Een andere bank

Wegens de krediet crisis en de dreigende economische recessie waren Rachel en ik gedwongen om drastische maatregelen te nemen. Als mogelijke steun aan de economie hebben wij onze persoonlijke ‘bankwezen’ aangepakt. Wij vonden namelijk dat de huidige status van onze bank te wensen overliet, en dat er wel ingegrepen moest worden. Ons vertrouwen zakte steeds dieper weg, en dat zat niet lekker. Daarom zijn wij enkele weken geleden naar Profijt meubel gegaan en hebben daar een nieuwe hoekbank aangeschaft. Hopelijk helpt onze economische injectie deze crisis te beteugelen.

Nee hoor… de oude ZIT bank was gewoon af. De scheuren zaten in de kussens. Er moest wel een nieuwe komen. Met het geld dat in de envelopjes zat (van de bruiloft), zijn we toen opzoek gegaan naar een nieuwe. We hebben diverse winkels bezocht, maar Profijt kwam toch met gemak als winnaar uit de bus. Daar vonden we de perfecte bank, met de bij behorende prijs. We waren het al snel met elkaar eens welke bank het moest worden. De verkoopster vertelde ons dat de levertijd ongeveer acht weken was, maar dat viel achteraf mee. We weten niet uit ons hoofd hoeveel weken we uiteindelijk hebben moeten wachten, maar het waren er zeker geen acht. Profijt belde ons tijdens ‘the state of happiness’ op. De leverdatum werd op 29 oktober gepland (vandaag dus).

Afgelopen weekend kon Bram ons helpen met het weg mieteren van de oude bank. In zijn witte combo achtige wagen (weet even niet exact het merk) konden we de 2 en 3 zitters naar het grofvuil brengen. We reden het drukke grofvuil park op en werden meteen klem gezet door de overige bezoekers. Het weg mieteren van onze bank was binnen 3 minuten gebeurd, maar daarna moesten we (tot Brams ergernis) lang wachten voordat we weer weg konden rijden. Van zaterdag tot aan vandaag hebben we dus zonder bank gezeten. Ik kan je vertellen dat dit niet prettig is. Afgelopen zondag voelde ik me niet echt lekker, maar even op de bank liggen om bij te komen, zat er dus niet in. Dan moest ik maar op bed gaan liggen, maar dat is natuurlijk toch anders. En lang niet zo gezellig.

Vandaag was Rachel vrij, en zodoende kon zij de nieuwe bank in ontvangst nemen. Hij werd wel keurig aan huis afgeleverd, maar het in elkaar zetten zat er natuurlijk niet bij. Toch, toen ik vandaag thuis kwam, trof ik een compleet gemonteerde bank aan. Met daarop een (terechte) trotse Rachel, die alles zelf in elkaar heeft gezet. Ik ben daarom ook vreselijk trots op haar.

Mazzel

Het Heijderbos

Ik ben al diverse keren naar Centerparc’s geweest. De laatste keer was alweer een jaar terug. Je kunt dus zeggen dat het weer eens tijd werd dat het gebeurde.

Omdat Rachel haar ouders in mei 30 jaar waren getrouwd, nodigde zij de hele familie uit om een week naar het Heijderbos te gaan. Dit ‘Sporthuis centrum’ park ligt bij Nijmegen in de buurt, en dat is wel even karren. Maar dat is voor ons natuurlijk helemaal geen probleem. De vakantie week liep trouwens van vrijdag tot vrijdag, en zodoende heb ik zes dagen vrij moeten vragen van mijn werk.

Eenmaal op het park aangekomen waren Rachels zus Astrid en haar familie al aanwezig. Rachels vader, moeder, en zus Dorine kwamen de dag erna pas. We konden haast niet wachten met het bezoeken van het zwembad. Dit prachtige bad zouden we natuurlijk die week erg vaak bezoeken. Vooral de kleintjes Tijn en Tom vonden het erg gaaf. Ik moest diverse keren een gevaarlijk dier spelen. Vooral de tijger en de haai deden het goed. Ze renden (zwommen) dan hard voor me weg. Als het dan toch iets te eng werd, vroegen ze of ik weer mezelf wilde zijn. Naast al dat gezwem, hebben we die week ook ge-midgedgolft, gewandeld en een indor jungle bezocht. In de avonden kwamen we meestal allemaal bij elkaar. Dan kwam meestal de chips op tafel. Even lekker kletsen over hoe de dag was verlopen, of gewoon over koetjes en kalfjes. We hebben die week ook nog gegourmet en zijn ook nog uit eten geweest.

Helaas gaat een leuke week natuurlijk ook snel voorbij. Voordat we het wisten waren we onze tassen alweer aan het inpakken. Tijn en Tom kwamen nog even naar ons huisje toe om afscheid van ons te nemen. Na een flinke omhelzing wist de drie jarige Tom mij te vertellen dat hij ons toch wel erg zal missen. Kortom, een geslaagde week dus.

Mazzel

De Knights laatste mijlpaal

Aangezien we Fleur alleen nog maar op de dag van haar geboorte gezien hadden, werd het voor Rachel en mij dus wel weer eens tijd om naar het oosten af te reizen. Mijn moeder en Bram grepen die mogelijkheid aan en zodoende werd de afspraak gemaakt om met zijn vieren naar de achterhoek te gaan om de kleine meid nog eens beter te gaan bekijken.

Toen ik vrijdag, na een dag lang hard werken, naar mijn auto toe liep, viel de nogal groenige laag alg toch wel vreselijk op. Kijk, zolang ik er zelf geen last van heb, vind ik het niet erg. Maar met ‘gasten’ in mijn auto, vond ik dat ik toch wel wat aan de situatie moest doen. Voordat we zaterdag ochtend mijn moeder en Bram gingen ophalen, zijn we dus eerst naar een washok gegaan om de Knight een grote schoonmaak beurt te geven. De originele witte laag verf werd weer overheersend, maar de roestplekken zijn die strijd langzaamaan aan het winnen. Ondanks dat ik dit door had, was ik toch wel tevreden over het behaalde resultaat. De Knight kon weer ingezet worden als ‘vervoermiddel’, net zoals hij dat de afgelopen 10 jaar heeft gedaan.

Toen we goed en wel met zijn vieren in de auto zaten, begon ik meteen met een mededeling. Alle passagiers zullen op de rit naar de achterhoek namelijk getuigen zijn van een historische gebeurtenis. De Knight zou namelijk tijdens de rit de magische grens van 200.000 kilometer voorbij gaan. Om dit te kunnen meemaken, heb ik de dagteller functie uitgezet, zodat het dashboard de totaal kilometer stand aangaf. Dit doe ik trouwens nooit, omdat ik de dagteller veel handiger vind dat een astronomisch (want dat is het ondertussen) getal. We reden net de provincie Utrecht uit, toen de teller van 199.999 op 200.000 sprong. Een flink gejuich volgde, zodat de Knight bijna wel trots had moeten zijn. Rachel heeft onthouden dat het bij hectometer paaltje 49.4 op de A1 richting Duitsland gebeurde (toch handig om te weten).

Eenmaal in de achterhoek aangekomen konden we weer van Fleur genieten. We mochten haar ook de fles geven en hoorden alle verhalen over wat ze allemaal uitgespookt had. Ze heeft al enorm veel speelgoed gekregen, waarmee je zowat een complete Bart Smit kunt vullen. Naast de boerderij wordt op dit moment nog gewerkt aan het nieuwe huis van mijn zus en haar vriend. Die hadden we al een keer aan de buitenkant bekeken, maar dit keer konden we er ook in. Het is een enorm huis waar Fleur de komende jaren zich wel zal vermaken. Dit keer hebben we trouwens op de terug weg geen Mac overvallen. Al had de plaatselijke snackbar die avond waarschijnlijk wel een goede omzet omdat we daar ons eten vandaan hebben gehaald.

O, nog een ding (zie plaatje)… Het klopt als een bus…
Mazzel

De Fox

De meest trouwe bezoeker van mijn blogfiles is het misschien opgevallen dat ik het Foxpro plaatje heb veranderd. Er stond er eerst eentje van Foxpro versie 8, en ik heb deze in het logo van versie 9 veranderd. Dit dus omdat ik een nieuwere versie heb weten te bemachtigen.

Het verkrijgen van deze nieuwe versie was trouwens nog een grappig verhaal. Collega Jeroen en ik hebben van alles geprobeerd om hem in ons bezit te krijgen. Zelfs onze ‘ik kan alles op het internet vinden’ collega, lukte het niet om ergens een link te vinden die het ook daadwerkelijk deed. Dan eventueel maar illegaal, maar dat lukte dus de afgelopen jaren niet. Nu wist ik dat onze hoofd automatiseerder ook zijn programma’s in Visual Foxpro maakt, maar wij waren in de veronderstelling dat hij dat ook in versie 8 deed. Toen hij toevallig in Nederland was, vroeg ik of hij ook aan versie 9 kon komen. Hij vertelde me dat hij die al jaren gebruikte. Eh, we konden er dus altijd al aan komen. Met licentie codes en al. Hij regelde meteen dat ik de setup ook kreeg, en vanaf nu programmeer ik ook in deze nieuwe versie.

Toch zal de oude Fox over een paar jaar het veld moeten ruimen. Microsoft heeft aangekondigd dat er geen tiende versie zal worden uitgebracht. Fox 9 zal de laatste zijn, al wordt het product wel tot en met 2015 door hun ondersteund. Dat houdt in dat mijn gemaakte programma’s waarschijnlijk ook op de eventuele toekomstige Windows versie’s zal draaien. Maar toch, er komt een periode dat ik natuurlijk met de tijd mee zal moeten gaan. Ik zit er aan te denken om een LOI cursus Visual Basic te gaan doen. Ik las dat dit een drie maanden durende cursus is, die door beginners en gevorderden gedaan kan worden. Wie weet is dat iets voor mij.

