Het was alweer bijna 3 weken terug dat ik keurig mijn baantjes in de waterhoorn had gezwommen. Niet dat ik in die tussentijd helemaal geen zwembadwater gezien heb. Rachel en ik hebben natuurlijk vaak in het subtropisch zwemparadijs in het Vennebos gezwommen. Maar dat was hoofdzakerlijk om te relaxen.
Als ik een tijdje geen baantjes getrokken heb, vallen de tijden meestal daarna tegen. Ik ging er dus ook niet vanuit dat er een persoonlijk record op de 1 kilometer in zou zitten. Dat had ik dus goed gezien... Al snel kon ik het 18 blank schema niet meer volhouden. Maar slecht ging het nou ook weer niet... Na 750 meter had ik een achterstand van maar 4 seconden, dus probeerde ik het in de laatste 10 baantjes nog wel. Uiteinderlijk zette ik 18:01 op de klok. Met de eindsprint kwam ik dus net 2 secondes te kort. Maar dat vind ik eigenlijk niet zo erg. Dat het me lukte om er nog een eindsprint uit te trekken vind ik eigenlijk veel belangrijker...
Na een rust periode vertrok ik aan de 2de run van 40 baantjes. Niet meer voluit, maar wel graag sneller dan 18:30. Ik wil mijn basissnelheid omhoog brengen voor op de lange 3 kilometer. Het was niet makkelijk, maar uiteinderlijk wist ik toch 18:24 te zwemmen.
De 1 kilometer avond wordt altijd afgesloten met een 500 meter... Ik had wel even flink uitgerust voordat ik aan dit avontuur ging beginnen... Graag wil ik deze afstand onder de 9 minuten zwemmen, en dat is nog gelukt ook. Aan het einde van baantje 20 tikte ik aan op 8:53... Dus dat ging lekker..Volgend jaar weer meer...
Mazzel.
28 december 2006
27 december 2006
Het mysterie .....
Er zijn van die mysteries die het leven interesant maken. Waar ik van die grote vraagtekens bij kan zetten. Waar komen ze vandaan? Of hoe zijn ze ontstaan? Zo kan ik een enorm lange blogfile schrijven over wat ik allemaal extreem opvallend vind, maar dat ga ik niet doen. Ik hou het er maar bij eentje. Misschien volgen er later nog meer. Dus als je een blogfile tegenkomt die : 'Het mysterie deel 2' heet, weet je waar het over gaat.
Zo verbaas ik me al jaren wat mensen met het witte sokken mysterie hebben. Daar heerst een merkwaardige vloek op. Witte sokken zijn taboe. Zeker in combinatie met zwarte schoenen, die ik altijd aan heb. Kortom, de helft van mijn sokkenvoorraad zou ik weg moeten gooien als ik mee zou gaan in deze vloek... Hoe kan dit...??? Wat is er nu zo erg aan de witte sok?? Daar worden er toch miljoenen van verkocht in de winkels? Maar heel veel mensen (hoodzakelijk vrouwen, omdat die verstand van mode hebben) doen mee aan deze vloek. Gelukkig is mijn Racheltje de uitzondering die de regel bevestigd.
Ik heb lopen zoeken op het internet of er ergens iets over te vinden was... Er was wel genoeg over te lezen, maar er werd eigenlijk nooit uitgelegd waarom het zo is... Kortom, ik weet nu nogsteeds niets. Maar daarom is het natuurlijk ook een mysterie..
Mazzel
Zo verbaas ik me al jaren wat mensen met het witte sokken mysterie hebben. Daar heerst een merkwaardige vloek op. Witte sokken zijn taboe. Zeker in combinatie met zwarte schoenen, die ik altijd aan heb. Kortom, de helft van mijn sokkenvoorraad zou ik weg moeten gooien als ik mee zou gaan in deze vloek... Hoe kan dit...??? Wat is er nu zo erg aan de witte sok?? Daar worden er toch miljoenen van verkocht in de winkels? Maar heel veel mensen (hoodzakelijk vrouwen, omdat die verstand van mode hebben) doen mee aan deze vloek. Gelukkig is mijn Racheltje de uitzondering die de regel bevestigd.
Ik heb lopen zoeken op het internet of er ergens iets over te vinden was... Er was wel genoeg over te lezen, maar er werd eigenlijk nooit uitgelegd waarom het zo is... Kortom, ik weet nu nogsteeds niets. Maar daarom is het natuurlijk ook een mysterie..
Mazzel
22 december 2006
Knallen op 'De Westfries'
Zoals Rachel al had gemeld op haar weblog, schrijf ik wat over onze schaats middag. We waren al voor de vakantie op het idee gekomen om, als we deze vrijdag terug waren, de nieuwe Hoornse schaatsbaan 'De Westfries' te gaan bezoeken. Maar na een reis van 2 uur moesten we ons zelf wel even overhalen om dat daadwerkelijk te gaan doen. Maar, toen we eenmaal op de fiets zaten konden we haast niet wachten om het ijs op te gaan.
Rachel en ik hebben er een traditie van gemaakt om minimaal 1 maal per jaar te gaan schaatsen. Dit jaar was het zelfs de tweede keer al. Rachel heeft er trouwens zelf nog een traditie bij ge-cre-eert. Ze blijkt namelijk altijd ruzie te maken met haar schaatsen. Dit keer ontbrak er eerst een riempje aan een schaats. Bij het tweede paar wat ze ging proberen, waren het volgens de opgeplakte stickers, twee linker schaatsen. Dit bleek niet te kloppen. Het waren weldegelijk een linker en rechter schaats. Alleen de stikkertjes klopten dus niet. We hebben van de schaats verhuur dame gehoort dat op een blauwe maandag er een belg gewerkt had. Dus dat verklaarde alles. Hoe dan ook, weer na een moeizame start, konden we dus allebei de baan op.
De vorige keer dat we dit gedaan hadden wilde ik zo graag die 10 kilometer binnen 1 uur afleggen. Ik vind dat je niet geschaatst hebt op een echte 400 meter baan, als je niet minimaal 25 rondjes hebt afgelegd. De laatste keer had ik deze slopende afstand in 51 minuten en 50 secondes afgelegd. Deze tijd was voor verbetering vatbaar. Zeker omdat ik bij die laatste keer Rachel met haar schaatsen had geholpen, en ik had dus toen even gestopt. Vol goede moed begon ik aan een inrij rondje.... phoe, wat viel dat tegen... Ik betwijfelde of ik die 25 rondjes zo ie zo zou redden. Met een beetje tegenzin begon ik dus aan de zware klus. Op mijn horloge zou ik de tijd bijhouden, dus ik wachte keurig totdat de minuut voorbij was. De veldslag begon precies om 13:30. Kijk, ik mocht nog op een historische tijd vertrekken ook. Het was Koss die ooit de 10 kilometer in 13 minuut 30 aflegde. En ik begon mijn poging om 13 uur 30... Dat moet een goed voorteken zijn bedacht ik mezelf. Naarmate de rondjes vorderde ging het langzaam aan weer lekkerder... Ik kwam weer in mijn slag terecht. Op de 5 kilometer keek ik even snel op mijn horloge hoe ik er voor stond. En dat zag er goed uit... ongeveer 20 minuten... Een stuk sneller dus dan de vorige keer, en het leek er naar uit te zien dat ik de 50 minuten grens wel zou kunnen verbreken. Eventjes hoopte ik de 40 minuten grens dan ook maar mee te nemen, maar daarvoor moest ik wel wat harder gaan. Aan de conditie kon het niet leggen, dus waagde ik het er gewoon op. Even een tandje erbij moest mogelijk zijn, zeker omdat mijn slag steeds beter ging lopen. Nu kan ik ook pas echt begrijpen wat de professionals allemaal meemaken op deze afstand. Ik ging helemaal kapot. Dan loop je echt de baantjes te tellen. Gelukkig gaf het zicht op het einde me weer moed. Even een eindsprint, net zoals bij het zwemmen. Ik wist uiteinderlijk 38:56 op de klok neer te zetten. Kijk daar was ik dik tevreden mee.
Met zo'n opsteker wilde ik de overige allround afstanden ook schaatsen. Dat hadden Rachel en ik de laatste keer ook gedaan. De 5 kilometer ging toen in 21:05... Deze keer deed ik er 18:25 over.. De 1500 meter ging de vorige keer in 6:02, en nu in 5:39. En tot slot de 500 meter.. Die ging de vorige keer in 1:53, en deze keer in 1:43. Allemaal persoonlijke records dus op deze gloed nieuwe ijsbaan... O, en als je nu denkt dat ik een allround schaats kampioen ben, dan heb je het mis. Ik werd nogsteeds door koters ingehaald die waarschijnlijk aangegroeide schaatsen hebben.
Volgend jaar gaan Rachel en ik de traditie weer proberen vol te houden. Want slopend is het wel.. We hebben allebei een behoorlijke spierpijn. Maar ook dat hoort erbij.
Mazzel
16 december 2006
Arie en Vernandez
Ik kan me nog herinneren dat Ramon en ik 10 jaar geleden een keert door de stad heen liepen, zoals we dat vandaag de dag nogsteeds vaak doen. Het was op een vrijdag, dus het weekend was net begonnen, en zodoende kwam Ramon op het idee om de kroeg in te gaan om wat te gaan drinken. Opzich is dit nog niet zo bijzonder, want dat deden we wel meer natuurlijk, maar Ramon had het idee om het op een zuipen te gaan zetten.
Dit was wel bijzonder... Ramon dronk namelijk nooit alcohol. Ik wist niet hoe snel ik ja moest zeggen, want dat wou ik natuurlijk wel eens een keer meemaken. Er was wel 1 voorwaarde die Ramon stelde voordat we zouden beginnen. We moesten wel lazerus naar huis toe... Onder het motto, als je iets doet, moet je het goed doen. Ik ging accoord, en zodoende liepen we de dichts bijzijnde kroeg binnen. Het idee werd geoppert om er een kroegen tocht van te maken. 1 a 2 drankjes per kroeg en dan weer op weg naar een andere. Na een paar duveltjes naar binnen te hebben gewerkt kwam ik met een goed idee aanzetten. Een vriend van mij was in Finland tegen het fenomeen aphelkorn aangewandeld. Ik ging vaak met hem uit, en dronk dat ook wel eens. Ik wilde Ramon daar ook mee confronteren. Hij vond het een goed idee, zeker ook omdat ik het met hem al eens over aphelkorn had gehad... Dit bleek dus een succes te worden.
Omdat het altijd van die kleine glazen waren, bestelde we al snel de dubbele hoeveelheid.. Elke keer liep een van ons naar de tap toe om 2 dubbele aphelkorn's te bestellen. We waren nu al op het moment aangekomen dat lopen naar een andere kroeg niet echt meer aantrekkelijk was. Het ging wel erg hard, zodat op een gegeven ogenblik zelfs de barman ons afrade om nogmaals een dubbele aphelkorn te bestellen......Daar hebben we toen enorm om gelachen.... Nog geen 3 uur daarvoor hadden we samen nog nooit alcohol gedronken, en nu waggelde we naar de tap toe om maar weer te gaan bestellen. Het leek wel alsof we onszelf niet waren. Daarom kregen we het idee om ook maar andere namen te gaan gebruiken. Ik ging die avond het leven door als Arie. En Ramon ging voor Vernandez door...Slap ouwe hoeren werd afgewisselt met discussies over hoe het universum was ontstaan. Kortom het was een topavond die ik dus nooit meer vergeten ben.
Het leek mij wel een leuk idee om dit vaker te gaan doen. Ramon vond dat ook, maar het moest niet te vaak zijn. Dan zou het te gewoontjes worden. Bovendien gaat het om een hele boel alcohol, en dat kan niet goed zijn voor je gezondheid. Nee, de 'Arie en Vernandez dag' zou eens in de 3 maanden gehouden worden. En gister vierde we dus ons 10 jarig bestaan daarvan. Later noemde we het trouwens gewoon de drankavond, maar het idee van het zuipen blijft het zelfde. Echter zien we de kroeg niet zo veel meer op zo'n avond... Nee de kroeg is vervangen voor een huiskamer, en we hebben zelf aphelkorn in huis gehaald. En, oja, er is nog iets wat sinds die eerste drankavond veranderd is....We kwamen op het geweldige idee om de drankavond op te nemen op video. Ramon had eens een camera gekocht en voor de grap ons zelf opgenomen tijdens zo'n avond... Dat bleek zo lollig te zijn, dat we dit standaard hebben ingevoerd.... Jaja, wij waren big brother al 2 jaar voor in die tijd......De eerste opnames gooide we altijd weg, totdat we ze een keer bewaarde... Ik heb nu nog 'afleverigen' van eind 1997 op video staan. Als je nu denkt dat we gek zijn, moet ik je eigenlijk wel gelijk geven.... Maar dat maakt niet uit. Wij vinden het lollig om onszelf over het beeld heen te zien waggelen.
De drankavond van gister was weer erg gezellig. Ik kan niet wachten totdat het eind maart is. Dan staat de volgende op de planning.
Mazzel
Dit was wel bijzonder... Ramon dronk namelijk nooit alcohol. Ik wist niet hoe snel ik ja moest zeggen, want dat wou ik natuurlijk wel eens een keer meemaken. Er was wel 1 voorwaarde die Ramon stelde voordat we zouden beginnen. We moesten wel lazerus naar huis toe... Onder het motto, als je iets doet, moet je het goed doen. Ik ging accoord, en zodoende liepen we de dichts bijzijnde kroeg binnen. Het idee werd geoppert om er een kroegen tocht van te maken. 1 a 2 drankjes per kroeg en dan weer op weg naar een andere. Na een paar duveltjes naar binnen te hebben gewerkt kwam ik met een goed idee aanzetten. Een vriend van mij was in Finland tegen het fenomeen aphelkorn aangewandeld. Ik ging vaak met hem uit, en dronk dat ook wel eens. Ik wilde Ramon daar ook mee confronteren. Hij vond het een goed idee, zeker ook omdat ik het met hem al eens over aphelkorn had gehad... Dit bleek dus een succes te worden.
Omdat het altijd van die kleine glazen waren, bestelde we al snel de dubbele hoeveelheid.. Elke keer liep een van ons naar de tap toe om 2 dubbele aphelkorn's te bestellen. We waren nu al op het moment aangekomen dat lopen naar een andere kroeg niet echt meer aantrekkelijk was. Het ging wel erg hard, zodat op een gegeven ogenblik zelfs de barman ons afrade om nogmaals een dubbele aphelkorn te bestellen......Daar hebben we toen enorm om gelachen.... Nog geen 3 uur daarvoor hadden we samen nog nooit alcohol gedronken, en nu waggelde we naar de tap toe om maar weer te gaan bestellen. Het leek wel alsof we onszelf niet waren. Daarom kregen we het idee om ook maar andere namen te gaan gebruiken. Ik ging die avond het leven door als Arie. En Ramon ging voor Vernandez door...Slap ouwe hoeren werd afgewisselt met discussies over hoe het universum was ontstaan. Kortom het was een topavond die ik dus nooit meer vergeten ben.
Het leek mij wel een leuk idee om dit vaker te gaan doen. Ramon vond dat ook, maar het moest niet te vaak zijn. Dan zou het te gewoontjes worden. Bovendien gaat het om een hele boel alcohol, en dat kan niet goed zijn voor je gezondheid. Nee, de 'Arie en Vernandez dag' zou eens in de 3 maanden gehouden worden. En gister vierde we dus ons 10 jarig bestaan daarvan. Later noemde we het trouwens gewoon de drankavond, maar het idee van het zuipen blijft het zelfde. Echter zien we de kroeg niet zo veel meer op zo'n avond... Nee de kroeg is vervangen voor een huiskamer, en we hebben zelf aphelkorn in huis gehaald. En, oja, er is nog iets wat sinds die eerste drankavond veranderd is....We kwamen op het geweldige idee om de drankavond op te nemen op video. Ramon had eens een camera gekocht en voor de grap ons zelf opgenomen tijdens zo'n avond... Dat bleek zo lollig te zijn, dat we dit standaard hebben ingevoerd.... Jaja, wij waren big brother al 2 jaar voor in die tijd......De eerste opnames gooide we altijd weg, totdat we ze een keer bewaarde... Ik heb nu nog 'afleverigen' van eind 1997 op video staan. Als je nu denkt dat we gek zijn, moet ik je eigenlijk wel gelijk geven.... Maar dat maakt niet uit. Wij vinden het lollig om onszelf over het beeld heen te zien waggelen.
De drankavond van gister was weer erg gezellig. Ik kan niet wachten totdat het eind maart is. Dan staat de volgende op de planning.
Mazzel
11 december 2006
De sprint avond
Deze viel de eerste twee keren erg tegen. Ik had dus gehoopt dat de nieuwe turbo broek voor verandering zou zorgen.
De 250 meter:
Ik meende dat mijn persoonlijk record op deze afstand 4:16 was... Na vanavond weet ik dat zeker, omdat ik namelijk precies deze tijd op de klok neer zette. Eerlijk gezegt had ik gehoopt om onder de 4:10 te zwemmen, maar dat zat er gewoon niet in. Ik ging, ondanks dat het een sprint afstand is, veels te snel van start. Ik had na 100 meter al 4 secondes voorsprong op die 4:10. Maar helaas storte ik daarna al in. Dus eigenlijk moet ik blij zijn met deze tijd.
De 750 meter:
De eerste 2 keer dat ik deze afstand gezwommen had, viel het erg tegen. Nog erger als de andere 2 sprint afstanden. Helaas was dit deze keer weer het geval. Maar dit keer was het eigenlijk meer mijn eigen schuld. Ik was nog moe van de 250 meter die ik ervoor had gezwommen. Ik had dus te weinig rust genomen. Dit merkte ik al bij baantje 4 en als je er dan nog 26 moet, dan is het nog een hele sleur. Ondanks een tegenvallende tijd van 13:54, was dit toch de snelste van de 3 '750 meters' die ik tot nu toe gezwommen heb... Ik vind wel dat de volgende keer het er echt uit moet komen, want het is een mooie afstand om te zwemmen.
De 500 meter:
Een ezel stoot zich geen twee keer aan de zelfde steen. Dus ik had nu genoeg rust genomen voordat ik aan dit avontuur ging beginnen. Ik hoopte deze afstand onder de 9 minuten te zwemmen, en ik had al snel een voorsprong van 6 secondes op dat schema. Dit hielt ik lekker lang vol, maar moest er aan het einde wel wat van prijs geven. Uiteinderlijk zette ik toch 8:57 op de klok neer. Missie geslaagd dus.
De sprint avond is eigenlijk hiermee klaar. Maar dan moet ik wel erg vroeg naar huis. Ik sluit de sprint avond dus altijd af met een 1 kilometertje. Omdat de 3 sprint afstanden nog in de benen zit, verwacht ik niet een 17 minuter neer te zetten. Ik vind alleen dat ik wel een redelijke tijd moet neerzetten. Nou lijkt 18:37 niet zo'n extreem goede tijd, maar ik ben er wel tevreden mee. Want sprinten is behoorlijk zwaar. Nee, ik zwem liever een langere afstand.
Ik had gehoopt dat deze avond een indicatie zou kunnen geven of er volgende week op de 1 kilomter een persoonlijk record in zit. Maar ik moet toegeven dat de kans erop klein lijkt. Het gaat wel een stuk sneller met deze turbo broek, maar mijn persoonlijk record van 17:40 lijkt me toch wat te veel gevraagd... Maarja, je weet het nooit...
mazzel
De 250 meter:
Ik meende dat mijn persoonlijk record op deze afstand 4:16 was... Na vanavond weet ik dat zeker, omdat ik namelijk precies deze tijd op de klok neer zette. Eerlijk gezegt had ik gehoopt om onder de 4:10 te zwemmen, maar dat zat er gewoon niet in. Ik ging, ondanks dat het een sprint afstand is, veels te snel van start. Ik had na 100 meter al 4 secondes voorsprong op die 4:10. Maar helaas storte ik daarna al in. Dus eigenlijk moet ik blij zijn met deze tijd.
De 750 meter:
De eerste 2 keer dat ik deze afstand gezwommen had, viel het erg tegen. Nog erger als de andere 2 sprint afstanden. Helaas was dit deze keer weer het geval. Maar dit keer was het eigenlijk meer mijn eigen schuld. Ik was nog moe van de 250 meter die ik ervoor had gezwommen. Ik had dus te weinig rust genomen. Dit merkte ik al bij baantje 4 en als je er dan nog 26 moet, dan is het nog een hele sleur. Ondanks een tegenvallende tijd van 13:54, was dit toch de snelste van de 3 '750 meters' die ik tot nu toe gezwommen heb... Ik vind wel dat de volgende keer het er echt uit moet komen, want het is een mooie afstand om te zwemmen.
De 500 meter:
Een ezel stoot zich geen twee keer aan de zelfde steen. Dus ik had nu genoeg rust genomen voordat ik aan dit avontuur ging beginnen. Ik hoopte deze afstand onder de 9 minuten te zwemmen, en ik had al snel een voorsprong van 6 secondes op dat schema. Dit hielt ik lekker lang vol, maar moest er aan het einde wel wat van prijs geven. Uiteinderlijk zette ik toch 8:57 op de klok neer. Missie geslaagd dus.
De sprint avond is eigenlijk hiermee klaar. Maar dan moet ik wel erg vroeg naar huis. Ik sluit de sprint avond dus altijd af met een 1 kilometertje. Omdat de 3 sprint afstanden nog in de benen zit, verwacht ik niet een 17 minuter neer te zetten. Ik vind alleen dat ik wel een redelijke tijd moet neerzetten. Nou lijkt 18:37 niet zo'n extreem goede tijd, maar ik ben er wel tevreden mee. Want sprinten is behoorlijk zwaar. Nee, ik zwem liever een langere afstand.
