Serious SMS

Rachel en ik hebben de serious request actie van 2008 eigenlijk nauwelijks gevolgd. Pas op de laatste dag hebben we de computer afgestemd op het glazen huis in Breda.

Voor diegene die niet weten wat serious request is, omschrijf ik dat even als eerste. Een aantal jaren geleden besloot radio 3FM om aan het einde van het jaar een goed doel te steunen. Een aantal DJ’s gingen in een glazen huis zitten en aten dan een week lang niet. De plaatjes die ze draaien konden de luisteraars tegen betaling aanvragen. Mensen in het land konden het goede doel ook steunen door zelf allerlei acties te organiseren. Aangezien dit concept zo goed werkte, herhaald 3FM de serious request elk jaar weer……Dit jaar was het vluchtelingen probleem het thema. Ruim 30 miljoen mensen wereld wijd moeten om wat voor reden dan ook hun huis ontvluchten. Als ze mazzel hebben komen ze in een vluchtelingen kamp terecht. Ook dat is geen pretje, maar het is beter dan helemaal niets. Je kunt je misschien voorstellen dat het helpen van die mensen enorm veel geld vergt.

Toen ik afgelopen woensdag thuis kwam, ben ik meteen naar de 3FM pagina gegaan. Vanaf daar kon je het glazen huis de gehele week volgen. Samen met Rachel hebben we de laatste paar uren van de actie gezien. Op het scherm kwamen er ook allerlei smsjes voorbij. Al snel zagen we dat je tegen 90 cent per sms een bericht op het scherm kon achterlaten. Rachel heeft twee smsjes gestuurd, maar het aanbod was waarschijnlijk zo groot, dat we die niet op het scherm voorbij hebben zien komen. Dit was wel vervelend, want we zaten de gehele tijd naar de smsjes te kijken of de onze er tussen zat. Ook al na een half uur bleven we maar naar het scherm kijken, want stel dat hij er toch nog tussen zou zitten.

Rachel en ik begonnen toen te overdrijven dat we voor 1 euro 80 waren opgelicht(als geintje). Maar het gevoel om in ieder geval iets voor de vluchtelingen gedaan te hebben, overheerste natuurlijk wel. Als we dat allemaal doen, moet er natuurlijk genoeg geld voor het goede doel binnen komen. En dat is gelukt, want ze hebben in totaal 3,1 miljoen euro bij elkaar verzameld.

Mazzel

Dwight Schultz als 'The Pathfinder'

De naam Dwight Schultz zal de meeste mensen waarschijnlijk niet veel zeggen. Maar als ik de naam Murdock noem, gaan er misschien meer lampjes branden.

Het constant maar blijven herhalen van de jaren tachtig serie The A-team is zelfs mij gaan vervelen. RTL7 is ondertussen al bezig met de zesde run volgens mij, en ze beginnen gewoon weer aan de zevende als ze alle afleveringen er weer doorheen hebben gejaagd. Na drie keer alle afleveringen te hebben gezien, ben ik afgehaakt. Meestal zie ik nu de laatste paar minuten nog wel, omdat na the A-team tegenwoordig The Knight Rider wordt uitgezonden. Ik ben vreselijk benieuwd wat RTL7 gaat doen als ze van die serie alle 90 afleveringen hebben laten zien.

Al afwachtend op een ‘nieuwe’ aflevering van The Knight rider, viel me zelf op dat ik op een andere manier naar The A-team ben gaan kijken. De laatste tijd let ik vooral op het acteer talend van de hoofdrol spelers. Het karakter van de persoon Murdock is toch een stuk ingewikkelder dan dat je op het eerste oogopslag zou denken. De meeste mensen zullen hem als de komische ‘gek’ van de serie zien. Maar laatst zag ik hem in een soort James Bond achtige aflevering. Daarin zag ik dat Dwight ook een hele andere kant van de persoon Murdock kon laten zien. De dag erna was hij weer de oude vertrouwde gek die als ‘pathfinder’ samen met zijn vrienden een reservaat probeert te beschermen tegen de ‘boeven’.

Naast de A-team, ken ik Dwight ook als mr Barclay uit de tv serie Star Trek. Hierin is hij een compleet ander persoon. Hij speelt dan namelijk een enorme verlegen luitenant, die helemaal geen zelf vertrouwen heeft. Daarin tegen is hij wel erg gepassioneerd. In de Voyager series raakt hij geobsedeerd met het verdwaalde Voyager schip. In een aflevering die ‘The Pathfinder’ heet, lukte het hem als eerste om na vier jaar contact met ze te maken. Zie daarvoor : http://www.youtube.com/watch?v=7EcE2JR8BEw&feature=related


Mazzel

Een nieuwe

Wanneer beslis je om een nieuwe pc aan te schaffen? Met die vraag liepen Rachel en ik ook al een tijdje rond. We hadden er natuurlijk al eentje die het eigenlijk nog wel goed deed. Af en toe werd ie wel erg traag, en hij liep ook wel eens vast. Maar toch… Een nieuwe pc aanschaffen kost niet alleen veel geld, maar er gaat ook wat tijd in zitten om alles weer te installeren.

Dit weekend hebben we de knoop doorgehakt. We zijn gewoon naar de BCC gereden en hebben daar naar de modellen gekeken. Het gesprek met de verkoper verliep alleen niet zo vlot. Hij kon er geen knap verhaal van maken. Hij had het alleen maar over dat de een sneller was dan de andere, maar verder kwam hij dus niet. Tja, met een wat teleurgesteld gevoel besloten we om de pc daar maar niet aan te schaffen. Voordat we een tweede poging in de binnenstad zelf wilde gaan proberen, besloten we eerst om even bij Berenpoot langs te gaan. We waren daar al een keertje eerder wezen kijken, maar het was toen zo druk, dat we vrijwel meteen de winkel weer uit waren gewandeld. Dit keer was het gelukkig niet zo druk. Binnen no time zagen we een pctje waar wij wel interesse in hadden. Een verkoper had dit meteen door en kwam naar ons toe gewandeld. Het gesprek ging meteen lekker. Je kon merken dat hij er tenminste verstand van had. Met de informatie die we van hem krijgen, konden we tenminste wat. Bovendien ga je dan ook zelf vragen bedenken wat je over het apparaat wil weten. Ook die werden met tevredenheid beantwoord, en bovendien viel de prijs ons ook mee. Als we de pc met de zelfde processor vergeleken met die van de BCC, waren we toch ruim 150 euro goedkoper uit. De beslissing was dus niet moeilijk. Rachel en ik gingen voor de Berenpoot pc. Het is trouwens een Acer pc met 4 gieg intern geheugen. 640 Gieg harde schijf. De processor heeft een snelheid van 2,2 gigahertz, en schijnt een quat (of zoiets) te zijn. Dit betekend dat het eigenlijk 4 processoren in 1 is. En dan is te merken, kan ik je vertellen. Hij is namelijk razend snel.

Eenmaal thuis aangekomen hebben we hem natuurlijk meteen aangesloten. Bijna alle bestanden hebben we van de oude pc al overgezet. Behalve de filmpjes van Rachels videocamera. Dat is ruim 30 gieg, en dan is de oude pc wel een paar uur mee bezig. Dat ga ik dus nog eens rustig bekijken als Rachel bv op cursus is.

Mazzel

What you see is what you get

Het ‘What you see is what you get’ principe is vandaag de dag eigenlijk helemaal zo bijzonder niet meer. Als je tegenwoordig in Word of Excel werkt, kan je ten alle tijden even bekijken hoe je document er uiteindelijk uit komt te zien.

Dit is trouwens lang niet altijd zo geweest. Toen ik in 1992 begon aan de opleiding voor applicatie beheerder, was dit idee nog vrij nieuw. Ik kan me herinneren dat Wordperfect 5.1 een van de eerste tekst verwerkers was die met deze nieuwe functionaliteit werkte. Daarvoor moest je nog maar afwachten wat er uit je printer kwam rollen. Ik heb overigens helemaal niets meer aan de behaalde diploma’s waar ik destijds voor heb lopen zwoegen. Naast het uitgestorven Wordperfect, behaalde ik toen ook certificaten voor MS-DOS, Lotus 1-2-3 en Dbase 4. Geen van die pakketen zijn de laatste paar jaren nog op een pc gesignaleerd. Maar dat kan je natuurlijk verwachten in de snel evaluerende wereld van de computers.

Maar in zekere zin ben ik wel ‘applicatie beheerder’ geworden. Ik vind dat ik als helpdesk medewerker, dus weldegelijk diverse applicaties van klanten beheer. Naast deze opleiding kon je destijds ook leren voor applicatie ontwikkelaar. Dit was destijds een brug te ver voor mij, maar eigenlijk heb ik dit niveau in de loop der jaren wel bereikt. Laatst had ik weer een enorm gave ‘uitdaging’ van de verkoopsafdeling gekregen. Het pakket Di-Store mocht weer eens aangepast worden. Dit pakket, wat ik dus nog steeds up to date hou met de huidige weegschalen markt, miste nog de optie om het kleuren scherm van de SM880 schaal volledig te ondersteunen. Bij het programmeren van het artikel voorkeuze scherm (presets genaamd) kon je de kleur dus niet selecteren. De toetsen werden dus standaard rood, omdat dit een default waarde in de schaal is. Er zijn maar weinig klanten die dit als een echt gemis hebben opgevat, maar de afdeling verkoop vond dat deze optie er toch in gebakken moest worden…. Nou, met alle plezier natuurlijk….