Ik zal de oude Fox trouwens wel gaan missen hoor. Ik heb de taal helemaal van begin af aan moeten leren. Ik ben tot op de dag van vandaag elke keer weer trots als ik iets moois in elkaar heb geflanst. Zeker als ik daar eventuele klanten mee heb kunnen helpen. In het begin heb ik nog veel van mijn collega’s geleerd. Deze collega’s waren echte programmeurs die mij natuurlijk veel tips konden geven. Ik kan me een begin situatie nog herinneren dat ik een simpel programmatje had gemaakt van ongeveer 10 regels. Vol trots liet ik dat aan een ‘pro’zien. Toen hij er naar keek lied hij me zien dat het ook in twee regels kon. Kijk, zo leer je natuurlijk veel. En nu, jaren later, kan ik eigenlijk alles wel maken wat ik wil. Al zal ik de complete taal waarschijnlijk niet eens voor de helft helemaal onder de knie hebben. Ik leer er wel elke keer als ik programma’s maak, weer wat bij. Dus misschien lukt het me ooit om voorbij die helft te komen. Ik heb nog wat jaartjes te gaan voordat de Fox echt helemaal uit computer land al zijn verdwenen.

Mazzel

Jeroentje Versus The American Weerwolf

Zoals ieder kind waarschijnlijk wel zal hebben, had ik vroeger nog wel eens last van nachtmerries. Daarom hield ik, in het algemeen, ook helemaal niet van horror films. En dat is vandaag de dag eigenlijk nog steeds zo. Als kind was ik bang dat ik dan weer een nachtmerrie zou krijgen.

Maar ja. Horror films hebben natuurlijk ook een aantrekkelijke zijde. Het kan natuurlijk ook vreselijk spannend zijn zodat je voor de buis gekluisterd blijft zitten. Ik kan me zo’n situatie nog herinneren toen ‘The American weerwolf in Londen’ op de tv werd uitgezonden. Ik was nog maar een klein Jeroentje, en waarom wij (mijn zus en ik) mochten kijken snap ik eigenlijk nog steeds niet. De spanning zorgde ervoor dat ik aandachtig bleef kijken, terwijl ik beter wist. Ik was halverwege de film al bang dat het weer spoken zou worden als ik in bed lag. Ik zag dus al tegen het slapen op toen ik de hoofdrol speler de hoofdweg zag verlaten. Dit terwijl er nog zo tegen hem verteld was dat hij dat niet moest doen. Verontwaardigd vroeg ik mijn vader waarom hij zo stom kon zijn, maar daar kon hij natuurlijk ook geen antwoord op geven. De situaties waarin de hoofdrol speler elke keer terecht kwam werden natuurlijk steeds erger, en ik zag dus steeds meer op om naar bed te gaan.

Ergens was ik toch blij toen de film voorbij was. De neerwaartse spiraal werd eindelijk verbroken, maar de echte spanning moest toen nog komen. Ik probeerde zo lang mogelijk wakker te blijven, maar uiteindelijk ben ik natuurlijk toch in slaap gevallen. En ja hoor. Daar was ie… De weerwolf kwam ik ook in mijn droom tegen. Daar waar ik de hele avond bang voor was, kwam uit. Ik wist in het begin nog te ontkomen, maar elke keer vond hij me weer. Op een gegeven ogenblik was er geen ontkomen meer aan. Hij had me ergens in de val weten te lokken, en Jeroentje was nog maar secondes verwijderd van een vreselijke dood. Maar plotseling gebeurde er iets vreemds. Ik begon me te beseffen dat ik bang was geworden om naar bed te gaan omdat ik dan deze weerwolf juist tegen zou komen. Ik realiseerde me dus dat het een droom was waarin ik mij bevond………. Aha……. Dat verandert de zaak. Als een ware held liep ik op de weerwolf af en heb deze toen helemaal in elkaar getimmerd. Er bleef geen spaan van heel. Na de aframmeling werd ik spontaan wakker. Het was nog donker en dus nog lang geen tijd om er weer uit te gaan.

Ik was evengoed nog een beetje bang toen ik weer probeerde in te slapen. Maar de weerwolf durfde die avond in ieder geval niet meer terug te komen.

Mazzel

The moon hoax

Complot theorieën. Er bestaan er erg veel van. Zo zouden bijvoorbeeld de Twin Towers zo loodrecht naar beneden in elkaar zijn gezakt omdat de Amerikaanse geheime dienst dynamiet zou hebben gebruikt. Nog zo’n voorbeeld is dat de Amerikanen het bewijs voor het bestaan van buitenaards leven geheim willen houden. Maar de meest indrukwekkende complot theorie is die toch wel die van de Moon Hoax. Er zijn mensen die beweren dat de Apollo maan missies in de jaren 60 nooit hebben plaats gevonden. Dat al die beelden van astronauten die op de maan rondhuppelden, in een studio zijn opgenomen.

Tja, wat moet je als leek daarvan zeggen? Op Youtube heb ik de filmpjes ook gezien, waarop het bewijs van een hoax te zien zou zijn. Het zegt natuurlijk helemaal niets. Ik ben er zelf niet bij geweest toen de Apollo missies er waren. Dat kon ook niet, want ik was toen nog een klein beetje niet geboren. Maar de vraag hoe het mogelijk is dat de Amerikanen zonder de hulp van bijvoorbeeld de micro processor, zoiets groots als een maanlanding konden bewerkstellen, kwam bij mij toch ook wel eens boven dwarrelen. De micro processor is pas in 1978 uit gevonden. Dat is negen jaar na de eerste maanlanding. Voor als nog bleef ik van mening dat de maanlandingen wel degelijk plaats hebben gevonden. Om zoiets groots als de Apollo missies te faken, zou je simpel weg te veel mensen voor nodig hebben. En de kans dat er dan eentje zijn mond voorbij praat, is dan natuurlijk erg groot. Bovendien komt natuurlijk ooit de situatie dat we terug gaan naar de maan. Als er dus een hoax zou zijn, komt de waarheid natuurlijk ooit boven water.

Blijkbaar is de aanhoudendheid van de hoax zodanig groot dat zelfs The Mythbusters van Discovery Channel zich er mee hebben bemoeid. Ik had dit al in een voorstukje ooit op tv gezien, maar de werkelijke maan aflevering zelf nog niet. Totdat ik weer eens achter de pc zat, en de term ‘Mythbusters Moon’ in typte. Tot mijn verbazing, stond de aflevering gewoon al op Youtube. Je kunt je misschien voorstellen dat ik het niet kon laten om daar meteen naar te gaan kijken. Adam en Jamie hebben meerdere Moon Hoax bevindingen getest. Zo zouden foto’s van de astronauten aangeven dat er extra verlichting zou zijn gebruikt. Ook zou Nasa de filmbeelden hebben vertraagd om het zwaarte kracht verschil (slechts een zesde als hier op Aarde) na te bootsen. Een voor een werden de bevindingen van tafel geveegd. Het mag duidelijk zijn dat de Mythbusters dus absoluut niet in de hoax geloofden. Mocht je nieuwsgierig zijn geworden. Klik dan even op de linkjes hieronder.

http://www.youtube.com/watch?v=XAcXBT-GZCo
http://www.youtube.com/watch?v=5taIxlNA_Lw&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=uE4w2MIYhC4&feature=related

Alle punten die ze hebben getest, werden dus door de Mythbusters ontkracht. Kortom, We went to the moon…..

Toch?
Mazzel

Chaos

Toen Rachel en ik weer terug in Nederland waren, hadden we allebei nog 1 weekje vrij. In die week sprak ik mijn collega Jeroen nog even op Msn. Hij wist me te vertellen dat het vrij druk was op de helpdesk, en dat hij haast niet kon wachten op mijn terugkomst.

De zondag voordat ik ging werken, heb ik mezelf nog aangemeld bij de Paintball vereniging. Ik had al een flinke tijd niet meer gespeeld, en daarom leek het me wel weer eens leuk om dat te gaan doen. Daarna ben ik nog met Ramon even de stad in geweest, zoals we dat vrijwel elke zondag bijna wel doen. Ik had niet echt het idee dat ik tegen de komende werkweek opzag. Nee, ik had er zelfs wel weer zin in. Gezellig met mijn collega’s babbelen en zo. Jeroen zijn waarschuwing dat het druk was, liet ik even links liggen. Met zijn twee-en moeten we er toch wel uit kunnen komen.

Mijn collega’s feliciteerden me natuurlijk, en vonden vooral de openingsdans erg gaaf. Bijna alle collega’s hadden die gezien. Dit kwam omdat ik via Msn de youtube link aan Jeroen had gegeven. Dat nieuws ging dus als een lopend vuurtje door het bedrijf heen. Hoe dan ook, het werken kon weer beginnen. En waar collega Jeroen al voor vreesde kwam uit. Weer een drukke werkweek dus. September staat normaal gesproken niet echt bekend als drukke maand of zo. Maar dat was deze week helemaal niet te merken. Om half twee op de donderdag middag maakte we al de 110ste storing aan. Dat betekende toen al dat het de drukste week aller tijden was, terwijl we de rest van die middag, en de gehele vrijdag nog moesten werken. Kortom, het was gewoon pandemonium. Complete chaos heerste op de helpdesk. Het werd ook nog eens moeilijker gemaakt met de komst van de nieuwe release versie van het België pakket Windigi. Daarvoor moet ik dus in oktober een twee daagse cursus gaan geven in Antwerpen. Daarvoor voorbereiden lukte deze week dus in zijn geheel niet. En met het zien van de planning van volgende week, kan ik nu al voorspellen dat het dan ook niet gaat lukken. Zeker niet als de telefoon ook zo vaak gaat als deze week.

Toen ik maandag terug kwam van mijn werk, plofte ik dus op de bank neer. Ik was in een klap mijn ‘zin’ in deze werkweek kwijt. Die maandag was het maar liefs de achtste drukste dag aller tijden. Toen ik die avond op mijn bedje lag, moest ik toch even terug denken aan onze tijd op Kreta. Vanaf ons balkon kon je daar in de avond zo mooi naar de Grote Beer kijken. Vanuit mijn eigen bedje kan ik ook de Grote Beer bekijken hoor. Maar dan naar de Glow in de Dark versie. Ook mooi, maar toch iets minder mooi dan in het echt.

Mazzel

Fleur

Het hele jaar was het de vraag of mijn zus op onze bruiloft kon komen. Ze was namelijk rond die datum uitgerekend, en zodoende moest ze begin dit jaar al afzien voor de rol van mede ceremonie meester.