Ik had gehoopt dat deze avond een indicatie zou kunnen geven of er volgende week op de 1 kilomter een persoonlijk record in zit. Maar ik moet toegeven dat de kans erop klein lijkt. Het gaat wel een stuk sneller met deze turbo broek, maar mijn persoonlijk record van 17:40 lijkt me toch wat te veel gevraagd... Maarja, je weet het nooit...
mazzel
8 december 2006
Nou breekt mijn klomp
Ik hoorde vandaag wat op de radio waarvan mijn klomp spontaan in twee-en brak. Iets wat volgens mij absoluut niet door de beugel kan. Wat blijkt nu....Ze willen een gezins voogd vervolgen omdat een ouder een kind vermoord heeft ....... ????? he.....???? mis ik iets ?????
Onze minister president heeft het altijd over die waarden en normen. Dat dit zo vreselijk belangrijk is..... Daar heeft hij groot gelijk in. Het is een beetje lastig om dat aan te pakken, maar je moet natuurlijk ergens beginnen. Dus is het dapper dat hij daarmee begonnen is. En dat het nodig is, blijkt nu dus maar weer. De waarden en normen in Nederland lijken een beetje te verschuiven. En daar bedoel ik mee dat de verantwoordelijkheden van criminelen tegenwoordig steeds meer op anderen worden afgeschoven.
Ik vond het eigenlijk al ver gaan met de schiphol brand. Er is een Libie-er die waarschijnlijk zijn cel in de fik steekt, en er worden daardoor ministers ontslagen. Maar als je daar wat dieper induikt, kan je de conclusie trekken dat er vergaande fouten zijn gemaakt. Maar toch... als het waar is dat de cel in de fik is gestoken, dan legt de verantwoordelijkheid toch bij de dader? Toch niet bij een minister die de cellencomplex nog nooit gezien heeft? Maar zoals ik al zei, als er regels niet nageleeft zijn, moeten er ook gevolgen aan vast zitten.
Maar hoe ik het verhaal van de voogd ook probeer te bekijken. Ik kan geen loephole of uitzondering vinden zoals bij de schiphol brand. Laat ik de situatie, zoals ik het zie, even proberen te omschrijven.
De moeder schijnt de moordenaar te zijn. Daar is ze ook voor veroordeeld. Een voogd is daar alleen maar om te helpen. Er waren problemen in die familie, dus werd er een voogd bijgehaald die hielp bij de problemen. Zij kan nooit verantwoordelijk gehouden worden voor de daden van de ouders. Tenzij de voogd mee heeft geholpen met het dood maken van het kind. Of dat ze het kind zelf in de kofferbak heeft gedumpt. Diegene die de moord pleegt, is toch altijd verantwoordelijk voor de daad? Dat hoef ik toch niemand uit te leggen hoop ik?.... Maar stel dat ze iets nagelaten heeft. Bijvoorbeeld het rapporteren van de problemen aan een baas of zo.. Dan nog kan het niet zo zijn dat ze had kunnen voorzien dat de moeder zou doorslaan? En dan nog, ze heeft niets strafbaars gedaan.
Mijn conclusie is dat de voogd nooit verantwoordelijk gehouden kan worden. Maar wat ik nog het ergste vind is dat het plan om de voogd te vervolgen, van justitie zelf komt. De overheid zelf dus.... Waar gaan we heen met Nederland als zelfs de overheid met onze waarden en normen spotten?
mazzel.
Onze minister president heeft het altijd over die waarden en normen. Dat dit zo vreselijk belangrijk is..... Daar heeft hij groot gelijk in. Het is een beetje lastig om dat aan te pakken, maar je moet natuurlijk ergens beginnen. Dus is het dapper dat hij daarmee begonnen is. En dat het nodig is, blijkt nu dus maar weer. De waarden en normen in Nederland lijken een beetje te verschuiven. En daar bedoel ik mee dat de verantwoordelijkheden van criminelen tegenwoordig steeds meer op anderen worden afgeschoven.
Ik vond het eigenlijk al ver gaan met de schiphol brand. Er is een Libie-er die waarschijnlijk zijn cel in de fik steekt, en er worden daardoor ministers ontslagen. Maar als je daar wat dieper induikt, kan je de conclusie trekken dat er vergaande fouten zijn gemaakt. Maar toch... als het waar is dat de cel in de fik is gestoken, dan legt de verantwoordelijkheid toch bij de dader? Toch niet bij een minister die de cellencomplex nog nooit gezien heeft? Maar zoals ik al zei, als er regels niet nageleeft zijn, moeten er ook gevolgen aan vast zitten.
Maar hoe ik het verhaal van de voogd ook probeer te bekijken. Ik kan geen loephole of uitzondering vinden zoals bij de schiphol brand. Laat ik de situatie, zoals ik het zie, even proberen te omschrijven.
De moeder schijnt de moordenaar te zijn. Daar is ze ook voor veroordeeld. Een voogd is daar alleen maar om te helpen. Er waren problemen in die familie, dus werd er een voogd bijgehaald die hielp bij de problemen. Zij kan nooit verantwoordelijk gehouden worden voor de daden van de ouders. Tenzij de voogd mee heeft geholpen met het dood maken van het kind. Of dat ze het kind zelf in de kofferbak heeft gedumpt. Diegene die de moord pleegt, is toch altijd verantwoordelijk voor de daad? Dat hoef ik toch niemand uit te leggen hoop ik?.... Maar stel dat ze iets nagelaten heeft. Bijvoorbeeld het rapporteren van de problemen aan een baas of zo.. Dan nog kan het niet zo zijn dat ze had kunnen voorzien dat de moeder zou doorslaan? En dan nog, ze heeft niets strafbaars gedaan.
Mijn conclusie is dat de voogd nooit verantwoordelijk gehouden kan worden. Maar wat ik nog het ergste vind is dat het plan om de voogd te vervolgen, van justitie zelf komt. De overheid zelf dus.... Waar gaan we heen met Nederland als zelfs de overheid met onze waarden en normen spotten?
mazzel.
4 december 2006
Elke keer harder
Het is weer zwem maandag. En vandaag stond de 3 kilometer weer eens op het menu. Op mijn werk besefte ik me dat ik deze afstand nog maar 5 keer gezwommen had, en dat ik elke keer nog sneller ben gegaan. Uiteraard hoopte ik dat dit deze keer niet anders zou zijn. Ik had natuurlijk hoop dat de nieuwe turbo zwembroek voor wonderen zou gaan zorgen. Dat was namelijk vorige week wel het geval. Een goed resultaat vandaag zou betekenen dat het geen toeval geweest was.
Maar ik wist ook dat ik nogwel eens overmoedig wil vertrekken. Dat is zeker geen goed idee als je 120 baantjes moet zwemmen. Ik had besloten het zelfde plan te gebruiken als bij de laatste 3 kilometer. Zolang mogelijk het 56 minuten schema volhouden, en dan maar hopen dat ik niet meer dan 15 secondes daarop verspeel. Maar ondanks dat ik met mezelf had afgesproken om niet te snel te vertrekken, gebeurde dat toch. Het lukte me maar niet om op het schema te gaan zwemmen. De eerste paar 50 meters gingen veels te hard. Toen ik wilde compenseren door langzamer te gaan zwemmen, ging ik weer te langzaam. Gevolg was dat ik daarna weer te hard ging. Ik wisselde 50 meters die in 58 secondes gingen af met 50 meters die in 53 secondes gingen. Gemiddeld gezien ging het in de eerste kilometer een stuk harder dan de vorige keer. Ik was dus bang dat ik op een gegeven ogenblik in elkaar zou zakken. Gelukkig gebeurde dat niet.
Na die eerste kilometer, die in 18:33 ging, vond ik een lekker tempo, en dat bleef ik volhouden. Het ging zelfs nog een beetje sneller in die 2de kilometer. Ik had bij baantje 80 al het idee dat het wel goed zat met het zesde record op deze afstand. Ik had toen al zo'n voorsprong dat het zowat niet meer fout zou kunnen gaan. De laatste 40 baantjes ging in een wat langzamer tempo. Dat kon ik helaas niet voorkomen. Uiteinderlijk ontkom je daar op deze lange afstand niet aan. Maar ondanks dat het wat langzamer aan ging, ging ik in verhouding nogsteeds sneller dan bij de laatste 3 kilometer. Kortom, mijn voorsprong bleef groeien. Uiteinderlijk zette ik 55:34 op de klok neer. Dat is 42 secondes sneller dan het vorige record. Bovendien brak ik dus de 56 minuten grens waar ik wel een beetje op gehoopt had.
Het record staat nu wel erg scherp. Of ik het nog een zevende keer red om het record achter elkaar te verbreken, moet ik nog maar afwachten. Ik ga het natuurlijk zeker proberen als de 3 kilometer weer op het menu staat. Wie weet gebeuren er nog meer wonderen met deze nieuwe turbo broek.
Mazzel
Maar ik wist ook dat ik nogwel eens overmoedig wil vertrekken. Dat is zeker geen goed idee als je 120 baantjes moet zwemmen. Ik had besloten het zelfde plan te gebruiken als bij de laatste 3 kilometer. Zolang mogelijk het 56 minuten schema volhouden, en dan maar hopen dat ik niet meer dan 15 secondes daarop verspeel. Maar ondanks dat ik met mezelf had afgesproken om niet te snel te vertrekken, gebeurde dat toch. Het lukte me maar niet om op het schema te gaan zwemmen. De eerste paar 50 meters gingen veels te hard. Toen ik wilde compenseren door langzamer te gaan zwemmen, ging ik weer te langzaam. Gevolg was dat ik daarna weer te hard ging. Ik wisselde 50 meters die in 58 secondes gingen af met 50 meters die in 53 secondes gingen. Gemiddeld gezien ging het in de eerste kilometer een stuk harder dan de vorige keer. Ik was dus bang dat ik op een gegeven ogenblik in elkaar zou zakken. Gelukkig gebeurde dat niet.
Na die eerste kilometer, die in 18:33 ging, vond ik een lekker tempo, en dat bleef ik volhouden. Het ging zelfs nog een beetje sneller in die 2de kilometer. Ik had bij baantje 80 al het idee dat het wel goed zat met het zesde record op deze afstand. Ik had toen al zo'n voorsprong dat het zowat niet meer fout zou kunnen gaan. De laatste 40 baantjes ging in een wat langzamer tempo. Dat kon ik helaas niet voorkomen. Uiteinderlijk ontkom je daar op deze lange afstand niet aan. Maar ondanks dat het wat langzamer aan ging, ging ik in verhouding nogsteeds sneller dan bij de laatste 3 kilometer. Kortom, mijn voorsprong bleef groeien. Uiteinderlijk zette ik 55:34 op de klok neer. Dat is 42 secondes sneller dan het vorige record. Bovendien brak ik dus de 56 minuten grens waar ik wel een beetje op gehoopt had.
Het record staat nu wel erg scherp. Of ik het nog een zevende keer red om het record achter elkaar te verbreken, moet ik nog maar afwachten. Ik ga het natuurlijk zeker proberen als de 3 kilometer weer op het menu staat. Wie weet gebeuren er nog meer wonderen met deze nieuwe turbo broek.
Mazzel
2 december 2006
Een afscheids feestje
Gister waren Rachel en ik uitgenodigd op de afscheids receptie van mijn vaders werk. Hij vond het wel eens welletjes geweest en is met pre-pensioen gegaan. Gelijk heeft hij natuurlijk, want bij de tijd dat wij zo oud zijn, bestaat het pre-pensioen misschien wel niet meer. We mogen dan zo ie zo blij zijn als we met pensioen mogen.
Er waren wel erg veel mensen uitgenodigd op de receptie. Voordat we me vader een handje konden geven stonden we 20 minuten in de rij. Dit waren niet alleen maar collega's natuurlijk, maar ook klanten, vrienden en familie leden. Een aantal collega's hielden een leuke speach over situaties die ze in al die jaren hadden meegemaakt. Daarna heeft me vader zelf ook nog een speach gehouden waarin hij zijn collega's hartelijk heeft bedankt voor de samenwerking.
De receptie werd tussen 5 en 7 gehouden, maar het liep vanwege de gezelligheid wel wat uit. Gelukkig was er ook voor eten gezorgt, want Rachel en ik waren rechtstreeds vanuit ons werk naar de receptie gegaan.
Voordat ik deze blogfile ga afschuiten wil ik het even ergens anders over hebben. Rachel en ik hebben laatst bij Leen Bakker een kleren kast gekocht, en die hebben we laten bezorgen. Nou vonden ze bij Leen Bakker dat beneden bij het trappenhuis afleveren daar ook onder viel (en dus niet aan huis). Daar waren Rachel en ik het helemaal niet mee eens. Rachel heeft een klachten brief opgesteld en verstuurd naar Leen Bakker, en vandaag werden wij daarover terug gebeld. We kregen de 19 euro terug vanwege de slechte service... KIJK... fouten maken we allemaal, maar toegeven dat ze gemaakt worden is eigenlijk wel bezonder. Vandaar dat ik dat eventjes wilde vermelden...
Mazzel
Er waren wel erg veel mensen uitgenodigd op de receptie. Voordat we me vader een handje konden geven stonden we 20 minuten in de rij. Dit waren niet alleen maar collega's natuurlijk, maar ook klanten, vrienden en familie leden. Een aantal collega's hielden een leuke speach over situaties die ze in al die jaren hadden meegemaakt. Daarna heeft me vader zelf ook nog een speach gehouden waarin hij zijn collega's hartelijk heeft bedankt voor de samenwerking.
De receptie werd tussen 5 en 7 gehouden, maar het liep vanwege de gezelligheid wel wat uit. Gelukkig was er ook voor eten gezorgt, want Rachel en ik waren rechtstreeds vanuit ons werk naar de receptie gegaan.
Voordat ik deze blogfile ga afschuiten wil ik het even ergens anders over hebben. Rachel en ik hebben laatst bij Leen Bakker een kleren kast gekocht, en die hebben we laten bezorgen. Nou vonden ze bij Leen Bakker dat beneden bij het trappenhuis afleveren daar ook onder viel (en dus niet aan huis). Daar waren Rachel en ik het helemaal niet mee eens. Rachel heeft een klachten brief opgesteld en verstuurd naar Leen Bakker, en vandaag werden wij daarover terug gebeld. We kregen de 19 euro terug vanwege de slechte service... KIJK... fouten maken we allemaal, maar toegeven dat ze gemaakt worden is eigenlijk wel bezonder. Vandaar dat ik dat eventjes wilde vermelden...
Mazzel
28 november 2006
Dr. David Banner
Ik heb het al een keer over the incredible hulk gehad in een blogfile. Nou alle 82 afleveringen zijn nu op tv geweest, en ik heb de meeste wel gezien. Af en toe was ik er eentje vergeten op te nemen, of de harddisk recorder haperde.
Eigenlijk is het een droevig verhaal. Iedereen die de serie volgt, vind het natuurlijk prachtig als onze groene vriend de schurken een lesje leert. Maar David probeert eigenlijk de gehele serie om van onze grote vriendelijke reus af te komen. Steeds maar weer opzoek naar een medicijn. En dan heb ik het nog niet gehad over de vrienden en collega's die hij in het verhaal verloren heeft. In de eerste aflevering wordt duidelijk dat hij zijn vrouw al verloren heeft in een auto ongeluk. In de tweede aflevering raakt hij ook zijn directe collega kwijt waar hij een hechte band mee had opgebouwd. Noodgedwongen is hij toen gaan reizen. In zijn reizen hertrouwd hij nogmaals en ook die vrouw komt om het leven. Reden genoeg om gek te worden zou ik zo zeggen. Tot overmaat van ramp vind hij het medicijn ook nog eens niet. Na de serie, die plots van de buis was gehaald, zijn er nog 3 films gemaakt. In de laatste film (met te titel 'The Death of the Incredible Hulk'), trekt David zelf aan het kortste eind. Al met al een droevig verhaal, maar omdat hij zo veel mensen geholpen had in al die afleveringen, denk ik niet dat de gemiddelde kijker veel aandacht aan zijn leed heeft besteed.
Bill Bixby, de persoon die David speelt, heeft het in de echte wereld al niet veel beter gehad. Zijn zoon komt om het leven. En zijn ex vrouw kon dat niet verwerken en heeft zelfmoord gepleegd. Die ex vrouw kwam trouwens wel een keertje voor in een aflevering. Tijdens het filmen van die aflevering waren ze trouwens nog getrouwd. Naar 'weetje' is dat ze David in die aflevering ervan weerhoud om zelfmoord te plegen... ...En ook met Bill zelf loopt het uiteinderlijk slecht af. Hij krijgt kanker en sterft in 1993. Al met al dus ook geen gemakkelijk leven....
Maar even terugkomend op de serie zelf. Ik vond het erg gaaf om deze oude serie uit mijn jeugd nogmaals te zien. Af en toe kreeg ik trouwens medelijden met Jack Mcgee. Dat is die journalist die jacht maakt op de hulk. Zijn personage werd steeds duidelijker omschreven in de loop van de serie. Ook de opsessie die hij had met het vangen van de hulk werd zo goed verteld dat je haast hoopte dat hij er een keer achter zou komen dat David de hulk was.
Ik ga deze blogfile afsluiten met een populaire zin die altijd in de intro werd gezegt. Ter nagedachtenis aan Bill....."Mr. McGee, don't make me angry. You wouldn't like me when I 'm angry"
mazzel
Eigenlijk is het een droevig verhaal. Iedereen die de serie volgt, vind het natuurlijk prachtig als onze groene vriend de schurken een lesje leert. Maar David probeert eigenlijk de gehele serie om van onze grote vriendelijke reus af te komen. Steeds maar weer opzoek naar een medicijn. En dan heb ik het nog niet gehad over de vrienden en collega's die hij in het verhaal verloren heeft. In de eerste aflevering wordt duidelijk dat hij zijn vrouw al verloren heeft in een auto ongeluk. In de tweede aflevering raakt hij ook zijn directe collega kwijt waar hij een hechte band mee had opgebouwd. Noodgedwongen is hij toen gaan reizen. In zijn reizen hertrouwd hij nogmaals en ook die vrouw komt om het leven. Reden genoeg om gek te worden zou ik zo zeggen. Tot overmaat van ramp vind hij het medicijn ook nog eens niet. Na de serie, die plots van de buis was gehaald, zijn er nog 3 films gemaakt. In de laatste film (met te titel 'The Death of the Incredible Hulk'), trekt David zelf aan het kortste eind. Al met al een droevig verhaal, maar omdat hij zo veel mensen geholpen had in al die afleveringen, denk ik niet dat de gemiddelde kijker veel aandacht aan zijn leed heeft besteed.
Bill Bixby, de persoon die David speelt, heeft het in de echte wereld al niet veel beter gehad. Zijn zoon komt om het leven. En zijn ex vrouw kon dat niet verwerken en heeft zelfmoord gepleegd. Die ex vrouw kwam trouwens wel een keertje voor in een aflevering. Tijdens het filmen van die aflevering waren ze trouwens nog getrouwd. Naar 'weetje' is dat ze David in die aflevering ervan weerhoud om zelfmoord te plegen... ...En ook met Bill zelf loopt het uiteinderlijk slecht af. Hij krijgt kanker en sterft in 1993. Al met al dus ook geen gemakkelijk leven....
Maar even terugkomend op de serie zelf. Ik vond het erg gaaf om deze oude serie uit mijn jeugd nogmaals te zien. Af en toe kreeg ik trouwens medelijden met Jack Mcgee. Dat is die journalist die jacht maakt op de hulk. Zijn personage werd steeds duidelijker omschreven in de loop van de serie. Ook de opsessie die hij had met het vangen van de hulk werd zo goed verteld dat je haast hoopte dat hij er een keer achter zou komen dat David de hulk was.
Ik ga deze blogfile afsluiten met een populaire zin die altijd in de intro werd gezegt. Ter nagedachtenis aan Bill....."Mr. McGee, don't make me angry. You wouldn't like me when I 'm angry"
mazzel
27 november 2006
Now I am the master
Ik kan me een stukje uit Star Wars deel 4 nog zo goed herinneren. Darth Vader staat tegen over Obi Wan en zegt de legendarische zin. "When I left I was just the student... Now I am the master....". Hij had nu de kans om zijn oude leraar te verslaan, en dat lukte hem ook nog...
Een vergelijkbare situatie had ik vandaag in het zwembad. Ik had mijn moeders vriend Bram uitgenodigd om een keertje tegen mij te gaan zwemmen. Bram is de gene die ons (mijn zus en ik) heeft leren zwemmen. Kortom, mijn oude leermeester van weleer. Ook ik heb (net als Vader) al een hele tijd niet meer tegen mijn meester "gestreden", kortom het leek erg spannend te gaan worden.
Eerlijk gezegt had ik de beste papieren. De afgelopen vijf jaar heb ik bijna wekelijks gezwommen. Bram heeft in die 5 jaar bijna geen zwembad meer gezien. Bram had als voordeel dat hij een behoorlijke conditie heeft. Dat komt omdat hij veel aan fitnes doet... Die goede conditie heb ik weer niet... Dus helemaal duidelijk wie er zou gaan winnen was bijlange na niet zeker. De gedachte dat ik misschien wel eens zou kunnen verliezen heeft ervoor gezorgd dat ik afgelopen zaterdag voor de zekerheid een nieuwe turbo broek heb aangeschaft. Ik had de laatste tijd al het idee dat de oude was uitgewerkt. Die zwembroekjes van tegenwoordig slijten wel erg hard, want ik had heb pas in mei gekocht. Maar helaas was de vorm van de eens gestroomlijnde zwembroek verdwenen. De elastiek "spanning" was simpel weg niet meer wat het hoorde te zijn.
