De sleurhutten competitie

Vroeger gingen wij altijd met de caravan op vakantie. In de meeste gevallen was dat naar zuid Frankrijk. Dat was dus wel even een stukje rijden. Ik kan me herinneren dat zo'n reis wel eens twee tot drie dagen duurde. Als kind vind je dat natuurlijk niet leuk. De vakantie zelf was altijd wel gaaf hoor. En daar keken mijn zus en ik ook wel naar uit. Maar ja.. die reis, met die langzame sleurhut achter de auto aan. Dat maakte het iets waar ik altijd enorm tegen op zag.

En daar reden we dan. Op een of andere Franse snelweg. Het leek wel alsof iedereen die op die snelweg reed, ons aan het inhalen was. Dat is eigenlijk wat ik nog het meest kan herinneren van die tochten naar het warme zuiden. Nee, toen had ik mijn beslissing al genomen. Als ik ooit zelf op vakantie ga, zal dat nooit met een eigen caravan zijn.

Jaren later haalde ik natuurlijk een keertje mijn rijbewijs. Eigenlijk allang niet meer nadenkend over die vervlogen tijden. Maar toen ik voor het eerst op de snelweg reed, herinnerde ik mij die vreselijke tochten met de sleurhut. Kijk.... nu was het mijn beurt om in te halen. En dat doe ik dus tot op de dag van vandaag met alle plezier. Elke keer als ik op reis ben, tel ik de ingehaalde caravans. Ik heb er een soort competitie van gemaakt.

Afgelopen zaterdag gingen we naar de verjaardag van Mark. Op de 248 kilometer lange rit kan je dan altijd wel een aantal caravens verwachten. Nou was het toevallig 'zware zaterdag'. Daar had ik totaal geen rekening mee gehouden, maar dat werd wel snel duidelijk. Ik heb op de heenweg vijftig caravans in gehaald. Het leek op een gegeven ogenblik wel gewoon prijsschieten. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zoveel caravans heb ingehaald. Op de terug weg hadden we er ook nog eentje, zodat het totaal op 51 caravans kwam te staan. Kijk, mijn dag kon niet meer stuk. De verjaardag zelf was trouwens ook bere gezellig hoor. Het is altijd leuk om Mark en Yvette weer even te spreken.

Mazzel

Crossloop

Zolang ik al op de helpdesk werk (en dat is bijna 10 jaar) bellen wij al in bij klanten met pcanywhere. Dit houd in dat we de computer van de klant over kunnen nemen om zodoende problemen op te lossen, of om iets uit te leggen. Vroeger ging dat nog via een analoge modem, maar vandaag de dag wordt het internet daarvoor gebruikt. Dit heeft zo zijn nadelen. Routers en firewalls houden de communicatie nogwel eens tegen. Ik vervloekte af en toe dus de internet communicatie methode, maar daar is nu een oplossing voor. Sinds een paar maanden hebben we het super programma Crossloop ondekt. Niet alleen zijn daar de connectie problemen mee opgelost. Nee, het is nog in zijn geheel GRATIS ook. Dus geen dure pcanywhere licenties meer, maar gewoon meteen aan de slag.

In rap tempo tijd wordt dit programma nu bij klanten ge-installeerd. Benodigheden.. alleen een pc met een internet verbinding. Dan kan je, door middel van een gebruikersnaam en een wachtwoord af te spreken, iedereen zijn pc, waar ook ter wereld overnemen. De pc die overgenomen wordt, moet dat invullen bij het tabblad ontvangen, en diegene die het overneemt, doet dat bij het tabblad deelnemen. Er moet dan alleen nog even bevestigd worden dat de pc overgenomen gaat worden, en walla. De muis wordt automatisch overnomen door een der Jeroenen van de helpdesk. Het enigste wat pcanwhere nog al plus punt heeft, is dat je daarin ook bestandsverzending kan gebruiken. Dat zit niet in crossloop. Maar dat is vandaag de dag ook niet meer nodig, want wij hebben tegenwoordig ook een ftp server. Dat moet je zien als een usb memory stick, maar dan op het internet. Ik kan altijd, overal te wereld die opslag medium benaderen, zolang (inderdaad) je maar een internet verbinding hebt. Op de ftp server komen natuurlijk steeds meer bestanden en programma's te staan. Zo heb ik de spec editor er al op gezet, en het automatische backup programma wat ik voor de sm880 weegschaal heb gemaakt.

Dit programma is natuurlijk niet alleen iets voor bedrijven of helpdesken. Nee, stel een vriend belt je op met vragen over de computer.. Dan kan je het probleem saampjes bekijken door bij hem in te bellen. Als je dat eens wil proberen, moet je crossloop voor de gein een keertje downloaden. Je kan dat doen op de volgende link : http://www.crossloop.com/ . Kies voor knop gratis download, en de rest spreekt voor zich.

Mazzel

Knooppunt Everdingen

Langzamerhand verlaat ik de ring Utrecht. Als ik volgende week de sprint avond heb gezwommen, verlaat ik zelfs de gehele provincie en zit ik ongeveer bij knooppunt Everdingen.

Ik hoop maar dat ik niet geflitst ben op die ring Utrecht, want bij de sprint avond verpletterde ik mijn persoonlijk record op de 250 meter. Vooral de eerste 4 banen gingen als een speer. Ik deed 1 minuut en 32 secondes over de eerste 100 meter. Dat is gemiddeld 46 seconde per 50 meter. Met dit schema zou ik zelfs de 4 minuten grens hebben gebroken. Maar helaas kon ik dat niet volhouden. Ik klapte niet helemaal in elkaar. Na die 4 baantjes had ik een voorsprong van 8 secondes op mijn persoonlijk record van 4:10. Daar wist ik uiteinderlijk 4 secondes van over te houden. Vier minuten en zes secondes is dus nu mijn nieuwe record, en dat is maar 4 secondes van Mark zijn record vandaan. In de tijd dat wij nog samen zwommen heb ik hem namelijk wel eens 4:02 zien zwemmen. De moed zonk me toen in de schoenen, maar vandaag de dag kan ik dus in de buurt komen. Zal de 250 meter de eerste afstand zijn waarbij ik Mark zijn oude tijd kan verbeteren? Vier secondes lijken niet veel, maar dat vertekend enorm als je aan het sprinten bent.... De 500 meter ging ook aardig. Met 8:46 zat ik maar zeven secondes van mijn pr af. Het gaat de laatste tijd niet zo erg goed meer op deze afstand, dus ik was wel blij met deze tijd. .... De 1000 meter heb ik waarschijnlijk nog nooit zo vlak gezwommen. De eerste 250 meter ging trouwens erg rap (in 4:21). Even hoopte ik het schema naar de 17:40 vol te kunnen houden, maar dat lukte niet. Ik had na die 250 meter negen seconde voorsprong op het 18 blank schema. Die negen secondes voorspong had ik ook bij de 500 meter doorkomst. En ook bij de 750 meter. En uiteindelijk ook bij het aantikken op de 1 kilometer. Kortom, zo vlak heb ik volgens mij nog nooit gezwommen. Met deze 17:51 kwam ik 11 secondes te kort voor een persoonlijk record evenaring. Hopelijk kan ik de volgende keer wat dichter bij komen.

