E.T.

Afgelopen maandag stapte ik in de ochtend in mijn auto om naar het werk toe te gaan. Via de smalle weggetjes in de grote waal, reed ik richting de provinciale weg. Echter zag ik vanuit mijn ooghoek, tussen de huizen door, vier grote lichten roerloos in de lucht hangen. Ik schrok even toen ik dat zag, maar kon ze niet goed bekijken omdat de daken het zicht al snel weer onmogelijk hadden gemaakt. Heel even dacht ik dus maarliefs vier ufo’s te hebben waargenomen. Maar die gedachte was van korte duur. Toen ik eenmaal aan het einde van de straat even stil ging staan, kon ik zien dat het vier enorme bouwlampen waren die onder aan zo’n enorme bouwkraan hingen. Niets E.T. of mister Spock. Nee er was een gewoon Aardse verklaring die erachter zat.

Aan de ene kant was het een kleine opluchting. Aan de andere kant vond ik het wel jammer dat het gewoon bouwlampen waren. De vraag of we alleen in het universum zijn, is natuurlijk al zo oud als de mensheid zelf. Je hoort genoeg verhalen over ufo’s en zo. Maar bewezen feiten zijn er in het algemeen niet. Theorieën trouwens wel. Ik vind de beredenering van mijn oud leraar biologie nog steeds ijzersterk. Op de vraag of hij geloofd in buitenaards leven antwoordde hij als volgt: Stel dat de kans dat er op een planeet leven ontstaat 1 op een miljoen is. Het heelal is zo onmetelijk groot. Dan nog krioelt het van het leven. Het maakt echter niet uit hoe groot dat getal is. Een op een miljard. Een op een biljoen. Dan nog zal er genoeg leven te vinden zijn in de onmetelijke ruimte.

Toen ik s’avonds het verhaal van mijn ‘close encounter’ aan Rachel vertelde moest die wel even lachen. Ze vroeg of ik bang was dat ik zou worden ontvoerd. Ze had die zin trouwens nog maar net uitgesproken toen we in de douche een kabaal hoorde. Rachel en ik keken elkaar vreemd aan. Zou E.T. me dan toch gevolgd zijn? Hij wist ondertussen waar ik woonde natuurlijk, omdat hij me vanuit huis naar mijn auto had zien lopen. Ik ben toch maar even in de douche gaan kijken wat de oorzaak van het geluid kon zijn. Ik kwam erachter dat de tandpasta in de gootsteen was gevallen. Weer slechts een Aardse verklaring dus… Of toch niet????

Mazzel

Het zwarte goud

Er kleeft aan de hele financiële crisis 1 heel groot voordeel. De brandstof prijzen zijn sinds jaren niet zo laag geweest. Ze zijn nu zelf zo laag dat ik zowat zin krijg om te gaan tanken. Iets waar ik een half jaar geleden nog een enorme hekel aan had.

Als de Knight kon praten, dan zou ie bijna elke dag wel tegen mij moeten zeggen dat de tank nog niet leeg genoeg is. Pas als er minder als een kwart in zit, mag ik mijn nieuwe hobby weer uitvoeren. Ik rij elke dag langs het tankstation, en volg de prijs op de voet. Bij het begin van de crisis, had ik nog niet verwacht dat de diesel prijs weer helemaal tot onder de 1 euro zou uitkomen. Dat is het niveau van 2004. Elke keer dat ik er voorbij reed, werd ik vrolijker en vrolijker. Uiteindelijk werd de 1 euro grens dus toch overschreden.

Begin januari ging het weer even beter met de beurs, en dat zorgde ervoor dat de dieselprijs weer voorbij de euro schoot. Maar het beurs optimisme van het begin van dit jaar, werd in een paar uur tijd weer ongedaan gemaakt. En je raad het dan waarschijnlijk al dat ook de dieselprijs weer onder de euro uitkwam. Net wel een dag te laat. Want ik moest laatst dus tanken, en moest toen 1.01 euro voor een liter diesel betalen. De dag erna stond ie op 98 cent. Eventjes was ik teleurgesteld, maar besefte me ook dat ik een half jaar geleden nog 1.30 euro voor een liter moest neerleggen.

Al met al krijgt Johan Cruyff dus toch weer eens gelijk. Elk nadeel heeft zijn voordeel (en vise versa) .
Mazzel

Black

Het album Ten van Pearl Jam was al aardig wat jaartjes oud, toen ik er pas kennis mee maakte. Het was Ramon die het album zo af en toe op de drankavond draaide. Natuurlijk luisterde we naar de bekende liedjes Alive en Jeremy, maar in de loop der ‘drankavonden’ kwam het nummer Black ook langzaamaan om de hoek kijken.

De schrijver (Eddie Vedder), wilde het nummer in 1991 niet op singel uitbrengen, omdat het een te persoonlijk verhaal was. Ondanks dat het nummer dus niet openlijke bekendheid kreeg, werd het wel goed ontvangen op de rock zenders in Amerika. Vedder schijnt zelfs de radiozenders te hebben gebeld om te vragen of ze het nummer op single hadden gekregen. Dit omdat hij bang was dat Epic Records het tegen zijn zin in toch hadden uitgebracht.

Het nummer is een echte rock ballet. Rustig dus, en uitgerust met goede teksten. In de wat moeilijkere tijden in mijn leven (ja, die hebben we allemaal), draaide ik het dan ook regelmatig, en het werd ook een terugkomend fenomeen op de drankavond. Laatst hoorde Rachel en ik slecht nieuws over twee bekenden van ons. Na zeven jaar is er een einde aan hun relatie gekomen. Nu zat ik laatst achter de computer daaraan te denken, en kwam toen op het idee om het nummer op Youtube op te zoeken. Ik vond een gave versie waarbij op de achtergrond plaatjes van het onmetelijke universum werden vertoont. Ik vond dit passend bij de inhoud van het nummer. Vedder omschrijft namelijk het ineen storten van zijn wereld (universum) na het stuklopen van de relatie. Het complete universum versus zijn universum zeg maar…….Vedder bewaarde het sterkste gedeelte van de tekst als laatste. Ik zal het eventjes in het Nederlands vertalen:

Ik weet dat je ooit weer een mooi leven zal hebben.
Ik weet dat je ooit weer een zon zal zijn die aan iemand anders zijn hemel zal staan.
Maar waarom….. waarom kan het niet mijn hemel zijn?