De meningen over de haalbaarheid van haar komst, liepen behoorlijk uiteen. Volgens de ene was het vrijwel onmogelijk, en weer een ander vertelde dat ze zelf met weeën en al op de bruiloft zou kunnen verschijnen. Pas op de bruiloft dag zelf, kreeg ik haar uiteindelijke beslissing te horen. Terwijl ik op de komst van de fotograaf zat te wachten, kreeg ik te horen dat ze onderweg was vanuit het verre oosten (de achterhoek). Toen we dus in Hauwert door de haag van vrienden en familieleden liepen, stond ze daar met haar vriend dus keurig tussen. Gelukkig maar, want dat was natuurlijk erg gaaf. Maar als ze niet had kunnen komen, hadden Rachel en ik het natuurlijk ook begrepen.

Drie dagen na de bruiloft zijn we dus vertrokken voor onze huwelijksreis naar Kreta. We waren er van overtuigd dat de kleine dan wel ter wereld zou komen als we onder de brandende zon zouden zitten. We hadden onze mobiele telefoons natuurlijk meegenomen en na elke excursie keken we daar natuurlijk op of er al nieuws was. Maar de dagen passeerde zonder dat er echt wat te melden was. Toen we weer werden opgehaald van het vliegveld, kregen we te horen dat de weeën pas begonnen waren. We hadden ongeveer zeven uurtjes weer in ons eigen bed geslapen toen ik beneden een van onze mobiele telefoons hoorde. Het was mijn zus, en ik heb haar dus ook meteen terug gebeld. Ze wist ons te vertellen dat om een uur of vijf in de ochtend haar dochter Fleur was geboren. De kleine had dus niet alleen de bruiloft keurig afgewacht, maar ook op onze terugkomst van het warme eiland.

Aangezien wij die week nog vrij waren, konden we de kleine die middag meteen bezoeken. Met zijn vieren zijn we in de auto gestapt en naar het ziekenhuis in Deventer gereden. Met zijn vieren bedoel ik dat naast Rachel en ik, mijn moeder en Bram ook meegingen. Deventer is natuurlijk aardig ver weg, maar dat hadden we er natuurlijk graag voor over. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, konden we de kleine volop bewonderen. We hebben natuurlijk foto’s gemaakt, en met mijn zus over de bevalling gebabbeld.

We zijn uren lang in het ziekenhuis gebleven en zijn daarna nog even haar het ouderlijk huis van haar vriend geweest. We wilden zijn ouders natuurlijk ook met de komst van Fleur feliciteren. Bovendien konden we dan ook even kijken hoever ze met het bouwen van hun nieuwe huis zijn. Mijn zus en haar vriend Martin laten namelijk een nieuw huis bouwen naast dat van zijn ouders.

Na een drukke dag, gingen we weer richting het westen. We hadden nog niet gegeten en daarom hebben we nog even een Mac overvallen. Met het wegwerken van een big mac, begon ik te pas echt te beseffen dat ik de ere titel van Oom heb gekregen.

Mazzel

De reis naar Kreta

Rachel en ik hebben besloten om van zowel de bruiloft, als de huwelijksreis een verslag te maken en deze op onze bruiloftsite neer te zetten. Rachel neemt de bruiloft onder de loep en ik de huwelijksreis. Beide verslagen zetten we ook op onze persoonlijke weblogs neer. Hieronder kan je dus het verhaal over Kreta lezen.

De huwelijksreis.

Het is alweer de zesde keer dat Rachel en ik samen op vakantie zijn geweest. Deze zesde keer kreeg dus de aparte titel van ‘Huwelijksreis’. Onze vakanties, in het algemeen, zijn trouwens in twee hoofdstukken in te delen. De eerste drie vakanties waren met de auto, en de laatste drie waren met het vliegtuig.

Rachels moeder was zo lief geweest om ons naar Schiphol te brengen. Zus Dorine ging voor de gezelligheid ook mee. Ondanks dat er weer een file op de A4 richting Schiphol stond (net als vorig jaar), kwamen we ruim op tijd aan bij onze incheck balie. Daar stond een enorme lange rij op ons te wachten, maar gelukkig gingen lang niet al die mensen mee in ons vliegtuig. Nee, die incheck balie werd gebruikt voor allerlei Transavia vluchten. Het ging eigenlijk best snel, en voordat we het wisten stonden we te wachten bij onze gate. We hadden helemaal geen vertragingen of zo, dus vertrok het blauwe 737-800 toestel zonder problemen.

Nou heb ik in al die jaren, best wel vaak gevlogen. En heb ook vaak wat meegemaakt tijdens al die reizen. Zo hadden Rachel en ik vorig jaar nog bliksem inslag in ons vliegtuig gehad. Dit jaar was er ook weer iets. We zaten naast de nooduitgang omdat je daar meer beenruimte hebt. Dit omdat het onze huwelijksreis was. De incheck balie dame melde dit keurig, maar vermelde er niet bij dat je naast de nooduitgang zat. Op zich helemaal geen probleem of zo, maar bij het vliegen viel me op dat mijn linker schouder nat werd. Ik keek naar de deur van de nooduitgang, en zag uit de kieren een kleine hoeveelheid water stromen. ‘Oeps’ dacht ik nog. ‘Dat kan vast niet goed zijn’. Ik overlegde met Rachel of het de moeite waard was om paniek te gaan zaaien, maar we kwamen tot de conclusie dat we de situatie even zouden afwachten. Misschien werd het stroompje minder. Aangezien er voor de rest geen windgeluiden te horen waren, namen we aan dat dit misschien wel een ‘normale’ situatie was. Na een tijdje werd het ook steeds minder en uiteindelijk was er helemaal geen water meer te bekennen. Al met al verliep de reis goed, maar we waren wel even geschrokken.

Op de luchthaven van Iraklion stonden de dames van Sunweb ons al op te wachten. De hostes Marja verwees ons keurig naar onze transfer bus. Haar zouden we deze reis nog meer tegen komen. De busreis duurde ongeveer een half uurtje en toen waren we bij Hotel Europa Beach in Analipsis aangekomen. Het was natuurlijk allang donker, zodat we niet echt een eerste indruk konden krijgen. We kregen bij het inchecken een blauwe armband om. Dit gaf aan dat we ‘all inclusive’ hadden geboekt. Aanvankelijk waren we helemaal niet blij met zo’n armbandje. Maar het all inclusive verhaal (kan ik je vertellen) gaat heel erg snel wennen. Zodoende gingen we al heel snel van ons bandje houden, zodat we op het idee kwamen hem mee te nemen naar Nederland om te kijken of hij daar ook werkte. Zijn ‘magie’ begon eigenlijk meteen al. De balie medewerker vroeg of we nog honger hadden en dat was eigenlijk wel het geval. Toen we onze koffers naar onze kamer hadden gebracht, mochten we meteen naar het restaurant doorlopen. We konden daar onze eerste Griekse maaltijd naar binnen werken. Daarna zijn we lekker naar bed gegaan.

Toen we weer wakker werden konden we voor het eerst een goede indruk krijgen van onze omgeving. Vanaf ons balkon kon je het zwembad al zien. Ook konden we een klein stukje van de zee zien. De eerste dag stond ingeplant als rust dag. We hebben de Sunweb hostes gesproken (inderdaad, dat was Marja) en bij haar hadden we drie excursies geboekt. Na Marja’s bezoekje hebben we ons ingesmeerd en zijn naar het dichts bijzijnde zwembad gegaan. Er waren maar liefs twee zwembaden in het hotel aanwezig. Het eerste zwembad was een slordige 20 meter lang. Een kleinigheidje dus om die even onderwater te zwemmen. Dit is een traditie van mij. Elk zwembad waar ik in zwem, moet ik een keertje onder water hebben gezwommen. Tijdens deze actie viel me niet zoveel op. Echter toen ik boven kwam, begonnen mijn ogen enorm te tranen. Rachel vertelde me dat ze helemaal rood zagen. Het was geen chloor wat er in het water zat, maar wat het wel was, weten we tot op de dag van vandaag niet. Na deze, wat vreemde ervaring, hebben we ook nooit meer in dit bad gezwommen. De rest van de week lagen we aan het zout water zwembad waar we een stuk beter tegen konden. In het winkeltje heb ik voor de zekerheid toch maar een zwembrilletje aangeschaft. Deze heeft zichzelf later in de week trouwens terug verdiend aangezien ik toen een briefje van 10 euro op de bodem zag rond dobberen.

De tweede dag van de vakantie stond ingeplant als ´Jeep safari´ dag. We moesten daarom vrij vroeg ons bedje uit. Voor bij het hotel moesten we daar staan wachten, want dat had Marja aan ons verteld. Wij dus maar wachten…. en wachten….. en wachten… Kortom, de bus kwam in zijn geheel niet. We hebben voor de zekerheid een half uur extra gewacht, en toen hebben we Marja op haar mobiel gebeld. Deze heeft even rond gebeld, maar kon niet achterhalen waarom we niet werden opgepikt. Die avond zou er weer een Sunweb hostes in het hotel aanwezig zijn, zodat we van haar ons geld terug konden krijgen. Een beetje teleurgesteld gingen we terug naar ons hotel kamer. De eerste de beste excursie ging dus al niet door. Maar we lieten ons hierdoor niet uit het veld slaan. De Jeep safari kon je de hele week doen, dus hebben we met die andere Sunweb hostes afgesproken dat we hem gewoon de dag erna zouden doen. Deze tweede dag ging dus weer voorbij aan het zwembad. Bij dit zout water zwembad was ook een animatie team aanwezig, die als taak had het hotel publiek te vermaken. Rachel heeft mee gedaan aan een aquagym sessie, en ik deed mee met een waterpolo wedstrijd. Het duurde trouwens niet lang om te besteffen dat ons hotel vol zat met Fransen. Net weer mijn pech dus. Twee jaar geleden zat ons hotel al vol met Amerikanen. En dit jaar dus met Fransen, die in deze periode blijkbaar allemaal vakantie hadden. Je zou denken dat Jeroentje daardoor ietjes minder blij zou worden. Maar dat is toch niet waar. Ik heb (ja je leest het goed) een beter beeld over de gemiddelde Fransman gekregen. Tijdens heb waterpoloën al waren er Fransen die gewoon Engels met mij praatte. Iets wat jaren geleden absoluut ondenkbaar was.

