deze week een maans verduistering zou plaats vinden. Er werd ook verteld dat er een 'Noordhollandse sterrenkundige organisatie stichting' (indrukwekkende naam) een kijkavond zou houden in Hoorn, om dit fenomeen te bezichtigen. Nou, Rachel en ik vonden dat wel interesant om een keer mee te maken.
Het werd nogeven spannend of de kijkavond wel door zou gaan. Het regende s'avonds namelijk eventjes behoorlijk, terwijl het overdag juist lekker weer was geweest. Ramon smste dat hij ook wel naar de maans verduistering wilde gaan kijken, dus hadden we overlegd dat we daar nogwel even over zouden bellen als het zover was..... Gelukkig werd het tegen een uur of 8 toch langzamerhand weer wat helderder, en konden we het maantje gewoon weer zien. De kijkavond ging dus gelukkig gewoon door. We hebben Ramon gebeld en verteld over de kijkavond van de stichting, en ook hij vond dat een leuk idee om een keer mee te maken.
Om half twaalf hadden we op het schoolplein van de Copernicus afgesproken, want daar stonden de telescopen opgesteld. Het was niet echt druk, maar dat heeft ook zo zijn voordelen. Dan hebben de experts meer tijd om dingen persoonlijk uit te leggen. Een man was met zijn telescoop naar Saturnus aan het kijken. En de bezoekers konden een voor een ook eventjes naar dit schouwspel kijken. Toen ik de planeet bekeek, besefte ik dat dit de eerste keer was dat ik deze planeet echt zelf gezien heb.. Ik wist van tv en het internet wel hoe hij eruit zag, maar ik had er nog nooit via een telescoop naar gekeken. Het mag duidelijk zijn dat het een indrukwekkende ervaring was. Ik heb zelf trouwens wel een sterrenkijker, maar meer dan de maan heb ik daar niet mee kunnen zien. Het is namelijk veel moeilijker dan dat het lijkt om eventjes een ster of planeet op te zoeken. Zeg maar gerust dat me dat dus nooit gelukt is. Maar nu dat ik Saturnus in het echt heb gezien ga ik het toch wel weer eens proberen.
Tegen twaalf uur was de maan helemaal verduisterd, en kwam de rode gloed helemaal tot zijn recht. Niet lang daarna werd het trouwens weer bewolkt en begon het behoorlijk te regenen. Rachel en ik kwamen dus nog verzopen thuis ook. Maar, wel met een behoorlijke leuke vervaring rijker..
Mazzel
Het werd nogeven spannend of de kijkavond wel door zou gaan. Het regende s'avonds namelijk eventjes behoorlijk, terwijl het overdag juist lekker weer was geweest. Ramon smste dat hij ook wel naar de maans verduistering wilde gaan kijken, dus hadden we overlegd dat we daar nogwel even over zouden bellen als het zover was..... Gelukkig werd het tegen een uur of 8 toch langzamerhand weer wat helderder, en konden we het maantje gewoon weer zien. De kijkavond ging dus gelukkig gewoon door. We hebben Ramon gebeld en verteld over de kijkavond van de stichting, en ook hij vond dat een leuk idee om een keer mee te maken.
Om half twaalf hadden we op het schoolplein van de Copernicus afgesproken, want daar stonden de telescopen opgesteld. Het was niet echt druk, maar dat heeft ook zo zijn voordelen. Dan hebben de experts meer tijd om dingen persoonlijk uit te leggen. Een man was met zijn telescoop naar Saturnus aan het kijken. En de bezoekers konden een voor een ook eventjes naar dit schouwspel kijken. Toen ik de planeet bekeek, besefte ik dat dit de eerste keer was dat ik deze planeet echt zelf gezien heb.. Ik wist van tv en het internet wel hoe hij eruit zag, maar ik had er nog nooit via een telescoop naar gekeken. Het mag duidelijk zijn dat het een indrukwekkende ervaring was. Ik heb zelf trouwens wel een sterrenkijker, maar meer dan de maan heb ik daar niet mee kunnen zien. Het is namelijk veel moeilijker dan dat het lijkt om eventjes een ster of planeet op te zoeken. Zeg maar gerust dat me dat dus nooit gelukt is. Maar nu dat ik Saturnus in het echt heb gezien ga ik het toch wel weer eens proberen.
Tegen twaalf uur was de maan helemaal verduisterd, en kwam de rode gloed helemaal tot zijn recht. Niet lang daarna werd het trouwens weer bewolkt en begon het behoorlijk te regenen. Rachel en ik kwamen dus nog verzopen thuis ook. Maar, wel met een behoorlijke leuke vervaring rijker..
Mazzel
1 maart 2007
De inhoud
Toen ik vorig jaar mei begon met het typen van deze weblog, wist ik natuurlijk nog niet hoe lang ik dit eventueel vol zou houden. Echt inhoudelijk erbij na denken heb ik dus nooit gedaan. Ik ben gewoon gaan zitten en begonnen met typen. Dat beviel zo goed, dat ik nu de 11de maand al inga. Maar tot nu toe ging de inhoud van de blogs altijd wel over leuke dingen. Over onderwerpen waar ik graag iets over wilde vertellen, of wat simpel weg op dat moment in me op kwam. Nu raad je het al dat het een keer moest gebeuren dat ik ook vervelende dingen mee maak. Ik heb er lang over na gedacht of ik dat wel moest verwoorden in een blogfile. Wat moeten internettende mensen nou met mijn vervelende ervaringen? Maar dit is juist de bedoeling van een weblog. Je verwoord de dingen die je meemaakt in je leven. In de titel van deze weblog staat ook : 'Wat maakt Jeroen Muis allemaal mee.'. .... Dus ik had mijn eigen vraag zelf al beantwoord.
Vorige week zondag kreeg ik te horen dat het niet goed ging met mijn oom. De man heeft zijn hele leven op de boerderij gewerkt, en het vermoeden kwam boven borrelen dat hij misschien wel eens overspannen kon zijn. Hij begon namelijk af en toe vreemde trekjes te vertonen. Op zich kan dit nog natuurlijk, maar het was toch verstandiger om eventjes een dokter te bezoeken. Die vond dat zijn reflexen wel erg vreemd waren en verwees hem meteen door naar het ziekenhuis. De doktoren daar hadden al snel door dat er iets ergs aan de hand was. Een scan wees uit dat hij een hersentumor heeft, en dat deze al vrij groot is. Opereren heeft totaal geen zin meer, en nu geven ze hem nogmaar een paar maanden te leven.
Zo loop je vorige week nog rond zonder ook maar 1 lichamelijke klacht te hebben, en de volgende week hebben de doktoren je al opgegeven. Ja, het kan snel gaan in het leven. Eigenlijk houden mensen hier nooit rekening mee. Je weet dat je een keer dood gaat, maar gevoels matig kan je dat niet beseffen. Het is toch altijd zo dat je pas dood gaat als je erg oud bent? Dat dus de tijd je grootste vijand is die je levenskoortje ooit een keer doorhakt. Dan pas is het, voor je gevoel, te verklaren. Omdat je hier niet vaak bij stil staat, denk ik dat je eigenlijk te weinig geniet van het leven. Dat zouden wij mensen eigenlijk nog meer moeten doen dan dat we dat nu doen.
Ik wil daarom deze blogfile afsluiten met de volgende tekst....
Sommige mensen denken dat de tijd een monster is, die je je hele leven achtervolgt. En je uiteinderlijk te pakken krijgt. Maar ik denk liever dat de tijd je vriend is, die je hele leven bij je is. En jou doet beseffen dat je van elk moment moet genieten. Omdat dat moment nooit meer terug komt.
Mazzel.
Vorige week zondag kreeg ik te horen dat het niet goed ging met mijn oom. De man heeft zijn hele leven op de boerderij gewerkt, en het vermoeden kwam boven borrelen dat hij misschien wel eens overspannen kon zijn. Hij begon namelijk af en toe vreemde trekjes te vertonen. Op zich kan dit nog natuurlijk, maar het was toch verstandiger om eventjes een dokter te bezoeken. Die vond dat zijn reflexen wel erg vreemd waren en verwees hem meteen door naar het ziekenhuis. De doktoren daar hadden al snel door dat er iets ergs aan de hand was. Een scan wees uit dat hij een hersentumor heeft, en dat deze al vrij groot is. Opereren heeft totaal geen zin meer, en nu geven ze hem nogmaar een paar maanden te leven.
