Vorige week moest ik samen met een collega van mij, naar een klant in het zuiden. We wisten dat het een hele klus zou worden, dus hadden we er eigenlijk de hele dag wel voor ingeplant. Op zich begon het gehele verhaal vrij gesmeerd. Vanwege de vakantie waren er geen files en zodoende kwamen we om ongeveer 10 uur aan in het pittoreske Wagenberg.
Mijn collega ging zich richten op zijn werkjes en ik begon met het installeren van de computers. Als eerst stond de printer op het menu. De klant zou een netwerk printer krijgen, die je van alle pc’s af moet kunnen benaderen. Na wat aanpassingen van het Ip adres, was dit dan ook daadwerkelijk mogelijk. Tot zo ver ging alles nog steeds goed. Maar het ‘printer installeren’ gedeelte was wel het laatste wat toen gesmeerd verliep. Ik moest daarna de computers ook aan het netwerk hangen, maar daar kwam de eerste kink al in de kabel. Ik mocht niet inloggen op de server, terwijl ik de codes voor me neus had liggen. De systeem beheerder had dat namelijk keurig op geschreven. Na wat heen en weer gebel met mijn collega kwam ik erachter dat de opgeschreven inlog codes niet klopte. Tja, daar gaat natuurlijk veel tijd in zitten. Na het installeren van deze eerste computer, kon ik hem op zijn uiteindelijke werkplek neer zetten. Maar het duurde niet lang dat de klant erachter kwam, dat deze eerste computer niet voorzien moest worden van de nieuwe software. Terwijl dit wel zo was afgesproken. Hoe dan ook, kon ik de oude computer weer aansluiten om daarna dat programma er vanaf te halen, en die op de nieuwe computer te installeren. Kortom, er ging weer heel veel tijd verloren.
Het installeren van de tweede pc ging gelukkig een stuk beter. Van schade en schande wordt je wijzer zal ik maar zeggen. Echter liep het bij die tijd al tegen vijven, en had ik Rachel haar voicemail maar ingesproken dat ik ‘ietsjes’ later zou zijn. Na het installeren, kon ook deze computer op zijn uiteindelijke werkplek worden neergezet. Ik kon zonder problemen op het netwerk komen.. Tenminste, het eerste half uur wel. Daarna viel de netwerk verbinding weg. Na weer een hele boel uitzoek werk, bleek de netwerk kabel rot te zijn, zodat er een nieuwe connector moest worden ‘geknepen’. Daarna konden we de weegschalen op de computer aansluiten. Maar je raad het waarschijnlijk al. Er was geen verbinding met de computer. We kregen dus het gewicht niet op het scherm te zien. Na een complete checklist te hebben afgehandeld, kwamen we erachter dat de label printer driver de comm poorten openhield. Iets wat in theorie niet kan, omdat de printer nog niet aangestuurd werd. Hoe dan ook, die driver zorgde voor behoorlijk wat kopzorgen, en de minuten vlogen voorbij. Tegen 10 uur (in de avond ja), was dit probleem verholpen en konden we pas verder gaan. Toen bleek de etiket rol niet in de nieuwe label printer te passen. De moed zakte toen ondertussen wel in onze schoenen, maar de klant zelf had een hele makkelijke oplossing voor dit probleem.. Namelijk… de cirkelzaag. Ja, dat heb ik in de 10 jaar dat ik bij Digi werk, nog niet eerder meegemaakt. Je kunt zeggen wat je wilt, maar goed zagen kon de klant wel, want daarna pasten de labels wel in de printer.
Eind goed al goed. Dachten we toen. Maar je raad het waarschijnlijk al. Er zat weer iets tegen. De pakbonnen, die normaal gesproken uit de laserprinter moeten komen, kwamen nu uit de label printer vandaan. Das een klein beetje niet de bedoeling. Het was ondertussen 11 uur in de avond. We waren al ruim 12 uur bij deze klant bezig, en hij stelde voor dat we dit de dag erna wel zouden oplossen. Ik had ondertussen menig uurtjes met mijn collega Jeroen gebeld, en gevraagd of hij de dag erna dit laatste probleem wilde oplossen. Dat vond hij gelukkig goed.
Om kwart over elf s’avonds reden mijn collega en ik pas weg bij deze klant. We hadden nog niets gegeten dus bezochten we een mc drive, die gelukkig nog open was. Het restaurant zelf trouwens niet. Met een prachtig opkomende maan die in zijn derde kwartier zat, reden we (al patat etend) weer terug naar huis.
Mazzel
31 juli 2008
22 juli 2008
De V2
Wees niet bang, ik ben geen nieuwe middellange afstands raket aan het maken. Nee, de V2 is een nieuw type weegschaal, en aan mij hebben ze gevraagd of ik die in het Nederlandse pakket Di-Store wilde implementeren.
De weegschalen markt bestaat tegenwoordig grofweg uit twee types. Je hebt namelijk de ‘gewone’ schalen, en je hebt de pc based schalen. Die laatste soort is eigenlijk gewoon een computer met een weegplateau erop. De pc based schalen zijn natuurlijk het mooiste, met touchscreen opties en zo. Maar deze zijn meestal ook aan de prijzige kant. Daarom heb je ook de gewone schalen met de standaard drukknopjes. De SM500 is zo’n gewone schaal, en de SM880 is zo pc based schaal. Toch komt er binnenkort een soort tussenvorm op de markt. Dat is namelijk de SM500 V2 Touch.
Je raad het waarschijnlijk al. Deze nieuwe schaal heeft ook een touchscreen scherm, maar de rest is gewoon hetzelfde als de SM500. Het aansturen van de schaal zelf was totaal geen probleem. Dit omdat het opzich een gewone SM500 is. Nee, de uitdaging zat hem in het touchscreen gedeelte. Op het scherm zelf, moet je natuurlijk de artikelen, bediendes en functie toetsen kwijt kunnen. Dit zat natuurlijk nog niet in het Di-Store pakket. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Het touchscreen gedeelte hadden ze van een al bestaande printer van ons nagemaakt. En aangezien die al door Di-Store wordt ondersteund, kon ik dat scherm gewoon gebruiken. Ik moest alleen het complete functie toets gedeelte aan het scherm toevoegen. Deze toetsen werden namelijk op de printer niet gebruikt.
Het ging dus eigenlijk allemaal vrij snel. Binnen twee werk dagen had ik dus een compleet nieuwe type schaal toegevoegd aan het pakket. Het touchscreen gedeelte van de V2 is trouwens erg gaaf. Je kunt namelijk zelf aangeven hoeveel toetsen je per pagina kwijt wil. Dat kan je dan opgeven in kolommen en rijen. Hoe minder kolommen en rijen je gebruikt, hoe groter de toetsen zijn. Het Di-Store pakket ondersteunt dit ook volledig. Het mooie is dat je ‘live’ deze kolommen en rijen kunt instellen. Di-Store past het scherm dan automatisch aan.
Mazzel.
De weegschalen markt bestaat tegenwoordig grofweg uit twee types. Je hebt namelijk de ‘gewone’ schalen, en je hebt de pc based schalen. Die laatste soort is eigenlijk gewoon een computer met een weegplateau erop. De pc based schalen zijn natuurlijk het mooiste, met touchscreen opties en zo. Maar deze zijn meestal ook aan de prijzige kant. Daarom heb je ook de gewone schalen met de standaard drukknopjes. De SM500 is zo’n gewone schaal, en de SM880 is zo pc based schaal. Toch komt er binnenkort een soort tussenvorm op de markt. Dat is namelijk de SM500 V2 Touch.
Je raad het waarschijnlijk al. Deze nieuwe schaal heeft ook een touchscreen scherm, maar de rest is gewoon hetzelfde als de SM500. Het aansturen van de schaal zelf was totaal geen probleem. Dit omdat het opzich een gewone SM500 is. Nee, de uitdaging zat hem in het touchscreen gedeelte. Op het scherm zelf, moet je natuurlijk de artikelen, bediendes en functie toetsen kwijt kunnen. Dit zat natuurlijk nog niet in het Di-Store pakket. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Het touchscreen gedeelte hadden ze van een al bestaande printer van ons nagemaakt. En aangezien die al door Di-Store wordt ondersteund, kon ik dat scherm gewoon gebruiken. Ik moest alleen het complete functie toets gedeelte aan het scherm toevoegen. Deze toetsen werden namelijk op de printer niet gebruikt.
Het ging dus eigenlijk allemaal vrij snel. Binnen twee werk dagen had ik dus een compleet nieuwe type schaal toegevoegd aan het pakket. Het touchscreen gedeelte van de V2 is trouwens erg gaaf. Je kunt namelijk zelf aangeven hoeveel toetsen je per pagina kwijt wil. Dat kan je dan opgeven in kolommen en rijen. Hoe minder kolommen en rijen je gebruikt, hoe groter de toetsen zijn. Het Di-Store pakket ondersteunt dit ook volledig. Het mooie is dat je ‘live’ deze kolommen en rijen kunt instellen. Di-Store past het scherm dan automatisch aan.
Mazzel.
16 juli 2008
Ziek melden
Het is al weer vijf jaar geleden dat ik me officieel ziek heb gemeld. En ik was destijds eigenlijk niet eens ziek. Nee, ik had toen mijn ‘vriend’ de kaakchirurg een bezoekje gebracht en zodoende kon ik bijna een week me bek niet goed open en dicht doen. In de periode daarna ben ik wel ziek geweest hoor. Maar nooit ziek genoeg om niet op mijn werk te verschijnen. Ik voelde me dan wel beroert, maar het zette nooit door. Daar was ik (en waarschijnlijk mijn baas) altijd wel blij mee. Ik had echt het gevoel dat ik de griep had overwonnen.
Maar dat bleek maar schijn. Afgelopen vrijdag, toen ik nog hard aan het werk was, merkte ik al dat de griep aan een invasie begon. Zolang ik aandachtig aan het werk bleef, merkte ik er niet zoveel van. Maar als ik even op de stoel zat om bijvoorbeeld na te denken, dan merkte ik dat er dit keer geen houden aan was. Ik heb de klok van vijf uur nog gehaald en ben toen naar huis gesjeesd. Eenmaal daar aan gekomen viel ik als een blok op de bank. Die zaterdag heb ik de normale uitslaap uurtjes gebruikt om bij te komen. Eenmaal beneden aangekomen vertelde Rachel me dat ik enorm zat te zweten. Ik dacht dat dit wel mee viel, totdat ik de tv gids weer terug op de tafel wilde leggen. Wat bleek nu. Nou, ik had de gids gewoon in mijn hand neergelegd en was zo begonnen met lezen. Maar toen ik hem weer terug wilde leggen, bleef die aan mijn handpalm plakken. Ik heb hem echt los moeten rukken voordat die vrij kwam. Een blauwe afdruk van Rene Froger zijn jas bleef op mijn hand achter.. Eh.. ik zweette blijkbaar dus weldegelijk zo erg..
Ik was eigenlijk blij dat het ziek zijn, net aan het einde van de week begon. Ik hoopte dat het weekend lang genoeg zou zijn om de griep te kunnen overwinnen zodat ik maandag weer op mijn werk kon verschijnen. Helaas lukte dat dus niet. Maandagochtend had ik nog wel de wekker gezet, maar ik besefte dat het onbegonnen werk was. Er zat niets anders op. Ik belde naar de zaak en mijn collega Leo begreep meteen wat er aan de hand was.. Hij heeft me officieel ziek gemeld. Ik viel na het telefoongesprek weer als een blok in slaap.
Op zich is het natuurlijk niet erg dat je een keer ziek bent. Maar het tijdstip kwam eigenlijk helemaal niet uit. Mijn collega Jeroen is namelijk op vakantie, en zonder een tweede Jeroen op de helpdesk zou dit betekenen dat voor het eerst in de geschiedenis er niemand op de automatiserings helpdesk zou zitten. Dit is een doodzonde in helpdesk land, maar ik had simpel weg geen keuze. Ik hoopte toen dinsdag weer aan het werk te kunnen, maar toen de wekker ging en ik probeerde op te staan, zakte de moed compleet in mijn schoenen. Ik was er dus nog lang niet aan toe.