Link naar het liedje: http://www.youtube.com/watch?v=6X8Ic86Hx3w

Mazzel

Onze eigen 'Scrooge' ervaring

Ook deze kerst hebben Rachel en ik weer de beroemde film over Ebenezer Scrooge gezien. Dit terwijl we het verhaal natuurlijk ondertussen wel uit ons hoofd kennen. Toch is mr Scrooge niet de enige persoon die elke kerst weer ‘bezocht’ wordt .

Wees niet bang. Rachel en ik hebben geen geesten op visite gehad. Gelukkig niet, want ik vind geesten helemaal niet geestig. Onze ‘versie’ van het verhaal begon trouwens een aantal jaar geleden. Na een welverdiende vakantie naar Landal greenparcs kwamen Rachel en ik weer thuis. Dit was dus tijdens de kerst vakantie, en daarom gingen we lekker laat naar bed. Toen we eenmaal weer lekker in ons eigen bedje lagen, viel me op dat er een enorme nare toon door de slaapkamer ging. Aanvankelijk dacht ik dat het een wasmachine van de buren was, maar die bleef dan wel uren lang door draaien. Zodoende kwam ik tot de conclusie dat het waarschijnlijk wat anders moest zijn. Ik heb de hele nacht bijna geen oog dicht gedaan. De volgende morgen vertelde ik het verhaal aan Rachel, maar die was zonder problemen in slaap gevallen. Ze is natuurlijk wel wat geluid gewent, want ik schijn nog wel eens ‘zachtjes’ te snurken.

De volgende avond ging ik zowat met tegenzin weer naar bed toe. Ik had al meteen door dat het geluid er nogsteeds was. Rachel bood aan van plek te ruilen, omdat het geluid aan haar kant van het bed minder erg was. Deze situatie heeft een aantal dagen geduurd, en toen verdween het mysterieuze geluid weer. Al met al een goed einde zou je kunnen zeggen. Maar je raad het waarschijnlijk al. Een jaar later was de zeurende toon weer terug. En weer tijdens de kerst. Rachel en ik kwamen tot de conclusie dat het waarschijnlijk kerst versiering van de buren moest zijn. Na een aantal dagen verdween het weer, en kon ik weer aan mijn eigen kant van het bed liggen.

Ook deze kerst, de derde op rij dus, besloot het geluid weer om de laatste nachten van het jaar te gaan verzieken. Kennelijk vond ‘het’ dat het vorig jaar niet goed genoeg was gegaan. Dus werd het volume een tandje hoger gezet. Het was deze keer zo erg dat zelfs Rachel er last van begon te krijgen. In overleg besloten we om het probleem aan te gaan pakken. Rachel zou oordoppen voor ons aanschaffen. Toen ik thuis kwam van mijn werk was dat ook het eerste wat ik aan haar vroeg. ‘Jazeker’ , was daarop het antwoord. Een tevreden (bijna strijdvaardig) gevoel werd van mijn meester. Ik kon haast niet wachten om de tweede avond van dit ‘Scrooge seizoen’ te gaan beginnen. Maar of de oordoppen daadwerkelijk voor een betere slaap kunnen zorgen, zijn we niet te weten gekomen. Het geluid had blijkbaar besloten om het dit keer bij een heftige nacht te houden, en is daarna niet meer terug gekomen…. Misschien volgend jaar weer.

Mazzel

De crisis en het jaar 2009

Een grote vraag van 2009 is natuurlijk hoe de financiële crisis zich gaat gedragen. Volgens sommige wordt het een ware ramp, maar er zijn ook positieve geluiden te horen. Je kan natuurlijk de beurs goed in de gaten gaan houden om per dag te zien hoe het gaat. Maar dat is natuurlijk geen goede graad meter. De eventuele winst van meerdere dagen, kan in een uur weer ongedaan gemaakt worden.

Het is dus niet gemakkelijk om de voortgang van de crisis te volgen. Dus dat doe ik dan ook maar niet. Ik kan alleen de drukte op de helpdesk volgen om te kijken hoe het in onze tak van het bedrijfsleven gaat. De ‘helpdesk drukte’ cijfers van 2008 zijn natuurlijk ondertussen bekend. 2008 heeft de traditie in ieder geval voortgezet. Het was namelijk weer drukker dan het jaar ervoor. En het was trouwens behoorlijk drukker… Op de laatste werkdag van de maand november, hadden we al evenveel punten verwerkt als in heel 2007. De Jeroenen van de helpdesk kunnen het haast niet voorstellen dat het nog drukker kan worden dan in 2008. Maar ik kan me herinneren dat ik deze zin al een keer eerder heb in getypt….

Maar of de huidige crisis in staat is om de helpdesk traditie(elk jaar weer drukker) te doorbreken wordt dus de komende maanden wel duidelijk. Ik ga deze blogfile afsluiten met een grafiekje waarin het jaar 2007 met 2008 wordt vergeleken. Ook het jaar 2002 staat erop. Dit was namelijk het eerste jaar waarvan we complete gegevens hebben. Bovendien geeft het aan hoe veel drukker het in de loop der jaren is geworden.

Mazzel

Serious SMS

Rachel en ik hebben de serious request actie van 2008 eigenlijk nauwelijks gevolgd. Pas op de laatste dag hebben we de computer afgestemd op het glazen huis in Breda.

Voor diegene die niet weten wat serious request is, omschrijf ik dat even als eerste. Een aantal jaren geleden besloot radio 3FM om aan het einde van het jaar een goed doel te steunen. Een aantal DJ’s gingen in een glazen huis zitten en aten dan een week lang niet. De plaatjes die ze draaien konden de luisteraars tegen betaling aanvragen. Mensen in het land konden het goede doel ook steunen door zelf allerlei acties te organiseren. Aangezien dit concept zo goed werkte, herhaald 3FM de serious request elk jaar weer……Dit jaar was het vluchtelingen probleem het thema. Ruim 30 miljoen mensen wereld wijd moeten om wat voor reden dan ook hun huis ontvluchten. Als ze mazzel hebben komen ze in een vluchtelingen kamp terecht. Ook dat is geen pretje, maar het is beter dan helemaal niets. Je kunt je misschien voorstellen dat het helpen van die mensen enorm veel geld vergt.