Zo loop je vorige week nog rond zonder ook maar 1 lichamelijke klacht te hebben, en de volgende week hebben de doktoren je al opgegeven. Ja, het kan snel gaan in het leven. Eigenlijk houden mensen hier nooit rekening mee. Je weet dat je een keer dood gaat, maar gevoels matig kan je dat niet beseffen. Het is toch altijd zo dat je pas dood gaat als je erg oud bent? Dat dus de tijd je grootste vijand is die je levenskoortje ooit een keer doorhakt. Dan pas is het, voor je gevoel, te verklaren. Omdat je hier niet vaak bij stil staat, denk ik dat je eigenlijk te weinig geniet van het leven. Dat zouden wij mensen eigenlijk nog meer moeten doen dan dat we dat nu doen.
Ik wil daarom deze blogfile afsluiten met de volgende tekst....
Sommige mensen denken dat de tijd een monster is, die je je hele leven achtervolgt. En je uiteinderlijk te pakken krijgt. Maar ik denk liever dat de tijd je vriend is, die je hele leven bij je is. En jou doet beseffen dat je van elk moment moet genieten. Omdat dat moment nooit meer terug komt.
Mazzel.
26 februari 2007
Helaas geen negende keer
Er zitten weer 8 kilometers op, en dat betekend natuurlijk dat ik weer alle afstanden heb gezwommen. In totaal zit ik nu dus op 40 kilometer en dat betekend dat ik ongeveer bij de Zeeburger tunnel zit op de weg naar Mark en Yvette.
Zoals de titel van deze blog al aangeeft, heb ik het geen negende keer gered om een record op de 3 kilometer te zwemmen. Aan alles komt helaas een einde. Dit hielt niet in dat ik het niet geprobeerd heb... Ik kwam vrij dicht bij.. namelijk op 55:15 (ik heb wat met vijven)... Dat is maar 10 secondes langzamer, en dat is eigenlijk niets als je bedenkt dat ik 120 baantjes zwem op deze lange afstands avond. Geeneens een halve baan. Na 1 kilometer had ik al een achterstand van 7 secondes. Dit kon gouw, omdat ik de vorige keer wel erg snel van start was gegaan. De overige 2 kilometer bleef ik wel constant zwemmen. Dus dat is een goed teken. Toen ik op baantje 110 aantikte, zat er in preciepe nogwel een record in. Dan moest ik er alleen nogwel een behoorlijke sprint uit halen. Die laatste 250 meter moest dan in 4 minuut 30, en dat is 54 secondes over elke 50 meter. Bij baantje 112 lukte dat, maar toen sloeg het noodlot toe. Ik kreeg kramp verschijnselen. Eigenlijk had ik nog mazzel dat het niet helemaal doorzette, anders had ik meteen moeten stoppen. Nee, ik kon de laatste 8 baantjes gewoon uitzingen, wetend dus dat het record zou blijven staan. Mischien dus een volgende keer........
Over de overige afstanden hoef ik niet veel te vertellen. Er waren maar 2 afstanden die er echt positief uitschoten, en dat waren de 250 meter en de 1 kilometer. Op de 250 meter wist ik precies mijn pr te evenaren. Precies 4 minuut 15 dus... De 1 kilometer ging in 17:57, en dat is de derde keer dat ik de 18 minuten grens wist te doorbreken.
Volgende keer weer meer.
Mazzel.
Zoals de titel van deze blog al aangeeft, heb ik het geen negende keer gered om een record op de 3 kilometer te zwemmen. Aan alles komt helaas een einde. Dit hielt niet in dat ik het niet geprobeerd heb... Ik kwam vrij dicht bij.. namelijk op 55:15 (ik heb wat met vijven)... Dat is maar 10 secondes langzamer, en dat is eigenlijk niets als je bedenkt dat ik 120 baantjes zwem op deze lange afstands avond. Geeneens een halve baan. Na 1 kilometer had ik al een achterstand van 7 secondes. Dit kon gouw, omdat ik de vorige keer wel erg snel van start was gegaan. De overige 2 kilometer bleef ik wel constant zwemmen. Dus dat is een goed teken. Toen ik op baantje 110 aantikte, zat er in preciepe nogwel een record in. Dan moest ik er alleen nogwel een behoorlijke sprint uit halen. Die laatste 250 meter moest dan in 4 minuut 30, en dat is 54 secondes over elke 50 meter. Bij baantje 112 lukte dat, maar toen sloeg het noodlot toe. Ik kreeg kramp verschijnselen. Eigenlijk had ik nog mazzel dat het niet helemaal doorzette, anders had ik meteen moeten stoppen. Nee, ik kon de laatste 8 baantjes gewoon uitzingen, wetend dus dat het record zou blijven staan. Mischien dus een volgende keer........
Over de overige afstanden hoef ik niet veel te vertellen. Er waren maar 2 afstanden die er echt positief uitschoten, en dat waren de 250 meter en de 1 kilometer. Op de 250 meter wist ik precies mijn pr te evenaren. Precies 4 minuut 15 dus... De 1 kilometer ging in 17:57, en dat is de derde keer dat ik de 18 minuten grens wist te doorbreken.
Volgende keer weer meer.
Mazzel.
23 februari 2007
Oma's Battlestar avondje
Ik kan me nog herinneren dat ze de tv serie Battlestar Galactica gingen herhalen toen mijn zus en ik nog klein waren. We konden de serie dus al van toen we nog kleiner waren. Toen waren we dus al fan geworden. Daar komt dus waarschijnlijk mijn verslaving voor SF vandaan. Maar,..... eerlijk is eerlijk... Dan moet ik ook even de tekenfilm serie 'Er was eens de ruimte' noemen. Ook die serie heeft op SF gebied, heel veel invloed op mij gehad toen ik nog klein was.
Hoe dan ook. De serie werd herhaald op een zondag avond, en dat viel precies samen met studio sport. Mijn ouders vonden het geen goed idee om de tv dan maar op de oude serie te zetten. Dat was even balen. Een video recorder hadden we toen namelijk nog niet. De reddende hand kwam uit de hoek van onze oma. Die woonde namelijk op 2 minuten lopen bij ons vandaan. Oma wou eigenlijk zelf ook graag studio sport kijken, maar vond het ook wel weer gezellig als ik en mijn zus op visite kwamen. Op een of andere manier werd de afspraak gemaakt dat we dus op zondag naar mijn oma gingen. Achteraf hebben we te horen gekregen dat mijn oma het dus wel altijd gezellig vond dat we er waren, maar aan de serie zelf vond ze helemaal niets aan. Dat kan je van een oma natuurlijk ook niet verwachten. Het was waarschijnlijk haar enigste SF serie die ze ooit gezien heeft in haar hele leven. Ze begreep er vast niets van. Hoe dan ook, ik heb er een goede herinnering aan.
Nou kreeg ik laatst van Rachel een DVD box van Battlestar Galactica (voor valentijns dag). Ik heb er natuurlijk al een paar afleveringen van bekeken. En elke keer als ik weer een aflevering bekijk, moet ik toch even terug denken aan die zondag avonden die mijn zus en ik bij mijn oma doorbrachten.
Mazzel
Hoe dan ook. De serie werd herhaald op een zondag avond, en dat viel precies samen met studio sport. Mijn ouders vonden het geen goed idee om de tv dan maar op de oude serie te zetten. Dat was even balen. Een video recorder hadden we toen namelijk nog niet. De reddende hand kwam uit de hoek van onze oma. Die woonde namelijk op 2 minuten lopen bij ons vandaan. Oma wou eigenlijk zelf ook graag studio sport kijken, maar vond het ook wel weer gezellig als ik en mijn zus op visite kwamen. Op een of andere manier werd de afspraak gemaakt dat we dus op zondag naar mijn oma gingen. Achteraf hebben we te horen gekregen dat mijn oma het dus wel altijd gezellig vond dat we er waren, maar aan de serie zelf vond ze helemaal niets aan. Dat kan je van een oma natuurlijk ook niet verwachten. Het was waarschijnlijk haar enigste SF serie die ze ooit gezien heeft in haar hele leven. Ze begreep er vast niets van. Hoe dan ook, ik heb er een goede herinnering aan.
