Je moet als Nederlander de afgelopen tijd zowat wel onder een steen hebben geleefd als je de broertjes Saunders uit Hoorn NIET kent. Ben won namelijk de talentenjacht show op RTL4 wat de Voice of Holland heet, en de dag erna won zijn broer Dean de SBS6 versie wat Popstars heet.
Ik moet overigens toegeven dat ik beide shows niet echt gevolgd heb. Via mijn moeder werd ik wel op de hoogte gehouden en zodoende wist ik van de broers af. De avond dat de finale van The voice of Holland werd uitgezonden, was ik bij mijn moeder en zag ik Ben de sterren van de hemel zingen. De finale van Popstars heb ik niet gezien omdat Rachel toen moest rechteren bij een thuiswedstrijd van Expreszo, en daar MOETEN Ramon en ik natuurlijk bij zijn. Ik heb trouwens twee welgemikte sponzen in haar gezicht weten te gooien. (niet denken dat ik haar mishandel hoor, dat is de bedoeling als zij Rechter is bij een teathersport wedstrijd). De volgende ochtend las ik op het internet dat Dean dus ook de finale had geworden. En, dat de beide broers dinsdag in hun stad (Hoorn dus) zouden worden gehuldigd.
Kijk, daar moesten Rachel en ik (als echte Horinezen) natuurlijk bij zijn. Bovendien was het nog dichtbij ook, want de huldiging werd op een grote parkeerplaats gehouden wat voor ons ongeveer vijf minuutjes lopen is. We waren nog maar net onderweg toen we het overweldigende gedreun van de mega grote speakers al konden horen. Via het terrein waar vroeger de Prisma scholengemeenschap stond (waar ik nog op gezeten heb), kon je zo op de parkeerplaats komen. Rachel en ik kwamen toevallig gelijk aan met de taxi waarin de complete familie Saunders zat. Ineens waren we omsingeld met politie (op fietsen) en complete camera ploegen. Het moest wel zo zijn dat ook wij zijn opgenomen, maar hebben ons zelf op internet niet terug kunnen vinden (youtube of uitzending gemist). De broers werden met een donderend applaus verwelkomt en hebben natuurlijk ook nog hun nieuwste singel gezongen. De burgemeester was natuurlijk vol lof over deze nieuwe Hoornse helden en gaf ze natuurlijk ook kado’s voor hun prestaties. Het schema van de broers was overigens erg krap, zodat ze maar een half uurtje op het podium waren. Al met al een leuke ervaring voor Rachel en mij om deze nieuwe bekende Nederlanders eens in actie hebben gezien.
Mazzel
30 januari 2011
23 januari 2011
Gedeeltelijke zonsverduistering
Dit jaar begon voor de astronomie liefhebber meteen goed. Op vier januari was er in Nederland namelijk een gedeeltelijke zonsverduistering te zien. Aanvankelijk werd gezegd dat de bewolking waarschijnlijk roet in het eten zou gooien, maar toch was het spektakel voor vele plaatsen in het land goed te volgen.
Ikzelf was in die ochtend op weg naar een klant en bemerkte dat naarmate ik verder naar het zuiden afzakte, de bewolking ook minder begon te worden. Ik zag het mooie zonnetje af en toe tussen de bewolking doorkomen en hoorde de nieuwslezer op de radio zeggen dat het spektakel dus toch goed te volgen was. Zelf kon ik het natuurlijk niet goed zien, want al autorijdend is het nou niet echt verstandig om naar de zon gaan zitten te kijken. Dan krijg je namelijk van die zwarte vlekken te zien en dat bevorderd het rijgedrag niet echt zeg maar. Ik kon het toch niet laten om een keer een glimp proberen op te vangen en kreeg dus inderdaad een zwarte vlekken regen te zien… Oeps, niet meer doen dus, bedacht ik mezelf en ben toen door gereden naar de klant.
Eenmaal terug op de zaak heb ik op het internet even mooie plaatjes gezocht van de zonsverduistering en vond de onderstaande wel een van de mooiste. En deze staat nu als achtergrond bij ons op de computer.
