Het nieuws rond Rachels zwangerschap volgt zich nu soms in zo’n hoog tempo op, zodat ik me afvraag of het slim is daar een weblog over te schrijven. Daarom wordt het een meer algemeen verhaaltje, en zal ik niet op elke detail ingaan.
Rachel heeft het een week volgehouden in de thuismonitoring. Dit was een hectisch weekje voor mij, want als ik thuis kwam van het werk, moest ik de boodschappen doen, koken en daarna alles weer opruimen ook. Rachel mag natuurlijk niets doen, dus nam ze het er natuurlijk van (gelijk heeft ze). Dagen lang ging dit goed, totdat we vorige week zondag door het ziekenhuis gebeld werden met de vraag of we daar de monitoring wilde doen. De diensthebbende thuismonitoorder (woord bestaat vast niet), was namelijk ziek, en er moest toch gekeken worden wat de status was. We gingen daar met een zelf verzekerd gevoel heen, want het ging namelijk al een week lang goed. Maar helaas was de CTG scan die dag niet goed. De diensthebbende gynaecologe besloot dat Rachel weer opgenomen moest worden.
Al snel werd het duidelijk dat ze in het ziekenhuis moet blijven totdat onze Piep geboren wordt. Per dag (weer) wordt er gekeken hoe het gaat, en of er eventueel ingegrepen moet worden. Tot op heden gaan de CTG scans weer goed (klop klop klop (op hard ongeverfd hout)). Laten we hopen dat dit de komende tijd zo goed blijft gaan.
Afgelopen vrijdag had DJ Koos (zie vorige weblog) trouwens weer een uitzending. Aangezien hij mijn weblog gelezen had, vroeg hij of ik interesse had om even in de studio rond te kijken . Zodoende heb ik de DJ ook nog eens in actie kunnen zien. En eh…. ik ben zelf ook even op de radio geweest. Ik had namelijk het liedje “Slaap maar” van Marco Borsato aangevraagd voor Rachel en Koos vroeg of ik dat zelf wilde aankondigen. Het was wel even spannend, maar heb het dus wel gedaan. Later belde Rachel me op om te vertellen dat ze het erg leuk vond.
Mazzel
20 november 2011
11 november 2011
DJ Koos
De meeste vrienden en familieleden zijn inmiddels wel enigszins op de hoogte van hoe de zwangerschap van Rachel verloopt. En dus ook dat ze in het ziekenhuis heeft gelegen vanwege een te hoge bloeddruk en kans op zwangerschaps vergiftiging vanwege het eiwitten gehalte in haar urine. Rachel is gelukkig ondertussen weer thuis, en wordt nu elke dag getest door wat ze in het ziekenhuis het thuis monitoren noemen. Elke dag komt er dus een verpleger langs die haar bloeddruk opmeet en de hartslag van onze Piep in de gaten houdt.
Toen de eerste keer Rachel haar bloed en urine werden gemeten, begonnen we ons te beseffen dat het een “bijzondere” eindsprint zou worden. Ik probeerde Rachel nog op te vrolijken toen we richting Poli 1 liepen, met het liedje van DJ Gerard Ekdom (holy moly wat zit er onder het folie (zie hierover bijbehorende blog van een paar weken geleden)). Ik maakte er mijn eigen versie van : ‘holy moly, met een hoge bloeddruk naar de poli”, maar meer dan een klein glimlachje kon er toen niet van af (wat ik natuurlijk helemaal begrijp). Twee dagen na die eerste bloed en urine test, was haar bloeddruk dus nogsteeds te hoog, en de gynaecologe kon toen alleen maar concluderen dat Rachel in het ziekenhuis moest blijven. Per dag werd er beslist of ze nog een nachtje extra moest blijven, of dat ze naar huis mocht. Op een woensdag ging ze er dus in, en op zaterdag middag heb ik haar weer opgepikt en naar huis gebracht.
Elke dag ging ik haar natuurlijk opzoeken. En het bezoekje van vrijdag werd voor ons heel speciaal. Haar vader (Koos), is namelijk vrijwilliger bij de radio omroep van het ziekenhuis. Eens in de zoveel tijd kun je hem dus beluisteren als je in het ziekenhuis ligt. Ik heb me altijd afgevraagd hoe hij dat zou doen, want ik ken hem ondertussen al een tijdje, maar heb nooit zijn DJ “capaciteiten” kunnen aanschouwen. Ik wilde dat wel altijd een keertje meemaken, maar besefte dan ook dat ik in het ziekenhuis moet liggen, voordat ik die kans kreeg. Dus ergens was ik altijd wel nieuwsgierig, maar wilde het daarin tegen dus ook niet weten (misschien begrijp je waarom). Die vrijdag zag ik mijn schoonvader eventjes bij Rachel haar bed staan, en hij ging ook weer snel weg omdat hij die avond dienst had. De mogelijkheid dus voor Rachel en mij om de DJ in actie te horen. Nadat de overige bezoekers de zaal hadden verlaten en het half negen was (toen begon zijn programma), gingen Rachel en ik er even goed voor zitten. In het ziekenhuis heb je natuurlijk zo’n koptelefoontje en die had Rachel op haar buik neergelegd, zodat Rachel, ik EN Piep DJ Koos goed konden horen.
Een rustige stem kondigde Barbera Steisand aan en zodoende was het programma begonnen. Elke keer als het liedje af was, kropen Rachel en ik wat dichter bij elkaar om de DJ via het kleine koptelefoontje te beluisteren. Al met al een leuke ervaring die ik dus toch een keer heb kunnen meemaken.
Mazzel
Toen de eerste keer Rachel haar bloed en urine werden gemeten, begonnen we ons te beseffen dat het een “bijzondere” eindsprint zou worden. Ik probeerde Rachel nog op te vrolijken toen we richting Poli 1 liepen, met het liedje van DJ Gerard Ekdom (holy moly wat zit er onder het folie (zie hierover bijbehorende blog van een paar weken geleden)). Ik maakte er mijn eigen versie van : ‘holy moly, met een hoge bloeddruk naar de poli”, maar meer dan een klein glimlachje kon er toen niet van af (wat ik natuurlijk helemaal begrijp). Twee dagen na die eerste bloed en urine test, was haar bloeddruk dus nogsteeds te hoog, en de gynaecologe kon toen alleen maar concluderen dat Rachel in het ziekenhuis moest blijven. Per dag werd er beslist of ze nog een nachtje extra moest blijven, of dat ze naar huis mocht. Op een woensdag ging ze er dus in, en op zaterdag middag heb ik haar weer opgepikt en naar huis gebracht.
Elke dag ging ik haar natuurlijk opzoeken. En het bezoekje van vrijdag werd voor ons heel speciaal. Haar vader (Koos), is namelijk vrijwilliger bij de radio omroep van het ziekenhuis. Eens in de zoveel tijd kun je hem dus beluisteren als je in het ziekenhuis ligt. Ik heb me altijd afgevraagd hoe hij dat zou doen, want ik ken hem ondertussen al een tijdje, maar heb nooit zijn DJ “capaciteiten” kunnen aanschouwen. Ik wilde dat wel altijd een keertje meemaken, maar besefte dan ook dat ik in het ziekenhuis moet liggen, voordat ik die kans kreeg. Dus ergens was ik altijd wel nieuwsgierig, maar wilde het daarin tegen dus ook niet weten (misschien begrijp je waarom). Die vrijdag zag ik mijn schoonvader eventjes bij Rachel haar bed staan, en hij ging ook weer snel weg omdat hij die avond dienst had. De mogelijkheid dus voor Rachel en mij om de DJ in actie te horen. Nadat de overige bezoekers de zaal hadden verlaten en het half negen was (toen begon zijn programma), gingen Rachel en ik er even goed voor zitten. In het ziekenhuis heb je natuurlijk zo’n koptelefoontje en die had Rachel op haar buik neergelegd, zodat Rachel, ik EN Piep DJ Koos goed konden horen.
Een rustige stem kondigde Barbera Steisand aan en zodoende was het programma begonnen. Elke keer als het liedje af was, kropen Rachel en ik wat dichter bij elkaar om de DJ via het kleine koptelefoontje te beluisteren. Al met al een leuke ervaring die ik dus toch een keer heb kunnen meemaken.
Mazzel
29 oktober 2011
Ik feud.. jij feudt... wij feudten...
Triiiiiiinngggggg….. De telefoon op de helpdesk automatisering gaat die dag voor de tigste keer. Ik roep naar mijn collega Jeroen en vraag of hij al klaar was met inbellen bij zijn klant. Hij moet me helaas teleur stellen, want hij is namelijk nog steeds erg druk bezig. Zelf ben ik overigens ook bij een klant op zijn pc ingebelt. Mijn klant had de pech dat precies op het moment dat hij zijn pakbonnen van de hele maand aan het factureren was, de stroom uitviel. Gevolg… complete database in de war, en Jeroentje moest toen wel even gebeld worden om dat weer te herstellen.
Tot overmaat van ramp gaat ineens ook mijn mobiel af. Ik zie op het scherm dat het collega Frank is. Hem had ik al een paar keer gesproken, en weet daarom dat hij met een installatie in Breda bezig is. Frank moet toch even wachten (net als de klant waar ik al ingebelt ben) en ik neem de telefoon op. Gelukkig heeft de klant geen ingewikkelde vraag. Tijdens dat ik zijn gegevens in ons openstaande punten programma aan het invullen ben, rond ik het telefoon gesprek al af. De drukte cijfers (JER. X. in het openstaande punten programma), liegen er overigens niet om. We lopen nu al zes weken voor op het jaar record schema van 2009. Dit houd in dat we straks ergens halverwege november 2011 al een nieuw jaar record gaan behalen.
Ik leg de telefoon weer neer en pak mijn mobiel erbij. Ik bel Frank op en zet de mobiel op handsfree zodat ik twee handen vrij heb om ook verder te kunnen werken aan het database probleem. Nadat ik Frank zijn vraag heb beantwoord hoor ik ineens mijn collega Jeroen zeggen : ”Shit….Ze heeft GEMAAKT ingevuld.” … “Dat kan gewoon niet.”, antwoord ik. “Hoe kan zij nu altijd van die mooie letters hebben?”. Ik zet de pc van de klant aan het werk en laat “hem” nieuwe indexen uitrekenen, daarna ren ik naar collega Jeroen zijn bureau. Naast zijn laptop ligt zijn Iphone waarop het razend populaire spelletje WoordFeud draait. Dit spel is zo populair dat het zelfs in de Wereld draait door werd besproken. Ik heb begrepen dat in sommige kroegen het verboden is om dit spel te spelen, want dan bestellen de klanten namelijk niets te drinken, en blijft het zo stil.
De grootste uitdaging van die dag was niet het herstellen van de database, of het helpen met de installatie in Breda. Nee. De echte uitdaging was het spelen van WoordFeud (online scrabble) tegen collega Jeroen zijn vrouw. Zij is namelijk onverslaanbaar met dit spel. Iedereen probeert het, en iedereen druipt met zijn staart tussen zijn benen weer af.
“We kunnen er NU van maken”, antwoord ik mijn collega. Er zit inderdaad niets anders op, en Jeroen vult dit op zijn Iphone in. De Jeroenen kunnen veel, maar er ZIJN GRENZEN….Databases repareren, AGF schermen programmeren, en warme broodjes programma’s ontwikkelen. Dit alles levert totaal geen probleem op. Maar winnen met Woordfeud van Jeroen zijn vrouw… dat is een brug te ver ben ik bang.