Nou kreeg ik laatst van Rachel een DVD box van Battlestar Galactica (voor valentijns dag). Ik heb er natuurlijk al een paar afleveringen van bekeken. En elke keer als ik weer een aflevering bekijk, moet ik toch even terug denken aan die zondag avonden die mijn zus en ik bij mijn oma doorbrachten.
Mazzel
20 februari 2007
James Brown is still alaaf
Het was me, als noordeling, eigenlijk nog nooit echt opgevallen hoe omvangrijk het carnaval spektakel daadwerkelijk is. Maar daar is dit jaar dus verandering in gekomen.
Afgelopen zaterdag gingen we weer naar Brunssum toe omdat Yvette haar verjaardag vierde. Brunssum ligt natuurlijk in het verre zuiden van het land, dus kwam ik voor het eerst in deze regio tijdens de beroemde carnaval periode. De straten waren vrolijk versiert en er liepen allemaal kinderen rond die keurig verkleed waren. Eenmaal aangekomen zaten we keurig naar de Limburgse televisie te kijken die een uitgebreid verslag liet zien van een carnaval feest. Het ene hoempapa nummer na het ander kregen we te verwerken. Ik moet toegeven dat je er vanzelf vrolijk van wordt. In het begin had ik nog het idee dat dit snel zou vervelen, maar daar zat ik dus vreselijk naast. Op de verjaardag werd al snel duidelijk dat bijna het gehele bedrijfs leven op zijn gat ligt in deze dagen. Dat werd namelijk wel duidelijk uit de gesprekken die dus in het algemeen over carnaval gingen. En, nu dat ik dat ook weet, valt het op dat het vrij rustig is bij ons op de helpdesk. Wij hebben namelijk veel klanten die in het zuiden zitten.
Op zondag zijn Rachel en ik naar de optocht in Zwaag geweest. Zwaag staat bekent dat ze de grootste carnavals optocht van boven de rivieren organiseren. Daar ben ik wel meer geweest, en dat is altijd interesant om te gaan bekijken. De hele dorpsstraat zag weer zwart van het volk. Zwart was ook de wagen waar James Brown werd 'ge-eerd'. Hij mag dan wel niet meer leven, maar hij blijft Alaaf........... De gehele optocht duurde ruim een uur, en dan krijg je het vanzelf koud als het 'maar' 6 graden is. Dat heb ik geweten ook, want ik ben nu niet helemaal lekker. Het zwemmen is gister (op maandag) dus ook niet doorgegaan. Hoperlijk ben ik donderdag weer helemaal de oude, anders gaat het weer een week langer duren voordat ik het 'Ik ben naar Mark en Yvette gezwommen' feest kan organiseren.
Mazzel
Afgelopen zaterdag gingen we weer naar Brunssum toe omdat Yvette haar verjaardag vierde. Brunssum ligt natuurlijk in het verre zuiden van het land, dus kwam ik voor het eerst in deze regio tijdens de beroemde carnaval periode. De straten waren vrolijk versiert en er liepen allemaal kinderen rond die keurig verkleed waren. Eenmaal aangekomen zaten we keurig naar de Limburgse televisie te kijken die een uitgebreid verslag liet zien van een carnaval feest. Het ene hoempapa nummer na het ander kregen we te verwerken. Ik moet toegeven dat je er vanzelf vrolijk van wordt. In het begin had ik nog het idee dat dit snel zou vervelen, maar daar zat ik dus vreselijk naast. Op de verjaardag werd al snel duidelijk dat bijna het gehele bedrijfs leven op zijn gat ligt in deze dagen. Dat werd namelijk wel duidelijk uit de gesprekken die dus in het algemeen over carnaval gingen. En, nu dat ik dat ook weet, valt het op dat het vrij rustig is bij ons op de helpdesk. Wij hebben namelijk veel klanten die in het zuiden zitten.
Op zondag zijn Rachel en ik naar de optocht in Zwaag geweest. Zwaag staat bekent dat ze de grootste carnavals optocht van boven de rivieren organiseren. Daar ben ik wel meer geweest, en dat is altijd interesant om te gaan bekijken. De hele dorpsstraat zag weer zwart van het volk. Zwart was ook de wagen waar James Brown werd 'ge-eerd'. Hij mag dan wel niet meer leven, maar hij blijft Alaaf........... De gehele optocht duurde ruim een uur, en dan krijg je het vanzelf koud als het 'maar' 6 graden is. Dat heb ik geweten ook, want ik ben nu niet helemaal lekker. Het zwemmen is gister (op maandag) dus ook niet doorgegaan. Hoperlijk ben ik donderdag weer helemaal de oude, anders gaat het weer een week langer duren voordat ik het 'Ik ben naar Mark en Yvette gezwommen' feest kan organiseren.
Mazzel
14 februari 2007
Spec edit 1.0
Vorige week reed ik, samen met een collega van me, van het hotel naar ons filiaal in Antwerpen voor de cursus (zie vorige blogfile). We hadden het over de inhoud van de cursus dagen en wat we eventueel nog missen om de klanten nog beter te kunnen helpen. Mijn collega kwam op het idee dat we eigenlijk nog de mogelijkheid missen om op afstand de instellingen van onze nieuwste type weegschaal te kunnen wijzigen. Eigenlijk moest dit makkelijk kunnen, omdat het een computer weegschaal is. Verder hebben we het daar niet meer over gehad, maar toch borrelde dat gesprek nog even na in mijn gedachte. Toen ik afgelopen donderdag weer terug op de helpdesk was, heb ik uitgezocht of er een mogelijkheid bestond om dit makkelijk te kunnen maken in de vorm van een computer programma.
De moeilijkheids graad ligt in de verschillende schaalsoftware versies. Bij elke nieuwe versie komen er weer meer schaal instellingen bij (de markt staat niet stil). Hier moet natuurlijk rekening mee gehouden worden. Bovendien moet het computer programma de zelfde 'looks' hebben als de weegschaal instellingen schermen. Zodoende kan iedereen die met de weegschaal overweg kan, ook het computer programma bedienen.
Kijk.... Hier lag een ware programmeer uitdaging voor me. Als een klein kind zat ik donderdag achter mijn laptop te werken. Het namaken van de schermen bleek kindelijk eenvoudig te zijn. Je kan in de weegschaal namelijk een schermvoorbeeld maken van elke willekeurig scherm dat je maar wilt. Dit komt overeen met de printscreen functie in Windows. Het grafisch gedeelte had ik dus zo voor mekaar. Nee, de echte uitdaging zat in de database waar de instellingen in stonden. Niet dat die moeilijk in elkaar zat, maar ik wist niet een twee drie waar ik naar zocht. Ik had het namelijk nog nooit eerder uitgezocht. Toen ik dit eenmaal door had, kon ik pas echt beginnen met programmeren. De afgelopen paar dagen was ik, tussen alle telefoontjes door, aan het programmeren aan de Spec editor 1.0. Een instelling in de weegschaal wordt namelijk een spec genoemd. Het idee hoe ik het moest maken had ik al snel uitgewerkt, maar het was even werk om alles in het programma te krijgen. Vandaag was het dus zover... De eerste officiele versie was klaar.
Nu is het dus mogelijk om de schaal instellingen via een pc aan te passen. Dit heeft geen nut als de klant maar een paar schalen heeft. Dan kan je net zo goed naar de schaal toe lopen en het handmatig doen. Nee, het programma is gemaakt voor de wat grotere klanten die met grote servers werken. Die servers staan in kontact met alle weegschalen over (bijvoorbeeld) het hele land. Nu kunnen we dus bij wijze van spreken de schaal instellingen in Groningen kontroleren en eventueel aanpassen.
