Men's best friend

Afgelopen maandag lag ik weer eens in het zwembad. Ik moest de middel lange afstands avond afwerken en ondanks dat ik geen record gezwommen had, was ik wel tevreden met de gezwommen tijden.

Na het omkleden ging ik een ijsje halen in de kantine, die ik, al wandelend naar mijn auto ging opeten. Ik moest even wachten met naar huis rijden, totdat ik het soft ijsje in zijn geheel naar binnen had gewerkt. Ik startte daarna de auto en reed terug naar huis, al nadenkend of ik toch nog ergens secondes had laten liggen op de net afgelegde zwemafstanden. Ik was bijna thuis toen er in een flits een hond de weg op kwam rennen. Er was geen enkele tijd om ook maar na te denken om te gaan remmen en ook mijn reactie vermogen liet me volledig in de steek. Binnen een seconde volgde de bijbehorende klap en niet lang daarna besefte ik me dat ik men’s best friend net had aangereden.

Ik stopte onmiddellijk en sprong uit de auto om te kijken hoe erg het slachtoffer er aan toe was. Ik dacht niet eens na om de auto aan de kant te zetten en ik heb hem zelfs met een draaiende motor achtergelaten, wat met deze hoge brandstof prijzen absoluut geen verstandige beslissing was. Maar dat kon me op dat moment helemaal niets schelen. Ik ben namelijk gek op honden en de gedachte dat ik er misschien eentje had doodgereden resulteerde in het compleet achterlaten van The Knight (zo noem ik mijn auto altijd. Die is vernoemd naar de Knightrider serie uit de jaren 80). Een jongeman, die het hele voorval had zien gebeuren, vertelde me dat de hond was weggerend en hij wees me de richting aan waarin de hond was verdwenen. Al snel stuitte ik op het baasje van de hond die het ongeluk ook had zien gebeuren. Ik zag het kleine witte hondje heen en weer rennen, net alsof er niets gebeurd was. Hij kwam zelfs al kwispelend naar me toe hollen alsof hij niet besefte dat hij een slordige 30 seconde geleden nog onder mijn auto lag. Het baasje en ik hebben de hond nagekeken, maar hij bleek nergens last van te hebben. Een enorm opgelucht gevoel werd van me meester. Het baasje bleef zich maar verontschuldigen en heeft me wel 3 keer verteld dat ze de hond voortaan zal aanlijnen, maar daar luisterde ik zowat helemaal niet naar. Men’s best friend had niets. Dat was het belangrijkste. Mazzel had ie zeker wel, want als ie onder mijn wiel was gekomen, was ie er zeker niet meer geweest.

Mazzel

Stemmen, ja of nee

Een aantal jaar geleden gingen Mark, Rachel en ik bij vrienden langs om daar gezellig te gaan eten. Ik kan me nog herinneren dat dit in verkiezings tijd was en dat zodoende al snel het onderwerp politiek over de tafel heen galmde. Natuurlijk werd er heen en weer gevraagd op welke partij zij zouden gaan stemmen. Ik was nogal verbaasd dat onze gastheer vertelde dat hij niet van plan was om te gaan stemmen. Volgens hem maakte het geen zier uit op welke partij je ook stemt, uiteindelijk zal je toch steeds meer belasting moeten betalen. Ik was het daar niet met hem eens. Bovendien is er natuurlijk geen goed alternatief voor democratie, dus vond ik, moet je daar zelf ook je steentje aan bijdragen door te gaan stemmen.

Ondanks dat het al jaren geleden is, is dit gesprek me toch altijd bij gebleven. Tegenwoordig hebben we natuurlijk een andere regerings opstelling als destijds. Dit keer zit bijvoorbeeld de PVDA ook in de regering, terwijl dit tijdens dat etentje niet het geval was. De PVDA bleef de menigte maar voorhouden dat er teveel bezuinigd werd, en dat zij het veel anders zouden doen als ze aan de macht zouden komen. En nu dat de PVDA uiteindelijk in de regering zit, zou je toch verwachten dat ze hun ‘beloften’ zouden nakomen. Maar dat blijkt dus toch effies niet het geval te zijn. Sterker nog, de huidige regering verzint er steeds maar nieuwe belasting ideetjes bij. In plaats van ‘rekening’ met de mensen te houden en dat de belastingen niet al te snel zouden stijgen, kreeg mr Wouter Bos het idee om de BTW naar 20 procent te verhogen. Nog zo’n leuk voorbeeld is de brandstof belasting verhoging. De diesel is, sinds de invoering van de euro, nu 2 maal zo duur. En wat gaat de regering dan verzinnen? Inderdaad, nog even een aantal centen erbij voor de schatkist.

Elke keer als ik weer zo’n maatregel te horen krijg, moet ik terug denken aan het etentje met die goeie vriend van ons. Hij gaat steeds meer gelijk krijgen. Dat besef ik ook. Maar moet je dan meteen maar helemaal niet meer gaan stemmen???? Tja, dat blijft een goeie vraag.

Mazzel

De Youtube player

Eens per jaar gaat Rachel met haar theatersport groepje een weekendje weg en zodoende heb ik dan het gehele rijk voor mezelf. Dan pas ga je merken dat je het alleen zijn helemaal niet meer gewent bent. Nadat ik naar de kapper was geweest, en wat boodschappen had gedaan, kwam toch al snel het idee bovendrijven dat ik niets te doen had. Ik heb genoeg DVD collecties om ongeveer een week lang achter elkaar tv te kunnen kijken, maar daar had ik eigenlijk niet zo erg veel zin in. Nee, ik bedacht me dat ik nog een programmeer uitdaging op de plank had liggen. Eentje waarmee ik de zaterdag middaguurtjes wel mee door kon komen.

Rachel en ik hebben Winamp op onze computer geïnstalleerd staan om daar onze MP3 lijst mee af te spelen. MP3tjes kan je natuurlijk illegaal downloaden, of je kan er natuurlijk een prijs voor betalen. Er is trouwens nog wel een derde manier hoor. Je kan ze ook van audio CD omzetten naar MP3 formaat. Hoe dan ook, Rachel en ik besteedden daar de laatste tijd eigenlijk helemaal geen aandacht aan, en zodoende groeit ons muziek bestand dus niet. Bovendien heb je tegenwoordig het fenomeen Youtube. Als je een liedje wilt horen typ je die gewoon in. Echter heeft Youtube een probleem. Je kan niet, zoals bij Winamp, een lijst samenstellen van liedjes (filmpjes in Youtube’s geval), en die dan beluisteren. Je moet dan als het liedje is afgelopen, zelf weer een nieuwe zoek actie uitvoeren om een volgend liedje je kunnen beluisteren. Ik zag hier al een programmeer uitdaging in, maar had echter een probleem. Ik zou zelf wel een lijst met youtube internet links kunnen maken, en die dan willekeurig laten afspelen. Maar het youtube schermpje sluit zich zelf natuurlijk niet af. Zodoende bleef het bij een idee, totdat ik op mijn werk tegen het volgende aanliep. De Jeroenen hadden een ‘automatisch afsluiten van een computer programma’ oplossing nodig. Mijn collega speurde het internet af en kwam een eenvoudig visual basic scriptje tegen, waarin je dit dus dood eenvoudig kon doen. De ‘missing link’ in mijn Youtube player idee-tje was hiermee ook opgelost. Zodoende kon ik vandaag dus het programma uitwerken.