Mazzel
Ikzelf was in die ochtend op weg naar een klant en bemerkte dat naarmate ik verder naar het zuiden afzakte, de bewolking ook minder begon te worden. Ik zag het mooie zonnetje af en toe tussen de bewolking doorkomen en hoorde de nieuwslezer op de radio zeggen dat het spektakel dus toch goed te volgen was. Zelf kon ik het natuurlijk niet goed zien, want al autorijdend is het nou niet echt verstandig om naar de zon gaan zitten te kijken. Dan krijg je namelijk van die zwarte vlekken te zien en dat bevorderd het rijgedrag niet echt zeg maar. Ik kon het toch niet laten om een keer een glimp proberen op te vangen en kreeg dus inderdaad een zwarte vlekken regen te zien… Oeps, niet meer doen dus, bedacht ik mezelf en ben toen door gereden naar de klant.
Eenmaal terug op de zaak heb ik op het internet even mooie plaatjes gezocht van de zonsverduistering en vond de onderstaande wel een van de mooiste. En deze staat nu als achtergrond bij ons op de computer.
Mazzel
15 januari 2011
Rectificatie
Laatst zaten Rachel en ik naar het journaal te kijken en hoorde toen dat Arnold Schwarzenegger gouverneur af was. Er werd even verteld hoe hij het gedaan had in al die jaren, en dat hij de staat met een enorme schuld achterlaat. Dit niet alleen omdat hij het fout gedaan zou hebben, maar ook omdat de economische crisis zijn staat hard getroffen had. Dit alles vond ik niet zo heel erg boeiend, totdat de verslaggever ineens vertelde dat Arnold zich wel sterk gemaakt had voor het homo huwelijk in Californie.
Verbaast keek ik op. Ik had namelijk ooit in mijn weblog over Piep You gezegd dat ik het vreselijk vond dat mijn oude held uit de jaren 90 niet voor de mensenrechten was opgekomen. Wat blijkt nu… dat heeft hij dus wel degelijk gedaan. “Jeroen toch”.. dacht ik in mezelf, “Ga je schamen, je hebt niet eens uitgezocht op het internet of Arnold wel of niet zich met de zaak had bemoeid. Je hebt gewoon een onbevestigde conclusie getrokken”….
En dit moet natuurlijk rechtgezet worden. Hierbij bied ik onmiddellijk mijn oprechte excuses aan meneer Arnold. Ik heb onterecht conclusies getrokken en dat had ik NIET mogen doen zonder na te gaan of ze wel klopte. Daarom krijgt Arnold van mij weer de helden status en om het helemaal goed te maken laat ik even een linkje achter uit de Turminator 2 film (duurt maar 2 minuutjes). Voor diegene die deze blog leest en op het linkje hieronder klikt wil ik het volgende zeggen. Je moet je even indenken dat je nu geen Turminator machine ziet die met een enorme machine geweer de politie onder vuur neemt. Nee, als je straks het filmpje bekijkt, wil ik dat je probeert in te denken dat je Gouverneur Arnold ziet die tegen over een overweldigende menigte discriminerende boeven staat.
Mazzel.
http://www.youtube.com/watch?v=8RbL4PwTDsQ
Verbaast keek ik op. Ik had namelijk ooit in mijn weblog over Piep You gezegd dat ik het vreselijk vond dat mijn oude held uit de jaren 90 niet voor de mensenrechten was opgekomen. Wat blijkt nu… dat heeft hij dus wel degelijk gedaan. “Jeroen toch”.. dacht ik in mezelf, “Ga je schamen, je hebt niet eens uitgezocht op het internet of Arnold wel of niet zich met de zaak had bemoeid. Je hebt gewoon een onbevestigde conclusie getrokken”….
En dit moet natuurlijk rechtgezet worden. Hierbij bied ik onmiddellijk mijn oprechte excuses aan meneer Arnold. Ik heb onterecht conclusies getrokken en dat had ik NIET mogen doen zonder na te gaan of ze wel klopte. Daarom krijgt Arnold van mij weer de helden status en om het helemaal goed te maken laat ik even een linkje achter uit de Turminator 2 film (duurt maar 2 minuutjes). Voor diegene die deze blog leest en op het linkje hieronder klikt wil ik het volgende zeggen. Je moet je even indenken dat je nu geen Turminator machine ziet die met een enorme machine geweer de politie onder vuur neemt. Nee, als je straks het filmpje bekijkt, wil ik dat je probeert in te denken dat je Gouverneur Arnold ziet die tegen over een overweldigende menigte discriminerende boeven staat.