Toen ik ging nadenken hoe ik het wilde gaan doen, kwam het ‘what you see is what you get’ idee bij me bovenborrelen. De al bestaande programma’s waarmee je presets schermen kunt programmeren zijn wel duidelijk genoeg, maar echt ‘what you see is what you get’ heb je niet. Dus dat werd een voorwaarde die ik mezelf oplegde toen ik begon met programmeren. Het moet er dus letterlijk zo uit komen te zien als op de schaal zelf. Na een paar weken is het nu in zijn geheel af, en aanstaande donderdag ga ik het voor het eerst bij een klant installeren. Hopelijk kan hij het waarderen.

Mazzel

Twee bekende West Friezen

Ik zat afgelopen zaterdag weer eens op Msn, toen mijn vader online kwam. Hij was een tijdje weg geweest, dus konden we lekker even bij kletsen. Maar hij begon eigenlijk helemaal niet over zijn trip, maar over een kranten stukje. Hij vroeg of we al positieve reacties hadden gehad…

???? Ik snapte er helemaal niets van. Maar ineens schoot me te binnen dat Rachel ons een keer had opgegeven voor bruidspaar van de maand in de groene West Friesland op zondag. Blijkbaar stonden wij daar dus in. Ik rende naar de trap en wilde het goede nieuws aan Rachel vertellen. Maar die wist het eigenlijk al omdat die krant namelijk haar gebeld had met wat vragen over onze dag. Ze wilde me er eigenlijk mee verrassen, maar dat kon nu natuurlijk niet meer. Mijn vader had het stukje zelf ook nog niet gelezen, maar had het weer van iemand anders gehoord. Wij hadden de krant ook nog niet, en konden haast niet wachten totdat die bezorgd werd.

Die avond gingen we met de vader van Rachel en met mijn moeder naar de nieuwe revue van Andre van Duin. Vlak voordat we weggingen hoorde we de brievenbus klapperen. Rachel rende naar de deur en kwam met een enorme grijns weer de kamer binnen wandelen. Samen hebben we het stuk gelezen. Het geheel werd prachtig verteld, en er stond ook nog een schitterende foto van ons bij. Die had Rachel natuurlijk vakkundig uitgezocht.

Het is nog maar twee dagen terug, maar toch hebben we al diverse positieve reacties over het stukje gehad. Hopelijk houd dat nog wel een tijdje aan, want dat geeft natuurlijk een heerlijk gevoel.

Mazzel

De rode streep

Ik had het natuurlijk kunnen weten toen Rachel en ik op onze bruiloftsfeest klaar gingen zitten om naar de revue van mijn familie te gaan luisteren. Het verhaal over de rode streep kon daar natuurlijk niet ontbreken. Mijn zus kon dat, als lerares, natuurlijk perfect verwoorden. De toen nog hoogzwangere dame vertelde met een duidelijke stem, dat in het prille begin van mijn zwem carrière ik bepaalt niet gek was op water..Nou ja, het probleem lag niet zo zeer bij het water, maar meer met de diepte daarvan. Vroeger werd met een rode streep aangegeven waar het diepe begon, zodat ik dus die streep niet voorbij durfde.

Rachel wist dit trouwens helemaal niet, en was daarom enorm verbaasd. Haar Jeroentje is namelijk gek op zwemmen, en de gedachte dat dit ooit anders was, kon ze zich even niet voorstellen. Ik heb het haar eigenlijk nooit verteld, omdat ik me niet veel kan herinneren van die begin periode. De herinneringen die ik aan het zwembad met de rode streep heb, zijn altijd positief geweest. Het was echt zo’n ouderwets gebouw waarbij de kleedhokjes nog langs het bad stonden. Naast een klein binnenbad (van slechts 15 meter), was er ook een 25 meter lang buitenbad. In het begin van de zomer zaten mijn zus en ik dan flink te bibberen als we daar voor het eerst weer in moesten lessen. Mijn passie voor het onderwater zwemmen heb ik in dit bad opgedaan. Ik kan me herinneren dat ik voor de gein een keer wilde testen hoever ik onderwater kon zwemmen. Vol verbazing kwam ik bij de overkant weer boven. Ik rende meteen terug om te kijken of het geen toeval was geweest, maar dit was niet het geval. Weer stak ik het bad zonder problemen over. Toen heb ik mijn vader erbij gehaald, en heb het aan hem laten zien. Sinds die ervaring heb ik de ‘tik’ (je kan het een afwijking noemen) om alle zwembaden waar ik in zwem, dat ik die minimaal een keertje onder water moet zwemmen.

Maar aan alles komt natuurlijk een eind. Het oude bad bleek zo lek als een mandje te zijn, zodat de gemeente Wervershoof besloot om het in 1986 te laten slopen. Nog geen anderhalf jaar later stond er weer een nieuw bad, waar overigens Moniek en Tim hun diploma’s in hebben behaald. Maar als ik terug denk aan hoe ik mijn diploma’s heb gehaald, denk ik toch vaak aan het oude bad. Ik kan me zelfs de laatste keer dat ik erin gezwommen heb, nog herinneren. Na de les liepen we richting de uitgang van het pand. Ik wist dat het de allerlaatste keer was, en keek tijdens het lopen elke keer tussen de openstaande kleedhokjes naar mijn oude betonnen vriend. En je raad waarschijnlijk wel wat ik als allerlaatste zag…. Inderdaad.. dat was de ondertussen bekende rode streep.

Mazzel

De aankomst

Afgelopen maandag zwom ik de allerlaatste baantjes voor mijn aankomst in virtueel Brunssum. In totaal zijn dat er 10312 geweest. Deze laatste zwemavond heb ik het overigens niet rustig aan gedaan. Ik had het zo uitgerekend dat de allerlaatste afstand van de tocht een 1000 meter zou zijn. Dit in de hoop om op het allerlaatste moment alsnog het record van Mark af te kunnen pakken. Het pakte helaas niet zo uit. Mijn vorm is nog steeds ver te zoeken. Met moeite kon ik nog net onder de 18 minuten grens blijven. De laatste paar baantjes heb ik daarom nog voluit moeten zwemmen ook.

Ondanks dat, tikte ik met een glimlach bij de kant aan. Niemand in het zwembad besefte dat de tocht der tochten nu tot een einde was gekomen. Ik bleef ongeveer een minuut aan de kant staan om het goed in me door te laten dringen dat ik het gehaald had. Ik besefte me ook dat het precies de plek was waar ik twee jaar geleden aan de tocht was begonnen. Ik herinnerde me dat ik destijds bang was dat met de afwezigheid van Mark, het zwemmen waarschijnlijk in de vergetelheid zou raken. Dat ik dus niet de discipline zou kunnen opwekken om in mijn eentje door te gaan. De door mezelf bedachte thema avonden en het Brunssum einddoel had dus weldegelijk zijn vruchten afgeworpen. Zo zag het er in het begin dus niet naar uit. Destijds was mijn vorm er nog veel slechter aan toe dan het dipje waar ik nu in zit. Maar langzamerhand ben ik daar helemaal uit gekropen. Toen de dip voorbij was, kwamen langzamerhand de bij behorende persoonlijke records. De stap daarna was dat ik natuurlijk er ook een paar pakte die oorspronkelijk in handen van Mark zelf lagen. De belangrijkste heeft hij nog wel. Dit houdt in ieder geval in dat ik nog een doel voor ogen heb.

De thema avonden blijven overigens ook. Al ga ik met de sprint avond nu ook langzaamaan het borstcrawlen invoeren. Bovendien ga ik twee nieuwe schoolslag afstanden uitproberen. Namelijk de 1500 en de 2500 meter…. De vreselijke 3000 meter zal het veld daarom wel moeten ruimen.

Toen ik maandag thuis kwam, werd ik opgewacht door een trotse Rachel die me meteen feliciteerde. Ze had helemaal specifiek voor mij een diploma gemaakt waarop het start en eind adres van deze tocht opstond. Je kan je voorstellen dat ik die goed bewaar en zo nu en dan even naar kijk.

Mazzel

Kamer(s) op het zuiden

Toen ik nog een klein Jeroentje was, kon ik eens in de zoveel tijd een prachtige maansopkomst vanuit mijn slaapkamer bewonderen. Hij scheen dan precies op mijn bed, en dan deed ik altijd de gordijnen wijdopen zodat ik dit prachtige lichtspektakel kon volgen. Met het verloop van de avond, ging de maan steeds hoger aan de hemel staan, zodat ik elke keer een stukje in mijn bed moest opschuiven. Totdat hij volledig achter de muur was verdwenen. Pas dan deed ik de gordijnen weer dicht en ging weer lekker verder slapen.

In alle andere slaapkamers die ik erna had, stond de ligging van het huis nooit gunstig genoeg om van die prachtige maansopkomsten te genieten. Totdat ik op me zelf ging wonen, en toen een slaapkamer had die pal op het zuiden stond. De maansopkomst zelf zie je dan niet, want die komt in het oosten op. Maar regelmatig word ik gewekt als de lichtstralen de kamer binnen komen zeilen. Zo nu en dan genieten Rachel en ik samen van dit licht spektakel, en je misschien kunt je voorstellen dat dit erg romantisch is.