Vandaag had ik het idee dat ik het weer zou kunnen proberen. Zodoende ging ik, goed bewapend, weer naar mijn werk. En met bewapend bedoel ik dat ik de paracetamol en de sinaasappel klaar had staan voor het geval ik een terug val kreeg. Dit viel gelukkig mee. Eenmaal op de helpdesk aangekomen kon ik mijn bureau zowat niet meer zien. Hij zat onder de post-it briefjes van mensen die ik moest terug bellen. Dit leek overigens erger dan dat het was. Het waren er wel veel, maar er zaten gelukkig geen klachten bij die erg veel tijd in beslag namen. Na een halve ochtend aan een stuk door aan de telefoon te hebben gezeten, had ik de waslijst verwerkt. Ik kon verder waar ik vrijdag gebleven was. Al met al was het wel een drukke dag. Van de slordige 1800 werkdagen die in het openstaande punten programma zijn ingevuld, stond deze dag op de 56ste plaats.
Mazzel
Maar dat bleek maar schijn. Afgelopen vrijdag, toen ik nog hard aan het werk was, merkte ik al dat de griep aan een invasie begon. Zolang ik aandachtig aan het werk bleef, merkte ik er niet zoveel van. Maar als ik even op de stoel zat om bijvoorbeeld na te denken, dan merkte ik dat er dit keer geen houden aan was. Ik heb de klok van vijf uur nog gehaald en ben toen naar huis gesjeesd. Eenmaal daar aan gekomen viel ik als een blok op de bank. Die zaterdag heb ik de normale uitslaap uurtjes gebruikt om bij te komen. Eenmaal beneden aangekomen vertelde Rachel me dat ik enorm zat te zweten. Ik dacht dat dit wel mee viel, totdat ik de tv gids weer terug op de tafel wilde leggen. Wat bleek nu. Nou, ik had de gids gewoon in mijn hand neergelegd en was zo begonnen met lezen. Maar toen ik hem weer terug wilde leggen, bleef die aan mijn handpalm plakken. Ik heb hem echt los moeten rukken voordat die vrij kwam. Een blauwe afdruk van Rene Froger zijn jas bleef op mijn hand achter.. Eh.. ik zweette blijkbaar dus weldegelijk zo erg..
Ik was eigenlijk blij dat het ziek zijn, net aan het einde van de week begon. Ik hoopte dat het weekend lang genoeg zou zijn om de griep te kunnen overwinnen zodat ik maandag weer op mijn werk kon verschijnen. Helaas lukte dat dus niet. Maandagochtend had ik nog wel de wekker gezet, maar ik besefte dat het onbegonnen werk was. Er zat niets anders op. Ik belde naar de zaak en mijn collega Leo begreep meteen wat er aan de hand was.. Hij heeft me officieel ziek gemeld. Ik viel na het telefoongesprek weer als een blok in slaap.
Op zich is het natuurlijk niet erg dat je een keer ziek bent. Maar het tijdstip kwam eigenlijk helemaal niet uit. Mijn collega Jeroen is namelijk op vakantie, en zonder een tweede Jeroen op de helpdesk zou dit betekenen dat voor het eerst in de geschiedenis er niemand op de automatiserings helpdesk zou zitten. Dit is een doodzonde in helpdesk land, maar ik had simpel weg geen keuze. Ik hoopte toen dinsdag weer aan het werk te kunnen, maar toen de wekker ging en ik probeerde op te staan, zakte de moed compleet in mijn schoenen. Ik was er dus nog lang niet aan toe.
Vandaag had ik het idee dat ik het weer zou kunnen proberen. Zodoende ging ik, goed bewapend, weer naar mijn werk. En met bewapend bedoel ik dat ik de paracetamol en de sinaasappel klaar had staan voor het geval ik een terug val kreeg. Dit viel gelukkig mee. Eenmaal op de helpdesk aangekomen kon ik mijn bureau zowat niet meer zien. Hij zat onder de post-it briefjes van mensen die ik moest terug bellen. Dit leek overigens erger dan dat het was. Het waren er wel veel, maar er zaten gelukkig geen klachten bij die erg veel tijd in beslag namen. Na een halve ochtend aan een stuk door aan de telefoon te hebben gezeten, had ik de waslijst verwerkt. Ik kon verder waar ik vrijdag gebleven was. Al met al was het wel een drukke dag. Van de slordige 1800 werkdagen die in het openstaande punten programma zijn ingevuld, stond deze dag op de 56ste plaats.
Mazzel
10 juli 2008
Metro
In de jaren tachtig werd op de Nederlandse televisie de ‘Er was eens ..’ tekenfilmserie reeks uitgezonden. Die reeks bestond uit ‘Er was eens … Amerika’, wat over de Amerikaanse kolonisatie ging. ‘Er was eens … het leven’, wat over het menselijk lichaam ging. En je had ook ‘Er was eens .. de mens’, wat over de ontwikkeling van de mens ging. In die serie werd de evolutie theorie ook uitgewerkt. Aan het einde van die serie, werd ook gesuggereerd hoe de toekomst er voor de mens uit zou komen te zien. Daarop werd zo positief gereageerd, dat de makers van de ‘Er was eens …’ reeks besloten om een SF versie uit te brengen. Dit werd de serie ‘Er was eens .. de ruimte’, waar ik als (ongeveer) 10 jarig kind kompleet aan verslaafd was. Deze serie heeft absoluut een rol gespeelt in mijn voorkeur voor SF series en films, net zoals Battlestar Galactica dat heeft gedaan. Aan die serie heb ik al eens een blogfile besteed.
De zaterdag voordat ik mijn verjaardag ging vieren, kwam ik er toevallig achter dat ze de serie op DVD hebben uitgebracht. Net op het juiste moment dus. Ik had Rachel daarom een enorme hint gegeven dat het wel een erg leuk cadeau zou zijn. De hint heeft gewerkt, want ik heb de DVD box dan ook daadwerkelijk gekregen. Net als het brulshirt trouwens, maar we weten allemaal hoe dat is afgelopen…. Zo nu en dan, als ik even lekker toe ben aan een jeugdsentiment moment, dan zet ik een aflevering op en ik geniet dan weer net zoveel als een slordige 25 jaar geleden.
Ik vind het natuurlijk logisch dat een kind van een jaar of 10 spannende verhalen leuk vind. En wat is er nu spannender dan het verkennen van het onbekende universum? De hoofdrol spelers kwamen natuurlijk in de meest bizarre situaties terecht en moesten soms vechten om te overleven. Een van de hoofdrol spelers was het robotje Metro, die altijd het team bijstond met wijze raad. Bovendien was hij een goede kracht die altijd kon worden ingezet als ze moesten ontsnappen, of dat er gevochten moest worden tegen een enorme robot. Ik keek laatst naar een aflevering waarin Metro het tegen zo’n enorme robot moest opnemen. Dit keer stond generaal Goudstaaf op het menu.. Ik vind het nog steeds zo gaaf om dat te zien, dat ik het helemaal op Youtube heb gezet. Ik zou zeggen, kijk en geniet zelf.
Linkje : http://www.youtube.com/watch?v=ngSlEJCstDs
Mazzel.
De zaterdag voordat ik mijn verjaardag ging vieren, kwam ik er toevallig achter dat ze de serie op DVD hebben uitgebracht. Net op het juiste moment dus. Ik had Rachel daarom een enorme hint gegeven dat het wel een erg leuk cadeau zou zijn. De hint heeft gewerkt, want ik heb de DVD box dan ook daadwerkelijk gekregen. Net als het brulshirt trouwens, maar we weten allemaal hoe dat is afgelopen…. Zo nu en dan, als ik even lekker toe ben aan een jeugdsentiment moment, dan zet ik een aflevering op en ik geniet dan weer net zoveel als een slordige 25 jaar geleden.
Ik vind het natuurlijk logisch dat een kind van een jaar of 10 spannende verhalen leuk vind. En wat is er nu spannender dan het verkennen van het onbekende universum? De hoofdrol spelers kwamen natuurlijk in de meest bizarre situaties terecht en moesten soms vechten om te overleven. Een van de hoofdrol spelers was het robotje Metro, die altijd het team bijstond met wijze raad. Bovendien was hij een goede kracht die altijd kon worden ingezet als ze moesten ontsnappen, of dat er gevochten moest worden tegen een enorme robot. Ik keek laatst naar een aflevering waarin Metro het tegen zo’n enorme robot moest opnemen. Dit keer stond generaal Goudstaaf op het menu.. Ik vind het nog steeds zo gaaf om dat te zien, dat ik het helemaal op Youtube heb gezet. Ik zou zeggen, kijk en geniet zelf.
Linkje : http://www.youtube.com/watch?v=ngSlEJCstDs
Mazzel.
2 juli 2008
Spook computers
Zoals ik wel eens verteld heb, werkte ik jaren geleden in een computer shop. Mijn taak was het assembleren en repareren van computers. Zo af en toe zat ik in de buitendienst om verkochte pc’s te installeren, maar meestal zat ik binnen op de technische dienst. Zo nu en dan hadden we met een situatie te maken wat ik dan ‘het spook van de TD’ noemde. Dan hadden we met een computer te maken, die dus extreem vreemd deed. Terwijl de rest van de computers ‘normaal’ reageerde op bijvoorbeeld programmatuur, reageerde die dan net even iets anders. Ik kan me nog een situatie herinneren dat een klant een computer gekocht had, die alleen ‘normaal’ deed als die boven op de slaapkamer stond. Beneden deed ie vreemd en sloeg hij om de haverklap vast. Ja, computers blijven vreemde apparaten en dat ‘spook gedrag’ kom ik vandaag de dag nog steeds wel eens op de helpdesk tegen.
Laatst hadden we dus een klant aan de lijn die beweerde dat zijn computer elke keer vast liep bij de dagafslag procedure. Aanvankelijk had hij die problemen helemaal niet, maar we hebben een paar maanden geleden zijn software up-gedate. Dit hadden wij gedaan omdat hij een klanten kaart systeem had gekocht. Dit houdt in dat zijn klanten punten kunnen sparen met een spaarkaart en als die genoeg punten heeft, dan krijgt hij een waardebon. Na dit updaten kreeg de computer ineens kuren. En dat is dan natuurlijk niet altijd zo. Nee, de ene dag niet en de andere dag weer wel. Dit zijn de meest vervelende problemen die je op een helpdesk (of TD) kunt hebben. Ik heb liever dat iets het helemaal niet doet, dan dat het af en toe wel werkt. Het zoeken naar de oorzaak kon dus gaan beginnen. We weten dat de computer gebruik maakt van een ODBC driver om die klantenkaart gegevens uit de weegschaal op te halen. Die hadden we bij het updaten van zijn pakket ook moeten installeren. De programmeurs wisten ons te vertellen dat deze driver extreem gevoelig was voor netwerk problemen. Hoofdzakelijk bij draadloze netwerk systemen. Deze klant had natuurlijk een draadloos weegschaal systeem, dus hebben we een monteur een hele dag die kant op gestuurd om alles te gaan bekabelen. Helaas hielp dit dus niet. De klant hing een paar dagen later alweer aan de lijn met de melding dat zijn pc weer hing als een steen. Volgende stap was om te kijken of de netwerk verbinding misschien af en toe hapert. We hebben de computer een gehele dag laten ‘pingen’ naar de server weegschaal, maar die gaf keurig op tijd antwoord terug. Deze gegevens heb ik vandaag weer doorgegeven aan de programmeurs. Kijken of zij er wijs uit kunnen worden, maar persoonlijk denk ik dat het gewoon die ODBC driver zelf is. Die pc van de klant maakt daar gewoon ruzie mee.
Gisteravond lag ik in bed na te denken hoe ik dit probleem zou kunnen oplossen. Ik weet het….Het is geen goed idee om je werk mee naar huis te nemen, maar in sommige situaties ontkom ik daar gewoon niet aan. Bovendien was het een uitdaging om een alternatief te verzinnen voor het geval de programmeurs er niet uit komen. Ik kan moeilijk tegen de klant zeggen dat hij een spook computer heeft en dat ie maar een ander moet gaan kopen. Mocht ik binnenkort dus een groot vraagteken als antwoord krijgen (van de programmeurs), dan zou het handig zijn om voor de klant een alternatief te verzinnen.