Ik mocht op kop vertrekken, en als je dan je nieuwe zwembroek niet goed vastbind, glijd deze gemakkelijk van je kont af... Dat probleem was snel verholpen, maar heeft er wel voor gezorgt dat ik 10 a 15 secondes achterstand had opgelopen. Ik ging deze eerste 2 banen zo langzaam dat Bram maar besloten had om me in te halen. Maar bij baan drie had ik hem al weer ingehaald en zwom zonder veel moeite bij hem weg. En ondanks dat het de eerste twee banen had verkloot, ging het eigenlijk wel erg goed.... De nieuwe turbo broek leek te gaan werken. Nadat ik Bram een keer of 8 had ingehaald, maakte ik me dus geen zorgen meer om de winst. Ik wilde evengoed een redelijke eindtijd neerzetten, en verrassend genoeg lukte dat dus. Ik zette 18:17 op de klok neer. Dat is een redelijk snelle tijd. En meegerekend dat ik 10 tot 15 secondes had verloren in de eerste 2 banen, dacht ik dat ik met deze nieuwe turbo broek de 18 minuten grens misschien wel weer kon proberen te breken.
Bram besloot om de 2de run van 40 banen niet op kop te gaan zwemmen. Hij bleef wel lekker baantjes trekken, maar had ingezien dat het geen zin had omdat in wedstrijd verband te gaan doen. Ik ging dus alleen op jacht naar de gevreesde 18 minuten grens op de 1 kilometer schoolslag. De laatste keer dat ik dat gered had was voor de vakantie geweest. Ergens begin juli, dus dat was wel even terug. Ik wist het schema lang vol te houden, maar vanaf baantje 25 ging het langzamerhand trager. Mijn voorsprong, die al niet te groot was, begon te slinken. Kortom, het werd wel even spannend. Maar na baantje 30 ging het weer wat beter. Ik wist uiteinderlijk 17:57 op de klok neert te zetten. Kijk... einderlijk weer een succes op de 1 kilometer..
mazzel
Een vergelijkbare situatie had ik vandaag in het zwembad. Ik had mijn moeders vriend Bram uitgenodigd om een keertje tegen mij te gaan zwemmen. Bram is de gene die ons (mijn zus en ik) heeft leren zwemmen. Kortom, mijn oude leermeester van weleer. Ook ik heb (net als Vader) al een hele tijd niet meer tegen mijn meester "gestreden", kortom het leek erg spannend te gaan worden.
Eerlijk gezegt had ik de beste papieren. De afgelopen vijf jaar heb ik bijna wekelijks gezwommen. Bram heeft in die 5 jaar bijna geen zwembad meer gezien. Bram had als voordeel dat hij een behoorlijke conditie heeft. Dat komt omdat hij veel aan fitnes doet... Die goede conditie heb ik weer niet... Dus helemaal duidelijk wie er zou gaan winnen was bijlange na niet zeker. De gedachte dat ik misschien wel eens zou kunnen verliezen heeft ervoor gezorgd dat ik afgelopen zaterdag voor de zekerheid een nieuwe turbo broek heb aangeschaft. Ik had de laatste tijd al het idee dat de oude was uitgewerkt. Die zwembroekjes van tegenwoordig slijten wel erg hard, want ik had heb pas in mei gekocht. Maar helaas was de vorm van de eens gestroomlijnde zwembroek verdwenen. De elastiek "spanning" was simpel weg niet meer wat het hoorde te zijn.
Ik mocht op kop vertrekken, en als je dan je nieuwe zwembroek niet goed vastbind, glijd deze gemakkelijk van je kont af... Dat probleem was snel verholpen, maar heeft er wel voor gezorgt dat ik 10 a 15 secondes achterstand had opgelopen. Ik ging deze eerste 2 banen zo langzaam dat Bram maar besloten had om me in te halen. Maar bij baan drie had ik hem al weer ingehaald en zwom zonder veel moeite bij hem weg. En ondanks dat het de eerste twee banen had verkloot, ging het eigenlijk wel erg goed.... De nieuwe turbo broek leek te gaan werken. Nadat ik Bram een keer of 8 had ingehaald, maakte ik me dus geen zorgen meer om de winst. Ik wilde evengoed een redelijke eindtijd neerzetten, en verrassend genoeg lukte dat dus. Ik zette 18:17 op de klok neer. Dat is een redelijk snelle tijd. En meegerekend dat ik 10 tot 15 secondes had verloren in de eerste 2 banen, dacht ik dat ik met deze nieuwe turbo broek de 18 minuten grens misschien wel weer kon proberen te breken.
Bram besloot om de 2de run van 40 banen niet op kop te gaan zwemmen. Hij bleef wel lekker baantjes trekken, maar had ingezien dat het geen zin had omdat in wedstrijd verband te gaan doen. Ik ging dus alleen op jacht naar de gevreesde 18 minuten grens op de 1 kilometer schoolslag. De laatste keer dat ik dat gered had was voor de vakantie geweest. Ergens begin juli, dus dat was wel even terug. Ik wist het schema lang vol te houden, maar vanaf baantje 25 ging het langzamerhand trager. Mijn voorsprong, die al niet te groot was, begon te slinken. Kortom, het werd wel even spannend. Maar na baantje 30 ging het weer wat beter. Ik wist uiteinderlijk 17:57 op de klok neert te zetten. Kijk... einderlijk weer een succes op de 1 kilometer..
mazzel
23 november 2006
Verkiezingen
Eigenlijk kwamen de verkiezingen mijn neus uit de laatste paar dagen. Ondanks dat hebben Rachel en ik de uitslag tot aan 12 uur aan toe gevolgd. Terwijl ik nog zo met mezelf had afgesproken dit niet te doen... Dus aan de ene kant intereseert het me, maar aan de andere kant erger ik me er dood aan.
Ik kwam vanmorgen op mijn werk aan zetten en vertelde aan me collega Jeroen dat ik een nachtmerrie had dat de SP 26 zetels hadden gehaald. Aangezien hij dezelfde droom had als ik, lijkt het dus akelig waar te zijn. Nou ga ik geen politiek getinte blogfiles schrijven ..... maar de SP??? Dat komt in mijn ogen wel erg links over.. Maar op dat gebied werden we gister dus nog meer verrast. Ook Wilders haalde enorm veel stemmen. Het lijkt er dus naar uit te zien dat de Nederlandse stemmers het politieke 'algemene' centrum verlaten hebben, en naar de uithoeken van links en rechts zijn gegaan. Nederland was nog nooit zo verdeeld als bij deze verkiezingen.
Mijn 'zaagsel' heeft de laatste paar weken niet stil gezeten met nadenken over deze verkiezingen. Eigenlijk was ik inhoudelijk meer bezig met de politicus in het algemeen. Het maakt eigenlijk niet uit over wie ik het heb. Ik vergeleek het werk van een politicus met die van me zelf. Wat lijkt me leuker... Of misschien wel..... wat is erger.... Mijn baan bestaat uit het helpen van mensen met software problemen. In 80 procent van de gevallen kan ik iemand meteen uit de brand helpen. In 15 procent van de gevallen duurt het misschien langer. En in 5 procent van de gevallen kan ik echt iemand niet helpen. Dan zou die persoon misschien een nare ervaring met de helpdesk hebben, en die gevallen (gelukkig komen ze weinig voor) heb ik ook een nare ervaring. Ook al hoeft het eventueel niet mijn fout te zijn.
Een politicus die in de regering zit helpt mensen eigenlijk ook. Hij bestuurt met zijn collega's het land en maakt wetten om alles in goede banen te leiden. Maar toch zit dit ingewikkelder in elkaar dan het lijkt. Als er een beslissing genomen wordt, zal er altijd een deel van de Nederlanders voor zijn, en een deel tegen. Hij haalt die 95 procent nooit bij alle burgers. Volgens mij kan dat haast niet. Bovendien heb je natuurlijk ook nog de oppositie die dan altijd op de voorgrond staan om over je plannen heen te vallen. Dat bedoel ik niet ten nadele voor de oppositie, nee dat is gewoon hun werk. Ik moet er niet aan denken dat bij alle beslissingen die ik op mijn werk maak, dat er mensen zijn die me de hele tijd op de vingers lopen te kijken. En dan komt er ook nog eens bij dat je beslissingen dus ook negatief kunnen uitpakken voor een gedeele van de burgers.
Kortom, op de vraag of ik politieke ambities heb kan ik kort zijn.... NEE, voor geen goud. Ik heb deze paar weken geleerd dat het politieke vak een enorme zware baan moet zijn. En dat we dus eigenlijk blij moeten zijn dat er mensen zijn die dit willen doen. Die dit leuk vinden. Dat er dus een democratie bestaat is dus lang niet zo vanzelf sprekend als het lijkt. Wie er straks nu ook gaan regeren. Ik wil ze veel succes en sterkte toewensen.
Mazzel
Ik kwam vanmorgen op mijn werk aan zetten en vertelde aan me collega Jeroen dat ik een nachtmerrie had dat de SP 26 zetels hadden gehaald. Aangezien hij dezelfde droom had als ik, lijkt het dus akelig waar te zijn. Nou ga ik geen politiek getinte blogfiles schrijven ..... maar de SP??? Dat komt in mijn ogen wel erg links over.. Maar op dat gebied werden we gister dus nog meer verrast. Ook Wilders haalde enorm veel stemmen. Het lijkt er dus naar uit te zien dat de Nederlandse stemmers het politieke 'algemene' centrum verlaten hebben, en naar de uithoeken van links en rechts zijn gegaan. Nederland was nog nooit zo verdeeld als bij deze verkiezingen.
Mijn 'zaagsel' heeft de laatste paar weken niet stil gezeten met nadenken over deze verkiezingen. Eigenlijk was ik inhoudelijk meer bezig met de politicus in het algemeen. Het maakt eigenlijk niet uit over wie ik het heb. Ik vergeleek het werk van een politicus met die van me zelf. Wat lijkt me leuker... Of misschien wel..... wat is erger.... Mijn baan bestaat uit het helpen van mensen met software problemen. In 80 procent van de gevallen kan ik iemand meteen uit de brand helpen. In 15 procent van de gevallen duurt het misschien langer. En in 5 procent van de gevallen kan ik echt iemand niet helpen. Dan zou die persoon misschien een nare ervaring met de helpdesk hebben, en die gevallen (gelukkig komen ze weinig voor) heb ik ook een nare ervaring. Ook al hoeft het eventueel niet mijn fout te zijn.
Een politicus die in de regering zit helpt mensen eigenlijk ook. Hij bestuurt met zijn collega's het land en maakt wetten om alles in goede banen te leiden. Maar toch zit dit ingewikkelder in elkaar dan het lijkt. Als er een beslissing genomen wordt, zal er altijd een deel van de Nederlanders voor zijn, en een deel tegen. Hij haalt die 95 procent nooit bij alle burgers. Volgens mij kan dat haast niet. Bovendien heb je natuurlijk ook nog de oppositie die dan altijd op de voorgrond staan om over je plannen heen te vallen. Dat bedoel ik niet ten nadele voor de oppositie, nee dat is gewoon hun werk. Ik moet er niet aan denken dat bij alle beslissingen die ik op mijn werk maak, dat er mensen zijn die me de hele tijd op de vingers lopen te kijken. En dan komt er ook nog eens bij dat je beslissingen dus ook negatief kunnen uitpakken voor een gedeele van de burgers.
Kortom, op de vraag of ik politieke ambities heb kan ik kort zijn.... NEE, voor geen goud. Ik heb deze paar weken geleerd dat het politieke vak een enorme zware baan moet zijn. En dat we dus eigenlijk blij moeten zijn dat er mensen zijn die dit willen doen. Die dit leuk vinden. Dat er dus een democratie bestaat is dus lang niet zo vanzelf sprekend als het lijkt. Wie er straks nu ook gaan regeren. Ik wil ze veel succes en sterkte toewensen.
Mazzel
19 november 2006
Een zaterdag vol eten
Dit weekeinde was een stuk leuker dan de laatste. Toen moest ik namelijk werken en was het erg druk op de helpdesk. Aanvankelijk dacht ik dat het juist erg rustig was, maar na een paar uur kwam ik erachter dat het volume van het antwoordapparaat op nul stond en zodoende had ik dus niets gehoort. Echter stond deze wel vol met klagende mensen omdat er dus niet werd terug gebeld.... Nee, ik kon bij dit weekeinde dus wel wat ontspanning gebruiken.
En dat zag er op papier al goed uit.... Mark en Yvette waren in het noorden van het land en zodoende was een middag lunch geplant in Alkmaar. Rachel kon helaas niet, want die had al een afspraak staan. Maar ik vond dat ik in mijn eentje ook wel heen kon gaan. We hadden om 1 uur afgesproken in een restaurantje in het centrum en dan wordt het voor deze Jeroen al lastig om het te vinden. Gelukkig was Mark zo vriendelijk om voor te stellen dat ik wel achter hem aan kon rijden. Dus ik was om half een al bij zijn ouders thuis, daar waar ik overigens al een hele lange tijd niet meer was geweest. Achter Mark aanrijden is opzich niet zo'n kunst, al weet hij wel het gas pedaal te vinden. Hij rijd volgens mij altijd wel een kilometer of 10 te hard, dus ik heb maar geduimt dat er geen snelheids kontrole werd gehouden op de ring van Alkmaar. Dat stond overigens wel met grote borden aangegeven, maar Mark was niet de enigste die zich daar niets van aantrok. Ook zijn mede weggebruikers waren hiervan niet onder de indruk.
Bij aankomst hadden we de auto's in een parkeer garage neergezet en dat was op een steenworp afstand van het restaurant. Ik moest Mark en Yvette wel even zoeken, want ik had mijn auto op een andere verdieping neergezet. Ik zag namelijk net op tijd dat hun verdieping op vol sprong (een bordje) toen ik achter ze aan wou rijden. Dus heb ik, gelukkig net optijd, een andere verdieping kunnen uitkiezen. Maar gelukkig duurde het niet lang voordat we elkaar weer gevonden hadden. Eenmaal in het restaurant aangekomen duurde het ook niet lang voordat de groep kompleet was. We hebben heerlijk gegeten en bij gekletst, want Mark is nou al weer 3 weken weg. Ja, zo hard gaat de tijd tegenwoordig.
Het 'eten weekeinde' was hier overigens niet mee afgelopen. In de namiddag waren Rachel en ik bij mijn moeder uitgenodigd. Die had haar verjaardag al diverse keren uitgesteld, maar het leek maar niet te lukken om de hele familie bij elkaar te krijgen. Daarom heeft ze maar besloten dat we met de directe familie zouden gaan gourmetten. Kortom, dus weer lekker eten !!!! Ik vind het wel wat hebben. Lekker met zijn allen, al dan niet met een pannetje, lopen kokkerellen (als je dat zo schrijft). En daarna natuurlijk ijs toe. Dat was vroeger thuis altijd al een traditie, en dat zit er nogsteeds zo in. Ik wist trouwens niet dat onze Yorksher Terrier Shanty zo gek was op ijs. Al kon hij de biefstuk die ze van mij kreeg ook wel waarderen.
Mazzel
En dat zag er op papier al goed uit.... Mark en Yvette waren in het noorden van het land en zodoende was een middag lunch geplant in Alkmaar. Rachel kon helaas niet, want die had al een afspraak staan. Maar ik vond dat ik in mijn eentje ook wel heen kon gaan. We hadden om 1 uur afgesproken in een restaurantje in het centrum en dan wordt het voor deze Jeroen al lastig om het te vinden. Gelukkig was Mark zo vriendelijk om voor te stellen dat ik wel achter hem aan kon rijden. Dus ik was om half een al bij zijn ouders thuis, daar waar ik overigens al een hele lange tijd niet meer was geweest. Achter Mark aanrijden is opzich niet zo'n kunst, al weet hij wel het gas pedaal te vinden. Hij rijd volgens mij altijd wel een kilometer of 10 te hard, dus ik heb maar geduimt dat er geen snelheids kontrole werd gehouden op de ring van Alkmaar. Dat stond overigens wel met grote borden aangegeven, maar Mark was niet de enigste die zich daar niets van aantrok. Ook zijn mede weggebruikers waren hiervan niet onder de indruk.
Bij aankomst hadden we de auto's in een parkeer garage neergezet en dat was op een steenworp afstand van het restaurant. Ik moest Mark en Yvette wel even zoeken, want ik had mijn auto op een andere verdieping neergezet. Ik zag namelijk net op tijd dat hun verdieping op vol sprong (een bordje) toen ik achter ze aan wou rijden. Dus heb ik, gelukkig net optijd, een andere verdieping kunnen uitkiezen. Maar gelukkig duurde het niet lang voordat we elkaar weer gevonden hadden. Eenmaal in het restaurant aangekomen duurde het ook niet lang voordat de groep kompleet was. We hebben heerlijk gegeten en bij gekletst, want Mark is nou al weer 3 weken weg. Ja, zo hard gaat de tijd tegenwoordig.
Het 'eten weekeinde' was hier overigens niet mee afgelopen. In de namiddag waren Rachel en ik bij mijn moeder uitgenodigd. Die had haar verjaardag al diverse keren uitgesteld, maar het leek maar niet te lukken om de hele familie bij elkaar te krijgen. Daarom heeft ze maar besloten dat we met de directe familie zouden gaan gourmetten. Kortom, dus weer lekker eten !!!! Ik vind het wel wat hebben. Lekker met zijn allen, al dan niet met een pannetje, lopen kokkerellen (als je dat zo schrijft). En daarna natuurlijk ijs toe. Dat was vroeger thuis altijd al een traditie, en dat zit er nogsteeds zo in. Ik wist trouwens niet dat onze Yorksher Terrier Shanty zo gek was op ijs. Al kon hij de biefstuk die ze van mij kreeg ook wel waarderen.
Mazzel
16 november 2006
De eerste acht Markloze kilometers
Het leek er deze week even naar uit te zien dat ik helemaal niet kon zwemmen omdat het zo druk is op het werk. Maar gelukkig viel de klus van vandaag erg mee. Het was trouwens wel ver weg, want ik moest helemaal naar Zwolle toe voor een software update. Maar daar was ik wel binnen een uurtje mee klaar. Ik heb dus langer in de auto gezeten dan dat ik bij de klant ben geweest.
Ik heb vandaag de eerste zwemsessie van 3 thema's afgerond. De eerste week nadat Mark gestopt was heb ik gesprint. De tweede week had ik de middellange afstanden gezwommen, en de laatste week (deze dus) heb ik de lange afstand gezwommen. De sprint avond viel helaas tegen. Ik had er een stuk meer van verwacht... Zeker op de nieuwe afstand van 750 meter (30 baantjes) had ik een te langzame tijd af gelegd. De middellange afstand is mij beter bekent, want dat is gewoon de 1 kilometer... Ik wist deze in 18:26 te zwemmen en dat is niet echt goed, maar ook niet echt slecht.
Nee, ik kon deze eerste zwemsessie alleen nog maar goed maken op de lange afstand.... namelijk de 3 kilometer... Ik had de laatste keer dat ik deze afstand gezwommen had, een goede tijd neergezet van 56:22. Mijn plan was om zo lang mogelijk op het 56:00 schema te zwemmen zodat, als ik in zou storten, toch nog genoeg voorsprong over zou hebben om onder de 57 minuten te kunnen eindigen. Bovendien bedacht ik me dat als ik dat 56:00 schema erg lang vol zou kunnen houden dat ik dan ook nog een kans had om een persoonlijk record te zwemmen. Dit plan leek een erg goed idee, maar het koste toch wel erg veel moeite om dit schema vol te blijven houden. Het lukte me wel bij de eerste anderhalve kilometer (60 banen), maar dat koste zoveel energie, zodat ik daarna toch in begon ze zakken. Ik verloor veel tijd, maar had wel door dat ik onder de 57 minuten zou eindigen. De kans op een persoonlijk record begon steeds kleiner te worden, tenzij ik de laatste 20 banen er nog een sprintje zou uit kunnen halen. Dit is gelukkig toch gelukt zodat ik na 120 baantjes op 56:16 kon aantikken.
Zodoende was de eerste zwemsessie dus toch een succes geworden. De volgende week begint het feest weer opnieuw. Ik zal dan proberen om de sprint afstanden ook goed af te leggen.
Mazzel
Ik heb vandaag de eerste zwemsessie van 3 thema's afgerond. De eerste week nadat Mark gestopt was heb ik gesprint. De tweede week had ik de middellange afstanden gezwommen, en de laatste week (deze dus) heb ik de lange afstand gezwommen. De sprint avond viel helaas tegen. Ik had er een stuk meer van verwacht... Zeker op de nieuwe afstand van 750 meter (30 baantjes) had ik een te langzame tijd af gelegd. De middellange afstand is mij beter bekent, want dat is gewoon de 1 kilometer... Ik wist deze in 18:26 te zwemmen en dat is niet echt goed, maar ook niet echt slecht.
Nee, ik kon deze eerste zwemsessie alleen nog maar goed maken op de lange afstand.... namelijk de 3 kilometer... Ik had de laatste keer dat ik deze afstand gezwommen had, een goede tijd neergezet van 56:22. Mijn plan was om zo lang mogelijk op het 56:00 schema te zwemmen zodat, als ik in zou storten, toch nog genoeg voorsprong over zou hebben om onder de 57 minuten te kunnen eindigen. Bovendien bedacht ik me dat als ik dat 56:00 schema erg lang vol zou kunnen houden dat ik dan ook nog een kans had om een persoonlijk record te zwemmen. Dit plan leek een erg goed idee, maar het koste toch wel erg veel moeite om dit schema vol te blijven houden. Het lukte me wel bij de eerste anderhalve kilometer (60 banen), maar dat koste zoveel energie, zodat ik daarna toch in begon ze zakken. Ik verloor veel tijd, maar had wel door dat ik onder de 57 minuten zou eindigen. De kans op een persoonlijk record begon steeds kleiner te worden, tenzij ik de laatste 20 banen er nog een sprintje zou uit kunnen halen. Dit is gelukkig toch gelukt zodat ik na 120 baantjes op 56:16 kon aantikken.
Zodoende was de eerste zwemsessie dus toch een succes geworden. De volgende week begint het feest weer opnieuw. Ik zal dan proberen om de sprint afstanden ook goed af te leggen.