Een huis op het zuiden heeft trouwens nog meer voordelen. Ook de zon kan dan heerlijk in de kamers naar binnen schijnen. Zeker als het winter is, en hij niet zo hoog aan de hemel staat, kunnen zijn lichtstralen dan helemaal tot in de keuken komen. Als ik dan op een luie zaterdag ochtend (of zondag ochtend) naar beneden ga, zet ik dan altijd als eerst de ‘externe’ kachel aan. Ik draai dan de lamelle open en dan wordt de huiskamer heerlijk verwarmt. In gunstige gevallen loopt de temperatuur dan op tot boven de 20 graden, zodat de eerste paar uur van ons weekend de echte kachel niet eens aan slaat

Maar voordat ik in het weekend er zo ie zo uitkom, geniet ik eerst van mijn warme bedje. Het eerste gevoel als ik dan wakker word is meesterlijk. Half slapend besef ik dan dat het weekend is, en dat ik dus juist kan uitslapen. Half versuft kan ik zo nu en dan zien dat de zon onze glow in de dark muur beschijnt. Door de kieren en spleten van de lamelle verschijnt er dan een lichtafdruk op onze sterrenmuur. In de loop van de ochtend loopt het zonlicht dan langs de sterrenbeelden die op de muur zijn weergegeven. Het lijkt dan net een echte astronomische gebeurtenis, aangezien de zon in een jaar tijd ook door de sterrenbeelden heen beweegt. Als ik me op dit licht concentreer, kan ik het niet zien bewegen. Maar als ik dan even ben weg gezakt en weer wakker ben geworden, heeft de zon ondertussen de volgende sterren op het fictieve universum verlicht.

Ja, ik weet het. Ik ben een luie donder. Maar daar heeft de buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand de eventuele lezers voor gewaarschuwd.

Mazzel

De donkere toren

Ik had in eerdere blogfiles het al over mijn boeken traditie gehad. Als Rachel en ik op vakantie gaan, neem ik tegenwoordig altijd een boek mee om te lezen. Ook dit jaar had ik er eentje mee toen Rachel en ik op Kreta zaten. Ik heb het toen trouwens niet uit gelezen, en na de vakantie verdween het weer in de kast. Toen we laatst een weekje naar Centerparcs gingen, kon ik het mooi uitlezen. Ja, lezen blijft toch een vakantie traditie van mij.

Het boek van 2008, want zo kan je het wel noemen aangezien ik er maar eentje per jaar lees, was tot nu toe nog het meest vreemde boek wat ik ooit gelezen heb. De titel is :’De donkere toren’ en Stephen King is de schrijver. King is natuurlijk een bekende schrijver. Hij heeft heel veel horror achtige verhalen geschreven waarvan er ook een aantal zijn verfilmd. Toen ik het boek kreeg, was ik daarom aanvankelijk niet onder de indruk. Aangezien ik geen horror liefhebber ben, was ik bang dat ik het verhaal misschien niet leuk zou vinden. Maar gelukkig viel dat reuze mee. Het verhaal gaat eigenlijk over een hoofdpersoon die de scherpschutter wordt genoemd. Hij is op zoek naar een donkere toren die hij overigens helemaal nooit te zien krijgt. Dit komt omdat het een verhaal is wat in meerdere delen wordt verteld. Er zijn dus meerdere boeken die over deze toren gaan. Maar of de scherpschutter in de overige delen ook voorkomt, weet ik natuurlijk (nog) niet. Naast zijn zoektocht naar de toren, zit hij ook achter een mysterieuze man aan, die de man in het zwart wordt genoemd. Deze man is een soort tovenaar en laat overal vallen voor onze held achter. Naast tovenaars komen er ook zombies, vampiers en geesten in het verhaal voor. Het was in dit opzicht een echte horror, maar ik vond het toch meer een soort actie boek. Ik hoefde elke keer als ik wat uit het boek las, niet bang te zijn dat the American weerwolf weer op visite kwam. Dat viel dus allemaal wel mee.

Ondanks dat het een spannend verhaal was, had ik soms het idee dat ik het niet helemaal kon volgen. Aangezien het over die fictieve monsters ging, gebeurde er soms dingen die bij mij nogal onlogisch overkwamen. Zo kon de scherpschutter een keer een geest verjagen omdat hij een stuk bot bij zich droeg. Al met al moest ik mijn aandacht er dus goed bij houden, anders was ik bang dat ik het niet meer ging volgen. Toch bleef het boek me boeien, zodat ik eigenlijk wel benieuwd ben geworden hoe het verhaal nu verder gaat.

Mazzel

Het nieuwe seizoen

In principe ben ik niet zo’n sport fanaat. Ik volg dus niet elke week hoe Ajax het gedaan heeft, of wie er in het geel rijd tijdens de Tour de France. Er is eigenlijk maar 1 sport die ik echt op de televisie volg. En dat is het schaatsen. Dit doe ik eigenlijk al van kinds af aan. Het is er namelijk bij mij met de paplepel ingegoten. Mijn beide ouders vonden het ook altijd gaaf, en daarom stond de tv dan ook altijd aan. Vandaag de dag wordt er steeds meer van vertoont op de tv. Vroeger had je alleen het EK en WK allround, en dat was het in het algemeen wel. Vandaag de dag, kan je in de wintermaanden bijna elke week wel schaatsen zien. De diverse worldcup wedstrijden worden volgens mij allemaal uitgezonden.

Dit afgelopen weekend begon het nieuwe seizoen. En dat werd weer eens tijd. Ik heb namelijk al vanaf maart moeten wachten voordat ik weer een rijder over het ijs kon zien gaan. Het begon vrijdag al met onder andere de 5000 meter. Zaterdag moest ik voor de schalen helpdesk werken. Tegenwoordig hoef ik dan niet meer helemaal naar mijn werk te rijden, maar krijg gewoon een baby laptopje mee naar huis. Ik kon dus naast het inplannen van de storingen (en het maken van een order module die een klant heeft gekocht), de Nederlandse helden over het ijs zien schieten. Vooral zondag is altijd een belangrijke schaats dag. Niet alleen wordt dan meestal de 1500 meter verreden, maar ook de 10 kilometer. Dit vind ik persoonlijk de gaafste afstand om naar te kijken. Al weet je vandaag de dag eigenlijk wel wie die afstand zal winnen. Dat was ook dit keer weer het geval. Sven kan hopelijk ook de internationale top dit seizoen weer de baas. Maar dat zullen we nog even moeten afwachten.

Mazzel

Een andere bank

Wegens de krediet crisis en de dreigende economische recessie waren Rachel en ik gedwongen om drastische maatregelen te nemen. Als mogelijke steun aan de economie hebben wij onze persoonlijke ‘bankwezen’ aangepakt. Wij vonden namelijk dat de huidige status van onze bank te wensen overliet, en dat er wel ingegrepen moest worden. Ons vertrouwen zakte steeds dieper weg, en dat zat niet lekker. Daarom zijn wij enkele weken geleden naar Profijt meubel gegaan en hebben daar een nieuwe hoekbank aangeschaft. Hopelijk helpt onze economische injectie deze crisis te beteugelen.

Nee hoor… de oude ZIT bank was gewoon af. De scheuren zaten in de kussens. Er moest wel een nieuwe komen. Met het geld dat in de envelopjes zat (van de bruiloft), zijn we toen opzoek gegaan naar een nieuwe. We hebben diverse winkels bezocht, maar Profijt kwam toch met gemak als winnaar uit de bus. Daar vonden we de perfecte bank, met de bij behorende prijs. We waren het al snel met elkaar eens welke bank het moest worden. De verkoopster vertelde ons dat de levertijd ongeveer acht weken was, maar dat viel achteraf mee. We weten niet uit ons hoofd hoeveel weken we uiteindelijk hebben moeten wachten, maar het waren er zeker geen acht. Profijt belde ons tijdens ‘the state of happiness’ op. De leverdatum werd op 29 oktober gepland (vandaag dus).

Afgelopen weekend kon Bram ons helpen met het weg mieteren van de oude bank. In zijn witte combo achtige wagen (weet even niet exact het merk) konden we de 2 en 3 zitters naar het grofvuil brengen. We reden het drukke grofvuil park op en werden meteen klem gezet door de overige bezoekers. Het weg mieteren van onze bank was binnen 3 minuten gebeurd, maar daarna moesten we (tot Brams ergernis) lang wachten voordat we weer weg konden rijden. Van zaterdag tot aan vandaag hebben we dus zonder bank gezeten. Ik kan je vertellen dat dit niet prettig is. Afgelopen zondag voelde ik me niet echt lekker, maar even op de bank liggen om bij te komen, zat er dus niet in. Dan moest ik maar op bed gaan liggen, maar dat is natuurlijk toch anders. En lang niet zo gezellig.

Vandaag was Rachel vrij, en zodoende kon zij de nieuwe bank in ontvangst nemen. Hij werd wel keurig aan huis afgeleverd, maar het in elkaar zetten zat er natuurlijk niet bij. Toch, toen ik vandaag thuis kwam, trof ik een compleet gemonteerde bank aan. Met daarop een (terechte) trotse Rachel, die alles zelf in elkaar heeft gezet. Ik ben daarom ook vreselijk trots op haar.

Mazzel

Het Heijderbos

Ik ben al diverse keren naar Centerparc’s geweest. De laatste keer was alweer een jaar terug. Je kunt dus zeggen dat het weer eens tijd werd dat het gebeurde.

Omdat Rachel haar ouders in mei 30 jaar waren getrouwd, nodigde zij de hele familie uit om een week naar het Heijderbos te gaan. Dit ‘Sporthuis centrum’ park ligt bij Nijmegen in de buurt, en dat is wel even karren. Maar dat is voor ons natuurlijk helemaal geen probleem. De vakantie week liep trouwens van vrijdag tot vrijdag, en zodoende heb ik zes dagen vrij moeten vragen van mijn werk.