Vandaag was het gelukkig niet zo druk bij ons op de helpdesk. Dat was de afgelopen twee dagen wel anders. Mijn doelstelling was om het ODBC gedeelte uit de dagafslag procedure te halen en dat te vervangen door een los programma, die ik dan zelf ging maken. Dit programma-tje moet met het computer programma communiceren, maar dus ook met de weegschaal. Dit was een leuke uitdaging omdat ik zelf in Visual Foxpro programmeer. Het computer programma die de klant heeft, is in Delphi gemaakt, die een Firebird database engine gebruikt en op de weegschaal draait Linux die met een Polihydra database engine werkt. Kortom, drie verschillende databases die in 1 computer programma-tje moet worden aangestuurd. Het was even wat uitzoek werk, maar het is me uiteindelijk gelukt. Ik kon het klantenkaart systeem gedeelte uit de dagafslag procedure halen en mijn ‘alternatief’ programma-tje nam dat keurig over. Morgen ga ik het nog uitgebreid testen, maar het ziet er naar uit dat ik in ieder geval een alternatief heb voor deze klant.
Mazzel
Laatst hadden we dus een klant aan de lijn die beweerde dat zijn computer elke keer vast liep bij de dagafslag procedure. Aanvankelijk had hij die problemen helemaal niet, maar we hebben een paar maanden geleden zijn software up-gedate. Dit hadden wij gedaan omdat hij een klanten kaart systeem had gekocht. Dit houdt in dat zijn klanten punten kunnen sparen met een spaarkaart en als die genoeg punten heeft, dan krijgt hij een waardebon. Na dit updaten kreeg de computer ineens kuren. En dat is dan natuurlijk niet altijd zo. Nee, de ene dag niet en de andere dag weer wel. Dit zijn de meest vervelende problemen die je op een helpdesk (of TD) kunt hebben. Ik heb liever dat iets het helemaal niet doet, dan dat het af en toe wel werkt. Het zoeken naar de oorzaak kon dus gaan beginnen. We weten dat de computer gebruik maakt van een ODBC driver om die klantenkaart gegevens uit de weegschaal op te halen. Die hadden we bij het updaten van zijn pakket ook moeten installeren. De programmeurs wisten ons te vertellen dat deze driver extreem gevoelig was voor netwerk problemen. Hoofdzakelijk bij draadloze netwerk systemen. Deze klant had natuurlijk een draadloos weegschaal systeem, dus hebben we een monteur een hele dag die kant op gestuurd om alles te gaan bekabelen. Helaas hielp dit dus niet. De klant hing een paar dagen later alweer aan de lijn met de melding dat zijn pc weer hing als een steen. Volgende stap was om te kijken of de netwerk verbinding misschien af en toe hapert. We hebben de computer een gehele dag laten ‘pingen’ naar de server weegschaal, maar die gaf keurig op tijd antwoord terug. Deze gegevens heb ik vandaag weer doorgegeven aan de programmeurs. Kijken of zij er wijs uit kunnen worden, maar persoonlijk denk ik dat het gewoon die ODBC driver zelf is. Die pc van de klant maakt daar gewoon ruzie mee.
Gisteravond lag ik in bed na te denken hoe ik dit probleem zou kunnen oplossen. Ik weet het….Het is geen goed idee om je werk mee naar huis te nemen, maar in sommige situaties ontkom ik daar gewoon niet aan. Bovendien was het een uitdaging om een alternatief te verzinnen voor het geval de programmeurs er niet uit komen. Ik kan moeilijk tegen de klant zeggen dat hij een spook computer heeft en dat ie maar een ander moet gaan kopen. Mocht ik binnenkort dus een groot vraagteken als antwoord krijgen (van de programmeurs), dan zou het handig zijn om voor de klant een alternatief te verzinnen.
Vandaag was het gelukkig niet zo druk bij ons op de helpdesk. Dat was de afgelopen twee dagen wel anders. Mijn doelstelling was om het ODBC gedeelte uit de dagafslag procedure te halen en dat te vervangen door een los programma, die ik dan zelf ging maken. Dit programma-tje moet met het computer programma communiceren, maar dus ook met de weegschaal. Dit was een leuke uitdaging omdat ik zelf in Visual Foxpro programmeer. Het computer programma die de klant heeft, is in Delphi gemaakt, die een Firebird database engine gebruikt en op de weegschaal draait Linux die met een Polihydra database engine werkt. Kortom, drie verschillende databases die in 1 computer programma-tje moet worden aangestuurd. Het was even wat uitzoek werk, maar het is me uiteindelijk gelukt. Ik kon het klantenkaart systeem gedeelte uit de dagafslag procedure halen en mijn ‘alternatief’ programma-tje nam dat keurig over. Morgen ga ik het nog uitgebreid testen, maar het ziet er naar uit dat ik in ieder geval een alternatief heb voor deze klant.
Mazzel
27 juni 2008
Men's best friend
Afgelopen maandag lag ik weer eens in het zwembad. Ik moest de middel lange afstands avond afwerken en ondanks dat ik geen record gezwommen had, was ik wel tevreden met de gezwommen tijden.
Na het omkleden ging ik een ijsje halen in de kantine, die ik, al wandelend naar mijn auto ging opeten. Ik moest even wachten met naar huis rijden, totdat ik het soft ijsje in zijn geheel naar binnen had gewerkt. Ik startte daarna de auto en reed terug naar huis, al nadenkend of ik toch nog ergens secondes had laten liggen op de net afgelegde zwemafstanden. Ik was bijna thuis toen er in een flits een hond de weg op kwam rennen. Er was geen enkele tijd om ook maar na te denken om te gaan remmen en ook mijn reactie vermogen liet me volledig in de steek. Binnen een seconde volgde de bijbehorende klap en niet lang daarna besefte ik me dat ik men’s best friend net had aangereden.
Ik stopte onmiddellijk en sprong uit de auto om te kijken hoe erg het slachtoffer er aan toe was. Ik dacht niet eens na om de auto aan de kant te zetten en ik heb hem zelfs met een draaiende motor achtergelaten, wat met deze hoge brandstof prijzen absoluut geen verstandige beslissing was. Maar dat kon me op dat moment helemaal niets schelen. Ik ben namelijk gek op honden en de gedachte dat ik er misschien eentje had doodgereden resulteerde in het compleet achterlaten van The Knight (zo noem ik mijn auto altijd. Die is vernoemd naar de Knightrider serie uit de jaren 80). Een jongeman, die het hele voorval had zien gebeuren, vertelde me dat de hond was weggerend en hij wees me de richting aan waarin de hond was verdwenen. Al snel stuitte ik op het baasje van de hond die het ongeluk ook had zien gebeuren. Ik zag het kleine witte hondje heen en weer rennen, net alsof er niets gebeurd was. Hij kwam zelfs al kwispelend naar me toe hollen alsof hij niet besefte dat hij een slordige 30 seconde geleden nog onder mijn auto lag. Het baasje en ik hebben de hond nagekeken, maar hij bleek nergens last van te hebben. Een enorm opgelucht gevoel werd van me meester. Het baasje bleef zich maar verontschuldigen en heeft me wel 3 keer verteld dat ze de hond voortaan zal aanlijnen, maar daar luisterde ik zowat helemaal niet naar. Men’s best friend had niets. Dat was het belangrijkste. Mazzel had ie zeker wel, want als ie onder mijn wiel was gekomen, was ie er zeker niet meer geweest.
Mazzel
Na het omkleden ging ik een ijsje halen in de kantine, die ik, al wandelend naar mijn auto ging opeten. Ik moest even wachten met naar huis rijden, totdat ik het soft ijsje in zijn geheel naar binnen had gewerkt. Ik startte daarna de auto en reed terug naar huis, al nadenkend of ik toch nog ergens secondes had laten liggen op de net afgelegde zwemafstanden. Ik was bijna thuis toen er in een flits een hond de weg op kwam rennen. Er was geen enkele tijd om ook maar na te denken om te gaan remmen en ook mijn reactie vermogen liet me volledig in de steek. Binnen een seconde volgde de bijbehorende klap en niet lang daarna besefte ik me dat ik men’s best friend net had aangereden.
Ik stopte onmiddellijk en sprong uit de auto om te kijken hoe erg het slachtoffer er aan toe was. Ik dacht niet eens na om de auto aan de kant te zetten en ik heb hem zelfs met een draaiende motor achtergelaten, wat met deze hoge brandstof prijzen absoluut geen verstandige beslissing was. Maar dat kon me op dat moment helemaal niets schelen. Ik ben namelijk gek op honden en de gedachte dat ik er misschien eentje had doodgereden resulteerde in het compleet achterlaten van The Knight (zo noem ik mijn auto altijd. Die is vernoemd naar de Knightrider serie uit de jaren 80). Een jongeman, die het hele voorval had zien gebeuren, vertelde me dat de hond was weggerend en hij wees me de richting aan waarin de hond was verdwenen. Al snel stuitte ik op het baasje van de hond die het ongeluk ook had zien gebeuren. Ik zag het kleine witte hondje heen en weer rennen, net alsof er niets gebeurd was. Hij kwam zelfs al kwispelend naar me toe hollen alsof hij niet besefte dat hij een slordige 30 seconde geleden nog onder mijn auto lag. Het baasje en ik hebben de hond nagekeken, maar hij bleek nergens last van te hebben. Een enorm opgelucht gevoel werd van me meester. Het baasje bleef zich maar verontschuldigen en heeft me wel 3 keer verteld dat ze de hond voortaan zal aanlijnen, maar daar luisterde ik zowat helemaal niet naar. Men’s best friend had niets. Dat was het belangrijkste. Mazzel had ie zeker wel, want als ie onder mijn wiel was gekomen, was ie er zeker niet meer geweest.
Mazzel
22 juni 2008
Stemmen, ja of nee
Een aantal jaar geleden gingen Mark, Rachel en ik bij vrienden langs om daar gezellig te gaan eten. Ik kan me nog herinneren dat dit in verkiezings tijd was en dat zodoende al snel het onderwerp politiek over de tafel heen galmde. Natuurlijk werd er heen en weer gevraagd op welke partij zij zouden gaan stemmen. Ik was nogal verbaasd dat onze gastheer vertelde dat hij niet van plan was om te gaan stemmen. Volgens hem maakte het geen zier uit op welke partij je ook stemt, uiteindelijk zal je toch steeds meer belasting moeten betalen. Ik was het daar niet met hem eens. Bovendien is er natuurlijk geen goed alternatief voor democratie, dus vond ik, moet je daar zelf ook je steentje aan bijdragen door te gaan stemmen.
Ondanks dat het al jaren geleden is, is dit gesprek me toch altijd bij gebleven. Tegenwoordig hebben we natuurlijk een andere regerings opstelling als destijds. Dit keer zit bijvoorbeeld de PVDA ook in de regering, terwijl dit tijdens dat etentje niet het geval was. De PVDA bleef de menigte maar voorhouden dat er teveel bezuinigd werd, en dat zij het veel anders zouden doen als ze aan de macht zouden komen. En nu dat de PVDA uiteindelijk in de regering zit, zou je toch verwachten dat ze hun ‘beloften’ zouden nakomen. Maar dat blijkt dus toch effies niet het geval te zijn. Sterker nog, de huidige regering verzint er steeds maar nieuwe belasting ideetjes bij. In plaats van ‘rekening’ met de mensen te houden en dat de belastingen niet al te snel zouden stijgen, kreeg mr Wouter Bos het idee om de BTW naar 20 procent te verhogen. Nog zo’n leuk voorbeeld is de brandstof belasting verhoging. De diesel is, sinds de invoering van de euro, nu 2 maal zo duur. En wat gaat de regering dan verzinnen? Inderdaad, nog even een aantal centen erbij voor de schatkist.
Elke keer als ik weer zo’n maatregel te horen krijg, moet ik terug denken aan het etentje met die goeie vriend van ons. Hij gaat steeds meer gelijk krijgen. Dat besef ik ook. Maar moet je dan meteen maar helemaal niet meer gaan stemmen???? Tja, dat blijft een goeie vraag.