Het is dus nu helemaal niet meer nodig om muziek te downloaden. Je kan op Youtube gewoon liedjes zoeken en die in de lijst van het player programma kopiëren en plakken. De player start automatisch de Youtube link, en als het liedje is afgelopen wordt dat internet scherm automatisch weer afgesloten. Ik heb ook een shuffle optie ingebakken, zodat ie willekeurig liedjes gaat afspelen, net zoals Winamp dat doet.
Ik wil trouwens nog even afsluiten met het volgende. Gister was ik in Almaar om naar de wedstrijd Nederland – Frankrijk te kijken. Het mooiste moment van de gehele wedstrijd was toen de Fransman Henry net een doelpunt had gemaakt, en geen 30 seconde later scoorde Nederland weer een doelpunt. Hij zakte op zijn knieën, en je kon de gedachte van zijn gezicht lezen. ‘Heb ik me daarom zo uitgesloofd?’. Sommige situaties zijn onbetaalbaar mooi.. Dit was er eentje van…

Mazzel

Het brul-shirt

Het kan je natuurlijk niet ontgaan zijn. Het EK is weer begonnen. Normaal gesproken ben ik helemaal niet zo voetbal liefhebber hoor, maar tijdens EK’s en WK’s begint mijn bloed toch behoorlijk sneller te stromen.

Afgelopen zaterdag vierde ik mijn verjaardag. En omdat Rachel mij behoorlijk had zien lachen bij de reclame van de Blokker, heeft ze voor mij zo’n brul-shirt gekocht. Tja, in die reclame zag je twee Franse supporters die tegenover een overweldigende meerderheid aan Hollandse supporters kwamen te staan. Die dus hun brul-shirt gebruikten om ze enorm te laten schrikken. Je kunt je voorstellen dat ik niet meer bij kwam van het lachen, en dat ik dus reuze blij was toen Rachel mij met het shirt verraste. Rachel heeft er ook eentje voor haar zelf aangeschaft en verraste de tandarts vanochtend toen hij vroeg of ze haar mond open wilde doen. Ze vroeg namelijk welk gebit hij wilde nakijken….

Toen ik vanochtend op mijn werk kwam, heb ik het shirt meteen aan mijn collega’s laten zien. Die vonden hem ook gaaf, en ik moest het gebrul diverse keren aan ze laten zien. Ondanks dat ik morgen pas jarig ben, heb ik vandaag wel alvast getrakteerd. Morgen moet ik namelijk naar een klant toe, en ik ben bang dat ik er dan niet aan toe kom. Ik kon vanochtend ook nog even zien hoe hoog ik op de EK poel ranglijst sta. Ik doe namelijk altijd mee met zo’n poel, en wist hem zelfs een keertje te winnen. Tot nu toe gaat het weer redelijk, al sta ik niet in de top 10 of zo. Maar ik sta nog wel in het linker rijtje zal ik maar zeggen..

Mazzel

Joran versus Henk

Afgelopen zaterdag belde Ramon ons op met de vraag of we zin hadden om met zijn drie-en naar de film te gaan. Aangezien dat alweer een hele tijd terug was, leek ons dat inderdaad wel een leuk idee. Het was eigenlijk zo ie zo een unieke avond, omdat we ook nog eens met de trein zijn gegaan. Dat was zo lang geleden, dat ik me de laatste keer niet meer kan herinneren.

We waren naar de nieuwe Indiana Jones film geweest. De oude Harrison Ford had het weer eens erg zwaar. Hij moest (zoals altijd) tegen een overweldigende meerderheid aan slechteriken vechten, en weet daar natuurlijk altijd weer uit te komen. Ik zal niet te veel verklappen, maar soms waren zijn ontsnappingen aan de dood wel erg ver gezocht, maar Ramon wist ons te vertellen dat dit normaal is voor een Indiana Jones film (als film expert).

Na de film gingen we nog even wat drinken. Ramon besloot om er helemaal een unieke avond van te maken, door weer eens een biertje te pakken. Aangezien wij met de trein waren, kon dit natuurlijk gemakkelijk. Het ene biertje (en zoete witte wijn voor Rachel) werd op gevolgd door de volgende, en zo vlogen vanzelf de verhalen over de tafel. Nadat we weer richting huis gingen, besloten we om in de stad zelf ook nog even een biertje in de kroeg te pakken. Al snel kwamen we op het onderwerp van de gouden kooi. Alle drie vonden de serie waardeloos, maar Ramon kon het toch niet laten om de finale aflevering te bekijken. Ooit waren de eerste afleveringen van Big Brother ook zo spraak makend. Ramon en ik hadden dat programma destijds ook al een keer besproken en meende dat de reality series misschien ooit zo ver zouden komen zoals in de film ‘The Running Man’. In deze SF film worden veroordeelde criminelen in het jaar 2025 in een arena los gelaten en moeten ze voor hun leven vechten. Dat wordt dan life op tv vertoond en kan het publiek geld inzetten hoe lang de criminelen het volhouden. De hoofdrol speler (Arnold Swarzenegger) was natuurlijk onschuldig en weet natuurlijk zijn belagers te verslaan.

Na het Big Brother programma, eind jaren negentig is de gouden kooi natuurlijk een nieuw hoofdstuk in het reality boek. Mensen moesten nu niet samen in een huis zitten, en zich vermaken. Nee, mensen moesten elkaar eruit proberen te treiteren. We zagen zaterdagavond dus de link met ons gesprek een slordige 8 jaar geleden. Het lijkt dus inderdaad richting ‘The running man’ te gaan. Onze fantasie (enig sinds geholpen door de drank) sloeg daarna op hol. Aangezien Joran natuurlijk een van de bekendste criminelen van vandaag de dag is, bedachten we dat hij wel in de toekomstige aflevering van ‘The Running Man’ zou kunnen zitten. Maar wie zou dan de tegenstander zijn van mr van der Sloot? We opperden wat ideeën over de held die uiteindelijk voor een miljoenen publiek het leven van Joran zou beëindigen. Al snel kwamen we tot de conclusie dat het een normale man is met een normale baan. Hij heeft daarnaast dus een bij baantje als HENK BIJL. Die dus met een bijl achter zijn criminelen aan zou zitten. Joran zou geen schijn van kans hebben, was de conclusie. Henk Bijl maakt zo (via een shortcut) het einde aan de bekendste moordenaar van Nederland.

Of er ooit een Running Man achtige serie komt, moeten we natuurlijk afwachten. Of het die kant op gaat, zullen we in de nabije toekomst misschien kunnen zien als er weer een nieuwe reallife serie op de tv komt.

Mazzel

Rechter Stensilberg

Sinds dat Rachel lid is van Expreszo, ga ik zo nu en dan natuurlijk kijken als ze een thuiswedstrijd hebben in het pakhuis. Dat zijn altijd hele leuke avonden waarin je behoorlijk lekker kunt lachen om al die geïmproviseerde scènes. In een opwelling heb ik ooit tegen Rachel gezegd dat als ze een rechter te kort zouden komen, dat ze me dan altijd mochten bellen. Echt meespelen in een theatersport wedstrijd zou natuurlijk niet kunnen, want daarvoor moet je echt wel diverse trainingsavonden hebben gevolgd. Maar volgens mij zou een leek, mocht hij een paar keer zo’n wedstrijd hebben gezien, toch wel rechter kunnen spelen.