Mazzel.
http://www.youtube.com/watch?v=8RbL4PwTDsQ
9 januari 2011
Het 424 .... nummer
Het jaar 2010 is natuurlijk voorbij gevlogen en dan kijk ik altijd nog even terug hoe het op de helpdesk is vergaan. 2010 zal niet de boeken ingaan als het drukste jaar op de helpdesk. Die titel blijft voorlopig dus nog even in handen van het jaar 2009. Dit kwam eigenlijk omdat het in de zomer een stuk rustiger was. Bij de laatste drie maanden van 2010 vond er wel een enorme inhaalrace plaats, maar dat was niet genoeg voor de ´titel´ (als je van en titel kan spreken natuurlijk). En dan is het weer januari , en dat is de maand van de jaarafsluitingen. Klanten die facturatie programma’s van ons hebben, willen dan het vorige jaar keurig afsluiten en pakbon en factuurnummers opnieuw instellen. Dit is niet een lastig klusje hoor. We nemen met Crossloop of Teamviewer dan hun pc over en stellen het facturatie programma dan zo in als zij dat willen.
Het inbellen op de pc van klanten gebeurd dus tegenwoordig via het internet. Maar in een hoekje van mijn bureau staat nog een oud Windows 98 computertje waarmee ook nog via de analoge modem kan worden ingebeld. Tegenwoordig wordt die computer bijna nooit meer gebruikt. Een collega van me zei een paar maanden geleden dat het tijd werd dat dit oude apparaat maar eens ‘opgeruimd’ moest worden. Ik vertelde hem dat dit nog niet kon omdat het theoretisch nog steeds mogelijk is dat er klanten op deze oude manier support van ons nodig hebben. “ wanneer dan ? “ vroeg hij mij, en daar kon ik eigenlijk geen antwoord op geven. Dat was al te lang terug. Toch besloot ik (het is ten slotte mij oude pctje), dat ie mocht blijven. En maar goed ook, want van de week had ik een klant aan de lijn die hulp bij de jaarafsluiting wilde hebben. Ik vroeg of hij wilde inbellen via Crossloop of Teamviewer. “ Via Pcanywhere? ” (met de nadruk op de vraagteken), antwoordde de klant. “ O, ja natuurlijk, dat kan ook nog”, antwoordde ik hem. Ik moest het oude computertje letterlijk uitgraven omdat ik bergen van documentatie ervoor had neergelegd. Het pctje starte nog steeds gewoon op. Ik moest even kijken hoe het oude Pcanywere ook al weer werkte, maar kon dat toch nog gewoon achterhalen. Ik had nog wel even een binnenpretje toen ik het telefoonnummer aan de klant doorgaf die zijn modem moest bellen. Ooit had ik de grap gemaakt met collega Jeroen dat we dit telefoon nummer waarschijnlijk nooit zouden vergeten. We fantaseerde toen dat we samen in een bejaardentehuis zaten en een bezoekje van een knappe verpleegster kreeg. Wij, dan ondertussen zo dement als een deur, antwoordde of op de vraag of we onze medicijnen wel hadden ingenomen : “ Bel maar effies in meissie.. het nummer is 424….”(zal het nummer op internet maar niet helemaal noemen). Terug denkend op die grap kon ik dus concluderen dat ik het nummer nog steeds uit mijn hoofd ken. Maar Jeroen en ik zijn natuurlijk nog lang niet bejaard…. Wie weet vergeten we het nummer ooit nog eens.