Mazzel
10 november 2006
Supermuis slaat toe
Mijn collega Jeroen had laatst een klant aan de lijn, die een probleem had met zijn programma. En toen hij deze klant aan het helpen was vroeg een collega van de klant of hij misschien de supermuis aan de lijn had.....Kijk... Dat noem ik pas een compliment....!!!! Hij antwoorde dat hij de andere Jeroen aan de lijn had, en dat kwam minder leuk over voor Jeroen, maar daar bedoelde de klant niets negatief mee.
Nou had mijn collega Jeroen vandaag een probleem die erg lastig op te lossen was, dus heeft hij aan mij gevraagt of ik het wilde oplossen. Dat met de (grappige) toon, dat de supermuis dat maar even moest oplossen..... Nou was het even zoeken, maar ik heb het uiteinderlijk gevonden. In ons storings programma heb ik de volgende tekst gezet (zie hiervoor het plaatje)... Gewoon even voor de grap hoor. Er heerst helemaal geen rivaliteit tussen de twee Jeroenen van de helpdesk.
Mazzel.
Nou had mijn collega Jeroen vandaag een probleem die erg lastig op te lossen was, dus heeft hij aan mij gevraagt of ik het wilde oplossen. Dat met de (grappige) toon, dat de supermuis dat maar even moest oplossen..... Nou was het even zoeken, maar ik heb het uiteinderlijk gevonden. In ons storings programma heb ik de volgende tekst gezet (zie hiervoor het plaatje)... Gewoon even voor de grap hoor. Er heerst helemaal geen rivaliteit tussen de twee Jeroenen van de helpdesk.
Mazzel.
3 november 2006
Een zwarte dag
Het was een normale dag vandaag. Zelfs een soort gedenkwaardige dag (zie vorige blogfile), maar net hoorde ik enorm slecht nieuws. Ik hoorde namelijk via de radio dat de beste schaatser aller tijden een punt zet achter zijn schaats carriere. En iedereen weet dat ik het dan over DE Gianni Romme heb..... Ik ben sinds jaar en dag al fan van hem en zat dan ook altijd aan de buis gekluisterd als hij op het ijs verscheen.... Maar helaas kan dat vanaf vandaag niet meer. De reden is dat hij vind dat hij niet meer met de top kan meedraaien.
Gianni gaat zich nu inzetten voor marathon schaatsen, en ook gaat hij verder met schaats trainingen geven. Misschien krijgen zijn fans hem dus nog wel op het ijs te zien, al ben ik niet zo'n marathon fan. Het marathon schaatsen vind ik nogal chaotisch. Ik kan haast niet volgen wie er nu voor of wie er nu achter ligt... Maarja, misschien weet Gianni de schaats wereld nog te verrassen door een marathon te winnen. Ik gun het hem in iedergeval wel..
Mazzel.
Al negen jaar
Jaja, ik had het zelf ook niet verwacht. Vandaag werk ik precies 9 jaar bij Digi Nederland bv. Eerst eigenlijk bij een aftakking van Digi wat Digi Automatisering heette, maar dat is op een gegeven ogenblik opgegaan in de Digi groep zelf.
Ik kan me de eerste dag nog wel herinneren. Ik werd voorgesteld aan mijn collega's. Ik mocht op mijn werkplek gaan zitten en werd verteld welke programma's er waren en toen werd me veel plezier toegewenst. Of te wel, ik werd een beetje in het diepe gegooit. Dat is in het begin wel lastig, maar als je de programma's een beetje begon te begrijpen hielp het juist wel dat je alles zelf heb moeten uitzoeken. Neem nou het Ditail pakket. Ik heb zelf uitgezocht wat er allemaal mee mogelijk was, en nu, jaren later, maar ik de updates zelf.
Het was trouwens aanvankelijk de bedoeling dat ik de buitendienst in zou gaan, maar mijn chef stelde destijds voor dat ik op de helpdesk zou beginnen. Dat is dus de eerste paar jaar zo gebleven. Pas later kwam ik ook in de buitendienst terecht en moest ik zelf ook installatie's doen. Nu, jaren later, is het een extreem gevarieerde werkpakket geworden. Mijn werkzaamheden bestaan nu uit:
1) De helpdesk automatisering (ondersteuning van ruim 10 programma's)
2) De helpdesk weegschalen (ondersteuning daarvan)
3) Buiten dienst automatisering (installatie's, storingen)
4) Software ontwikkeling
5) Nieuwe software testen en ondersteunen van de programmeurs (van programma's die ik dus niet zelf gemaakt heb).
Kortom, ik verveel me niet.
Mazzel
Ik kan me de eerste dag nog wel herinneren. Ik werd voorgesteld aan mijn collega's. Ik mocht op mijn werkplek gaan zitten en werd verteld welke programma's er waren en toen werd me veel plezier toegewenst. Of te wel, ik werd een beetje in het diepe gegooit. Dat is in het begin wel lastig, maar als je de programma's een beetje begon te begrijpen hielp het juist wel dat je alles zelf heb moeten uitzoeken. Neem nou het Ditail pakket. Ik heb zelf uitgezocht wat er allemaal mee mogelijk was, en nu, jaren later, maar ik de updates zelf.
Het was trouwens aanvankelijk de bedoeling dat ik de buitendienst in zou gaan, maar mijn chef stelde destijds voor dat ik op de helpdesk zou beginnen. Dat is dus de eerste paar jaar zo gebleven. Pas later kwam ik ook in de buitendienst terecht en moest ik zelf ook installatie's doen. Nu, jaren later, is het een extreem gevarieerde werkpakket geworden. Mijn werkzaamheden bestaan nu uit:
1) De helpdesk automatisering (ondersteuning van ruim 10 programma's)
2) De helpdesk weegschalen (ondersteuning daarvan)
3) Buiten dienst automatisering (installatie's, storingen)
4) Software ontwikkeling
5) Nieuwe software testen en ondersteunen van de programmeurs (van programma's die ik dus niet zelf gemaakt heb).
Kortom, ik verveel me niet.
Mazzel
29 oktober 2006
Lay in a course ....for home
Ik heb het er in de laatste blogfile al over gehad. En dan heb ik het natuurlijk over het verhuizen van Mark naar limburg. Nou, afgelopen zaterdag hebben zijn vienden hem geholpen met verhuizen, en daar was ik natuurlijk ook bij..
We waren al om negen uur bij Mark thuis in Avenhorn. En dat voor een zaterdag ochtend... Maar we hadden natuurlijk de hele dag nodig om te verhuizen. Mark had een bus gehuurt en die gingen we dan ook snel inladen. Het inladen zelf ging als een speer, aangezien bijna al zijn vrienden er waren. Bovendien viel het mee hoeveel zware spullen hij nog had. Het meeste had hij allemaal verkocht omdat zijn vriendin Yvette die al in huis heeft. Het enige wat echt zwaar was, waren zijn koelkast en natuurlijk zijn wasmachine.... o, over wasmachines verhuizen kan ik een appart weblog maken, maar dat zal ik de (eventuele) lezers niet aandoen. Een uurtje later zat de bus in zijn geheel vol, en ook in de volkswagen caddy van Jordy zaten de nodige spullen. Het was tijd geworden om afschijd te nemen. Na een korte speech van Mark gingen de meeste vrienden weer naar huis terug. Alleen Jordy en ik gingen met Mark mee naar het verre zuiden om hem te helpen met uitladen. Ik reed met Mark in de bus mee, en Jordy ging met zijn volkswagen eerst nogeven naar vrienden toe die hij even wilde bezoeken. Nu dat hij toch naar het zuiden ging, wou hij daar even gebruik van maken.
Toen we in de bus zaten riep Mark de legendarische woorden uit Star Trek Voyager... Lay in a course for home... Of te wel.... De reis naar zijn nieuwe huis kon beginnen. Een reis die hij eigenlijk al ruim een jaar maakt. Elk weekeind bezochten de two lovebirds elkaar en elke keer raasden ze over de A2 naar elkaar toe. Maar nu niet meer... Dit zou symbolisch de laatste reis worden bedacht ik me toen we de straat uit reden. En we hadden nog een escorte ook. Jeroen Valk en Jorien reden met ons mee richting Amsterdam. Die moesten toch daar zijn, en vandaar dat we nog even flink hebben kunnen zwaaien. Na Amsterdam waren we echt alleen. Mark kan de route wel dromen, en ik zelf trouwens ook. Ik kom wel eens bij klanten, en ik ken de gehele A2 ook aardig uit mijn hoofd. Halverwege de reis hebben we even pauze gevierd bij een tankstation en hebben we wat gegeten. Even de benen strekken is wel lekker want het is natuurlijk een lange zit als je naar Brunssum moet rijden.
We kwamen lekker optijd in Brunssum aan en zijn meteen begonnen met uitladen. Jordy was er even iets later, maar toen hij er was hebben we eerst even middag gegeten. Daarna zijn we met zijn drie-en verder gegaan met uitladen. Later kwam er ook nog een zwager van Yvette en die heeft meegelopen met het zwaardere werk. Juist ja, de koelkast en de wasmachine. Dat was een zware klus, want we moesten eerst een koelkast en een wasmachine uit een keldertje weghalen en naar de garage verplaatsen. Er veel ruimte om te manouvreren (vast fout geschreven) was er niet, maar het is uiteinderlijk allemaal goed gekomen. Het was echt centimeter werk, want bij de koelkast hadden we aan beide kanten precies 1 centimeter ruimte over...
Toen we einderlijk klaar waren hebben we lekker limburgse vlaai gegeten en hebben we nog wat van de vrijgezellen video gekeken. Na zessen gingen Jordy en ik weer naar huis terug. Eerst nogeven een macdrive bezocht natuurlijk, want we moetsten wel wat eten..... Het duurde even voordat we trouwens de snelweg hadden gevonden, maar dat maakt niets uit...
mazzel
We waren al om negen uur bij Mark thuis in Avenhorn. En dat voor een zaterdag ochtend... Maar we hadden natuurlijk de hele dag nodig om te verhuizen. Mark had een bus gehuurt en die gingen we dan ook snel inladen. Het inladen zelf ging als een speer, aangezien bijna al zijn vrienden er waren. Bovendien viel het mee hoeveel zware spullen hij nog had. Het meeste had hij allemaal verkocht omdat zijn vriendin Yvette die al in huis heeft. Het enige wat echt zwaar was, waren zijn koelkast en natuurlijk zijn wasmachine.... o, over wasmachines verhuizen kan ik een appart weblog maken, maar dat zal ik de (eventuele) lezers niet aandoen. Een uurtje later zat de bus in zijn geheel vol, en ook in de volkswagen caddy van Jordy zaten de nodige spullen. Het was tijd geworden om afschijd te nemen. Na een korte speech van Mark gingen de meeste vrienden weer naar huis terug. Alleen Jordy en ik gingen met Mark mee naar het verre zuiden om hem te helpen met uitladen. Ik reed met Mark in de bus mee, en Jordy ging met zijn volkswagen eerst nogeven naar vrienden toe die hij even wilde bezoeken. Nu dat hij toch naar het zuiden ging, wou hij daar even gebruik van maken.
Toen we in de bus zaten riep Mark de legendarische woorden uit Star Trek Voyager... Lay in a course for home... Of te wel.... De reis naar zijn nieuwe huis kon beginnen. Een reis die hij eigenlijk al ruim een jaar maakt. Elk weekeind bezochten de two lovebirds elkaar en elke keer raasden ze over de A2 naar elkaar toe. Maar nu niet meer... Dit zou symbolisch de laatste reis worden bedacht ik me toen we de straat uit reden. En we hadden nog een escorte ook. Jeroen Valk en Jorien reden met ons mee richting Amsterdam. Die moesten toch daar zijn, en vandaar dat we nog even flink hebben kunnen zwaaien. Na Amsterdam waren we echt alleen. Mark kan de route wel dromen, en ik zelf trouwens ook. Ik kom wel eens bij klanten, en ik ken de gehele A2 ook aardig uit mijn hoofd. Halverwege de reis hebben we even pauze gevierd bij een tankstation en hebben we wat gegeten. Even de benen strekken is wel lekker want het is natuurlijk een lange zit als je naar Brunssum moet rijden.
We kwamen lekker optijd in Brunssum aan en zijn meteen begonnen met uitladen. Jordy was er even iets later, maar toen hij er was hebben we eerst even middag gegeten. Daarna zijn we met zijn drie-en verder gegaan met uitladen. Later kwam er ook nog een zwager van Yvette en die heeft meegelopen met het zwaardere werk. Juist ja, de koelkast en de wasmachine. Dat was een zware klus, want we moesten eerst een koelkast en een wasmachine uit een keldertje weghalen en naar de garage verplaatsen. Er veel ruimte om te manouvreren (vast fout geschreven) was er niet, maar het is uiteinderlijk allemaal goed gekomen. Het was echt centimeter werk, want bij de koelkast hadden we aan beide kanten precies 1 centimeter ruimte over...
Toen we einderlijk klaar waren hebben we lekker limburgse vlaai gegeten en hebben we nog wat van de vrijgezellen video gekeken. Na zessen gingen Jordy en ik weer naar huis terug. Eerst nogeven een macdrive bezocht natuurlijk, want we moetsten wel wat eten..... Het duurde even voordat we trouwens de snelweg hadden gevonden, maar dat maakt niets uit...
mazzel
24 oktober 2006
De laatste keer ...
Helaas komt aan alles een einde. Guns and Roses zongen ooit 'Nothing last forever, even cold november rain', en helaas is dat waar. Je kan die tekst trouwens op twee manieren bekijken. Een positieve versie is dat na regen weer zonneschijn komt. Maar ik zie de tekst altijd dat je rekening moet houden dat aan alles gewoon een einde komt. En dat je dat moet beseffen en zodoende moet proberen om zoveel mogelijk van iets te genieten.... Eigenlijk dus ook best positief, maar het haalt het niet bij de zonneschijn versie. Helaas komt er dus ook een einde aan het zwemmen met Mark. Hij gaat met zijn vriendin in limburg samenwonen, en zodoende kunnen we niet meer op de maandagavond gaan zwemmen. Dit deden we trouwens al een flinke tijd. Volgens mij sinds januari 2002. Dus we hebben zowat de 5 jaar volgemaakt.
Gister was het dus de laatste keer dat we gingen zwemmen. We hebben sinds lange tijd weer eens 3 keer de 1 kilometer gezwommen. Ik kwam er gister namelijk achter dat als we deze laatste avond 3 kilometer zouden afleggen dat we dan precies 200 kilometer in totaal hebben gezwommen. En dan heb ik het over de geregistreerde 1 kilometers die we sinds 23 december 2004 bij houden. In totaal zijn het nog veel meer kilometers natuurlijk, maar hoeveel dat er zijn geweest valt dus niet te achterhalen. We kunnen nu in ieder geval zeggen dat we de gehele elf steden tocht hebben gezwommen.... Das ook knap, zeker omdat we er 'maar' 62 uur en 53 minuten over gedaan hebben. 
Ik ben trouwens niet van plan om mijn zwembroek nu aan de wilgen te hangen. Rachel heeft al aangeboden om met mijn mee te gaan. En ook mijn collega Jeroen heeft geopperd dat hij dat wel eens wilde proberen. Dus ik ga gewoon door met de zwemsport. Ik ga het nu wel anders aanpakken. Ik ga wat verschillende afstanden zwemmen. Ik ga de zwemavonden in drie-en indelen. De eerst week ga ik sprinten. De tweede week blijft het bij de gevreesde 1 kilometer, en de laatste week ga ik me concentreren op de lange afstand. In dit geval de 3 kilometer die ik bij de swim off altijd zwom.
Mazzel
Gister was het dus de laatste keer dat we gingen zwemmen. We hebben sinds lange tijd weer eens 3 keer de 1 kilometer gezwommen. Ik kwam er gister namelijk achter dat als we deze laatste avond 3 kilometer zouden afleggen dat we dan precies 200 kilometer in totaal hebben gezwommen. En dan heb ik het over de geregistreerde 1 kilometers die we sinds 23 december 2004 bij houden. In totaal zijn het nog veel meer kilometers natuurlijk, maar hoeveel dat er zijn geweest valt dus niet te achterhalen. We kunnen nu in ieder geval zeggen dat we de gehele elf steden tocht hebben gezwommen.... Das ook knap, zeker omdat we er 'maar' 62 uur en 53 minuten over gedaan hebben. Ik ben trouwens niet van plan om mijn zwembroek nu aan de wilgen te hangen. Rachel heeft al aangeboden om met mijn mee te gaan. En ook mijn collega Jeroen heeft geopperd dat hij dat wel eens wilde proberen. Dus ik ga gewoon door met de zwemsport. Ik ga het nu wel anders aanpakken. Ik ga wat verschillende afstanden zwemmen. Ik ga de zwemavonden in drie-en indelen. De eerst week ga ik sprinten. De tweede week blijft het bij de gevreesde 1 kilometer, en de laatste week ga ik me concentreren op de lange afstand. In dit geval de 3 kilometer die ik bij de swim off altijd zwom.Mazzel
22 oktober 2006
De vrijgezellen video
Een aantal maanden voordat ik met deze blogfiles was begonnen, ben ik een keer mee geweest naar een vrijgezellen feest in Maastricht. Het is eigenlijk jammer dat ik toen die blogfiles nog niet schreef, want dat was een knaller geweest. Ik heb in een weekend nog nooit zo veel gelachen (en waarschijnlijk ook gezopen).
Afgelopen zaterdag avond hebben de mannen, die toen meewaren, de video bekenen van het feest. Er was namelijk iemand op het briljante idee gekomen om destijds een camera mee te nemen. Een camera die het overigens niet meer doet...Ken je nagaan wat een feest dat was geweest. Na afloop kleefde hij een beetje en stonk ie ongelovelijk naar bier...Maar eerlijk is eerlijk... Hij heeft zijn werk perfect gedaan. Ik was even bang dat er niet zo erg veel te zien zou zijn, omdat een groot gedeelte van de opnames in de kroeg waren gemaakt. Maar dat viel dus reuze mee. We hebben flink (met een F) gelachen toen we dat allemaal weer te zien kregen.
Na het bekijken van de video, zijn we in Alkmaar uit geweest (ook met de dames). Dat was voor Rachel en mij alweer even terug, want we gaan bijna nooit meer uit. Ik was overigens de bob. Dat heeft zijn nadelen, maar zeker ook zijn voordelen. Het bekijken en beluisteren van dronken vrienden is erg lachwekkend. Zo hebben Yvette en Rachel lopen belletje trekken, en was Mark opzoek naar een kaugom steegje toen we terug liepen naar de auto.... Echt, daar had je bij moeten zijn.... In de kroeg zelf werd er hard met de liedjes meegezongen, en vloeide de drank rijkelijk. Misschien wel bijna net zo hard als bij het vrijgezellen feest zelf. Of net iets minder dan toen, want ik heb Erwin dit keer niet aan een glas water gezien. Dat hij dat gedaan had op het vrijgezellen feest wordt nog door hem ontkent. Er stond wel iets wazigs op de video wat op een flesje water leek, maar of dit sluitend bewijs is valt te betwijfelen.
Mazzel
Afgelopen zaterdag avond hebben de mannen, die toen meewaren, de video bekenen van het feest. Er was namelijk iemand op het briljante idee gekomen om destijds een camera mee te nemen. Een camera die het overigens niet meer doet...Ken je nagaan wat een feest dat was geweest. Na afloop kleefde hij een beetje en stonk ie ongelovelijk naar bier...Maar eerlijk is eerlijk... Hij heeft zijn werk perfect gedaan. Ik was even bang dat er niet zo erg veel te zien zou zijn, omdat een groot gedeelte van de opnames in de kroeg waren gemaakt. Maar dat viel dus reuze mee. We hebben flink (met een F) gelachen toen we dat allemaal weer te zien kregen.
Na het bekijken van de video, zijn we in Alkmaar uit geweest (ook met de dames). Dat was voor Rachel en mij alweer even terug, want we gaan bijna nooit meer uit. Ik was overigens de bob. Dat heeft zijn nadelen, maar zeker ook zijn voordelen. Het bekijken en beluisteren van dronken vrienden is erg lachwekkend. Zo hebben Yvette en Rachel lopen belletje trekken, en was Mark opzoek naar een kaugom steegje toen we terug liepen naar de auto.... Echt, daar had je bij moeten zijn.... In de kroeg zelf werd er hard met de liedjes meegezongen, en vloeide de drank rijkelijk. Misschien wel bijna net zo hard als bij het vrijgezellen feest zelf. Of net iets minder dan toen, want ik heb Erwin dit keer niet aan een glas water gezien. Dat hij dat gedaan had op het vrijgezellen feest wordt nog door hem ontkent. Er stond wel iets wazigs op de video wat op een flesje water leek, maar of dit sluitend bewijs is valt te betwijfelen.
Mazzel
13 oktober 2006
Server probleempje
Toen ik vannochtend op de zaak aankwam, liep ik rechtstreeks een ramp gebied binnen. Allom paniek omdat er een aantal server pc's niet meer werkten. De systeem beheerder was gister bezig geweest, en dat was waarschijnlijk de oorzaak van alle ellende. Deze ochtend was hij er zelf niet, dus moesten de twee Jeroenen van de helpdesk maar even kijken.
Nou, als je dat server hok binnenloopt, dan krijg je zowat een hartverzakking. Ongelovelijk veel kabeltjes en systeemkasten zijn daar terug te vinden. Al die apparaten gaven ook een vreselijk kabaal met zijn allen. De ene nog meer dan de ander. Maarja, dat is nog niet zo erg. We moesten de desbetreffende servers opsporen en het probleem oplossen... Na een tijdje zoeken is dat gelukt, en hebben we ze weer opnieuw opgestart... Gelukkig met een goed eindresultaat, want daarna kon er weer gemaild en ge-internet worden. Het storings systeem van Digi gebeurd allemaal via een internet verbinding, vandaar dat er dus een enorme chaos uitbreekt als dit niet werkt. Eind goed al goed dus....
mazzel.