Verder had ik hier natuurlijk nooit meer aan gedacht. Totdat Rachel afgelopen donderdag weer een trainingsavond had gehad. Deze zaterdag was er weer een thuis wedstrijd, maar ze kwamen dus een rechter te kort. Rachel opperde dat ik dan wel zou kunnen invallen, omdat ik dat ooit een keer gezegd had. De medespelers van Rachel reageerde hier positief op, en zodoende kwam de vraag of ik mijn ‘belofte’ wilde nakomen. Ik reageerde natuurlijk positief, want zoiets maak je niet elke dag mee.

Afgelopen zaterdag was dus de wedstrijd, en daarvoor gaat het team altijd eerst gezamenlijk uit eten om alvast in de stemming te komen. Tijdens het eten van de varkenshaas saté (dat at ik) en de overige maaltijden, werden een aantal spel vormen besproken die de spelers die avond wilde toepassen. Ook ik kreeg als leek, een flink aantal tips over het rechter zijn te horen, en waar je zoal op moest letten. Het openingslied kwam natuurlijk ook aan bod, dus galmde die al snel over het terras heen. De stemming zat er toen eigenlijk al in en dit bevestigde de opmerking van de professionals dat zo’n gezamenlijke maaltijd best belangrijk is voor zo’n theatersport avond.

Na het eten gingen we naar het pakhuis waar de thuiswedstrijden altijd plaats vinden. In een gezamenlijke kleedruimte kon ik toen mijn rechters uniform aandoen en daarna was het wachten op de tegenpartij die helemaal uit de omgeving van Rotterdam moesten komen. Die tussentijd werd overbrugd met het spelen op de piano en het zingen van liedjes. Na de aankomst van de tegenpartij stelden iedereen zich natuurlijk keurig voor, en daarna was het tijd voor de warming up. De tijd vloog om, dus moesten we ons al snel uit de voeten maken omdat het publiek langzamerhand binnen begon te druppelen.

Daar stond ik dan. Achter het gordijn te wachten totdat ik opmoest. Misschien ken je de opmerking dat je hart in je keel bonst? Nou dat wat voor mij dus letterlijk het geval. Eventjes kreeg ik spijt van mijn belofte, maar er was natuurlijk nu geen weg meer terug. De presentator riep mij als tweede rechter op. Ik liep richting het publiek op de meest strenge manier die ik me kon voorstellen, en stelde me voor als Mr Stensilberg die ooit opperrechter was geweest in de Puttense moord zaak. Maar ja, dat ging een beetje mis, vandaar dat ik was gedegradeerd tot reserve rechter in de theatersport. Mijn taak was het in de gaten houden van de inhoud, dit omdat ik hier zo goed in zou zijn…..Ik kon daarna plaats nemen en bij die tijd waren de zenuwen gelukkig al verdwenen.

Na elke scène moest ik natuurlijk mijn commentaar geven en natuurlijk ook een cijfer. Dit probeerde ik natuurlijk zo rechtvaardig en humoristisch mogelijk te doen. Daarnaast is het de bedoeling om de negativiteit naar je toe te trekken en dus ook zoveel mogelijk sponsen uit het publiek naar je hoofd te krijgen. Ik was overigens niet de enige rechter. Links van me zat mevrouw Troetelbeer die bekend stond om haar zachtaardige karakter, en rechts van me zat rechter Doorzee die de techniek in de gaten hield. Alle drie de rechters hadden trouwens deze taak nog nooit uitgevoerd, maar dat maakte gelukkig niet veel uit. We wisten ongeveer wel wat we moesten doen, en ondersteunde elkaar daarbij.
Al met al een leuke ervaring om een keertje mee gemaakt te hebben. Als de leden van Expreszo in de toekomst weer een rechter te kort hebben, mogen ze me gewoon weer bellen.

Mazzel

Een nieuwe 'look'

Ik maak nu al heel wat jaartjes computer programma’s en daarvoor gebruik ik eigenlijk altijd de zelfde scherm opmaak. Kortom, een standaard knoppenbalk systeem met een blauwe achtergrond. Zelf had ik er ook nooit bij stil gestaan om het een keertje er veranderen.
Ik heb zelf namelijk helemaal geen grafische ambities en er was nooit iemand die er over geklaagd had.


Nu raad je het waarschijnlijk al dat dit laatst een keer gebeurd is. Een collega van me, die in de buitendienst werkt, vertelde me dat hij de lay-out maar saai vond, en of ik niet eens wat nieuws kon verzinnen. Na wat te hebben na gedacht over zijn opmerkingen, besefte ik dat hij eigenlijk wel gelijk had. Ik besloot op zoek te gaan naar een nieuwe scherm opzet voor het geval mij gevraagd werd weer een nieuw computer programma te schrijven. Nou zit ik de laatste paar jaren vaak te chatten op Msn. De lay-out van dat programma vond ik eigenlijk wel mooi genoeg om een keer te gaan gebruiken.

Nou hebben ze vorige week aan mij gevraagd of ik een uren registratie programma wilde maken. Ik greep die kans meteen aan om de nieuwe Msn Lay-out idee toe te passen. Naast dat ik de achtergrond heb gebruikt, heb ik het opkomende scherm idee (voor als iemand zich aanmeld bij Msn) ook toe gepast. Op het moment dat er iets gemeld moet worden in het programma-tje, zie je dus een klein venstertje van rechts onderin het scherm omhoog komen met de melding. Nu maar hopen dat Bill geen recht zaak tegen me begint.

Mazzel

Je zal maar zonder zitten

Bij ons op de helpdesk gaat tegenwoordig vrijwel alles via het internet. Niet alleen het planbord staat erop, maar ook het inbellen op de pc’s van de klanten gebeurd daar tegenwoordig mee. Bovendien kan je natuurlijk tegenwoordig ook vrijwel niet meer zonder email.

Dus wat gebeurd er als de kpn een landelijke internet storing heeft ? Nou, je kan je dan misschien voorstellen dat er dan chaos uitbreekt bij ons op de helpdesk. En dat gebeurde vandaag dus ook. We waren compleet machteloos en dan pas ga je het internet pas echt waarderen. De storing duurde tot een uur of twee, en gelukkig was het tot die tijd niet al te druk. Toen het internet het weer deed, begonnen de mensen ook weer meer te bellen. Zodoende had ik het vandaag in de ochtend dus lekker rustig, en in de middag razend druk.

Toch zat ik in de ochtend nog wel met een probleem. Ik moest een bestand van twee MB naar een collega mailen, maar ja, de email lag er natuurlijk ook uit. Hij moest het bestand wel nodig hebben, anders kon hij de klant natuurlijk niet helpen. Gelukkig bedacht ik me, dat ik ook nog op de oude manier kon inbellen op een oud Windows 98 computertje. Ja inderdaad, via een oud analoge verbinding. Het duurde ruim tien minuten voordat het mailtje verstuurd was, maar dat maakte natuurlijk niet uit. Wel bedacht ik me hoe we destijds in godsnaam zo konden internetten. Bij het opbouwen van het hotmail scherm, moest ik namelijk ook ruim een minuut wachten voordat die compleet op het scherm stond. Oude computer nostalgie dus.
Mazzel

De wedergeboorte van de godin Tara

Rachel en ik waren op het moment van deze geboorte bezig een broodje te eten. Het was eindelijk lekker weer, en daar wilde we gebruik van maken doormiddel van een bezoekje aan een buiten zwembad te brengen. Vorig jaar hadden we de gehele zomer geen gebruik gemaakt van het mooie 50 meter buitenbad die op ‘maar’ een half uurtje fietsen van ons huis ligt. Al met al een mooie zonnige dag die een extra dimensie kreeg toen een gezamenlijke vriend s’avonds ons belde met het blije nieuws van de geboorte van zijn dochter. Rachel en ik waren dus blij verrast, al moet ik toegeven dat ik op een gegeven ogenblik wel besefte dat ik de baby geboorte poel had verloren. Ik zat er ‘slechts’ 16 dagen naast, en bovendien had ik op een jongetje in gezet. Maar dat is natuurlijk helemaal niet belangrijk. De link van de geboorte van Tara zal in ieder geval altijd gemaakt worden met die mooie zonnige zondag in mei.