Mazzel
Ondanks dat het al jaren geleden is, is dit gesprek me toch altijd bij gebleven. Tegenwoordig hebben we natuurlijk een andere regerings opstelling als destijds. Dit keer zit bijvoorbeeld de PVDA ook in de regering, terwijl dit tijdens dat etentje niet het geval was. De PVDA bleef de menigte maar voorhouden dat er teveel bezuinigd werd, en dat zij het veel anders zouden doen als ze aan de macht zouden komen. En nu dat de PVDA uiteindelijk in de regering zit, zou je toch verwachten dat ze hun ‘beloften’ zouden nakomen. Maar dat blijkt dus toch effies niet het geval te zijn. Sterker nog, de huidige regering verzint er steeds maar nieuwe belasting ideetjes bij. In plaats van ‘rekening’ met de mensen te houden en dat de belastingen niet al te snel zouden stijgen, kreeg mr Wouter Bos het idee om de BTW naar 20 procent te verhogen. Nog zo’n leuk voorbeeld is de brandstof belasting verhoging. De diesel is, sinds de invoering van de euro, nu 2 maal zo duur. En wat gaat de regering dan verzinnen? Inderdaad, nog even een aantal centen erbij voor de schatkist.
Elke keer als ik weer zo’n maatregel te horen krijg, moet ik terug denken aan het etentje met die goeie vriend van ons. Hij gaat steeds meer gelijk krijgen. Dat besef ik ook. Maar moet je dan meteen maar helemaal niet meer gaan stemmen???? Tja, dat blijft een goeie vraag.
Mazzel
14 juni 2008
De Youtube player
Eens per jaar gaat Rachel met haar theatersport groepje een weekendje weg en zodoende heb ik dan het gehele rijk voor mezelf. Dan pas ga je merken dat je het alleen zijn helemaal niet meer gewent bent. Nadat ik naar de kapper was geweest, en wat boodschappen had gedaan, kwam toch al snel het idee bovendrijven dat ik niets te doen had. Ik heb genoeg DVD collecties om ongeveer een week lang achter elkaar tv te kunnen kijken, maar daar had ik eigenlijk niet zo erg veel zin in. Nee, ik bedacht me dat ik nog een programmeer uitdaging op de plank had liggen. Eentje waarmee ik de zaterdag middaguurtjes wel mee door kon komen.
Rachel en ik hebben Winamp op onze computer geïnstalleerd staan om daar onze MP3 lijst mee af te spelen. MP3tjes kan je natuurlijk illegaal downloaden, of je kan er natuurlijk een prijs voor betalen. Er is trouwens nog wel een derde manier hoor. Je kan ze ook van audio CD omzetten naar MP3 formaat. Hoe dan ook, Rachel en ik besteedden daar de laatste tijd eigenlijk helemaal geen aandacht aan, en zodoende groeit ons muziek bestand dus niet. Bovendien heb je tegenwoordig het fenomeen Youtube. Als je een liedje wilt horen typ je die gewoon in. Echter heeft Youtube een probleem. Je kan niet, zoals bij Winamp, een lijst samenstellen van liedjes (filmpjes in Youtube’s geval), en die dan beluisteren. Je moet dan als het liedje is afgelopen, zelf weer een nieuwe zoek actie uitvoeren om een volgend liedje je kunnen beluisteren. Ik zag hier al een programmeer uitdaging in, maar had echter een probleem. Ik zou zelf wel een lijst met youtube internet links kunnen maken, en die dan willekeurig laten afspelen. Maar het youtube schermpje sluit zich zelf natuurlijk niet af. Zodoende bleef het bij een idee, totdat ik op mijn werk tegen het volgende aanliep. De Jeroenen hadden een ‘automatisch afsluiten van een computer programma’ oplossing nodig. Mijn collega speurde het internet af en kwam een eenvoudig visual basic scriptje tegen, waarin je dit dus dood eenvoudig kon doen. De ‘missing link’ in mijn Youtube player idee-tje was hiermee ook opgelost. Zodoende kon ik vandaag dus het programma uitwerken.
Het is dus nu helemaal niet meer nodig om muziek te downloaden. Je kan op Youtube gewoon liedjes zoeken en die in de lijst van het player programma kopiëren en plakken. De player start automatisch de Youtube link, en als het liedje is afgelopen wordt dat internet scherm automatisch weer afgesloten. Ik heb ook een shuffle optie ingebakken, zodat ie willekeurig liedjes gaat afspelen, net zoals Winamp dat doet.
Ik wil trouwens nog even afsluiten met het volgende. Gister was ik in Almaar om naar de wedstrijd Nederland – Frankrijk te kijken. Het mooiste moment van de gehele wedstrijd was toen de Fransman Henry net een doelpunt had gemaakt, en geen 30 seconde later scoorde Nederland weer een doelpunt. Hij zakte op zijn knieën, en je kon de gedachte van zijn gezicht lezen. ‘Heb ik me daarom zo uitgesloofd?’. Sommige situaties zijn onbetaalbaar mooi.. Dit was er eentje van…
Mazzel
Rachel en ik hebben Winamp op onze computer geïnstalleerd staan om daar onze MP3 lijst mee af te spelen. MP3tjes kan je natuurlijk illegaal downloaden, of je kan er natuurlijk een prijs voor betalen. Er is trouwens nog wel een derde manier hoor. Je kan ze ook van audio CD omzetten naar MP3 formaat. Hoe dan ook, Rachel en ik besteedden daar de laatste tijd eigenlijk helemaal geen aandacht aan, en zodoende groeit ons muziek bestand dus niet. Bovendien heb je tegenwoordig het fenomeen Youtube. Als je een liedje wilt horen typ je die gewoon in. Echter heeft Youtube een probleem. Je kan niet, zoals bij Winamp, een lijst samenstellen van liedjes (filmpjes in Youtube’s geval), en die dan beluisteren. Je moet dan als het liedje is afgelopen, zelf weer een nieuwe zoek actie uitvoeren om een volgend liedje je kunnen beluisteren. Ik zag hier al een programmeer uitdaging in, maar had echter een probleem. Ik zou zelf wel een lijst met youtube internet links kunnen maken, en die dan willekeurig laten afspelen. Maar het youtube schermpje sluit zich zelf natuurlijk niet af. Zodoende bleef het bij een idee, totdat ik op mijn werk tegen het volgende aanliep. De Jeroenen hadden een ‘automatisch afsluiten van een computer programma’ oplossing nodig. Mijn collega speurde het internet af en kwam een eenvoudig visual basic scriptje tegen, waarin je dit dus dood eenvoudig kon doen. De ‘missing link’ in mijn Youtube player idee-tje was hiermee ook opgelost. Zodoende kon ik vandaag dus het programma uitwerken.
Het is dus nu helemaal niet meer nodig om muziek te downloaden. Je kan op Youtube gewoon liedjes zoeken en die in de lijst van het player programma kopiëren en plakken. De player start automatisch de Youtube link, en als het liedje is afgelopen wordt dat internet scherm automatisch weer afgesloten. Ik heb ook een shuffle optie ingebakken, zodat ie willekeurig liedjes gaat afspelen, net zoals Winamp dat doet.
Ik wil trouwens nog even afsluiten met het volgende. Gister was ik in Almaar om naar de wedstrijd Nederland – Frankrijk te kijken. Het mooiste moment van de gehele wedstrijd was toen de Fransman Henry net een doelpunt had gemaakt, en geen 30 seconde later scoorde Nederland weer een doelpunt. Hij zakte op zijn knieën, en je kon de gedachte van zijn gezicht lezen. ‘Heb ik me daarom zo uitgesloofd?’. Sommige situaties zijn onbetaalbaar mooi.. Dit was er eentje van…Mazzel
9 juni 2008
Het brul-shirt
Het kan je natuurlijk niet ontgaan zijn. Het EK is weer begonnen. Normaal gesproken ben ik helemaal niet zo voetbal liefhebber hoor, maar tijdens EK’s en WK’s begint mijn bloed toch behoorlijk sneller te stromen.
Afgelopen zaterdag vierde ik mijn verjaardag. En omdat Rachel mij behoorlijk had zien lachen bij de reclame van de Blokker, heeft ze voor mij zo’n brul-shirt gekocht. Tja, in die reclame zag je twee Franse supporters die tegenover een overweldigende meerderheid aan Hollandse supporters kwamen te staan. Die dus hun brul-shirt gebruikten om ze enorm te laten schrikken. Je kunt je voorstellen dat ik niet meer bij kwam van het lachen, en dat ik dus reuze blij was toen Rachel mij met het shirt verraste. Rachel heeft er ook eentje voor haar zelf aangeschaft en verraste de tandarts vanochtend toen hij vroeg of ze haar mond open wilde doen. Ze vroeg namelijk welk gebit hij wilde nakijken….
Toen ik vanochtend op mijn werk kwam, heb ik het shirt meteen aan mijn collega’s laten zien. Die vonden hem ook gaaf, en ik moest het gebrul diverse keren aan ze laten zien. Ondanks dat ik morgen pas jarig ben, heb ik vandaag wel alvast getrakteerd. Morgen moet ik namelijk naar een klant toe, en ik ben bang dat ik er dan niet aan toe kom. Ik kon vanochtend ook nog even zien hoe hoog ik op de EK poel ranglijst sta. Ik doe namelijk altijd mee met zo’n poel, en wist hem zelfs een keertje te winnen. Tot nu toe gaat het weer redelijk, al sta ik niet in de top 10 of zo. Maar ik sta nog wel in het linker rijtje zal ik maar zeggen..
Mazzel
Afgelopen zaterdag vierde ik mijn verjaardag. En omdat Rachel mij behoorlijk had zien lachen bij de reclame van de Blokker, heeft ze voor mij zo’n brul-shirt gekocht. Tja, in die reclame zag je twee Franse supporters die tegenover een overweldigende meerderheid aan Hollandse supporters kwamen te staan. Die dus hun brul-shirt gebruikten om ze enorm te laten schrikken. Je kunt je voorstellen dat ik niet meer bij kwam van het lachen, en dat ik dus reuze blij was toen Rachel mij met het shirt verraste. Rachel heeft er ook eentje voor haar zelf aangeschaft en verraste de tandarts vanochtend toen hij vroeg of ze haar mond open wilde doen. Ze vroeg namelijk welk gebit hij wilde nakijken….
Toen ik vanochtend op mijn werk kwam, heb ik het shirt meteen aan mijn collega’s laten zien. Die vonden hem ook gaaf, en ik moest het gebrul diverse keren aan ze laten zien. Ondanks dat ik morgen pas jarig ben, heb ik vandaag wel alvast getrakteerd. Morgen moet ik namelijk naar een klant toe, en ik ben bang dat ik er dan niet aan toe kom. Ik kon vanochtend ook nog even zien hoe hoog ik op de EK poel ranglijst sta. Ik doe namelijk altijd mee met zo’n poel, en wist hem zelfs een keertje te winnen. Tot nu toe gaat het weer redelijk, al sta ik niet in de top 10 of zo. Maar ik sta nog wel in het linker rijtje zal ik maar zeggen..
Mazzel
2 juni 2008
Joran versus Henk
Afgelopen zaterdag belde Ramon ons op met de vraag of we zin hadden om met zijn drie-en naar de film te gaan. Aangezien dat alweer een hele tijd terug was, leek ons dat inderdaad wel een leuk idee. Het was eigenlijk zo ie zo een unieke avond, omdat we ook nog eens met de trein zijn gegaan. Dat was zo lang geleden, dat ik me de laatste keer niet meer kan herinneren.
We waren naar de nieuwe Indiana Jones film geweest. De oude Harrison Ford had het weer eens erg zwaar. Hij moest (zoals altijd) tegen een overweldigende meerderheid aan slechteriken vechten, en weet daar natuurlijk altijd weer uit te komen. Ik zal niet te veel verklappen, maar soms waren zijn ontsnappingen aan de dood wel erg ver gezocht, maar Ramon wist ons te vertellen dat dit normaal is voor een Indiana Jones film (als film expert).