Toen ik afgelopen woensdag thuis kwam, ben ik meteen naar de 3FM pagina gegaan. Vanaf daar kon je het glazen huis de gehele week volgen. Samen met Rachel hebben we de laatste paar uren van de actie gezien. Op het scherm kwamen er ook allerlei smsjes voorbij. Al snel zagen we dat je tegen 90 cent per sms een bericht op het scherm kon achterlaten. Rachel heeft twee smsjes gestuurd, maar het aanbod was waarschijnlijk zo groot, dat we die niet op het scherm voorbij hebben zien komen. Dit was wel vervelend, want we zaten de gehele tijd naar de smsjes te kijken of de onze er tussen zat. Ook al na een half uur bleven we maar naar het scherm kijken, want stel dat hij er toch nog tussen zou zitten.

Rachel en ik begonnen toen te overdrijven dat we voor 1 euro 80 waren opgelicht(als geintje). Maar het gevoel om in ieder geval iets voor de vluchtelingen gedaan te hebben, overheerste natuurlijk wel. Als we dat allemaal doen, moet er natuurlijk genoeg geld voor het goede doel binnen komen. En dat is gelukt, want ze hebben in totaal 3,1 miljoen euro bij elkaar verzameld.

Mazzel

Dwight Schultz als 'The Pathfinder'

De naam Dwight Schultz zal de meeste mensen waarschijnlijk niet veel zeggen. Maar als ik de naam Murdock noem, gaan er misschien meer lampjes branden.

Het constant maar blijven herhalen van de jaren tachtig serie The A-team is zelfs mij gaan vervelen. RTL7 is ondertussen al bezig met de zesde run volgens mij, en ze beginnen gewoon weer aan de zevende als ze alle afleveringen er weer doorheen hebben gejaagd. Na drie keer alle afleveringen te hebben gezien, ben ik afgehaakt. Meestal zie ik nu de laatste paar minuten nog wel, omdat na the A-team tegenwoordig The Knight Rider wordt uitgezonden. Ik ben vreselijk benieuwd wat RTL7 gaat doen als ze van die serie alle 90 afleveringen hebben laten zien.

Al afwachtend op een ‘nieuwe’ aflevering van The Knight rider, viel me zelf op dat ik op een andere manier naar The A-team ben gaan kijken. De laatste tijd let ik vooral op het acteer talend van de hoofdrol spelers. Het karakter van de persoon Murdock is toch een stuk ingewikkelder dan dat je op het eerste oogopslag zou denken. De meeste mensen zullen hem als de komische ‘gek’ van de serie zien. Maar laatst zag ik hem in een soort James Bond achtige aflevering. Daarin zag ik dat Dwight ook een hele andere kant van de persoon Murdock kon laten zien. De dag erna was hij weer de oude vertrouwde gek die als ‘pathfinder’ samen met zijn vrienden een reservaat probeert te beschermen tegen de ‘boeven’.

Naast de A-team, ken ik Dwight ook als mr Barclay uit de tv serie Star Trek. Hierin is hij een compleet ander persoon. Hij speelt dan namelijk een enorme verlegen luitenant, die helemaal geen zelf vertrouwen heeft. Daarin tegen is hij wel erg gepassioneerd. In de Voyager series raakt hij geobsedeerd met het verdwaalde Voyager schip. In een aflevering die ‘The Pathfinder’ heet, lukte het hem als eerste om na vier jaar contact met ze te maken. Zie daarvoor : http://www.youtube.com/watch?v=7EcE2JR8BEw&feature=related


Mazzel

Een nieuwe

Wanneer beslis je om een nieuwe pc aan te schaffen? Met die vraag liepen Rachel en ik ook al een tijdje rond. We hadden er natuurlijk al eentje die het eigenlijk nog wel goed deed. Af en toe werd ie wel erg traag, en hij liep ook wel eens vast. Maar toch… Een nieuwe pc aanschaffen kost niet alleen veel geld, maar er gaat ook wat tijd in zitten om alles weer te installeren.

Dit weekend hebben we de knoop doorgehakt. We zijn gewoon naar de BCC gereden en hebben daar naar de modellen gekeken. Het gesprek met de verkoper verliep alleen niet zo vlot. Hij kon er geen knap verhaal van maken. Hij had het alleen maar over dat de een sneller was dan de andere, maar verder kwam hij dus niet. Tja, met een wat teleurgesteld gevoel besloten we om de pc daar maar niet aan te schaffen. Voordat we een tweede poging in de binnenstad zelf wilde gaan proberen, besloten we eerst om even bij Berenpoot langs te gaan. We waren daar al een keertje eerder wezen kijken, maar het was toen zo druk, dat we vrijwel meteen de winkel weer uit waren gewandeld. Dit keer was het gelukkig niet zo druk. Binnen no time zagen we een pctje waar wij wel interesse in hadden. Een verkoper had dit meteen door en kwam naar ons toe gewandeld. Het gesprek ging meteen lekker. Je kon merken dat hij er tenminste verstand van had. Met de informatie die we van hem krijgen, konden we tenminste wat. Bovendien ga je dan ook zelf vragen bedenken wat je over het apparaat wil weten. Ook die werden met tevredenheid beantwoord, en bovendien viel de prijs ons ook mee. Als we de pc met de zelfde processor vergeleken met die van de BCC, waren we toch ruim 150 euro goedkoper uit. De beslissing was dus niet moeilijk. Rachel en ik gingen voor de Berenpoot pc. Het is trouwens een Acer pc met 4 gieg intern geheugen. 640 Gieg harde schijf. De processor heeft een snelheid van 2,2 gigahertz, en schijnt een quat (of zoiets) te zijn. Dit betekend dat het eigenlijk 4 processoren in 1 is. En dan is te merken, kan ik je vertellen. Hij is namelijk razend snel.

Eenmaal thuis aangekomen hebben we hem natuurlijk meteen aangesloten. Bijna alle bestanden hebben we van de oude pc al overgezet. Behalve de filmpjes van Rachels videocamera. Dat is ruim 30 gieg, en dan is de oude pc wel een paar uur mee bezig. Dat ga ik dus nog eens rustig bekijken als Rachel bv op cursus is.

Mazzel

What you see is what you get

Het ‘What you see is what you get’ principe is vandaag de dag eigenlijk helemaal zo bijzonder niet meer. Als je tegenwoordig in Word of Excel werkt, kan je ten alle tijden even bekijken hoe je document er uiteindelijk uit komt te zien.