Nou zat ik deze avond eventjes te internetten en bedacht me opeens dat ik de betekenis van de naam Tara wel eens kon opzoeken. Het duurde niet lang voordat ik er achterkwam dat er een godin genaamd Tara in het Boeddhisme een rol meespeelt. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Tara_%28Buddhism%29 . Wat ik van de Wikipedia site heb begrepen is de boeddhistische Tara de moeder van de vrijheid en symboliseert ze het succes in werk en persoonlijk behaalde resultaten. Ik legde, toen ik dat las, meteen de link met de geboorte die afgelopen zondag plaats had gevonden. Een baby op de wereld neer zetten is natuurlijk een hele prestatie. De boeddhisten geloven trouwens in reïncarnatie, dus wie weet is de godin van weleer weer tot leven gekomen.

Hoe het kleintje eruit ziet weten Rachel en ik nog niet, maar je kan je voorstellen dat we binnenkort eventjes gaan kijken. Deze geboorte was trouwens de eerste van de drie die ons deze maand te wachten staan. Er staan namelijk nog 2 bekenden van Rachel en mij op knappen. De mei maand van 2008 zal bij ons in ieder geval de geschiedenis in gaan als : mei maand, baby maand.

Mazzel

Een schip of een boot

Rachel en ik waren laatst bij haar ouders op visite. De kleintjes Tijn en Tom waren daar ook, want die waren namelijk voor een paar dagen te logeren. Op een gegeven ogenblik loop ik naar Tijn toe die met zijn speelgoed aan het spelen was. Ik vroeg of hij het een mooie boot vond. Tijn verbeterde me onmiddellijk door mij te zeggen dat het geen boot was, maar een schip. Ik vroeg hem daarna wat het verschil was tussen die twee. Tijn vertelde mij overtuigend dat een schip een mast heeft, en een boot niet. Kijk, weer wat geleerd dacht ik bij mezelf. Dit keer wel van een bijna 4 jaar oud kind, maar toch.

Vandaag waren Rachel en ik in de stad en zijn daarna ook nog even naar het IJsselmeer park geweest. In het water zagen wij daar natuurlijk erg veel boo… eh schepen varen. Toen pas gingen we twijfelen of Tijn het wel bij het rechte end had. Ik vertelde Rachel dat als we thuis waren ik het meteen op het internet ging uitzoeken. We waren dus toch wel nieuwsgierig geworden wanneer het nu een boot, of een schip is.

Eenmaal thuis aangekomen kwam ik op de volgende Wikipedia site uit : http://nl.wikipedia.org/wiki/Schip_%28transportmiddel%29 .

See for youreself.

Mazzel

Water

Water…. Normaal gesproken ben ik er gek op.. Maar er zijn natuurlijk uitzonderingen te bedenken. Zo kan ik me nog herinneren dat een paar weken geleden, ik net wou beginnen met koken. Rachel en ik hadden weer een dag hard gewerkt, en waren toe aan een lekkere maaltijd. Echter, toen ik de kraan uitdeed nadat ik net de aardappeltjes had afgespoeld, hoorde we een vreemd lawaai van onder de gootsteen vandaan komen. We deden het keuken kastje open en zagen toen een enorme waterstraal van onder de gootsteen vandaan komen. Rachel holde naar boven om een emmer te halen, maar bij de tijd dat zij beneden was, liep het water al onder het keukenblok vandaan. Niet lang daarna liep het water in rivier vorm richting de huiskamer. Bij die tijd brak er lichtelijk paniek uit, maar we waren nog wel zo slim geweest om de hoofdkraan dicht te draaien. Maar ja, bij de tijd dat we die helemaal dicht hadden gedraaid, moesten wij onze zwem diploma’s er dus bij gaan halen.

Achteraf is ons verteld dat als je water leiding springt, er maar liefs 16 liter water per minuut uit kan komen. Dat verklaart dus hoe vreselijk snel de ramp zich had voltrokken. Rachel en ik waren kansloos tegen al dat water. De eerste handdoek die we op de grond neer legde, verzoop meteen. Het leek onbegonnen werk om al dat water op te ruimen. Tot overmaat van ramp kwamen de beneden buren ook nog even vertellen dat het water bij hun langs de muren naar beneden kwam lopen. Kortom de omvang van de ramp werd toen pas echt duidelijk.

Er zat niets anders op dan de verzekering te bellen. Gelukkig regelde die een mannetje die de waterschade kwam opnemen. De hele laminaat vloer moest eruit gehaald worden. Een week daarna kwam er al een mannetje langs die de vloer vakkundig kwam verwijderen. Echter was onze beton vloer veels te nat om meteen een nieuwe vloer neer te leggen. De oplossing : een beton droger die een behoorlijke kabaal maakte, en een week lang, dag en nacht, heeft aangestaan. Naast dat het kreng dus enorm veel geluid maakte, werd het ook bloedheet in huis. We mochten geen ramen en deuren openzetten omdat anders de effectiviteit van de machine zou afnemen. Er zat, na die week, nog een kans in dat ie nog een week zou blijven staan. Daar waren Rachel en ik dus vreselijk bang voor. Je kunt je misschien voorstellen hoe blij we waren dat het mannetje kwam vertellen dat ie weer mee mocht. Hij was echter in zijn eentje, en daarom werd de beton droger pas een paar dagen later opgehaald. Gelukkig dat die meneer dat er bij had verteld, want ik zou de machine zo van het balkon hebben geflikkerd. Maar eerlijk is eerlijk. It did the job very well..

Afgelopen vrijdag kwam de laminaat man weer langs om de vloer er weer in te leggen. Hij had voor de zekerheid twee dagen uitgetrokken voor zijn klusje, en dat bleek een goed idee geweest te zijn. Hij was namelijk na die eerste dag nog maar op de helft. Gister, heeft hij de rest er in gelegd, al is hij nog niet klaar met al het plint werk in de gang. Daarvoor komt hij nog een keertje terug.

Mazzel

Je kunt ook TE ver gaan

Ik ga het toch weer even over het zwemmen hebben. Dit keer niet omdat ik een extreem scherp record heb gezwommen of zo. Of dat ik een tweede record van Mark heb afgepakt. Nee, dit keer heb ik zelfs wat negatief nieuws te melden. Maar maak je geen zorgen, het zwembad is niet lek of zo. De virtuele reis zal evengoed worden voortgezet.