De drie kilometer stond gister op het menu. Het was extreem slecht weer buiten, en daarom besloten de zwemmers die normaal in de buitenbad van Zwaag zwemmen, ook maar in het binnenbad te gaan trainen. Dat waren 'echte' zwemmers, want ik werd links en rechts ingehaald door gespierde mannen en vrouwen die allemaal de borstcrawl zwommen. Ze zwommen zelfs de 'badmeester' voorbij. Dat is iemand die les geeft aan kinderen, en af en toe ook op maandag zo zijn baantjes mee pikt. Er was een zwemmer bij die zo hard ging dat hij me binnen notime weer had gepasseerd. Maar, er kwam een moment dat ook hij moe werd natuurlijk. Hij vervolgde zijn baantjes toen met de schoolslag. Kijk.. dan bevind je je op Jeroentjes terrein. Ondanks dat het niet verstandig is om een versnelling in te voeren op de 3 kilometer kon ik het toch niet laten om van deze kans gebruik te gaan maken. Moet ie maar niet 10 meter voor me stoppen met de borstcrawl, en gaan beginnen met de schoolslag. Ondanks dat hij dus moe was van het sprinten, zwom hij toch nog wel een aardig slagje schoolslag. Maar mijn ego moest en zou gestreeld worden. Kortom, de snelste zwemmer van de maandag avond heb ik in ieder geval 1 keertje ingehaald. Ha Ha... pak aan. !!! Er was nog een andere zwemmer die ongeveer mijn snelheid zwom. Echter wisselde hij de borstcrawl af met schoolslag. Ik had op een gegeven ogenblik door dat hij constant een halve baan voor me lag. Ja, daar moet wat aan gedaan worden natuurlijk. Het kat en muis spel duurde zeker 30 baantjes voordat ik einderlijk achter hem zat. Zijn snelheid verschilde natuurlijk enorm omdat hij die verschillende slagen zwom. Met een sprintje wist ik hem in te halen. Ik zwom overigens de 3 kilometer in 55:05.. Maar 5 secondes van mijn pr af..


Ik las trouwens op het internet dat op 4 en 5 augustus de 'rede van Hoorn' wordt gezwommen. Dan kan je je opgeveven om in het IJsselmeer de 1000 meter te gaan zwemmen. Mark en ik hebben het daar al eens eerder over gehad. We hadden het eigenlijk nooit echt uitgezocht, maar dit keer ben ik er optijd bij. Je kan je tot 1 uur van te voren nog opgeven, dus mocht het in dat weekeinde een beetje redelijk weer zijn, overweeg ik dus om mee te gaan doen.

Mazzel

Alsof ik niet weg ben geweest

Aan alles komt natuurlijk een einde. Ook aan de drie weken zomer vakantie van 2007. In de laatste week van de vakantie hebben we trouwens niet veel gedaan. Lekker geluierd dus, om zodoende ons weer voor te berijden op het hectische 'gewone' leven. Ik had in die laatste week vernomen dat het niet rustiger geworden was op de helpdesk (ondanks de vakantie periode). Mijn collega Jeroen had mijn hulp even nodig, en zodoende kon ik even vragen hoe hij zijn tijd had doorgebracht. Nou, aangezien hij dus in zijn eentje het fort moest verdedigen moest hij zichzelf in twee-en splitsen. Hij moest soms de buitendienst in, maar eigenlijk kon hij de helpdesk ook weer niet alleen laten vanwege de drukte daar. Kortom, toen het vrijdag middag was, en hij ook vakantie had, viel er een enorme last van zijn schouders af.......Het was deze week dus mijn beurt om het fort te verdedigen..

En dat begon meteen lekker. Ik was nog maar net op de zaak, en toen hoorde ik al dat ik meteen naar Ridderkerk kon vertrekken. Grote paniek dus. Ik kon gelukkig een auto van een collega ronselen die ook nog een navigatie systeem had, want anders vind Jeroentje het nooit natuurlijk. Ik heb namelijk het richtings gevoel van een varken onder water. Er waren maarliefs al twee collega's van mij terplekke, toen ik de winkel binnen kwam. Die waren bezig met het uitleggen en het aansluiten van de apparaten. De winkel was nog niet helemaal af. Sterker nog, het gehele winkelcentrum was nog niet af en leek wel een grote bouwput. Maar lang zal dat niet meer duren, want er waren veel mensen aan het werk daaro..... Mijn taak was de computer programma's aan de praat krijgen. Met die programma's konden de apparaten voorzien worden van bestanden, en dat was tot nu toe nog niet echt gelukt. De kassa's waren wel al voorzien van de benodigde artikelen, maar het sticker apparaat was nog maagdelijk leeg. Gelukkig wist ik nog hoe ik dat programma aan de praat kon krijgen. Dat was ik in die drie weken dus niet verleerd. Terug gekomen op de helpdesk, viel het aantal briefjes van mensen die ik terug moest bellen, eigenlijk wel mee. Zou het deze week einderlijk rustiger worden?? Nou nee hoor. Maandag viel het wel mee, maar de dagen erna was het chaos zoals altijd.

Voordat ik ga afsluiten vermeld ik nogeven dat dit de 100ste blog file is die ik tot nu toe geschreven heb.. Ja, ik heb wat met cijfers, maar dat was de eventuele lezer waarschijnlijk wel eerder opgevallen.

Mazzel

Een nieuwe traditie

Ik was er vorig jaar tijdens de vakantie op de Antillen al mee begonnen, en het leek mij een goed idee om er een traditie van te gaan maken. Ik heb het nu over het mee nemen van een boek op de vakantie. Dit voor de uurtjes aan het strand en aan de rand van het zwembad.

Vorig jaar had ik nog een boek gekregen voor mijn verjaardag, maar dat was dit keer niet het geval geweest. Ik had er trouwens zelfs niet eens bij stil gestaan om dat te gaan vragen. Het toeval wilde dat Rachel een boek van John Doe had geleend (synoniem van een vriend van ons). Zij vond het een zeer goed boek, en raadde het mij ook aan. Maar dat was er, door de drukte op het werk, steeds niet van gekomen. Dan kan ik me, als ik thuis kom, gewoon niet goed concentreren om te gaan lezen. Mijn hoofd maalt dan nog rond met oplossingen voor klanten die ik verzonnen heb, of nog moet verzinnen. Maar toen de vakantie naderde, besloot ik het boek dus maar mee te nemen naar Portugal. Kortom, de traditie kreeg een vervolg.