Nou, als je dat server hok binnenloopt, dan krijg je zowat een hartverzakking. Ongelovelijk veel kabeltjes en systeemkasten zijn daar terug te vinden. Al die apparaten gaven ook een vreselijk kabaal met zijn allen. De ene nog meer dan de ander. Maarja, dat is nog niet zo erg. We moesten de desbetreffende servers opsporen en het probleem oplossen... Na een tijdje zoeken is dat gelukt, en hebben we ze weer opnieuw opgestart... Gelukkig met een goed eindresultaat, want daarna kon er weer gemaild en ge-internet worden. Het storings systeem van Digi gebeurd allemaal via een internet verbinding, vandaar dat er dus een enorme chaos uitbreekt als dit niet werkt. Eind goed al goed dus....
mazzel.
12 oktober 2006
The Swim-off
Ja iedereen kent tegenwoordig de skate-off wel. Dat hebben ze met dancing on ice of sterren dansen op het ijs (of met je ster op het ijs) ook. Nou kon ik natuurlijk niet achterblijven met het zwemmen. Dus ik heb de swim-off ge-introduceerd. Als ik niet snel genoeg zwem met Mark op de 1 kilometer, dan moet ik de donderdag erop de 3 kilometer zwemmen. Extra conditie training dus.
Dit had ik al een keertje gedaan toen het mega beroerd ging begin september, en daarna heb ik dus een swim-off grens ingesteld. Die wordt scherper gesteld naar mate het beter gaat, maar als ik het niet haal, moet ik dus de swim-off zwemmen. Nou ging het eigenlijk de laatste paar werken weer beter. Ik ging elke week weer een paar secondes sneller op de 1 kilometer, maar helaas was dit deze maandag niet het geval. De swim-off grens stond op 18:15 maar ik zwom helaas 18:40. Als enig excuus kan ik aandragen dat het extreem druk was, maar dat verklaard niet het verschil van 25 secondes. Er zat dus niets anders op, ik moest vandaag terug naar het zwembad.
Zoals een echte swim-off hoort te beginnen, ben ik dus op de fiets naar het zwembad gegaan. Dat hoort een beetje bij de straf zeg maar. Ik had bij de vorige swim off 57:27 neergezet op de 3 kilometer, en dat had ik ook een beetje als mikpunt ingesteld. Het ging gelukkig deze keer wel weer lekker. Af en toe zakte het een beetje in elkaar, maar dat mag ook wel als je 120 baantjes moet zwemmen. De vorige keer zakte ik na een baantje of 70 in elkaar en zodoende kon ik toen de 57 minuten grens niet doorbreken. Deze keer gebeurde dat niet en kon ik het schema aardig lang voorhouden. Uiteinderlijk heb ik 56:22 op de klok neergezet en dat is 1 minuut en 5 secondes sneller dan de vorige 3 kilometer record. Kijk, daar kon ik wel tevreden mee zijn. Met een gemiddelde 1 kilometer tijd van 18:47,3 moet je dat ook eigenlijk zijn. Zeker als je indenkt dat ik afgelopen maandag 18:40 op de 1 kilometer zwom..
mazzel
Dit had ik al een keertje gedaan toen het mega beroerd ging begin september, en daarna heb ik dus een swim-off grens ingesteld. Die wordt scherper gesteld naar mate het beter gaat, maar als ik het niet haal, moet ik dus de swim-off zwemmen. Nou ging het eigenlijk de laatste paar werken weer beter. Ik ging elke week weer een paar secondes sneller op de 1 kilometer, maar helaas was dit deze maandag niet het geval. De swim-off grens stond op 18:15 maar ik zwom helaas 18:40. Als enig excuus kan ik aandragen dat het extreem druk was, maar dat verklaard niet het verschil van 25 secondes. Er zat dus niets anders op, ik moest vandaag terug naar het zwembad.
Zoals een echte swim-off hoort te beginnen, ben ik dus op de fiets naar het zwembad gegaan. Dat hoort een beetje bij de straf zeg maar. Ik had bij de vorige swim off 57:27 neergezet op de 3 kilometer, en dat had ik ook een beetje als mikpunt ingesteld. Het ging gelukkig deze keer wel weer lekker. Af en toe zakte het een beetje in elkaar, maar dat mag ook wel als je 120 baantjes moet zwemmen. De vorige keer zakte ik na een baantje of 70 in elkaar en zodoende kon ik toen de 57 minuten grens niet doorbreken. Deze keer gebeurde dat niet en kon ik het schema aardig lang voorhouden. Uiteinderlijk heb ik 56:22 op de klok neergezet en dat is 1 minuut en 5 secondes sneller dan de vorige 3 kilometer record. Kijk, daar kon ik wel tevreden mee zijn. Met een gemiddelde 1 kilometer tijd van 18:47,3 moet je dat ook eigenlijk zijn. Zeker als je indenkt dat ik afgelopen maandag 18:40 op de 1 kilometer zwom..
mazzel
5 oktober 2006
Poor Buster
Ik denk dat het alleen maar eerlijk is dat ik een ere blogfile maak over poor old Buster.... Dat heeft hij eigenlijk wel verdient vind ik. Zeker nadat ik net nogeven een aflevering van de Mythbusters gezien heb ..... pfff,,, wat was ie weer de lul zeg...
Wie is Buster? Nou, Buster is een crash test dummy die voor diverse doeleindes wordt gebruikt in de tv serie 'The Mythbusters' dat door Discovery Channel wordt uitgezonden. In de Mythbusters testen ze mythen en legenden of die eventueel mogelijk kunnen zijn, of dat er een beetje waarheid in verscholen zit. Sommige mythes kunnen ze niet testen zonder hun meest trouwe collega Buster...Daar is een crash test dummy voor gemaakt natuurlijk, maar deze arme sloeber heeft het in de laatste paar jaren wel erg zwaar te verduren gehad. Een zo'n voorbeeld van een allerdaagse werkdag van Buster kan je zien op het plaatje. De mythe was dat de oude Chinezen al raketten op stoelen monteerden om zodoende mensen de lucht in de schieten. En dat moet natuurlijk uitgezocht worden of dat wel kan... Zodoende werd Buster op een stoel neergezet met tientallen raketjes eronder, en dan de lont maar aansteken.... Het eindresultaat is wel in te denken. Hoog kwam ie niet omdat de stoel begon rond te draaien van al dat vuurwerk.
Maar eigenlijk was dit nog een rustige werk dag voor Buster.. Zo kan ik me nog herinneren dat hij van een kraan van 50 meter hoog in het water werd gegooit omdat ze een mythe wilde uittesten dat je dit zou kunnen overleven als je eerst een hamer naar beneden gooit. Dit zou het water oppervlak breken en zodoende zou je het kunnen overleven...... Nee dus... ze hebben Buster in losse onderdelen weer uit het water moeten op vissen.
Gister zag ik nog een aflevering die over een lift ging. De mythe was dat als de lift zou vallen, en je springt net omhoog vlak voor het moment dat de lift de grond zou raken, dat je dan een kans had dat je het overleeft. Omdat je springt, zou je snelheid dus verminderen. eh...... wat zal ik zeggen..... Buster was bij de val weer wat onderdelen verloren....Die lagen door de hele lift heen bezaait zeg maar. Kortom, weinig kans als je dat overkomt. Bovendien zijn de meeste liften goed beveiligd dat dit niet kan gebeuren. Dus die hebben ze eerst moeten demonteren, anders kon de mythe niet getest worden.
Dus, als je aan het werk bent, en het zit even tegen.. Denk dan even aan de CAO die Buster heeft.... Kortom, het kan altijd slechter..
Mazzel.
Wie is Buster? Nou, Buster is een crash test dummy die voor diverse doeleindes wordt gebruikt in de tv serie 'The Mythbusters' dat door Discovery Channel wordt uitgezonden. In de Mythbusters testen ze mythen en legenden of die eventueel mogelijk kunnen zijn, of dat er een beetje waarheid in verscholen zit. Sommige mythes kunnen ze niet testen zonder hun meest trouwe collega Buster...Daar is een crash test dummy voor gemaakt natuurlijk, maar deze arme sloeber heeft het in de laatste paar jaren wel erg zwaar te verduren gehad. Een zo'n voorbeeld van een allerdaagse werkdag van Buster kan je zien op het plaatje. De mythe was dat de oude Chinezen al raketten op stoelen monteerden om zodoende mensen de lucht in de schieten. En dat moet natuurlijk uitgezocht worden of dat wel kan... Zodoende werd Buster op een stoel neergezet met tientallen raketjes eronder, en dan de lont maar aansteken.... Het eindresultaat is wel in te denken. Hoog kwam ie niet omdat de stoel begon rond te draaien van al dat vuurwerk.
Maar eigenlijk was dit nog een rustige werk dag voor Buster.. Zo kan ik me nog herinneren dat hij van een kraan van 50 meter hoog in het water werd gegooit omdat ze een mythe wilde uittesten dat je dit zou kunnen overleven als je eerst een hamer naar beneden gooit. Dit zou het water oppervlak breken en zodoende zou je het kunnen overleven...... Nee dus... ze hebben Buster in losse onderdelen weer uit het water moeten op vissen.
Gister zag ik nog een aflevering die over een lift ging. De mythe was dat als de lift zou vallen, en je springt net omhoog vlak voor het moment dat de lift de grond zou raken, dat je dan een kans had dat je het overleeft. Omdat je springt, zou je snelheid dus verminderen. eh...... wat zal ik zeggen..... Buster was bij de val weer wat onderdelen verloren....Die lagen door de hele lift heen bezaait zeg maar. Kortom, weinig kans als je dat overkomt. Bovendien zijn de meeste liften goed beveiligd dat dit niet kan gebeuren. Dus die hebben ze eerst moeten demonteren, anders kon de mythe niet getest worden.
Dus, als je aan het werk bent, en het zit even tegen.. Denk dan even aan de CAO die Buster heeft.... Kortom, het kan altijd slechter..
Mazzel.
1 oktober 2006
Space weekend
Ik zit dit weekeinde aan de buis gekluisterd. Zowel op Discovery Channel als op National geographic hebben ze het alleen maar over space. Het komt wel goed uit, want zodoende heb ik wat te doen nu dat Rachel in Euro Disney zit. Ik weet eigenlijk niet waarom deze zenders ineens zoveel programma's over space uitzenden, maar je hoort mij niet protesteren.
Omdat het zoveel programma's zijn, krijg je een scala aan space info voor je kiezen. Sommige gaan over het onstaan van het heelal, sommige over een bloed zuigend buitenaardse wezen die El Chupacabra wordt genoemd. Dit was trouwens een zeer interesant programma. In de jaren negentig werden namelijk in zuid en midden Amerika overal dood vee gevonden. Deze zouden, volgens het verhaal, helemaal leeg gezogen zijn, en dus geen druppel bloed meer bevatten. Er waren zelfs mensen die het buitenaardse monster gezien hadden. Het was een recht oplopend monster met rode ogen.... En dan ga ik nadenken. Er was zoveel vee in de loop der jaren gedood, dat het onmogelijk een hoax kan zijn. Er waren ook diverse beelden over dode beesten te zien, dus dat ze vermoord zijn is wel een feit. Maar wat heeft die dieren dan gedood? Zou het dus waar zijn dat er een El Chupacabra bestaat? Hoe groot is de kans dat zo'n monster ongestoord zijn werk kan uitvoeren zonder dat iemand hem tegenhoud? Maar daar in tegen. Stel ik kom s'avonds uit de kroeg en fiets terug naar huis. En over de weg wandelt een monster met grote rode ogen... Ga ik hem dan tegenhouden??? ..... denk het niet ..... Ik zou het alleen aan vrienden en familie vertellen, maar zou absoluut niet naar de politie gaan. Voor je het weet eindig je in een gekken huis. Dus zodoende kon de El Chupacabra eventueel die avond weer een paar geiten leegzuigen.... Ik kan eigenlijk maar 1 held die dit monster kan tegenhouden (zie vorige blogfile).
De programma's over het ontstaan van het heelal zijn ook erg interesant. Het is opvallend dat de wetenschap al zoveel weet hoe dat precies gebeurd is. Ze kunnen nu al een kaart maken over hoe het heelal eruit zag toen het nog maar een half miljoen jaar oud was. Kortom, dat is een slordige 14 miljard jaar geleden. Het mooie is dat ze in sommige gevallen dingen al in theorie wisten, en pas later het bewijs daarvan vonden. Dit geldt bijvoorbeeld voor de zwarte gaten.
Mazzel.
Omdat het zoveel programma's zijn, krijg je een scala aan space info voor je kiezen. Sommige gaan over het onstaan van het heelal, sommige over een bloed zuigend buitenaardse wezen die El Chupacabra wordt genoemd. Dit was trouwens een zeer interesant programma. In de jaren negentig werden namelijk in zuid en midden Amerika overal dood vee gevonden. Deze zouden, volgens het verhaal, helemaal leeg gezogen zijn, en dus geen druppel bloed meer bevatten. Er waren zelfs mensen die het buitenaardse monster gezien hadden. Het was een recht oplopend monster met rode ogen.... En dan ga ik nadenken. Er was zoveel vee in de loop der jaren gedood, dat het onmogelijk een hoax kan zijn. Er waren ook diverse beelden over dode beesten te zien, dus dat ze vermoord zijn is wel een feit. Maar wat heeft die dieren dan gedood? Zou het dus waar zijn dat er een El Chupacabra bestaat? Hoe groot is de kans dat zo'n monster ongestoord zijn werk kan uitvoeren zonder dat iemand hem tegenhoud? Maar daar in tegen. Stel ik kom s'avonds uit de kroeg en fiets terug naar huis. En over de weg wandelt een monster met grote rode ogen... Ga ik hem dan tegenhouden??? ..... denk het niet ..... Ik zou het alleen aan vrienden en familie vertellen, maar zou absoluut niet naar de politie gaan. Voor je het weet eindig je in een gekken huis. Dus zodoende kon de El Chupacabra eventueel die avond weer een paar geiten leegzuigen.... Ik kan eigenlijk maar 1 held die dit monster kan tegenhouden (zie vorige blogfile).
De programma's over het ontstaan van het heelal zijn ook erg interesant. Het is opvallend dat de wetenschap al zoveel weet hoe dat precies gebeurd is. Ze kunnen nu al een kaart maken over hoe het heelal eruit zag toen het nog maar een half miljoen jaar oud was. Kortom, dat is een slordige 14 miljard jaar geleden. Het mooie is dat ze in sommige gevallen dingen al in theorie wisten, en pas later het bewijs daarvan vonden. Dit geldt bijvoorbeeld voor de zwarte gaten.
Mazzel.
28 september 2006
Shanty
Vandaag is de dapperste hond van heel Hoorn en omstreken jarig, dus daar moet ik wel even een blogfile aan besteden.
Beroemd bij vrienden, berucht bij de postbode en de buren.... Shanty is een Yorksher Terrier, maar vele denken dat het ras een afstammeling is van de beroemde T-REX. Hij is wel een stukje kleiner dan het vlees etende monster van 65 miljoen jaar geleden, maar als je zijn tanden hebt gezien, zie je een duiderlijke vergelijking met het 14,5 meter grote wezen.
Als ik bij hem op visite ga, kom ik altijd helemaal gewassen weer thuis. Iemand helemaal afslikken is namelijk een hobby van dit hondje. Daarnaast speelt hij onophoudend met de bal. Letterlijk totdat hij er bij neervalt. Elke keer komt ie de bal weer keurig terug brengen, totdat hij na een paar uur in zijn mandje gaat liggen en in slaap valt.
Het hondje is ook een voorbeeld van een hond met principes. Als hij boos is omdat hij een tijd alleen moest oppassen, kan hij je gewoon negeren.. Dan kijkt ie je niet aan en kan je aan zijn houding zien dat ie pissed off op je is.... Pas na een tijdje kan je dan weer vrolijk met hem spelen.
mazzel.
18 september 2006
Frankrijk... the whole story
Het leek me een keer een goed idee om mijn Frankrijk standpunt uitgebreid te omschrijven. De meeste mensen weten mijn mening wel, maar ik had het dan meestal niet goed verwoord wat ik precies allemaal bedoel. Dit komt ook omdat het een langzaam proces is geweest dat van mij een anti -Frankofiel heeft gemaakt. Laat ik wel over een ding duidelijk zijn. Ik probeer absoluut niet alle Fransen over 1 kam te halen. Er zijn vast goede Fransen....... eh... ik ken ze alleen niet, maar hoperlijk begrijpen jullie wat ik hiermee bedoel. Het is ook zeker niet mijn bedoeling dat iedereen anti Frans wordt!!! Het is gewoon een uitleg verhaaltje, zodat ik voortaan kan verwijzen naar deze weblog als het over Frankrijk gaat.
Laat ik bij het begin beginnen.
Vroeger gingen wij altijd naar Frankrijk op vakantie. Dat was altijd lachen geblazen, al zag ik wel altijd op tegen het reizen. Met zo'n caravan gaat het namelijk niet echt snel, en meestal waren we wel een dag of twee bezig voordat we op de bestemming waren. Maar daarna was het altijd plezier. Lekker zwemmen en met de Franse kinderen spelen die ook op de camping stonden. Ondanks dat je geen woord kon verstaan, was het blijkbaar wel mogelijk om met ze te communiceren. Kortom, niets aan de hand zou je kunnen zeggen. Ik nam aan dat het de normaalste zaak van de wereld was dat niemand in het buitenland Engels kon spreken. Dat kan toch, als je dat nooit meemaak????? Nee, in deze begin jaren was er nog niets te merken van het gedrag van de gemiddelde Fransman.
Pas later begonnen de eerste tekenen zich zichtbaar te maken. Het viel me op dat in andere landen mensen wel Engels konden. Oke, dat kan nogsteeds natuurlijk. Tot zo ver nogsteeds geen reden om een anti-frankofiel te worden. En zo ging het jaren lang zo door. Steeds hoorde je maar negatieve dingen over die Fransen. Laat ik er voor de duidelijkheid een aantal opnoemen die bij mij hebben mee gespeeld.
* Het laten zinken van de Rainbow Warrior.
* Nederland de schuld geven van hun drugs problemen.
* Een aparte aflevering van de vakantie man over wat Nederlandse touristen allemaal is aangedaan in Frankrijk(dit is op de dag van vandaag alleen nogmaar over Frankrijk geweest).
* Het hebben van een extreme ego zodat op de olympische spelen ook alles in het Frans omgeroepen moet worden... (he..... zo'n klein landje wel, en bv Chinees niet!!!!!)
* Over het Europees parlement. Dat die ook een keer per week/maand in een Franse stad moet zitten.
* Over de Europesche minister van Financiën. Dit moest natuurlijk een Fransman zijn.
Kortom, de balans begon, zonder dat ik daar veel aandacht aan besteed had, steeds meer in het nadeel van onze Franse vrienden te staan. Maar toch moest het hoogte punt nog komen. De druppel die de emmer deed overlopen. Een absolute daad van extreme grote ego gedrag..
Het was een eenvoudige dag in de jaren 90 ( ik breng het ook dramatisch natuurlijk). Ik was keurig naar 3fm aan het luisteren. En op vrijdag had je toen de steen en been show van Jack Spijkerman. Daar luisterde ik altijd met plezier naar. Jack was aan het protesteren. Wat bleek nou. De Fransen wouden kernproeven houden ergens in de grote oceaan. Iedereen... en ik bedoel echt iedereen, was daar op tegen. Alle landen hadden afspraken gemaakt dat ze dit niet meer zouden doen, maar daar hoeft een ego land zoals Frankrijk zich natuurlijk niet aan te houden. En toen, op die bewuste vrijdag middag, brak er iets... Dit was de druppel. Dit keer waren ze echt te ver gegaan. Vanaf die dag was Frankrijk taboe... een slechte land, met een extreme ego... Nee, vanaf die dag heb ik een Frankrijk verbod ingesteld voor mezelf. Ik mag er nooit meer naartoe. Ik wil niets met ze te maken hebben. En vanaf die dag dat mijn ogen geopend waren, viel ook pas op hoe globaal dit probleem is. Ik kwam bv in Thailand Amerikanen tegen die niet met hun Canadeze buren kunnen praten omdat ze geen ENGELS spreken maar Frans. Ze zouden, volgens deze Amerikanen, te trots zijn om engels erbij te leren. Dus het begon me op te vallen dat het meer met de taal te maken had, dan met de personen zelf. Dit taal probleem komt dus niet alleen in Belgie voor, maar overal..... HOE KAN DIT???
Ik kwam aanzetten met een groot onderzoek. De quest hoe de Fransman zo heeft kunnen afzinken was begonnen. Ik dook in de geschiedenis van Frankrijk, en ik ben er van overtuigt dat ik het gevonden heb....
Frankrijk was ooit een machtig Europees land. Ze waren welvarend en inventief. Ze waren ook erg trots op hun land, en willen uitstralen dat ze 1 volk zijn. Dit is uitermate goed te zien in in het vehaal van de Franse revolutie. Maar aan deze macht kwam op een gegeven ogenblik een einde. Het was de tweede wereld oorlog die de Fransman heeft veranderd. De snelle nederlaag tegen Nazi duitsland was vernederend. In 6 weken was het Franse leger verslagen. En Parijs werd zonder slag of stoot ingenomen door de duitsers... En het ergste kwam eigenlijk daarna pas. Ze werden door andere grootmachten bevrijd. Het waren de Amerikanen en de Engelsen die van Frankrijk weer een democratie hebben gemaakt. Alle aanwijzingen wijzen erop dat ze dit niet hebben kunnen verwerken. Ze zijn na de 2de wereld oorlog ook geen lid van de Navo geworden. Reden... ze vonden dat Amerika te veel invloed had. Waarom?.... als je net bevrijd ben. Nee, de echte reden was omdat dan duiderlijk was dat ze niet meer te vertellen hadden. Ze wilde hun hand in eigen boezem houden. En vanaf 1945 af is het berg afwaards gegaan met de mentaliteit van de Fransman. Daarom spreken ze geen engels. Hun taal is nog hun enige trots..
Oke, dit was het wel...
mazzel
Laat ik bij het begin beginnen.