Na de film gingen we nog even wat drinken. Ramon besloot om er helemaal een unieke avond van te maken, door weer eens een biertje te pakken. Aangezien wij met de trein waren, kon dit natuurlijk gemakkelijk. Het ene biertje (en zoete witte wijn voor Rachel) werd op gevolgd door de volgende, en zo vlogen vanzelf de verhalen over de tafel. Nadat we weer richting huis gingen, besloten we om in de stad zelf ook nog even een biertje in de kroeg te pakken. Al snel kwamen we op het onderwerp van de gouden kooi. Alle drie vonden de serie waardeloos, maar Ramon kon het toch niet laten om de finale aflevering te bekijken. Ooit waren de eerste afleveringen van Big Brother ook zo spraak makend. Ramon en ik hadden dat programma destijds ook al een keer besproken en meende dat de reality series misschien ooit zo ver zouden komen zoals in de film ‘The Running Man’. In deze SF film worden veroordeelde criminelen in het jaar 2025 in een arena los gelaten en moeten ze voor hun leven vechten. Dat wordt dan life op tv vertoond en kan het publiek geld inzetten hoe lang de criminelen het volhouden. De hoofdrol speler (Arnold Swarzenegger) was natuurlijk onschuldig en weet natuurlijk zijn belagers te verslaan.
Na het Big Brother programma, eind jaren negentig is de gouden kooi natuurlijk een nieuw hoofdstuk in het reality boek. Mensen moesten nu niet samen in een huis zitten, en zich vermaken. Nee, mensen moesten elkaar eruit proberen te treiteren. We zagen zaterdagavond dus de link met ons gesprek een slordige 8 jaar geleden. Het lijkt dus inderdaad richting ‘The running man’ te gaan. Onze fantasie (enig sinds geholpen door de drank) sloeg daarna op hol. Aangezien Joran natuurlijk een van de bekendste criminelen van vandaag de dag is, bedachten we dat hij wel in de toekomstige aflevering van ‘The Running Man’ zou kunnen zitten. Maar wie zou dan de tegenstander zijn van mr van der Sloot? We opperden wat ideeën over de held die uiteindelijk voor een miljoenen publiek het leven van Joran zou beëindigen. Al snel kwamen we tot de conclusie dat het een normale man is met een normale baan. Hij heeft daarnaast dus een bij baantje als HENK BIJL. Die dus met een bijl achter zijn criminelen aan zou zitten. Joran zou geen schijn van kans hebben, was de conclusie. Henk Bijl maakt zo (via een shortcut) het einde aan de bekendste moordenaar van Nederland.
Of er ooit een Running Man achtige serie komt, moeten we natuurlijk afwachten. Of het die kant op gaat, zullen we in de nabije toekomst misschien kunnen zien als er weer een nieuwe reallife serie op de tv komt.
Mazzel
We waren naar de nieuwe Indiana Jones film geweest. De oude Harrison Ford had het weer eens erg zwaar. Hij moest (zoals altijd) tegen een overweldigende meerderheid aan slechteriken vechten, en weet daar natuurlijk altijd weer uit te komen. Ik zal niet te veel verklappen, maar soms waren zijn ontsnappingen aan de dood wel erg ver gezocht, maar Ramon wist ons te vertellen dat dit normaal is voor een Indiana Jones film (als film expert).
Na de film gingen we nog even wat drinken. Ramon besloot om er helemaal een unieke avond van te maken, door weer eens een biertje te pakken. Aangezien wij met de trein waren, kon dit natuurlijk gemakkelijk. Het ene biertje (en zoete witte wijn voor Rachel) werd op gevolgd door de volgende, en zo vlogen vanzelf de verhalen over de tafel. Nadat we weer richting huis gingen, besloten we om in de stad zelf ook nog even een biertje in de kroeg te pakken. Al snel kwamen we op het onderwerp van de gouden kooi. Alle drie vonden de serie waardeloos, maar Ramon kon het toch niet laten om de finale aflevering te bekijken. Ooit waren de eerste afleveringen van Big Brother ook zo spraak makend. Ramon en ik hadden dat programma destijds ook al een keer besproken en meende dat de reality series misschien ooit zo ver zouden komen zoals in de film ‘The Running Man’. In deze SF film worden veroordeelde criminelen in het jaar 2025 in een arena los gelaten en moeten ze voor hun leven vechten. Dat wordt dan life op tv vertoond en kan het publiek geld inzetten hoe lang de criminelen het volhouden. De hoofdrol speler (Arnold Swarzenegger) was natuurlijk onschuldig en weet natuurlijk zijn belagers te verslaan.
Na het Big Brother programma, eind jaren negentig is de gouden kooi natuurlijk een nieuw hoofdstuk in het reality boek. Mensen moesten nu niet samen in een huis zitten, en zich vermaken. Nee, mensen moesten elkaar eruit proberen te treiteren. We zagen zaterdagavond dus de link met ons gesprek een slordige 8 jaar geleden. Het lijkt dus inderdaad richting ‘The running man’ te gaan. Onze fantasie (enig sinds geholpen door de drank) sloeg daarna op hol. Aangezien Joran natuurlijk een van de bekendste criminelen van vandaag de dag is, bedachten we dat hij wel in de toekomstige aflevering van ‘The Running Man’ zou kunnen zitten. Maar wie zou dan de tegenstander zijn van mr van der Sloot? We opperden wat ideeën over de held die uiteindelijk voor een miljoenen publiek het leven van Joran zou beëindigen. Al snel kwamen we tot de conclusie dat het een normale man is met een normale baan. Hij heeft daarnaast dus een bij baantje als HENK BIJL. Die dus met een bijl achter zijn criminelen aan zou zitten. Joran zou geen schijn van kans hebben, was de conclusie. Henk Bijl maakt zo (via een shortcut) het einde aan de bekendste moordenaar van Nederland.
Of er ooit een Running Man achtige serie komt, moeten we natuurlijk afwachten. Of het die kant op gaat, zullen we in de nabije toekomst misschien kunnen zien als er weer een nieuwe reallife serie op de tv komt.
Mazzel
25 mei 2008
Rechter Stensilberg
Sinds dat Rachel lid is van Expreszo, ga ik zo nu en dan natuurlijk kijken als ze een thuiswedstrijd hebben in het pakhuis. Dat zijn altijd hele leuke avonden waarin je behoorlijk lekker kunt lachen om al die geïmproviseerde scènes. In een opwelling heb ik ooit tegen Rachel gezegd dat als ze een rechter te kort zouden komen, dat ze me dan altijd mochten bellen. Echt meespelen in een theatersport wedstrijd zou natuurlijk niet kunnen, want daarvoor moet je echt wel diverse trainingsavonden hebben gevolgd. Maar volgens mij zou een leek, mocht hij een paar keer zo’n wedstrijd hebben gezien, toch wel rechter kunnen spelen.
Verder had ik hier natuurlijk nooit meer aan gedacht. Totdat Rachel afgelopen donderdag weer een trainingsavond had gehad. Deze zaterdag was er weer een thuis wedstrijd, maar ze kwamen dus een rechter te kort. Rachel opperde dat ik dan wel zou kunnen invallen, omdat ik dat ooit een keer gezegd had. De medespelers van Rachel reageerde hier positief op, en zodoende kwam de vraag of ik mijn ‘belofte’ wilde nakomen. Ik reageerde natuurlijk positief, want zoiets maak je niet elke dag mee.
Afgelopen zaterdag was dus de wedstrijd, en daarvoor gaat het team altijd eerst gezamenlijk uit eten om alvast in de stemming te komen. Tijdens het eten van de varkenshaas saté (dat at ik) en de overige maaltijden, werden een aantal spel vormen besproken die de spelers die avond wilde toepassen. Ook ik kreeg als leek, een flink aantal tips over het rechter zijn te horen, en waar je zoal op moest letten. Het openingslied kwam natuurlijk ook aan bod, dus galmde die al snel over het terras heen. De stemming zat er toen eigenlijk al in en dit bevestigde de opmerking van de professionals dat zo’n gezamenlijke maaltijd best belangrijk is voor zo’n theatersport avond.
Na het eten gingen we naar het pakhuis waar de thuiswedstrijden altijd plaats vinden. In een gezamenlijke kleedruimte kon ik toen mijn rechters uniform aandoen en daarna was het wachten op de tegenpartij die helemaal uit de omgeving van Rotterdam moesten komen. Die tussentijd werd overbrugd met het spelen op de piano en het zingen van liedjes. Na de aankomst van de tegenpartij stelden iedereen zich natuurlijk keurig voor, en daarna was het tijd voor de warming up. De tijd vloog om, dus moesten we ons al snel uit de voeten maken omdat het publiek langzamerhand binnen begon te druppelen.
Daar stond ik dan. Achter het gordijn te wachten totdat ik opmoest. Misschien ken je de opmerking dat je hart in je keel bonst? Nou dat wat voor mij dus letterlijk het geval. Eventjes kreeg ik spijt van mijn belofte, maar er was natuurlijk nu geen weg meer terug. De presentator riep mij als tweede rechter op. Ik liep richting het publiek op de meest strenge manier die ik me kon voorstellen, en stelde me voor als Mr Stensilberg die ooit opperrechter was geweest in de Puttense moord zaak. Maar ja, dat ging een beetje mis, vandaar dat ik was gedegradeerd tot reserve rechter in de theatersport. Mijn taak was het in de gaten houden van de inhoud, dit omdat ik hier zo goed in zou zijn…..Ik kon daarna plaats nemen en bij die tijd waren de zenuwen gelukkig al verdwenen.
Na elke scène moest ik natuurlijk mijn commentaar geven en natuurlijk ook een cijfer. Dit probeerde ik natuurlijk zo rechtvaardig en humoristisch mogelijk te doen. Daarnaast is het de bedoeling om de negativiteit naar je toe te trekken en dus ook zoveel mogelijk sponsen uit het publiek naar je hoofd te krijgen. Ik was overigens niet de enige rechter. Links van me zat mevrouw Troetelbeer die bekend stond om haar zachtaardige karakter, en rechts van me zat rechter Doorzee die de techniek in de gaten hield. Alle drie de rechters hadden trouwens deze taak nog nooit uitgevoerd, maar dat maakte gelukkig niet veel uit. We wisten ongeveer wel wat we moesten doen, en ondersteunde elkaar daarbij.
Al met al een leuke ervaring om een keertje mee gemaakt te hebben. Als de leden van Expreszo in de toekomst weer een rechter te kort hebben, mogen ze me gewoon weer bellen.
Mazzel
Verder had ik hier natuurlijk nooit meer aan gedacht. Totdat Rachel afgelopen donderdag weer een trainingsavond had gehad. Deze zaterdag was er weer een thuis wedstrijd, maar ze kwamen dus een rechter te kort. Rachel opperde dat ik dan wel zou kunnen invallen, omdat ik dat ooit een keer gezegd had. De medespelers van Rachel reageerde hier positief op, en zodoende kwam de vraag of ik mijn ‘belofte’ wilde nakomen. Ik reageerde natuurlijk positief, want zoiets maak je niet elke dag mee.
Afgelopen zaterdag was dus de wedstrijd, en daarvoor gaat het team altijd eerst gezamenlijk uit eten om alvast in de stemming te komen. Tijdens het eten van de varkenshaas saté (dat at ik) en de overige maaltijden, werden een aantal spel vormen besproken die de spelers die avond wilde toepassen. Ook ik kreeg als leek, een flink aantal tips over het rechter zijn te horen, en waar je zoal op moest letten. Het openingslied kwam natuurlijk ook aan bod, dus galmde die al snel over het terras heen. De stemming zat er toen eigenlijk al in en dit bevestigde de opmerking van de professionals dat zo’n gezamenlijke maaltijd best belangrijk is voor zo’n theatersport avond.
Na het eten gingen we naar het pakhuis waar de thuiswedstrijden altijd plaats vinden. In een gezamenlijke kleedruimte kon ik toen mijn rechters uniform aandoen en daarna was het wachten op de tegenpartij die helemaal uit de omgeving van Rotterdam moesten komen. Die tussentijd werd overbrugd met het spelen op de piano en het zingen van liedjes. Na de aankomst van de tegenpartij stelden iedereen zich natuurlijk keurig voor, en daarna was het tijd voor de warming up. De tijd vloog om, dus moesten we ons al snel uit de voeten maken omdat het publiek langzamerhand binnen begon te druppelen.