Uiteraard ga ik er ook wat over vertellen, want mijn boek bespreken via de weblog wordt dan eigenlijk ook een soort traditie. Het boek heet namelijk 'De Delta Deceptie', en is geschreven door Dan Brown. Ja, inderdaad, dat is de schrijver van de 'da vinci code'. Aangezien daar een film van gemaakt is, kies ik voor dat verhaal nog eens voor de makkelijkere manier, nu dat ik weet dat Dan Brown dus behoorlijk spannende verhalen kan verzinnen. Bij het zien van het dikke boek, was ik bang dat het een meer maanden project zou worden, maar dat is achteraf wel meegevallen. Ik heb het gehele boek van 416 pagina's in die ene week dat we in Portugal waren, dus in zijn geheel uitgelezen. Kan je nagaan hoe spannend het was.

Het verhaal:
Voor diegene die het boek nog willen lezen, raad ik aan om deze weblog pagina nu af te sluiten...!!!!

De NASA doet een belangrijke ondekking in het poolijs. Ze vinden namelijk een komeet waarin het bewijs van buitenaards leven onomstotelijk mee wordt bewezen. In de komeet zitten namelijk fossielen van buitenaardse insecten. Deze vonst komt voor de NASA wel erg goed uit, omdat ze de laatste tijd nogal slecht in het nieuws waren geweest. Rachel Sexton (kijk... mijn vriendinnetje in de hoofdrol dus, ze hebben alleen de achternaam even veranderd), wordt door de president van de verenigde staten, naar de noordpool gestuurd om dit te onderzoeken. Maar als later blijkt dat het bewijs niet zo rots vast blijkt te zijn, zit een speciale militaire eenheid achter de hoofdrol spelers aan, om kosten wat kost, het ware geheim van de komeet, geheim te houden. Pas aan het einde van het verhaal, kom je er achter wie dit zo geheim probeerd te houden. En, je hebt tijdens het lezen van het boek, genoeg kandidaten die dat kunnen zijn. Kortom, bijna iedereen kan die militaire eenheid wel achter de hoofdrol spelers hebben aangestuurd.

Maar wie dat is, moet je zelf maar acherhalen.
Mazzel

De trip naar Portugal

Toen Rachel en ik een paar maanden geleden op het internet naar vakanties aan het zoeken waren, kwam Portugal bij mij nogal landveradelijk over. Was het Portugal niet die het Nederlands elftal zowel in een EK en een WK naar huis had gestuurd? Maar na het zien van die plaatjes en het lezen van de veel belovende teksten, hadden Rachel en ik de vakantie toch geboekt.

Vrijdag de 22ste werden we door mijn moeder naar Schiphol gebracht. We waren dik optijd vertrokken omdat we bang waren voor files, maar dat viel achteraf wel mee. Er stond maar een kleintje op de A4 richting het vliegveld, maar dat was meer langzaam rijdend verkeer dan dat het daadwerkelijk een file genoemd mag worden. Om tien over vier stonden we dus op het vliegveld en zochten we de incheck balie. Die hadden we zo gevonden. Aangezien we te vroeg waren, was onze balie nog niet eens open, maar dat was maar een minuutje of 10 wachten. We waren volgens mij dus een van de eerste die een plekje in het vliegtuig hadden geboekt, en vandaar dat ons nog keurig gevraagd werd waar we wouden gaan zitten. 'Bij het raam natuurlijk', was het antwoord op die vraag. Klonk vrij logisch vond ik zelf. Waarschijnlijk gebruiken die incheck mensen deze vraag om de reiziger nog extra te motiveren voordat ze straks lang moeten wachten om het vliegtuig in te mogen.

Alles leek keurig op tijd te verlopen. Rachel en ik herinnerde onze schrik wachttijden van vorig jaar nog, maar we zaten dit keer optijd in het vliegtuig. Echter vertrok deze niet. We zaten maar wat te wachten en de orginele vertrek tijd versteek op een gegeven ogenblik. De kapitein van het 737-800 toestel kwam aan het woord. Hij vertelde dat het ons ongetwijfelt was opgevallen dat het zo regende en omweerde. Dat klopte, we hebben onze koffers in de stromende regen het vliegtuig in zien gaan. Dat kon je perfect zien vanaf de gate.'Helaas,' ging de kapitein verder, 'heeft de bliksem dit vliegtuig geraakt. De verbinding met de toren is weg, en ook is er een monitor in de cockpit uitgevallen. We hebben de technische dienst op de hoogte gebracht.'.. He???, bliksem inslag terwijl wij in het toestel zitten? Zouden we niet geroosterd moeten zijn? Blijkbaar niet, maar het vliegtuig zelf was niet meer in staat om de vlucht naar Portugal te maken. We moesten dus na een tijdje het vliegtuig verlaten en konden in een andere 737-800 toestel plaatsnemen. We hadden anderhalf uur vertraging voordat we pas echt de lucht in gingen. Dat verbleek met de uren vertraging van vorig jaar, dus vonden Rachel en ik het niet erg. We waren al lang blij dat Transavia blijkbaar een reserve toestel ergens achter de hand had.

Ik had, voordat we naar onze gate gingen, zoveel mogelijk gegeten bij de Burger King. Dit in de hoop dat als we boven Frankrijk vlogen, ik ongelovelijk naar de WC moest. Hier had ik al weken om gelachen met mijn collega Jeroen. In onze fantasie zat er naast de ingang van de wc een 'let go' hendel, die de gehele hoop naar beneden zou laten vallen. Ik moest hier aan denken toen de purser aangaf dat we boven Parijs vlogen. Maarja, meer dan een fantasie werd dit niet..... De vlucht duurde maar 2 uur en 3 kwartier. Buiten werd het langzamerhand donker, en Rachel heeft nog een prachtige ondergaande zon geflilmt. Ook hebben we prachige foto's van het wolkendek gemaakt dat als een soort landschap onder het vliegtuig door schoot. Dit zijn altijd de mooie momenten van een vlucht. De landing en het opstijgen is altijd het spannenste. En de turbulentie is altijd het vervelenste. Gelukkig hebben we daar bijna geen last van gehad. Het vliegtuig landde ongeveer om 12 uur Portugese tijd in Faro. De mensen van Jiba stonden ons al op te wachten. Zij hadden keurig busjes geregeld die de reizigers naar hun hotel zouden brengen.

Kortom, de vakantie kon beginnen.
Mazzel

Op een derde van de rit

Dit is de derde keer al dat ik de 3000 meter overdag heb gezwommen. Dit keer niet omdat ik naar de Paradontoloog moest, maar omdat ik vakantie heb. Ja ja, vakantie.. Lekker vroeg dus dit jaar.