Vroeger gingen wij altijd naar Frankrijk op vakantie. Dat was altijd lachen geblazen, al zag ik wel altijd op tegen het reizen. Met zo'n caravan gaat het namelijk niet echt snel, en meestal waren we wel een dag of twee bezig voordat we op de bestemming waren. Maar daarna was het altijd plezier. Lekker zwemmen en met de Franse kinderen spelen die ook op de camping stonden. Ondanks dat je geen woord kon verstaan, was het blijkbaar wel mogelijk om met ze te communiceren. Kortom, niets aan de hand zou je kunnen zeggen. Ik nam aan dat het de normaalste zaak van de wereld was dat niemand in het buitenland Engels kon spreken. Dat kan toch, als je dat nooit meemaak????? Nee, in deze begin jaren was er nog niets te merken van het gedrag van de gemiddelde Fransman.
Pas later begonnen de eerste tekenen zich zichtbaar te maken. Het viel me op dat in andere landen mensen wel Engels konden. Oke, dat kan nogsteeds natuurlijk. Tot zo ver nogsteeds geen reden om een anti-frankofiel te worden. En zo ging het jaren lang zo door. Steeds hoorde je maar negatieve dingen over die Fransen. Laat ik er voor de duidelijkheid een aantal opnoemen die bij mij hebben mee gespeeld.
* Het laten zinken van de Rainbow Warrior.
* Nederland de schuld geven van hun drugs problemen.
* Een aparte aflevering van de vakantie man over wat Nederlandse touristen allemaal is aangedaan in Frankrijk(dit is op de dag van vandaag alleen nogmaar over Frankrijk geweest).
* Het hebben van een extreme ego zodat op de olympische spelen ook alles in het Frans omgeroepen moet worden... (he..... zo'n klein landje wel, en bv Chinees niet!!!!!)
* Over het Europees parlement. Dat die ook een keer per week/maand in een Franse stad moet zitten.
* Over de Europesche minister van Financiën. Dit moest natuurlijk een Fransman zijn.
Kortom, de balans begon, zonder dat ik daar veel aandacht aan besteed had, steeds meer in het nadeel van onze Franse vrienden te staan. Maar toch moest het hoogte punt nog komen. De druppel die de emmer deed overlopen. Een absolute daad van extreme grote ego gedrag..
Het was een eenvoudige dag in de jaren 90 ( ik breng het ook dramatisch natuurlijk). Ik was keurig naar 3fm aan het luisteren. En op vrijdag had je toen de steen en been show van Jack Spijkerman. Daar luisterde ik altijd met plezier naar. Jack was aan het protesteren. Wat bleek nou. De Fransen wouden kernproeven houden ergens in de grote oceaan. Iedereen... en ik bedoel echt iedereen, was daar op tegen. Alle landen hadden afspraken gemaakt dat ze dit niet meer zouden doen, maar daar hoeft een ego land zoals Frankrijk zich natuurlijk niet aan te houden. En toen, op die bewuste vrijdag middag, brak er iets... Dit was de druppel. Dit keer waren ze echt te ver gegaan. Vanaf die dag was Frankrijk taboe... een slechte land, met een extreme ego... Nee, vanaf die dag heb ik een Frankrijk verbod ingesteld voor mezelf. Ik mag er nooit meer naartoe. Ik wil niets met ze te maken hebben. En vanaf die dag dat mijn ogen geopend waren, viel ook pas op hoe globaal dit probleem is. Ik kwam bv in Thailand Amerikanen tegen die niet met hun Canadeze buren kunnen praten omdat ze geen ENGELS spreken maar Frans. Ze zouden, volgens deze Amerikanen, te trots zijn om engels erbij te leren. Dus het begon me op te vallen dat het meer met de taal te maken had, dan met de personen zelf. Dit taal probleem komt dus niet alleen in Belgie voor, maar overal..... HOE KAN DIT???
Ik kwam aanzetten met een groot onderzoek. De quest hoe de Fransman zo heeft kunnen afzinken was begonnen. Ik dook in de geschiedenis van Frankrijk, en ik ben er van overtuigt dat ik het gevonden heb....
Frankrijk was ooit een machtig Europees land. Ze waren welvarend en inventief. Ze waren ook erg trots op hun land, en willen uitstralen dat ze 1 volk zijn. Dit is uitermate goed te zien in in het vehaal van de Franse revolutie. Maar aan deze macht kwam op een gegeven ogenblik een einde. Het was de tweede wereld oorlog die de Fransman heeft veranderd. De snelle nederlaag tegen Nazi duitsland was vernederend. In 6 weken was het Franse leger verslagen. En Parijs werd zonder slag of stoot ingenomen door de duitsers... En het ergste kwam eigenlijk daarna pas. Ze werden door andere grootmachten bevrijd. Het waren de Amerikanen en de Engelsen die van Frankrijk weer een democratie hebben gemaakt. Alle aanwijzingen wijzen erop dat ze dit niet hebben kunnen verwerken. Ze zijn na de 2de wereld oorlog ook geen lid van de Navo geworden. Reden... ze vonden dat Amerika te veel invloed had. Waarom?.... als je net bevrijd ben. Nee, de echte reden was omdat dan duiderlijk was dat ze niet meer te vertellen hadden. Ze wilde hun hand in eigen boezem houden. En vanaf 1945 af is het berg afwaards gegaan met de mentaliteit van de Fransman. Daarom spreken ze geen engels. Hun taal is nog hun enige trots..
Oke, dit was het wel...
mazzel
12 september 2006
Kleine verbetering
Het was vorige week maandag zo droevig, dat ik bij baantje 27 gewoon gestopt ben met zwemmen. Ik wou absoluut niet hebben dat ik met de 1 kilometer schoolslag in de 19 minuten zou eindigen, en daar leek het wel op. Er was toen simpel weg nog maar een optie... en dat was stoppen.
Ja, de Amerikanen kennen 9-11... Jeroen kon vorige week dus 9-4 als dieptepunt.. Daar moest iets aan veranderen. Ik vond dat ik gestraft moest worden van de vernederingen die ik de laatste tijd in het zwembad meemaak. Ik heb de donderdag erop meteen ingelast als 'straf dag'. Ik zou, in mijn eentje, terug gaan naar het zwembad, en daar de DRIE kilometer schoolslag zwemmen. 120 baantjes achter elkaar door zwemmen moet toch wel goed zijn voor je conditie dacht ik zo. Dus de donderdag werd een super sportieve dag. Ik ging keurig op de fiets naar het zwembad (20 minuutjes fietsen), en dan 120 baantjes zwemmen en dan ook weer terug fietsen (natuurlijk). Het Jeroen record op de 3 kilometer stond op 57 minuten en 57 secondes. Dat was trouwens gezwommen in een periode dat ik ook niet in vorm was, dus echt scherp stond die niet. Het verbreken van het record was een leuke opsteker, maar dat was niet het doel van de avond. Nee, het moest een straf avond worden. Ik wilde zo lang mogelijk een vast tempo vast houden en dat ging eigenlijk de eerste anderhalve kilometer vrij groed. Bij de eerste kilometer tikte ik aan op 18:42, en geloof me. Dat had ik die maandag niet gehaald als ik niet gestopt was. Ik moest daarna nogwel even 80 baantjes extra zwemmen. Ik wist dit lekkere tempo tot een baantje of 60 a 70 vol te houden. Toen werd het ook drukker in het zwembad, en ik begon toen toch wel moe te worden. Ik had na die 60 baantjes wel al een voorsprong van 30 secondes op het record schema, en dat vond ik ruim genoeg. Zodoende heb ik de overige 60 baantjes op een langzamer schema gezwommen, en tikte uiteinderlijk aan op 57 minuten en 27 secondes. 30 secondes sneller dus dan het record. Eindelijk weer eens positief zwem nieuws. Ik heb sinds weken niet meer zo lekker (en met plezier) gezwommen.
Gister (9-11) mocht ik weer met Mark de slopende 1 kilometer schoolslag zwemmen. Deze afstand is eigenlijk net te lang voor een sprint. Ik vergelijk hem wel eens met de 1500 meter op de schaatst. Je kan kompleet kapot gaan, maar dat maakt het wel een mooie afstand. Mark en ik zwemmen hem dan ook al jaren. Gister was trouwens de 82ste editie van de geregistreerde 1 kilometer. Dit houd in dat sinds 13 december 2004 de tijden worden bijgehouden om te kijken of we voorderingen maken.
Ik maar hopen dat de conditie training van afgelopen donderdag geholpen had. Ik mocht op kop vertrekken en probeerde weer zo lang mogelijk een vast tempo vol te houden. De eerste 250 meter wist ik in 4:29 af te leggen. Dat is nog onder het 18 blank schema. Bij baantje 20 (500 meter) tikte ik aan op 9:02. Net 2 secondes achter op het 18 blank schema. Daarna ging het langzamerhand bergafwaarts. Maar toch wist ik de schade beperkt te houden. Ik tikte uiteinderlijk aan op 18:16, en dat is sinds de zwemdip wel de snelste tijd. Ook Mark had zijn avond niet echt. Hij wist voor het eerst sinds de turbo broek niet in de 17 minuten te zwemmen. Hij zette 18:01 op de klok neer.
Oke, hoperlijk gaat het volgende week weer zo lekker als deze week. En anders is er misschien wel weer een straf dag nodig.
Mazzel
Ja, de Amerikanen kennen 9-11... Jeroen kon vorige week dus 9-4 als dieptepunt.. Daar moest iets aan veranderen. Ik vond dat ik gestraft moest worden van de vernederingen die ik de laatste tijd in het zwembad meemaak. Ik heb de donderdag erop meteen ingelast als 'straf dag'. Ik zou, in mijn eentje, terug gaan naar het zwembad, en daar de DRIE kilometer schoolslag zwemmen. 120 baantjes achter elkaar door zwemmen moet toch wel goed zijn voor je conditie dacht ik zo. Dus de donderdag werd een super sportieve dag. Ik ging keurig op de fiets naar het zwembad (20 minuutjes fietsen), en dan 120 baantjes zwemmen en dan ook weer terug fietsen (natuurlijk). Het Jeroen record op de 3 kilometer stond op 57 minuten en 57 secondes. Dat was trouwens gezwommen in een periode dat ik ook niet in vorm was, dus echt scherp stond die niet. Het verbreken van het record was een leuke opsteker, maar dat was niet het doel van de avond. Nee, het moest een straf avond worden. Ik wilde zo lang mogelijk een vast tempo vast houden en dat ging eigenlijk de eerste anderhalve kilometer vrij groed. Bij de eerste kilometer tikte ik aan op 18:42, en geloof me. Dat had ik die maandag niet gehaald als ik niet gestopt was. Ik moest daarna nogwel even 80 baantjes extra zwemmen. Ik wist dit lekkere tempo tot een baantje of 60 a 70 vol te houden. Toen werd het ook drukker in het zwembad, en ik begon toen toch wel moe te worden. Ik had na die 60 baantjes wel al een voorsprong van 30 secondes op het record schema, en dat vond ik ruim genoeg. Zodoende heb ik de overige 60 baantjes op een langzamer schema gezwommen, en tikte uiteinderlijk aan op 57 minuten en 27 secondes. 30 secondes sneller dus dan het record. Eindelijk weer eens positief zwem nieuws. Ik heb sinds weken niet meer zo lekker (en met plezier) gezwommen.
Gister (9-11) mocht ik weer met Mark de slopende 1 kilometer schoolslag zwemmen. Deze afstand is eigenlijk net te lang voor een sprint. Ik vergelijk hem wel eens met de 1500 meter op de schaatst. Je kan kompleet kapot gaan, maar dat maakt het wel een mooie afstand. Mark en ik zwemmen hem dan ook al jaren. Gister was trouwens de 82ste editie van de geregistreerde 1 kilometer. Dit houd in dat sinds 13 december 2004 de tijden worden bijgehouden om te kijken of we voorderingen maken.
Ik maar hopen dat de conditie training van afgelopen donderdag geholpen had. Ik mocht op kop vertrekken en probeerde weer zo lang mogelijk een vast tempo vol te houden. De eerste 250 meter wist ik in 4:29 af te leggen. Dat is nog onder het 18 blank schema. Bij baantje 20 (500 meter) tikte ik aan op 9:02. Net 2 secondes achter op het 18 blank schema. Daarna ging het langzamerhand bergafwaarts. Maar toch wist ik de schade beperkt te houden. Ik tikte uiteinderlijk aan op 18:16, en dat is sinds de zwemdip wel de snelste tijd. Ook Mark had zijn avond niet echt. Hij wist voor het eerst sinds de turbo broek niet in de 17 minuten te zwemmen. Hij zette 18:01 op de klok neer.
Oke, hoperlijk gaat het volgende week weer zo lekker als deze week. En anders is er misschien wel weer een straf dag nodig.
Mazzel
6 september 2006
Jeugdsentiment
Rachel had het laatst in haar blog al over jeugdsentiment, en ook ik heb daar wel wat over te vermelden. Ik werd laatst namelijk aangenaam verrast toen ik in de Avro bode aan het lezen was. Daarin werd verteld dat SBS6 de populaire jaren 70/80 serie 'The incredible Hulk' gingen herhalen. Nou, als er iets 'jeugdsentiment' is, dan is dat het wel.
Ik kan me als klein Jeroentje nogwel herinneren dat ik altijd naar deze serie keek. Hij hoort zeker thuis in het rijdje Knight Rider, A-Team en Battlestar Galactica, maar was volgens mij wel wat ouder dan die series. Ik heb nu alweer een paar afleveringen gezien, maar kan me eigenlijk geen een aflevering herinneren. Dat is natuurlijk alleen maar een voordeel, want dan blijf je natuurlijk verrast. Je krijgt als fan trouwens wel een overdosis Hulk voorgeschoteld, want er is letterlijk elke dag een aflevering te zien. Of het nu door de weeks is, of in het weekeinde, dat maakt niet uit voor de programmeurs van SBS6. Je moet alleen zo vroeg je bed uit, want het wordt om kwart over zes in de ochtend uitgezonden. Zo vroeg ga ik natuurlijk mijn bedje niet uit, dus neem het lekker op..
Dat het al een wat oudere serie is, is wel duidelijk te zien. Ik moest de eerste keer dat ik keek enorm lachen. De Hulk was in gevecht met een grizly beer en uiteinderlijk vloog deze tientallen meters hoog door de lucht toen de Hulk een beetje kwaad werd. Ideaal... ik kwam niet meer bij van het lachen. Dat heeft iets weg van als BA uit the A-team elke keer aan het lassen was. Echt een feel good serie, waar ik al eens een blogfile aan besteed heb. Het lukt hem ook altijd om de Hulk te worden zonder dat iemand dat door heeft. Dus meestal wordt hij in elkaar geslagen en de daders lopen dan weg... Dan is er dus even tijd om goed groen te worden, en dan gaat hij achter de daders aan. Die dan nooit weten waar het monster vandaan komt. Ondanks dit alles, blijft het leuk om de serie weer eens terug te zien.
Mazzel
Ik kan me als klein Jeroentje nogwel herinneren dat ik altijd naar deze serie keek. Hij hoort zeker thuis in het rijdje Knight Rider, A-Team en Battlestar Galactica, maar was volgens mij wel wat ouder dan die series. Ik heb nu alweer een paar afleveringen gezien, maar kan me eigenlijk geen een aflevering herinneren. Dat is natuurlijk alleen maar een voordeel, want dan blijf je natuurlijk verrast. Je krijgt als fan trouwens wel een overdosis Hulk voorgeschoteld, want er is letterlijk elke dag een aflevering te zien. Of het nu door de weeks is, of in het weekeinde, dat maakt niet uit voor de programmeurs van SBS6. Je moet alleen zo vroeg je bed uit, want het wordt om kwart over zes in de ochtend uitgezonden. Zo vroeg ga ik natuurlijk mijn bedje niet uit, dus neem het lekker op..
Dat het al een wat oudere serie is, is wel duidelijk te zien. Ik moest de eerste keer dat ik keek enorm lachen. De Hulk was in gevecht met een grizly beer en uiteinderlijk vloog deze tientallen meters hoog door de lucht toen de Hulk een beetje kwaad werd. Ideaal... ik kwam niet meer bij van het lachen. Dat heeft iets weg van als BA uit the A-team elke keer aan het lassen was. Echt een feel good serie, waar ik al eens een blogfile aan besteed heb. Het lukt hem ook altijd om de Hulk te worden zonder dat iemand dat door heeft. Dus meestal wordt hij in elkaar geslagen en de daders lopen dan weg... Dan is er dus even tijd om goed groen te worden, en dan gaat hij achter de daders aan. Die dan nooit weten waar het monster vandaan komt. Ondanks dit alles, blijft het leuk om de serie weer eens terug te zien.
Mazzel
31 augustus 2006
The Wiz
Gister zijn Rachel en ik naar de musical The Wiz geweest. Rachel is gek op musicals en ik ging eigenlijk voor het verhaal heen. The Wiz gaat namelijk over de tovenaar van Oz, en ik was 
vroeger als kind letterlijk verslaafd aan die tekenfilmserie. Ik heb nog vele afleveringen op diverse video banden staan....... Zo nu en dan, als ik toe ben om even vlink te lachen, zet ik even een aflevering op. De humor die in de serie voorkwam is nogsteeds in staat om mij aan het lachen te brengen.
Deze musical geeft je het zelfde feel good idee als de serie. Zo werd het ook omschreven in de programma boekjes. Dus dat beloofde wat, toen Rachel en ik naar Utrecht vertrokken. We hadden bijna geen files, dus waren ruim van te voren in het Beatrix theater aanwezig. We konden de auto met gemak kwijt in een parkeer garage die tegenover het theater stond. Het koste wel behoorlijk duur (2,20 per uur) en daar heb je eigenlijk helemaal niets voor. Er was namelijk een autoruit ingeslagen door iemand die waarschijnlijk ook toe was aan een feel good emotie. Voor al die '2 euro 20s' kunnen ze dus nieteens een behoorlijke beveiliging aan schaffen!!!
Om 8 uur mochten we naar onze stoel toe gaan en was het wachten op het begin. Het duurt wel even voordat de gehele ruimte gevult is met de bezoekers, maar aan al dat wachten zijn Rachel en ik wel gewent geraakt toen we naar Curaçao gingen. Dus dan was dit maar een peulenschilletje. We hadden trouwens goed zicht en zaten nog in het midden ook. Het woord musical zegt het al natuurlijk. Er werd vlink in gezongen, en dat deden ze allemaal erg goed. Vooral in combinatie met de mooie decors en de diverse medespelers (in hele leuke outfits) kan ik het iedereen aanraden om een keertje naar deze musical te gaan. De humor deed me dus aan de serie herinneren en ging ook vaak over hedendaagse 'aardse' situaties. Ondanks dat dit een try out was, waren Rachel en ik dik te vreden, en gingen we met een feel good gevoel weer op huis aan...... We moesten wel even file rijden, want op de A2 waren ze om half 12 nogeven aan het werk.
mazzel
vroeger als kind letterlijk verslaafd aan die tekenfilmserie. Ik heb nog vele afleveringen op diverse video banden staan....... Zo nu en dan, als ik toe ben om even vlink te lachen, zet ik even een aflevering op. De humor die in de serie voorkwam is nogsteeds in staat om mij aan het lachen te brengen.Deze musical geeft je het zelfde feel good idee als de serie. Zo werd het ook omschreven in de programma boekjes. Dus dat beloofde wat, toen Rachel en ik naar Utrecht vertrokken. We hadden bijna geen files, dus waren ruim van te voren in het Beatrix theater aanwezig. We konden de auto met gemak kwijt in een parkeer garage die tegenover het theater stond. Het koste wel behoorlijk duur (2,20 per uur) en daar heb je eigenlijk helemaal niets voor. Er was namelijk een autoruit ingeslagen door iemand die waarschijnlijk ook toe was aan een feel good emotie. Voor al die '2 euro 20s' kunnen ze dus nieteens een behoorlijke beveiliging aan schaffen!!!
Om 8 uur mochten we naar onze stoel toe gaan en was het wachten op het begin. Het duurt wel even voordat de gehele ruimte gevult is met de bezoekers, maar aan al dat wachten zijn Rachel en ik wel gewent geraakt toen we naar Curaçao gingen. Dus dan was dit maar een peulenschilletje. We hadden trouwens goed zicht en zaten nog in het midden ook. Het woord musical zegt het al natuurlijk. Er werd vlink in gezongen, en dat deden ze allemaal erg goed. Vooral in combinatie met de mooie decors en de diverse medespelers (in hele leuke outfits) kan ik het iedereen aanraden om een keertje naar deze musical te gaan. De humor deed me dus aan de serie herinneren en ging ook vaak over hedendaagse 'aardse' situaties. Ondanks dat dit een try out was, waren Rachel en ik dik te vreden, en gingen we met een feel good gevoel weer op huis aan...... We moesten wel even file rijden, want op de A2 waren ze om half 12 nogeven aan het werk.
mazzel
22 augustus 2006
Droevig zwem nieuws
Het geen waar ik al bang voor was (dat ik uit de top 10 snelste tijden zou worden geknikkerd), is helaas vandaag gebeurd. Eigenlijk viel het nog mee, want ik had het twee weken geleden al verwacht. Maar toen bleef mijn 10de notering van 17 minuten en 40 secondes nog gespaart. Maar het was een kwestie van tijd, en zodoende wist ik dat ik extra moest genieten van die 10de notering. Vandaag knalde Mark eronder door met 17:27. Poeffff.... weg droom ...