Daar stond ik dan. Achter het gordijn te wachten totdat ik opmoest. Misschien ken je de opmerking dat je hart in je keel bonst? Nou dat wat voor mij dus letterlijk het geval. Eventjes kreeg ik spijt van mijn belofte, maar er was natuurlijk nu geen weg meer terug. De presentator riep mij als tweede rechter op. Ik liep richting het publiek op de meest strenge manier die ik me kon voorstellen, en stelde me voor als Mr Stensilberg die ooit opperrechter was geweest in de Puttense moord zaak. Maar ja, dat ging een beetje mis, vandaar dat ik was gedegradeerd tot reserve rechter in de theatersport. Mijn taak was het in de gaten houden van de inhoud, dit omdat ik hier zo goed in zou zijn…..Ik kon daarna plaats nemen en bij die tijd waren de zenuwen gelukkig al verdwenen.
Na elke scène moest ik natuurlijk mijn commentaar geven en natuurlijk ook een cijfer. Dit probeerde ik natuurlijk zo rechtvaardig en humoristisch mogelijk te doen. Daarnaast is het de bedoeling om de negativiteit naar je toe te trekken en dus ook zoveel mogelijk sponsen uit het publiek naar je hoofd te krijgen. Ik was overigens niet de enige rechter. Links van me zat mevrouw Troetelbeer die bekend stond om haar zachtaardige karakter, en rechts van me zat rechter Doorzee die de techniek in de gaten hield. Alle drie de rechters hadden trouwens deze taak nog nooit uitgevoerd, maar dat maakte gelukkig niet veel uit. We wisten ongeveer wel wat we moesten doen, en ondersteunde elkaar daarbij.
Al met al een leuke ervaring om een keertje mee gemaakt te hebben. Als de leden van Expreszo in de toekomst weer een rechter te kort hebben, mogen ze me gewoon weer bellen.
Mazzel
21 mei 2008
Een nieuwe 'look'
Ik maak nu al heel wat jaartjes computer programma’s en daarvoor gebruik ik eigenlijk altijd de zelfde scherm opmaak. Kortom, een standaard knoppenbalk systeem met een blauwe achtergrond. Zelf had ik er ook nooit bij stil gestaan om het een keertje er veranderen.
Ik heb zelf namelijk helemaal geen grafische ambities en er was nooit iemand die er over geklaagd had.
Nu raad je het waarschijnlijk al dat dit laatst een keer gebeurd is. Een collega van me, die in de buitendienst werkt, vertelde me dat hij de lay-out maar saai vond, en of ik niet eens wat nieuws kon verzinnen. Na wat te hebben na gedacht over zijn opmerkingen, besefte ik dat hij eigenlijk wel gelijk had. Ik besloot op zoek te gaan naar een nieuwe scherm opzet voor het geval mij gevraagd werd weer een nieuw computer programma te schrijven. Nou zit ik de laatste paar jaren vaak te chatten op Msn. De lay-out van dat programma vond ik eigenlijk wel mooi genoeg om een keer te gaan gebruiken.
Nou hebben ze vorige week aan mij gevraagd of ik een uren registratie programma wilde maken. Ik greep die kans meteen aan om de nieuwe Msn Lay-out idee toe te passen. Naast dat ik de achtergrond heb gebruikt, heb ik het opkomende scherm idee (voor als iemand zich aanmeld bij Msn) ook toe gepast. Op het moment dat er iets gemeld moet worden in het programma-tje, zie je dus een klein venstertje van rechts onderin het scherm omhoog komen met de melding. Nu maar hopen dat Bill geen recht zaak tegen me begint.
Mazzel
Ik heb zelf namelijk helemaal geen grafische ambities en er was nooit iemand die er over geklaagd had.
Nu raad je het waarschijnlijk al dat dit laatst een keer gebeurd is. Een collega van me, die in de buitendienst werkt, vertelde me dat hij de lay-out maar saai vond, en of ik niet eens wat nieuws kon verzinnen. Na wat te hebben na gedacht over zijn opmerkingen, besefte ik dat hij eigenlijk wel gelijk had. Ik besloot op zoek te gaan naar een nieuwe scherm opzet voor het geval mij gevraagd werd weer een nieuw computer programma te schrijven. Nou zit ik de laatste paar jaren vaak te chatten op Msn. De lay-out van dat programma vond ik eigenlijk wel mooi genoeg om een keer te gaan gebruiken.
Nou hebben ze vorige week aan mij gevraagd of ik een uren registratie programma wilde maken. Ik greep die kans meteen aan om de nieuwe Msn Lay-out idee toe te passen. Naast dat ik de achtergrond heb gebruikt, heb ik het opkomende scherm idee (voor als iemand zich aanmeld bij Msn) ook toe gepast. Op het moment dat er iets gemeld moet worden in het programma-tje, zie je dus een klein venstertje van rechts onderin het scherm omhoog komen met de melding. Nu maar hopen dat Bill geen recht zaak tegen me begint.
Mazzel
14 mei 2008
Je zal maar zonder zitten
Bij ons op de helpdesk gaat tegenwoordig vrijwel alles via het internet. Niet alleen het planbord staat erop, maar ook het inbellen op de pc’s van de klanten gebeurd daar tegenwoordig mee. Bovendien kan je natuurlijk tegenwoordig ook vrijwel niet meer zonder email.
Dus wat gebeurd er als de kpn een landelijke internet storing heeft ? Nou, je kan je dan misschien voorstellen dat er dan chaos uitbreekt bij ons op de helpdesk. En dat gebeurde vandaag dus ook. We waren compleet machteloos en dan pas ga je het internet pas echt waarderen. De storing duurde tot een uur of twee, en gelukkig was het tot die tijd niet al te druk. Toen het internet het weer deed, begonnen de mensen ook weer meer te bellen. Zodoende had ik het vandaag in de ochtend dus lekker rustig, en in de middag razend druk.
Toch zat ik in de ochtend nog wel met een probleem. Ik moest een bestand van twee MB naar een collega mailen, maar ja, de email lag er natuurlijk ook uit. Hij moest het bestand wel nodig hebben, anders kon hij de klant natuurlijk niet helpen. Gelukkig bedacht ik me, dat ik ook nog op de oude manier kon inbellen op een oud Windows 98 computertje. Ja inderdaad, via een oud analoge verbinding. Het duurde ruim tien minuten voordat het mailtje verstuurd was, maar dat maakte natuurlijk niet uit. Wel bedacht ik me hoe we destijds in godsnaam zo konden internetten. Bij het opbouwen van het hotmail scherm, moest ik namelijk ook ruim een minuut wachten voordat die compleet op het scherm stond. Oude computer nostalgie dus.
Mazzel
Dus wat gebeurd er als de kpn een landelijke internet storing heeft ? Nou, je kan je dan misschien voorstellen dat er dan chaos uitbreekt bij ons op de helpdesk. En dat gebeurde vandaag dus ook. We waren compleet machteloos en dan pas ga je het internet pas echt waarderen. De storing duurde tot een uur of twee, en gelukkig was het tot die tijd niet al te druk. Toen het internet het weer deed, begonnen de mensen ook weer meer te bellen. Zodoende had ik het vandaag in de ochtend dus lekker rustig, en in de middag razend druk.
Toch zat ik in de ochtend nog wel met een probleem. Ik moest een bestand van twee MB naar een collega mailen, maar ja, de email lag er natuurlijk ook uit. Hij moest het bestand wel nodig hebben, anders kon hij de klant natuurlijk niet helpen. Gelukkig bedacht ik me, dat ik ook nog op de oude manier kon inbellen op een oud Windows 98 computertje. Ja inderdaad, via een oud analoge verbinding. Het duurde ruim tien minuten voordat het mailtje verstuurd was, maar dat maakte natuurlijk niet uit. Wel bedacht ik me hoe we destijds in godsnaam zo konden internetten. Bij het opbouwen van het hotmail scherm, moest ik namelijk ook ruim een minuut wachten voordat die compleet op het scherm stond. Oude computer nostalgie dus.
Mazzel
6 mei 2008
De wedergeboorte van de godin Tara
Rachel en ik waren op het moment van deze geboorte bezig een broodje te eten. Het was eindelijk lekker weer, en daar wilde we gebruik van maken doormiddel van een bezoekje aan een buiten zwembad te brengen. Vorig jaar hadden we de gehele zomer geen gebruik gemaakt van het mooie 50 meter buitenbad die op ‘maar’ een half uurtje fietsen van ons huis ligt. Al met al een mooie zonnige dag die een extra dimensie kreeg toen een gezamenlijke vriend s’avonds ons belde met het blije nieuws van de geboorte van zijn dochter. Rachel en ik waren dus blij verrast, al moet ik toegeven dat ik op een gegeven ogenblik wel besefte dat ik de baby geboorte poel had verloren. Ik zat er ‘slechts’ 16 dagen naast, en bovendien had ik op een jongetje in gezet. Maar dat is natuurlijk helemaal niet belangrijk. De link van de geboorte van Tara zal in ieder geval altijd gemaakt worden met die mooie zonnige zondag in mei.
Nou zat ik deze avond eventjes te internetten en bedacht me opeens dat ik de betekenis van de naam Tara wel eens kon opzoeken. Het duurde niet lang voordat ik er achterkwam dat er een godin genaamd Tara in het Boeddhisme een rol meespeelt. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Tara_%28Buddhism%29 . Wat ik van de Wikipedia site heb begrepen is de boeddhistische Tara de moeder van de vrijheid en symboliseert ze het succes in werk en persoonlijk behaalde resultaten. Ik legde, toen ik dat las, meteen de link met de geboorte die afgelopen zondag plaats had gevonden. Een baby op de wereld neer zetten is natuurlijk een hele prestatie. De boeddhisten geloven trouwens in reïncarnatie, dus wie weet is de godin van weleer weer tot leven gekomen.
Hoe het kleintje eruit ziet weten Rachel en ik nog niet, maar je kan je voorstellen dat we binnenkort eventjes gaan kijken. Deze geboorte was trouwens de eerste van de drie die ons deze maand te wachten staan. Er staan namelijk nog 2 bekenden van Rachel en mij op knappen. De mei maand van 2008 zal bij ons in ieder geval de geschiedenis in gaan als : mei maand, baby maand.
Mazzel
Nou zat ik deze avond eventjes te internetten en bedacht me opeens dat ik de betekenis van de naam Tara wel eens kon opzoeken. Het duurde niet lang voordat ik er achterkwam dat er een godin genaamd Tara in het Boeddhisme een rol meespeelt. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Tara_%28Buddhism%29 . Wat ik van de Wikipedia site heb begrepen is de boeddhistische Tara de moeder van de vrijheid en symboliseert ze het succes in werk en persoonlijk behaalde resultaten. Ik legde, toen ik dat las, meteen de link met de geboorte die afgelopen zondag plaats had gevonden. Een baby op de wereld neer zetten is natuurlijk een hele prestatie. De boeddhisten geloven trouwens in reïncarnatie, dus wie weet is de godin van weleer weer tot leven gekomen.
Hoe het kleintje eruit ziet weten Rachel en ik nog niet, maar je kan je voorstellen dat we binnenkort eventjes gaan kijken. Deze geboorte was trouwens de eerste van de drie die ons deze maand te wachten staan. Er staan namelijk nog 2 bekenden van Rachel en mij op knappen. De mei maand van 2008 zal bij ons in ieder geval de geschiedenis in gaan als : mei maand, baby maand.
Mazzel
3 mei 2008
Een schip of een boot
Rachel en ik waren laatst bij haar ouders op visite. De kleintjes Tijn en Tom waren daar ook, want die waren namelijk voor een paar dagen te logeren. Op een gegeven ogenblik loop ik naar Tijn toe die met zijn speelgoed aan het spelen was. Ik vroeg of hij het een mooie boot vond. Tijn verbeterde me onmiddellijk door mij te zeggen dat het geen boot was, maar een schip. Ik vroeg hem daarna wat het verschil was tussen die twee. Tijn vertelde mij overtuigend dat een schip een mast heeft, en een boot niet. Kijk, weer wat geleerd dacht ik bij mezelf. Dit keer wel van een bijna 4 jaar oud kind, maar toch.