Vandaag had ik daarom alle tijd, dus besloot ik om overdag te gaan zwemmen. Ik was de laatste tijd erg moe en duizelig nadat ik het nieuws over Rachels pfeiffer had gehoort. Het internet gaf mij weinig kans dat ik de ziekte heb kunnen ontlopen, maar of ik het nu heb?? Dat kan ik eigenlijk alleen maar zeker weten als ik ook naar de dokter ga. Ik was niet bang dat ik tijdens de 120 baantjes in slaap zou vallen, maar wel dat de tijd erg tegen zou vallen. Het ging inderdaad niet zo lekker als de laatste keer, maar extreem slecht ging het nou ook weer niet. De middelste 40 baantjes waren niet echt hoopgevend. Maar daarna wist ik me weer te herstellen en zette 55:48 op de klok neer. Dat is onder de 'tevreden' grens van 56 minuten.

De enige andere afstand van deze 10de run van 8 kilometer die daadwerkelijk opviel, was de 750 meter.. Ik probeer de 2 overgebleven records die nog staan, te verbreken. Ik kwam op de 1000 meter niet eens in de buurt. Maar de 750 meter ging fantastisch. Ik zette precies 13:13 op de klok neer. Dat is, op de seconde af, dus precies mijn record tijd. Geen verbetering, maar wel zeer goed.

Meestal gaat het na de vakantie altijd beroerd, dus ik maak me daar wel een beetje zorgen om. Maar dat zien we dan wel weer. Ondertussen heb ik dus 80 kilometer afgelegd. Dat is ongeveer op een derde van de trip naar Mark en Yvette. Ik zit nu op de ring bij Utrecht, op ongeveer 1 kilometer bij knooppunt Ouderijn vandaan.

Mazzel

Mijn 34ste verjaardag feestje

Ja ja, het was weer zo ver... Ik ben weer een jaartje ouder geworden. Het lijkt wel alsof het jaar elke keer weer sneller voorbij gaat. Ik had het vrij druk in dit weekeinde, want naast het feesten heb ik ook Ramon geholpen met het leeg halen van zijn oudelijk huis, en Jorien vierde haar verjaardag natuurlijk ook. Dit doet ze namelijk omdat ze op de zelfde dag jarig is als ik.

Dit drukke weekeinde begon dus al op zaterdag ochtend. Ik had Ramon aangeboden om hem te helpen met het leeghalen van zijn ouderlijk huis. Ik moet zeggen dat dit als een speer ging. Er waren heel veel vrienden en familie leden die het huis binnen anderhalf uur compleet leeg hadden gehaald. De belangrijke spullen waren natuurlijk allemaal al verhuist, maar er moest natuurlijk ook heel veel spullen naar het grofvuil worden gebracht. Daar was deze zaterdag dus voor uit gekozen. Ik vond het gaaf om het huis nog een keertje te kunnen zien. Dit zal natuurlijk wel een van de laatste keren geweest zijn. Het gaf trouwens een goed gevoel dat ik heb kunnen helpen. Misschien is dit vreemd, maar als iemand ziek is geeft mij dat altijd een machteloos gevoel. Je kan dan natuurlijk niet helpen (voor een helpdesk medewerker is dat vreselijk), maar met werken (leeg halen van het huis) heb ik in ieder geval het idee dat ik nog iets heb kunnen doen.

Ik was dus extreem vroeg thuis. Zodoende kon Rachel snel haar 2de kadotje aan mij geven. Ik heb namelijk naast de dvd's van de tovenaar van oz, ook een digitale fotolijstje van haar gekregen. Kortom, ze heeft me dit jaar wel erg verwend. In de avond kwamen onze vrienden op visitie. Het was niet zo extreem druk, omdat er wat afzeggingen waren, maar dat zorgde er niet voor dat het minder gezellig was dan anders.

Op zondag zijn Rachel en ik eerst naar Jorien geweest. Zij is namelijk precies 7 jaar jonger als ik. Nadat we ons daar hebben vermaakt, begon om 3 uur dus het 2de deel van mijn verjaardags feest. Ik deel mijn verjaardag namelijk altijd in twee-en in. Een avond voor vrienden, en een middag/avond voor familieleden. Bij dit tweede deel waren overigens geen afzeggingen, en dat zorgde ervoor dat het huis helemaal afgeladen vol zat. Onder andere met 6 kinderen waarvan een paar natuurlijk heen en weer aan het rennen waren. Ik had voor de zekerheid de computer al voorzien van spelletjes, zodat ze die konden spelen. Ik denk dat dit een succes was, want af en toe werd er weer gevraagd om een ander spelletje te laden. Mark was trouwens op zondag gekomen, zodat hij in een keer 2 verjaardagen kon meemaken. Voordat hij weer naar het verre zuiden vertrok, hebben we eerst bij de mcdonalds gegeten. Dat was een hele tijd terug dat ik daar gegeten heb. Het was vrij druk, dus het concept van de mac is volgens mij wel bewezen.

Mazzel

De beste tekenfilm serie ooit

Het zal de eventuele trouwe lezer van mijn weblog ongetwijfeld opgevallen zijn dat ik het vaak over jeugdsentiment onderwerpen heb. En dat is bij deze blogfile weer het geval.

Wat blijkt nu. Nou, na een jaren lange zoektocht op het internet, is het me uiteinderlijk gelukt om de beste tekenfilm serie ooit op dvd te verkrijgen. Vandaag kwam de negen tellende dvd collectie met de post binnen. Rachel had het keurig ingepakt voor me, want zij wilde het mijn kado geven voor mijn verjaardag (met het geld erbij wat ik er in eerste instantie zelf voor betaald had). Daarmee verzekerde ze zichzelf dat ze het leukste kado-tje heeft gegeven voor mijn verjaardag. Dat is bij ons namelijk een sport geworden. We moeten de jarige job (maakt niet uit wie) natuurlijk voorzien van het leukste kado.. Op die manier hoop ik ooit nog een soort suikeroom voor Moniek en Tim te worden. En natuurlijk ook voor Tijn en Tom.

Ik liep er eigenlijk simpel weg tegenaan. Ik was gewoon via hyves op zoek naar leuke onderwerpen (zie blogfile: het hyves fenomeen), toen ik onbewust op de hyve van de tovenaar van oz terecht kwam. Een meisje was daar aan het uitleggen dat zij niet wist wat er in aflevering 31 gebeurde, omdat ze die niet had. Het werd ook duidelijk dat ze de rest van de 52 afleveringen tellende serie wel had... Kijk, daar moest ik het fijne van weten natuurlijk, en heb meteen een bericht achter gelaten met de vraag hoe zij eraan gekomen was. Ze gaf me het email adres van de persoon waarvan zij de collectie had, en nog geen minuut later had ik die gemaild. Gelukkig deed die niet moeilijk en regelde zij een kopie-tje voor deze oude verslaafde.