De vorm van mijn persoontje zelf is nogsteeds ver te zoeken. Ik zwom vandaag 18:29. Ik wilde sneller dan vorige week en dat is me ook gelukt. Aangezien in toen 18:30 zwom.... Tja, het is beter, maar om nou te zeggen dat het vooruit gaat???? Ik mocht vandaag op kop vertrekken en zodoende moest ik Mark in de tweede run volgen. Dat ging dus niet lukken.... Ik kon hem al snel niet meer bij houden en wilde toen maar een zo goed mogelijke tijd neerzetten. Ik had soms het idee dat ik als een trein aan het zwemmen was, maar de seconde klok wees me genadeloos op de resultaten. Toch wist ik, ook deze tweede run, 18:29 op de klok neer te zetten. Dat is toch eigenlijk ook een prijs waard. Twee keer exact de zelfde tijd zwemmen.... Maarja.... Ik kan Sonja Bakker niet echt de schuld van deze zwemdip blijven geven, aangezien ik al anderhalve week gestopt ben met afvallen. Dus ik kan het vingertje nog maar naar een mogelijkheid wijzen..... het is het persoontje dat me altijd aankijkt als ik voor de spiegel sta......bhoe bhoe bhoe....
mazzel
De vorm van mijn persoontje zelf is nogsteeds ver te zoeken. Ik zwom vandaag 18:29. Ik wilde sneller dan vorige week en dat is me ook gelukt. Aangezien in toen 18:30 zwom.... Tja, het is beter, maar om nou te zeggen dat het vooruit gaat???? Ik mocht vandaag op kop vertrekken en zodoende moest ik Mark in de tweede run volgen. Dat ging dus niet lukken.... Ik kon hem al snel niet meer bij houden en wilde toen maar een zo goed mogelijke tijd neerzetten. Ik had soms het idee dat ik als een trein aan het zwemmen was, maar de seconde klok wees me genadeloos op de resultaten. Toch wist ik, ook deze tweede run, 18:29 op de klok neer te zetten. Dat is toch eigenlijk ook een prijs waard. Twee keer exact de zelfde tijd zwemmen.... Maarja.... Ik kan Sonja Bakker niet echt de schuld van deze zwemdip blijven geven, aangezien ik al anderhalve week gestopt ben met afvallen. Dus ik kan het vingertje nog maar naar een mogelijkheid wijzen..... het is het persoontje dat me altijd aankijkt als ik voor de spiegel sta......bhoe bhoe bhoe....
mazzel
19 augustus 2006
Een moment opname
Tijdens de vakantie op Curaçao hebben Rachel en ik natuurlijk heel veel foto's gemaakt. Tenminste voor ons doen, want met een gieg SD kaartje kan je ruim 600 foto's maken. Zo gek hebben we het niet gemaakt. Ik heb het bij een foto of 40 gelaten, en Rachel heeft anderhalf rolletje (ongeveer) vol geschoten.Ik heb het al over de westtour gehad waarvan Rachel en ik enorm hebben genoten. Zo kwamen we ook bij een baai aan in het westen van het eiland die de 'grote knip' (of zoiets) werd genoemd. Dit is een van de mooiste plekjes op het eiland.... Ik kon het natuurlijk niet laten om daarvan een foto te maken. Even simpel weg op het schermpje van de digitale camera kijken en klik... hebbes... weer een mooi plaatje om aan het thuis front te laten zien. Echter zie je alleen de grote objecten op zo'n schermpje, en daarop kan je al zien dat het een prachtig strand is. Maar wat in de verte allemaal gebeurd is tijdens het maken van de foto helemaal niet duiderlijk. Ik vond de foto wel zo mooi dat ik hem als achtergrond plaatje op mijn laptop heb ingesteld.
Nu ik het plaatje wat vaker (en in het groot) zie, vallen me steeds meer dingen op. Aanvankelijk zie je alleen het strand en het jongetje wat bij de dichts bijzijnde parasol staat. Maar er is veel meer te zien. Zo is er een man zijn benen aan het insmeren. Een familie komt net aanlopen en eentje draagt een grote tas met spulletjes erin. Een jongen verkend de vloedlijn en een ander jongetje klimt over de onderwater rotsen richting zijn familieleden die al in het water zitten. Ik zie ook een mevrouw die lijkt te roepen richting iemand die in het water zit. Kortom, er gebeurd van alles op de foto, waar je niet bij stil stond bij het maken ervan. Eigenlijk maken al die menselijke situaties de foto van het strand alleen maar mooier... Een pure moment opname die de mensen op de foto waarschijnlijk zelf niet meer zullen herinneren, maar die wel voortleven op het buroblad van mijn laptop.
Ik kan aanraden, voor de mensen die ooit naar Curaçao gaan, om een bezoekje aan deze baai te brengen. Je zal je zeker vermaken in het glasblauwe water en de heerlijke temperaturen, maar wie weet maakt er iemand wel een foto. En sta je over een paar weken op iemand zijn computer afgebeeld.
Mazzel
16 augustus 2006
Bijna tijd voor een feestje
Ik ga voor deze blog even terug naar 1997. Dat is het jaar waarin het computer programm Di-Tail op de markt kwam. Di-tail is een programma van Digi Automatisering waarmee je Digi weegschalen kunt aansturen. En aangezien het bijna 2007 is, is het dus bijna tijd voor een bescheiden feestje.Ik wil het even over de geschiedenis van het pakket hebben. In 1997 was Di-tail dus de opvolger van het Dos programma Di-Count. Officieel zou het ook Dicount 2.0 gaan heten, maar dat is nooit doorgegaan. Waarom weet ik eigenlijk niet, want bij de tijd dat het pakket uit kwam werkte ik nog niet bij Digi. Dat is wel de reden dat er nooit een eerste versie van geweest is. Ditail heeft altijd versie 2 en 3 nummers gehad. Diverse extreem goede programmeurs hebben in de loop der jaren er een goed pakket van gemaakt. Dit ging natuurlijk wel met vallen en opstaan, maar dat is bij elk programma wel het geval. Zeker met de steeds veranderde markt omstandigheden (zoals bijvoorbeeld de invoer van de Euro), blijf je vaak achter de feiten aanlopen.
Jaren lang ging dit zijn gangetje en zijn er honderden leveringen van het pakket geweest. Echter veranderd de schalen markt natuurlijk wel. De oude seriele schalen werden langzamerhand vervangen voor snellere Ethernet schalen. Nu kwam er dus een probleem met het Ditail pakket. Ditail kon alleen de oudere seriele weegschalen aansturen en dreigde dus te verouderen. Het pakket moest met zijn tijd mee. Zodoende werd in 2003 het pakket aangepast en uitgerust met een ethernet driver die door de firma Ordina was gemaakt. Dit is het bedrijf waar een tennis tournooi naar vernoemd is. Deze snelle driver is makkelijk aan te sturen en zodoende kon ik hem makkelijk aan het Ditail programma toevoegen. Het pakket kreeg ook een andere naam, en ging vanaf die dag(van de eerste levering) verder als het Di-Store pakket. Het uiterlijk werd iets aangepast, maar het belangrijkste was dat de nieuwe type schalen nu ook konden worden aangestuurd. En nu, in het negende levens jaar van het pakket (dat is extreem lang voor een software pakket), is het nogsteeds up to date met de nieuwe type schalen. Vandaag nog heb ik de nieuwste sm880 schaalsoftware versie 2.0 toegevoegd. Deze schaal heeft weer een ander preset layout als de 1.0 versies. Er was dus weer een aanpassing nodig, maar dat is gelukkig allemaal goed verlopen. Als de sm880 2.o vrij gegeven wordt voor de markt, is Di-Store in ieder geval daar op voorberijd. . Nogeven wat maandjes wachten en dan moet er eigenlijk wel een feestje worden gegeven.
Nogeven wat informatie.
Ditail kon de volgende weegschalen aansturen : SM25,SM60 en SM70.
De update van het Di-Store pakket kan de volgende schalen ook ondersteunen : SM300, SM500, SM880, DP90,DPS90 en de 3600 inpak machines.
Mazzel
9 augustus 2006
The Prince en het zwembad
Terwijl de Prince of Persia (door mij bestuurd natuurlijk) als een razende roeland door Babylon heen rent, en daar een enorme held uithangt. Zijn de helden daden in het zwembad nergens terug te vinden.
De week na de terugkomst van Curaçao zwom ik maarliefs 18:43.... Dat is ruim een minuut boven mijn persoonlijk record. Helaas was de tweede week niet erg veel beter. Toen zwom ik 18:26, en dat is zelfs voor de oude zwembroek tijden, langzaam te noemen. Nee, ik ging met een bloedvorm de vakantie in (een persoonlijk record van 17:40), maar kwam er beroerd uit. Waarschijnlijk heeft het Sonja Bakker project hier mee te maken, maar of dat echt zo is moeten we nog maar afwachten. Het afvallen is zijn derde week in gegaan en als het meezit is dit voor mij de laatste. Dan moet ik op de 78 kilo grens aankomen, zodat ik weer meer mag eten. Hoperlijk kan ik dan ook wat 'Prince' helden daden in het 25 meterbad van Hoorn terug zien.
Hoe dan ook, morgen staat er weer een zware zwemsessie op het menu. En ondanks dat Mark dan de kans heeft om mij in zijn geheel uit de top tien snelste tijden te knikkeren, zal ik me als een waardige 'zwem Prince' verdedingen. Agains all odds...Strijdend ten onder (figuurlijk)... Duim voor me....
Mazzel
De week na de terugkomst van Curaçao zwom ik maarliefs 18:43.... Dat is ruim een minuut boven mijn persoonlijk record. Helaas was de tweede week niet erg veel beter. Toen zwom ik 18:26, en dat is zelfs voor de oude zwembroek tijden, langzaam te noemen. Nee, ik ging met een bloedvorm de vakantie in (een persoonlijk record van 17:40), maar kwam er beroerd uit. Waarschijnlijk heeft het Sonja Bakker project hier mee te maken, maar of dat echt zo is moeten we nog maar afwachten. Het afvallen is zijn derde week in gegaan en als het meezit is dit voor mij de laatste. Dan moet ik op de 78 kilo grens aankomen, zodat ik weer meer mag eten. Hoperlijk kan ik dan ook wat 'Prince' helden daden in het 25 meterbad van Hoorn terug zien.
Hoe dan ook, morgen staat er weer een zware zwemsessie op het menu. En ondanks dat Mark dan de kans heeft om mij in zijn geheel uit de top tien snelste tijden te knikkeren, zal ik me als een waardige 'zwem Prince' verdedingen. Agains all odds...Strijdend ten onder (figuurlijk)... Duim voor me....
Mazzel
6 augustus 2006
The Prince of Persia
Als kind vond ik spelletjes spelen op de computer altijd fantastisch. Ik kan me nog middagen herinneren dat we met vrienden afspraken om diverse spelletjes te spelen bij iemand thuis. Dat is zelfs ook wel een s'nachts geweest, als we echt het einde van een spel wilde weten. Later is het spelletjes spelen idee een beetje vervaagd. Ik vond het eigenlijk niet meer zo leuk, en ging me meer orienteren op het maken van programma's. Maar toch kon ik het niet laten om een playstation 2 te kopen. Ik had, een aantal jaren geleden, een spel gezien waar je ook zo'n gun bij kon kopen. Nou, dat was wel gaaf natuurlijk. Zodoende nam de playstation 2 toch zijn intrede. Bij vrienden heb ik toen het spel van de prince of persia gezien, en daar gaat deze blog file over...Het kwaliteits nivo is enorm vooruit gegaan. Ik ben de MSX nog gewent. En dat was al een enorme ervaring (toen ik nog klein was). Nou, de spellen van tegenwoordig zijn allemaal in 3D met ernorme grafische effecten erin. Dit houd echter niet in dat de spellen ook beter zijn geworden. In veel gevallen is het spel gewoon te ingewikkeld om te spelen. Maar misschien ben ik daar ook wel te oud voor geworden. Hoe dan ook, het spelen van The Prince of Persia gaat me wel aardig af. Ik heb (met hulp van het internet), de eerste twee delen al uitgespeeld, en ben dus nu met deel 3 bezig. Het mooie van deze reeks Prince spellen is eigenlijk het verhaal. Ik ervaar het spel eigenlijk zowat als een tekenfilm. Er komen namelijk ook veel filmpjes in voor die het verhaal duidelijk maken. Spelender wijs kom je dus steeds verder in het verhaal waarin je steeds maar weer een oplossing moet verzinnen. Soms om ergens uit te komen, en soms moet je tegenstanders in elkaar beuken omdat die je de weg versperren.
Verhaal lijn.
Deel 1 --The Sands of Time.
De Prince doet mee aan de oorlog tegen een buurland. Je vader heeft het op een accoordtje gegooit met een of andere magie-er die daar woont. De oorlog duurt maar kort, en al snel kom je erachter waarom de magie-er deze hoogverraad pleegde. Hij zit namelijk achter de Sands of time en de dolk. Deze Sands (en de dolk) komen van een eiland af en er wordt beweerd dat je er mee kunt tijd reizen en ook dat je er onstervelijk van kunt worden. De magie-er weet dit maar kon nooit bij die Sands komen. Nu dat de oorlog voorbij is grijpt hij zijn kans. Hij krijgt het voor elkaar dat de Prince de tijdsdolk in de zandloper steekt en zodoende barst de hel los. Alle mensen in de omgeving veranderen in monsters, en alleen jij en de dochter van de verslagen sultan blijven 'normaal'. In dit eerste deel is het jou taak om de zandloper terug te vinden en de tijds dolk nogmaals in de zandloper te steken, zodat de gebeurtenissen van het spel weer ongedaan worden gemaakt.
Deel 2 -- The Warrior within.
Eind goed al goed zou je zeggen (na deel 1). Nee dus.... Omdat je de tijdlijn hebt veranderd zit er een monster achter je aan die de Dahaka heet. Dit is de bewaker van de tijnlijn, en deze is pissed off omdat je daarmee geknoeit hebt. Dit monster is niet te verslaan en daarom ga je naar het eiland waar de Sands of Time zijn ontworpen. De planning is om dit te voorkomen doormiddel van terug in de tijd te reizen. De Sands worden trouwens door een keizerin gemaakt die je in het begin goed voor de gek houd. Elke keer als je denk dat je van de Dahaka af bent, komt hij je toch weer lastig vallen en moet je rennen voor je leven. Uiteinderlijk lukt het je om te voorkomen dat de sands of time worden gemaakt, en kan je einderlijk naar huis zonder dat de Dahaka nog achter je aan zit.
Deel 3 --The Two Thrones
Eenmaal thuis aangekomen kom je erachter dat de stad kompleet verwoest is. Dit komt omdat jij de tijdlijn heb veranderd in deel 2. Je hebt de ontwikkeling van de sands of time gestopt, dus kwam de sultan (in deel 1) met lege handen thuis. Echter had de magie-er andere plannen. Alleen de tijddolk had hij meegenomen en hiermee vermoord hij de keizerin des tijds. Weer een verhaal met monsters erin dus. Alleen nu is je eigen land in gevaar.... Hoe dit afloopt weet ik nog niet... Zover ben ik nog niet. Ik kan alleen vertellen dat je af en toe ook in een monster veranderd...
Mazzel
2 augustus 2006
Sonja Bakker.... De afval goeroe...
Het di-eet van Sonja Bakker is wereld beroemd hier in West-Friesland. Rachel en ik hoorde er extreem goede verhalen over van kennissen en vrienden, die al vele kilo-tjes hadden verloren. Dus besloten wij het ook te proberen.
Rachel en ik zitten in de tweede week. En, eerlijk is eerlijk, het systeem werkt... Ik ben ondertussen al 3 kilo kwijt. Dat schijnt een aardige prestatie te zijn voor de weinige tijd die we nog maar meedoen. Mijn bierspier (bierbuikJE) heeft het in jaren niet zo zwaar gehad, en dat was natuurlijk de bedoeling. De streefgewicht lat heb ik op 78 kilo neergelegd, en ik zit onder tussen al op 80... Dus het gaat de goede kant op. Als het even meezit, heb ik aan het einde van de tweede week mijn doel bereikt. Dan kan ik eventueel weer wat meer gaan eten, want vooral overdag is het vrij zwaar. In de avond mag je wel genoeg eten hoor, dat valt me reuze mee. Maar overdag is het afzien. Zeker als je collega's om je heen bijna dagelijks een vette hap bestellen. De geur alleen al doet me watertanden, maar helaas....Ik moet het (vandaag) doen met 3 krekkertjes en een glas melk.....Oja, ik vergeet er nu bij te vertellen dat ik als tussendoortje een manderijn mocht eten.....HAHAHA....
Het lijkt allemaal erger als het is (ik overdrijf graag, maar dat moet nu wel bekent zijn). Het is uiteinderlijk het resultaat dat telt. De lekkere lucht van een frikandel kan zeker niet op tegen het goede gevoel van het behalen van je streefgewicht.
mazzel
Rachel en ik zitten in de tweede week. En, eerlijk is eerlijk, het systeem werkt... Ik ben ondertussen al 3 kilo kwijt. Dat schijnt een aardige prestatie te zijn voor de weinige tijd die we nog maar meedoen. Mijn bierspier (bierbuikJE) heeft het in jaren niet zo zwaar gehad, en dat was natuurlijk de bedoeling. De streefgewicht lat heb ik op 78 kilo neergelegd, en ik zit onder tussen al op 80... Dus het gaat de goede kant op. Als het even meezit, heb ik aan het einde van de tweede week mijn doel bereikt. Dan kan ik eventueel weer wat meer gaan eten, want vooral overdag is het vrij zwaar. In de avond mag je wel genoeg eten hoor, dat valt me reuze mee. Maar overdag is het afzien. Zeker als je collega's om je heen bijna dagelijks een vette hap bestellen. De geur alleen al doet me watertanden, maar helaas....Ik moet het (vandaag) doen met 3 krekkertjes en een glas melk.....Oja, ik vergeet er nu bij te vertellen dat ik als tussendoortje een manderijn mocht eten.....HAHAHA....
Het lijkt allemaal erger als het is (ik overdrijf graag, maar dat moet nu wel bekent zijn). Het is uiteinderlijk het resultaat dat telt. De lekkere lucht van een frikandel kan zeker niet op tegen het goede gevoel van het behalen van je streefgewicht.
mazzel
29 juli 2006
Arthur C. Clarke -- 'Het licht van vroeger dagen'
Jeroen en lezen........ Dat kan eigenlijk niet in een zin. Op school al werd het duiderlijk dat het een vergelijking was van water en vuur, maar toen kwam ik er simpel weg niet onderuit. De simpele twee dimentionale manier van gegevens overdracht beviel me helemaal niet. Daar heb ik simpel weg te veel fantasie voor. Als er dan in het verhaal duidelijk werd dat iets niet overeen kwam met mijn fantasie beeld, dan was ik er helemaal uit. Ik ging dan eigenlijk het hele verhaal opnieuw indelen, en was dus niet meer aan het lezen. Nee, ik moet er een beeld bij hebben hoe iets eruit ziet, zoals op tv of in een strip. Na school heb ik dan ook helemaal geen leesboeken meer aangeraakt. Behalve die van Anne Frank, omdat ik die wel eens wilde lezen. Het koste me toen moeite, maar ik heb het wel gered om het boek helemaal uit te lezen. Nu kreeg ik op mijn verjaardag en boek van Arthur C. Clarke. Ik had hem meegenomen op de vakantie naar Curaçao voor de uurtjes op het strand of bij het zwembad. In het vliegtuig zelf heb ik niet gelezen.
Het blijkt dat het lezen me wel goed afgaat als het verhaal me echt intereseert. Arthur C. Clarke kon ik nog van zijn wetenschappelijke programma's op tv uit de jaren 80 en 90. Ik wist dat hij de bedenker van de sataliet was, terwijl iedereen hem toen voor gek had verklaard. Jaren later kreeg hij toch gelijk. Men nam hem niet zo serieus ook omdat hij dus een SF schrijver was. Ook al iets wat mij wel ligt.
Het verhaal speelt zich rond 2037 en gaat eigenlijk maar over een grote uitvinding. Toch weet Arthur (en zijn mede schrijver Stephan Baxter) een denkbeeldige omschrijving van de wereld te maken over hoe de wereld geschiedenis er in de komende jaren uitziet. Zo zijn er oorlogen over schoon drinkwater, en zijn er herstel programma's opgezet om de beschadigde natuur te herstellen. Echter komt een van de hoofdpersonen erachter dat een enorme komeet over 500 jaar een einde zal maken aan al het leven op aarde. Die ontdenking werd aanvankelijk geheim gehouden omdat men niet wilde dat er paniek uitbrak, maar zoiets hou je natuurlijk nooit geheim. Zo konden ze het geheim van de grote uitvinding uiteinderlijk ook niet geheim houden. Het verhaal gaat namelijk over de Wormcam. De Wormcam is eigenlijk een soort camera waarmee je alles kunt zien. Waar en waneer dan ook, en overal in het universum. De techniek werd met de hoofdstukken steeds verder ontwikkeld, zodat men op een gegeven ogenblik dus de complete wereld geschiedenis kon bekijken vanachter hun flexschermen. De techniek zelf was al gaaf natuurlijk, maar het verhaal
gaat meer over hoe de mensheid het oppikte, toen duiderlijk werd dat je nergens meer een prive situatie kunt hebben. Je hele leven kon minuut tot minuut bekeken worden op een beeldscherm, en ook nog door iedereen. Oude moorden werden opgelost. Vreedheden van kruisvaarders zorgden ervoor dat mensen gingen twijfelen aan geloofskwesties. Zeker toen bleek dat Jezus niet eens over water kon lopen. De hele maatschappij veranderde in een paar jaar tijd, en dat werd eigenlijk prachtig in het boek omschreven hoe veel effect die uitvinding had.
Ik zal niet te veel verklappen voor het geval iemand hem nog wilt lezen. Conclusie, het is een mooi verhaal en misschien duik ik nogwel eens meer achter een boek... Je weet maar nooit.
Mazzel.
Het blijkt dat het lezen me wel goed afgaat als het verhaal me echt intereseert. Arthur C. Clarke kon ik nog van zijn wetenschappelijke programma's op tv uit de jaren 80 en 90. Ik wist dat hij de bedenker van de sataliet was, terwijl iedereen hem toen voor gek had verklaard. Jaren later kreeg hij toch gelijk. Men nam hem niet zo serieus ook omdat hij dus een SF schrijver was. Ook al iets wat mij wel ligt.