Mazzel
Tot overmaat van ramp gaat ineens ook mijn mobiel af. Ik zie op het scherm dat het collega Frank is. Hem had ik al een paar keer gesproken, en weet daarom dat hij met een installatie in Breda bezig is. Frank moet toch even wachten (net als de klant waar ik al ingebelt ben) en ik neem de telefoon op. Gelukkig heeft de klant geen ingewikkelde vraag. Tijdens dat ik zijn gegevens in ons openstaande punten programma aan het invullen ben, rond ik het telefoon gesprek al af. De drukte cijfers (JER. X. in het openstaande punten programma), liegen er overigens niet om. We lopen nu al zes weken voor op het jaar record schema van 2009. Dit houd in dat we straks ergens halverwege november 2011 al een nieuw jaar record gaan behalen.
Ik leg de telefoon weer neer en pak mijn mobiel erbij. Ik bel Frank op en zet de mobiel op handsfree zodat ik twee handen vrij heb om ook verder te kunnen werken aan het database probleem. Nadat ik Frank zijn vraag heb beantwoord hoor ik ineens mijn collega Jeroen zeggen : ”Shit….Ze heeft GEMAAKT ingevuld.” … “Dat kan gewoon niet.”, antwoord ik. “Hoe kan zij nu altijd van die mooie letters hebben?”. Ik zet de pc van de klant aan het werk en laat “hem” nieuwe indexen uitrekenen, daarna ren ik naar collega Jeroen zijn bureau. Naast zijn laptop ligt zijn Iphone waarop het razend populaire spelletje WoordFeud draait. Dit spel is zo populair dat het zelfs in de Wereld draait door werd besproken. Ik heb begrepen dat in sommige kroegen het verboden is om dit spel te spelen, want dan bestellen de klanten namelijk niets te drinken, en blijft het zo stil.
De grootste uitdaging van die dag was niet het herstellen van de database, of het helpen met de installatie in Breda. Nee. De echte uitdaging was het spelen van WoordFeud (online scrabble) tegen collega Jeroen zijn vrouw. Zij is namelijk onverslaanbaar met dit spel. Iedereen probeert het, en iedereen druipt met zijn staart tussen zijn benen weer af.
“We kunnen er NU van maken”, antwoord ik mijn collega. Er zit inderdaad niets anders op, en Jeroen vult dit op zijn Iphone in. De Jeroenen kunnen veel, maar er ZIJN GRENZEN….Databases repareren, AGF schermen programmeren, en warme broodjes programma’s ontwikkelen. Dit alles levert totaal geen probleem op. Maar winnen met Woordfeud van Jeroen zijn vrouw… dat is een brug te ver ben ik bang.
Mazzel
18 oktober 2011
De slavernij
Ik heb in mijn weblogs wel eens meer door laten schemeren dat ik de kwaliteit van geschiedenis les op school wat aan de lage kant vind. En dat geldt zeker als we het over het onderwerp slavernij hebben. Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat hier op school aandacht besteed is. Misschien wel in het algemeen, maar niet specifiek over de rol van Nederland daarin. De NTR had waarschijnlijk het zelfde idee hierover als ik, zodat ze een vijf delige serie hierover gemaakt hebben.
De slavernij is niet een Nederlandse uitvinding of zo. Ver voordat “wij” ons daarmee gingen bemoeien, was het hoofdzakelijk een Spaanse en Portugese “hobby”. Nederland is er meer ingerold toen ze bij gewonnen veldslagen ineens met mankracht problemen kwamen te zitten. Vooral op de Portugezen gewonnen gebieden in Brazilië kwamen veel plantages in Nederlandse handen terecht die natuurlijk toch bemant moesten worden. Bovendien zat destijds de handelsgeest ook al in de Nederlanders, en met slaven handel viel veel geld te verdienen. Je moet niet denken dat die Nederlanders zelf op jacht gingen naar slaven in Afrika. Nee, wij bouwde(of veroverde) gewoon een kasteel of fort bij de kust en lieten die slaven door andere Afrikanen aanvoeren. Veelal werden de slaven betaald met vuurwapens, want die Afrikaanse stammen hadden vaak oorlog met elkaar.
Ondanks dat wij ons vandaag de dag niet kunnen voorstellen dat we gewoon meededen met de slavenhandel, is deze pas in 1863 afgeschaft. Maar je moet nu niet denken dat er vandaag de dag geen slavernij meer in Nederland voorkomt. En dan niet alleen op de wallen in Amsterdam of zo. Nee, ook bijvoorbeeld in de land en tuinbouw worden veel oost Europeanen uitgebuit met hongerloontjes zodat ze niet weg kunnen. Ook hier stond het NTR programma even bij stil, en ook daar werd je niet vrolijk van.
Maar hoe onze voorouders ruim 600.000 slaven uit Afrika hebben kunnen halen, blijft als 21ste eeuwer een groot raadsel. Die vraag wordt in de serie ook vaak gesteld trouwens (en terecht). Toch moet je die mensen niet altijd als beulen bekijken. Er waren heus schurken tussen hoor. Dat heb je altijd wel (ook vandaag de dag). Maar je moet het wel in de tijdsgeest van toen bekijken. Slavernij was destijds de gewoonste zaak van de wereld. In een aflevering werd het verhaal verteld over een zwarte slaaf die aan een rijke Nederlandse zakenman cadeau werd gegeven. De jongen was overigens geen slaaf meer toen hij in Nederland aankwam. Dit omdat in de Nederlandse wet stond dat Christenen niet als slaaf mochten dienen. Een aangezien de jongen een Christen was geworden, was hij eigenlijk een vrij man. Hij ging Theologie studeren aan de universiteit en hield in een overvolle kerk een pleidooi VOOR de slavernij. Dit is dus eigenlijk niet te bevatten, maar geeft wel aan dat je de huidige opvattingen over slavernij niet kunt vergelijken met toen.
Hoe dan ook, ik kan iedereen aanraden om het programma over de slavernij een keer te gaan bekijken. Het is een zeer leerzaam en verteld een verhaal waar we in Nederland eigenlijk niet al te trots zijn.
Mazzel
De slavernij is niet een Nederlandse uitvinding of zo. Ver voordat “wij” ons daarmee gingen bemoeien, was het hoofdzakelijk een Spaanse en Portugese “hobby”. Nederland is er meer ingerold toen ze bij gewonnen veldslagen ineens met mankracht problemen kwamen te zitten. Vooral op de Portugezen gewonnen gebieden in Brazilië kwamen veel plantages in Nederlandse handen terecht die natuurlijk toch bemant moesten worden. Bovendien zat destijds de handelsgeest ook al in de Nederlanders, en met slaven handel viel veel geld te verdienen. Je moet niet denken dat die Nederlanders zelf op jacht gingen naar slaven in Afrika. Nee, wij bouwde(of veroverde) gewoon een kasteel of fort bij de kust en lieten die slaven door andere Afrikanen aanvoeren. Veelal werden de slaven betaald met vuurwapens, want die Afrikaanse stammen hadden vaak oorlog met elkaar.
Ondanks dat wij ons vandaag de dag niet kunnen voorstellen dat we gewoon meededen met de slavenhandel, is deze pas in 1863 afgeschaft. Maar je moet nu niet denken dat er vandaag de dag geen slavernij meer in Nederland voorkomt. En dan niet alleen op de wallen in Amsterdam of zo. Nee, ook bijvoorbeeld in de land en tuinbouw worden veel oost Europeanen uitgebuit met hongerloontjes zodat ze niet weg kunnen. Ook hier stond het NTR programma even bij stil, en ook daar werd je niet vrolijk van.
Maar hoe onze voorouders ruim 600.000 slaven uit Afrika hebben kunnen halen, blijft als 21ste eeuwer een groot raadsel. Die vraag wordt in de serie ook vaak gesteld trouwens (en terecht). Toch moet je die mensen niet altijd als beulen bekijken. Er waren heus schurken tussen hoor. Dat heb je altijd wel (ook vandaag de dag). Maar je moet het wel in de tijdsgeest van toen bekijken. Slavernij was destijds de gewoonste zaak van de wereld. In een aflevering werd het verhaal verteld over een zwarte slaaf die aan een rijke Nederlandse zakenman cadeau werd gegeven. De jongen was overigens geen slaaf meer toen hij in Nederland aankwam. Dit omdat in de Nederlandse wet stond dat Christenen niet als slaaf mochten dienen. Een aangezien de jongen een Christen was geworden, was hij eigenlijk een vrij man. Hij ging Theologie studeren aan de universiteit en hield in een overvolle kerk een pleidooi VOOR de slavernij. Dit is dus eigenlijk niet te bevatten, maar geeft wel aan dat je de huidige opvattingen over slavernij niet kunt vergelijken met toen.
Hoe dan ook, ik kan iedereen aanraden om het programma over de slavernij een keer te gaan bekijken. Het is een zeer leerzaam en verteld een verhaal waar we in Nederland eigenlijk niet al te trots zijn.
Mazzel
6 oktober 2011
The Shant is no more....
Tja... Vele mensen beweren dat het verlies van een huisdier net zo hard kan aankomen als het verlies van een dierbare of een familie lid. Ik kan je in dit blog mededelen dat deze woorden absoluut waar zijn. En dan heb ik het niet eens over mijn eigen huisdier (want die heb ik niet), maar over de hond van mijn ouders. Het verdriet is er niet minder om kan ik je vertellen.
Afgelopen zaterdag kreeg ik een telefoontje van mijn moeder dat het niet goed ging met onze Shanty. Ik wist overigens dat dit telefoontje elk moment kon komen hoor. Sinds een paar weken wisten we dat het beesie een maag tumor had en dat ze niet zo lang meer te leven had. Ondanks dat ik wist dat het telefoontje dus elk moment kon komen, kwam dit nieuws erg hard aan. Rachel en ik zijn meteen naar mijn ouders gereden om de situatie te bekijken. Naast dat het hondje bijna niet meer at (en dus brand mager was geworden), kon zij vanaf zaterdag ochtend ook niet meer lopen. Verward keek mijn grote vriend mij aan en die blik zal ik me hele leven nooit meer vergeten. De dierenarts was al gebeld en zodoende gingen we al snel richting de praktijk toe met inderdaad maar een doel. Het hondje in te laten slapen. In eerdere gesprekken met de dierenarts was al naar voren gekomen dat opereren hoogs waarschijnlijk fataal voor het hondje zal worden. Dit omdat ze ook nog eens hart klachten bleek te hebben en problemen met haar lever had.
De rit daarheen werd de zwaarste uit mijn hele leven. Ik heb letterlijk overwogen om gewoon naar huis te rijden en de dierenarts voor niets te laten wachten. Maar ik besefte ook dat ik de hond daar geen plezier mee zou doen. Mijn grote vriend had het absoluut niet verdient dat ie zou lijden, maar dat was op dat moment wel het geval. De rest van die middag hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen, maar dat het vreselijk was kan je je als lezer misschien wel voorstellen.
En nu zitten we zonder de shant. Ik probeer zo veel mogelijk afleiding de vinden om maar niet aan die vreselijke zaterdag namiddag te moeten denken. Maar het zal wel een flinke tijd in beslag nemen voordat ik het verlies van mijn grote vriend een plaatsje heb kunnen geven.