Eenmaal op het park aangekomen waren Rachels zus Astrid en haar familie al aanwezig. Rachels vader, moeder, en zus Dorine kwamen de dag erna pas. We konden haast niet wachten met het bezoeken van het zwembad. Dit prachtige bad zouden we natuurlijk die week erg vaak bezoeken. Vooral de kleintjes Tijn en Tom vonden het erg gaaf. Ik moest diverse keren een gevaarlijk dier spelen. Vooral de tijger en de haai deden het goed. Ze renden (zwommen) dan hard voor me weg. Als het dan toch iets te eng werd, vroegen ze of ik weer mezelf wilde zijn. Naast al dat gezwem, hebben we die week ook ge-midgedgolft, gewandeld en een indor jungle bezocht. In de avonden kwamen we meestal allemaal bij elkaar. Dan kwam meestal de chips op tafel. Even lekker kletsen over hoe de dag was verlopen, of gewoon over koetjes en kalfjes. We hebben die week ook nog gegourmet en zijn ook nog uit eten geweest.

Helaas gaat een leuke week natuurlijk ook snel voorbij. Voordat we het wisten waren we onze tassen alweer aan het inpakken. Tijn en Tom kwamen nog even naar ons huisje toe om afscheid van ons te nemen. Na een flinke omhelzing wist de drie jarige Tom mij te vertellen dat hij ons toch wel erg zal missen. Kortom, een geslaagde week dus.

Mazzel

De Knights laatste mijlpaal

Aangezien we Fleur alleen nog maar op de dag van haar geboorte gezien hadden, werd het voor Rachel en mij dus wel weer eens tijd om naar het oosten af te reizen. Mijn moeder en Bram grepen die mogelijkheid aan en zodoende werd de afspraak gemaakt om met zijn vieren naar de achterhoek te gaan om de kleine meid nog eens beter te gaan bekijken.

Toen ik vrijdag, na een dag lang hard werken, naar mijn auto toe liep, viel de nogal groenige laag alg toch wel vreselijk op. Kijk, zolang ik er zelf geen last van heb, vind ik het niet erg. Maar met ‘gasten’ in mijn auto, vond ik dat ik toch wel wat aan de situatie moest doen. Voordat we zaterdag ochtend mijn moeder en Bram gingen ophalen, zijn we dus eerst naar een washok gegaan om de Knight een grote schoonmaak beurt te geven. De originele witte laag verf werd weer overheersend, maar de roestplekken zijn die strijd langzaamaan aan het winnen. Ondanks dat ik dit door had, was ik toch wel tevreden over het behaalde resultaat. De Knight kon weer ingezet worden als ‘vervoermiddel’, net zoals hij dat de afgelopen 10 jaar heeft gedaan.

Toen we goed en wel met zijn vieren in de auto zaten, begon ik meteen met een mededeling. Alle passagiers zullen op de rit naar de achterhoek namelijk getuigen zijn van een historische gebeurtenis. De Knight zou namelijk tijdens de rit de magische grens van 200.000 kilometer voorbij gaan. Om dit te kunnen meemaken, heb ik de dagteller functie uitgezet, zodat het dashboard de totaal kilometer stand aangaf. Dit doe ik trouwens nooit, omdat ik de dagteller veel handiger vind dat een astronomisch (want dat is het ondertussen) getal. We reden net de provincie Utrecht uit, toen de teller van 199.999 op 200.000 sprong. Een flink gejuich volgde, zodat de Knight bijna wel trots had moeten zijn. Rachel heeft onthouden dat het bij hectometer paaltje 49.4 op de A1 richting Duitsland gebeurde (toch handig om te weten).

Eenmaal in de achterhoek aangekomen konden we weer van Fleur genieten. We mochten haar ook de fles geven en hoorden alle verhalen over wat ze allemaal uitgespookt had. Ze heeft al enorm veel speelgoed gekregen, waarmee je zowat een complete Bart Smit kunt vullen. Naast de boerderij wordt op dit moment nog gewerkt aan het nieuwe huis van mijn zus en haar vriend. Die hadden we al een keer aan de buitenkant bekeken, maar dit keer konden we er ook in. Het is een enorm huis waar Fleur de komende jaren zich wel zal vermaken. Dit keer hebben we trouwens op de terug weg geen Mac overvallen. Al had de plaatselijke snackbar die avond waarschijnlijk wel een goede omzet omdat we daar ons eten vandaan hebben gehaald.

O, nog een ding (zie plaatje)… Het klopt als een bus…
Mazzel

De Fox

De meest trouwe bezoeker van mijn blogfiles is het misschien opgevallen dat ik het Foxpro plaatje heb veranderd. Er stond er eerst eentje van Foxpro versie 8, en ik heb deze in het logo van versie 9 veranderd. Dit dus omdat ik een nieuwere versie heb weten te bemachtigen.

Het verkrijgen van deze nieuwe versie was trouwens nog een grappig verhaal. Collega Jeroen en ik hebben van alles geprobeerd om hem in ons bezit te krijgen. Zelfs onze ‘ik kan alles op het internet vinden’ collega, lukte het niet om ergens een link te vinden die het ook daadwerkelijk deed. Dan eventueel maar illegaal, maar dat lukte dus de afgelopen jaren niet. Nu wist ik dat onze hoofd automatiseerder ook zijn programma’s in Visual Foxpro maakt, maar wij waren in de veronderstelling dat hij dat ook in versie 8 deed. Toen hij toevallig in Nederland was, vroeg ik of hij ook aan versie 9 kon komen. Hij vertelde me dat hij die al jaren gebruikte. Eh, we konden er dus altijd al aan komen. Met licentie codes en al. Hij regelde meteen dat ik de setup ook kreeg, en vanaf nu programmeer ik ook in deze nieuwe versie.

Toch zal de oude Fox over een paar jaar het veld moeten ruimen. Microsoft heeft aangekondigd dat er geen tiende versie zal worden uitgebracht. Fox 9 zal de laatste zijn, al wordt het product wel tot en met 2015 door hun ondersteund. Dat houdt in dat mijn gemaakte programma’s waarschijnlijk ook op de eventuele toekomstige Windows versie’s zal draaien. Maar toch, er komt een periode dat ik natuurlijk met de tijd mee zal moeten gaan. Ik zit er aan te denken om een LOI cursus Visual Basic te gaan doen. Ik las dat dit een drie maanden durende cursus is, die door beginners en gevorderden gedaan kan worden. Wie weet is dat iets voor mij.

Ik zal de oude Fox trouwens wel gaan missen hoor. Ik heb de taal helemaal van begin af aan moeten leren. Ik ben tot op de dag van vandaag elke keer weer trots als ik iets moois in elkaar heb geflanst. Zeker als ik daar eventuele klanten mee heb kunnen helpen. In het begin heb ik nog veel van mijn collega’s geleerd. Deze collega’s waren echte programmeurs die mij natuurlijk veel tips konden geven. Ik kan me een begin situatie nog herinneren dat ik een simpel programmatje had gemaakt van ongeveer 10 regels. Vol trots liet ik dat aan een ‘pro’zien. Toen hij er naar keek lied hij me zien dat het ook in twee regels kon. Kijk, zo leer je natuurlijk veel. En nu, jaren later, kan ik eigenlijk alles wel maken wat ik wil. Al zal ik de complete taal waarschijnlijk niet eens voor de helft helemaal onder de knie hebben. Ik leer er wel elke keer als ik programma’s maak, weer wat bij. Dus misschien lukt het me ooit om voorbij die helft te komen. Ik heb nog wat jaartjes te gaan voordat de Fox echt helemaal uit computer land al zijn verdwenen.

Mazzel

Jeroentje Versus The American Weerwolf

Zoals ieder kind waarschijnlijk wel zal hebben, had ik vroeger nog wel eens last van nachtmerries. Daarom hield ik, in het algemeen, ook helemaal niet van horror films. En dat is vandaag de dag eigenlijk nog steeds zo. Als kind was ik bang dat ik dan weer een nachtmerrie zou krijgen.

Maar ja. Horror films hebben natuurlijk ook een aantrekkelijke zijde. Het kan natuurlijk ook vreselijk spannend zijn zodat je voor de buis gekluisterd blijft zitten. Ik kan me zo’n situatie nog herinneren toen ‘The American weerwolf in Londen’ op de tv werd uitgezonden. Ik was nog maar een klein Jeroentje, en waarom wij (mijn zus en ik) mochten kijken snap ik eigenlijk nog steeds niet. De spanning zorgde ervoor dat ik aandachtig bleef kijken, terwijl ik beter wist. Ik was halverwege de film al bang dat het weer spoken zou worden als ik in bed lag. Ik zag dus al tegen het slapen op toen ik de hoofdrol speler de hoofdweg zag verlaten. Dit terwijl er nog zo tegen hem verteld was dat hij dat niet moest doen. Verontwaardigd vroeg ik mijn vader waarom hij zo stom kon zijn, maar daar kon hij natuurlijk ook geen antwoord op geven. De situaties waarin de hoofdrol speler elke keer terecht kwam werden natuurlijk steeds erger, en ik zag dus steeds meer op om naar bed te gaan.

Ergens was ik toch blij toen de film voorbij was. De neerwaartse spiraal werd eindelijk verbroken, maar de echte spanning moest toen nog komen. Ik probeerde zo lang mogelijk wakker te blijven, maar uiteindelijk ben ik natuurlijk toch in slaap gevallen. En ja hoor. Daar was ie… De weerwolf kwam ik ook in mijn droom tegen. Daar waar ik de hele avond bang voor was, kwam uit. Ik wist in het begin nog te ontkomen, maar elke keer vond hij me weer. Op een gegeven ogenblik was er geen ontkomen meer aan. Hij had me ergens in de val weten te lokken, en Jeroentje was nog maar secondes verwijderd van een vreselijke dood. Maar plotseling gebeurde er iets vreemds. Ik begon me te beseffen dat ik bang was geworden om naar bed te gaan omdat ik dan deze weerwolf juist tegen zou komen. Ik realiseerde me dus dat het een droom was waarin ik mij bevond………. Aha……. Dat verandert de zaak. Als een ware held liep ik op de weerwolf af en heb deze toen helemaal in elkaar getimmerd. Er bleef geen spaan van heel. Na de aframmeling werd ik spontaan wakker. Het was nog donker en dus nog lang geen tijd om er weer uit te gaan.