Ik ben altijd al verslaafd aan series geweest. Of het nu tekenfilmseries of gewone tv series waren, maakt dan natuurlijk niet uit. Maar de tovenaar van oz is op een of andere manier de meest indrukwekkende tekenfilm serie voor mij geweest (in mijn jeugd) . Ramon zegt vaak dat ik mijn droge humor van die serie heb. Soms zegt hij dat een bepaalde opmerking van mij rechtstreeks uit de serie vandaan had kunnen komen.

Ik ga nu een goede dag in de week uitzoeken, en op die dag ga ik dan elke week 1 aflevering bekijken. Op die manier is het net als vroeger, en is het ook net alsof het gewoon weer op tv is. Net zoals The A-Team en 'allo 'allo, wat ik overigens ook weer volg.

Mazzel

Close, but not close enough

Met het zwemmen ging het de laatste 8 kilometer weer goed. Dit keer geen records of zo, maar dat is natuurlijk niet de enigste manier om te zien of het goed blijft gaan. Ik ben trouwens elke keer weer bang dat de zwemdip terug komt. In de tijd dat ik nog met Mark zwom, had ik ook zo af en toe een dip die een paar maanden kon duren. Dit zorgt er wel voor dat ik geconsentreerd aan de afstanden begin... Ik probeer op die manier in ieder geval niet in te zakken.

Op de korte afstand avond heb ik me een keer helemaal geconsentreerd op de 750 meter. Aangezien de 250 en de 500 meter de laatste tijd aardig lopen, vond ik dat ik die wat rustiger aan kon doen, zodat er genoeg energie overbleef voor de 750. Helaas zat er nog geen record in, maar ik heb wel weer 5 secondes van de snelste tijd tot nu toe afgehaald (sinds mijn virtuele trip begon dus, maar dat mag duidelijk zijn). Ik zette 13:20 op de klok neer, en dat is maar 7 secondes van mijn pr verwijderd.. Kortom, het ging lekker.

Bij de middellange afstands avond verraste ik mezelf. Ik vertrok op de 1000 meter, zoals altijd, op het 18 blank schema, maar het was al snel duidelijk dat het zwemmen sneller verliep. Het record schema was nog net even te hoog gegrepen, maar ik zat er elke keer bij het aantikken niet ver vanaf. Aan de ene kant was het frusterend om te zien dat ik net elke keer een paar secondes te kort kwam, maar ik ben toch erg blij met de 17:44 die ik op de klok neerzette. Kortom, op de twee afstanden waarbij ik nog geen record heb gezwommen, kwam ik deze run van 8 kilometer vrij dicht bij mijn snelste tijden..

De 3 kilometer heb ik trouwens weer op vrijdagmiddag gezwommen. Ja, inderdaad. Ik had vandaag weer een afspraak met Fleur (de paradontoloog), en had daarom een ATV dag opgenomen. Het viel vandaag trouwens tegen, want ze ging alles met de haak langslopen, en ze kan natuurlijk niet mijn hele mond verdoven. Haar werk zit er trouwens nu op, en ik heb in augustus nogwel een controle afspraak, om te kijken of het nu beter gaat met mijn tandjes....... Hoe dan ook, ik had vanmiddag dus vrij, en heb dus die aangelegenheid aangegrepen om te bewijzen dat het overdag zwemmen ook snel kan gaan. Daarvoor moest ik van mezelf onder de 55:30 zwemmen, en dat is me ook gelukt.. Ik zette 55:18 op de klok neer, en dat is dus ruim voldoende.

Mazzel

One to beam up

In de begin jaren dat Ramon en ik in de stad uitgingen, haalde ik hem altijd op. Zijn oudelijk huis lag namelijk op de weg richting het centrum van de stad. We gingen dan natuurlijk niet meteen weg. Nee, ik kwam altijd eerst even binnen om wat te kletsen en wat te drinken. We bespraken meestal toen al hoe onze week was verlopen. Bovendien had ik dan ook nogeven de kans om de hond Junior te zien. Ik ben gek op honden, en Junior was een goede vriend, die altijd wel even bij je kwam zitten.

Meestal gingen we op vrijdag avond uit. Ramons moeder zat dan wel eens naar de tv te kijken. Aanvankelijk lette ik daar niet op, maar het werd wel snel duidelijk dat het een SF serie was. Daarvan ben ik natuurlijk al vanaf kinds afaan in ge-intereseerd. De serie werd op een gegeven ogenblik niet meer op vrijdag avond uitgezonden, maar op zondagavond. De kans om hem nu ook te gaan volgen, pakte ik met beide handen aan. En nu, een slordige 14 jaar later, kan ik me geen leven zonder Star Trek meer voorstellen. Ja, de moeder van Ramon heeft mij aan de Star Trek koorst geholpen, en daar ben ik haar altijd dankbaar voor geweest.

Ik vertel dit verhaal in deze blogfile, omdat Ramon zijn moeder helaas vorige week aan kanker is overleden. Veel te vroeg dus, net als mijn oom en Rachel´s collega die deze week ook is overleden. Kortom 2007 is nou niet echt een jaar waar we met veel plezier aan terug zullen denken.

Vandaag was ik bij de kerkdienst waar we afscheid konden nemen van Ramons moeder. Toen ik voor de kist stond, moest ik onder andere terug denken aan die vrijdag avonden waar zij trouw voor de buis zat te kijken naar een steen goede serie. Ook moest ik terug denken dat zij vaak achter haar barretje in de huiskamer zat. Ze was spiritueel aangelegd, en geloofde wel in hemel en geesten en zo. Vandaar dat de tekst..´one to beam up´ in me opkwam..

Mazzel

20000ste

Ik heb het in de blogfiles wel eens eerder over het openstaande punten programma gehad, waar de helpdesk automatisering mee werkt. Ik heb er zelfs wel eens schermvoorbeelden van laten zien.... Ik ga het er weer over hebben, omdat het vandaag een historische dag is. Vandaag is namelijk de 20000 ste notering ingevoerd.