Mazzel
Afgelopen zaterdag kreeg ik een telefoontje van mijn moeder dat het niet goed ging met onze Shanty. Ik wist overigens dat dit telefoontje elk moment kon komen hoor. Sinds een paar weken wisten we dat het beesie een maag tumor had en dat ze niet zo lang meer te leven had. Ondanks dat ik wist dat het telefoontje dus elk moment kon komen, kwam dit nieuws erg hard aan. Rachel en ik zijn meteen naar mijn ouders gereden om de situatie te bekijken. Naast dat het hondje bijna niet meer at (en dus brand mager was geworden), kon zij vanaf zaterdag ochtend ook niet meer lopen. Verward keek mijn grote vriend mij aan en die blik zal ik me hele leven nooit meer vergeten. De dierenarts was al gebeld en zodoende gingen we al snel richting de praktijk toe met inderdaad maar een doel. Het hondje in te laten slapen. In eerdere gesprekken met de dierenarts was al naar voren gekomen dat opereren hoogs waarschijnlijk fataal voor het hondje zal worden. Dit omdat ze ook nog eens hart klachten bleek te hebben en problemen met haar lever had.
De rit daarheen werd de zwaarste uit mijn hele leven. Ik heb letterlijk overwogen om gewoon naar huis te rijden en de dierenarts voor niets te laten wachten. Maar ik besefte ook dat ik de hond daar geen plezier mee zou doen. Mijn grote vriend had het absoluut niet verdient dat ie zou lijden, maar dat was op dat moment wel het geval. De rest van die middag hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen, maar dat het vreselijk was kan je je als lezer misschien wel voorstellen.
En nu zitten we zonder de shant. Ik probeer zo veel mogelijk afleiding de vinden om maar niet aan die vreselijke zaterdag namiddag te moeten denken. Maar het zal wel een flinke tijd in beslag nemen voordat ik het verlies van mijn grote vriend een plaatsje heb kunnen geven.
Mazzel
25 september 2011
De Nederlandse Mladic
Dit jaar wist Hoorn met zijn standbeeld van Jan Pieter Zoon Koen, het nationale nieuws maar liefs twee keer te halen. De eerste keer ging over de ontstane discussie of een beeld van een massa moordenaar wel in onze stad thuishoort. En de tweede keer ging het over het “ongelukje” wat een kraanmachinist had bij het terug plaatsen van de verlichting na de kermis. Toen werd het beeld (al dan niet) per ongeluk van zijn sokkel gestoten.
Het beeld staat er overigens nog steeds niet. Ik heb begrepen dat ze hem wel weer terug gaan plaatsen, maar dat hij eerst gerepareerd moet worden. Al met al vermoed je dan dat Nederlandse massa moordenaars een “thing of the past” is, maar dat blijkt niet helemaal waar te zijn. Laatst las ik op Nu.nl een verhaal over een recht zaak die was aangespannen tegen de Nederlandse staat. In 1947 schijnen er ook misdaden tegen de menselijkheid hebben plaats gevonden. Tijdens de onafhankelijkheidstrijd van Indonesië schijnen Nederlandse soldaten een bloed bad te hebben aangericht in een van die dorpen. En nu, 64 jaar later, komen de nabestaanden geld eisen.
Op eerste gezicht zou je denken dat die mensen daar recht op hebben. Maar toen ik er langer over na ging denken begon ik toch te twijfelen. Want wie draaien er nu straks letterlijk op voor de schadevergoeding die de nabestaanden gaan krijgen? Inderdaad… de gewone Nederlandse belasting betaler waarvan het grootste gedeelte in 1947 nog niet eens geboren was. Mijn gedachte dwaalde af na een recentere genocide, namelijk die op de balkan in de jaren 90. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij hebben de Serviërs ook geen schade vergoeding betaald aan hun slachtoffers. Nee, Mladic en Karadic (schrijf je vast anders) werden wel voor het gerecht gebracht, en dat had eigenlijk ook met de Nederlandse “Mladic-sen” van 1947 moeten gebeuren. De moordenaars zijn namelijk de schuldigen, niet de Nederlandse belasting betaler. Want het komt er nu feitelijk op neer dat wij die gasten gewoon vrij gekocht hebben. Dus jij en ik gaan straks gewoon een enorme borg som betalen om die gasten uit de gevangenis te houden. En dat in deze dure tijd, waarbij onze regering een nog veel duurdere hobby heeft. Namelijk het dempen van een bodemloze Griekse put. Maarja, dat is weer een ander verhaal.
Mazzel
Het beeld staat er overigens nog steeds niet. Ik heb begrepen dat ze hem wel weer terug gaan plaatsen, maar dat hij eerst gerepareerd moet worden. Al met al vermoed je dan dat Nederlandse massa moordenaars een “thing of the past” is, maar dat blijkt niet helemaal waar te zijn. Laatst las ik op Nu.nl een verhaal over een recht zaak die was aangespannen tegen de Nederlandse staat. In 1947 schijnen er ook misdaden tegen de menselijkheid hebben plaats gevonden. Tijdens de onafhankelijkheidstrijd van Indonesië schijnen Nederlandse soldaten een bloed bad te hebben aangericht in een van die dorpen. En nu, 64 jaar later, komen de nabestaanden geld eisen.
Op eerste gezicht zou je denken dat die mensen daar recht op hebben. Maar toen ik er langer over na ging denken begon ik toch te twijfelen. Want wie draaien er nu straks letterlijk op voor de schadevergoeding die de nabestaanden gaan krijgen? Inderdaad… de gewone Nederlandse belasting betaler waarvan het grootste gedeelte in 1947 nog niet eens geboren was. Mijn gedachte dwaalde af na een recentere genocide, namelijk die op de balkan in de jaren 90. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij hebben de Serviërs ook geen schade vergoeding betaald aan hun slachtoffers. Nee, Mladic en Karadic (schrijf je vast anders) werden wel voor het gerecht gebracht, en dat had eigenlijk ook met de Nederlandse “Mladic-sen” van 1947 moeten gebeuren. De moordenaars zijn namelijk de schuldigen, niet de Nederlandse belasting betaler. Want het komt er nu feitelijk op neer dat wij die gasten gewoon vrij gekocht hebben. Dus jij en ik gaan straks gewoon een enorme borg som betalen om die gasten uit de gevangenis te houden. En dat in deze dure tijd, waarbij onze regering een nog veel duurdere hobby heeft. Namelijk het dempen van een bodemloze Griekse put. Maarja, dat is weer een ander verhaal.
Mazzel
16 september 2011
Windows 8
Ik zat nog op de opleiding voor Applicatie Beheerder op het S.K.I.P. toen ik voor het eerst van de term Windows hoorde. Mijn klasgenoten en ik stonden op het punt om op stage te gaan en mijn toekomstige stagebaas had tegen de leeraren gezegd dat ik me daar alvast in moest gaan verdiepen, omdat dit de toekomst zal worden. Bij mij vraag op wat Windows nu precies was, werd gezegd dat het een programma voor muis besturing was. En dat je er mooi in kon mijnenvegen. (ja echt gebeurd).
De stagebaas kreeg achteraf dus gelijk. Na mijn stage, toen ik bij de computershop ging werken, was Windows 3.1, want dat was toen de gangbare versie, nog maar een gewoon programma wat meegeleverd werd. Het was nog geen besturing systeem , want de computers van toen draaiden nog gewoon op MS-DOS. Maar dat veranderde allemaal met de komst van Windows 95. Toen pas kwam er een einde aan het MS-DOS tijdperk die ongeveer 15 tot 20 jaar had geduurd.
Om de zoveel jaar komt er natuurlijk een nieuwe versie uit, en dan is het weer afwachten wat er allemaal nieuw is (of veranderd). Volgend jaar herfst (ongeveer) komt de nieuwe versie uit die Windows 8 gaat heten. Om de software ontwikkelaars van vandaag de dag alvast met het systeem kennis te laten maken, kwam er deze week een test versie uit die je gewoon gratis kon downloaden. Het betekend dan niet dat de officiële versie er volgend jaar precies zo zal uitzien, maar je kan dan wel een idee krijgen hoe het allemaal werkt.
Toen mijn collega Jeroen en ik dit lazen op het internet, hebben we die test versie natuurlijk meteen gedownload. Gisteravond heb ik die in een virtuele omgeving geïnstalleerd (omdat ik mijn eigen besturings systeem natuurlijk niet overhoop wil halen) en het was de moeite absoluut waard. Windows 8 gaat er namelijk helemaal anders uitzien als al zijn voorgangers. Sinds Windows 95 werkt het systeem eigenlijk altijd wel het zelfde. De schermen en icoontjes veranderde wel, maar globaal gezien lijkt de huidige Windows 7 nog steeds op al zijn voorgangers. Dit zal NIET het geval zijn bij Windows 8. Het originele bureaublad kan je nog steeds gewoon oproepen, maar dit is meer een “onderdeel” van het geheel geworden. Na het inloggen kom je op een groen scherm terecht met allemaal grote gekleurde vakken erop. Dat zijn de programma’s die er allemaal geïnstalleerd zijn. Het is dus wel even zoeken hoe alles werkt, maar ik denk dat je hier vrij snel aan gewend bent. Op de forums werd hier verschillend over gedacht, maar ik denk dat als de versie officieel uit zal komen, hij weer volop verkocht gaat worden. Ik ga de testversie in ieder geval af en toe even bekijken, zodat ik volgend jaar klaar ben als Windows 8 officieel wordt uitgebracht.
Mazzel
De stagebaas kreeg achteraf dus gelijk. Na mijn stage, toen ik bij de computershop ging werken, was Windows 3.1, want dat was toen de gangbare versie, nog maar een gewoon programma wat meegeleverd werd. Het was nog geen besturing systeem , want de computers van toen draaiden nog gewoon op MS-DOS. Maar dat veranderde allemaal met de komst van Windows 95. Toen pas kwam er een einde aan het MS-DOS tijdperk die ongeveer 15 tot 20 jaar had geduurd.
Om de zoveel jaar komt er natuurlijk een nieuwe versie uit, en dan is het weer afwachten wat er allemaal nieuw is (of veranderd). Volgend jaar herfst (ongeveer) komt de nieuwe versie uit die Windows 8 gaat heten. Om de software ontwikkelaars van vandaag de dag alvast met het systeem kennis te laten maken, kwam er deze week een test versie uit die je gewoon gratis kon downloaden. Het betekend dan niet dat de officiële versie er volgend jaar precies zo zal uitzien, maar je kan dan wel een idee krijgen hoe het allemaal werkt.
Toen mijn collega Jeroen en ik dit lazen op het internet, hebben we die test versie natuurlijk meteen gedownload. Gisteravond heb ik die in een virtuele omgeving geïnstalleerd (omdat ik mijn eigen besturings systeem natuurlijk niet overhoop wil halen) en het was de moeite absoluut waard. Windows 8 gaat er namelijk helemaal anders uitzien als al zijn voorgangers. Sinds Windows 95 werkt het systeem eigenlijk altijd wel het zelfde. De schermen en icoontjes veranderde wel, maar globaal gezien lijkt de huidige Windows 7 nog steeds op al zijn voorgangers. Dit zal NIET het geval zijn bij Windows 8. Het originele bureaublad kan je nog steeds gewoon oproepen, maar dit is meer een “onderdeel” van het geheel geworden. Na het inloggen kom je op een groen scherm terecht met allemaal grote gekleurde vakken erop. Dat zijn de programma’s die er allemaal geïnstalleerd zijn. Het is dus wel even zoeken hoe alles werkt, maar ik denk dat je hier vrij snel aan gewend bent. Op de forums werd hier verschillend over gedacht, maar ik denk dat als de versie officieel uit zal komen, hij weer volop verkocht gaat worden. Ik ga de testversie in ieder geval af en toe even bekijken, zodat ik volgend jaar klaar ben als Windows 8 officieel wordt uitgebracht.