Mazzel
De moeilijkheids graad ligt in de verschillende schaalsoftware versies. Bij elke nieuwe versie komen er weer meer schaal instellingen bij (de markt staat niet stil). Hier moet natuurlijk rekening mee gehouden worden. Bovendien moet het computer programma de zelfde 'looks' hebben als de weegschaal instellingen schermen. Zodoende kan iedereen die met de weegschaal overweg kan, ook het computer programma bedienen.
Kijk.... Hier lag een ware programmeer uitdaging voor me. Als een klein kind zat ik donderdag achter mijn laptop te werken. Het namaken van de schermen bleek kindelijk eenvoudig te zijn. Je kan in de weegschaal namelijk een schermvoorbeeld maken van elke willekeurig scherm dat je maar wilt. Dit komt overeen met de printscreen functie in Windows. Het grafisch gedeelte had ik dus zo voor mekaar. Nee, de echte uitdaging zat in de database waar de instellingen in stonden. Niet dat die moeilijk in elkaar zat, maar ik wist niet een twee drie waar ik naar zocht. Ik had het namelijk nog nooit eerder uitgezocht. Toen ik dit eenmaal door had, kon ik pas echt beginnen met programmeren. De afgelopen paar dagen was ik, tussen alle telefoontjes door, aan het programmeren aan de Spec editor 1.0. Een instelling in de weegschaal wordt namelijk een spec genoemd. Het idee hoe ik het moest maken had ik al snel uitgewerkt, maar het was even werk om alles in het programma te krijgen. Vandaag was het dus zover... De eerste officiele versie was klaar.
Nu is het dus mogelijk om de schaal instellingen via een pc aan te passen. Dit heeft geen nut als de klant maar een paar schalen heeft. Dan kan je net zo goed naar de schaal toe lopen en het handmatig doen. Nee, het programma is gemaakt voor de wat grotere klanten die met grote servers werken. Die servers staan in kontact met alle weegschalen over (bijvoorbeeld) het hele land. Nu kunnen we dus bij wijze van spreken de schaal instellingen in Groningen kontroleren en eventueel aanpassen.
Mazzel
7 februari 2007
Cursus dagen
Deze week werden er voor mijn werk cursussen gegeven in Antwerpen. Nou is het simpel weg te druk op het werk om de gehele week weg te blijven van de helpdesk. Dus ik heb het bij de eerste drie dagen gehouden. Ergens wel jammer, want in dag 4 en dag 5 worden ook nog interesante dingen besproken.
Maandag ochtend vertrok ik met een bus van de zaak richting Antwerpen. Erg vroeg natuurlijk, want we zouden om 9 uur al beginnen. In Nederland zelf had ik helemaal geen files. Alleen bij Antwerpen zelf was er wat langzaam rijdend verkeer. Maar dat was gelukkig niet zo erg, zodat ik alsnog dik optijd was. Daar zat ik dan, met allemaal knappe koppen uit diverse landen die ook aan de opleidingen meededen. Daarom moest de uitleg ook in het Engels gebeuren natuurlijk. Maar voor alle aanwezigen was dit totaal geen probleem. Het 'theorie stampen' kon beginnen, en dat hield niet op tot aan het einde van de derde dag. Op dinsdag hadden we het zelfs tot half acht geschopt voordat we het pand verlieten.
In de avonden gingen we met de diverse cursisten uit eten. Dit was niet alleen erg gezellig, maar ook erg interesant. Zo kregen we ook buitenlandse werk situaties te horen, en hoe hun met sommige situaties omgingen. Na het eten gingen we in het hotel nogeven een biertje pakken aan de bar. Dit is een soort traditie geworden, want ik ben wel meer in dat hotel gebleven als ik meerdere dagen in Antwerpen moest zijn.......Morgen weer gewoon werken op de helpdesk... Kijken wat er allemaal gebeurd is in die drie dagen.
Mazzel
Maandag ochtend vertrok ik met een bus van de zaak richting Antwerpen. Erg vroeg natuurlijk, want we zouden om 9 uur al beginnen. In Nederland zelf had ik helemaal geen files. Alleen bij Antwerpen zelf was er wat langzaam rijdend verkeer. Maar dat was gelukkig niet zo erg, zodat ik alsnog dik optijd was. Daar zat ik dan, met allemaal knappe koppen uit diverse landen die ook aan de opleidingen meededen. Daarom moest de uitleg ook in het Engels gebeuren natuurlijk. Maar voor alle aanwezigen was dit totaal geen probleem. Het 'theorie stampen' kon beginnen, en dat hield niet op tot aan het einde van de derde dag. Op dinsdag hadden we het zelfs tot half acht geschopt voordat we het pand verlieten.
In de avonden gingen we met de diverse cursisten uit eten. Dit was niet alleen erg gezellig, maar ook erg interesant. Zo kregen we ook buitenlandse werk situaties te horen, en hoe hun met sommige situaties omgingen. Na het eten gingen we in het hotel nogeven een biertje pakken aan de bar. Dit is een soort traditie geworden, want ik ben wel meer in dat hotel gebleven als ik meerdere dagen in Antwerpen moest zijn.......Morgen weer gewoon werken op de helpdesk... Kijken wat er allemaal gebeurd is in die drie dagen.
Mazzel
29 januari 2007
De 25ste t/m 32ste na Markse kilometers
Ik vond dat ik de laatste tijd te veel aandacht had besteed aan het zwemmen. Dat werd ook een beetje saai, zodoende dat ik dat nu anders ga aanpakken. Ik wil er wel wat over blijven schrijven, dus doe ik het nu om de 8 kilometer. Dan heb ik namelijk alle zwem afstanden gezwommen en kan ik er een samenvatting van maken. Ik heb trouwens uitgerekend dat het van ons huis naar het huis van Mark (mijn oude zwemmaat) en Yvette 248 kilometer is. Dus als de teller 248 kilometer aangeeft vind ik wel dat er een feestje gegeven mag worden...Het 'ik ben naar Mark en Yvette gezwommen' feest idee is geboren, en ik hou jullie op de hoogte van de vorderingen.
De samenvatting:
De sprint afstanden:
De 750 meter. Einderlijk goed nieuws op deze afstand. Tot nu toe was het bagger geweest, maar dit keer wist ik deze afstand in 13:26 af te leggen. Nog lang niet in de buurt van mijn pr van 13:13, maar toch een stuk beter dan 13:54.
De 500 meter. Deze afstand ging in 8:57. Dit is niet de eerste keer dat ik deze afstand in deze tijd heb afgelegd, en het zal zeker de laatste keer niet zijn. Mijn hoop om onder de 8:50 uit te komen, lukt dus nog niet echt. Maar zolang ik onder de 9 minuten zwem, moet ik gewoon tevreden zijn.
De 250 meter. Op deze afstand valt nog wat eer te halen. Dit komt omdat ik hem nog niet zo vaak gezwommen heb. En dat was te merken, want ik wist hem weer in een nieuw record af te leggen. Namelijk in 4:15... Dat is maar 1 seconde sneller dat het oude pr...maar wie het kleine niet eert......
De 1000 meter als afsluiting. Ging In 18:29.
De middellange afstanden:
De 1000 meter. Deze ging als een speer.. Ik deed er 17:53 over, en zo snel was ik met deze nieuwe zwembroek nog nooit geweest. Slechts 13 secondes van mijn pr verwijderd... Hoopgevend dus.
De 2de 1000 meter. Deze ging in 18:20. Je kan na zo'n 17:53 onmogelijk nog een keer voluit gaan. Maar een 18:20 is dan toch goed voor mijn basis snelheid.
De 500 meter. Deze ging in 8:56.
De lange afstand.
De 3000 meter. Ik had de laatste 7 keer dat ik deze afstand had gezwommen elke keer weer een nieuw record gezwommen. Die zevende keer dacht ik dat het echt wel de laatste zou zijn. Zeker omdat ik gebroken het zwembad uitkwam. Maar het is me TOCH weer gelukt. Dit keer deed ik er 55:05 over. Het ging een stuk lekkerder dan de vorige keer. De 55 minuten grens is nu in berijk. Maar of me dat ook gaat lukken??? Dat zien we over 3 weken weer.
Mazzel.