De derde dag moesten we dus weer vroeg ons bed uit. Hopelijk ging de Jeep safari vandaag wel door. Je kunt je misschien voorstellen dat bij het passeren van elke minuut wachten, we al zenuwachtiger werden. Op een gegeven ogenblik verliep de afgesproken pickup tijd ook nog eens. De moed zakte in onze schoenen, maar drie minuten daarna kwam een klein busje de bocht om zetten. Deze stopte voor de ingang van het hotel. Een kalige man riep ´Jeep safari?´. We wisten niet snel genoeg ´YES´ te roepen. Een golf van opluchting werd van ons meester.. De Jeep safari ging dus gelukkig door. We hebben niet zo heel lang in het busje gezeten voordat we bij de Jeeps aankwamen. We gingen dit keer niet met een gehele grote jeep zoals in Portugal. Nee, de vrij grote groep mensen werden ingedeeld in kleinere jeeps. In elke jeep konden vier personen zitten. Rachel en ik kwamen met twee Zwitserse vriendinnen in een jeep terecht. Deze vriendinnen kwamen uit het Franstalige gedeelte van Zwitserland, maar konden gelukkig goed Engels. Weer een positieve ervaring dus betreffende de Frans sprekende medemens. De safari ging vaak langs smalle berg paadjes heen waarbij Rachel af en toe last kreeg van haar hoogtevrees. Maar het uitzicht was vaak zo mooi, dat ze die vrees gelukkig vaak de baas was. In de middag hebben we met zijn alle heerlijk gegeten aan de zuidkust van het eiland. Daar kon je ook even zwemmen in de zee. Daarna ging de tocht, via een andere route weer terug naar de noordkust van het eiland. Al met al een leuke ervaring en aan gezien er door de organisatie gefilmd is, kunnen we het nog vaak nakijken ook.

De vierde dag van de vakantie stond weer in het teken van een excursie. Die dag gingen we namelijk de Samaria kloof bewandelen. Dit is de grootste kloof van heel Europa. De 18 !!! kilometer lange kloof is natuurlijk een lange wandeling. Dat besefte wij ons ook wel. Toch werd het pas echt duidelijk toen de Nederlands talige gids in de bus, ons over de kloof ging vertellen. En wat je wel en niet moest doen en laten. De bus reed ons eerst naar een hoogte van 1000 meter, en vanaf daar ging de voettocht beginnen. De eerste drie kilometer was alleen maar afdalen. Wij hadden nooit rekening gehouden met zoveel (hoofdzakelijk gladde) stenen. Dit afdalen, verliep dus mega zwaar. Omdat we niet zo erg hard gingen, hielden we maar kort pauzes bij de rustplaatsen. Zodoende hoopte we wat tijd terug te kunnen winnen. De gids had ons in de bus al verteld dat we om twee uur in de middag het dorpje Samaria al voorbij moesten zijn. Wij kwamen om kwart voor twee pas bij dit verlaten dorpje aan. We hebben weer maar heel even uitgerust en om zeven minuten voor twee verlieten wij het dorpje weer. We hadden de gehele toch dus het idee dat we tegen de klok aan het vechten waren. Gelukkig was het tweede deel vrijwel het gemakkelijkste. Er hoefde niet zoveel meer gedaald te worden, en zodoende werden wij niet meer zoveel door mede wandelaars ingehaald. We moesten om vijf uur beneden bij een dorpje zijn om daar de boot tickets bij onze gids op te halen. Gelukkig kwamen wij om half vijf al bij deze plek aan. We hebben het dus gehaald, maar vraag niet hoe. Het was een enorme ervaring en zeker de moeite waard. Maar het was eigenlijk net iets te zwaar voor deze twee muisjes. Die eigenlijk niet gewent zijn om zo ie zo 18 kilometer te wandelen. Laat staan in de bergen. Dagenlange spierpijn was dan ook het resultaat van deze dag. Maar de langste kloof van Europa staat wel op onze naam.

De vijfde dag stond weer in het teken van een excursie. Omdat we behoorlijk spierpijn hadden, zagen we daar best wel tegenop. Maar al met al viel het reuze mee. Die dag zijn we namelijk met de boot naar het eilandje Spinalonga geweest. Dat eiland heeft een lange geschiedenis, maar is het meest bekend om het feit dat er 50 jaar lang Leprozen hebben gewoond (dit zijn mensen die de ziekte Lepra hebben). Een Nederlandse Griek was onze gids en hij wist veel over dit eiland te vertellen. Zijn oom had namelijk destijds ook op het eiland gezeten. Het eiland was trouwens niet zo erg groot. De omtrek was maar 850 meter en binnen 10 minuten kon je dus om het eiland heen lopen. Je zou denken dat die mensen het vreselijk gehad moeten hebben. Maar de gids wist te vertellen dat dit eigenlijk wel mee viel. De bewoners kwamen niets te kort. Zo kregen de bewoners een ruime uitkering van de regering en was er op het eiland al eerder stroom dan op Kreta zelf…. Na het bezoek aan het eiland zijn we met de boot naar een ander eilandje geweest waar je kon zwemmen. Daarna kregen we een BBQ. Tijdens het eten zaten we toevallig bij een aantal Nederlanders, en met hen hebben we lekker zitten kletsen. Eenmaal weer op Kreta aangekomen hadden we nog een uurtje om een stadje te bezichtigen, en daarna ging de bus weer terug naar het hotel.

Na de vijfde dag zaten dus alle drie de excursies erop. De zesde dag hebben we weer lekker in het hotel doorgebracht. Nou ja, aan het zwembad natuurlijk. Het animatie team was daar weer de hele dag bezig met het vermaken van de gasten. In de avond deden ze dat trouwens ook. Naast het zwembad stond een theater waar ze elke avond wel iets in deden. Rachel en ik zijn die week naar de ‘Sketch show’ en naar ‘Cats’ geweest. Bij de Sketch show deden ze allemaal zelf verzonnen stukjes. Zo deden ze bijvoorbeeld een Johnny Walker Whisky reclame na. Eerst waren het nog 2 vingertjes whisky, en je raad het waarschijnlijk al. Aan het einde van de avond kwam de persoon waggelend het podium op en verdween de whisky in zijn geheel in de ijsbak en dronk het daar vanuit op. Tijdens de Cats avond playbackten ze de liedjes uit deze musical. Ze waren natuurlijk ook als katten verkleed.

De zevende dag was alweer de dag van ons vertrek. We moesten om 12 uur al uitchecken terwijl de transfer bus ons pas om half acht zou komen ophalen. De receptioniste verbrak ons magische blauwe armbandje met een schaar. Dat vonden wij natuurlijk wel erg jammer. We kregen nog wel een coupon voor het middag eten. Dit omdat we nog een lange tijd op de bus moesten wachten. Bij het zwembad hebben we de tijd gedood met het lezen van onze boeken. Die traditie is dus voortgezet, al heb ik hem trouwens nog niet helemaal uit gelezen. Dat komt misschien deze week nog. De bus was gelukkig op tijd, zodat we ons niet zenuwachtig hoefde te maken. Op het vliegveld kwamen we Marja ook nog tegen. We konden haar bedanken omdat ze ons die week goed had geholpen en ons een huwelijksreis kado had gegeven die ze bij de receptie van het hotel had achter gelaten. De terug reis ging trouwens zonder problemen. Geen water meer, maar we zaten trouwens ook niet meer naast de nooduitgang.

Al met al een hele gave vakantie. We kunnen met recht zeggen dat het Europa beach hotel verre weg het beste hotel is waar we ooit geweest zijn. Het eten was er ook fantastisch. Daarnaast kon je vanwege het all inclusive verhaal zovaak opscheppen als je maar wilde. Ook aan toetjes hebben Rachel en ik ons die week ‘vergrepen’. Er was namelijk taart, moes en schepijs in overvloed. Het schepijs was zo erg lekker, dat je zowat zou denken dat het was over gevlogen van de Mient uit Hoorn.

Mazzel

Onze bruiloft

Dit verslag is gemaakt door Rachel.
Jeroen en ik maken van zowel de bruiloft, als de huwelijksreis een verslag voor op onze bruiloftsite. Ik neem de bruiloft onder de loep en Jeroen de huwelijksreis. Die zetten we ook op onze persoonlijke weblogs neer, omdat de bruiloftsite na ongeveer een jaar niet meer zal bestaan. Hieronder kun je dus het verslag lezen van:

28 augustus 2008

Het viel me erg mee in hoeverre ik nog geslapen had van 27 op 28 augustus. Het had wel even geduurd, maar rond 02.00 uur viel ik dan ook als een blok in slaap. ’s Nachts was ik er maar 1x uitgeweest om naar het toilet te gaan en een kwartier voordat de wekker zou gaan werd ik weer wakker. Ik heb heerlijk rustig ontbeten met mijn ouders en zusje. Vanaf 8.30 uur kwamen de visagist/ kapster Saskia, Jorien, Wieteke en de fotograaf Carla binnen. Saskia deed mijn haar en make-up, Wieteke maakte opnames, Jorien en mijn moeder hielpen me bij het aankleden en Carla maakte foto’s. De zenuwen waren wel meer aanwezig nu. Ik vroeg mij af hoe Jeroen eruit zou zien, of het weer zo mooi zou blijven, zodat we buiten konden trouwen en nog veel meer vragen schoten door me hoofd.

Op mijn eerste vraag kwam al vrij snel antwoord. Jeroen wachtte me op beneden aan de trap. Dat hadden we die ochtend, op het laatste moment, nog bedacht. Toen ik hem zag begon ik nog meer te stralen. Hij was echt een kanjer in dat pak (dat is hij altijd al hoor, maar nu was hij extra knap natuurlijk). Hij had het boeket voor me mee en ook dat zag er geweldig uit. Ondertussen werden er al heel wat foto’s van ons gemaakt en maakte Wieteke nog meer opnames.

Na wat broodjes gegeten te hebben, reed onze chauffeur Dirk ons in de prachtige chevrolet naar de stad. Daar hebben we bij de Oosterpoort, in het parkje bij de Emmalaan en bij het Park Schouwburg heel wat foto’s gemaakt. De zon scheen af en toe door de wolken heen, het was heerlijk droog en aangenaam weer. Het buiten trouwen zou dus ook doorgaan. We zijn natuurlijk heel benieuwd hoe deze foto’s geworden zijn. Maar daarvoor zullen we nog even geduld moeten hebben. We waren al klaar met foto’s maken, toen het nog te vroeg was om naar Hauwert te rijden. Dus hebben we bij het Park Schouwburg op het terras nog even wat gedronken. Ik had mijn boeket op de tafel gelegd en even later gebeurde er iets bijzonders. Er kwam een vlinder aangevlogen, die prachtig kleurde bij het boeket, ze ging erop zitten en bleef er ook een tijdje op, zodat de fotografen er ook foto’s van hebben kunnen maken. Carla noemde dat mensen zoiets ook wel als een teken zien van iemand die er niet meer is. Ik noemde dat ik dat ook dacht, namelijk als een teken van mijn oma (Oma Taanman) en ik legde uit waarom. Voor mijn gevoel vloog de vlinder weer weg, toen mijn oma wist, dat ik het begrepen had. Dit moment zal ik nooit meer vergeten.