Mazzel
7 september 2011
Big Brother is watching you
Ramon en ik hadden het laatst tijdens de wandeling over Wikileaks. Die groep zou namelijk het telefoon nummer van de koningin op hun site hebben neergezet. Aanvankelijk ging het gesprek over hoe nutteloos we die actie vonden, maar we doken langzamerhand steeds dieper in deze materie.
Het werd een gedachtewisseling over hoe de toekomst er uit zal zien. Krijgen we een soort Big Brother idee, waar in de regering alles kan zien wat de bevolking doet, en houden zij zelf dan hun zaakjes super geheim? Of zullen er altijd mensen zoals Anonymous en Wikileaks blijven? Groeperingen die de steeds maar evaluerende informatie technologie juist gebruiken om het publiek duidelijk te maken wat er allemaal speelt in de wereld. Ook die dingen die de regeringen van de wereld juist zo graag geheim willen houden.
Hoe dit onderwerp zich in de komende jaren zal ontwikkelen, zullen we zelf moeten zien. Het kan natuurlijk alle kanten nog op. Ik kan alleen mijn eigen wereldje (als voorbeeld) er bij pakken om een ideetje te geven hoe snel de technologie (de motor achter de eventuele toekomstige Big Brother) zich ontwikkeld. Ik had natuurlijk al eens verteld over het warme broodjes programma waarvan er ondertussen al 16 langs de Nederlandse snelwegen operationeel zijn. Ik had ook al verteld dat alles wat er in die broodjes winkels gebeurd uiteindelijk gemaild wordt naar het hoofdkantoor. Om de controle op die filialen te verhogen, heb ik een controle programma geschreven wat een nu nog hoger “Big Brother gehalte” heeft. In dat programma kan ik zien of een filiaal het programma wel aan heeft staan, of dat er ergens een probleem voordoet. Ik kan dan al ingrijpen voordat het overkoepelende bedrijf mij hierover opbelt. Zo kan ik realtime zien hoe laat er met de printer gecommuniceerd is en bv hoeveel broodjes ze al in de prullenbak hebben doen verdwijnen.
Al met al zal de informatie technologie natuurlijk steeds meer toenemen. En dat zal de privacy van de gewone burger steeds meer onder druk zetten. Maar of ik ooit door een mannetje van de verzekerings maatschappij (waarbij ik bv mijn levensverzekering heb afgesloten) wordt gebeld met de opmerking dat ik te veel zakken chips heb gekocht die week, valt nog maar te bezien. Misschien valt het allemaal wel mee met die toekomstige grote broer. En blijkt het maar een gewone knaap te zijn.
Mazzel
Het werd een gedachtewisseling over hoe de toekomst er uit zal zien. Krijgen we een soort Big Brother idee, waar in de regering alles kan zien wat de bevolking doet, en houden zij zelf dan hun zaakjes super geheim? Of zullen er altijd mensen zoals Anonymous en Wikileaks blijven? Groeperingen die de steeds maar evaluerende informatie technologie juist gebruiken om het publiek duidelijk te maken wat er allemaal speelt in de wereld. Ook die dingen die de regeringen van de wereld juist zo graag geheim willen houden.
Hoe dit onderwerp zich in de komende jaren zal ontwikkelen, zullen we zelf moeten zien. Het kan natuurlijk alle kanten nog op. Ik kan alleen mijn eigen wereldje (als voorbeeld) er bij pakken om een ideetje te geven hoe snel de technologie (de motor achter de eventuele toekomstige Big Brother) zich ontwikkeld. Ik had natuurlijk al eens verteld over het warme broodjes programma waarvan er ondertussen al 16 langs de Nederlandse snelwegen operationeel zijn. Ik had ook al verteld dat alles wat er in die broodjes winkels gebeurd uiteindelijk gemaild wordt naar het hoofdkantoor. Om de controle op die filialen te verhogen, heb ik een controle programma geschreven wat een nu nog hoger “Big Brother gehalte” heeft. In dat programma kan ik zien of een filiaal het programma wel aan heeft staan, of dat er ergens een probleem voordoet. Ik kan dan al ingrijpen voordat het overkoepelende bedrijf mij hierover opbelt. Zo kan ik realtime zien hoe laat er met de printer gecommuniceerd is en bv hoeveel broodjes ze al in de prullenbak hebben doen verdwijnen.
Al met al zal de informatie technologie natuurlijk steeds meer toenemen. En dat zal de privacy van de gewone burger steeds meer onder druk zetten. Maar of ik ooit door een mannetje van de verzekerings maatschappij (waarbij ik bv mijn levensverzekering heb afgesloten) wordt gebeld met de opmerking dat ik te veel zakken chips heb gekocht die week, valt nog maar te bezien. Misschien valt het allemaal wel mee met die toekomstige grote broer. En blijkt het maar een gewone knaap te zijn.
Mazzel
28 augustus 2011
Alweer drie jaar terug
Met een wel gemeende slik van de hond werd ik drie jaar geleden wakker gemaakt. En binnen een seconde wist ik dat het DE grote dag was. Die avond ervoor was ik namelijk bij mijn ouders wezen slapen omdat Rachel en ik dit een leuke traditie vonden. De trouwdag was begonnen en het eerste wat ik deed was naar buiten kijken omdat we natuurlijk buiten wilde gaan trouwen. Het weer van de dag ervoor was vreselijk. We waren nog uit eten geweest in de binnenstad en daarna liepen we door de miezerregen naar huis terug. Een beetje balend, want het zag er niet naar uit dat we op die 28ste augustus 2008 buiten konden gaan trouwen. Toen ik dus de dag erna naar buiten keek, kwam de hoop weer helemaal terug. Het was bewolkt, maar zo nu en dan kwam het zonnetje er ook bij kijken.
Nadat ik in mijn pak was “gehesen” duurde het niet lang voordat de chauffeur kwam voorrijden. We konden vertrekken naar Rachels ouderlijk huis om haar daar natuurlijk op te pikken. Het maken van de foto’s vloog voorbij (kan ik me nog herinneren). We hadden hiervoor ruim de tijd genomen, zodat we uiteindelijk tijd over hadden. We hebben daarom nog wat op een terrasje gedronken. Daar kwam toen een vlinder op Rachels boeket zitten. Dat was een prachtige gezicht, want hij bleef daar een hele tijd zitten.
Daarna ging de reis richting Hauwert. Daar waar ik de eerste 16 jaar van mijn leven heb doorgebracht. Een mooiere plek om te trouwen konden Rachel en ik ons niet bedenken. Het was ook een pracht gezicht om al die mensen in die rij te zien. Een beetje overweldigend vond ik het wel, maar dat hoorde er natuurlijk bij. De speech van de trouw ambtenaar duurde vrij lang. Al had ik dat destijds zelf niet eens door. Als we af en toe de DVD terug zien, wordt pas duidelijk dat het een behoorlijke langdurige speech was. Erg mooi hoor, begrijp me niet verkeerd.
De avond ging trouwens ook als een speer voorbij. Ik had het gevoel dat het eten nog maar net achter de kiezen zat, toen het feest al lost barste. Voordat ik het wist, stond de openingsdans op het menu.. Je weet wel, die dans waar ik behoorlijk zenuwachtig voor was. Maar na 2 secondes gek te hebben gedaan, was dat gevoel trouwens ook voorbij. Al met al was het een prachtige dag waar we vandaag even bij stil staan omdat het natuurlijk alweer drie jaar geleden was.
Mazzel
Nadat ik in mijn pak was “gehesen” duurde het niet lang voordat de chauffeur kwam voorrijden. We konden vertrekken naar Rachels ouderlijk huis om haar daar natuurlijk op te pikken. Het maken van de foto’s vloog voorbij (kan ik me nog herinneren). We hadden hiervoor ruim de tijd genomen, zodat we uiteindelijk tijd over hadden. We hebben daarom nog wat op een terrasje gedronken. Daar kwam toen een vlinder op Rachels boeket zitten. Dat was een prachtige gezicht, want hij bleef daar een hele tijd zitten.
Daarna ging de reis richting Hauwert. Daar waar ik de eerste 16 jaar van mijn leven heb doorgebracht. Een mooiere plek om te trouwen konden Rachel en ik ons niet bedenken. Het was ook een pracht gezicht om al die mensen in die rij te zien. Een beetje overweldigend vond ik het wel, maar dat hoorde er natuurlijk bij. De speech van de trouw ambtenaar duurde vrij lang. Al had ik dat destijds zelf niet eens door. Als we af en toe de DVD terug zien, wordt pas duidelijk dat het een behoorlijke langdurige speech was. Erg mooi hoor, begrijp me niet verkeerd.
De avond ging trouwens ook als een speer voorbij. Ik had het gevoel dat het eten nog maar net achter de kiezen zat, toen het feest al lost barste. Voordat ik het wist, stond de openingsdans op het menu.. Je weet wel, die dans waar ik behoorlijk zenuwachtig voor was. Maar na 2 secondes gek te hebben gedaan, was dat gevoel trouwens ook voorbij. Al met al was het een prachtige dag waar we vandaag even bij stil staan omdat het natuurlijk alweer drie jaar geleden was.
Mazzel
20 augustus 2011
Het vertrek van de kapitein
Het is straks in oktober al weer tien jaar geleden dat ik in de Grote Waal ben gaan wonen. In dit prille begin kon ik Rachel trouwens nog niet eens. Op een dag liep ik een keer van het winkelcentrum terug naar mijn huisje. Voor het stoplicht stond ik te wachten toen er een man naast me kwam staan. Hij sprak me aan en zodoende hadden we het al snel over koetjes en kalfjes. We bleven trouwens maar de zelfde richting oplopen. Dat viel hem ook op, en daarom vroeg hij vast waar ik woonde. Toen ik dat vertelde kwamen we er achter dat hij toevallig mijn nieuwe buurman was. “O, dan ben jij Jeroen”, flapte hij eruit. Hoe hij dat wist heb ik hem overigens nooit gevraagd, maar dat maakt ook niet uit.
In de tijd erna kwam ik erachter dat hij kapitein van beroep was, en die bijnaam gaven Rachel en ik hem dan ook snel. Hij werd vaak ingehuurd om grote schepen over de oceanen te begeleiden. Zo af en toe vertrok hij naar het midden oosten waar hij ook nog les gaf. Soms zagen Rachel en ik hem een jaar niet, maar daarna hadden we altijd wel weer genoeg stof om even over bij te praten.
Zo’n anderhalf jaar geleden kreeg onze buurman een vriendin en toen hij een paar maanden geleden terug kwam uit het midden oosten ging het nieuws wel heel erg snel. Hij ging namelijk met zijn vriendin trouwen, en die was overigens ook nog zwanger van hem. Sterker nog. Hun kindje komt er nog eerder dan piep, want zij zijn in november uitgerekend en onze piep komt in december. Al met al veel nieuwtjes om over bij te kletsen natuurlijk. Omdat ze gaan trouwen gaan ze natuurlijk ook samen wonen en zodoende kwamen we erachter dat na die 10 jaar hij toch de Grote Waal gaat verlaten. Eerst gaan ze nog in haar huisje wonen,waar ze rustig op zoek gaan naar wat groters.