Het verhaal speelt zich rond 2037 en gaat eigenlijk maar over een grote uitvinding. Toch weet Arthur (en zijn mede schrijver Stephan Baxter) een denkbeeldige omschrijving van de wereld te maken over hoe de wereld geschiedenis er in de komende jaren uitziet. Zo zijn er oorlogen over schoon drinkwater, en zijn er herstel programma's opgezet om de beschadigde natuur te herstellen. Echter komt een van de hoofdpersonen erachter dat een enorme komeet over 500 jaar een einde zal maken aan al het leven op aarde. Die ontdenking werd aanvankelijk geheim gehouden omdat men niet wilde dat er paniek uitbrak, maar zoiets hou je natuurlijk nooit geheim. Zo konden ze het geheim van de grote uitvinding uiteinderlijk ook niet geheim houden. Het verhaal gaat namelijk over de Wormcam. De Wormcam is eigenlijk een soort camera waarmee je alles kunt zien. Waar en waneer dan ook, en overal in het universum. De techniek werd met de hoofdstukken steeds verder ontwikkeld, zodat men op een gegeven ogenblik dus de complete wereld geschiedenis kon bekijken vanachter hun flexschermen. De techniek zelf was al gaaf natuurlijk, maar het verhaal
gaat meer over hoe de mensheid het oppikte, toen duiderlijk werd dat je nergens meer een prive situatie kunt hebben. Je hele leven kon minuut tot minuut bekeken worden op een beeldscherm, en ook nog door iedereen. Oude moorden werden opgelost. Vreedheden van kruisvaarders zorgden ervoor dat mensen gingen twijfelen aan geloofskwesties. Zeker toen bleek dat Jezus niet eens over water kon lopen. De hele maatschappij veranderde in een paar jaar tijd, en dat werd eigenlijk prachtig in het boek omschreven hoe veel effect die uitvinding had.Ik zal niet te veel verklappen voor het geval iemand hem nog wilt lezen. Conclusie, het is een mooi verhaal en misschien duik ik nogwel eens meer achter een boek... Je weet maar nooit.
Mazzel.
25 juli 2006
The West Tour op Curaçao
Rachel en ik hadden voor de dinsdag ochtend the west tour ingeplant. We waren er flink optijd, terwijl ons altijd verteld is dat Antillianen het niet zo nou nemen met de afgesproken tijden. Nou, deze dame, die de west tour voor ons verzorgde, heeft dit vooroordeel onder de mat geveegt. Ze was een kwartier te vroeg en was al naar ons op zoek gegaan. Dit alles, omdat ze eigenlijk even meer wou laten zien dan alleen de west tour zelf.
De rit ging eerst nogeven door de binnenstad waar ze ook genoeg over wist te vertellen, en toen pas gingen we richting het westen van het eiland. De dame waarschuwde ons al dat ze enorm veel kon babbelen, en dat heeft ze dan ook de hele rit gedaan. Veel legendes en geschienenis verhalen werden ons voorgeschoteld. Zo wist ze ons te vertellen dat er veel landhuizen op Curaçao aanwezig zijn, waar vroeger ook slaven werkte. In veel van die oude huizen schijnt het nogsteeds extreem te spoken. Ik zeg altijd maar dat ik geesten helemaal niet geestig vind, maar het was wel interesant om de verhalen erover te horen. Zo zijn er 3 grote slaven opstanden geweest die met veel bloedgieten verlopen zijn. En dat is niet het enigste bloedvergieten die het eiland kent. Rivaliserende Europese landen hebben ook om het eiland gevochten. Zo stonden de Franse legers op ons menu en volgens mij ook die van de Spanjaarden. Die vonden Curaçao namelijk op een strategisch belangrijke plek liggen met een grote natuurlijke haven die dan erg makkelijk te gebruiken was. Ondanks die oorlogen is het eiland toch in Nederlandse handen gebleven en werd in 1863 pas de slavernij afgeschaft. Plotseling zaten boeren zonder 'werknemers' en slaven zonder 'werk'. Dat schijnt toen redelijk goed afgehandeld te zijn. De meeste bleven gewoon bij de plantages werken maar niet meer onder dwang.
De rit ging steeds verder richting het westen en daar hebben we een paar prachtige baaien gezien met schitterende 'plaatjes' van stranden (zie de weglog van Rachel). Er zijn veel baaien op Curaçao te vinden en dus genoeg mogelijkheden om te zwemmen, snorkelen en duiken. Dit alles trouwens wel aan de zuidkust van het eiland. De noordkust is daar veel te ruig voor. Dat hebben we gezien toen we op het noordelijkste puntje van het eiland aankwamen. Enorme golven sloegen op de rotsen, en het was niet moeilijk om te beseffen dat je daar niet kon zwemmen. In een grot hebben we nogeven gezien hoe die golven in duizenden jaren hun verwoestende werk deden. Afgelopen jaar was daar trouwens nog een Canadese vrouw overleden omdat ze dicht bij de waterlinie een foto wilde nemen. Een onverwacht hoge golf had haar toen te pakken en heeft haar mee genomen. Kortom, die grot was wel gevaarlijk, maar we werden door onze gids op veilige afstand gehouden.
Na het bezoek aan het noordwesten zijn we terug gereden in de richting van Willemstad. Uiteraard kwam er nog een spook verhaal over een meisje die Barbera heette. Die schijnt daar langs de weg te spoken waardoor veel mensen met hoge snelheid daar voorbij rijden om de kans kleiner te maken haar te zien. Echter gebeuren er natuurlijk dan veel ongelukken met het gevolg dat er nogmeer spoken ronddwaalen. Een soort spiraal effect dus.
Een klein stukje verder kwamen we aan bij de zittende boom. Deze boom staat naast een muurtje, maar met een knik in de stam lijkt het net alsof hij op het muurtje zit. Diverse saga's zijn hier ook over bekent. Zo zou de boom een slaaf zijn geweest die ontsnapt was en door de soldaten werd achterna gezeten. Hij had naar god gebeden om hem in een boom te veranderen zodat de soldaten hem niet zouden zien. Echter was hij vergeten te vragen om hem weer terug te veranderen als de soldaten voorbij waren.
Kortom, het was een leerzame dag en een van de leukste van onze vakantie.
Volgende keer weer meer.
Mazzel
De rit ging eerst nogeven door de binnenstad waar ze ook genoeg over wist te vertellen, en toen pas gingen we richting het westen van het eiland. De dame waarschuwde ons al dat ze enorm veel kon babbelen, en dat heeft ze dan ook de hele rit gedaan. Veel legendes en geschienenis verhalen werden ons voorgeschoteld. Zo wist ze ons te vertellen dat er veel landhuizen op Curaçao aanwezig zijn, waar vroeger ook slaven werkte. In veel van die oude huizen schijnt het nogsteeds extreem te spoken. Ik zeg altijd maar dat ik geesten helemaal niet geestig vind, maar het was wel interesant om de verhalen erover te horen. Zo zijn er 3 grote slaven opstanden geweest die met veel bloedgieten verlopen zijn. En dat is niet het enigste bloedvergieten die het eiland kent. Rivaliserende Europese landen hebben ook om het eiland gevochten. Zo stonden de Franse legers op ons menu en volgens mij ook die van de Spanjaarden. Die vonden Curaçao namelijk op een strategisch belangrijke plek liggen met een grote natuurlijke haven die dan erg makkelijk te gebruiken was. Ondanks die oorlogen is het eiland toch in Nederlandse handen gebleven en werd in 1863 pas de slavernij afgeschaft. Plotseling zaten boeren zonder 'werknemers' en slaven zonder 'werk'. Dat schijnt toen redelijk goed afgehandeld te zijn. De meeste bleven gewoon bij de plantages werken maar niet meer onder dwang.
De rit ging steeds verder richting het westen en daar hebben we een paar prachtige baaien gezien met schitterende 'plaatjes' van stranden (zie de weglog van Rachel). Er zijn veel baaien op Curaçao te vinden en dus genoeg mogelijkheden om te zwemmen, snorkelen en duiken. Dit alles trouwens wel aan de zuidkust van het eiland. De noordkust is daar veel te ruig voor. Dat hebben we gezien toen we op het noordelijkste puntje van het eiland aankwamen. Enorme golven sloegen op de rotsen, en het was niet moeilijk om te beseffen dat je daar niet kon zwemmen. In een grot hebben we nogeven gezien hoe die golven in duizenden jaren hun verwoestende werk deden. Afgelopen jaar was daar trouwens nog een Canadese vrouw overleden omdat ze dicht bij de waterlinie een foto wilde nemen. Een onverwacht hoge golf had haar toen te pakken en heeft haar mee genomen. Kortom, die grot was wel gevaarlijk, maar we werden door onze gids op veilige afstand gehouden.
Na het bezoek aan het noordwesten zijn we terug gereden in de richting van Willemstad. Uiteraard kwam er nog een spook verhaal over een meisje die Barbera heette. Die schijnt daar langs de weg te spoken waardoor veel mensen met hoge snelheid daar voorbij rijden om de kans kleiner te maken haar te zien. Echter gebeuren er natuurlijk dan veel ongelukken met het gevolg dat er nogmeer spoken ronddwaalen. Een soort spiraal effect dus.
Een klein stukje verder kwamen we aan bij de zittende boom. Deze boom staat naast een muurtje, maar met een knik in de stam lijkt het net alsof hij op het muurtje zit. Diverse saga's zijn hier ook over bekent. Zo zou de boom een slaaf zijn geweest die ontsnapt was en door de soldaten werd achterna gezeten. Hij had naar god gebeden om hem in een boom te veranderen zodat de soldaten hem niet zouden zien. Echter was hij vergeten te vragen om hem weer terug te veranderen als de soldaten voorbij waren.
Kortom, het was een leerzame dag en een van de leukste van onze vakantie.
Volgende keer weer meer.
Mazzel
22 juli 2006
Wij zijn terug ...
Het is alweer even terug dat ik een blog file gemaakt heb, maar dat had dus een zeer goede rede... Rachel en ik zijn naar Curacao op vakantie geweest. Op Rachel haar weblog is het complete verhaal te lezen wat we in die week allemaal hebben meegemaakt. Dat het verhaal op Rachel's weblog staat, houd niet in dat op mijn weblog niets over de vakantie komt te staan. Ik zal er natuurlijk zeker op terug komen. Maar dan met wat meer algemene informatie over de vakantie.
Het was alweer de vijfde keer dat ik naar een tropische vakantie bestemming ben gevlogen. Maar het was wel de eerste keer dat ik richting het westen op vakantie ben geweest. Alle overige vluchten gingen allemaal naar zuid oost azie. Dit keer dus voor het eerst richting zuid amerika. Het moment dat je het vliegtuig verlaat, en in de buitenlucht komt te staan loop je altijd meteen tegen een warme muur aan. Dat vind ik altijd erg bijzonder, omdat je dat niet gewent bent in het 'normaal' koude Nederland. Op Curacao was dat niet anders als in Azie. Een tropisch klimaat is een tropisch klimaat. Maar toch was er een duiderlijk verschil te merken. Omdat Curacao een eiland is, staat er altijd wind. De temperaturen zijn dus wel het zelfde als in Thailand (ongeveer 32 tot 36 graden), maar de wind maakt het erg aangenaam. Als die even wegviel, was het even snikheet. Je kan natuurlijk wel verrast worden omdat je denkt dat het kouder is dan dat het werkelijk is. Verbranden is dan zo gebeurd... Maar Rachel en ik hebben onze voorzorgs maatregelen getroffen, en dat heeft ook goed gewerkt. Geen verbrandingen en slapeloze nachten dus omdat je je niet kon omdraaien.
Het Holiday Beach hotel, waar we verbleven, was dichtbij het centrum van Willemstad gelocaliseerd. We zijn dan ook meerdere keren vanuit ons hotel naar het centrum gelopen. het hotel was van alle gemakken voorzien. Zo was er een zwembad, een prive strand, buiten en binnen restaurant, een casino, winkeltjes en een speelhal met computer spellen. Voor een meerprijs van 5 dollar per dag kun je zelfs je eigen laptop op adsl lijn aansluiten. Dit alles per hotel kamer, dit voor het geval je echt niet zonder internet kan.
Wat me meteen opviel toen we voor het eerst bij de receptie stonden, was een groot bord waarop met grote letters 'god bless america' stond. We wisten toen nog niet, dat er veel Amerikanen in dit hotel verbleven. Maar dat viel natuurlijk wel snel op. Curacao en Aruba blijken vaak bezocht te worden door Amerikanen, die vaak in de zelfde resorts en hotels verblijven. Dit was geen vervelend iets of zo.. Het viel alleen maar op dat de Amerikanen graag opscheppen als ze met elkaar praten. Op dat gebied lijken het net kinderen.
Volgende keer heb ik het weer over een ander aspect van de vakantie.
mazzel
Het was alweer de vijfde keer dat ik naar een tropische vakantie bestemming ben gevlogen. Maar het was wel de eerste keer dat ik richting het westen op vakantie ben geweest. Alle overige vluchten gingen allemaal naar zuid oost azie. Dit keer dus voor het eerst richting zuid amerika. Het moment dat je het vliegtuig verlaat, en in de buitenlucht komt te staan loop je altijd meteen tegen een warme muur aan. Dat vind ik altijd erg bijzonder, omdat je dat niet gewent bent in het 'normaal' koude Nederland. Op Curacao was dat niet anders als in Azie. Een tropisch klimaat is een tropisch klimaat. Maar toch was er een duiderlijk verschil te merken. Omdat Curacao een eiland is, staat er altijd wind. De temperaturen zijn dus wel het zelfde als in Thailand (ongeveer 32 tot 36 graden), maar de wind maakt het erg aangenaam. Als die even wegviel, was het even snikheet. Je kan natuurlijk wel verrast worden omdat je denkt dat het kouder is dan dat het werkelijk is. Verbranden is dan zo gebeurd... Maar Rachel en ik hebben onze voorzorgs maatregelen getroffen, en dat heeft ook goed gewerkt. Geen verbrandingen en slapeloze nachten dus omdat je je niet kon omdraaien.
Het Holiday Beach hotel, waar we verbleven, was dichtbij het centrum van Willemstad gelocaliseerd. We zijn dan ook meerdere keren vanuit ons hotel naar het centrum gelopen. het hotel was van alle gemakken voorzien. Zo was er een zwembad, een prive strand, buiten en binnen restaurant, een casino, winkeltjes en een speelhal met computer spellen. Voor een meerprijs van 5 dollar per dag kun je zelfs je eigen laptop op adsl lijn aansluiten. Dit alles per hotel kamer, dit voor het geval je echt niet zonder internet kan.
Wat me meteen opviel toen we voor het eerst bij de receptie stonden, was een groot bord waarop met grote letters 'god bless america' stond. We wisten toen nog niet, dat er veel Amerikanen in dit hotel verbleven. Maar dat viel natuurlijk wel snel op. Curacao en Aruba blijken vaak bezocht te worden door Amerikanen, die vaak in de zelfde resorts en hotels verblijven. Dit was geen vervelend iets of zo.. Het viel alleen maar op dat de Amerikanen graag opscheppen als ze met elkaar praten. Op dat gebied lijken het net kinderen.
Volgende keer heb ik het weer over een ander aspect van de vakantie.
mazzel
11 juli 2006
Eindelijk .... vakantie
Ik heb er eventjes op moeten wachten, maar het is eindelijk zover... VAKANTIE !!!! Ik moest nogwel afgelopen zaterdag nogeven een weekend dienst draaien, maar dat was niet zo erg. Het was niet zo erg druk, dus heb ik lekker bij kunnen komen en wat achterstallig werk gedaan. Om vier uur was het dus zover... De vakantie tijd was aangebroken. Eigenlijk besefte ik dat niet eens, maar toen ik het gebouw uitliep viel het kwartje. Ik heb nogeven goed omgekeken en het gebouw toen gedag gezegd. Op 31 juli, als alles goed gaat, zie ik het weer terug....
De vakantie begon afgelopen maandag met een bezoek aan Rachel haar oom en tante. die hadden een probleem met hun draadloze internet verbinding. Dat was gelukkig niet zo'n probleem om op te lossen, dus hebben we ook lekker kunnen kletsen. Maandag ben ik trouwens in mijn eentje te zwemmen geweest omdat Mark al op vakantie was.... Laat ik het zo zeggen... ik ga er niets over vermelden.... bagger dus....
De rest van de week zullen Rachel en ik besteden aan bijkomen en voorberijden op onze trip naar de Nederlandse Antillen. Een verslag van de trip naar de Gamma kwadrant komt natuurlijk in de blogfiles te staan.
mazzel
De vakantie begon afgelopen maandag met een bezoek aan Rachel haar oom en tante. die hadden een probleem met hun draadloze internet verbinding. Dat was gelukkig niet zo'n probleem om op te lossen, dus hebben we ook lekker kunnen kletsen. Maandag ben ik trouwens in mijn eentje te zwemmen geweest omdat Mark al op vakantie was.... Laat ik het zo zeggen... ik ga er niets over vermelden.... bagger dus....
De rest van de week zullen Rachel en ik besteden aan bijkomen en voorberijden op onze trip naar de Nederlandse Antillen. Een verslag van de trip naar de Gamma kwadrant komt natuurlijk in de blogfiles te staan.
mazzel
6 juli 2006
Spartacus en The A-Team
Ik was laatst tv aan het kijken, en toen viel me een reclame over the A-team op. En welbewuste koper wilde graag een seizoen van deze jaren 80 serie kopen, maar kon dat natuurlijk nergens voor elkaar krijgen. En dat kon natuurlijk alleen maar bij het bedrijf waarvan de reclame was (kan ik even niet op komen).
Als ik in de auto zit, gaat er altijd van alles door mijn hoofd heen, en zodoende had ik even de tijd om die reclame verder uit te denken. Waarom wil iemand een stok oude serie zoals de A-team kopen? Ik vond het vroeger trouwens een fantasische serie hoor, daar niet van. Maar het was zo vreselijk voorspelbaar geworden toen ik wat ouder werd. BA Baracus was, in elke aflevering, altijd aan het lassen. Ze werden altijd opgesloten in een schuur vol met spullen erin, zodat ze weer een uitbraak in elkaar konden flansen. Ik zou er dus niet een twee drie een seizoen op DVD van kopen, maar toch zou ik de herhalingen wel weer gaan zien (mocht dat ooit nog gebeuren dat ze dat nogmaals uitzenden). De kracht van de A-team zat niet in de voorspelbare verhaal lijn. Nee, ik denk dat iedereen die met the A-team en de knightrider ED zijn groot gebracht dat het hoofdzakerlijk over de strijd tussen goed en kwaad ging. De goeien wonnen altijd. De slechten ontliepen nooit hun straf. Series zoals de A-team hadden een opvoed-bare lading, zodat kinderen een zwart wit versie van goed en kwaad voorgeschoteld kregen. Dit hielp de ouders bij het opvoeden van hun kinderen. Fijn om te weten, als kind zijnde, dat het goede altijd zou winnen. Maar helaas weet iedereen die volwassen is, dat dit bijlange na niet waar is. Mijn 'koude douch' kwam toen ik de film Spartacus gezien had... In die film heb je een romeinse slaaf die ontsnapt en een groot leger verzamelde om de overheersers en slavendrijvers te verslaan. Een prachtige film die dus tot een enorme klimax uitliep. Het gevecht tussen de goede en de slechte. Maar toen gebeurde er iets onverwachts.... Spartacus verloor de oorlog. Hij werd uiteinderlijk gevangen genomen en gekruizigd. HEEEEEEEHHHHHH? Hoe kan dit nou????? De goede moeten toch altijd winnen?? Zeker in een film!!!
En toen ik dit herinnerde begreep ik die man van de reclame met zijn A-team DVD.. Het gaat om het veilige gevoel dat de goede altijd zullen winnen. Even Lekker zwart wit kunnen denken terwijl we weten dat de werkelijke wereld vol zit met Spartacus-sen inplaats van A-Teams.
Mazzel
4 juli 2006
1 seconde... elke tel telt.
Einderlijk weer goed nieuws met het zwemmen. Sinds het begin van de turbo broek tijd was mijn persoonlijk record niet meer verbroken. Diverse keren heb ik mijn tanden daarop stuk gebeten, maar gister was het dan einderlijk gelukt.
Ik moest tot het bittere einde vechten, want ik kreeg het zeker niet kado. Bij baantje 34 was de koek eigenlijk al helemaal op, maar dat was ook het geval met de voorsprong op mijn pr schema. Ik moest er dus een sprint uittrekken die 150 meter lang duurde. Dit alles met in mijn achterhoofd dat anders al het andere lijden voor niets was geweest. Met de tong op mijn knie-en tikte ik aan op de 1000 meter grens, en moest noodgedwogen half uit het zwembad hangend bijkomen. Zelden heb ik zo diep moeten gaan om een seconde van mijn record af te halen, maar zoals de blogtitel al zegt.. elke seconde telt. In de nieuwe zwemanalyse programma zal ik de race bekijken en zien waar eventueel nog verbeteringen te maken zijn.
mazzel.
Ik moest tot het bittere einde vechten, want ik kreeg het zeker niet kado. Bij baantje 34 was de koek eigenlijk al helemaal op, maar dat was ook het geval met de voorsprong op mijn pr schema. Ik moest er dus een sprint uittrekken die 150 meter lang duurde. Dit alles met in mijn achterhoofd dat anders al het andere lijden voor niets was geweest. Met de tong op mijn knie-en tikte ik aan op de 1000 meter grens, en moest noodgedwogen half uit het zwembad hangend bijkomen. Zelden heb ik zo diep moeten gaan om een seconde van mijn record af te halen, maar zoals de blogtitel al zegt.. elke seconde telt. In de nieuwe zwemanalyse programma zal ik de race bekijken en zien waar eventueel nog verbeteringen te maken zijn.
mazzel.
Abonneren op:
Posts (Atom)