Ik was evengoed nog een beetje bang toen ik weer probeerde in te slapen. Maar de weerwolf durfde die avond in ieder geval niet meer terug te komen.

Mazzel

The moon hoax

Complot theorieën. Er bestaan er erg veel van. Zo zouden bijvoorbeeld de Twin Towers zo loodrecht naar beneden in elkaar zijn gezakt omdat de Amerikaanse geheime dienst dynamiet zou hebben gebruikt. Nog zo’n voorbeeld is dat de Amerikanen het bewijs voor het bestaan van buitenaards leven geheim willen houden. Maar de meest indrukwekkende complot theorie is die toch wel die van de Moon Hoax. Er zijn mensen die beweren dat de Apollo maan missies in de jaren 60 nooit hebben plaats gevonden. Dat al die beelden van astronauten die op de maan rondhuppelden, in een studio zijn opgenomen.

Tja, wat moet je als leek daarvan zeggen? Op Youtube heb ik de filmpjes ook gezien, waarop het bewijs van een hoax te zien zou zijn. Het zegt natuurlijk helemaal niets. Ik ben er zelf niet bij geweest toen de Apollo missies er waren. Dat kon ook niet, want ik was toen nog een klein beetje niet geboren. Maar de vraag hoe het mogelijk is dat de Amerikanen zonder de hulp van bijvoorbeeld de micro processor, zoiets groots als een maanlanding konden bewerkstellen, kwam bij mij toch ook wel eens boven dwarrelen. De micro processor is pas in 1978 uit gevonden. Dat is negen jaar na de eerste maanlanding. Voor als nog bleef ik van mening dat de maanlandingen wel degelijk plaats hebben gevonden. Om zoiets groots als de Apollo missies te faken, zou je simpel weg te veel mensen voor nodig hebben. En de kans dat er dan eentje zijn mond voorbij praat, is dan natuurlijk erg groot. Bovendien komt natuurlijk ooit de situatie dat we terug gaan naar de maan. Als er dus een hoax zou zijn, komt de waarheid natuurlijk ooit boven water.

Blijkbaar is de aanhoudendheid van de hoax zodanig groot dat zelfs The Mythbusters van Discovery Channel zich er mee hebben bemoeid. Ik had dit al in een voorstukje ooit op tv gezien, maar de werkelijke maan aflevering zelf nog niet. Totdat ik weer eens achter de pc zat, en de term ‘Mythbusters Moon’ in typte. Tot mijn verbazing, stond de aflevering gewoon al op Youtube. Je kunt je misschien voorstellen dat ik het niet kon laten om daar meteen naar te gaan kijken. Adam en Jamie hebben meerdere Moon Hoax bevindingen getest. Zo zouden foto’s van de astronauten aangeven dat er extra verlichting zou zijn gebruikt. Ook zou Nasa de filmbeelden hebben vertraagd om het zwaarte kracht verschil (slechts een zesde als hier op Aarde) na te bootsen. Een voor een werden de bevindingen van tafel geveegd. Het mag duidelijk zijn dat de Mythbusters dus absoluut niet in de hoax geloofden. Mocht je nieuwsgierig zijn geworden. Klik dan even op de linkjes hieronder.

http://www.youtube.com/watch?v=XAcXBT-GZCo
http://www.youtube.com/watch?v=5taIxlNA_Lw&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=uE4w2MIYhC4&feature=related

Alle punten die ze hebben getest, werden dus door de Mythbusters ontkracht. Kortom, We went to the moon…..

Toch?
Mazzel

Chaos

Toen Rachel en ik weer terug in Nederland waren, hadden we allebei nog 1 weekje vrij. In die week sprak ik mijn collega Jeroen nog even op Msn. Hij wist me te vertellen dat het vrij druk was op de helpdesk, en dat hij haast niet kon wachten op mijn terugkomst.

De zondag voordat ik ging werken, heb ik mezelf nog aangemeld bij de Paintball vereniging. Ik had al een flinke tijd niet meer gespeeld, en daarom leek het me wel weer eens leuk om dat te gaan doen. Daarna ben ik nog met Ramon even de stad in geweest, zoals we dat vrijwel elke zondag bijna wel doen. Ik had niet echt het idee dat ik tegen de komende werkweek opzag. Nee, ik had er zelfs wel weer zin in. Gezellig met mijn collega’s babbelen en zo. Jeroen zijn waarschuwing dat het druk was, liet ik even links liggen. Met zijn twee-en moeten we er toch wel uit kunnen komen.

Mijn collega’s feliciteerden me natuurlijk, en vonden vooral de openingsdans erg gaaf. Bijna alle collega’s hadden die gezien. Dit kwam omdat ik via Msn de youtube link aan Jeroen had gegeven. Dat nieuws ging dus als een lopend vuurtje door het bedrijf heen. Hoe dan ook, het werken kon weer beginnen. En waar collega Jeroen al voor vreesde kwam uit. Weer een drukke werkweek dus. September staat normaal gesproken niet echt bekend als drukke maand of zo. Maar dat was deze week helemaal niet te merken. Om half twee op de donderdag middag maakte we al de 110ste storing aan. Dat betekende toen al dat het de drukste week aller tijden was, terwijl we de rest van die middag, en de gehele vrijdag nog moesten werken. Kortom, het was gewoon pandemonium. Complete chaos heerste op de helpdesk. Het werd ook nog eens moeilijker gemaakt met de komst van de nieuwe release versie van het België pakket Windigi. Daarvoor moet ik dus in oktober een twee daagse cursus gaan geven in Antwerpen. Daarvoor voorbereiden lukte deze week dus in zijn geheel niet. En met het zien van de planning van volgende week, kan ik nu al voorspellen dat het dan ook niet gaat lukken. Zeker niet als de telefoon ook zo vaak gaat als deze week.

Toen ik maandag terug kwam van mijn werk, plofte ik dus op de bank neer. Ik was in een klap mijn ‘zin’ in deze werkweek kwijt. Die maandag was het maar liefs de achtste drukste dag aller tijden. Toen ik die avond op mijn bedje lag, moest ik toch even terug denken aan onze tijd op Kreta. Vanaf ons balkon kon je daar in de avond zo mooi naar de Grote Beer kijken. Vanuit mijn eigen bedje kan ik ook de Grote Beer bekijken hoor. Maar dan naar de Glow in de Dark versie. Ook mooi, maar toch iets minder mooi dan in het echt.

Mazzel

Fleur

Het hele jaar was het de vraag of mijn zus op onze bruiloft kon komen. Ze was namelijk rond die datum uitgerekend, en zodoende moest ze begin dit jaar al afzien voor de rol van mede ceremonie meester.

De meningen over de haalbaarheid van haar komst, liepen behoorlijk uiteen. Volgens de ene was het vrijwel onmogelijk, en weer een ander vertelde dat ze zelf met weeën en al op de bruiloft zou kunnen verschijnen. Pas op de bruiloft dag zelf, kreeg ik haar uiteindelijke beslissing te horen. Terwijl ik op de komst van de fotograaf zat te wachten, kreeg ik te horen dat ze onderweg was vanuit het verre oosten (de achterhoek). Toen we dus in Hauwert door de haag van vrienden en familieleden liepen, stond ze daar met haar vriend dus keurig tussen. Gelukkig maar, want dat was natuurlijk erg gaaf. Maar als ze niet had kunnen komen, hadden Rachel en ik het natuurlijk ook begrepen.

Drie dagen na de bruiloft zijn we dus vertrokken voor onze huwelijksreis naar Kreta. We waren er van overtuigd dat de kleine dan wel ter wereld zou komen als we onder de brandende zon zouden zitten. We hadden onze mobiele telefoons natuurlijk meegenomen en na elke excursie keken we daar natuurlijk op of er al nieuws was. Maar de dagen passeerde zonder dat er echt wat te melden was. Toen we weer werden opgehaald van het vliegveld, kregen we te horen dat de weeën pas begonnen waren. We hadden ongeveer zeven uurtjes weer in ons eigen bed geslapen toen ik beneden een van onze mobiele telefoons hoorde. Het was mijn zus, en ik heb haar dus ook meteen terug gebeld. Ze wist ons te vertellen dat om een uur of vijf in de ochtend haar dochter Fleur was geboren. De kleine had dus niet alleen de bruiloft keurig afgewacht, maar ook op onze terugkomst van het warme eiland.

Aangezien wij die week nog vrij waren, konden we de kleine die middag meteen bezoeken. Met zijn vieren zijn we in de auto gestapt en naar het ziekenhuis in Deventer gereden. Met zijn vieren bedoel ik dat naast Rachel en ik, mijn moeder en Bram ook meegingen. Deventer is natuurlijk aardig ver weg, maar dat hadden we er natuurlijk graag voor over. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, konden we de kleine volop bewonderen. We hebben natuurlijk foto’s gemaakt, en met mijn zus over de bevalling gebabbeld.

We zijn uren lang in het ziekenhuis gebleven en zijn daarna nog even haar het ouderlijk huis van haar vriend geweest. We wilden zijn ouders natuurlijk ook met de komst van Fleur feliciteren. Bovendien konden we dan ook even kijken hoever ze met het bouwen van hun nieuwe huis zijn. Mijn zus en haar vriend Martin laten namelijk een nieuw huis bouwen naast dat van zijn ouders.