Het begon allemaal op 18 juli 2001. Jaren lang hadden de automatiserings helpdesk medewerkers 'gezeurd' voor een computer programma waarin ze de binnenkomende storingen konden noteren. Maar daar werd maar geen gehoor aan gegeven. Er kwam er uiteinderlijk wel eentje, maar die was zo vreselijk traag, dat die haast niet in de praktijk te gebruiken was. Daarna bleef het weer stil. Op een gegeven ogenblik heb ik toen zelf maar besloten om een programma te maken. Mijn programmeer kennis was in 2001 nog lang niet ver gevorderd, maar daar lag dan natuurlijk ook een uitdaging. Van elk programma dat je maakt, leer je namelijk ook weer.
Het openstaande punten programma 1.0 was na een paar dagen programmeren af. Het leuke van deze versie was het smile-tje. Hoe drukker het op een dag werd, hoe droeviger hij keek. Het was even wennen om een computer programma te gebruiken inplaats van 'de bijbel'. De notitie boekjes die we gebruikte om telefoontjes in op te schrijven werden door de medewerkers bijbels genoemd, omdat daar namelijk alles instond. Ik vond het altijd al een rare vergelijking, maar die benaming was in de loop der jaren nou eenmaal ingeburgerd. Het 'ketterse' computer programma werkte goed, maar was al snel toe aan een update. Mijn algemene foxpro kennis ontwikkelde zich in die tijd snel, en zodoende werd het openstaande punten programma 2.0 gemaakt. Deze was nog wat gebruiksvriendelijker dan de eerste versie. Smile-tje werd wel met pentioen gestuurd, maar dat vond hij vast niet erg. Na 2.0 kwam er nog een update naar 2.1 die ook multi user werd. Zodoende konden alle medewerkers van de automatiserings helpdesk in 1 database werken. Er zijn nog veel meer aanpassingen gemaakt in de loop der jaren. Zo is er een compleet plannings scherm in gebakken.

De kracht van het programma ligt nu in de grote database (van bijna 6 jaar). Vaak komen er collega's die vragen hebben over hoe iets gegaan is bij klanten. Vaak gaat het dan over situaties die maanden geleden zich hebben afgespeeld. Dat kan je dan natuurlijk niet meer herinneren. Maar aangezien alles wordt genoteerd, is het zo terug te vinden....

Het nut van het programma is dus ondertussen wel bewezen. Dus ik zal haast zeggen... op naar de 30000...
Mazzel

Vier records op rij

Ik sloot de laatste run van 8 kilometer af met twee nieuwe records, en daar ben ik deze nieuwe run ook mee begonnen. Vier records op rij dus. Het viertal begon dus met een record op de 500 meter (in 8:43) en de 3000 meter (in 55:00). Daar kwam deze run een record op de 250 meter (in 4:10, wat 1 meter per seconde betekend) en (weer) de 500 meter (in 8:39) bij.

Het lijkt er naar uit te zien dat de zwemdip, die na Sonja Bakker kwam, nu helemaal weg is. Ik heb nog slechts 2 afstanden over waarvan de records nog stevig staan. Namelijk de 750 meter (in 13:13) en natuurlijk de 1 kilometer (in 17:40). Ik hoop natuurlijk dat die een dezer weken ook gaan sneuvelen, maar dat zullen we dan wel zien. De 750 meter ging in deze 8 kilometer run erg slecht. Tja, ik moest deze afstand als laatst zwemmen, en ik had me toen al helemaal leeg gezwommen op de 2 nieuwe records op de 250 en 500 meter. Een knappe 750 meter zat er helemaal niet meer in, want mijn armen wogen als lood. De 1 kilometer ging trouwens wel goed. Een evenaring van de snelste tijd sinds dat Mark is verhuist noem ik een goede tijd. Het leek er eventjes op dat ik onder de 17:50 zou kunnen eindigen, maar de koek was na 30 baantjes wel op. Met de 17:53 ben ik dik tevreden. Wetend dat mijn pr slechts 13 secondes verwijderd is. Als er eventjes een topavondje tussen zit, moet dat gat te dichten kunnen zijn.

Vanmiddag heb ik de 3 kilometer gezwommen. Ik zat in het begin van deze week natuurlijk in Antwerpen. Daarom wilde ik eigenlijk donderdag avond gaan zwemmen, maar toen kwam ik te laat thuis omdat het uitliep bij een klant. Vandaag moest ik weer naar de Paradontoloog, en had daarom een atv dag opgenomen. In de middag is er ook baantjes zwemmen, dus die kans heb ik aangegrepen. De enigste 2 keer dat Mark en ik overdag hebben gezwommen vielen doen erg tegen. De eerste keer was toen wel te begrijpen omdat Mark die dag ervoor te bloed prikken was geweest. Maar er is eigenlijk geen geldige reden waarom het die 2de keer zo slecht ging. Deze gedachte ging wel door mijn hoofd toen ik vanmiddag begon aan de 120 baantjes tellende afstand. Ik probeerde zo lang mogelijk op het gemiddelde record schema te vertrekken, maar had al snel door dat dit veel te veel energie koste. Bij baantje 20 wist ik dit al niet meer vol te houden, en dan moet je er dus nog 100!!!! Toch bleef de achterstand op mijn pr een hele tijd niet al te groot. Na 2 kilometer was het gat nog maar 18 secondes. Maar daarna zakte het schema als een pudding in elkaar. Uiteinderlijk zette ik 55:49 op de klok neer. Dat is onder de 'tevreden' grens van 56 minuten, maar eigenlijk vind ik dat die grens tegenwoordig op 55:30 moet staan. Helemaal tevreden ben ik dus niet, en misschien komt dit dus door de misterie van overdag (en op een vrije dag) zwemmen. Misschien geeft de stress van een dag hard werken op de helpdesk een energie stoot als ik dan het water weer zie... Wie zal het zeggen..

Mazzel.

City Inn Hotel

Het lijkt wel dat ik elke maand voor mijn werk wel in Antwerpen zit. Nou, de laatste tijd is dat ook zo. Laatst natuurlijk omdat het D-Team moest ingrijpen, en deze week moest ik er zijn omdat ik weer eens een cursus moest volgen.

Een cursus volgen is eigenlijk wel relaxed werken. Je bent maar met een ding bezig, terwijl ik op de helpdesk wel met 3 dingen tegelijkertijd bezig kan zijn. Bovendien krijg je als gast altijd van die heerlijke broodjes in de pauze. Je wordt dus goed verzorgt als gast van ons Antwerpse filiaal. Na de cursus gaan we meestal gezamelijk eten in de binnenstad. Afgelopen maandag aten we in een Argentijns restaurant. Ik wist dat je bij de Argentijn altijd goed kan eten, dus ik stemde daarop toen we gingen overleggen wat we gingen doen. Na het eten zijn we terug gegaan naar ons hotel, waar we dan altijd een borreltje drinken aan de bar.

Als ik voor meerdere dagen in Antwerpen moet blijven, wordt er altijd een kamer geboekt in het City Inn hotel. Daar kom ik nu al 5 jaar, en ik moet even kwijt dat het een goed hotel is. Het mist alleen een zwembad, maarja, ik kan niet alles hebben natuurlijk. De eerste keer dat ik daar heen ging was op de dag dat Pim Fortuin werd vermoord. In de auto richting het hotel hoorde mijn collega en ik dat hij was omgekomen. Aangezien ik al zovaak in het hotel ben geweest, heb ik ook al veel kamers van binnen gezien. Wat vrij snel opvalt, is dat er bijna geen een kamer het zelfde is. De layout is elke keer weer anders, maar dat maakt het ook wel weer spannend. Beneden bij de receptie hebben ze altijd een grote schaal met snoepjes staan, en dat is natuurlijk de kat op het spek binden. Ik ben namelijk een enorme snoepert, en als ik er voorbij loop, is het heel moeilijk voor mij om er niet een graai uit te halen.