De samenvatting:
De sprint afstanden:
De 750 meter. Einderlijk goed nieuws op deze afstand. Tot nu toe was het bagger geweest, maar dit keer wist ik deze afstand in 13:26 af te leggen. Nog lang niet in de buurt van mijn pr van 13:13, maar toch een stuk beter dan 13:54.
De 500 meter. Deze afstand ging in 8:57. Dit is niet de eerste keer dat ik deze afstand in deze tijd heb afgelegd, en het zal zeker de laatste keer niet zijn. Mijn hoop om onder de 8:50 uit te komen, lukt dus nog niet echt. Maar zolang ik onder de 9 minuten zwem, moet ik gewoon tevreden zijn.
De 250 meter. Op deze afstand valt nog wat eer te halen. Dit komt omdat ik hem nog niet zo vaak gezwommen heb. En dat was te merken, want ik wist hem weer in een nieuw record af te leggen. Namelijk in 4:15... Dat is maar 1 seconde sneller dat het oude pr...maar wie het kleine niet eert......
De 1000 meter als afsluiting. Ging In 18:29.
De middellange afstanden:
De 1000 meter. Deze ging als een speer.. Ik deed er 17:53 over, en zo snel was ik met deze nieuwe zwembroek nog nooit geweest. Slechts 13 secondes van mijn pr verwijderd... Hoopgevend dus.
De 2de 1000 meter. Deze ging in 18:20. Je kan na zo'n 17:53 onmogelijk nog een keer voluit gaan. Maar een 18:20 is dan toch goed voor mijn basis snelheid.
De 500 meter. Deze ging in 8:56.
De lange afstand.
De 3000 meter. Ik had de laatste 7 keer dat ik deze afstand had gezwommen elke keer weer een nieuw record gezwommen. Die zevende keer dacht ik dat het echt wel de laatste zou zijn. Zeker omdat ik gebroken het zwembad uitkwam. Maar het is me TOCH weer gelukt. Dit keer deed ik er 55:05 over. Het ging een stuk lekkerder dan de vorige keer. De 55 minuten grens is nu in berijk. Maar of me dat ook gaat lukken??? Dat zien we over 3 weken weer.
Mazzel.
26 januari 2007
Mijn grote vriend
Het was een door de weekse dag, ergens in het jaar 2003.... Ik deed mijn ogen open, en werd meteen verblind door een felle lamp die boven mijn hoofd hing. Om me heen stonden twee artsen die me net een aantal verdovingen hadden gegeven... Je raad het misschien al.... Ik heb het over mijn ervaring bij de kaakchirurg.. Ik zie ze nog sjorren aan mijn arme verstands kies die net een paar weken daarvoor het eerste levenslicht had gezien (als ik mijn mond open deed natuurlijk)....
Ik ben een week van slag geweest. Ik kon de eerste dagen nieteens normaal eten. Ik moest me een week ziek melden. Dit schrikbeeld heeft me jaren lang achtervolgd. Ik was al geen tandarts held, maar vanaf toen had ik er een fobie voor....Ik durfde geen afspraak meer te maken bij de tandarts. De jaren gingen voorbij zonder dat er problemen waren... Maar ik wist dat daar een keer een einde aan zou komen. Ik kreeg begin deze week kiespijn. Een bezoekje aan mijn grote vriend was onvermijdelijk.
Daar zat ik dan... in de stoel te wachten op mijn lot. Mijn vriend was erg aardig omdat het niet lang duurde voordat hij doorhad dat ik zat te bibberen in zijn stoel... Na een paar testen kwam hij tot de conclusie dat het geen gaatje kon zijn. Hij moest dus een foto maken om te kijken wat het probleem dan wel was. En toen kwam hij met het slechte nieuws.... Ik blijk parodontitis te hebben... Ja, dat heeft mij ook dagen geduurt voordat ik het goed kon uitspreken. Deze aandoening kon de tandarts niet verhelpen, dus verwees hij me door naar een gespecialiseerde parodontoloog, die daar zijn beroep van heeft gemaakt. Ik had meteen een afspraak gemaakt en daar kon ik vandaag al heen.
Voordat ik dat ga vertellen ga ik eerst even uitleggen wat paradontitis is.. Het heeft met bacterie-en te maken die zich uitstekend vermaken onder je tandvlees. In een ver gevorderd stadium kan je zelfs je tanden of kiezen kwijt raken. De paradontoloog gaat die bacterie-en dus voor je verwijderen.... Maar ik ga verder waar ik gebleven was..... Ik zat dus weer in een tandartsen stoel... ja het wordt vervelend.. De vrouwelijke paradontoloog nam de lijst door die ik eerst had ingevuld... Alleen van die lijst al werd je niet vrolijk... Allerlei vreselijke ziekten stonden erop, omdat ze alles over me wilden weten.... Na de lijst was het meteen menus. De wel bekende haak kwam te voorschijn en daarmee kon ze opmeten hoe erg mijn situatie was (hoe diep de bacterie-en al zitten). Alle tanden en kiezen hebben nummers en de status daarvan vertelde ze door aan haar collega die het allemaal keurig had genoteerd. Dit was een nare ervaring, maar gelukkig duurde dat niet lang... Na het prikken gingen ze foto's van mijn gehele mond maken... En die gingen we daarna bekijken en bespreken. De paradontoloog denkt dat in 4 behandelingen het probleem te verhelpen is...Die afspraken zijn dan ook meteen gemaakt. Dus ik ben er voorlopig nog niet mee klaar.. Oja, ze had op de foto´s ook nog een gaatje gezien, daarvoor moet ik terug naar mijn gewone tandarts.
Kortom. Ik ging heen om een gaatje te laten vullen, en dacht dat ik daar naar een paar minuten opgelucht weer naar buiten zou lopen.. Dat viel dus een beetje tegen.
Mazzel.
Ik ben een week van slag geweest. Ik kon de eerste dagen nieteens normaal eten. Ik moest me een week ziek melden. Dit schrikbeeld heeft me jaren lang achtervolgd. Ik was al geen tandarts held, maar vanaf toen had ik er een fobie voor....Ik durfde geen afspraak meer te maken bij de tandarts. De jaren gingen voorbij zonder dat er problemen waren... Maar ik wist dat daar een keer een einde aan zou komen. Ik kreeg begin deze week kiespijn. Een bezoekje aan mijn grote vriend was onvermijdelijk.
Daar zat ik dan... in de stoel te wachten op mijn lot. Mijn vriend was erg aardig omdat het niet lang duurde voordat hij doorhad dat ik zat te bibberen in zijn stoel... Na een paar testen kwam hij tot de conclusie dat het geen gaatje kon zijn. Hij moest dus een foto maken om te kijken wat het probleem dan wel was. En toen kwam hij met het slechte nieuws.... Ik blijk parodontitis te hebben... Ja, dat heeft mij ook dagen geduurt voordat ik het goed kon uitspreken. Deze aandoening kon de tandarts niet verhelpen, dus verwees hij me door naar een gespecialiseerde parodontoloog, die daar zijn beroep van heeft gemaakt. Ik had meteen een afspraak gemaakt en daar kon ik vandaag al heen.
Voordat ik dat ga vertellen ga ik eerst even uitleggen wat paradontitis is.. Het heeft met bacterie-en te maken die zich uitstekend vermaken onder je tandvlees. In een ver gevorderd stadium kan je zelfs je tanden of kiezen kwijt raken. De paradontoloog gaat die bacterie-en dus voor je verwijderen.... Maar ik ga verder waar ik gebleven was..... Ik zat dus weer in een tandartsen stoel... ja het wordt vervelend.. De vrouwelijke paradontoloog nam de lijst door die ik eerst had ingevuld... Alleen van die lijst al werd je niet vrolijk... Allerlei vreselijke ziekten stonden erop, omdat ze alles over me wilden weten.... Na de lijst was het meteen menus. De wel bekende haak kwam te voorschijn en daarmee kon ze opmeten hoe erg mijn situatie was (hoe diep de bacterie-en al zitten). Alle tanden en kiezen hebben nummers en de status daarvan vertelde ze door aan haar collega die het allemaal keurig had genoteerd. Dit was een nare ervaring, maar gelukkig duurde dat niet lang... Na het prikken gingen ze foto's van mijn gehele mond maken... En die gingen we daarna bekijken en bespreken. De paradontoloog denkt dat in 4 behandelingen het probleem te verhelpen is...Die afspraken zijn dan ook meteen gemaakt. Dus ik ben er voorlopig nog niet mee klaar.. Oja, ze had op de foto´s ook nog een gaatje gezien, daarvoor moet ik terug naar mijn gewone tandarts.