Na een drukke dag, gingen we weer richting het westen. We hadden nog niet gegeten en daarom hebben we nog even een Mac overvallen. Met het wegwerken van een big mac, begon ik te pas echt te beseffen dat ik de ere titel van Oom heb gekregen.

Mazzel

De reis naar Kreta

Rachel en ik hebben besloten om van zowel de bruiloft, als de huwelijksreis een verslag te maken en deze op onze bruiloftsite neer te zetten. Rachel neemt de bruiloft onder de loep en ik de huwelijksreis. Beide verslagen zetten we ook op onze persoonlijke weblogs neer. Hieronder kan je dus het verhaal over Kreta lezen.

De huwelijksreis.

Het is alweer de zesde keer dat Rachel en ik samen op vakantie zijn geweest. Deze zesde keer kreeg dus de aparte titel van ‘Huwelijksreis’. Onze vakanties, in het algemeen, zijn trouwens in twee hoofdstukken in te delen. De eerste drie vakanties waren met de auto, en de laatste drie waren met het vliegtuig.

Rachels moeder was zo lief geweest om ons naar Schiphol te brengen. Zus Dorine ging voor de gezelligheid ook mee. Ondanks dat er weer een file op de A4 richting Schiphol stond (net als vorig jaar), kwamen we ruim op tijd aan bij onze incheck balie. Daar stond een enorme lange rij op ons te wachten, maar gelukkig gingen lang niet al die mensen mee in ons vliegtuig. Nee, die incheck balie werd gebruikt voor allerlei Transavia vluchten. Het ging eigenlijk best snel, en voordat we het wisten stonden we te wachten bij onze gate. We hadden helemaal geen vertragingen of zo, dus vertrok het blauwe 737-800 toestel zonder problemen.

Nou heb ik in al die jaren, best wel vaak gevlogen. En heb ook vaak wat meegemaakt tijdens al die reizen. Zo hadden Rachel en ik vorig jaar nog bliksem inslag in ons vliegtuig gehad. Dit jaar was er ook weer iets. We zaten naast de nooduitgang omdat je daar meer beenruimte hebt. Dit omdat het onze huwelijksreis was. De incheck balie dame melde dit keurig, maar vermelde er niet bij dat je naast de nooduitgang zat. Op zich helemaal geen probleem of zo, maar bij het vliegen viel me op dat mijn linker schouder nat werd. Ik keek naar de deur van de nooduitgang, en zag uit de kieren een kleine hoeveelheid water stromen. ‘Oeps’ dacht ik nog. ‘Dat kan vast niet goed zijn’. Ik overlegde met Rachel of het de moeite waard was om paniek te gaan zaaien, maar we kwamen tot de conclusie dat we de situatie even zouden afwachten. Misschien werd het stroompje minder. Aangezien er voor de rest geen windgeluiden te horen waren, namen we aan dat dit misschien wel een ‘normale’ situatie was. Na een tijdje werd het ook steeds minder en uiteindelijk was er helemaal geen water meer te bekennen. Al met al verliep de reis goed, maar we waren wel even geschrokken.

Op de luchthaven van Iraklion stonden de dames van Sunweb ons al op te wachten. De hostes Marja verwees ons keurig naar onze transfer bus. Haar zouden we deze reis nog meer tegen komen. De busreis duurde ongeveer een half uurtje en toen waren we bij Hotel Europa Beach in Analipsis aangekomen. Het was natuurlijk allang donker, zodat we niet echt een eerste indruk konden krijgen. We kregen bij het inchecken een blauwe armband om. Dit gaf aan dat we ‘all inclusive’ hadden geboekt. Aanvankelijk waren we helemaal niet blij met zo’n armbandje. Maar het all inclusive verhaal (kan ik je vertellen) gaat heel erg snel wennen. Zodoende gingen we al heel snel van ons bandje houden, zodat we op het idee kwamen hem mee te nemen naar Nederland om te kijken of hij daar ook werkte. Zijn ‘magie’ begon eigenlijk meteen al. De balie medewerker vroeg of we nog honger hadden en dat was eigenlijk wel het geval. Toen we onze koffers naar onze kamer hadden gebracht, mochten we meteen naar het restaurant doorlopen. We konden daar onze eerste Griekse maaltijd naar binnen werken. Daarna zijn we lekker naar bed gegaan.

Toen we weer wakker werden konden we voor het eerst een goede indruk krijgen van onze omgeving. Vanaf ons balkon kon je het zwembad al zien. Ook konden we een klein stukje van de zee zien. De eerste dag stond ingeplant als rust dag. We hebben de Sunweb hostes gesproken (inderdaad, dat was Marja) en bij haar hadden we drie excursies geboekt. Na Marja’s bezoekje hebben we ons ingesmeerd en zijn naar het dichts bijzijnde zwembad gegaan. Er waren maar liefs twee zwembaden in het hotel aanwezig. Het eerste zwembad was een slordige 20 meter lang. Een kleinigheidje dus om die even onderwater te zwemmen. Dit is een traditie van mij. Elk zwembad waar ik in zwem, moet ik een keertje onder water hebben gezwommen. Tijdens deze actie viel me niet zoveel op. Echter toen ik boven kwam, begonnen mijn ogen enorm te tranen. Rachel vertelde me dat ze helemaal rood zagen. Het was geen chloor wat er in het water zat, maar wat het wel was, weten we tot op de dag van vandaag niet. Na deze, wat vreemde ervaring, hebben we ook nooit meer in dit bad gezwommen. De rest van de week lagen we aan het zout water zwembad waar we een stuk beter tegen konden. In het winkeltje heb ik voor de zekerheid toch maar een zwembrilletje aangeschaft. Deze heeft zichzelf later in de week trouwens terug verdiend aangezien ik toen een briefje van 10 euro op de bodem zag rond dobberen.

De tweede dag van de vakantie stond ingeplant als ´Jeep safari´ dag. We moesten daarom vrij vroeg ons bedje uit. Voor bij het hotel moesten we daar staan wachten, want dat had Marja aan ons verteld. Wij dus maar wachten…. en wachten….. en wachten… Kortom, de bus kwam in zijn geheel niet. We hebben voor de zekerheid een half uur extra gewacht, en toen hebben we Marja op haar mobiel gebeld. Deze heeft even rond gebeld, maar kon niet achterhalen waarom we niet werden opgepikt. Die avond zou er weer een Sunweb hostes in het hotel aanwezig zijn, zodat we van haar ons geld terug konden krijgen. Een beetje teleurgesteld gingen we terug naar ons hotel kamer. De eerste de beste excursie ging dus al niet door. Maar we lieten ons hierdoor niet uit het veld slaan. De Jeep safari kon je de hele week doen, dus hebben we met die andere Sunweb hostes afgesproken dat we hem gewoon de dag erna zouden doen. Deze tweede dag ging dus weer voorbij aan het zwembad. Bij dit zout water zwembad was ook een animatie team aanwezig, die als taak had het hotel publiek te vermaken. Rachel heeft mee gedaan aan een aquagym sessie, en ik deed mee met een waterpolo wedstrijd. Het duurde trouwens niet lang om te besteffen dat ons hotel vol zat met Fransen. Net weer mijn pech dus. Twee jaar geleden zat ons hotel al vol met Amerikanen. En dit jaar dus met Fransen, die in deze periode blijkbaar allemaal vakantie hadden. Je zou denken dat Jeroentje daardoor ietjes minder blij zou worden. Maar dat is toch niet waar. Ik heb (ja je leest het goed) een beter beeld over de gemiddelde Fransman gekregen. Tijdens heb waterpoloën al waren er Fransen die gewoon Engels met mij praatte. Iets wat jaren geleden absoluut ondenkbaar was.

De derde dag moesten we dus weer vroeg ons bed uit. Hopelijk ging de Jeep safari vandaag wel door. Je kunt je misschien voorstellen dat bij het passeren van elke minuut wachten, we al zenuwachtiger werden. Op een gegeven ogenblik verliep de afgesproken pickup tijd ook nog eens. De moed zakte in onze schoenen, maar drie minuten daarna kwam een klein busje de bocht om zetten. Deze stopte voor de ingang van het hotel. Een kalige man riep ´Jeep safari?´. We wisten niet snel genoeg ´YES´ te roepen. Een golf van opluchting werd van ons meester.. De Jeep safari ging dus gelukkig door. We hebben niet zo heel lang in het busje gezeten voordat we bij de Jeeps aankwamen. We gingen dit keer niet met een gehele grote jeep zoals in Portugal. Nee, de vrij grote groep mensen werden ingedeeld in kleinere jeeps. In elke jeep konden vier personen zitten. Rachel en ik kwamen met twee Zwitserse vriendinnen in een jeep terecht. Deze vriendinnen kwamen uit het Franstalige gedeelte van Zwitserland, maar konden gelukkig goed Engels. Weer een positieve ervaring dus betreffende de Frans sprekende medemens. De safari ging vaak langs smalle berg paadjes heen waarbij Rachel af en toe last kreeg van haar hoogtevrees. Maar het uitzicht was vaak zo mooi, dat ze die vrees gelukkig vaak de baas was. In de middag hebben we met zijn alle heerlijk gegeten aan de zuidkust van het eiland. Daar kon je ook even zwemmen in de zee. Daarna ging de tocht, via een andere route weer terug naar de noordkust van het eiland. Al met al een leuke ervaring en aan gezien er door de organisatie gefilmd is, kunnen we het nog vaak nakijken ook.