Het appartementje van onze buurman is nu helemaal leeg gehaald. Toen ik van de week (na een dag hard werken) even door het raam keek, was dit eigenlijk best confronterend. Soms zagen we hem meer als een jaar niet, maar het was altijd weer gezellig als we dan daarna een babbeltje maakten. Maar nu zal onze aardige buurman natuurlijk niet meer terug komen. Rachel vertelde mij een vergelijkbare ervaring toen zij eventjes voor het appartement stond. Voor ons is het natuurlijk jammer dat hij weg is gegaan, maar we gunnen het hem natuurlijk wel. Hij heeft de liefde van zijn leven gevonden en heeft straks ook nog een kind.
Mazzel
In de tijd erna kwam ik erachter dat hij kapitein van beroep was, en die bijnaam gaven Rachel en ik hem dan ook snel. Hij werd vaak ingehuurd om grote schepen over de oceanen te begeleiden. Zo af en toe vertrok hij naar het midden oosten waar hij ook nog les gaf. Soms zagen Rachel en ik hem een jaar niet, maar daarna hadden we altijd wel weer genoeg stof om even over bij te praten.
Zo’n anderhalf jaar geleden kreeg onze buurman een vriendin en toen hij een paar maanden geleden terug kwam uit het midden oosten ging het nieuws wel heel erg snel. Hij ging namelijk met zijn vriendin trouwen, en die was overigens ook nog zwanger van hem. Sterker nog. Hun kindje komt er nog eerder dan piep, want zij zijn in november uitgerekend en onze piep komt in december. Al met al veel nieuwtjes om over bij te kletsen natuurlijk. Omdat ze gaan trouwen gaan ze natuurlijk ook samen wonen en zodoende kwamen we erachter dat na die 10 jaar hij toch de Grote Waal gaat verlaten. Eerst gaan ze nog in haar huisje wonen,waar ze rustig op zoek gaan naar wat groters.
Het appartementje van onze buurman is nu helemaal leeg gehaald. Toen ik van de week (na een dag hard werken) even door het raam keek, was dit eigenlijk best confronterend. Soms zagen we hem meer als een jaar niet, maar het was altijd weer gezellig als we dan daarna een babbeltje maakten. Maar nu zal onze aardige buurman natuurlijk niet meer terug komen. Rachel vertelde mij een vergelijkbare ervaring toen zij eventjes voor het appartement stond. Voor ons is het natuurlijk jammer dat hij weg is gegaan, maar we gunnen het hem natuurlijk wel. Hij heeft de liefde van zijn leven gevonden en heeft straks ook nog een kind.
Mazzel
10 augustus 2011
De Huttenheugte
Dit is het tweede jaar op rij dat we in Nederland op vakantie zijn geweest. Niet dat we de verre reizen erg beu waren, maar we hadden toch het gevoel dat we het ook wat dichterbij konden zoeken. En een weekje in Centerparcs gaat er natuurlijk altijd in. Vandaar dat we dit jaar een park hebben uitgezocht waar we samen nog niet geweest zijn, en zodoende dat we op de Huttenheugte uitkwamen.
Het schijnt zo te zijn dat toen ik nog op de lagere school zat, dat ik met de zesde klas ook op dit park ben geweest, maar veel daarvan kan ik me niet meer herinneren. Alleen de ronde stroomversnelling in het subtropisch zwembad kwam me bekend voor, maar voor de rest dus eigenlijk helemaal niets. Volgens mij heeft de Hutteheugte als enige centerparcs park een 25 meter bad. Dat heb ik werkelijk nog nooit ergens anders gezien. Dus je snapt wel dat ik die als eerst even onderwater heb gezwommen (ja die tik heb ik nog steeds). Het park zelf was voor de rest ook erg indrukwekkend. Rachel en ik hebben diverse restaurantjes uitgeprobeerd en kwamen elke keer met een rond buikje weer naar buiten (al is dat bij Rachel nu natuurlijk vanzelfsprekend).
Op zaterdag zijn we naar de entertainment avond geweest wat “a day for a daydream” heette. Ruim anderhalf uur waren zes dansers al zingend bezig geweest om ons te vermaken. En dit deden ze perfect kan ik je vertellen. De medewerkers van de Hutteheugte waren trouwens erg spraakzaam. Zo ook de dansers van het entertainmentteam. Na het optreden kwamen er twee gewoon bij ons aan het tafeltje zitten om een praatje te maken.
Naast dat we een aantal dagen op het park hebben rond gehangen hebben we ook de rest van Drenthe verkend, maar Rachel heeft mij verteld dat zij op haar weblog daar wat over zal schrijven.
Mazzel
Het schijnt zo te zijn dat toen ik nog op de lagere school zat, dat ik met de zesde klas ook op dit park ben geweest, maar veel daarvan kan ik me niet meer herinneren. Alleen de ronde stroomversnelling in het subtropisch zwembad kwam me bekend voor, maar voor de rest dus eigenlijk helemaal niets. Volgens mij heeft de Hutteheugte als enige centerparcs park een 25 meter bad. Dat heb ik werkelijk nog nooit ergens anders gezien. Dus je snapt wel dat ik die als eerst even onderwater heb gezwommen (ja die tik heb ik nog steeds). Het park zelf was voor de rest ook erg indrukwekkend. Rachel en ik hebben diverse restaurantjes uitgeprobeerd en kwamen elke keer met een rond buikje weer naar buiten (al is dat bij Rachel nu natuurlijk vanzelfsprekend).
Op zaterdag zijn we naar de entertainment avond geweest wat “a day for a daydream” heette. Ruim anderhalf uur waren zes dansers al zingend bezig geweest om ons te vermaken. En dit deden ze perfect kan ik je vertellen. De medewerkers van de Hutteheugte waren trouwens erg spraakzaam. Zo ook de dansers van het entertainmentteam. Na het optreden kwamen er twee gewoon bij ons aan het tafeltje zitten om een praatje te maken.
Naast dat we een aantal dagen op het park hebben rond gehangen hebben we ook de rest van Drenthe verkend, maar Rachel heeft mij verteld dat zij op haar weblog daar wat over zal schrijven.
Mazzel
29 juli 2011
Genoeg gekken op deze wereld
Dat de wereld vol zit met gekken is in het algemeen wel bekend. Zo heb je natuurlijk gestoorde gekken die op een eiland om zich heen gaan lopen schieten, maar zo heb je ook gekken die Friesland terug in de zee willen duwen. (zie : http://www.nu.nl/opmerkelijk/2576788/groningers-willen-friesland-in-zee-duwen.html )
Wat mij dan het meest verbaast is dat die gast (die het kennelijk als geintje bedoelt had), dan ineens 5500 volgelingen krijgt. Ik vraag me werkelijk af of de Groningers zoveel hekel hebben aan de Friese provincie. Ik weet in ieder geval van niets. In beide provincies ben ik wel eens op feestjes geweest en in beide gevallen kon ik er geen hond van verstaan. Het is dus mogelijk dat er een soort taal barrière heerst tussen de beide provincies en dat dit een soort België probleem creëert. Maar ook daar heb ik tot nu toe nog nooit iets over gehoord. Misschien moet ik het maar bij de titel van dit blog houden en niet proberen te verklaren waar dit rare berichtje vandaan komt.
Mazzel
Wat mij dan het meest verbaast is dat die gast (die het kennelijk als geintje bedoelt had), dan ineens 5500 volgelingen krijgt. Ik vraag me werkelijk af of de Groningers zoveel hekel hebben aan de Friese provincie. Ik weet in ieder geval van niets. In beide provincies ben ik wel eens op feestjes geweest en in beide gevallen kon ik er geen hond van verstaan. Het is dus mogelijk dat er een soort taal barrière heerst tussen de beide provincies en dat dit een soort België probleem creëert. Maar ook daar heb ik tot nu toe nog nooit iets over gehoord. Misschien moet ik het maar bij de titel van dit blog houden en niet proberen te verklaren waar dit rare berichtje vandaan komt.
Mazzel
23 juli 2011
Holy Moly, wat zit er onder het folie?
Laatst moest ik voor mijn werk in de binnenstad van Den Haag zijn. Zoals je als eventuele lezer misschien al weet, is dat absoluut niet een van mijn favoriete hobby’s. Hoe dan ook, mijn collega Jeroen kon niet, dus zat er niets anders op dan zelf naar het zuiden af te reizen.
De rit ging opzich erg goed. Omdat ik er pas om 2 uur moest zijn waren alle files opgelost. Tenminste, dat dacht ik. Want toen ik bij het Prins clausplein de A12 op reed richting de binnenstad van Den Haag, stond het al snel muur vast. Het kleine stukje van de A12 naar de straat waar ik moest zijn, duurde bijna net zolang als het hele stuk van Purmerend tot aan het Prins Clausplein zelf. Hoe dan ook, de radio stond aan en zodoende had ik een keertje de tijd om naar de beste DJ (vind ik) van Nederland te luisteren, namelijk Gerard Ekdom. Zo vaak luister ik namelijk niet meer naar de radio. Sinds we met het werk verhuist zijn naar het nieuwe pand (nu al weer 3 of 4 jaar terug), kon ik 3FM niet meer ontvangen, en zodoende verdween mijn portable radiotje een keer naar huis.
Nu had ik dus alle tijd en ik herinnerde me een gesprek met Rachel over het programma onderdeel “Holy Moly wat zit er onder het folie?”. De DJ’s van radio 3FM schijnen af en toe een vergadering te hebben en dan komt Gerard Ekdom even controleren wat voor vette hap zijn collega’s dan naar binnen werken. Het melodietje van het programma onderdeel is zo aanstekelijk zodat ik al snel in de auto zat mee te zingen toen ik de eerste deuntjes al hoorde. Ik vond op youtube precies die aflevering waar ik toen naar zat te luisteren (een stukje natuurlijk), vandaar dat ik het even niet kan laten om daarvan een linkje bij te sluiten. Zodoende kan je zelf ontdenken wat er nu precies onder het folie zat..
Linkje : http://www.youtube.com/watch?v=XkMccP_O338
Mazzel
De rit ging opzich erg goed. Omdat ik er pas om 2 uur moest zijn waren alle files opgelost. Tenminste, dat dacht ik. Want toen ik bij het Prins clausplein de A12 op reed richting de binnenstad van Den Haag, stond het al snel muur vast. Het kleine stukje van de A12 naar de straat waar ik moest zijn, duurde bijna net zolang als het hele stuk van Purmerend tot aan het Prins Clausplein zelf. Hoe dan ook, de radio stond aan en zodoende had ik een keertje de tijd om naar de beste DJ (vind ik) van Nederland te luisteren, namelijk Gerard Ekdom. Zo vaak luister ik namelijk niet meer naar de radio. Sinds we met het werk verhuist zijn naar het nieuwe pand (nu al weer 3 of 4 jaar terug), kon ik 3FM niet meer ontvangen, en zodoende verdween mijn portable radiotje een keer naar huis.
Nu had ik dus alle tijd en ik herinnerde me een gesprek met Rachel over het programma onderdeel “Holy Moly wat zit er onder het folie?”. De DJ’s van radio 3FM schijnen af en toe een vergadering te hebben en dan komt Gerard Ekdom even controleren wat voor vette hap zijn collega’s dan naar binnen werken. Het melodietje van het programma onderdeel is zo aanstekelijk zodat ik al snel in de auto zat mee te zingen toen ik de eerste deuntjes al hoorde. Ik vond op youtube precies die aflevering waar ik toen naar zat te luisteren (een stukje natuurlijk), vandaar dat ik het even niet kan laten om daarvan een linkje bij te sluiten. Zodoende kan je zelf ontdenken wat er nu precies onder het folie zat..