Kortom, een mooi hotel om te verblijven als je hard gewerkt hebt.
Mazzel

Der untergang

Rond 5 mei worden er natuurlijk weer veel films vertoont die over de oorlog gaan. Ik heb er de laatste paar dagen 2 goeie van gezien, en ik ga het over eentje hebben in een blogfile.

De oorlog boeit mij eigenlijk al van kinds af aan. Ik volgde vroeger al veel documantaires daarover. Ik vind het vooral bijzonder hoe mensen zo in staat zijn geweest om zulke vreselijke dingen te doen. Door dus simpel weg achter een idioot aan te wandelen en voor een systeem te gaan moorden. Ik had begrepen dat de film een beetje omstreden was, omdat het sympatie voor Hitler zou kunnen kweken, maar dat vond ik eigenlijk helemaal niet het geval. Ik was er misschien wel een beetje bang voor, maar dat is gelukkig niet gebeurd.

Het verhaal gaat over de laatste 10 dagen van zijn leven. Het werd voor Hitler en zijn directe omgeving steeds maar meer duidelijker dat het einde eraan kwam. De meeste hadden natuurlijk veel op hun kerfstok en pleegde daarom zelfmoord. Bij vergaderingen die over de strijd gingen, werd steeds meer duidelijk dat hij het helemaal niet meer helder zag. Hij had het over troepen die niet (meer) bestonden. De generaals zagen dat het fout ging, maar durfde Hitler niet tegen te spreken als zij een andere mening hadden. De totale machteloosheid werd dus duidelijk verwoord in deze film. Uiteinderlijk pleegd hij zelf ook zelfmoord, en is de chaos pas kompleet. Daarna ging het verhaal hoofdzakerlijk over hoe het met de rest van het personeel in de bunker verder ging. De meeste plegen zelfmoord, en een aantal proberen te ontsnappen.

Kortom, en erg interesante film over zo'n zwarte bladzijde in de geschiedenis van de mensheid.
Mazzel.

Het D-team

Het verhuizen van een compleet bedrijf van het ene naar het andere pand, brengt natuurlijk ook problemen met zich mee. Afgelopen vrijdag moest namelijk de telefoon centrale verhuist worden, en zodoende zou de service desk (weegschalen helpdesk) en de automatiserings helpdesk een dag lang niet te bereiken zijn. Een complete dag is natuurlijk ondenkbaar in ons wereldje. Dus moest er een plan verzonnen worden.

If you have a problem, and no one else can help.
And if you can find them, maybe you can hire ... the D-team. (Digi team)

Vier van de 'beste' helpdesk medewerkers werden uitgezonden naar ons filiaal in Antwerpen, omdat alle telefoon lijnen daarna doorverbonden zouden worden. Antwerpen ligt natuurlijk niet om de hoek, dus gingen we al op donderdag middag die kant op... We vertrokken om een uur of 3, en dat is tegenwoordig al vroeg genoeg om in de file te belanden als je naar het zuiden reist. Ja, de wegen slippen steeds meer dicht, en daar kan zelfs het D-team niets aan doen. Bij de grens hebben we gestopt om uitgebreid te eten, en zodoende kwamen we pas om een uur of 8 aan bij het hotel. Dat is nog erg vroeg om je nest in de duiken, dus besloten we om de binnenstad van Antwerpen onveilig te maken. Op de grote markt hebben we lekker op een terrasje gezeten en hebben we de 70 meter hoge Kathedraal kunnen bewonderen.

De vrijdag zelf moesten we er weer vroeg uit natuurlijk, en dat koste wel wat moeite, maar het was uiteindelijk gelukt. We hebben de gehele dag in een opleidings ruimte doorgebracht, wat speciaal voor die dag was omgetovert tot professionele helpdesk. Het bleef aanvankelijk stil, omdat het doorlussen van de lijnen niet wilde lukken, maar tegen een uur of 10 waren alle kinderziektes eruit en konden we aan de slag gaan. Gelukkig viel het mee met de drukte, terwijl het op vrijdags soms ook erg druk kan zijn.

Het was de bedoeling dat we, na het werk, weer in de stad zouden gaan eten. Maar een oud collega, die nu voor Belgie werkt, bood aan dat we bij hem konden eten. Nou, dat werd me een feestmaal zeg. We hebben enorm gelachen en lekker gegeten. Het werd wel wat laat voordat we weer naar huis vertrokken, maar dat vond niemand erg.

Mazzel

Afscheid van de Toren

Ik heb, in de 10 jaar dat ik bij Digi heb gewekt, al in diverse gebouwen gezeten. Maar in de automatiserings toren heb ik nog de meeste jaren doorgebracht.

Het was destijds de bedoeling dat de gehele automatiserings helpdesk in een nieuw pand zou komen te zitten, die toen nog gebouwd moest worden. Dit is ook gebeurd, maar later werden Digi en Digi Automatisering samen gevoegd en zodoende kwamen er ook andere Digi medewerkers bij ons in de toren te zitten. In de laatste 7 jaar hebben wij daar onze goede en slechte tijden meegemaakt. Nadat we met Digi Belgie gingen samen werken, verhuisde de productie afdeling naar Antwerpen. Kortom, het pand waar we in zaten, was te groot voor alle werkzaamheden die we nog in Nederland deden. We moesten dus op zoek naar iets kleiners.

En dat betekent dus dat we afscheid moeten nemen van onze geliefde toren. Dat zal voor ons allen even flink wennen worden. Eigenlijk voor mij eigen persoontje nog het meest. Ik ben namelijk de laatste orginele automatiserings medewerker van weleer, en heb dus het langst in de toren gewerkt. Gister was de laatste werkdag, en dat besefte ik me maar al te goed. Vandaar dat ik nogeven wat foto´s heb gemaakt, van ons bijna leeg geroofde afdeling. We zijn namelijk al weken bezig om alles in te pakken en te verhuizen. Ik heb het nieuwe pand natuurlijk wel al gezien, en ik moet toegeven dat het er leuk uitziet. Al zal het natuurlijk een tijdje duren voordat ik mijn torentje ben vergeten. Maar ik ben er van overtuigd dat we er ons snel thuis zullen voelen.

Mazzel

Het vertrouwen in de mensen

Ik weet dat ik het niet moet doen. Maar het is zo vreselijk interesant om naar te kijken. Ik heb het nu over de afleveringen van Peter R. de Vries die tegenwoordig op zondag worden uitgezonden op SBS6. Zijn documantaires zijn altijd erg interesant, maar het vertrouwen in de politie en de overheid worden altijd enorm beschadigd als ik weer een aflevering heb gezien.