De vierde dag van de vakantie stond weer in het teken van een excursie. Die dag gingen we namelijk de Samaria kloof bewandelen. Dit is de grootste kloof van heel Europa. De 18 !!! kilometer lange kloof is natuurlijk een lange wandeling. Dat besefte wij ons ook wel. Toch werd het pas echt duidelijk toen de Nederlands talige gids in de bus, ons over de kloof ging vertellen. En wat je wel en niet moest doen en laten. De bus reed ons eerst naar een hoogte van 1000 meter, en vanaf daar ging de voettocht beginnen. De eerste drie kilometer was alleen maar afdalen. Wij hadden nooit rekening gehouden met zoveel (hoofdzakelijk gladde) stenen. Dit afdalen, verliep dus mega zwaar. Omdat we niet zo erg hard gingen, hielden we maar kort pauzes bij de rustplaatsen. Zodoende hoopte we wat tijd terug te kunnen winnen. De gids had ons in de bus al verteld dat we om twee uur in de middag het dorpje Samaria al voorbij moesten zijn. Wij kwamen om kwart voor twee pas bij dit verlaten dorpje aan. We hebben weer maar heel even uitgerust en om zeven minuten voor twee verlieten wij het dorpje weer. We hadden de gehele toch dus het idee dat we tegen de klok aan het vechten waren. Gelukkig was het tweede deel vrijwel het gemakkelijkste. Er hoefde niet zoveel meer gedaald te worden, en zodoende werden wij niet meer zoveel door mede wandelaars ingehaald. We moesten om vijf uur beneden bij een dorpje zijn om daar de boot tickets bij onze gids op te halen. Gelukkig kwamen wij om half vijf al bij deze plek aan. We hebben het dus gehaald, maar vraag niet hoe. Het was een enorme ervaring en zeker de moeite waard. Maar het was eigenlijk net iets te zwaar voor deze twee muisjes. Die eigenlijk niet gewent zijn om zo ie zo 18 kilometer te wandelen. Laat staan in de bergen. Dagenlange spierpijn was dan ook het resultaat van deze dag. Maar de langste kloof van Europa staat wel op onze naam.

De vijfde dag stond weer in het teken van een excursie. Omdat we behoorlijk spierpijn hadden, zagen we daar best wel tegenop. Maar al met al viel het reuze mee. Die dag zijn we namelijk met de boot naar het eilandje Spinalonga geweest. Dat eiland heeft een lange geschiedenis, maar is het meest bekend om het feit dat er 50 jaar lang Leprozen hebben gewoond (dit zijn mensen die de ziekte Lepra hebben). Een Nederlandse Griek was onze gids en hij wist veel over dit eiland te vertellen. Zijn oom had namelijk destijds ook op het eiland gezeten. Het eiland was trouwens niet zo erg groot. De omtrek was maar 850 meter en binnen 10 minuten kon je dus om het eiland heen lopen. Je zou denken dat die mensen het vreselijk gehad moeten hebben. Maar de gids wist te vertellen dat dit eigenlijk wel mee viel. De bewoners kwamen niets te kort. Zo kregen de bewoners een ruime uitkering van de regering en was er op het eiland al eerder stroom dan op Kreta zelf…. Na het bezoek aan het eiland zijn we met de boot naar een ander eilandje geweest waar je kon zwemmen. Daarna kregen we een BBQ. Tijdens het eten zaten we toevallig bij een aantal Nederlanders, en met hen hebben we lekker zitten kletsen. Eenmaal weer op Kreta aangekomen hadden we nog een uurtje om een stadje te bezichtigen, en daarna ging de bus weer terug naar het hotel.

Na de vijfde dag zaten dus alle drie de excursies erop. De zesde dag hebben we weer lekker in het hotel doorgebracht. Nou ja, aan het zwembad natuurlijk. Het animatie team was daar weer de hele dag bezig met het vermaken van de gasten. In de avond deden ze dat trouwens ook. Naast het zwembad stond een theater waar ze elke avond wel iets in deden. Rachel en ik zijn die week naar de ‘Sketch show’ en naar ‘Cats’ geweest. Bij de Sketch show deden ze allemaal zelf verzonnen stukjes. Zo deden ze bijvoorbeeld een Johnny Walker Whisky reclame na. Eerst waren het nog 2 vingertjes whisky, en je raad het waarschijnlijk al. Aan het einde van de avond kwam de persoon waggelend het podium op en verdween de whisky in zijn geheel in de ijsbak en dronk het daar vanuit op. Tijdens de Cats avond playbackten ze de liedjes uit deze musical. Ze waren natuurlijk ook als katten verkleed.

De zevende dag was alweer de dag van ons vertrek. We moesten om 12 uur al uitchecken terwijl de transfer bus ons pas om half acht zou komen ophalen. De receptioniste verbrak ons magische blauwe armbandje met een schaar. Dat vonden wij natuurlijk wel erg jammer. We kregen nog wel een coupon voor het middag eten. Dit omdat we nog een lange tijd op de bus moesten wachten. Bij het zwembad hebben we de tijd gedood met het lezen van onze boeken. Die traditie is dus voortgezet, al heb ik hem trouwens nog niet helemaal uit gelezen. Dat komt misschien deze week nog. De bus was gelukkig op tijd, zodat we ons niet zenuwachtig hoefde te maken. Op het vliegveld kwamen we Marja ook nog tegen. We konden haar bedanken omdat ze ons die week goed had geholpen en ons een huwelijksreis kado had gegeven die ze bij de receptie van het hotel had achter gelaten. De terug reis ging trouwens zonder problemen. Geen water meer, maar we zaten trouwens ook niet meer naast de nooduitgang.

Al met al een hele gave vakantie. We kunnen met recht zeggen dat het Europa beach hotel verre weg het beste hotel is waar we ooit geweest zijn. Het eten was er ook fantastisch. Daarnaast kon je vanwege het all inclusive verhaal zovaak opscheppen als je maar wilde. Ook aan toetjes hebben Rachel en ik ons die week ‘vergrepen’. Er was namelijk taart, moes en schepijs in overvloed. Het schepijs was zo erg lekker, dat je zowat zou denken dat het was over gevlogen van de Mient uit Hoorn.

Mazzel

Onze bruiloft

Dit verslag is gemaakt door Rachel.
Jeroen en ik maken van zowel de bruiloft, als de huwelijksreis een verslag voor op onze bruiloftsite. Ik neem de bruiloft onder de loep en Jeroen de huwelijksreis. Die zetten we ook op onze persoonlijke weblogs neer, omdat de bruiloftsite na ongeveer een jaar niet meer zal bestaan. Hieronder kun je dus het verslag lezen van:

28 augustus 2008

Het viel me erg mee in hoeverre ik nog geslapen had van 27 op 28 augustus. Het had wel even geduurd, maar rond 02.00 uur viel ik dan ook als een blok in slaap. ’s Nachts was ik er maar 1x uitgeweest om naar het toilet te gaan en een kwartier voordat de wekker zou gaan werd ik weer wakker. Ik heb heerlijk rustig ontbeten met mijn ouders en zusje. Vanaf 8.30 uur kwamen de visagist/ kapster Saskia, Jorien, Wieteke en de fotograaf Carla binnen. Saskia deed mijn haar en make-up, Wieteke maakte opnames, Jorien en mijn moeder hielpen me bij het aankleden en Carla maakte foto’s. De zenuwen waren wel meer aanwezig nu. Ik vroeg mij af hoe Jeroen eruit zou zien, of het weer zo mooi zou blijven, zodat we buiten konden trouwen en nog veel meer vragen schoten door me hoofd.

Op mijn eerste vraag kwam al vrij snel antwoord. Jeroen wachtte me op beneden aan de trap. Dat hadden we die ochtend, op het laatste moment, nog bedacht. Toen ik hem zag begon ik nog meer te stralen. Hij was echt een kanjer in dat pak (dat is hij altijd al hoor, maar nu was hij extra knap natuurlijk). Hij had het boeket voor me mee en ook dat zag er geweldig uit. Ondertussen werden er al heel wat foto’s van ons gemaakt en maakte Wieteke nog meer opnames.

Na wat broodjes gegeten te hebben, reed onze chauffeur Dirk ons in de prachtige chevrolet naar de stad. Daar hebben we bij de Oosterpoort, in het parkje bij de Emmalaan en bij het Park Schouwburg heel wat foto’s gemaakt. De zon scheen af en toe door de wolken heen, het was heerlijk droog en aangenaam weer. Het buiten trouwen zou dus ook doorgaan. We zijn natuurlijk heel benieuwd hoe deze foto’s geworden zijn. Maar daarvoor zullen we nog even geduld moeten hebben. We waren al klaar met foto’s maken, toen het nog te vroeg was om naar Hauwert te rijden. Dus hebben we bij het Park Schouwburg op het terras nog even wat gedronken. Ik had mijn boeket op de tafel gelegd en even later gebeurde er iets bijzonders. Er kwam een vlinder aangevlogen, die prachtig kleurde bij het boeket, ze ging erop zitten en bleef er ook een tijdje op, zodat de fotografen er ook foto’s van hebben kunnen maken. Carla noemde dat mensen zoiets ook wel als een teken zien van iemand die er niet meer is. Ik noemde dat ik dat ook dacht, namelijk als een teken van mijn oma (Oma Taanman) en ik legde uit waarom. Voor mijn gevoel vloog de vlinder weer weg, toen mijn oma wist, dat ik het begrepen had. Dit moment zal ik nooit meer vergeten.

Rond 14.00 uur reden we naar Hauwert, via de kromme Elleboog (bij de Keern), omdat een andere straat afgezet was. Jeroen vond dat erg leuk, omdat hij daar vroeger veel langs had gereden op zijn fiets tussen Hauwert en Hoorn. De chauffeur reed door Wognum en Nibbixwoud, zodat we niet te vroeg aan zouden komen.