Laat ik maar gewoon vertellen wat er gebeurd is. Een week geleden ging ik weer met frisse moed richting het zwembad. In mijn achterhoofd hield ik rekening met een persoonlijk record op de 1000 meter. Het ging de laatste tijd zo lekker, dat ik het zeker wou proberen om zo hard mogelijk te gaan. Het lukte overigens niet, ik kwam ongeveer 11 secondes te kort. De overige afstanden heb ik me ook flink uitgesloofd. Ondanks dat ik dus in totaal twee en een halve kilometer flink had gebeuld, deed ik daarna toch nog even mee met een wedstrijdje borstcrawl. Je bouwt vanzelf een band op met je mede zwemmers, en het leek ons wel gaaf om een keertje tegen elkaar te gaan zwemmen.

Tijdens de krachts explosie zelf, had ik niet door dat ik eigenlijk te moe was van die 2,5 kilometer. Pas toen ik bij de kant aantikte, besefte ik me dat ik veels te ver was gegaan. Het lukte me nog om richting de kant ze zwemmen en heb daar de eerste 10 minuten gezeten. Daarna, dacht ik er wel weer te zijn, en ben naar huis gegaan. Tot zover was er eigenlijk niets aan de hand, maar die nacht werd ik wakker omdat ik zo vreselijk duizelig werd. Nog geen tien minuten later zat ik rechtop in mijn bed te shaken. Het leek wel alsof ik in de stoel van de paradontoloog zat. Ruim een kwartier later ging dat pas weer over. Rachel en ik zijn ons dood geschrokken, maar uiteindelijk is alles goed afgelopen.

De dag erna werd het tijd om mijn zwem planning grondig aan te passen. Voortaan mag ik (van mezelf) maar 1 afstand per avond helemaal voluit gaan. De overige afstanden worden dus ondergeschikt gemaakt. Afgelopen maandag heb ik me expres ingehouden. De schrik zat er natuurlijk nog goed in. Maar de shake aanval heeft zich niet meer laten zien. Gelukkig maar… laten we hopen dat dit zo blijft…

Mazzel

Traffic jam Bridge

Vandaag de dag is er geen wereld meer denkbaar zonder de invloed van software gigant Microsoft. Veruit de meeste computers op de gehele planeet zijn voorzien van hun besturings systeem Windows. Dat houdt niet in dat Windows helemaal geen concurrenten heeft. Vooral Apple maakt het Microsoft nog wel eens moeilijk. De Apple gebruiker is trouwens meestal een trouwe gebruiker, die erg trots is op zijn computer. Ze zullen altijd beweren dat hun Apple vet veel beter is. Nee, hun Apple is natuurlijk perfect…..

Toch kan ik me nog een voorval herinneren waarbij er iets niet helemaal goed verliep. Ruim 11 jaar geleden rolde er 40.000 Apple laptops van de lopende band af, die niet helemaal goed in elkaar zaten. Er kwamen diverse klachten binnen, zoals schermen die het niet goed deden en muisknoppen die waren afgebroken. Apple besloot om alle 40.000 stuks te laten repareren en huurde daarvoor een bedrijf in. (zie ook : http://en.wikipedia.org/wiki/PowerBook_5300 ). In die periode was ik, net als een collega van me, net ontslagen bij een computer shop. Het ging volgens de baas zo slecht met de winkel, zodat die vandaag de dag (elf jaar later) dus nog steeds bestaat. Kortom, we werden gewoon te duur, en zijn er uit gewerkt. Via via zijn we toen samen bij het bedrijf terecht gekomen die deze partij laptops ging repareren. Het was gewoon productie werk, maar dat maakte mij niet zoveel uit. De sfeer was er altijd goed, en ik heb er uit eindelijk nog goede vrienden aan over gehouden ook.

Het enige wat vervelend was aan deze baan was de locatie. Het was namelijk in Hoofddorp, en dat betekende dat ik elke dag in de file stond. Ik kon in het begin moeilijk in schatten hoe laat ik met de auto moest vertrekken om toch op tijd te komen. Op een gegeven ogenblik had ik dit natuurlijk wel door. Maar toch, als de file al begon voor de laatste brug over de A7, dan wist ik dat ik niet op tijd zou komen. Vandaar dat ik die brug destijds de naam: Traffic jam Bridge heb gegeven.

Mazzel

kadootjes van de klanten

Als je in de buitendienst werkt, dan krijg je zo nu en dan van de klant wel eens wat spullen mee naar huis. Ik wil niet beweren dat dit vaak het geval is hoor. Na een aantal jaren te hebben mee gedraaid, weet je van wie je soms een tas vol met voedsel mee naar huis krijgt, en van wie niet. Tot nu toe stond een bepaalde klant (zal zijn naam niet noemen) op de nummer 1 plaats qua gulheid. En je raad het al, deze week moest er een van de Jeroenen naar hem toe omdat hij een probleem met zijn computer had. Zowat hebben we moeten pokeren wie deze taak op zich zou nemen, maar daar zijn we toch op een normale manier uit gekomen. De hoeveelheid (fruit en groenten in dit geval) was normaal zo groot, dat ik het toch wel onder mijn mede helpdesk en service desk collega’s zou verdelen.

De klus zelf zou niet zo ingewikkeld moeten zijn. Ik had verwacht dit binnen een half uurtje te klaren, maar dat viel een beetje tegen. Het leek er naar uit te zien dat ik toch nog hard moest knokken voor al dat heerlijke fruit. Nou kon je trouwens nauwelijks zweten in die hal, want die werd kunstmatig koud gehouden zodat het fruit natuurlijk langer vers blijft. Mijn taak die middag was om een computer programma van een oudere pc, overzetten op een nieuwe. Maar die nieuwe kreeg ik niet een twee drie aan de praat. Er zat een nieuw type grafische kaart in, die niet wilde samen werken met de al aanwezige monitor. Die kaart heb ik dus uiteindelijk uit de computer moeten halen, en toen pas kreeg ik beeld. Daarna was het dus een fluitje van en cent, en kon de nieuwe computer zonder problemen de taken van zijn voorganger overnemen.

De klant was hartstikke blij, want het werken met die oude pc ging zowat niet meer. Hij wist me te vertellen dat die 2 a 3 keer per dag hing, dus kan ik me voorstellen dat je daar gek van wordt. Na het invullen van de werkbon nam ik afscheid van de klant, die me (zoals ik had verwacht) niet alleen naar huis liet gaan. Nee, hij had nog een kist vol met groente en fruit voor me klaar staan. Die woog zo veel, dan ik dus moeite had om hem in de auto te krijgen. Zo veel had ik tot nu toe nog nooit gekregen. Veruit een record dus. Mijn collega’s moesten enorm lachen toen ze mij zagen stuntelen met die kist. Daarna kon het uitdelen gebeuren. Naast dat het extreem veel was, was het ook vrij goed gevarieerd. Iedereen had wat mee naar huis genomen, en toch was daarna de bodem nog niet in zicht. De rest hebben we in een fruit mand gedaan. Dus wie er dan trek heeft in een appel, of een sinaasappel (bijvoorbeeld), kan dan naar hartelust in die mand graaien.

Mazzel

19

Ik zat laatst met Rachel in de auto toen we net bij een juwelier waren geweest. We waren namelijk even lekker op trouwringen jacht geweest. De radio stond op Veronica en toen we de straat uitreden begon er net weer een nieuw liedje. Het ging over de Vietnam oorlog, en dat de jongens die daarin vochten meestal niet ouder waren dan 19. Volgens het liedje waren de soldaten die in de tweede wereld oorlog vochten, ongeveer 25 jaar oud.