Dit is trouwens lang niet altijd zo geweest. Toen ik in 1992 begon aan de opleiding voor applicatie beheerder, was dit idee nog vrij nieuw. Ik kan me herinneren dat Wordperfect 5.1 een van de eerste tekst verwerkers was die met deze nieuwe functionaliteit werkte. Daarvoor moest je nog maar afwachten wat er uit je printer kwam rollen. Ik heb overigens helemaal niets meer aan de behaalde diploma’s waar ik destijds voor heb lopen zwoegen. Naast het uitgestorven Wordperfect, behaalde ik toen ook certificaten voor MS-DOS, Lotus 1-2-3 en Dbase 4. Geen van die pakketen zijn de laatste paar jaren nog op een pc gesignaleerd. Maar dat kan je natuurlijk verwachten in de snel evaluerende wereld van de computers.

Maar in zekere zin ben ik wel ‘applicatie beheerder’ geworden. Ik vind dat ik als helpdesk medewerker, dus weldegelijk diverse applicaties van klanten beheer. Naast deze opleiding kon je destijds ook leren voor applicatie ontwikkelaar. Dit was destijds een brug te ver voor mij, maar eigenlijk heb ik dit niveau in de loop der jaren wel bereikt. Laatst had ik weer een enorm gave ‘uitdaging’ van de verkoopsafdeling gekregen. Het pakket Di-Store mocht weer eens aangepast worden. Dit pakket, wat ik dus nog steeds up to date hou met de huidige weegschalen markt, miste nog de optie om het kleuren scherm van de SM880 schaal volledig te ondersteunen. Bij het programmeren van het artikel voorkeuze scherm (presets genaamd) kon je de kleur dus niet selecteren. De toetsen werden dus standaard rood, omdat dit een default waarde in de schaal is. Er zijn maar weinig klanten die dit als een echt gemis hebben opgevat, maar de afdeling verkoop vond dat deze optie er toch in gebakken moest worden…. Nou, met alle plezier natuurlijk….

Toen ik ging nadenken hoe ik het wilde gaan doen, kwam het ‘what you see is what you get’ idee bij me bovenborrelen. De al bestaande programma’s waarmee je presets schermen kunt programmeren zijn wel duidelijk genoeg, maar echt ‘what you see is what you get’ heb je niet. Dus dat werd een voorwaarde die ik mezelf oplegde toen ik begon met programmeren. Het moet er dus letterlijk zo uit komen te zien als op de schaal zelf. Na een paar weken is het nu in zijn geheel af, en aanstaande donderdag ga ik het voor het eerst bij een klant installeren. Hopelijk kan hij het waarderen.

Mazzel

Twee bekende West Friezen

Ik zat afgelopen zaterdag weer eens op Msn, toen mijn vader online kwam. Hij was een tijdje weg geweest, dus konden we lekker even bij kletsen. Maar hij begon eigenlijk helemaal niet over zijn trip, maar over een kranten stukje. Hij vroeg of we al positieve reacties hadden gehad…

???? Ik snapte er helemaal niets van. Maar ineens schoot me te binnen dat Rachel ons een keer had opgegeven voor bruidspaar van de maand in de groene West Friesland op zondag. Blijkbaar stonden wij daar dus in. Ik rende naar de trap en wilde het goede nieuws aan Rachel vertellen. Maar die wist het eigenlijk al omdat die krant namelijk haar gebeld had met wat vragen over onze dag. Ze wilde me er eigenlijk mee verrassen, maar dat kon nu natuurlijk niet meer. Mijn vader had het stukje zelf ook nog niet gelezen, maar had het weer van iemand anders gehoord. Wij hadden de krant ook nog niet, en konden haast niet wachten totdat die bezorgd werd.

Die avond gingen we met de vader van Rachel en met mijn moeder naar de nieuwe revue van Andre van Duin. Vlak voordat we weggingen hoorde we de brievenbus klapperen. Rachel rende naar de deur en kwam met een enorme grijns weer de kamer binnen wandelen. Samen hebben we het stuk gelezen. Het geheel werd prachtig verteld, en er stond ook nog een schitterende foto van ons bij. Die had Rachel natuurlijk vakkundig uitgezocht.

Het is nog maar twee dagen terug, maar toch hebben we al diverse positieve reacties over het stukje gehad. Hopelijk houd dat nog wel een tijdje aan, want dat geeft natuurlijk een heerlijk gevoel.

Mazzel

De rode streep

Ik had het natuurlijk kunnen weten toen Rachel en ik op onze bruiloftsfeest klaar gingen zitten om naar de revue van mijn familie te gaan luisteren. Het verhaal over de rode streep kon daar natuurlijk niet ontbreken. Mijn zus kon dat, als lerares, natuurlijk perfect verwoorden. De toen nog hoogzwangere dame vertelde met een duidelijke stem, dat in het prille begin van mijn zwem carrière ik bepaalt niet gek was op water..Nou ja, het probleem lag niet zo zeer bij het water, maar meer met de diepte daarvan. Vroeger werd met een rode streep aangegeven waar het diepe begon, zodat ik dus die streep niet voorbij durfde.

Rachel wist dit trouwens helemaal niet, en was daarom enorm verbaasd. Haar Jeroentje is namelijk gek op zwemmen, en de gedachte dat dit ooit anders was, kon ze zich even niet voorstellen. Ik heb het haar eigenlijk nooit verteld, omdat ik me niet veel kan herinneren van die begin periode. De herinneringen die ik aan het zwembad met de rode streep heb, zijn altijd positief geweest. Het was echt zo’n ouderwets gebouw waarbij de kleedhokjes nog langs het bad stonden. Naast een klein binnenbad (van slechts 15 meter), was er ook een 25 meter lang buitenbad. In het begin van de zomer zaten mijn zus en ik dan flink te bibberen als we daar voor het eerst weer in moesten lessen. Mijn passie voor het onderwater zwemmen heb ik in dit bad opgedaan. Ik kan me herinneren dat ik voor de gein een keer wilde testen hoever ik onderwater kon zwemmen. Vol verbazing kwam ik bij de overkant weer boven. Ik rende meteen terug om te kijken of het geen toeval was geweest, maar dit was niet het geval. Weer stak ik het bad zonder problemen over. Toen heb ik mijn vader erbij gehaald, en heb het aan hem laten zien. Sinds die ervaring heb ik de ‘tik’ (je kan het een afwijking noemen) om alle zwembaden waar ik in zwem, dat ik die minimaal een keertje onder water moet zwemmen.