Vandaag waren Rachel en ik in de stad en zijn daarna ook nog even naar het IJsselmeer park geweest. In het water zagen wij daar natuurlijk erg veel boo… eh schepen varen. Toen pas gingen we twijfelen of Tijn het wel bij het rechte end had. Ik vertelde Rachel dat als we thuis waren ik het meteen op het internet ging uitzoeken. We waren dus toch wel nieuwsgierig geworden wanneer het nu een boot, of een schip is.
Eenmaal thuis aangekomen kwam ik op de volgende Wikipedia site uit : http://nl.wikipedia.org/wiki/Schip_%28transportmiddel%29 .
See for youreself.
Mazzel
Vandaag waren Rachel en ik in de stad en zijn daarna ook nog even naar het IJsselmeer park geweest. In het water zagen wij daar natuurlijk erg veel boo… eh schepen varen. Toen pas gingen we twijfelen of Tijn het wel bij het rechte end had. Ik vertelde Rachel dat als we thuis waren ik het meteen op het internet ging uitzoeken. We waren dus toch wel nieuwsgierig geworden wanneer het nu een boot, of een schip is.
Eenmaal thuis aangekomen kwam ik op de volgende Wikipedia site uit : http://nl.wikipedia.org/wiki/Schip_%28transportmiddel%29 .
See for youreself.
Mazzel
30 april 2008
Water
Water…. Normaal gesproken ben ik er gek op.. Maar er zijn natuurlijk uitzonderingen te bedenken. Zo kan ik me nog herinneren dat een paar weken geleden, ik net wou beginnen met koken. Rachel en ik hadden weer een dag hard gewerkt, en waren toe aan een lekkere maaltijd. Echter, toen ik de kraan uitdeed nadat ik net de aardappeltjes had afgespoeld, hoorde we een vreemd lawaai van onder de gootsteen vandaan komen. We deden het keuken kastje open en zagen toen een enorme waterstraal van onder de gootsteen vandaan komen. Rachel holde naar boven om een emmer te halen, maar bij de tijd dat zij beneden was, liep het water al onder het keukenblok vandaan. Niet lang daarna liep het water in rivier vorm richting de huiskamer. Bij die tijd brak er lichtelijk paniek uit, maar we waren nog wel zo slim geweest om de hoofdkraan dicht te draaien. Maar ja, bij de tijd dat we die helemaal dicht hadden gedraaid, moesten wij onze zwem diploma’s er dus bij gaan halen.
Achteraf is ons verteld dat als je water leiding springt, er maar liefs 16 liter water per minuut uit kan komen. Dat verklaart dus hoe vreselijk snel de ramp zich had voltrokken. Rachel en ik waren kansloos tegen al dat water. De eerste handdoek die we op de grond neer legde, verzoop meteen. Het leek onbegonnen werk om al dat water op te ruimen. Tot overmaat van ramp kwamen de beneden buren ook nog even vertellen dat het water bij hun langs de muren naar beneden kwam lopen. Kortom de omvang van de ramp werd toen pas echt duidelijk.
Er zat niets anders op dan de verzekering te bellen. Gelukkig regelde die een mannetje die de waterschade kwam opnemen. De hele laminaat vloer moest eruit gehaald worden. Een week daarna kwam er al een mannetje langs die de vloer vakkundig kwam verwijderen. Echter was onze beton vloer veels te nat om meteen een nieuwe vloer neer te leggen. De oplossing : een beton droger die een behoorlijke kabaal maakte, en een week lang, dag en nacht, heeft aangestaan. Naast dat het kreng dus enorm veel geluid maakte, werd het ook bloedheet in huis. We mochten geen ramen en deuren openzetten omdat anders de effectiviteit van de machine zou afnemen. Er zat, na die week, nog een kans in dat ie nog een week zou blijven staan. Daar waren Rachel en ik dus vreselijk bang voor. Je kunt je misschien voorstellen hoe blij we waren dat het mannetje kwam vertellen dat ie weer mee mocht. Hij was echter in zijn eentje, en daarom werd de beton droger pas een paar dagen later opgehaald. Gelukkig dat die meneer dat er bij had verteld, want ik zou de machine zo van het balkon hebben geflikkerd. Maar eerlijk is eerlijk. It did the job very well..
Afgelopen vrijdag kwam de laminaat man weer langs om de vloer er weer in te leggen. Hij had voor de zekerheid twee dagen uitgetrokken voor zijn klusje, en dat bleek een goed idee geweest te zijn. Hij was namelijk na die eerste dag nog maar op de helft. Gister, heeft hij de rest er in gelegd, al is hij nog niet klaar met al het plint werk in de gang. Daarvoor komt hij nog een keertje terug.
Mazzel
Achteraf is ons verteld dat als je water leiding springt, er maar liefs 16 liter water per minuut uit kan komen. Dat verklaart dus hoe vreselijk snel de ramp zich had voltrokken. Rachel en ik waren kansloos tegen al dat water. De eerste handdoek die we op de grond neer legde, verzoop meteen. Het leek onbegonnen werk om al dat water op te ruimen. Tot overmaat van ramp kwamen de beneden buren ook nog even vertellen dat het water bij hun langs de muren naar beneden kwam lopen. Kortom de omvang van de ramp werd toen pas echt duidelijk.
Er zat niets anders op dan de verzekering te bellen. Gelukkig regelde die een mannetje die de waterschade kwam opnemen. De hele laminaat vloer moest eruit gehaald worden. Een week daarna kwam er al een mannetje langs die de vloer vakkundig kwam verwijderen. Echter was onze beton vloer veels te nat om meteen een nieuwe vloer neer te leggen. De oplossing : een beton droger die een behoorlijke kabaal maakte, en een week lang, dag en nacht, heeft aangestaan. Naast dat het kreng dus enorm veel geluid maakte, werd het ook bloedheet in huis. We mochten geen ramen en deuren openzetten omdat anders de effectiviteit van de machine zou afnemen. Er zat, na die week, nog een kans in dat ie nog een week zou blijven staan. Daar waren Rachel en ik dus vreselijk bang voor. Je kunt je misschien voorstellen hoe blij we waren dat het mannetje kwam vertellen dat ie weer mee mocht. Hij was echter in zijn eentje, en daarom werd de beton droger pas een paar dagen later opgehaald. Gelukkig dat die meneer dat er bij had verteld, want ik zou de machine zo van het balkon hebben geflikkerd. Maar eerlijk is eerlijk. It did the job very well..
Afgelopen vrijdag kwam de laminaat man weer langs om de vloer er weer in te leggen. Hij had voor de zekerheid twee dagen uitgetrokken voor zijn klusje, en dat bleek een goed idee geweest te zijn. Hij was namelijk na die eerste dag nog maar op de helft. Gister, heeft hij de rest er in gelegd, al is hij nog niet klaar met al het plint werk in de gang. Daarvoor komt hij nog een keertje terug.
Mazzel
22 april 2008
Je kunt ook TE ver gaan
Ik ga het toch weer even over het zwemmen hebben. Dit keer niet omdat ik een extreem scherp record heb gezwommen of zo. Of dat ik een tweede record van Mark heb afgepakt. Nee, dit keer heb ik zelfs wat negatief nieuws te melden. Maar maak je geen zorgen, het zwembad is niet lek of zo. De virtuele reis zal evengoed worden voortgezet.
Laat ik maar gewoon vertellen wat er gebeurd is. Een week geleden ging ik weer met frisse moed richting het zwembad. In mijn achterhoofd hield ik rekening met een persoonlijk record op de 1000 meter. Het ging de laatste tijd zo lekker, dat ik het zeker wou proberen om zo hard mogelijk te gaan. Het lukte overigens niet, ik kwam ongeveer 11 secondes te kort. De overige afstanden heb ik me ook flink uitgesloofd. Ondanks dat ik dus in totaal twee en een halve kilometer flink had gebeuld, deed ik daarna toch nog even mee met een wedstrijdje borstcrawl. Je bouwt vanzelf een band op met je mede zwemmers, en het leek ons wel gaaf om een keertje tegen elkaar te gaan zwemmen.
Tijdens de krachts explosie zelf, had ik niet door dat ik eigenlijk te moe was van die 2,5 kilometer. Pas toen ik bij de kant aantikte, besefte ik me dat ik veels te ver was gegaan. Het lukte me nog om richting de kant ze zwemmen en heb daar de eerste 10 minuten gezeten. Daarna, dacht ik er wel weer te zijn, en ben naar huis gegaan. Tot zover was er eigenlijk niets aan de hand, maar die nacht werd ik wakker omdat ik zo vreselijk duizelig werd. Nog geen tien minuten later zat ik rechtop in mijn bed te shaken. Het leek wel alsof ik in de stoel van de paradontoloog zat. Ruim een kwartier later ging dat pas weer over. Rachel en ik zijn ons dood geschrokken, maar uiteindelijk is alles goed afgelopen.
De dag erna werd het tijd om mijn zwem planning grondig aan te passen. Voortaan mag ik (van mezelf) maar 1 afstand per avond helemaal voluit gaan. De overige afstanden worden dus ondergeschikt gemaakt. Afgelopen maandag heb ik me expres ingehouden. De schrik zat er natuurlijk nog goed in. Maar de shake aanval heeft zich niet meer laten zien. Gelukkig maar… laten we hopen dat dit zo blijft…
Mazzel
Laat ik maar gewoon vertellen wat er gebeurd is. Een week geleden ging ik weer met frisse moed richting het zwembad. In mijn achterhoofd hield ik rekening met een persoonlijk record op de 1000 meter. Het ging de laatste tijd zo lekker, dat ik het zeker wou proberen om zo hard mogelijk te gaan. Het lukte overigens niet, ik kwam ongeveer 11 secondes te kort. De overige afstanden heb ik me ook flink uitgesloofd. Ondanks dat ik dus in totaal twee en een halve kilometer flink had gebeuld, deed ik daarna toch nog even mee met een wedstrijdje borstcrawl. Je bouwt vanzelf een band op met je mede zwemmers, en het leek ons wel gaaf om een keertje tegen elkaar te gaan zwemmen.
Tijdens de krachts explosie zelf, had ik niet door dat ik eigenlijk te moe was van die 2,5 kilometer. Pas toen ik bij de kant aantikte, besefte ik me dat ik veels te ver was gegaan. Het lukte me nog om richting de kant ze zwemmen en heb daar de eerste 10 minuten gezeten. Daarna, dacht ik er wel weer te zijn, en ben naar huis gegaan. Tot zover was er eigenlijk niets aan de hand, maar die nacht werd ik wakker omdat ik zo vreselijk duizelig werd. Nog geen tien minuten later zat ik rechtop in mijn bed te shaken. Het leek wel alsof ik in de stoel van de paradontoloog zat. Ruim een kwartier later ging dat pas weer over. Rachel en ik zijn ons dood geschrokken, maar uiteindelijk is alles goed afgelopen.
De dag erna werd het tijd om mijn zwem planning grondig aan te passen. Voortaan mag ik (van mezelf) maar 1 afstand per avond helemaal voluit gaan. De overige afstanden worden dus ondergeschikt gemaakt. Afgelopen maandag heb ik me expres ingehouden. De schrik zat er natuurlijk nog goed in. Maar de shake aanval heeft zich niet meer laten zien. Gelukkig maar… laten we hopen dat dit zo blijft…
Mazzel
16 april 2008
Traffic jam Bridge
Vandaag de dag is er geen wereld meer denkbaar zonder de invloed van software gigant Microsoft. Veruit de meeste computers op de gehele planeet zijn voorzien van hun besturings systeem Windows. Dat houdt niet in dat Windows helemaal geen concurrenten heeft. Vooral Apple maakt het Microsoft nog wel eens moeilijk. De Apple gebruiker is trouwens meestal een trouwe gebruiker, die erg trots is op zijn computer. Ze zullen altijd beweren dat hun Apple vet veel beter is. Nee, hun Apple is natuurlijk perfect…..