Tijdens het luisteren moest ik terug denken aan een schoolreisje naar Engeland. Op de terug reis (op de boot) zat ik naast een oude man. Achter me zaten wat klasgenoten die (zoals gewoonlijk) flink zaten te klieren. Maar ja, dat zal waarschijnlijk wel aan de leeftijd hebben gelegen. De oude man begon op een gegeven ogenblik tegen me te praten. Het bleek een Engelsman te zijn, en hij vertelde me dat hij mijn generatie wel kon vergeven, maar dat hij onze ouders en grootouders zeker niet kon vergeven. Even was ik kompleet verbaast, maar al snel had ik door dat hij aannam dat ik een Duitser was. Dat was best logisch, want de twee talen lijken natuurlijk best veel op elkaar. Ik vertelde hem dat ik geen Duitser, maar een Nederlander was. Hij bood zijn excuses meteen aan, en ik kon zien dat hij zich een beetje schaamde. Maar het ijs was daarna toch eigenlijk wel gebroken. Hij vertelde me dat hij op weg was naar een herdenkings plechtigheid in België. Daarna begon hij te vertellen over zijn belevenissen in de oorlog. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de tweede wereld oorlog, en volgde daar destijds veel documentaires over. Hij vertelde ook dat hij bij de slag om Arnhem had gevochten. Ik wist daar dus ook wel het een en ander over. Ik kon merken dat de man het leuk vond dat ik daar in geïnteresseerd was. Zeker ook omdat ik daar natuurlijk veel vragen over had.

We hadden het ook nog even over de Vietnam oorlog (vanwege dat liedje). Ik wilde namelijk ook wel even weten of de bewering over die gemiddelde leeftijd van 25 wel klopte. Hij gaf als antwoord dat de soldaten aan het einde van de oorlog wel 25 waren. Maar aan het begin waren ze toch wel degelijk 19, net zoals in de Vietnam oorlog.

Mazzel

Titanic

Ik kan me de jeugd journaal aflevering nog herinneren waarin verteld werd dat ze eindelijk het wrak van de Titanic hadden gevonden. Vanaf dat moment speelde de tragedie van weleer tot mijn verbeelding. Niet lang daarna werd de eerste documentaire uitgezonden met beelden van het ooit zo indrukwekkende schip. Vooral die beelden maakte een behoorlijke indruk op mij. Ik vond het zo nu en dan zelfs even eng om er naar te kijken. Maar de situatie was net zoals bij een horror film. Het is aan de ene kant te eng om te kijken, maar aan de andere kant te spannend om dit niet te doen. Dat had ik destijds ook toen ‘The American weerwolf in London’ werd uitgezonden. Als kind had ik een hekel aan enge films (nog steeds eigenlijk), maar ik bleef toch kijken hoe het afliep. Maar sinds het zien van de eerste Titanic beelden krijg ik af en toe toch een vreemd naar gevoel als ik een scheepswrak zie. Normaal gesproken gebeurd dat natuurlijk niet zo veel, dus let je daar niet meer op. Maar ik kan me nog herinneren dat ik een duikcursus heb gehad (zo’n 10 jaar geleden). In een meer zwom ik op een gegeven ogenblik over een gezonken bootje heen. Het leek totaal niet op de Titanic, maar toch kreeg ik dat rare gevoel wat ik destijds ook bij die beelden over de Titanic kreeg.

Maar ik dwaal gigantisch af. Tijdens deze documentaire werd duidelijk verteld wat er die avond zich allemaal op het schip had afgespeeld. Ook het lot van de kapitein werd in geuren en kleuren verteld. In die tijd heerste de opvatting dat de kapitein altijd met zijn schip ten onder ging. Kijk, die mentaliteit sprak mij wel aan. Als het erop aan komt, dat je dan tot het bittere einde blijft door vechten. En dus niet je verantwoordelijkheden aan de wilgen hangt.

Nou was laatst natuurlijk de film Titanic weer op tv. Het romantische verhaal op zich vind ik niet zo interessant. Als ik dan toch naar een romantische film wil kijken, kijk ik liever naar een romantische komedie. Maar het laatste stuk van de film, waarin te zien is hoe het schip zingt, was daarin tegen wel interessant. De kapitein kreeg een life vest aangeboden van een van zijn collega, maar die weigerde hij. Hij liep naar de brug van zijn schip, en wachtte zijn lot af. Het water kwam op een gegeven ogenblik door de ramen heen, en dat was het laatste wat we van hem gezien hebben. Ook het verhaal over de band die maar bleef doorspelen vond ik erg indruk wekkend. Dat schijnt in het echt ook zo gebeurd te zijn. ‘Heren, het was een voorrecht om met jullie te hebben mogen spelen vanavond’. Dat waren de laatste woorden van een van de bandleden toen het water met grote snelheid op ze afkwam.

Mazzel

De LCARS 'look'

De schrik zat er natuurlijk flink in toen onze collega vorig jaar een hersenbloeding kreeg. Ook mijn chef besefte zich dat onze collega eigenlijk nog mazzel had gehad omdat wij er bij waren toen het gebeurde. Hij begon zich ook te realiseren dat mocht zoiets gebeuren tijdens iemand zijn weekend dienst, dat die desbetreffende persoon dan een stuk minder kans op overleven had. Elke zaterdag zit er namelijk altijd 1 persoon op de helpdesk om het fort te verdedigen. Dan ben je helemaal in je eentje, en kan er niemand snel reageren als er plotseling iets ernstig fout gaat.

Daarom kwam hij met het idee om voor de zaterdag diensten een laptop te regelen met een UMTS internet kaartje erbij. Daarmee kan je dan overal in Nederland draadloos internetten, en kan je dus de gehele planning beheren. Aan mij hadden ze gevraagd of ik dit even wilde testen. Het laptopje had ik zo aan de praat, omdat onze automatiseerder alles al had geïnstalleerd. Ik kwam dus zonder problemen op het internet en kon zonder problemen de overvolle planning van mijn buitendienst collega’s zien. Onze automatiseerder had mij verteld dat hij naast de laptop ook nog een ander apparaatje mee zou sturen. Dit was geen laptop, maar een ander type draagbare computer. Het is eigenlijk een kastje van ongeveer 30 bij 20 centimeter met een touchscreen scherm, en er draaide gewoon Windows XP op. Ook met dit apparaatje kon je, net als met de laptop, in heel Nederland internetten.

Mijn ogen begonnen te glunderen toen ik het kleine apparaatje voor het eerst zag. Onmiddellijk schoten er talloze mogelijkheden door mijn hoofd. Ik ben gek op gadgets met touchscreen mogelijkheden, maar tot nu toe had ik alleen nog maar full size computers gezien. De kleinere apparaten, zoals pda’s en mda’s, hebben allemaal windows CE erop, en daarmee kan ik niet zo erg veel. Dit was het eerste apparaat met een gewone windows versie. Mijn Star Trek passie kwam meteen naar boven, toen de machine was opgestart. Ik heb ooit een videobanden programma geschreven, voor de Star Trek afleveringen die ik zelf opnam. De looks van dat programma had ik van het Star Trek LCARS systeem af gekeken. Dit is een grafische interfase die ze voor de serie hebben bedacht. Dat systeem is gebaseerd op het touchscreen idee. Dus ik heb het video collectie programma er meteen opgezet. Toen ik het programmaatje opstartte, besefte ik me dat het apparaatje zo in een aflevering kon worden gebruikt.