Maar aan alles komt natuurlijk een eind. Het oude bad bleek zo lek als een mandje te zijn, zodat de gemeente Wervershoof besloot om het in 1986 te laten slopen. Nog geen anderhalf jaar later stond er weer een nieuw bad, waar overigens Moniek en Tim hun diploma’s in hebben behaald. Maar als ik terug denk aan hoe ik mijn diploma’s heb gehaald, denk ik toch vaak aan het oude bad. Ik kan me zelfs de laatste keer dat ik erin gezwommen heb, nog herinneren. Na de les liepen we richting de uitgang van het pand. Ik wist dat het de allerlaatste keer was, en keek tijdens het lopen elke keer tussen de openstaande kleedhokjes naar mijn oude betonnen vriend. En je raad waarschijnlijk wel wat ik als allerlaatste zag…. Inderdaad.. dat was de ondertussen bekende rode streep.

Mazzel

De aankomst

Afgelopen maandag zwom ik de allerlaatste baantjes voor mijn aankomst in virtueel Brunssum. In totaal zijn dat er 10312 geweest. Deze laatste zwemavond heb ik het overigens niet rustig aan gedaan. Ik had het zo uitgerekend dat de allerlaatste afstand van de tocht een 1000 meter zou zijn. Dit in de hoop om op het allerlaatste moment alsnog het record van Mark af te kunnen pakken. Het pakte helaas niet zo uit. Mijn vorm is nog steeds ver te zoeken. Met moeite kon ik nog net onder de 18 minuten grens blijven. De laatste paar baantjes heb ik daarom nog voluit moeten zwemmen ook.

Ondanks dat, tikte ik met een glimlach bij de kant aan. Niemand in het zwembad besefte dat de tocht der tochten nu tot een einde was gekomen. Ik bleef ongeveer een minuut aan de kant staan om het goed in me door te laten dringen dat ik het gehaald had. Ik besefte me ook dat het precies de plek was waar ik twee jaar geleden aan de tocht was begonnen. Ik herinnerde me dat ik destijds bang was dat met de afwezigheid van Mark, het zwemmen waarschijnlijk in de vergetelheid zou raken. Dat ik dus niet de discipline zou kunnen opwekken om in mijn eentje door te gaan. De door mezelf bedachte thema avonden en het Brunssum einddoel had dus weldegelijk zijn vruchten afgeworpen. Zo zag het er in het begin dus niet naar uit. Destijds was mijn vorm er nog veel slechter aan toe dan het dipje waar ik nu in zit. Maar langzamerhand ben ik daar helemaal uit gekropen. Toen de dip voorbij was, kwamen langzamerhand de bij behorende persoonlijke records. De stap daarna was dat ik natuurlijk er ook een paar pakte die oorspronkelijk in handen van Mark zelf lagen. De belangrijkste heeft hij nog wel. Dit houdt in ieder geval in dat ik nog een doel voor ogen heb.

De thema avonden blijven overigens ook. Al ga ik met de sprint avond nu ook langzaamaan het borstcrawlen invoeren. Bovendien ga ik twee nieuwe schoolslag afstanden uitproberen. Namelijk de 1500 en de 2500 meter…. De vreselijke 3000 meter zal het veld daarom wel moeten ruimen.

Toen ik maandag thuis kwam, werd ik opgewacht door een trotse Rachel die me meteen feliciteerde. Ze had helemaal specifiek voor mij een diploma gemaakt waarop het start en eind adres van deze tocht opstond. Je kan je voorstellen dat ik die goed bewaar en zo nu en dan even naar kijk.

Mazzel

Kamer(s) op het zuiden

Toen ik nog een klein Jeroentje was, kon ik eens in de zoveel tijd een prachtige maansopkomst vanuit mijn slaapkamer bewonderen. Hij scheen dan precies op mijn bed, en dan deed ik altijd de gordijnen wijdopen zodat ik dit prachtige lichtspektakel kon volgen. Met het verloop van de avond, ging de maan steeds hoger aan de hemel staan, zodat ik elke keer een stukje in mijn bed moest opschuiven. Totdat hij volledig achter de muur was verdwenen. Pas dan deed ik de gordijnen weer dicht en ging weer lekker verder slapen.

In alle andere slaapkamers die ik erna had, stond de ligging van het huis nooit gunstig genoeg om van die prachtige maansopkomsten te genieten. Totdat ik op me zelf ging wonen, en toen een slaapkamer had die pal op het zuiden stond. De maansopkomst zelf zie je dan niet, want die komt in het oosten op. Maar regelmatig word ik gewekt als de lichtstralen de kamer binnen komen zeilen. Zo nu en dan genieten Rachel en ik samen van dit licht spektakel, en je misschien kunt je voorstellen dat dit erg romantisch is.

Een huis op het zuiden heeft trouwens nog meer voordelen. Ook de zon kan dan heerlijk in de kamers naar binnen schijnen. Zeker als het winter is, en hij niet zo hoog aan de hemel staat, kunnen zijn lichtstralen dan helemaal tot in de keuken komen. Als ik dan op een luie zaterdag ochtend (of zondag ochtend) naar beneden ga, zet ik dan altijd als eerst de ‘externe’ kachel aan. Ik draai dan de lamelle open en dan wordt de huiskamer heerlijk verwarmt. In gunstige gevallen loopt de temperatuur dan op tot boven de 20 graden, zodat de eerste paar uur van ons weekend de echte kachel niet eens aan slaat

Maar voordat ik in het weekend er zo ie zo uitkom, geniet ik eerst van mijn warme bedje. Het eerste gevoel als ik dan wakker word is meesterlijk. Half slapend besef ik dan dat het weekend is, en dat ik dus juist kan uitslapen. Half versuft kan ik zo nu en dan zien dat de zon onze glow in de dark muur beschijnt. Door de kieren en spleten van de lamelle verschijnt er dan een lichtafdruk op onze sterrenmuur. In de loop van de ochtend loopt het zonlicht dan langs de sterrenbeelden die op de muur zijn weergegeven. Het lijkt dan net een echte astronomische gebeurtenis, aangezien de zon in een jaar tijd ook door de sterrenbeelden heen beweegt. Als ik me op dit licht concentreer, kan ik het niet zien bewegen. Maar als ik dan even ben weg gezakt en weer wakker ben geworden, heeft de zon ondertussen de volgende sterren op het fictieve universum verlicht.