Rond 14.00 uur reden we naar Hauwert, via de kromme Elleboog (bij de Keern), omdat een andere straat afgezet was. Jeroen vond dat erg leuk, omdat hij daar vroeger veel langs had gereden op zijn fiets tussen Hauwert en Hoorn. De chauffeur reed door Wognum en Nibbixwoud, zodat we niet te vroeg aan zouden komen.

Op het moment, dat we aan kwamen rijden bij Robacher’s Watermolen, stonden alle daggasten en meer bekenden al klaar. In een haagvorm stonden ze ons op te wachten en onder een luid applaus liepen wij door deze haag. Tussen al die mensen stond ook Suzanne, de zus van Jeroen, die er dus gelukkig toch bij kon zijn. Ondanks dat ze hoogzwanger was. Dat vonden we echt fantastisch. Ook dat zullen wij niet meer vergeten. De haag van mensen liep om ons heen door, totdat we uiteindelijk aankwamen op het Watermolen terras.
Nadat we even hadden opgefrist kwamen we onder de klanken van Katie Melua met Nine Million Bicycles, ons liedje, de trap aflopen. De ambtenaar van de burgerlijke stand, Ina Broekhuizen, hield een mooie en persoonlijke toespraak. Ze had goed onthouden, wat we haar tijdens het gesprek vertelt hadden. Dat kwam terug in zowel haar verhaal als de gedichten, welke er een extra romantisch tintje aan gaven. Voor het uitspreken van het Jawoord, waren we allebei best zenuwachtig. Maar natuurlijk ging dat helemaal goed. Jeroen gaf een klein kneepje in mijn hand op het moment dat Ina zei: ‘dan verklaar ik jullie nu tot man en vrouw.’ We waren zo blij, dat we elkaar meteen begonnen te zoenen, nog voordat Ina had gezegd dat het kon. Dus hebben we het gewoon nog een keer over gedaan. Moniek kwam de ringen brengen, dat deed ze heel mooi en rustig. Mijn ring ging niet heel eenvoudig om, maar dat had ik al wel verwacht, omdat het best warm was en het was me bij de juwelier ook niet altijd goed gelukt. Uiteindelijk ging hij gelukkig wel goed om. Vervolgens hebben we met onze handtekeningen en die van onze getuigen: Jorien, Astrid, Ramon en Mark onze woorden kracht bij gezet.

Na de huwelijksvoltrekking werden we gefeliciteerd en liepen de zenuwen rustig aan het lichaam uit. Het spannendste moment was voorbij, al zouden er nog wel veel bijzondere, leuke en fantastische momenten volgen. Allereerst het snijden van de taart. Op onze taart stonden twee muisjes van marsepein ons toe te lachen. We gaven elkaar ieder een stukje taart en daarna werd hij uitgedeeld aan alle daggasten. Hij was heerlijk!!! Natuurlijk hebben we een stuk mee naar huis gekregen waar we, traditiegetrouw, volgend jaar weer van zullen smullen. Tijdens het borreluurtje hebben we zelf nog enkele foto’s gemaakt op het Watermolenterras, saampjes, maar ook met familie, vrienden en natuurlijk de groepsfoto.
Ook speelden de kinderen, tijdens dit uurtje, met hun kado’s uit de tasjes, die we voor ze hadden aangeschaft. Ze waren er erg blij mee en lieten ons dat ook weten. Het was mooi om te zien hoe ze ervan genoten.

Mijn vader opende als ceremoniemeester het diner met een mooi gedichtje, daarna wenste wij iedereen smakelijk eten toe. Het menu was door onze drukker (Rob) op dezelfde kaarten gedrukt met dezelfde illustraties (van Larrisa) als op onze trouwkaart. Het eten was heerlijk en we genoten er met volle teugen van. Als toetje kregen we een verrassing IJsdessert met prachtig sterretjes vuurwerk. Tijdens het eten hebben we gezellig zitten kletsen en ik beleefde de dag tot op dat moment al steeds opnieuw.

Na het eten, liep ik naar het toilet en zag ik dat de eerste avondgasten al gearriveerd waren. Dus riep ik Jeroen erbij en werden we weer gefeliciteerd. Op dat moment begonnen de zenuwen weer wat op te lopen, want wij zouden openen met onze openingsdans. We hadden iedereen (die erom gevraagd had) wijsgemaakt, dat we gewoon zouden schuifelen, maar dat was natuurlijk niet waar. We hadden onze eigen mix gemaakt van langzame en snellere muziek en zelfs wat danspasjes bedacht (samen met mijn zusje Dorine). Daarop hadden we de weken voor onze bruiloft flink geoefend, al hadden we ook wat stukjes aan improvisatie overgelaten. Dus daar waren we best zenuwachtig voor. Maar vanaf het moment dat Jeroen mij ‘wegduwde’ vlogen die weer weg en knalden we onze dans eruit. De reacties uit ons publiek waren echt geweldig. Eerst applaudisseerden ze al toen wij schuifelden op.. jawel weer Katie Melua met Nine Million Bicycles. Toen Jeroen mij wegduwde en luchtgitaar ging spelen werd er weer flink geapplaudisseerd, gelachen en enthousiast geroepen!!

Ook was er natuurlijk, als verrassing voor ons, het één en ander voorbereid. Dorine liet ons een prachtige dans zien, op: De meeste dromen zijn bedrog, van Marco Borsato. De energie knalde eruit. We vonden het echt super mooi!!
De familie Rol, inclusief Ukkepuk, voerden een revue op. Zelfgemaakte rijmen afgewisseld met stukjes van liedjes. Zo hoorde ik voor het eerst dat Jeroen vroeger bang was om in het diepe te zwemmen en werden ook de verschillende honden opgenoemd, waar Jeroen zo gek op is (geweest). En we hoorde dat Klaas-Jan de jongste en knapste van het stel is. Ja, we hebben erg gelachen om wat zij ons vertelden. Het was een prachtige revue.

Tijdens de avond viel het ons opeens op dat Expreszo even niet meer op de dansvloer te vinden was. Ze waren zelfs niet meer beneden. Later werd duidelijk hoe dat kwam. Op de klanken van Star Trek Voyager kwamen ze binnenlopen. Anne en Vincent speelden ons in de verre toekomst op weg naar onze ster JeRaMuis. Ondertussen blikten ze terug op ons leven tot aan dat moment; de eerste ontmoeting, de eerste keer het rooie emmertje, de komst van de drieling en……. ‘de eisprong’ Deze heeft Jeroen zelf ook nog even samen met Anne gedaan.
Ik zelf zat vastgebonden. Ze kennen me goed. Anders had ik zeker weten meegedaan, maar ik heb nu ook enorm genoten en we hebben helemaal in een deuk gelegen. Helemaal, toen Anne het verhaal aanhaalde over Jeroen, die naar Brunssum zwemt. Hij zei: ‘Was ik nog vijf kilometer bij Brunssum vandaan, verhuisd hij naar New York!!!’ Ze sloten af met het speciale Jeroen en Rachel lied op de melodie van ‘Daar bij de waterkant.’ Dat werd nu: Daar in het ruimteschip.

Mijn ouders verrasten ons met verschillende musical liedjes, met daarop natuurlijk hun eigen teksten. Mijn vader zong in: “Als ik toch eens rijk was….” dat hij ons geen huis in Risdam kon geven, maar Jeroen wel zijn dochter schonk. Mijn ex-vriendjes kwamen werden (gelukkig maar kort) even aangestipt. Expreszo reageerde enthousiast toen Juan genoemd werd. Ze sloten dit prachtige lied (op verschillende musical melodieën) af met: Zeg Rachel Muis, jouw droom reikt ver: Dat ’t theater lokt is zonneklaar. Maar voor ons ben jij al lang een ster. Al meer dan acht en twintig jaar….! Ik heb het alweer een paar keer gezien op dvd en krijg elke keer weer de tranen in mijn ogen, echt prachtig!!!

Zelf had ik ook nog een verrassing voor Jeroen. Ik had tijdens zangles en later samen met Simon en Marja (mijn oom en tante) een liedje ingestudeerd voor Jeroen. Namelijk Thank You Stars van Katie Melua (we vinden haar een hele goede zangeres). Dit liedje had ik uitgekozen omdat de sterren net zo vast aan de hemel staan, als onze liefde. Ik merkte wel dat ik zenuwachtig was, tijdens het zingen en naar mijn idee zong ik ‘m iets te hoog, maar op de dvd is dat gelukkig niet echt te horen. Na dit liedje startte de DJ het liedje: ‘Ik wou dat ik jou was’ van Veldhuis en Kemper. Aangezien dat ons Texel liedje is (onze eerste vakantie samen) begonnen we dat spontaan te playbacken. Tegen de tijd dat de eerste mensen weggingen, hebben we iedereen bedankt. We hebben pluimen uitgereikt aan onze getuigen: Astrid, Jorien, Mark en Ramon en een pennenset met cadeaubon voor een ouderboekje aan onze ouders: Lammy, Koos, Ria, Bram, Hugo en Anne.

Rond 01.00 uur gingen we weer naar huis. We hebben twee auto’s volgestouwd met alle cadeaus. Thuis aangekomen heeft Jeroen mij over de drempel ‘getild’. Daar wachtte ons nog een verrassing. Onze trap stond vol met onze en andere knuffelbeesten. Zij hadden spandoekjes vast met teksten over liefde en het huwelijk. Op ons bed stonden nog twee grote knuffels en op een fleecedekentje lagen rozenblaadjes in een hartje. Het was prachtig. Nadat we alle teksten hadden gelezen doken we ons bedje in en vielen als blok en met een heel goed gevoel in slaap. Dit was echt de dag en nacht, zoals we wilden, dat het zou gaan. Het was echt super mooi, romantisch en fantastisch !!! We zullen dit nooit vergeten en nog lang nagenieten!!