De laatste tijd viel het eigenlijk wel mee. Peter was niet echt bezig met de politie zelf te onderzoeken. Nee, het ging meer over de criminelen zelf, en niet over het falen van de overheid. Ik denk dat Peter zelf vond dat dit maar weer een gecompenseerd moest worden. En gister was echt zo'n aflevering waarbij je geen overheids medewerker meer durft te vertrouwen.

Er schijnt namelijk sinds 1950 een geheime organisatie te bestaan die door de overheid wordt gefinancierd. In de jaren 80 kreeg de pers hier lucht van omdat er door het hele land heen wapens werden gevonden die door deze organisatie waren begraven voor het geval de Russen zouden binnenvallen. Deze organisatie, die strikt geheim bleek te zijn, zou officieel in 1992 opgegeven zijn. Maar je raad het al. De organisatie schijnt (volgens Peter) nogsteeds te bestaan, en ze houden zich niet echt netjes aan de wet. Ze schijnen in illigale wapens te handelen. De bewijzen die Peter had, heeft met die handel te maken. De politie komt achter een grote hoeveelheid verboden wapens en start een onderzoek. Echter halverwege het onderzoek, wordt ineens alles in de doofpot gestopt, terwijl er genoeg bewijzen zijn om de schuldigen achter de tralies te krijgen. Directe aanwijzingen zijn er uiteraard niet, maar wel veel indirecte aanwijzingen. Kortom, het zou kunnen dat die organisatie nog bestaat, maar concrete bewijzen zijn er niet.

Dit was wel even schrikken. Zo erg heb ik het zelfs bij Peter R. de Vries nog niet eerder meegemaakt. Ik verwacht dat geheime organisatie's zoals deze, bestaan in films en in afleveringen van Star Trek. Deze organisatie heeft echt wel iets weg van de Tal-Shiar van de Romulans, of Section 31 van Starfleet.

Mazzel

De teller staat op 56 kilometer

Op de virtuele A2 heb ik Amsterdam nu echt achter me gelaten. Het is, na vandaag, nog 25 kilometer tot aan knooppunt Oudenrijn. Het knooppunt met de A9 (ik weet even zijn naam niet, ben ik ondertussen gepasseerd. Daar staan altijd vaak files als ik naar klanten toe moet, dus gelukkig dat ik daar nu voorbij ben gezwommen (haha). Er is in deze laatste 8 kilometer een hoop gebeurd, dus zal ik de opvallende dingen er even tussen uit pikken.

Er is zowel negatief als positief zwem nieuws te melden. Laat ik eerst beginnen met het negatieve nieuws, dan eindigd deze blogfile teminste lekker. Het is me niet gelukt om voor de vierde achter een volgende keer de 1000 meter onder de 18 minuten grens te zwemmen. Daar ging ik eigenlijk wel een beetje van uit. Na 500 meter had ik al een achterstand van een paar secondes, maar ik wist dat het beste de laatste tijd altijd in het staartje zat. Echter bij 750 meter was het gat te groot geworden. De moed zonk toen in mijn schoenen, en zodoende zat er geen eindsprint meer in. Ik wist uiteinderlijk 18:08 op de klok neer te zetten. Ongeveer 10 secondes langzamer dus dan de laatste paar keer. Helaas zwom ik in deze run van 8 kilometer geen record op de 250 meter sprint. Ik kwam niet verder dan 4:14, wat (maar) 3 secondes langzamer is dan mijn pr.

Nu het goede nieuws. Gelukkig is daar meer van te melden dan over het negatieve nieuws. Op de 750 meter wist ik eindelijk een lekker tijd neer te zetten. Ik wilde onder de 13:30, want dan kan ik pas echt tevreden zijn. Dit lukte me ook nog. Ik zette 13:25 op de klok neer. Dat is de snelste tijd sinds de virtuele start in Hoorn. Het is nogwel 12 secondes van mijn pr verwijderd, maar je moet ergens beginnen natuurlijk. Het echte supernieuws kwam deze run op de 500 meter een de 3000 meter. Beide persoonlijk records sneuvelde namelijk!!!! Op de middellange afstands avond zwom ik dus die teleurstellende 1000 meter. Die avond wordt altijd afgesloten met een 500 metertje. Nou, ik wilde mijn frustratie er even uit zwemmen, en dit lukte zeg maar erg goed. Ik zwom 3 secondes van mijn pr af, en dat staat nu op 8:43.

Vandaag mocht ik de 8 kilometer run afsluiten met de 3 kilometer schoolslag. Het was de laatste 2 keer niet meer gelukt om het record te breken, terwijl het daarvoor elke keer raak was. Ik wilde super vlak op het 55 blank schema vertrekken, en dat lukte me aardig. Na 1 kilometer had ik 3 secondes voorsprong. Op de helft waren dat er nog 2, en op 2 kilometer tikte ik precies op het schema aan. Een heel klein beetje verval van maar een paar secondes dus. Ik wist dat dit in de laatste kilometer niet mocht gebeuren, anders kwam het nieuwe record in gevaar. Maar gelukkig zat ook bij deze afstand, de versnelling in het staartje. Ik wist uiteindelijk PRECIES 55:00 op de klok neer te zetten. Ik drufde de laatste paar banen geen extra sprintje in te zetten omdat ik bij baan 60 al mijn kuiten voelde. Ik vreesde voor een enorme kramp aanval. Een vast tempo zwemmen was nog het enigste wat erin zat.. Maar ja, geen 54 minuter, maar wel en persoonlijk record.. En dat is wat uiteindelijk telt.

Mazzel

Het Hyves fenomeen

Tot voor kort wist ik eigenlijk helemaal niet wat het Hyves fenomeen helemaal inhield. Ik had er wel al een account bij, maar had me er helemaal niet in verdiept. Nou de laatste tijd zit ik steeds op die hyves sites, opzoek naar leuke onderwerpen.

Er is bijna overal wel een hyves site van. Dat vind ik ook het leuks. Ik ga gewoon achter de pc zitten bedenken wat ik ga opzoeken en type dan een onderwerp in. Ik de meeste gevallen is er altijd wel wat over te vinden. Zo was ik laatst op zoek naar een anti frans hyve... En ja hoor, deze bestond natuurlijk. Ik moest er natuurlijk wat achterlaten, maar dat zal je waarschijnlijk niet verwonderen. Op veel hyves kan je er heftig op los discussieren en dat maakt het juist erg leuk. Gewoon informatie inwinnen op het internet, kan het het beste doen met de Wikipedia sites. Maar als je echt persoonlijke meningen over een onderwerp wilt lezen, kan je het beste zoeken op zo´n hyve site. Het is een echte aanrader als je ergens fan van bent, of gewoon ergens interesse in hebt. Je kan het misschien het beste omschrijven als een soort fanclub site.

Mazzel