Linkje : http://www.youtube.com/watch?v=XkMccP_O338
Mazzel
7 juli 2011
De komst van Piep
Normaal gesproken probeer ik op deze weblog een beetje het “laatste” nieuws over mezelf te melden. Maar bij dit onderwerp gaat het eigenlijk andersom. Rachel en ik hebben gewacht met er over te schrijven op het internet TOTDAT al onze vrienden en familie leden het weten. En nu pas kan ik er dan ook daadwerkelijk over schrijven.
Voordat Rachel en ik destijds gingen trouwen, was er altijd een belangrijke vraag die ik mezelf vaak stelde. “Hoe zou het voelen om getrouwd te zijn?”. Eenmaal aankomen op die dag, voelde het erg “vertrouwd”. Net alsof het er al jaren was. En nu, bijna 3 jaar later, gaat er weer zo’n zelfde soort vraag beantwoord worden. “Hoe zal het voelen om vader te zijn?”. Want ja. Als alles goed blijft gaan worden Rachel en ik in december pappa en mamma. Hoe het zal voelen weet ik dus nog niet. Die vraag wordt pas echt in december beantwoord. Maar toch wordt het beetje bij beetje “echter”. Misschien leg ik het nu heel raar uit, maar soms krijg ik een soort “besef piek”, en beseft mijn gevoel ook wat mijn hersens eigenlijk al weten. Die eerste “piek” kwam toen we de eerste echo te zien kregen. Vol verbazing zaten Rachel en ik naar het scherm te kijken. “Dat is onze Piep”, want zo hebben we hem/haar nu even genoemd zolang hij/zij in de buik verblijft. Zo’n tweede piek kregen we toen we het hartje voor het eerst te horen kregen. Wat bonkte die trouwens op een hoog tempo. Maar daarover waren we al geïnformeerd. Toch blijft het een rare ervaring om het voor het eerst zelf te horen.
Eind juli gaan Rachel en ik weer een echo te zien krijgen. Namelijk die van de twintig weken. Zolang moeten we het doen met de enige foto van “Piep” die we tot nu toe hebben. En die wil ik natuurlijk graag even met jullie delen.
Mazzel.
Voordat Rachel en ik destijds gingen trouwen, was er altijd een belangrijke vraag die ik mezelf vaak stelde. “Hoe zou het voelen om getrouwd te zijn?”. Eenmaal aankomen op die dag, voelde het erg “vertrouwd”. Net alsof het er al jaren was. En nu, bijna 3 jaar later, gaat er weer zo’n zelfde soort vraag beantwoord worden. “Hoe zal het voelen om vader te zijn?”. Want ja. Als alles goed blijft gaan worden Rachel en ik in december pappa en mamma. Hoe het zal voelen weet ik dus nog niet. Die vraag wordt pas echt in december beantwoord. Maar toch wordt het beetje bij beetje “echter”. Misschien leg ik het nu heel raar uit, maar soms krijg ik een soort “besef piek”, en beseft mijn gevoel ook wat mijn hersens eigenlijk al weten. Die eerste “piek” kwam toen we de eerste echo te zien kregen. Vol verbazing zaten Rachel en ik naar het scherm te kijken. “Dat is onze Piep”, want zo hebben we hem/haar nu even genoemd zolang hij/zij in de buik verblijft. Zo’n tweede piek kregen we toen we het hartje voor het eerst te horen kregen. Wat bonkte die trouwens op een hoog tempo. Maar daarover waren we al geïnformeerd. Toch blijft het een rare ervaring om het voor het eerst zelf te horen.
Eind juli gaan Rachel en ik weer een echo te zien krijgen. Namelijk die van de twintig weken. Zolang moeten we het doen met de enige foto van “Piep” die we tot nu toe hebben. En die wil ik natuurlijk graag even met jullie delen.
Mazzel.
30 juni 2011
Respect voor Beau
In het algemeen heb ik niet zo erg veel met Beau van Erven Dorens. Vaak heb ik het gevoel dat hij een opschepper is die graag de publiciteit opzoekt. Maar toen ik de eerste aflevering van de Wereld van Beau zag, moest ik mijn vooroordeel toch herzien.
In die eerste aflevering wilde hij namelijk een poging doen om het kanaal over te zwemmen. Kijk, en dan kom je bij mij in de picture, want ik vind zwemmen natuurlijk heel erg gaaf. Maar je zwemt niet zomaar even het kanaal over. Daar gaan natuurlijk honderden uren training aan vooraf. Als persoonlijke trainer had hij Edith van Dijk uitgekozen (en haar trainer). En aangezien die hier uit de buurt komen, werden er ook beelden van de Waterhoorn getoond. Sterker nog, Beau trainde in de zelfde baan waar ik maandags altijd mijn baantjes zwem. Dus dat was wel even gaaf om dat te zien. De trainer van Edith zette Beau vrijwel meteen op een zwaar trainings schema. Daarnaast mocht hij af en toe op zijn vrije zaterdag even de Amsterdamse Bosbaan op en neer zwemmen. En toen ik dat zag, begon bij mij de respect te komen. “Eventjes” tien kilometer zwemmen. En dat als “extra” training. Ik wist nog van mezelf dat ik vergeefs vorig jaar een poging had gedaan om in het buitenbad van Zwaag, om daar 10 kilometer te zwemmen. Na een kilometer of zeven vielen mijn ogen zowat dicht. Zo moe werd ik. Naast de vermoeidheid speelde ook het psychische gedeelte mee. Probeer maar eens iets ruim drie uur vol te houden. En Beau deed dat er eventjes “bij”. Of te wel, naast de dagelijkse trainingen die hij in de Waterhoorn zwom.
Om te kijken hoe de trainingen allemaal hadden uitgepakt moest Beau zijn grenzen steeds verder opzoeken. Mijn respect groeide nog meer toen ik zag hoe hij het IJsselmeer had over gezwommen. Hij had namelijk de tocht Medemblik Stavoren als test case uitgevoerd, waarbij hij overigens ook een toegangs limiet voor het kanaal zwemmen zelf had behaald. Beau wilde geen “valse start”. De trainer stelde voor dat hij vanaf een boot zou vertrekken, maar dat vond hij vals spelen. Als hij het IJsselmeer ging overzwemmen moest hij letterlijk vanaf de kant vertrekken. (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Tgd0SsBDJlk ) . De tocht was enorm zwaar maar hij had rustig water. Zodoende lukte het hem om de 21 kilometer in bijna 13 uur te zwemmen. Petje af ….
Het kanaal oversteken zelf bleek voor hem toch een brug te ver te zijn. Al waren de omstandigheden om het kanaal over te steken, niet erg goed (kan je als excuus aandragen). Als hij het wel gehaald zou hebben, had ik hem tot persoonlijke held gepromoveerd kan ik je vertellen. Toen ik afgelopen maandag weer zelf in de Waterhoorn lag moest ik even terug denken aan de aflevering van Beau. “Als hij het kan, moet ik het toch ook kunnen?”. Bedacht ik me zelf. Vrees niet, ik ga niet proberen om het IJsselmeer over te steken (of het kanaal). Nee, die tien kilometer die ik mezelf vorig jaar had voorgelegd moet ik dit jaar toch kunnen halen. Als training stelde ik me de taak om die maandag avond alvast te beginnen met de vijf kilometer. Die ging in 1 uur, 34 minuten en 26 secondes. Toen ik afgepeigerd aan de kant stond bij te komen, kwam een mede zwemster naar me toe om te vragen waar ik in godsnaam mee bezig was (compliment dus). Ik vertelde dat ik geïnspireerd was door de aflevering over Beau. Een badmeester, die toevallig voorbij kwam en Beau ook nog eens persoonlijk kende, vertelde dat Beau erg veel tijd in het zwembad had doorgebracht om op zijn taak voor te berijden. Ik heb aan hem gevraagd dat als hij Beau weer zou spreken, hij persoonlijk de diepste respect van mij moest doorgeven.. De badmeester vertelde me dat hij dat dan zal doen.
Mazzel
In die eerste aflevering wilde hij namelijk een poging doen om het kanaal over te zwemmen. Kijk, en dan kom je bij mij in de picture, want ik vind zwemmen natuurlijk heel erg gaaf. Maar je zwemt niet zomaar even het kanaal over. Daar gaan natuurlijk honderden uren training aan vooraf. Als persoonlijke trainer had hij Edith van Dijk uitgekozen (en haar trainer). En aangezien die hier uit de buurt komen, werden er ook beelden van de Waterhoorn getoond. Sterker nog, Beau trainde in de zelfde baan waar ik maandags altijd mijn baantjes zwem. Dus dat was wel even gaaf om dat te zien. De trainer van Edith zette Beau vrijwel meteen op een zwaar trainings schema. Daarnaast mocht hij af en toe op zijn vrije zaterdag even de Amsterdamse Bosbaan op en neer zwemmen. En toen ik dat zag, begon bij mij de respect te komen. “Eventjes” tien kilometer zwemmen. En dat als “extra” training. Ik wist nog van mezelf dat ik vergeefs vorig jaar een poging had gedaan om in het buitenbad van Zwaag, om daar 10 kilometer te zwemmen. Na een kilometer of zeven vielen mijn ogen zowat dicht. Zo moe werd ik. Naast de vermoeidheid speelde ook het psychische gedeelte mee. Probeer maar eens iets ruim drie uur vol te houden. En Beau deed dat er eventjes “bij”. Of te wel, naast de dagelijkse trainingen die hij in de Waterhoorn zwom.
Om te kijken hoe de trainingen allemaal hadden uitgepakt moest Beau zijn grenzen steeds verder opzoeken. Mijn respect groeide nog meer toen ik zag hoe hij het IJsselmeer had over gezwommen. Hij had namelijk de tocht Medemblik Stavoren als test case uitgevoerd, waarbij hij overigens ook een toegangs limiet voor het kanaal zwemmen zelf had behaald. Beau wilde geen “valse start”. De trainer stelde voor dat hij vanaf een boot zou vertrekken, maar dat vond hij vals spelen. Als hij het IJsselmeer ging overzwemmen moest hij letterlijk vanaf de kant vertrekken. (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Tgd0SsBDJlk ) . De tocht was enorm zwaar maar hij had rustig water. Zodoende lukte het hem om de 21 kilometer in bijna 13 uur te zwemmen. Petje af ….
Het kanaal oversteken zelf bleek voor hem toch een brug te ver te zijn. Al waren de omstandigheden om het kanaal over te steken, niet erg goed (kan je als excuus aandragen). Als hij het wel gehaald zou hebben, had ik hem tot persoonlijke held gepromoveerd kan ik je vertellen. Toen ik afgelopen maandag weer zelf in de Waterhoorn lag moest ik even terug denken aan de aflevering van Beau. “Als hij het kan, moet ik het toch ook kunnen?”. Bedacht ik me zelf. Vrees niet, ik ga niet proberen om het IJsselmeer over te steken (of het kanaal). Nee, die tien kilometer die ik mezelf vorig jaar had voorgelegd moet ik dit jaar toch kunnen halen. Als training stelde ik me de taak om die maandag avond alvast te beginnen met de vijf kilometer. Die ging in 1 uur, 34 minuten en 26 secondes. Toen ik afgepeigerd aan de kant stond bij te komen, kwam een mede zwemster naar me toe om te vragen waar ik in godsnaam mee bezig was (compliment dus). Ik vertelde dat ik geïnspireerd was door de aflevering over Beau. Een badmeester, die toevallig voorbij kwam en Beau ook nog eens persoonlijk kende, vertelde dat Beau erg veel tijd in het zwembad had doorgebracht om op zijn taak voor te berijden. Ik heb aan hem gevraagd dat als hij Beau weer zou spreken, hij persoonlijk de diepste respect van mij moest doorgeven.. De badmeester vertelde me dat hij dat dan zal doen.