Kortom. Ik ging heen om een gaatje te laten vullen, en dacht dat ik daar naar een paar minuten opgelucht weer naar buiten zou lopen.. Dat viel dus een beetje tegen.
Mazzel.
22 januari 2007
Housewarming party
Vorig jaar zijn Mark en Yvette gaan samenwonen en daar hoort natuurlijk een echte housewarming party bij. Dus al hun noordhollandse vrienden waren uitgenodigd om af te reizen naar het zuiden. Rachel en ik zouden Ottmar en Silvia uit Zaandam mee nemen, dus wij hadden daar nogeven een tussen stop. Helaas ging Silvia niet mee omdat die last had van haar rug. En dan is een rit van 3 uur natuurlijk gewoon te veel van het goede. Dus helaas vertrokken we maar met zijn drie-en vanuit zaandam.
Ik sta er nogwel eens bekent om dat ik nooit bekende zie op de snelweg. Die halen mij dan al zwaaiend in en ik zit dan strak voor me uit te kijken, zodat ik ze niet zie. Nou, daar was op de heenweg richting Brunssum weer sprake van. Dit keer tot 2 keer aan toe, dus in het verhaal moet wel een vorm van waarheid zitten. "Myth confirmed" zullen de mythbusters wel zeggen. Toen we bij een tankstation wat de snaaien gingen halen, stopte een aantal andere vrienden voor de gezelligheid ook maar. Daarna hebben we de rest van de rit maar achter elkaar aan gereden.
We waren redelijk op tijd bij Mark en Yvette aangekomen. Ik had op drie uur gegokt, maar het werd kwart over drie. Nou, met de pauze meegerekend klopte dit dus wel. We begonnen uiteraard met een Limburgse vlaai. Kijk, dat is altijd een lekkere binnekomer. En het begint ook een traditie te worden. Ik vermoed dat Mark en Yvette elke dag wel een stukje vlaai naar binnen werken. Het duurde niet lang voordat iedereen die zou komen er ook daadwerkelijk waren. Dus toen werd het lekker ouwehoeren en sterke verhalen vertellen. Ik zelf was natuurlijk de bob, maar er waren ook mensen bij die wel konden genieten van een Limburgs biertje. Mark had een slim systeem bedacht als mensen weer toe waren aan een nieuw biertje. Aan de dop zat namelijk een stikker vast geplakt. Als je dopje ernog aan hing, dan hoefde je nog geen nieuw biertje. Zodra je de dop er echt aftrok, had je dus intresse in een nieuwe. Kijk, dat vind ik nogeens slim.
De dag ging vreselijk snel voorbij, en voordat we het wisten was het een uur of negen en was het al weer tijd om naar huis te gaan. Ik moet er wel een bij zeggen dat Mark en Yvette perfect voor ons hebben gekookt. Na al het afscheid nemen was het ongeveer half tien en toen begonnen we pas echt aan de terug reis. Ik heb trouwens een hele boel oude schoolliedjes geleerd op die terug reis, want Rachel en Ottmar waren die allemaal aan het zingen. Ik blijk dus een echte cultuur barbaar te zijn om dat gebied, want ik wist er bijna geen eentje. Al heb ik wel cowboy billy boem aan Ottmar laten horen, want die kon hij niet.. Dus zodoende was mijn eer toch nog gered.
mazzel.
Ik sta er nogwel eens bekent om dat ik nooit bekende zie op de snelweg. Die halen mij dan al zwaaiend in en ik zit dan strak voor me uit te kijken, zodat ik ze niet zie. Nou, daar was op de heenweg richting Brunssum weer sprake van. Dit keer tot 2 keer aan toe, dus in het verhaal moet wel een vorm van waarheid zitten. "Myth confirmed" zullen de mythbusters wel zeggen. Toen we bij een tankstation wat de snaaien gingen halen, stopte een aantal andere vrienden voor de gezelligheid ook maar. Daarna hebben we de rest van de rit maar achter elkaar aan gereden.
We waren redelijk op tijd bij Mark en Yvette aangekomen. Ik had op drie uur gegokt, maar het werd kwart over drie. Nou, met de pauze meegerekend klopte dit dus wel. We begonnen uiteraard met een Limburgse vlaai. Kijk, dat is altijd een lekkere binnekomer. En het begint ook een traditie te worden. Ik vermoed dat Mark en Yvette elke dag wel een stukje vlaai naar binnen werken. Het duurde niet lang voordat iedereen die zou komen er ook daadwerkelijk waren. Dus toen werd het lekker ouwehoeren en sterke verhalen vertellen. Ik zelf was natuurlijk de bob, maar er waren ook mensen bij die wel konden genieten van een Limburgs biertje. Mark had een slim systeem bedacht als mensen weer toe waren aan een nieuw biertje. Aan de dop zat namelijk een stikker vast geplakt. Als je dopje ernog aan hing, dan hoefde je nog geen nieuw biertje. Zodra je de dop er echt aftrok, had je dus intresse in een nieuwe. Kijk, dat vind ik nogeens slim.
De dag ging vreselijk snel voorbij, en voordat we het wisten was het een uur of negen en was het al weer tijd om naar huis te gaan. Ik moet er wel een bij zeggen dat Mark en Yvette perfect voor ons hebben gekookt. Na al het afscheid nemen was het ongeveer half tien en toen begonnen we pas echt aan de terug reis. Ik heb trouwens een hele boel oude schoolliedjes geleerd op die terug reis, want Rachel en Ottmar waren die allemaal aan het zingen. Ik blijk dus een echte cultuur barbaar te zijn om dat gebied, want ik wist er bijna geen eentje. Al heb ik wel cowboy billy boem aan Ottmar laten horen, want die kon hij niet.. Dus zodoende was mijn eer toch nog gered.
mazzel.
16 januari 2007
Toegeven
Ik kan me nog herinneren dat ik een keer met de trein op station Hoorn aankwam. Ik had op een of andere reden geen fiets tot me beschikking, maar plots herinnerde ik mezelf dat die avond er een aflevering van Star Trek op tv zou komen. Oeps, toen had ik een probleem... Over een half uur zou Star Trek beginnen, en het was zeker 45 minuten lopen naar mijn ouderlijk huis... En wat doe je dan? Dan ga je als echte trekkie hardlopend naar huis toe, zodat je de aflevering niet hoeft te missen.
Kijk....... ....Toen kon ik mezelf niet meer voor de gek houden dat ik niet verslaafd was. Ik heb toen moeten toegeven dat het toch echt zover was gekomen. Vrienden hadden het al tegen me gezegt, maar elke keer had ik het ontkent... Vanaf die dag niet meer.... Het heeft ook even geduurt voordat ik was afgekickt, toen de laatste aflevering van Enterprise op tv was geweest.
Dit verhaal kan je een klein beetje vergelijken met mijn "eventuele" Msn verslaving... Ik geef niet toe dat het zo is, maar als er niemand online is vind ik het ook niet leuk. De vraag is nu of ik nu echt verslaafd ben, of dat ik het gewoon erg leuk vind om te doen... Het eventuele bewijs, zoals het verhaal van het hardlopen, is hiero nog niet geleverd. Misschien komt dat ooit nog eens.
Voordat ik ga afsluiten wil ik nog even melden dat ik nog 2 filmpjes op youtube.com heb gezet. Filmpje nummer 1 is een soort jeugdsentiment filmpje geworden met allemaal verschillende series en tekenfilm serie fragmenten er in. Als je die wilt zien ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=9j12o2R012Q
Filmpje nummer 2 is een stukje uit een documantaire over The Beatles (is weer eens wat anders als Guns n' Roses). Als je die wilt zien, ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=fO4RfVeOyRQ
mazzel
Kijk....... ....Toen kon ik mezelf niet meer voor de gek houden dat ik niet verslaafd was. Ik heb toen moeten toegeven dat het toch echt zover was gekomen. Vrienden hadden het al tegen me gezegt, maar elke keer had ik het ontkent... Vanaf die dag niet meer.... Het heeft ook even geduurt voordat ik was afgekickt, toen de laatste aflevering van Enterprise op tv was geweest.