Nog effies

De laatste paar dagen als ‘ongetrouwde Jeroen’ zijn nu aangebroken. Ik moet ondertussen toegeven dat ik behoorlijk zenuwachtig ben geworden. Precies dus zoals ik het zelf al verwacht had. In mijn vorige weblog had ik al voorspeld dat de zenuwen pas in de vakantie zouden komen. Bij het naar huis rijden (bij de laatste werkdag), leek het net alsof er een knop werd omgezet. Ik wierp nog een laatste blik op het pand die ik de komende drie weken niet meer zal zien. Daarbij kwam het besef dat ik al mijn collega’s pas als ‘getrouwde Jeroen’ zal terug zien.

Ik ben nooit iemand geweest die vaak naar de toekomst kijkt. In tegendeel. Ik ben eerder iemand die regelmatig in het verleden tuurt. Dat is de eventuele lezers van mijn weblogs misschien wel opgevallen. Meestal gaan die over jeugdsentiment en situaties die ik in het verleden heb meegemaakt. Toch zal iedereen zich wel eens afvragen hoe het zou zijn om getrouwd te zijn. Of om kinderen te hebben. Dat heb ik als klein kind natuurlijk ook wel eens gedaan. Ik vind van me zelf dat ik redelijk bepaalde situaties kan voorstellen. Maar bij getrouwd zijn, of kinderen hebben lukte me dat nooit. Ik kon me niet indenken hoe dat gevoel moet zijn.

Het gaat niet lang meer duren voordat ik het weet. Eigenlijk kan je dus concluderen dat daarmee een mysterie wordt opgelost. Het mysterie van hoe getrouwd zijn, moet voelen.

Mazzel

De tweede kijkavond

Eens in de paar maanden organiseert de Noordhollandse Sterrenkundige organisatie stichting J.C. van der Meulen (een hele mond vol dus) een sterrenkijk avond. Daar waren Rachel, Ramon en ik vorig jaar maart al een keertje bij geweest, toen er een volledige maandsverduistering was. Rachel las dat toevallig ergens in een krantje. En zodoende kwamen we op de internet site van deze stichting terecht. Ik kreeg destijds bijna zelf de sterren kijk koorts met het zien van de ringen van Saturnus. Die avond zorgde ervoor dat ik mijn eigen kijkertje ook weer eens te voorschijn haalde. Wonder boven wonder kon ik met dat dingetje de ringen zelf ook zien. Al moet ik wel toegeven dat de reuze planeet meer op een klein knikkertje leek met een ringetje er omheen.

Na dit succes was ik eigenlijk van plan om weer een keertje naar zo’n kijkavond te gaan, maar dat kwam er elke keer niet van. Ik hield de site altijd wel in de gaten of er weer wat georganiseerd werd, maar vaak kon ik niet, of werd het afgelast vanwege het slechte weer. Afgelopen zaterdag stond er weer een kijkavond op het programma. Dit keer zou de stichting naar een gedeeltelijke maansverduistering gaan kijken. Dat had ik al een tijdje geleden aan Ramon doorgegeven, die meteen had aangegeven weer mee te willen gaan. Rachel kon dit keer niet mee, omdat ze een housewarming party van een collega had. Die afspraak was nou eenmaal eerder gemaakt. We moesten tot kwart over zeven wachten, want op dat tijdstip werd op de site aangegeven of de kijkavond doorging. Zo nu en dan kwam er namelijk wel eens een band met bewolking voorbij vliegen, wat zo’n sterrenkijk avondje behoorlijk in de war kan schoppen. We hadden mazzel, want de site gaf aan dat de avond doorging. Ik belde Ramon op, en om half 10 zijn we vertrokken naar het haventje van broekerhaven (bij bovenkarspel in de buurt) waar de kijk avond zou plaats vinden.

Op de heen weg konden we al zien dat de maansverduistering begonnen was. De maan stond nog laag aan de hemel en dan vind ik hem altijd op zijn mooist. Hij lijkt dan altijd een stuk groter ook. Eenmaal aangekomen zagen we de leden van de stichting al volop gebruik maken van hun sterrenkijkers. Ze hadden een mooi plekkie bij het water uitgezocht. Het maanlicht scheen prachtig over het rustige water heen. Van dit mooie lichtspektakel hadden Rachel en ik de dag ervoor ook al kunnen genieten. Toen zaten we namelijk bij het IJsselmeer naar het afsluitende vuurwerk van de Hoornse kermis te kijken…. Ramon en ik gingen bij een man staan die door zijn sterrenkijker aan het turen was. Hij had hem trouwens helemaal niet op de maan gericht. Nee, zijn kijker stond gefocust op een ander object wat duidelijk zichtbaar aan de hemel stond. Omdat het lichtje niet flikkerde, wist ik dat het een planeet moest zijn. Ik nam aan dat het Saturnus was, maar daar zat ik naast. De man had door dat wij bij hem stonden en ging meteen een gesprek met ons aan. Je kon merken dat het een echte liefhebber was. Vol trots vertelde hij over zijn kijker en dat hij op dat moment naar de planeet Jupiter aan het kijken was. Ik was in de veronderstelling dat Jupiter pas tegen de ochtend op kwam, maar die situatie was wel al maanden geleden. Hij vroeg aan ons of we ook even wilde kijken. Vol verbazing realiseerde ik me dat dit niet alleen de eerste keer was dat ik Jupiter met mijn eigen ogen gezien had. Nee, je kon namelijk ook de 4 grootste manen van Jupiter perfect zien. Die had ik ook nog nooit zelf waargenomen (ik tel plaatjes op het internet gemakshalve even niet mee).

Weer een persoonlijk primeur dus. Net als bij de eerste kijkavond zo´n slordige anderhalf jaar geleden. Maar daar bleef het niet bij. Een ander lid van de stichting kwam er bij staan en wist Ramon en mij talloze interessante weetjes te vertellen. We mochten ook zijn mega verrekijker gebruiken waarmee je de maansverduistering prachtig kon volgen. Het mooiste was trouwens als er een lichte sluier bewolking voor de maan langs ging. Dat leverde een prachtig lichtspektakel op. Langzamerhand werd het steeds donkerder en gingen de leden zich ook op andere objecten in de nachtelijke hemel concentreren. Ramon en ik kregen die objecten zelf ook te zien. Zo zagen we (onder andere) het melkwegstelsel Andromeda die op een slordige 2,2 miljoen lichtjaar bij ons vandaan staat.

Al met al weer een gave ervaring, die het zelfde effect had als de eerste kijk avond. Inderdaad, ik ging me deze week weer op mijn eigen kijktje concentreren. Toen het gisteravond ook maar een beetje helder was, lukte het me om de manen van Jupiter ook door mijn eigen kijkertje te zien.

Mazzel

You're dooomed

De bruiloft komt nu in razend tempo dichter bij. Dit zorgt ervoor dat veel mensen aan Rachel en mij vragen of we al zenuwachtig zijn. Tot nu toe vind ik dat nog wel mee vallen. Ik zit nog volop in de ‘werkmodes’ zeg maar, en daarom heb ik overdag weinig tijd om er over na te denken. Ik moet nog 1 weekje werken en dan hebben we vakantie. Ik verwacht dat dan de zenuwen vanzelf wel zullen komen.

Wat opvalt is wel dat mijn collega’s het leuk vinden om mij zo nu en dan even lekker te plagen. Naast de ‘ben je al zenuwachtig’ vraag, komen ze ook vaak aanzetten met ‘weet je het wel zeker?’ of ‘Je kunt er nu nog onderuit’. Mijn ‘favoriet’ is die van mijn collega Jeroen. Als we het over het trouwen hebben, komt hij vaak met de opmerking ‘You’re dooooomed’ aanzetten, terwijl hij in ons gasten boek (op de bruiloft site) heel wat anders heeft vermeld.

Rachel en ik hebben vanwege de bruiloft ook veel later vakantie dan normaal. Ik kan me nog herinneren dat we vorig jaar zelfs in juni op vakantie waren, terwijl dat dit jaar dus pas eind augustus is. Mijn collega’s gaan aan en af op vakantie, terwijl ik me de blubber blijf werken. Soms besef ik me dat ik sommige collega’s pas weer zal terug zien als ik getrouwd ben. Dat vind ik een vreemde gewaarwording. Op die manier lijkt de bruiloft een stuk dichter bij dan dat je het gewoon op de kalender bekijkt. (ja ik zit vreemd in elkaar).

Nog 1 weekje dus. Een weekje waar ik mijn vriend (de tandarts) ook nog even mag bezoeken. Bovendien mag ik op de laatste werkdag nog even een cursus geven over de V2 schaal. De vertegenwoordigers mag ik dan uitleggen hoe je Di-Store kunt koppelen met deze nieuwe schaal. Maar daarna dan is het eindelijk vakantie.. Met… inderdaad.. de bruiloft.

Mazzel

In the programming mood

Het zal misschien al een beetje opgevallen zijn. Ik ben de laatste tijd behoorlijk aan het programmeren geslagen. En dan niet alleen op privé gebied (denk aan de Youtube player), maar ook op het werk heb ik de nodige uurtjes achter het Foxpro scherm doorgebracht.

Officieel hebben we in Nederland geen programmeer afdeling meer. Alle collega’s waarvan ik het ‘vak’ heb geleerd, werken ondertussen allang niet meer bij Digi. Nee, de programmeer afdeling zit ondertussen al jaren in ons filiaal in Antwerpen. Maar zo nu en dan ontstaat toch de noodzaak dat we in Nederland zelf het een of ander moeten ontwerpen. Zo had ik laatst de nieuwe V2 schaal, waarover ik een aparte blog heb geschreven, maar ook het weegprogramma wat ik in het pittoreske Wagenberg heb geïnstalleerd (wat zo leuk uitliep), moest aan de wensen van de klant worden aangepast. Zodoende hou ik mijn algemene programmeer kennis lekker op pijl. Maar ook als er geen programmeer projecten op tafel liggen, probeer ik het niveau toch te behouden. Dit doe ik door af en toe het internet af te struinen naar programmeer oplossingen. Ik had bijvoorbeeld bij de nieuwe Windows Vista het probleem dat in mijn programma’s af en toe de titel balk van het venstertje verdween.Via het internet heb ik daar een oplossing voor gevonden. Vista heeft natuurlijk van die mooie doorzichtige schermen. Nou daar heb ik ook het een en ander over gelezen. Zodoende kan ik die ook in mijn eigen (eventueel nog te maken) programma’s gaan verwerken. Ik kwam er trouwens ook achter dat het helemaal niet Vista’s eigen is. Nee hoor, in Windows XP is het ook een peulenschilletje om je schermpjes doorzichtig te maken (zie voorbeeld). Ik heb deze doorzichtige opties ook gebruikt bij de Youtube player. Zo kan je dus de video clip bekijken en tegelijkertijd je lijst met liedjes.