Op het moment, dat we aan kwamen rijden bij Robacher’s Watermolen, stonden alle daggasten en meer bekenden al klaar. In een haagvorm stonden ze ons op te wachten en onder een luid applaus liepen wij door deze haag. Tussen al die mensen stond ook Suzanne, de zus van Jeroen, die er dus gelukkig toch bij kon zijn. Ondanks dat ze hoogzwanger was. Dat vonden we echt fantastisch. Ook dat zullen wij niet meer vergeten. De haag van mensen liep om ons heen door, totdat we uiteindelijk aankwamen op het Watermolen terras.
Nadat we even hadden opgefrist kwamen we onder de klanken van Katie Melua met Nine Million Bicycles, ons liedje, de trap aflopen. De ambtenaar van de burgerlijke stand, Ina Broekhuizen, hield een mooie en persoonlijke toespraak. Ze had goed onthouden, wat we haar tijdens het gesprek vertelt hadden. Dat kwam terug in zowel haar verhaal als de gedichten, welke er een extra romantisch tintje aan gaven. Voor het uitspreken van het Jawoord, waren we allebei best zenuwachtig. Maar natuurlijk ging dat helemaal goed. Jeroen gaf een klein kneepje in mijn hand op het moment dat Ina zei: ‘dan verklaar ik jullie nu tot man en vrouw.’ We waren zo blij, dat we elkaar meteen begonnen te zoenen, nog voordat Ina had gezegd dat het kon. Dus hebben we het gewoon nog een keer over gedaan. Moniek kwam de ringen brengen, dat deed ze heel mooi en rustig. Mijn ring ging niet heel eenvoudig om, maar dat had ik al wel verwacht, omdat het best warm was en het was me bij de juwelier ook niet altijd goed gelukt. Uiteindelijk ging hij gelukkig wel goed om. Vervolgens hebben we met onze handtekeningen en die van onze getuigen: Jorien, Astrid, Ramon en Mark onze woorden kracht bij gezet.

Na de huwelijksvoltrekking werden we gefeliciteerd en liepen de zenuwen rustig aan het lichaam uit. Het spannendste moment was voorbij, al zouden er nog wel veel bijzondere, leuke en fantastische momenten volgen. Allereerst het snijden van de taart. Op onze taart stonden twee muisjes van marsepein ons toe te lachen. We gaven elkaar ieder een stukje taart en daarna werd hij uitgedeeld aan alle daggasten. Hij was heerlijk!!! Natuurlijk hebben we een stuk mee naar huis gekregen waar we, traditiegetrouw, volgend jaar weer van zullen smullen. Tijdens het borreluurtje hebben we zelf nog enkele foto’s gemaakt op het Watermolenterras, saampjes, maar ook met familie, vrienden en natuurlijk de groepsfoto.
Ook speelden de kinderen, tijdens dit uurtje, met hun kado’s uit de tasjes, die we voor ze hadden aangeschaft. Ze waren er erg blij mee en lieten ons dat ook weten. Het was mooi om te zien hoe ze ervan genoten.

Mijn vader opende als ceremoniemeester het diner met een mooi gedichtje, daarna wenste wij iedereen smakelijk eten toe. Het menu was door onze drukker (Rob) op dezelfde kaarten gedrukt met dezelfde illustraties (van Larrisa) als op onze trouwkaart. Het eten was heerlijk en we genoten er met volle teugen van. Als toetje kregen we een verrassing IJsdessert met prachtig sterretjes vuurwerk. Tijdens het eten hebben we gezellig zitten kletsen en ik beleefde de dag tot op dat moment al steeds opnieuw.

Na het eten, liep ik naar het toilet en zag ik dat de eerste avondgasten al gearriveerd waren. Dus riep ik Jeroen erbij en werden we weer gefeliciteerd. Op dat moment begonnen de zenuwen weer wat op te lopen, want wij zouden openen met onze openingsdans. We hadden iedereen (die erom gevraagd had) wijsgemaakt, dat we gewoon zouden schuifelen, maar dat was natuurlijk niet waar. We hadden onze eigen mix gemaakt van langzame en snellere muziek en zelfs wat danspasjes bedacht (samen met mijn zusje Dorine). Daarop hadden we de weken voor onze bruiloft flink geoefend, al hadden we ook wat stukjes aan improvisatie overgelaten. Dus daar waren we best zenuwachtig voor. Maar vanaf het moment dat Jeroen mij ‘wegduwde’ vlogen die weer weg en knalden we onze dans eruit. De reacties uit ons publiek waren echt geweldig. Eerst applaudisseerden ze al toen wij schuifelden op.. jawel weer Katie Melua met Nine Million Bicycles. Toen Jeroen mij wegduwde en luchtgitaar ging spelen werd er weer flink geapplaudisseerd, gelachen en enthousiast geroepen!!

Ook was er natuurlijk, als verrassing voor ons, het één en ander voorbereid. Dorine liet ons een prachtige dans zien, op: De meeste dromen zijn bedrog, van Marco Borsato. De energie knalde eruit. We vonden het echt super mooi!!
De familie Rol, inclusief Ukkepuk, voerden een revue op. Zelfgemaakte rijmen afgewisseld met stukjes van liedjes. Zo hoorde ik voor het eerst dat Jeroen vroeger bang was om in het diepe te zwemmen en werden ook de verschillende honden opgenoemd, waar Jeroen zo gek op is (geweest). En we hoorde dat Klaas-Jan de jongste en knapste van het stel is. Ja, we hebben erg gelachen om wat zij ons vertelden. Het was een prachtige revue.

Tijdens de avond viel het ons opeens op dat Expreszo even niet meer op de dansvloer te vinden was. Ze waren zelfs niet meer beneden. Later werd duidelijk hoe dat kwam. Op de klanken van Star Trek Voyager kwamen ze binnenlopen. Anne en Vincent speelden ons in de verre toekomst op weg naar onze ster JeRaMuis. Ondertussen blikten ze terug op ons leven tot aan dat moment; de eerste ontmoeting, de eerste keer het rooie emmertje, de komst van de drieling en……. ‘de eisprong’ Deze heeft Jeroen zelf ook nog even samen met Anne gedaan.
Ik zelf zat vastgebonden. Ze kennen me goed. Anders had ik zeker weten meegedaan, maar ik heb nu ook enorm genoten en we hebben helemaal in een deuk gelegen. Helemaal, toen Anne het verhaal aanhaalde over Jeroen, die naar Brunssum zwemt. Hij zei: ‘Was ik nog vijf kilometer bij Brunssum vandaan, verhuisd hij naar New York!!!’ Ze sloten af met het speciale Jeroen en Rachel lied op de melodie van ‘Daar bij de waterkant.’ Dat werd nu: Daar in het ruimteschip.

Mijn ouders verrasten ons met verschillende musical liedjes, met daarop natuurlijk hun eigen teksten. Mijn vader zong in: “Als ik toch eens rijk was….” dat hij ons geen huis in Risdam kon geven, maar Jeroen wel zijn dochter schonk. Mijn ex-vriendjes kwamen werden (gelukkig maar kort) even aangestipt. Expreszo reageerde enthousiast toen Juan genoemd werd. Ze sloten dit prachtige lied (op verschillende musical melodieën) af met: Zeg Rachel Muis, jouw droom reikt ver: Dat ’t theater lokt is zonneklaar. Maar voor ons ben jij al lang een ster. Al meer dan acht en twintig jaar….! Ik heb het alweer een paar keer gezien op dvd en krijg elke keer weer de tranen in mijn ogen, echt prachtig!!!

Zelf had ik ook nog een verrassing voor Jeroen. Ik had tijdens zangles en later samen met Simon en Marja (mijn oom en tante) een liedje ingestudeerd voor Jeroen. Namelijk Thank You Stars van Katie Melua (we vinden haar een hele goede zangeres). Dit liedje had ik uitgekozen omdat de sterren net zo vast aan de hemel staan, als onze liefde. Ik merkte wel dat ik zenuwachtig was, tijdens het zingen en naar mijn idee zong ik ‘m iets te hoog, maar op de dvd is dat gelukkig niet echt te horen. Na dit liedje startte de DJ het liedje: ‘Ik wou dat ik jou was’ van Veldhuis en Kemper. Aangezien dat ons Texel liedje is (onze eerste vakantie samen) begonnen we dat spontaan te playbacken. Tegen de tijd dat de eerste mensen weggingen, hebben we iedereen bedankt. We hebben pluimen uitgereikt aan onze getuigen: Astrid, Jorien, Mark en Ramon en een pennenset met cadeaubon voor een ouderboekje aan onze ouders: Lammy, Koos, Ria, Bram, Hugo en Anne.

Rond 01.00 uur gingen we weer naar huis. We hebben twee auto’s volgestouwd met alle cadeaus. Thuis aangekomen heeft Jeroen mij over de drempel ‘getild’. Daar wachtte ons nog een verrassing. Onze trap stond vol met onze en andere knuffelbeesten. Zij hadden spandoekjes vast met teksten over liefde en het huwelijk. Op ons bed stonden nog twee grote knuffels en op een fleecedekentje lagen rozenblaadjes in een hartje. Het was prachtig. Nadat we alle teksten hadden gelezen doken we ons bedje in en vielen als blok en met een heel goed gevoel in slaap. Dit was echt de dag en nacht, zoals we wilden, dat het zou gaan. Het was echt super mooi, romantisch en fantastisch !!! We zullen dit nooit vergeten en nog lang nagenieten!!