Dit verhaal kan je een klein beetje vergelijken met mijn "eventuele" Msn verslaving... Ik geef niet toe dat het zo is, maar als er niemand online is vind ik het ook niet leuk. De vraag is nu of ik nu echt verslaafd ben, of dat ik het gewoon erg leuk vind om te doen... Het eventuele bewijs, zoals het verhaal van het hardlopen, is hiero nog niet geleverd. Misschien komt dat ooit nog eens.
Voordat ik ga afsluiten wil ik nog even melden dat ik nog 2 filmpjes op youtube.com heb gezet. Filmpje nummer 1 is een soort jeugdsentiment filmpje geworden met allemaal verschillende series en tekenfilm serie fragmenten er in. Als je die wilt zien ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=9j12o2R012Q
Filmpje nummer 2 is een stukje uit een documantaire over The Beatles (is weer eens wat anders als Guns n' Roses). Als je die wilt zien, ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=fO4RfVeOyRQ
mazzel
9 januari 2007
Filmpjes
Afgelopen zaterdag waren Rachel en ik in Hauwert om mijn vaders verjaardag te vieren. Mijn vader had een apparte dag voor mijn zus en mij (+aanhang) geregeld, zodat we ook lekker konden gourmetten. Dat ga je natuurlijk niet doen met alle gasten, maar het leek hem wel eens leuk omdat voor ons te organiseren.
Naast al dat lekkere eten, hebben we ook oude fimpjes op de projector bekeken. Die opnames heeft mijn vader gemaakt toen mijn zus en ik nog erg klein waren. Daar was hij erg gedreven in, want hij heeft volgens mij voor uren lang nog op 'projector' formaat staan. Ik heb begrepen dat hij ze ook op DVD gaat laten branden. Daarop kan ik haast niet wachten. Dan kan ik gewoon op een willekeurig moment van de dag die filmpjes zelf bekijken. Nu moeten we natuurlijk een middag plannen om dit te kunnen doen. Dat is trouwens gezellig hoor, daar niet van. Maar af en toe zelf kijken, lijkt me ook erg leuk.
Het filmpjes opnemen virus heb ik zelf trouwens ook. Met Ramon heb ik tien tallen grappige fimpjes gemaakt, en natuurlijk wordt de drankavond ook elke keer weer opgenomen. En dan heb ik het nog niet gehad over mijn grote videobanden voorraad. Daarop staan diverse tv opnames die heel terug gaan tot 1987. Ik vond het namelijk altijd zonde om iets te verwijderen wat ik had opgenomen, dus kocht ik altijd nieuwe banden.
Tegenwoordig is het op internet erg populair om filmpjes op youtube.com te zetten, en ik kon natuurlijk niet achterblijven. Dus ik heb op mijn eigen pc mijn video capture kaart weer eens ge-installeerd en ben lid geworden van youtube.com. Mijn eerste filmpje die ik op het internet heb gezet is van een concert van Guns n' Roses die ik (volgens mij) in 1993 had opgenomen. Natuurlijk niet het gehele concert, want dat is te veel werk... Ik heb het bij Sweet Child of Mine gehouden. Dus mocht je dat een mooi nummer vinden. Ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=MSxOLQvVLco toe om hem te bekijken.
mazzel.
Naast al dat lekkere eten, hebben we ook oude fimpjes op de projector bekeken. Die opnames heeft mijn vader gemaakt toen mijn zus en ik nog erg klein waren. Daar was hij erg gedreven in, want hij heeft volgens mij voor uren lang nog op 'projector' formaat staan. Ik heb begrepen dat hij ze ook op DVD gaat laten branden. Daarop kan ik haast niet wachten. Dan kan ik gewoon op een willekeurig moment van de dag die filmpjes zelf bekijken. Nu moeten we natuurlijk een middag plannen om dit te kunnen doen. Dat is trouwens gezellig hoor, daar niet van. Maar af en toe zelf kijken, lijkt me ook erg leuk.
Het filmpjes opnemen virus heb ik zelf trouwens ook. Met Ramon heb ik tien tallen grappige fimpjes gemaakt, en natuurlijk wordt de drankavond ook elke keer weer opgenomen. En dan heb ik het nog niet gehad over mijn grote videobanden voorraad. Daarop staan diverse tv opnames die heel terug gaan tot 1987. Ik vond het namelijk altijd zonde om iets te verwijderen wat ik had opgenomen, dus kocht ik altijd nieuwe banden.
Tegenwoordig is het op internet erg populair om filmpjes op youtube.com te zetten, en ik kon natuurlijk niet achterblijven. Dus ik heb op mijn eigen pc mijn video capture kaart weer eens ge-installeerd en ben lid geworden van youtube.com. Mijn eerste filmpje die ik op het internet heb gezet is van een concert van Guns n' Roses die ik (volgens mij) in 1993 had opgenomen. Natuurlijk niet het gehele concert, want dat is te veel werk... Ik heb het bij Sweet Child of Mine gehouden. Dus mocht je dat een mooi nummer vinden. Ga dan naar : http://www.youtube.com/watch?v=MSxOLQvVLco toe om hem te bekijken.
mazzel.
5 januari 2007
De I-Qbot
Rachel en ik zaten laatst voor de tv naar reklames te kijken (daar ontkom je tegenwoordig niet meer aan), toen er ineens wat opvallends te zien was. Er flitste ineens een klein robotje over het scherm heen. Mijn aandacht verplaatste ineens van het computer scherm richting de televisie. Ik ben namelijk altijd multi tasking als het over tv kijken gaat. Al internettent volg ik zonder problemen wat er allemaal op de tv gebeurd. Maar nu had ik dus even mijn volledige aandacht nodig om deze nieuwe reklame te bekijken.
Het was een flitsende reklame over de I-Qbot. Een robotje reed door een kamer heen al zig zaggend richting zijn eigenaar. Met hoge snelheid wist het robotje een tafel te ontwijken en het werd duidelijk dat hij zijn baasje herkende en zodoende reed hij daar opaf. Mijn eerste reactie was eigenlijk : Ja hoor, dat kan toch niet... Maar het werd alleen nogmaar mooier. Het robotje zou kunnen praten, en je zou hem via de computer aan kunnen sturen. Ik was helemaal verkocht... Die moest ik hebben. Ik kon nog snel de internet site onthouden en deze ging ik meteen bekijken. Daar werd het verhaal nog mooier gemaakt. De robot zou je kunnen aansturen met zijn eigen programmeer taal, en zodoende kon je hem steeds meer truukjes leren. Daarvan lieten ze ook nog voorbeelden zien... Ik was er toen zeker van.... Die moest ik hebben.
De dag erna vertelde ik het verhaal meteen aan mijn collega Jeroen. Ook hij had de reklame gezien en was meteen ge-intereseerd. We hebben de site in de pauze nog even bezocht. We hadden nogwel genoeg vragen over hoe het project gebouwd moest worden. Er werd namelijk verteld dat het een bouwpakket was, maar er werd helemaal niet verteld uit hoeveel delen het bestond. Het was dus ook niet duidelijk hoeveel het zou kosten of hoelang je er over doet voordat jou versie door de kamer heen sjeest. Het was even zoeken, maar toen werd ook duidelijk waarom dit zo 'geheim' gehouden werd... Het gehele project bestaat uit 75 delen. Als je die los in de winkel koopt (per deel) kost het gehele verhaal ongeveer 750 euro..... Als je een abonoment neemt, kreeg je wel korting, maar dan nog kost het robotje even goed nog 600 euro... Bovendien duurt het dus anderhalf jaar voordat je robot is gebouwd....... Tja..... een robotje is leuk... maar 600 euro is wel erg veel.. Zeker als het ook nogeens anderhalf jaar duurt voordat je er gebruik van kunt maken.