Maar ik ging ook meteen verder denken. Met het apparaat kan je werkelijk overal internetten. Met een vpn verbinding naar de helpdesk, kan je dan overal in Nederland bij een bepaalde database komen. Ik zou dan bv op de Veluwe onze openstaande punten programma op afstand kunnen gebruiken. Mochten we het apparaatje daadwerkelijk gaan gebruiken, dan zal ik dat programma ook voorzien van de LCARS look. Kortom, de wereld van Star Trek met zijn super computers komt steeds dichterbij. Nu alleen nog maar wereld vrede en de uitvinding van de holodeck en de warp drive.

Mazzel.

De vier minuten grens

In de tijd dat Mark en ik nog samen zwommen, heerste hij over alle afstanden. Ik kon zo nu en dan nog wel eens weerstand bieden, maar de algemene records verdwenen toch al snel in zijn broekzak toen we onze zwemtijden gingen bij houden. Sinds dat hij is verhuist, heb ik de jacht op die records geopend, maar dat is geen makkelijke taak gebleken. Al moet ik zeggen dat ik het ook nooit als makkelijke taak heb gezien. Toch, stukje bij beetje, wist ik mijn persoonlijke records aan te scherpen, en bij de 250 en 500 meter kwam ik vorig jaar toch al aardig in de buurt. Het zwemdoel van 2008 was dan ook om er in ieder geval eentje van Mark af te kunnen pakken. Met de 250 meter ging het de eerste zwemavond van het jaar meteen goed. Het gat tussen onze pr’s werd verkleind tot nog maar 1 seconde. Een paar weken geleden haalde ik op de 500 meter er ineens 6 secondes vanaf. Dat gat is nu nog maar 2 secondes. Kortom, het moet er toch een keertje van komen.

Afgelopen week kon ik niet op maandag zwemmen, omdat we een vriend van ons te eten hadden. Hij is een van de drijfveren achter onze trouw kaartjes, en kwam ons wat soorten papier laten zien. De zwemavond werd dus verplaatst naar dinsdag. Overdag moest ik nog naar een klant in Ridderkerk. Ik zag daar een beetje tegenop, omdat de auto die ik van mijn collega leende, geen navigatie systeem had. Ik was al wel eens bij die klant geweest, maar ja. Wist ik me nog te herinneren hoe ik toen had gereden? Een maal in Ridderkerk aangekomen, hoefde ik maar een keer te gokken. Ik meende dat ik ergens links af moest, maar eenmaal bij het kruispunt aangekomen veranderde ik van mening, en ging toch rechts af. Dat bleek een goede zet geweest te zijn, want daarna wist ik me de route weer te herinneren. Zo, hoofdstuk 1 van de dag was goed afgelopen. Gelukkig ging het met de overige hoofdstukken ook goed. Het lukte me zonder problemen het programma van de klant over te zetten op een nieuwe pc. Het lastigste had ik wel voor het laatste bewaard. Ik moest zijn kassa systeem leeg maken, en daarna weer met het up gedate bestand vullen. Mocht dit dus mislukken, dan had ik een groot probleem. Aangezien ik het nog nooit gedaan had bij dit kassa type, en het bleek ook nog eens een andere software versie dan dat ik verwacht had, was ik dus wel even zenuwachtig. Ook deze fase verliep goed. Dus toen ik terug naar de zaak reed had ik wel het idee dat ik een mazzel dag had. Ik besefte me ineens dat ik die avond zou gaan zwemmen. De tijd 3:58 kwam plotseling in mijn hoofd op zetten. ‘Ja’, dacht ik bij mezelf. ‘Dat lijkt me wel een mooi nieuw persoonlijk record voor op de 250 meter’.

Eenmaal in het zwembad aangekomen, moest ik de 500 meter als eerste zwemmen. De eerste afstand van de sprint avond, gebruik ik altijd om in te zwemmen. Ik zette 8:47 op de klok neer. Ik had voor me zelf het gevoel dat ik rustig aan had gedaan, terwijl ik me ook perioden kan herinneren dat ik zowat een moord had gepleegd voor zo’n eindtijd. Daarna even lekker uitrusten op de kant. Dit doe ik meestal een minuut of tien. Daarna beginnen de zenuwen zich op te bouwen, en ben ik niet meer te stoppen. Het ‘I am ready’ gevoel kwam ongeveer bij de achtste rust minuut opzetten. Ik gleed weer in het water en wachte keurig dat de digitale seconde klok weer op 00 stond. Met een enorme explosie vertrok ik op de kortste sprint afstand van allemaal. Dus mochten lezers van deze blogfile afgelopen dinsdag een enorme knal hebben gehoord, dan was ik dat die door de geluidsbarrière heen zwom. Bij de 50 meter tikte ik aan op 43 secondes. Bij de 100 meter kwam ik door in 1:31. Ik had eigenlijk gehoopt dat ik onder die 1:30 zou doorkomen, omdat ik in had gecalculeerd dat ik bij de laatste twee/vier baantjes wel in zou storten. Maar ja, dit was niet gelukt. Bij de 150 meter kwam ik door in 2:19. Dit was wel weer goed, want ik wilde in dit stadium in ieder geval onder die 2:20 zitten, en liefs natuurlijk zo veel mogelijk. Bij de 200 meter zat ik op 3:08. Dit had ik totaal niet verwacht. Ik verwachte dus ongeveer nu wel de man met de hamer, maar die stond blijkbaar in de file op de A1, aangezien die dag daar het wegdek werd gerepareerd (wegens gladheid of zo). Ik zat nu op 2 secondes voorsprong op mijn eigen record schema. Ik hoefde nu alleen nog maar 54 secondes te doen over de laatste 50 meter, en ik had Mark zijn record geëvenaard. Maar ik voelde dat het nog steeds goed ging. ‘Alle remmen los nu’, bedacht ik mezelf. Met nog maar een meter of tien te gaan, kon ik aan de klok zien dat het verhaal goed ging aflopen. Ik zette uiteindelijk precies 3:58 op de klok neer. Kortom ik denk dat ik volgende week aan de Youri Geller show ga meedoen.

Record nummer 1 is Mark nu kwijt. Maar ik ken hem. Hij heeft me al verteld dat hij weer meer gaat zwemmen. Dit keer niet ‘gewoon’ baantjes zwemmen, zoals ik dat doe. Dit omdat het in zijn zwembad daar simpel weg te druk voor is. Hij gaat nu officiële zwemconditie training doen. Dus ik verwacht dat hij ongetwijfeld zijn record terug wil halen.
Mazzel

Wie is de Mol?

De meeste mensen zullen het programma waarschijnlijk wel kennen. Dit omdat het vrij populair is en ook omdat het al menig seizoen op de tv is te zien. Echter volgen Rachel en ik het pas een jaar of twee. We zijn er mee begonnen toen Frederique Huydts mee deed. Ik had op het nieuws begrepen dat zij toen overleden was, en dat het de vraag was of de laatste paar Mol afleveringen nog uitgezonden zouden worden. Toen Rachel en ik op een avond aan het zappen waren, kwamen we een zo’n aflevering tegen, en zijn dus toen begonnen met het zoeken naar de MOL.