Ja, ik weet het. Ik ben een luie donder. Maar daar heeft de buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand de eventuele lezers voor gewaarschuwd.

Mazzel

De donkere toren

Ik had in eerdere blogfiles het al over mijn boeken traditie gehad. Als Rachel en ik op vakantie gaan, neem ik tegenwoordig altijd een boek mee om te lezen. Ook dit jaar had ik er eentje mee toen Rachel en ik op Kreta zaten. Ik heb het toen trouwens niet uit gelezen, en na de vakantie verdween het weer in de kast. Toen we laatst een weekje naar Centerparcs gingen, kon ik het mooi uitlezen. Ja, lezen blijft toch een vakantie traditie van mij.

Het boek van 2008, want zo kan je het wel noemen aangezien ik er maar eentje per jaar lees, was tot nu toe nog het meest vreemde boek wat ik ooit gelezen heb. De titel is :’De donkere toren’ en Stephen King is de schrijver. King is natuurlijk een bekende schrijver. Hij heeft heel veel horror achtige verhalen geschreven waarvan er ook een aantal zijn verfilmd. Toen ik het boek kreeg, was ik daarom aanvankelijk niet onder de indruk. Aangezien ik geen horror liefhebber ben, was ik bang dat ik het verhaal misschien niet leuk zou vinden. Maar gelukkig viel dat reuze mee. Het verhaal gaat eigenlijk over een hoofdpersoon die de scherpschutter wordt genoemd. Hij is op zoek naar een donkere toren die hij overigens helemaal nooit te zien krijgt. Dit komt omdat het een verhaal is wat in meerdere delen wordt verteld. Er zijn dus meerdere boeken die over deze toren gaan. Maar of de scherpschutter in de overige delen ook voorkomt, weet ik natuurlijk (nog) niet. Naast zijn zoektocht naar de toren, zit hij ook achter een mysterieuze man aan, die de man in het zwart wordt genoemd. Deze man is een soort tovenaar en laat overal vallen voor onze held achter. Naast tovenaars komen er ook zombies, vampiers en geesten in het verhaal voor. Het was in dit opzicht een echte horror, maar ik vond het toch meer een soort actie boek. Ik hoefde elke keer als ik wat uit het boek las, niet bang te zijn dat the American weerwolf weer op visite kwam. Dat viel dus allemaal wel mee.

Ondanks dat het een spannend verhaal was, had ik soms het idee dat ik het niet helemaal kon volgen. Aangezien het over die fictieve monsters ging, gebeurde er soms dingen die bij mij nogal onlogisch overkwamen. Zo kon de scherpschutter een keer een geest verjagen omdat hij een stuk bot bij zich droeg. Al met al moest ik mijn aandacht er dus goed bij houden, anders was ik bang dat ik het niet meer ging volgen. Toch bleef het boek me boeien, zodat ik eigenlijk wel benieuwd ben geworden hoe het verhaal nu verder gaat.

Mazzel

Het nieuwe seizoen

In principe ben ik niet zo’n sport fanaat. Ik volg dus niet elke week hoe Ajax het gedaan heeft, of wie er in het geel rijd tijdens de Tour de France. Er is eigenlijk maar 1 sport die ik echt op de televisie volg. En dat is het schaatsen. Dit doe ik eigenlijk al van kinds af aan. Het is er namelijk bij mij met de paplepel ingegoten. Mijn beide ouders vonden het ook altijd gaaf, en daarom stond de tv dan ook altijd aan. Vandaag de dag wordt er steeds meer van vertoont op de tv. Vroeger had je alleen het EK en WK allround, en dat was het in het algemeen wel. Vandaag de dag, kan je in de wintermaanden bijna elke week wel schaatsen zien. De diverse worldcup wedstrijden worden volgens mij allemaal uitgezonden.

Dit afgelopen weekend begon het nieuwe seizoen. En dat werd weer eens tijd. Ik heb namelijk al vanaf maart moeten wachten voordat ik weer een rijder over het ijs kon zien gaan. Het begon vrijdag al met onder andere de 5000 meter. Zaterdag moest ik voor de schalen helpdesk werken. Tegenwoordig hoef ik dan niet meer helemaal naar mijn werk te rijden, maar krijg gewoon een baby laptopje mee naar huis. Ik kon dus naast het inplannen van de storingen (en het maken van een order module die een klant heeft gekocht), de Nederlandse helden over het ijs zien schieten. Vooral zondag is altijd een belangrijke schaats dag. Niet alleen wordt dan meestal de 1500 meter verreden, maar ook de 10 kilometer. Dit vind ik persoonlijk de gaafste afstand om naar te kijken. Al weet je vandaag de dag eigenlijk wel wie die afstand zal winnen. Dat was ook dit keer weer het geval. Sven kan hopelijk ook de internationale top dit seizoen weer de baas. Maar dat zullen we nog even moeten afwachten.

Mazzel

Een andere bank

Wegens de krediet crisis en de dreigende economische recessie waren Rachel en ik gedwongen om drastische maatregelen te nemen. Als mogelijke steun aan de economie hebben wij onze persoonlijke ‘bankwezen’ aangepakt. Wij vonden namelijk dat de huidige status van onze bank te wensen overliet, en dat er wel ingegrepen moest worden. Ons vertrouwen zakte steeds dieper weg, en dat zat niet lekker. Daarom zijn wij enkele weken geleden naar Profijt meubel gegaan en hebben daar een nieuwe hoekbank aangeschaft. Hopelijk helpt onze economische injectie deze crisis te beteugelen.

Nee hoor… de oude ZIT bank was gewoon af. De scheuren zaten in de kussens. Er moest wel een nieuwe komen. Met het geld dat in de envelopjes zat (van de bruiloft), zijn we toen opzoek gegaan naar een nieuwe. We hebben diverse winkels bezocht, maar Profijt kwam toch met gemak als winnaar uit de bus. Daar vonden we de perfecte bank, met de bij behorende prijs. We waren het al snel met elkaar eens welke bank het moest worden. De verkoopster vertelde ons dat de levertijd ongeveer acht weken was, maar dat viel achteraf mee. We weten niet uit ons hoofd hoeveel weken we uiteindelijk hebben moeten wachten, maar het waren er zeker geen acht. Profijt belde ons tijdens ‘the state of happiness’ op. De leverdatum werd op 29 oktober gepland (vandaag dus).