Vandaag was het een rustige dag op de helpdesk. Zodoende kwam mijn collega Jeroen met een ideetje aanzetten. We gebruiken natuurlijk al jaren het openstaande punten programma, waarin we ook de planning in bij kunnen houden. Echter zat er in het programma nog geen kalender optie. Nee, als we de klanten bellen om een afspraak te maken, dan heb ik een los uitgeprint kalendertje op mijn monitor leggen. Ik omcirkel dan de datum waarop de afspraak dan gemaakt is. Op dat kalendertje hou ik ook altijd bij wanneer er een Jeroen vrij heeft of zo. Jeroen merkte op dat dit toch wel extreem ouderwets is. We maken computer programma’s die in heel Nederland het etiket formaat bij de chocolaterie afdeling kan vervangen (even een voorbeeld), maar een kalender optie… dat zit er niet in. Ik moest hem natuurlijk gelijk geven. De papieren optie van een kalender/planbord kan natuurlijk anno 2008 niet meer. Vandaar dat mijn hersentjes vanochtend begonnen te kraken, en het duurde niet lang voordat ik de laptop had aangezet en Vistual Foxpro had opgestart. Nog geen 2 uur later zat de kalender optie in het openstaande punten programma, die precies aan onze eigen eisen voldoet. Als je op de des betreffende datum gaat staan, krijg je natuurlijk ook nog te zien wat er voor die dag is ingeplant.


Mazzel

Vrijgezellen feest

Een verslag van het vrijgezellen feest hoort natuurlijk thuis op onze bruiloft site. Dus mocht je daarin geïnteresseerd zijn, kun je die daar nalezen. Hoe Rachel en de meiden het hebben gehad, kun je daar ook op terug vinden. Toch wil ik in deze persoonlijke blog ook eventjes aandacht aan het feest besteden. Ik wil in ieder geval iedereen die er bij betrokken is geweest, enorm bedanken. Het was een gaaf feest, en ik heb vreselijk genoten. De sfeer, die ik tot nu toe nog altijd heb ervaren bij vrijgezellen feesten, was op mijn eigen vrijgezellen feest ook volop aanwezig.

Jongens … bedankt.

Het zat een 'beetje' tegen

Vorige week moest ik samen met een collega van mij, naar een klant in het zuiden. We wisten dat het een hele klus zou worden, dus hadden we er eigenlijk de hele dag wel voor ingeplant. Op zich begon het gehele verhaal vrij gesmeerd. Vanwege de vakantie waren er geen files en zodoende kwamen we om ongeveer 10 uur aan in het pittoreske Wagenberg.

Mijn collega ging zich richten op zijn werkjes en ik begon met het installeren van de computers. Als eerst stond de printer op het menu. De klant zou een netwerk printer krijgen, die je van alle pc’s af moet kunnen benaderen. Na wat aanpassingen van het Ip adres, was dit dan ook daadwerkelijk mogelijk. Tot zo ver ging alles nog steeds goed. Maar het ‘printer installeren’ gedeelte was wel het laatste wat toen gesmeerd verliep. Ik moest daarna de computers ook aan het netwerk hangen, maar daar kwam de eerste kink al in de kabel. Ik mocht niet inloggen op de server, terwijl ik de codes voor me neus had liggen. De systeem beheerder had dat namelijk keurig op geschreven. Na wat heen en weer gebel met mijn collega kwam ik erachter dat de opgeschreven inlog codes niet klopte. Tja, daar gaat natuurlijk veel tijd in zitten. Na het installeren van deze eerste computer, kon ik hem op zijn uiteindelijke werkplek neer zetten. Maar het duurde niet lang dat de klant erachter kwam, dat deze eerste computer niet voorzien moest worden van de nieuwe software. Terwijl dit wel zo was afgesproken. Hoe dan ook, kon ik de oude computer weer aansluiten om daarna dat programma er vanaf te halen, en die op de nieuwe computer te installeren. Kortom, er ging weer heel veel tijd verloren.

Het installeren van de tweede pc ging gelukkig een stuk beter. Van schade en schande wordt je wijzer zal ik maar zeggen. Echter liep het bij die tijd al tegen vijven, en had ik Rachel haar voicemail maar ingesproken dat ik ‘ietsjes’ later zou zijn. Na het installeren, kon ook deze computer op zijn uiteindelijke werkplek worden neergezet. Ik kon zonder problemen op het netwerk komen.. Tenminste, het eerste half uur wel. Daarna viel de netwerk verbinding weg. Na weer een hele boel uitzoek werk, bleek de netwerk kabel rot te zijn, zodat er een nieuwe connector moest worden ‘geknepen’. Daarna konden we de weegschalen op de computer aansluiten. Maar je raad het waarschijnlijk al. Er was geen verbinding met de computer. We kregen dus het gewicht niet op het scherm te zien. Na een complete checklist te hebben afgehandeld, kwamen we erachter dat de label printer driver de comm poorten openhield. Iets wat in theorie niet kan, omdat de printer nog niet aangestuurd werd. Hoe dan ook, die driver zorgde voor behoorlijk wat kopzorgen, en de minuten vlogen voorbij. Tegen 10 uur (in de avond ja), was dit probleem verholpen en konden we pas verder gaan. Toen bleek de etiket rol niet in de nieuwe label printer te passen. De moed zakte toen ondertussen wel in onze schoenen, maar de klant zelf had een hele makkelijke oplossing voor dit probleem.. Namelijk… de cirkelzaag. Ja, dat heb ik in de 10 jaar dat ik bij Digi werk, nog niet eerder meegemaakt. Je kunt zeggen wat je wilt, maar goed zagen kon de klant wel, want daarna pasten de labels wel in de printer.

Eind goed al goed. Dachten we toen. Maar je raad het waarschijnlijk al. Er zat weer iets tegen. De pakbonnen, die normaal gesproken uit de laserprinter moeten komen, kwamen nu uit de label printer vandaan. Das een klein beetje niet de bedoeling. Het was ondertussen 11 uur in de avond. We waren al ruim 12 uur bij deze klant bezig, en hij stelde voor dat we dit de dag erna wel zouden oplossen. Ik had ondertussen menig uurtjes met mijn collega Jeroen gebeld, en gevraagd of hij de dag erna dit laatste probleem wilde oplossen. Dat vond hij gelukkig goed.

Om kwart over elf s’avonds reden mijn collega en ik pas weg bij deze klant. We hadden nog niets gegeten dus bezochten we een mc drive, die gelukkig nog open was. Het restaurant zelf trouwens niet. Met een prachtig opkomende maan die in zijn derde kwartier zat, reden we (al patat etend) weer terug naar huis.

Mazzel

De V2

Wees niet bang, ik ben geen nieuwe middellange afstands raket aan het maken. Nee, de V2 is een nieuw type weegschaal, en aan mij hebben ze gevraagd of ik die in het Nederlandse pakket Di-Store wilde implementeren.

De weegschalen markt bestaat tegenwoordig grofweg uit twee types. Je hebt namelijk de ‘gewone’ schalen, en je hebt de pc based schalen. Die laatste soort is eigenlijk gewoon een computer met een weegplateau erop. De pc based schalen zijn natuurlijk het mooiste, met touchscreen opties en zo. Maar deze zijn meestal ook aan de prijzige kant. Daarom heb je ook de gewone schalen met de standaard drukknopjes. De SM500 is zo’n gewone schaal, en de SM880 is zo pc based schaal. Toch komt er binnenkort een soort tussenvorm op de markt. Dat is namelijk de SM500 V2 Touch.

Je raad het waarschijnlijk al. Deze nieuwe schaal heeft ook een touchscreen scherm, maar de rest is gewoon hetzelfde als de SM500. Het aansturen van de schaal zelf was totaal geen probleem. Dit omdat het opzich een gewone SM500 is. Nee, de uitdaging zat hem in het touchscreen gedeelte. Op het scherm zelf, moet je natuurlijk de artikelen, bediendes en functie toetsen kwijt kunnen. Dit zat natuurlijk nog niet in het Di-Store pakket. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Het touchscreen gedeelte hadden ze van een al bestaande printer van ons nagemaakt. En aangezien die al door Di-Store wordt ondersteund, kon ik dat scherm gewoon gebruiken. Ik moest alleen het complete functie toets gedeelte aan het scherm toevoegen. Deze toetsen werden namelijk op de printer niet gebruikt.

Het ging dus eigenlijk allemaal vrij snel. Binnen twee werk dagen had ik dus een compleet nieuwe type schaal toegevoegd aan het pakket. Het touchscreen gedeelte van de V2 is trouwens erg gaaf. Je kunt namelijk zelf aangeven hoeveel toetsen je per pagina kwijt wil. Dat kan je dan opgeven in kolommen en rijen. Hoe minder kolommen en rijen je gebruikt, hoe groter de toetsen zijn. Het Di-Store pakket ondersteunt dit ook volledig. Het mooie is dat je ‘live’ deze kolommen en rijen kunt instellen. Di-Store past het scherm dan automatisch aan.

Mazzel.

Ziek melden

Het is al weer vijf jaar geleden dat ik me officieel ziek heb gemeld. En ik was destijds eigenlijk niet eens ziek. Nee, ik had toen mijn ‘vriend’ de kaakchirurg een bezoekje gebracht en zodoende kon ik bijna een week me bek niet goed open en dicht doen. In de periode daarna ben ik wel ziek geweest hoor. Maar nooit ziek genoeg om niet op mijn werk te verschijnen. Ik voelde me dan wel beroert, maar het zette nooit door. Daar was ik (en waarschijnlijk mijn baas) altijd wel blij mee. Ik had echt het gevoel dat ik de griep had overwonnen.