Mazzel
21 juni 2011
Strawberry fields .... Forever ?
Afgelopen zondag liepen Ramon en ik onze wekelijkse rondje door de stad. Het was daar flink druk omdat dat weekend toevallig de Hoornse stadsfeesten plaatsvonden. We hoorden op de achtergrond een bandje een oud liedje van Andre Hazes spelen, en zodoende ging het onderwerp al snel over op de overleden zanger. Lange Frans en Baas B (als ik het goed omschrijf), hebben het in een van hun liedjes dat Andre Hazes over honderd jaar nog steeds de baas zou zijn in de Amsterdamse kroegen. Ik vroeg me af of dat daadwerkelijk zo zal zijn, al kan ik dat natuurlijk niets bewijzen. Over honderd jaar ben ik er zeker niet meer, en Ramon ook niet. Dus een antwoord op die vraag zullen wij in ieder geval nooit kunnen geven. Dat zullen we aan ons nageslacht over moeten laten (daarover binnenkort meer).
Al met al is het wel eens goed om stil te staan bij zulke fascinerende beredeneringen. Ramon wist namelijk te vertellen dat vorig jaar een liedje uit de jaren 30 van de vorige eeuw weer herleefde. Het liedje zou over een meisje gaan die een oogje had op de drummer van een band. Een DJ had de ondertussen ruim negentig jarige hoofdrol speler uit dit liedje nog achterhaald ook, en had haar gebeld. Hoe het gesprek verder ging wist hij niet meer, maar het bied wel perspectieven. Met het internet en de huidige moderne maatschappij zal het materiaal wat Andre Hazes ooit geschreven hebben in ieder geval niet verloren gaan. Het is slechts de vraag of de gemiddelde Nederlander in 2111 nog interesse heeft in het oude materiaal. Maar misschien herleeft de nostalgie ooit eens en zal Lange Frans in een bepaalde manier toch gelijk krijgen. We never know..
Al met al ben ik zelf geen liefhebber van de liedjes van Andre Hazes. Mijn interesse zal meer uitgaan of het oude materiaal van the Beatles er over 100 jaar nog zal zijn. Eerlijk is die vraagstelling niet, want die muziek is al ruim veertig jaar oud. Dus moet ik me afvragen of hun muziek in 2070 (ongeveer) nog op de radio wordt gedraaid. Als er zo ie zo nog radio bestaat natuurlijk. Zal Strawberry fields letterlijk Forever zijn? Zie http://www.youtube.com/watch?v=S7uBrx5aJ20&feature=related
Mazzel
Al met al is het wel eens goed om stil te staan bij zulke fascinerende beredeneringen. Ramon wist namelijk te vertellen dat vorig jaar een liedje uit de jaren 30 van de vorige eeuw weer herleefde. Het liedje zou over een meisje gaan die een oogje had op de drummer van een band. Een DJ had de ondertussen ruim negentig jarige hoofdrol speler uit dit liedje nog achterhaald ook, en had haar gebeld. Hoe het gesprek verder ging wist hij niet meer, maar het bied wel perspectieven. Met het internet en de huidige moderne maatschappij zal het materiaal wat Andre Hazes ooit geschreven hebben in ieder geval niet verloren gaan. Het is slechts de vraag of de gemiddelde Nederlander in 2111 nog interesse heeft in het oude materiaal. Maar misschien herleeft de nostalgie ooit eens en zal Lange Frans in een bepaalde manier toch gelijk krijgen. We never know..
Al met al ben ik zelf geen liefhebber van de liedjes van Andre Hazes. Mijn interesse zal meer uitgaan of het oude materiaal van the Beatles er over 100 jaar nog zal zijn. Eerlijk is die vraagstelling niet, want die muziek is al ruim veertig jaar oud. Dus moet ik me afvragen of hun muziek in 2070 (ongeveer) nog op de radio wordt gedraaid. Als er zo ie zo nog radio bestaat natuurlijk. Zal Strawberry fields letterlijk Forever zijn? Zie http://www.youtube.com/watch?v=S7uBrx5aJ20&feature=related
Mazzel
12 juni 2011
Het Omniversum
Afgelopen week waren Rachel en ik lekker vrij, en zodoende gingen we dinsdag naar het Omniversum in Den Haag. Bijna waren wij daar trouwens nooit aangekomen, want op de A4 besloot een auto met caravan spontaan, zonder omkijken, van de invoeg strook de snelweg op te rijden. Dit dus ,terwijl wij al naast hem reden. In een reflex rukte ik aan het stuur en week de Knight uit naar de linker baan, maar dit gebeurde wel zonder dat ik kon kijken of er eventueel iemand naast ons zat. Gelukkig was dit niet het geval. Er was wel een auto ons aan het inhalen, maar die zag het gehele voorval ook gebeuren, en hield zich toen in. Toen hij even naast ons kwam rijden, bood ik in gebaren taal mijn excuses aan, waarop de bestuurder zijn duim opstak. Hij besefte ook dat ik er niets aan kon doen.
We vergaten zo snel mogelijk het voorval en probeerde helemaal niet na te denken wat had kunnen gebeuren. Eenmaal in Den Haag aangekomen, reden we (ondanks dat we een Tom Tom bij ons hadden) aanvankelijk verkeerd, omdat ik ergens een straat te vroeg naar rechts ging. Maar gelukkig was dit niet erg, want we hadden ruim te tijd genomen voor deze trip naar Zuid Holland. Eenmaal weer op de goede weg, zagen we de ronde koepel van het Omniversum al snel, en reed ik al spookrijdend de parkeer plaats op. (had namelijk de juiste afslag gemist), maar kwam gelukkig niemand tegen die daar tegen kon protesteren.
Even leek het heel rustig te gaan worden bij de voorstelling, maar toen kwam er een brugklas binnen wandelen die al sms-ent en schreeuwend van zich lieten horen. De ronde koepel zat later dus weldegelijk redelijk vol, maar gelukkig was het stil toen de I-max film over de Hubble telescoop werd vertoond. Rachel en ik zaten helemaal bovenaan, en zodoende hadden wij de beste zitplek. In de film werd verteld hoe de hubble telescoop werd gebouwd en in de ruimte werd gebracht. Ook dat hij toen stuk bleek te zijn, en dat er miljoenen dollars tegenaan werden gesmeten om het gevaarte weer aan de praat te krijgen. We kregen als kijker ook te zien wat voor mooie foto’s de Hubble gemaakt had. Dit hadden ze verwerkt in een 3D animatie. Het ging bv over de Orion nevel waar zich vandaag de dag een geboorte plek voor sterren plaats vind. Maar in het algemeen lieten ze astronauten zien die dus de Hubble aan het repareren waren.
Al met al een gave ervaring om een keer meegemaakt te hebben. Rachel en ik gingen daarom na de voorstelling ook met een tevreden gevoel weer naar huis.
Mazzel
We vergaten zo snel mogelijk het voorval en probeerde helemaal niet na te denken wat had kunnen gebeuren. Eenmaal in Den Haag aangekomen, reden we (ondanks dat we een Tom Tom bij ons hadden) aanvankelijk verkeerd, omdat ik ergens een straat te vroeg naar rechts ging. Maar gelukkig was dit niet erg, want we hadden ruim te tijd genomen voor deze trip naar Zuid Holland. Eenmaal weer op de goede weg, zagen we de ronde koepel van het Omniversum al snel, en reed ik al spookrijdend de parkeer plaats op. (had namelijk de juiste afslag gemist), maar kwam gelukkig niemand tegen die daar tegen kon protesteren.
Even leek het heel rustig te gaan worden bij de voorstelling, maar toen kwam er een brugklas binnen wandelen die al sms-ent en schreeuwend van zich lieten horen. De ronde koepel zat later dus weldegelijk redelijk vol, maar gelukkig was het stil toen de I-max film over de Hubble telescoop werd vertoond. Rachel en ik zaten helemaal bovenaan, en zodoende hadden wij de beste zitplek. In de film werd verteld hoe de hubble telescoop werd gebouwd en in de ruimte werd gebracht. Ook dat hij toen stuk bleek te zijn, en dat er miljoenen dollars tegenaan werden gesmeten om het gevaarte weer aan de praat te krijgen. We kregen als kijker ook te zien wat voor mooie foto’s de Hubble gemaakt had. Dit hadden ze verwerkt in een 3D animatie. Het ging bv over de Orion nevel waar zich vandaag de dag een geboorte plek voor sterren plaats vind. Maar in het algemeen lieten ze astronauten zien die dus de Hubble aan het repareren waren.
Al met al een gave ervaring om een keer meegemaakt te hebben. Rachel en ik gingen daarom na de voorstelling ook met een tevreden gevoel weer naar huis.
Mazzel
25 mei 2011
De echte
21 mei… normaal gesproken een allerdaagse dag zou je denken. Maar toch was dat niet het geval. Zeker niet in de ogen van Harold Camping. Hij was er namelijk van overtuigd dat op die dag de wereld zou vergaan. Zijn uitlatingen werden wereld nieuws. Er waren ook nog mensen die deze idioot geloofden en spontaan hun baan op hadden zegt(wat het nut daarvan ook mag zijn), of probeerde hun kinderen om te brengen. Miljoenen dollars werd ertegenaan gesmeten om de mensheid voor die dag te waarschuwen. Zo erg zelfs, dat op treinstations in Nederland de waarschuwings borden werden opgehangen. En dat hier, in ons seculiere Nederland…
Maar er gebeurde natuurlijk niets. Maar je kan je dan nog steeds afvragen of er niet ergens een beetje waarheid in het verhaal heeft gezeten. Er gebeurde die dag namelijk weldegelijk iets bijzonders en kwam er een einde aan een 25 jarige periode. Voor het eerst in de geschiedenis was er namelijk in mei een Sinterklaas journaal. Daarin werd duidelijk dat de Echte Sinterklaas er mee gaat stoppen. Hij zal straks in november worden opgevolgd door Stefan de Walle. Ik ben er van overtuigd dat Stefan het goed zal doen hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar in mijn ogen is Bram van der Vlugt toch de echte Sinterklaas. Zo zal ik hem altijd blijven zien.
Harold Camping heeft nu aangegeven dat hij zich heeft vergist. Het einde der tijden zal nu op 21 oktober plaatsvinden. Ik snap niet dat ze die vent niet in een gesticht gooien, want daar hoort hij nou eenmaal thuis. Als dit onderwerp geen religieus tintje had gehad, was dit waarschijnlijk ook gebeurd. Maar ik heb in de laatste paar maanden geleerd dat de “Schreeuwers” bij religie altijd opvallen, en niet de gematigde meerderheid die niet aan doomdenken en discriminatie doen. Maar zoals ik al zei, die vallen niet op omdat ze niet van zichzelf laten horen… Daarom heb ik vandaag besloten om die taak op me te nemen en deze idioot toe te spreken.