Toch kan ik me nog een voorval herinneren waarbij er iets niet helemaal goed verliep. Ruim 11 jaar geleden rolde er 40.000 Apple laptops van de lopende band af, die niet helemaal goed in elkaar zaten. Er kwamen diverse klachten binnen, zoals schermen die het niet goed deden en muisknoppen die waren afgebroken. Apple besloot om alle 40.000 stuks te laten repareren en huurde daarvoor een bedrijf in. (zie ook : http://en.wikipedia.org/wiki/PowerBook_5300 ). In die periode was ik, net als een collega van me, net ontslagen bij een computer shop. Het ging volgens de baas zo slecht met de winkel, zodat die vandaag de dag (elf jaar later) dus nog steeds bestaat. Kortom, we werden gewoon te duur, en zijn er uit gewerkt. Via via zijn we toen samen bij het bedrijf terecht gekomen die deze partij laptops ging repareren. Het was gewoon productie werk, maar dat maakte mij niet zoveel uit. De sfeer was er altijd goed, en ik heb er uit eindelijk nog goede vrienden aan over gehouden ook.
Het enige wat vervelend was aan deze baan was de locatie. Het was namelijk in Hoofddorp, en dat betekende dat ik elke dag in de file stond. Ik kon in het begin moeilijk in schatten hoe laat ik met de auto moest vertrekken om toch op tijd te komen. Op een gegeven ogenblik had ik dit natuurlijk wel door. Maar toch, als de file al begon voor de laatste brug over de A7, dan wist ik dat ik niet op tijd zou komen. Vandaar dat ik die brug destijds de naam: Traffic jam Bridge heb gegeven.
Mazzel
Toch kan ik me nog een voorval herinneren waarbij er iets niet helemaal goed verliep. Ruim 11 jaar geleden rolde er 40.000 Apple laptops van de lopende band af, die niet helemaal goed in elkaar zaten. Er kwamen diverse klachten binnen, zoals schermen die het niet goed deden en muisknoppen die waren afgebroken. Apple besloot om alle 40.000 stuks te laten repareren en huurde daarvoor een bedrijf in. (zie ook : http://en.wikipedia.org/wiki/PowerBook_5300 ). In die periode was ik, net als een collega van me, net ontslagen bij een computer shop. Het ging volgens de baas zo slecht met de winkel, zodat die vandaag de dag (elf jaar later) dus nog steeds bestaat. Kortom, we werden gewoon te duur, en zijn er uit gewerkt. Via via zijn we toen samen bij het bedrijf terecht gekomen die deze partij laptops ging repareren. Het was gewoon productie werk, maar dat maakte mij niet zoveel uit. De sfeer was er altijd goed, en ik heb er uit eindelijk nog goede vrienden aan over gehouden ook.
Het enige wat vervelend was aan deze baan was de locatie. Het was namelijk in Hoofddorp, en dat betekende dat ik elke dag in de file stond. Ik kon in het begin moeilijk in schatten hoe laat ik met de auto moest vertrekken om toch op tijd te komen. Op een gegeven ogenblik had ik dit natuurlijk wel door. Maar toch, als de file al begon voor de laatste brug over de A7, dan wist ik dat ik niet op tijd zou komen. Vandaar dat ik die brug destijds de naam: Traffic jam Bridge heb gegeven.
Mazzel
8 april 2008
kadootjes van de klanten
Als je in de buitendienst werkt, dan krijg je zo nu en dan van de klant wel eens wat spullen mee naar huis. Ik wil niet beweren dat dit vaak het geval is hoor. Na een aantal jaren te hebben mee gedraaid, weet je van wie je soms een tas vol met voedsel mee naar huis krijgt, en van wie niet. Tot nu toe stond een bepaalde klant (zal zijn naam niet noemen) op de nummer 1 plaats qua gulheid. En je raad het al, deze week moest er een van de Jeroenen naar hem toe omdat hij een probleem met zijn computer had. Zowat hebben we moeten pokeren wie deze taak op zich zou nemen, maar daar zijn we toch op een normale manier uit gekomen. De hoeveelheid (fruit en groenten in dit geval) was normaal zo groot, dat ik het toch wel onder mijn mede helpdesk en service desk collega’s zou verdelen.
De klus zelf zou niet zo ingewikkeld moeten zijn. Ik had verwacht dit binnen een half uurtje te klaren, maar dat viel een beetje tegen. Het leek er naar uit te zien dat ik toch nog hard moest knokken voor al dat heerlijke fruit. Nou kon je trouwens nauwelijks zweten in die hal, want die werd kunstmatig koud gehouden zodat het fruit natuurlijk langer vers blijft. Mijn taak die middag was om een computer programma van een oudere pc, overzetten op een nieuwe. Maar die nieuwe kreeg ik niet een twee drie aan de praat. Er zat een nieuw type grafische kaart in, die niet wilde samen werken met de al aanwezige monitor. Die kaart heb ik dus uiteindelijk uit de computer moeten halen, en toen pas kreeg ik beeld. Daarna was het dus een fluitje van en cent, en kon de nieuwe computer zonder problemen de taken van zijn voorganger overnemen.
De klant was hartstikke blij, want het werken met die oude pc ging zowat niet meer. Hij wist me te vertellen dat die 2 a 3 keer per dag hing, dus kan ik me voorstellen dat je daar gek van wordt. Na het invullen van de werkbon nam ik afscheid van de klant, die me (zoals ik had verwacht) niet alleen naar huis liet gaan. Nee, hij had nog een kist vol met groente en fruit voor me klaar staan. Die woog zo veel, dan ik dus moeite had om hem in de auto te krijgen. Zo veel had ik tot nu toe nog nooit gekregen. Veruit een record dus. Mijn collega’s moesten enorm lachen toen ze mij zagen stuntelen met die kist. Daarna kon het uitdelen gebeuren. Naast dat het extreem veel was, was het ook vrij goed gevarieerd. Iedereen had wat mee naar huis genomen, en toch was daarna de bodem nog niet in zicht. De rest hebben we in een fruit mand gedaan. Dus wie er dan trek heeft in een appel, of een sinaasappel (bijvoorbeeld), kan dan naar hartelust in die mand graaien.
Mazzel
De klus zelf zou niet zo ingewikkeld moeten zijn. Ik had verwacht dit binnen een half uurtje te klaren, maar dat viel een beetje tegen. Het leek er naar uit te zien dat ik toch nog hard moest knokken voor al dat heerlijke fruit. Nou kon je trouwens nauwelijks zweten in die hal, want die werd kunstmatig koud gehouden zodat het fruit natuurlijk langer vers blijft. Mijn taak die middag was om een computer programma van een oudere pc, overzetten op een nieuwe. Maar die nieuwe kreeg ik niet een twee drie aan de praat. Er zat een nieuw type grafische kaart in, die niet wilde samen werken met de al aanwezige monitor. Die kaart heb ik dus uiteindelijk uit de computer moeten halen, en toen pas kreeg ik beeld. Daarna was het dus een fluitje van en cent, en kon de nieuwe computer zonder problemen de taken van zijn voorganger overnemen.
De klant was hartstikke blij, want het werken met die oude pc ging zowat niet meer. Hij wist me te vertellen dat die 2 a 3 keer per dag hing, dus kan ik me voorstellen dat je daar gek van wordt. Na het invullen van de werkbon nam ik afscheid van de klant, die me (zoals ik had verwacht) niet alleen naar huis liet gaan. Nee, hij had nog een kist vol met groente en fruit voor me klaar staan. Die woog zo veel, dan ik dus moeite had om hem in de auto te krijgen. Zo veel had ik tot nu toe nog nooit gekregen. Veruit een record dus. Mijn collega’s moesten enorm lachen toen ze mij zagen stuntelen met die kist. Daarna kon het uitdelen gebeuren. Naast dat het extreem veel was, was het ook vrij goed gevarieerd. Iedereen had wat mee naar huis genomen, en toch was daarna de bodem nog niet in zicht. De rest hebben we in een fruit mand gedaan. Dus wie er dan trek heeft in een appel, of een sinaasappel (bijvoorbeeld), kan dan naar hartelust in die mand graaien.
Mazzel
2 april 2008
19
Ik zat laatst met Rachel in de auto toen we net bij een juwelier waren geweest. We waren namelijk even lekker op trouwringen jacht geweest. De radio stond op Veronica en toen we de straat uitreden begon er net weer een nieuw liedje. Het ging over de Vietnam oorlog, en dat de jongens die daarin vochten meestal niet ouder waren dan 19. Volgens het liedje waren de soldaten die in de tweede wereld oorlog vochten, ongeveer 25 jaar oud.
Tijdens het luisteren moest ik terug denken aan een schoolreisje naar Engeland. Op de terug reis (op de boot) zat ik naast een oude man. Achter me zaten wat klasgenoten die (zoals gewoonlijk) flink zaten te klieren. Maar ja, dat zal waarschijnlijk wel aan de leeftijd hebben gelegen. De oude man begon op een gegeven ogenblik tegen me te praten. Het bleek een Engelsman te zijn, en hij vertelde me dat hij mijn generatie wel kon vergeven, maar dat hij onze ouders en grootouders zeker niet kon vergeven. Even was ik kompleet verbaast, maar al snel had ik door dat hij aannam dat ik een Duitser was. Dat was best logisch, want de twee talen lijken natuurlijk best veel op elkaar. Ik vertelde hem dat ik geen Duitser, maar een Nederlander was. Hij bood zijn excuses meteen aan, en ik kon zien dat hij zich een beetje schaamde. Maar het ijs was daarna toch eigenlijk wel gebroken. Hij vertelde me dat hij op weg was naar een herdenkings plechtigheid in België. Daarna begon hij te vertellen over zijn belevenissen in de oorlog. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de tweede wereld oorlog, en volgde daar destijds veel documentaires over. Hij vertelde ook dat hij bij de slag om Arnhem had gevochten. Ik wist daar dus ook wel het een en ander over. Ik kon merken dat de man het leuk vond dat ik daar in geïnteresseerd was. Zeker ook omdat ik daar natuurlijk veel vragen over had.
We hadden het ook nog even over de Vietnam oorlog (vanwege dat liedje). Ik wilde namelijk ook wel even weten of de bewering over die gemiddelde leeftijd van 25 wel klopte. Hij gaf als antwoord dat de soldaten aan het einde van de oorlog wel 25 waren. Maar aan het begin waren ze toch wel degelijk 19, net zoals in de Vietnam oorlog.
Mazzel
Tijdens het luisteren moest ik terug denken aan een schoolreisje naar Engeland. Op de terug reis (op de boot) zat ik naast een oude man. Achter me zaten wat klasgenoten die (zoals gewoonlijk) flink zaten te klieren. Maar ja, dat zal waarschijnlijk wel aan de leeftijd hebben gelegen. De oude man begon op een gegeven ogenblik tegen me te praten. Het bleek een Engelsman te zijn, en hij vertelde me dat hij mijn generatie wel kon vergeven, maar dat hij onze ouders en grootouders zeker niet kon vergeven. Even was ik kompleet verbaast, maar al snel had ik door dat hij aannam dat ik een Duitser was. Dat was best logisch, want de twee talen lijken natuurlijk best veel op elkaar. Ik vertelde hem dat ik geen Duitser, maar een Nederlander was. Hij bood zijn excuses meteen aan, en ik kon zien dat hij zich een beetje schaamde. Maar het ijs was daarna toch eigenlijk wel gebroken. Hij vertelde me dat hij op weg was naar een herdenkings plechtigheid in België. Daarna begon hij te vertellen over zijn belevenissen in de oorlog. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de tweede wereld oorlog, en volgde daar destijds veel documentaires over. Hij vertelde ook dat hij bij de slag om Arnhem had gevochten. Ik wist daar dus ook wel het een en ander over. Ik kon merken dat de man het leuk vond dat ik daar in geïnteresseerd was. Zeker ook omdat ik daar natuurlijk veel vragen over had.
We hadden het ook nog even over de Vietnam oorlog (vanwege dat liedje). Ik wilde namelijk ook wel even weten of de bewering over die gemiddelde leeftijd van 25 wel klopte. Hij gaf als antwoord dat de soldaten aan het einde van de oorlog wel 25 waren. Maar aan het begin waren ze toch wel degelijk 19, net zoals in de Vietnam oorlog.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