Teleur gesteld gingen we weer verder aan het werk... Na een middag hard werken was ik de I-Qbot bijna vergeten. Toen ik thuis kwam zag ik meteen een zeer vrolijke Rachel in de kamer staan. Ik vroeg me af waarom ze zo extreem vrolijk was, maar dat wilde ze niet vertellen. Toen ik me omdraaide zag ik deel 1 van de I-Qbot op de tafel liggen. Ik was er zo vol van geweest toen ik die reklame had gezien, dat Rachel het niet kon laten om meteen deel 1 voor me aan te schaffen (de schat). Ik heb toen maar uitgelegd dat het project niet doorgaat. En toen ik uitgelegd had waarom, begreep Rachel me ook. Het gaat dus nogwel even duren voordat er eventueel een robot in onze huiskamer rond dwaalt. Liefs dan wel eentje die kan afwassen en stofzuigen.
Dus als er nog iemand is die wel voor een echte I-Qbot gaat sparen, maar hij/zij heeft deel 1 niet. Bel ons dan gerust.
Mazzel
Het was een flitsende reklame over de I-Qbot. Een robotje reed door een kamer heen al zig zaggend richting zijn eigenaar. Met hoge snelheid wist het robotje een tafel te ontwijken en het werd duidelijk dat hij zijn baasje herkende en zodoende reed hij daar opaf. Mijn eerste reactie was eigenlijk : Ja hoor, dat kan toch niet... Maar het werd alleen nogmaar mooier. Het robotje zou kunnen praten, en je zou hem via de computer aan kunnen sturen. Ik was helemaal verkocht... Die moest ik hebben. Ik kon nog snel de internet site onthouden en deze ging ik meteen bekijken. Daar werd het verhaal nog mooier gemaakt. De robot zou je kunnen aansturen met zijn eigen programmeer taal, en zodoende kon je hem steeds meer truukjes leren. Daarvan lieten ze ook nog voorbeelden zien... Ik was er toen zeker van.... Die moest ik hebben.
De dag erna vertelde ik het verhaal meteen aan mijn collega Jeroen. Ook hij had de reklame gezien en was meteen ge-intereseerd. We hebben de site in de pauze nog even bezocht. We hadden nogwel genoeg vragen over hoe het project gebouwd moest worden. Er werd namelijk verteld dat het een bouwpakket was, maar er werd helemaal niet verteld uit hoeveel delen het bestond. Het was dus ook niet duidelijk hoeveel het zou kosten of hoelang je er over doet voordat jou versie door de kamer heen sjeest. Het was even zoeken, maar toen werd ook duidelijk waarom dit zo 'geheim' gehouden werd... Het gehele project bestaat uit 75 delen. Als je die los in de winkel koopt (per deel) kost het gehele verhaal ongeveer 750 euro..... Als je een abonoment neemt, kreeg je wel korting, maar dan nog kost het robotje even goed nog 600 euro... Bovendien duurt het dus anderhalf jaar voordat je robot is gebouwd....... Tja..... een robotje is leuk... maar 600 euro is wel erg veel.. Zeker als het ook nogeens anderhalf jaar duurt voordat je er gebruik van kunt maken.
Teleur gesteld gingen we weer verder aan het werk... Na een middag hard werken was ik de I-Qbot bijna vergeten. Toen ik thuis kwam zag ik meteen een zeer vrolijke Rachel in de kamer staan. Ik vroeg me af waarom ze zo extreem vrolijk was, maar dat wilde ze niet vertellen. Toen ik me omdraaide zag ik deel 1 van de I-Qbot op de tafel liggen. Ik was er zo vol van geweest toen ik die reklame had gezien, dat Rachel het niet kon laten om meteen deel 1 voor me aan te schaffen (de schat). Ik heb toen maar uitgelegd dat het project niet doorgaat. En toen ik uitgelegd had waarom, begreep Rachel me ook. Het gaat dus nogwel even duren voordat er eventueel een robot in onze huiskamer rond dwaalt. Liefs dan wel eentje die kan afwassen en stofzuigen.
Dus als er nog iemand is die wel voor een echte I-Qbot gaat sparen, maar hij/zij heeft deel 1 niet. Bel ons dan gerust.
Mazzel
2 januari 2007
De zevende keer
De eerste keer weer zwemmen in het nieuwe jaar. Ik moest even terug denken aan de eerste zwemavond van 2006. Mark begon vorig jaar als een raket aan het nieuwe jaar, en zwom toen (met het orginele broekie) een fabuleus nieuw record van 17:52 op de 1 kilometer schoolslag.
Nou, zo wilde ik dit jaar ook wel beginnen. Zeker omdat ik kans maakte op het zevende record op rij voor op de 3 kilometer. Het begint een beetje een standaard verhaal te worden. Ik weet dat ik niet te snel moet vertrekken, maar ik kan het toch niet laten... Nou ben ik eigenlijk nog tot nu toe gespaard gebleven, maar daar ontkwam ik deze keer niet aan. Ik had een lekker tempo in de eerste kilometer maar ik wist dus dat het eigenlijk te hard ging. Tegen beter weten in zwom ik de eerste kilometer in 18:19. Dat is meer een 1 kilometer eindtijd dan een tussentijd voor op de 3 kilometer... Het kon ook niet anders dan dat ik dat moest bekopen. Tussen baan 40 en 50 werd het wel erg zwaar. Het kwam nu op mijn basis snelheid aan waar ik de laatste tijd zo op gehamerd heb. Ik kon het hoge tempo in de 2de kilometer dus lang niet meer volhouden, maar toch ging die in de redelijke tijd van 18:34. Mijn voorsprong op mijn pr was gekrompen naar nog maar 7 secondes.
Een eindsprint zat er niet meer in. Daarvoor had ik simpel weg te veel met mijn energie gesmeten. Maar ik wist dat als ik de laatste kilometer in ongeveer de zelfde tijd zou zwemmen als de 2de, dat een nieuw persoonlijk record er nogsteeds in kon zitten. Stabeliseren was dus het enigste wat ik nog kon doen. Het werd wel moeilijk. Af en toe zakte ik behoorlijk in elkaar, maar wist dit weer te compenseren met een sprintje. Pas bij baantje 116 was ik er zeker van dat het record erin zat... Compleet uitgeput zette ik 55:26 op de klok neer. Het oude record van 55:34 was verbroken, en zodoende ben ik aan een goed nieuw zwem jaar begonnen.
Mazzel
Nou, zo wilde ik dit jaar ook wel beginnen. Zeker omdat ik kans maakte op het zevende record op rij voor op de 3 kilometer. Het begint een beetje een standaard verhaal te worden. Ik weet dat ik niet te snel moet vertrekken, maar ik kan het toch niet laten... Nou ben ik eigenlijk nog tot nu toe gespaard gebleven, maar daar ontkwam ik deze keer niet aan. Ik had een lekker tempo in de eerste kilometer maar ik wist dus dat het eigenlijk te hard ging. Tegen beter weten in zwom ik de eerste kilometer in 18:19. Dat is meer een 1 kilometer eindtijd dan een tussentijd voor op de 3 kilometer... Het kon ook niet anders dan dat ik dat moest bekopen. Tussen baan 40 en 50 werd het wel erg zwaar. Het kwam nu op mijn basis snelheid aan waar ik de laatste tijd zo op gehamerd heb. Ik kon het hoge tempo in de 2de kilometer dus lang niet meer volhouden, maar toch ging die in de redelijke tijd van 18:34. Mijn voorsprong op mijn pr was gekrompen naar nog maar 7 secondes.
Een eindsprint zat er niet meer in. Daarvoor had ik simpel weg te veel met mijn energie gesmeten. Maar ik wist dat als ik de laatste kilometer in ongeveer de zelfde tijd zou zwemmen als de 2de, dat een nieuw persoonlijk record er nogsteeds in kon zitten. Stabeliseren was dus het enigste wat ik nog kon doen. Het werd wel moeilijk. Af en toe zakte ik behoorlijk in elkaar, maar wist dit weer te compenseren met een sprintje. Pas bij baantje 116 was ik er zeker van dat het record erin zat... Compleet uitgeput zette ik 55:26 op de klok neer. Het oude record van 55:34 was verbroken, en zodoende ben ik aan een goed nieuw zwem jaar begonnen.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