Mr Camping….. Als u niet in staat bent om op een normale manier met uw overtuiging om te gaan, raad ik aan om er dan gewoon mee te stoppen. U bent alleen maar bezig met mensen bang te maken en chaos te creëren waarvan ik vind dat u strafrechtelijk vervolgd moet worden. Maar als u het toch niet kunt laten om ergens in te geloven, dan raad ik aan om over te stappen op een andere“religie”. Op die 21ste mei van 2011 is er namelijk een nieuwe Messias opgestaan. Genaamd Stefan de Walle …. Alias sinterklaas… Ik durf hierbij te beweren dat die “overtuiging” verre weg de beste van de hele wereld is, en ik zal ook uitleggen waarom ik dat denk. De Sint zal namelijk nooit een mens discrimineren. Welke overtuiging of achtergrond deze ook mocht hebben. In zijn heilige boek, zal je geen datum tegen komen waarop de wereld vergaat. Hoogstens wanneer je je schoen weer kunt zetten. En het meest belangrijke is nog wel, dat hij je niet in een put vol vuur stopt en je een kolenschep kado doet als je op een dag besluit om niet meer in hem te geloven. If I had to choose mr Camping. Then I wil choose Sinterklaas any day.
Amen.
Maar er gebeurde natuurlijk niets. Maar je kan je dan nog steeds afvragen of er niet ergens een beetje waarheid in het verhaal heeft gezeten. Er gebeurde die dag namelijk weldegelijk iets bijzonders en kwam er een einde aan een 25 jarige periode. Voor het eerst in de geschiedenis was er namelijk in mei een Sinterklaas journaal. Daarin werd duidelijk dat de Echte Sinterklaas er mee gaat stoppen. Hij zal straks in november worden opgevolgd door Stefan de Walle. Ik ben er van overtuigd dat Stefan het goed zal doen hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar in mijn ogen is Bram van der Vlugt toch de echte Sinterklaas. Zo zal ik hem altijd blijven zien.
Harold Camping heeft nu aangegeven dat hij zich heeft vergist. Het einde der tijden zal nu op 21 oktober plaatsvinden. Ik snap niet dat ze die vent niet in een gesticht gooien, want daar hoort hij nou eenmaal thuis. Als dit onderwerp geen religieus tintje had gehad, was dit waarschijnlijk ook gebeurd. Maar ik heb in de laatste paar maanden geleerd dat de “Schreeuwers” bij religie altijd opvallen, en niet de gematigde meerderheid die niet aan doomdenken en discriminatie doen. Maar zoals ik al zei, die vallen niet op omdat ze niet van zichzelf laten horen… Daarom heb ik vandaag besloten om die taak op me te nemen en deze idioot toe te spreken.
Mr Camping….. Als u niet in staat bent om op een normale manier met uw overtuiging om te gaan, raad ik aan om er dan gewoon mee te stoppen. U bent alleen maar bezig met mensen bang te maken en chaos te creëren waarvan ik vind dat u strafrechtelijk vervolgd moet worden. Maar als u het toch niet kunt laten om ergens in te geloven, dan raad ik aan om over te stappen op een andere“religie”. Op die 21ste mei van 2011 is er namelijk een nieuwe Messias opgestaan. Genaamd Stefan de Walle …. Alias sinterklaas… Ik durf hierbij te beweren dat die “overtuiging” verre weg de beste van de hele wereld is, en ik zal ook uitleggen waarom ik dat denk. De Sint zal namelijk nooit een mens discrimineren. Welke overtuiging of achtergrond deze ook mocht hebben. In zijn heilige boek, zal je geen datum tegen komen waarop de wereld vergaat. Hoogstens wanneer je je schoen weer kunt zetten. En het meest belangrijke is nog wel, dat hij je niet in een put vol vuur stopt en je een kolenschep kado doet als je op een dag besluit om niet meer in hem te geloven. If I had to choose mr Camping. Then I wil choose Sinterklaas any day.
Amen.
21 mei 2011
Ali Baba en de veertig rovers
Na dertien jaar werken bij een en de zelfde baas, zou je denken dat je alles wel een keertje hebt meegemaakt. Maar niets is minder waar. Laatst vertelde mijn chef dat hij en ik waren uitgenodigd bij een vergadering van een grote klant. Deze klant had bezoek gehad van de belastingdienst en die hadden wat vragen over hun computer systeem gesteld. Aangezien ze tien tallen filialen hebben met onze weegschalen zou onze input op zo’n vergadering erg op prijs werden gesteld.
En daar zat ik dan. Omringt door allemaal mannen in deftige pakken. Het gesprek ging er overigens gemoedelijk aan toe hoor. Geen verwijten of vermoedens dat er geld verduisterd werd of zo. Ze wilde gewoon weten wat voor gegevens er allemaal opgeslagen werden en hoe dat aan het hoofdkantoor wordt gecommuniceerd. Omdat ik inhoudelijk veel over de database en de communicatie weet (heb er zelf veel aan mee ontwikkeld) werden er ook veel vragen aan mij gesteld. Ik wist gelukkig alle antwoorden op hun vragen, dus ging ik wel met een goed gevoel de vergader ruimte weer uit.
Eenmaal op de terug weg moest ik even terug denken aan het zojuist verlopen gesprek. Mijn gedachte dwaalde langzaam af richting een mop die over de belasting dienst gaat. Daarin belt iemand naar de belasting dienst en vraagt aan de telefoniste of hij een zekere Ali mocht spreken. De telefoniste reageerde verbaast en zegt dat er helemaal geen Ali bij de belasting dienst werkt. “Maakt niet uit”, zegt de beller, “Geef me dan maar een van de veertig rovers”….
Mazzel
En daar zat ik dan. Omringt door allemaal mannen in deftige pakken. Het gesprek ging er overigens gemoedelijk aan toe hoor. Geen verwijten of vermoedens dat er geld verduisterd werd of zo. Ze wilde gewoon weten wat voor gegevens er allemaal opgeslagen werden en hoe dat aan het hoofdkantoor wordt gecommuniceerd. Omdat ik inhoudelijk veel over de database en de communicatie weet (heb er zelf veel aan mee ontwikkeld) werden er ook veel vragen aan mij gesteld. Ik wist gelukkig alle antwoorden op hun vragen, dus ging ik wel met een goed gevoel de vergader ruimte weer uit.
Eenmaal op de terug weg moest ik even terug denken aan het zojuist verlopen gesprek. Mijn gedachte dwaalde langzaam af richting een mop die over de belasting dienst gaat. Daarin belt iemand naar de belasting dienst en vraagt aan de telefoniste of hij een zekere Ali mocht spreken. De telefoniste reageerde verbaast en zegt dat er helemaal geen Ali bij de belasting dienst werkt. “Maakt niet uit”, zegt de beller, “Geef me dan maar een van de veertig rovers”….
Mazzel
9 mei 2011
Geronimo
Het grootste nieuws van de afgelopen tijd is natuurlijk het feit dat Bin Laden gedood is. Eerlijk gezegd was ik bang dat ze hem nooit te pakken zouden nemen. Kijk bijvoorbeeld naar Bosnië. Daar zochten ze ook jaren naar oorlog misdadigers, en ik heb begrepen dat er nog steeds een paar vrij lopen. En zo groot is dat land nu ook weer niet. Afghanistan en Pakistan zijn een stuk groter. Hoe dan ook, ik zat er dus naast, want na negen en een half jaar kwam er toch gerechtigheid voor de slachtoffers van 9-11.
Ik heb het nieuws natuurlijk op de voet gevolgd. Inclusief de (altijd) indrukwekkende speech van President Obama. Die man MOETEN ze na zijn ambtstermijn een baantje als voorlezer of zoiets geven, want ik zit altijd aan zijn lippen vast als hij begint te praten. Duidelijk werd uit de speech, en later ook op het internet, dat de operatie Geronimo heette. Nu.nl had een prachtig stukje over waarom de operatie die naam kreeg, en dat zijn van die weetjes die ik dan altijd prachtig vind. Ik wist dat het een soort kreet was, maar wist nooit waar het dus vandaan kwam. Volgens nu.nl was Geronimo een oud indiaanse krijger die destijds in oorlog met Amerika was. Als hij zijn slachtoffers dan aanviel, krijste de krijger altijd zijn eigen naam en op die manier werd hij al snel berucht. Het systeem werkte eigenlijk een beetje als de Stuka bommenwerpers van Nazi Duitsland . Die hadden een luchtsirene gegeven die zodra de bommenwerper ging duiken, een enorm kabaal maakte ,en iedereen de stuipen op het lijf jaagden. Geronimo was ze dus een slordige 60 a 70 jaar voor geweest. De krijger gaf zich in 1886 over en heeft toen de rest van zijn leven in de gevangenis gezeten.
De keuze voor de Amerikanen om Bin Laden met Geronimo te vergelijken had te maken met het feit dat Geronimo ook zolang voortvluchtig was geweest. Al zijn de huidige Indianen trouwens helemaal niet blij met de vergelijking, maar ik heb begrepen dat het Witte Huis niet ingaat op die protesten. Hoe dan ook, toen Bin Laden voor de hemelpoort stond te wachten en erachter kwam dat hij geen 70 maagden kreeg ,maar slechts 1 kolenschep, riep de Amerikaanse soldaat die hem door het hoofd had geschoten de ondertussen legendarische woorden : Geronimo EKIA (enemy killed in action).
Mazzel
Ik heb het nieuws natuurlijk op de voet gevolgd. Inclusief de (altijd) indrukwekkende speech van President Obama. Die man MOETEN ze na zijn ambtstermijn een baantje als voorlezer of zoiets geven, want ik zit altijd aan zijn lippen vast als hij begint te praten. Duidelijk werd uit de speech, en later ook op het internet, dat de operatie Geronimo heette. Nu.nl had een prachtig stukje over waarom de operatie die naam kreeg, en dat zijn van die weetjes die ik dan altijd prachtig vind. Ik wist dat het een soort kreet was, maar wist nooit waar het dus vandaan kwam. Volgens nu.nl was Geronimo een oud indiaanse krijger die destijds in oorlog met Amerika was. Als hij zijn slachtoffers dan aanviel, krijste de krijger altijd zijn eigen naam en op die manier werd hij al snel berucht. Het systeem werkte eigenlijk een beetje als de Stuka bommenwerpers van Nazi Duitsland . Die hadden een luchtsirene gegeven die zodra de bommenwerper ging duiken, een enorm kabaal maakte ,en iedereen de stuipen op het lijf jaagden. Geronimo was ze dus een slordige 60 a 70 jaar voor geweest. De krijger gaf zich in 1886 over en heeft toen de rest van zijn leven in de gevangenis gezeten.
De keuze voor de Amerikanen om Bin Laden met Geronimo te vergelijken had te maken met het feit dat Geronimo ook zolang voortvluchtig was geweest. Al zijn de huidige Indianen trouwens helemaal niet blij met de vergelijking, maar ik heb begrepen dat het Witte Huis niet ingaat op die protesten. Hoe dan ook, toen Bin Laden voor de hemelpoort stond te wachten en erachter kwam dat hij geen 70 maagden kreeg ,maar slechts 1 kolenschep, riep de Amerikaanse soldaat die hem door het hoofd had geschoten de ondertussen legendarische woorden : Geronimo EKIA (enemy killed in action).
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