Maar dat bleek maar schijn. Afgelopen vrijdag, toen ik nog hard aan het werk was, merkte ik al dat de griep aan een invasie begon. Zolang ik aandachtig aan het werk bleef, merkte ik er niet zoveel van. Maar als ik even op de stoel zat om bijvoorbeeld na te denken, dan merkte ik dat er dit keer geen houden aan was. Ik heb de klok van vijf uur nog gehaald en ben toen naar huis gesjeesd. Eenmaal daar aan gekomen viel ik als een blok op de bank. Die zaterdag heb ik de normale uitslaap uurtjes gebruikt om bij te komen. Eenmaal beneden aangekomen vertelde Rachel me dat ik enorm zat te zweten. Ik dacht dat dit wel mee viel, totdat ik de tv gids weer terug op de tafel wilde leggen. Wat bleek nu. Nou, ik had de gids gewoon in mijn hand neergelegd en was zo begonnen met lezen. Maar toen ik hem weer terug wilde leggen, bleef die aan mijn handpalm plakken. Ik heb hem echt los moeten rukken voordat die vrij kwam. Een blauwe afdruk van Rene Froger zijn jas bleef op mijn hand achter.. Eh.. ik zweette blijkbaar dus weldegelijk zo erg..

Ik was eigenlijk blij dat het ziek zijn, net aan het einde van de week begon. Ik hoopte dat het weekend lang genoeg zou zijn om de griep te kunnen overwinnen zodat ik maandag weer op mijn werk kon verschijnen. Helaas lukte dat dus niet. Maandagochtend had ik nog wel de wekker gezet, maar ik besefte dat het onbegonnen werk was. Er zat niets anders op. Ik belde naar de zaak en mijn collega Leo begreep meteen wat er aan de hand was.. Hij heeft me officieel ziek gemeld. Ik viel na het telefoongesprek weer als een blok in slaap.

Op zich is het natuurlijk niet erg dat je een keer ziek bent. Maar het tijdstip kwam eigenlijk helemaal niet uit. Mijn collega Jeroen is namelijk op vakantie, en zonder een tweede Jeroen op de helpdesk zou dit betekenen dat voor het eerst in de geschiedenis er niemand op de automatiserings helpdesk zou zitten. Dit is een doodzonde in helpdesk land, maar ik had simpel weg geen keuze. Ik hoopte toen dinsdag weer aan het werk te kunnen, maar toen de wekker ging en ik probeerde op te staan, zakte de moed compleet in mijn schoenen. Ik was er dus nog lang niet aan toe.

Vandaag had ik het idee dat ik het weer zou kunnen proberen. Zodoende ging ik, goed bewapend, weer naar mijn werk. En met bewapend bedoel ik dat ik de paracetamol en de sinaasappel klaar had staan voor het geval ik een terug val kreeg. Dit viel gelukkig mee. Eenmaal op de helpdesk aangekomen kon ik mijn bureau zowat niet meer zien. Hij zat onder de post-it briefjes van mensen die ik moest terug bellen. Dit leek overigens erger dan dat het was. Het waren er wel veel, maar er zaten gelukkig geen klachten bij die erg veel tijd in beslag namen. Na een halve ochtend aan een stuk door aan de telefoon te hebben gezeten, had ik de waslijst verwerkt. Ik kon verder waar ik vrijdag gebleven was. Al met al was het wel een drukke dag. Van de slordige 1800 werkdagen die in het openstaande punten programma zijn ingevuld, stond deze dag op de 56ste plaats.

Mazzel

Metro

In de jaren tachtig werd op de Nederlandse televisie de ‘Er was eens ..’ tekenfilmserie reeks uitgezonden. Die reeks bestond uit ‘Er was eens … Amerika’, wat over de Amerikaanse kolonisatie ging. ‘Er was eens … het leven’, wat over het menselijk lichaam ging. En je had ook ‘Er was eens .. de mens’, wat over de ontwikkeling van de mens ging. In die serie werd de evolutie theorie ook uitgewerkt. Aan het einde van die serie, werd ook gesuggereerd hoe de toekomst er voor de mens uit zou komen te zien. Daarop werd zo positief gereageerd, dat de makers van de ‘Er was eens …’ reeks besloten om een SF versie uit te brengen. Dit werd de serie ‘Er was eens .. de ruimte’, waar ik als (ongeveer) 10 jarig kind kompleet aan verslaafd was. Deze serie heeft absoluut een rol gespeelt in mijn voorkeur voor SF series en films, net zoals Battlestar Galactica dat heeft gedaan. Aan die serie heb ik al eens een blogfile besteed.

De zaterdag voordat ik mijn verjaardag ging vieren, kwam ik er toevallig achter dat ze de serie op DVD hebben uitgebracht. Net op het juiste moment dus. Ik had Rachel daarom een enorme hint gegeven dat het wel een erg leuk cadeau zou zijn. De hint heeft gewerkt, want ik heb de DVD box dan ook daadwerkelijk gekregen. Net als het brulshirt trouwens, maar we weten allemaal hoe dat is afgelopen…. Zo nu en dan, als ik even lekker toe ben aan een jeugdsentiment moment, dan zet ik een aflevering op en ik geniet dan weer net zoveel als een slordige 25 jaar geleden.

Ik vind het natuurlijk logisch dat een kind van een jaar of 10 spannende verhalen leuk vind. En wat is er nu spannender dan het verkennen van het onbekende universum? De hoofdrol spelers kwamen natuurlijk in de meest bizarre situaties terecht en moesten soms vechten om te overleven. Een van de hoofdrol spelers was het robotje Metro, die altijd het team bijstond met wijze raad. Bovendien was hij een goede kracht die altijd kon worden ingezet als ze moesten ontsnappen, of dat er gevochten moest worden tegen een enorme robot. Ik keek laatst naar een aflevering waarin Metro het tegen zo’n enorme robot moest opnemen. Dit keer stond generaal Goudstaaf op het menu.. Ik vind het nog steeds zo gaaf om dat te zien, dat ik het helemaal op Youtube heb gezet. Ik zou zeggen, kijk en geniet zelf.

Linkje : http://www.youtube.com/watch?v=ngSlEJCstDs

Mazzel.

Spook computers

Zoals ik wel eens verteld heb, werkte ik jaren geleden in een computer shop. Mijn taak was het assembleren en repareren van computers. Zo af en toe zat ik in de buitendienst om verkochte pc’s te installeren, maar meestal zat ik binnen op de technische dienst. Zo nu en dan hadden we met een situatie te maken wat ik dan ‘het spook van de TD’ noemde. Dan hadden we met een computer te maken, die dus extreem vreemd deed. Terwijl de rest van de computers ‘normaal’ reageerde op bijvoorbeeld programmatuur, reageerde die dan net even iets anders. Ik kan me nog een situatie herinneren dat een klant een computer gekocht had, die alleen ‘normaal’ deed als die boven op de slaapkamer stond. Beneden deed ie vreemd en sloeg hij om de haverklap vast. Ja, computers blijven vreemde apparaten en dat ‘spook gedrag’ kom ik vandaag de dag nog steeds wel eens op de helpdesk tegen.

Laatst hadden we dus een klant aan de lijn die beweerde dat zijn computer elke keer vast liep bij de dagafslag procedure. Aanvankelijk had hij die problemen helemaal niet, maar we hebben een paar maanden geleden zijn software up-gedate. Dit hadden wij gedaan omdat hij een klanten kaart systeem had gekocht. Dit houdt in dat zijn klanten punten kunnen sparen met een spaarkaart en als die genoeg punten heeft, dan krijgt hij een waardebon. Na dit updaten kreeg de computer ineens kuren. En dat is dan natuurlijk niet altijd zo. Nee, de ene dag niet en de andere dag weer wel. Dit zijn de meest vervelende problemen die je op een helpdesk (of TD) kunt hebben. Ik heb liever dat iets het helemaal niet doet, dan dat het af en toe wel werkt. Het zoeken naar de oorzaak kon dus gaan beginnen. We weten dat de computer gebruik maakt van een ODBC driver om die klantenkaart gegevens uit de weegschaal op te halen. Die hadden we bij het updaten van zijn pakket ook moeten installeren. De programmeurs wisten ons te vertellen dat deze driver extreem gevoelig was voor netwerk problemen. Hoofdzakelijk bij draadloze netwerk systemen. Deze klant had natuurlijk een draadloos weegschaal systeem, dus hebben we een monteur een hele dag die kant op gestuurd om alles te gaan bekabelen. Helaas hielp dit dus niet. De klant hing een paar dagen later alweer aan de lijn met de melding dat zijn pc weer hing als een steen. Volgende stap was om te kijken of de netwerk verbinding misschien af en toe hapert. We hebben de computer een gehele dag laten ‘pingen’ naar de server weegschaal, maar die gaf keurig op tijd antwoord terug. Deze gegevens heb ik vandaag weer doorgegeven aan de programmeurs. Kijken of zij er wijs uit kunnen worden, maar persoonlijk denk ik dat het gewoon die ODBC driver zelf is. Die pc van de klant maakt daar gewoon ruzie mee.

Gisteravond lag ik in bed na te denken hoe ik dit probleem zou kunnen oplossen. Ik weet het….Het is geen goed idee om je werk mee naar huis te nemen, maar in sommige situaties ontkom ik daar gewoon niet aan. Bovendien was het een uitdaging om een alternatief te verzinnen voor het geval de programmeurs er niet uit komen. Ik kan moeilijk tegen de klant zeggen dat hij een spook computer heeft en dat ie maar een ander moet gaan kopen. Mocht ik binnenkort dus een groot vraagteken als antwoord krijgen (van de programmeurs), dan zou het handig zijn om voor de klant een alternatief te verzinnen.

Vandaag was het gelukkig niet zo druk bij ons op de helpdesk. Dat was de afgelopen twee dagen wel anders. Mijn doelstelling was om het ODBC gedeelte uit de dagafslag procedure te halen en dat te vervangen door een los programma, die ik dan zelf ging maken. Dit programma-tje moet met het computer programma communiceren, maar dus ook met de weegschaal. Dit was een leuke uitdaging omdat ik zelf in Visual Foxpro programmeer. Het computer programma die de klant heeft, is in Delphi gemaakt, die een Firebird database engine gebruikt en op de weegschaal draait Linux die met een Polihydra database engine werkt. Kortom, drie verschillende databases die in 1 computer programma-tje moet worden aangestuurd. Het was even wat uitzoek werk, maar het is me uiteindelijk gelukt. Ik kon het klantenkaart systeem gedeelte uit de dagafslag procedure halen en mijn ‘alternatief’ programma-tje nam dat keurig over. Morgen ga ik het nog uitgebreid testen, maar het ziet er naar uit dat ik in ieder geval een alternatief heb voor deze klant.

Mazzel