Afgelopen weekend kon Bram ons helpen met het weg mieteren van de oude bank. In zijn witte combo achtige wagen (weet even niet exact het merk) konden we de 2 en 3 zitters naar het grofvuil brengen. We reden het drukke grofvuil park op en werden meteen klem gezet door de overige bezoekers. Het weg mieteren van onze bank was binnen 3 minuten gebeurd, maar daarna moesten we (tot Brams ergernis) lang wachten voordat we weer weg konden rijden. Van zaterdag tot aan vandaag hebben we dus zonder bank gezeten. Ik kan je vertellen dat dit niet prettig is. Afgelopen zondag voelde ik me niet echt lekker, maar even op de bank liggen om bij te komen, zat er dus niet in. Dan moest ik maar op bed gaan liggen, maar dat is natuurlijk toch anders. En lang niet zo gezellig.

Vandaag was Rachel vrij, en zodoende kon zij de nieuwe bank in ontvangst nemen. Hij werd wel keurig aan huis afgeleverd, maar het in elkaar zetten zat er natuurlijk niet bij. Toch, toen ik vandaag thuis kwam, trof ik een compleet gemonteerde bank aan. Met daarop een (terechte) trotse Rachel, die alles zelf in elkaar heeft gezet. Ik ben daarom ook vreselijk trots op haar.

Mazzel

Het Heijderbos

Ik ben al diverse keren naar Centerparc’s geweest. De laatste keer was alweer een jaar terug. Je kunt dus zeggen dat het weer eens tijd werd dat het gebeurde.

Omdat Rachel haar ouders in mei 30 jaar waren getrouwd, nodigde zij de hele familie uit om een week naar het Heijderbos te gaan. Dit ‘Sporthuis centrum’ park ligt bij Nijmegen in de buurt, en dat is wel even karren. Maar dat is voor ons natuurlijk helemaal geen probleem. De vakantie week liep trouwens van vrijdag tot vrijdag, en zodoende heb ik zes dagen vrij moeten vragen van mijn werk.

Eenmaal op het park aangekomen waren Rachels zus Astrid en haar familie al aanwezig. Rachels vader, moeder, en zus Dorine kwamen de dag erna pas. We konden haast niet wachten met het bezoeken van het zwembad. Dit prachtige bad zouden we natuurlijk die week erg vaak bezoeken. Vooral de kleintjes Tijn en Tom vonden het erg gaaf. Ik moest diverse keren een gevaarlijk dier spelen. Vooral de tijger en de haai deden het goed. Ze renden (zwommen) dan hard voor me weg. Als het dan toch iets te eng werd, vroegen ze of ik weer mezelf wilde zijn. Naast al dat gezwem, hebben we die week ook ge-midgedgolft, gewandeld en een indor jungle bezocht. In de avonden kwamen we meestal allemaal bij elkaar. Dan kwam meestal de chips op tafel. Even lekker kletsen over hoe de dag was verlopen, of gewoon over koetjes en kalfjes. We hebben die week ook nog gegourmet en zijn ook nog uit eten geweest.

Helaas gaat een leuke week natuurlijk ook snel voorbij. Voordat we het wisten waren we onze tassen alweer aan het inpakken. Tijn en Tom kwamen nog even naar ons huisje toe om afscheid van ons te nemen. Na een flinke omhelzing wist de drie jarige Tom mij te vertellen dat hij ons toch wel erg zal missen. Kortom, een geslaagde week dus.

Mazzel

De Knights laatste mijlpaal

Aangezien we Fleur alleen nog maar op de dag van haar geboorte gezien hadden, werd het voor Rachel en mij dus wel weer eens tijd om naar het oosten af te reizen. Mijn moeder en Bram grepen die mogelijkheid aan en zodoende werd de afspraak gemaakt om met zijn vieren naar de achterhoek te gaan om de kleine meid nog eens beter te gaan bekijken.

Toen ik vrijdag, na een dag lang hard werken, naar mijn auto toe liep, viel de nogal groenige laag alg toch wel vreselijk op. Kijk, zolang ik er zelf geen last van heb, vind ik het niet erg. Maar met ‘gasten’ in mijn auto, vond ik dat ik toch wel wat aan de situatie moest doen. Voordat we zaterdag ochtend mijn moeder en Bram gingen ophalen, zijn we dus eerst naar een washok gegaan om de Knight een grote schoonmaak beurt te geven. De originele witte laag verf werd weer overheersend, maar de roestplekken zijn die strijd langzaamaan aan het winnen. Ondanks dat ik dit door had, was ik toch wel tevreden over het behaalde resultaat. De Knight kon weer ingezet worden als ‘vervoermiddel’, net zoals hij dat de afgelopen 10 jaar heeft gedaan.

Toen we goed en wel met zijn vieren in de auto zaten, begon ik meteen met een mededeling. Alle passagiers zullen op de rit naar de achterhoek namelijk getuigen zijn van een historische gebeurtenis. De Knight zou namelijk tijdens de rit de magische grens van 200.000 kilometer voorbij gaan. Om dit te kunnen meemaken, heb ik de dagteller functie uitgezet, zodat het dashboard de totaal kilometer stand aangaf. Dit doe ik trouwens nooit, omdat ik de dagteller veel handiger vind dat een astronomisch (want dat is het ondertussen) getal. We reden net de provincie Utrecht uit, toen de teller van 199.999 op 200.000 sprong. Een flink gejuich volgde, zodat de Knight bijna wel trots had moeten zijn. Rachel heeft onthouden dat het bij hectometer paaltje 49.4 op de A1 richting Duitsland gebeurde (toch handig om te weten).

Eenmaal in de achterhoek aangekomen konden we weer van Fleur genieten. We mochten haar ook de fles geven en hoorden alle verhalen over wat ze allemaal uitgespookt had. Ze heeft al enorm veel speelgoed gekregen, waarmee je zowat een complete Bart Smit kunt vullen. Naast de boerderij wordt op dit moment nog gewerkt aan het nieuwe huis van mijn zus en haar vriend. Die hadden we al een keer aan de buitenkant bekeken, maar dit keer konden we er ook in. Het is een enorm huis waar Fleur de komende jaren zich wel zal vermaken. Dit keer hebben we trouwens op de terug weg geen Mac overvallen. Al had de plaatselijke snackbar die avond waarschijnlijk wel een goede omzet omdat we daar ons eten vandaan hebben gehaald.