Vorig jaar hebben we ons dus voor het eerst helemaal in het avontuur gestort. Het basis principe van het programma was wel duidelijk, maar echt oplettend kijken wie de Mol kon zijn, deden we niet. Ik had toen ook totaal geen idee wie het zou kunnen zijn, maar het volgen van al die ingewikkelde opdrachten was al vermakend genoeg. Dit jaar was dat anders. Ik zette al vrij snel mijn geld in op Edo. Ik vond hem wel een echte Mol type, die zich aardig op de voorgrond hield en zodoende nogal opviel. Echte duidelijke aanwijzingen had ik dus niet. Het was meer een gevoel, maar echt inhoudelijk hem in de gaten houden heb ik dus niet gedaan. Ik heb, nu dat het is afgelopen, het idee dat ik het dus weer te weinig mijn best heb gedaan om de Mol te ontmaskeren. En daar baal ik een beetje van. Zeker ook omdat ik er dus finaal naast zat. Tijdens de finale zitten er dan nog maar drie kandidaten in het spel. Ik zette mijn geld dus in op Edo, maar vond dat Regina het ook wel zou kunnen zijn. De derde kandidaat kon het volgens mij nooit zijn. Nou raad je het al (of weet het), dat hij (Dennis heette hij volgens mij), natuurlijk de Mol was. Ik ben dus compleet door de mand gevallen, en mocht er een Mol ontmasker diploma bestaan, dan zou ik met een 1 naar huis worden gestuurd. Gelukkig laten ze in de laatste aflevering altijd zien wat de Mol voor streken heeft uitgehaald om dus zo weinig mogelijk geld in de pot te krijgen. Kijk, dat was wel weer interessant voor het volgende seizoen. Zo kan je een beetje leren hoe een Mol ongeveer opereert.

Het spel is nu weer voorbij, en we zullen weer een jaar moeten wachten op de volgende reeks afleveringen. Mezelf heb ik beloofd dat ik er dan helemaal voor ga. Ik ga dan meedoen met die discussie/informatie sites op het internet. Ik ga een uitgebreide database aanleggen met achterliggende informatie van de deelnemers. In die database ga ik ook zoveel mogelijk overige dingen noteren. Zoals bijvoorbeeld wat voor kleren ze aan hadden. Wie het minste geld in de pot heeft gestopt. Kortom, zoveel mogelijk, in de hoop dat ik dan eindelijk de Mol in eigen persoon kan ontmaskeren. Met Rachel zat ik ook even te fantaseren dat ik misschien volgend jaar wel meespeel in de Mol. Dan moet ik in het komende jaar natuurlijk wel een bekende Nederlander worden, en dan nog uitgenodigd worden ook. Ik vroeg aan Rachel of het voor de hand lag dat een simpele helpdesk medewerker een bekende Nederlander kon worden. Haar gezicht sprak boekdelen. Kortom, de kans is het grootst dat ik volgend jaar gewoon voor de buis zit uit te puzzelen wie de Mol van 2009 is.
Mazzel.

3 maart 2007. De laatste dag van de hoop

Het is alweer een jaar geleden dat Rachel, ik, mijn moeder en mijn tante naar Alkmaar toe reden om mijn oom in het ziekenhuis op te gaan zoeken. Hij was van Hoorn naar Alkmaar over geplaatst omdat ze daar meer verstand hadden op het gebied van hersentumoren. Ik kan me nog herinneren dat het een mooie zaterdag middag was, met een glas heldere hemel, en geen zuchtje wind. Eenmaal in Alkmaar aangekomen was ik weer eens verbaast over de grote van het ziekenhuis. Ik was er namelijk wel eens eerder geweest, toen we Rachel haar oma gingen bezoeken. We moesten deze keer weer een aardig stukje lopen voordat we bij mijn oom zijn kamer waren. Het was een grote kamer, maar echt een leuk uitzicht of zo, had je niet. Als je in het ziekenhuis van Hoorn ligt, kan je (in sommige gevallen) de gehele stad overzien, maar dat was niet het geval bij de kamer waar mijn oom in lag. Mocht mijn oom zo ie zo geïnteresseerd geweest zijn om naar buiten te kijken, dan zag hij alleen maar de straat waaraan het ziekenhuis gelegen lag. Verder dus helemaal niets. Omdat hij die dag ervoor jarig was geweest, haalden we (op zijn aandringen) gebak bij het winkeltje. Dat was dus weer een hele wandel, maar dat maakte mij niet zo veel uit. Ondanks dat de vooruit zichten voor mijn oom er dus beroert uitzagen, ging ik in dit stadium er nog steeds van uit dat hij het zou halen. En dat we dit jaar gewoon weer bij hem op verjaardag zouden gaan. Ondertussen weet ik wel beter. Maar die middag van de hoop is mij toch altijd bij gebleven. En nu, een jaar later, weet ik dat het een vals gevoel is geweest. Maar volgens mij ook wel weer puur menselijk.

Het onderwerp gevoel (in het algemeen), bleef een belangrijke rol spelen in de tijd na zijn overlijden. En werd nog eens extra aangewakkerd toen Ramon zijn moeder ook nog eens kwam te overlijden. Periodes van optimisme (dat je iets van je leven moet maken), werden afgewisseld met pure machteloosheid. Ik kan me nog herinneren dat ik een paar weken na de begrafenis naar een klant toe moest. Ik had een geniale oplossing voor zijn probleem verzonnen, en was best trots op me zelf. De klant was er ook dik tevreden mee. Meestal, als ik dan weer terug ga naar de zaak, heb ik dan een voldaan gevoel. Zo van :Yes…goed gedaan. Maar dit keer sloeg dat gevoel in een keer om. Hoe het kwam weet ik niet, maar ik bedacht me ineens dat als die man morgen onder een auto terecht zou komen, er geen haan meer naar die oplossing zou kraaien. Een puur gevoel van nutteloosheid werd dus ineens van mijn meester. De energie die vrijkwam bij al die positieve en negatieve emotie uitspattingen, zette ik in de begin maanden, om in discussie vorm op het internet. Meestal zocht ik de meest fundamentalistische gelovigen op om met hen de spreekwoordelijke degens te kruizen. Van te voren al wetend dat het toch op een wellis nietes situatie zal uitlopen. Maar op die manier had ik het gevoel dat ik in ieder geval wat met die energie gedaan had.

Ik wil even afsluiten met het volgende: Een paar jaar geleden zag ik op Discovery Channel een documentaire over de stad Constantinopel. Deze stad was namelijk destijds omsingeld door een enorm Turks leger die de stad wilde aanvallen. Ondanks dat het er beroert uitzag voor de verdedigers van de stad, bleven ze ervan uit gaan dat de stad nooit zou vallen. Hun symbool (de volle maan) scheen die avond over de stad, en zodoende kon er niets gebeuren. Dachten ze, want wat ze niet konden weten was dat er die avond net een maansverduistering was. Toen het licht van de volle maan langzaam aan verdween, verdween ook de hoop van de verdedigers, en uiteinderlijk werd de stad veroverd. Op die 3de maart van 2007 hebben Rachel, Ramon en ik een maansverduistering bekeken. Niet wetend dat bij het verdwijnen van het maanlicht, ook de laatste dag van de hoop langzaam aan voorbij ging.

Mazzel