O, nog een ding (zie plaatje)… Het klopt als een bus…
Mazzel

De Fox

De meest trouwe bezoeker van mijn blogfiles is het misschien opgevallen dat ik het Foxpro plaatje heb veranderd. Er stond er eerst eentje van Foxpro versie 8, en ik heb deze in het logo van versie 9 veranderd. Dit dus omdat ik een nieuwere versie heb weten te bemachtigen.

Het verkrijgen van deze nieuwe versie was trouwens nog een grappig verhaal. Collega Jeroen en ik hebben van alles geprobeerd om hem in ons bezit te krijgen. Zelfs onze ‘ik kan alles op het internet vinden’ collega, lukte het niet om ergens een link te vinden die het ook daadwerkelijk deed. Dan eventueel maar illegaal, maar dat lukte dus de afgelopen jaren niet. Nu wist ik dat onze hoofd automatiseerder ook zijn programma’s in Visual Foxpro maakt, maar wij waren in de veronderstelling dat hij dat ook in versie 8 deed. Toen hij toevallig in Nederland was, vroeg ik of hij ook aan versie 9 kon komen. Hij vertelde me dat hij die al jaren gebruikte. Eh, we konden er dus altijd al aan komen. Met licentie codes en al. Hij regelde meteen dat ik de setup ook kreeg, en vanaf nu programmeer ik ook in deze nieuwe versie.

Toch zal de oude Fox over een paar jaar het veld moeten ruimen. Microsoft heeft aangekondigd dat er geen tiende versie zal worden uitgebracht. Fox 9 zal de laatste zijn, al wordt het product wel tot en met 2015 door hun ondersteund. Dat houdt in dat mijn gemaakte programma’s waarschijnlijk ook op de eventuele toekomstige Windows versie’s zal draaien. Maar toch, er komt een periode dat ik natuurlijk met de tijd mee zal moeten gaan. Ik zit er aan te denken om een LOI cursus Visual Basic te gaan doen. Ik las dat dit een drie maanden durende cursus is, die door beginners en gevorderden gedaan kan worden. Wie weet is dat iets voor mij.

Ik zal de oude Fox trouwens wel gaan missen hoor. Ik heb de taal helemaal van begin af aan moeten leren. Ik ben tot op de dag van vandaag elke keer weer trots als ik iets moois in elkaar heb geflanst. Zeker als ik daar eventuele klanten mee heb kunnen helpen. In het begin heb ik nog veel van mijn collega’s geleerd. Deze collega’s waren echte programmeurs die mij natuurlijk veel tips konden geven. Ik kan me een begin situatie nog herinneren dat ik een simpel programmatje had gemaakt van ongeveer 10 regels. Vol trots liet ik dat aan een ‘pro’zien. Toen hij er naar keek lied hij me zien dat het ook in twee regels kon. Kijk, zo leer je natuurlijk veel. En nu, jaren later, kan ik eigenlijk alles wel maken wat ik wil. Al zal ik de complete taal waarschijnlijk niet eens voor de helft helemaal onder de knie hebben. Ik leer er wel elke keer als ik programma’s maak, weer wat bij. Dus misschien lukt het me ooit om voorbij die helft te komen. Ik heb nog wat jaartjes te gaan voordat de Fox echt helemaal uit computer land al zijn verdwenen.

Mazzel

Jeroentje Versus The American Weerwolf

Zoals ieder kind waarschijnlijk wel zal hebben, had ik vroeger nog wel eens last van nachtmerries. Daarom hield ik, in het algemeen, ook helemaal niet van horror films. En dat is vandaag de dag eigenlijk nog steeds zo. Als kind was ik bang dat ik dan weer een nachtmerrie zou krijgen.

Maar ja. Horror films hebben natuurlijk ook een aantrekkelijke zijde. Het kan natuurlijk ook vreselijk spannend zijn zodat je voor de buis gekluisterd blijft zitten. Ik kan me zo’n situatie nog herinneren toen ‘The American weerwolf in Londen’ op de tv werd uitgezonden. Ik was nog maar een klein Jeroentje, en waarom wij (mijn zus en ik) mochten kijken snap ik eigenlijk nog steeds niet. De spanning zorgde ervoor dat ik aandachtig bleef kijken, terwijl ik beter wist. Ik was halverwege de film al bang dat het weer spoken zou worden als ik in bed lag. Ik zag dus al tegen het slapen op toen ik de hoofdrol speler de hoofdweg zag verlaten. Dit terwijl er nog zo tegen hem verteld was dat hij dat niet moest doen. Verontwaardigd vroeg ik mijn vader waarom hij zo stom kon zijn, maar daar kon hij natuurlijk ook geen antwoord op geven. De situaties waarin de hoofdrol speler elke keer terecht kwam werden natuurlijk steeds erger, en ik zag dus steeds meer op om naar bed te gaan.

Ergens was ik toch blij toen de film voorbij was. De neerwaartse spiraal werd eindelijk verbroken, maar de echte spanning moest toen nog komen. Ik probeerde zo lang mogelijk wakker te blijven, maar uiteindelijk ben ik natuurlijk toch in slaap gevallen. En ja hoor. Daar was ie… De weerwolf kwam ik ook in mijn droom tegen. Daar waar ik de hele avond bang voor was, kwam uit. Ik wist in het begin nog te ontkomen, maar elke keer vond hij me weer. Op een gegeven ogenblik was er geen ontkomen meer aan. Hij had me ergens in de val weten te lokken, en Jeroentje was nog maar secondes verwijderd van een vreselijke dood. Maar plotseling gebeurde er iets vreemds. Ik begon me te beseffen dat ik bang was geworden om naar bed te gaan omdat ik dan deze weerwolf juist tegen zou komen. Ik realiseerde me dus dat het een droom was waarin ik mij bevond………. Aha……. Dat verandert de zaak. Als een ware held liep ik op de weerwolf af en heb deze toen helemaal in elkaar getimmerd. Er bleef geen spaan van heel. Na de aframmeling werd ik spontaan wakker. Het was nog donker en dus nog lang geen tijd om er weer uit te gaan.

Ik was evengoed nog een beetje bang toen ik weer probeerde in te slapen. Maar de weerwolf durfde die avond in ieder geval niet meer terug te komen.

Mazzel