Mazzel
Het inbellen op de pc van klanten gebeurd dus tegenwoordig via het internet. Maar in een hoekje van mijn bureau staat nog een oud Windows 98 computertje waarmee ook nog via de analoge modem kan worden ingebeld. Tegenwoordig wordt die computer bijna nooit meer gebruikt. Een collega van me zei een paar maanden geleden dat het tijd werd dat dit oude apparaat maar eens ‘opgeruimd’ moest worden. Ik vertelde hem dat dit nog niet kon omdat het theoretisch nog steeds mogelijk is dat er klanten op deze oude manier support van ons nodig hebben. “ wanneer dan ? “ vroeg hij mij, en daar kon ik eigenlijk geen antwoord op geven. Dat was al te lang terug. Toch besloot ik (het is ten slotte mij oude pctje), dat ie mocht blijven. En maar goed ook, want van de week had ik een klant aan de lijn die hulp bij de jaarafsluiting wilde hebben. Ik vroeg of hij wilde inbellen via Crossloop of Teamviewer. “ Via Pcanywhere? ” (met de nadruk op de vraagteken), antwoordde de klant. “ O, ja natuurlijk, dat kan ook nog”, antwoordde ik hem. Ik moest het oude computertje letterlijk uitgraven omdat ik bergen van documentatie ervoor had neergelegd. Het pctje starte nog steeds gewoon op. Ik moest even kijken hoe het oude Pcanywere ook al weer werkte, maar kon dat toch nog gewoon achterhalen. Ik had nog wel even een binnenpretje toen ik het telefoonnummer aan de klant doorgaf die zijn modem moest bellen. Ooit had ik de grap gemaakt met collega Jeroen dat we dit telefoon nummer waarschijnlijk nooit zouden vergeten. We fantaseerde toen dat we samen in een bejaardentehuis zaten en een bezoekje van een knappe verpleegster kreeg. Wij, dan ondertussen zo dement als een deur, antwoordde of op de vraag of we onze medicijnen wel hadden ingenomen : “ Bel maar effies in meissie.. het nummer is 424….”(zal het nummer op internet maar niet helemaal noemen). Terug denkend op die grap kon ik dus concluderen dat ik het nummer nog steeds uit mijn hoofd ken. Maar Jeroen en ik zijn natuurlijk nog lang niet bejaard…. Wie weet vergeten we het nummer ooit nog eens.
Mazzel
30 december 2010
Kerst tradities
De kerstdagen zijn dit jaar weer voorbij gevlogen. En dat kan natuurlijk alleen maar betekenen dat Rachel en ik het naar onze zin hebben gehad. Op eerste kerstdag waren we bij haar ouders en hebben we naast lekker kletsen ook meegezongen met de top 2000 op radio 2. In de avond zijn we wezen gourmetten bij mijn tante. En tweede kerstdag zijn we wezen brunchen bij mijn moeder en Bram. En dan was het ook zo weer maandag, en kon Jeroentje gewoon weer op zijn werk verschijnen. In de pauze heb ik toch nog even op “kerst wiki” gegoogled omdat ik op een weblog van een bekende van mij las dat kerst vooral een feest van tradities is. Ondanks dat ik in het algemeen wel weet wat die tradities inhouden, lukte het wikipedia mij toch weer te verrassen met interessante weetjes.
Zo blijkt dat de Romeinse keizer Constantijn de grote ervoor gezorgd te hebben dat eerste kerstdag op de 25ste december wordt gevierd. Hij was een van de eerste Christelijke keizers die ze in Rome gekend hebben. Het Romeinse rijk was al eeuwen lang een mengelmoes van verschillende religieuze/mythologische stromingen die dan ook eigenschappen van elkaar gingen overnemen. De 25ste december was namelijk altijd al een belangrijke datum omdat destijds de zonnegod Sol Invictus werd geëerd. Ook zou volgens Wikipedia het Christendom diverse vergaande overeenkomsten met het Romeinse Mithraïsme hebben.
De kerstman (even heel wat anders, maar het heeft wel met kerst te maken) heeft een wat meer Nederlandse voorgeschiedenis. Santa Claus is namelijk een Amerikaanse verbastering van het Nederlandse Sinterklaas. De Nederlanders brachten de traditie van Sinterklaas mee naar Nieuw Amsterdam wat dus later New York werd. Via de Amerikanen is Sinterklaas in de loop der jaren in de kerstman veranderd, en die “gemuteerde” traditie kwam uiteindelijk weer terug naar Europa.
De kerst wikipedia site lag ook uit waar onze gewoonte vandaan komt om tijdens kerst een boom in huis te halen. Deze traditie stamt zelfs nog van voordat in het Romeinse rijk het Christelijke geloof als staatsreligie werd ingevoerd. Het schijnt een oud Germaanse traditie te zijn die rond streeks de 21ste december (Midwinterdag of te wel de kortste dag van het jaar) werd gevierd. Het feest zou joelfeesten heten en wat interessant is dat men in Scandinavië kerstmis nog steeds zo noemt. Met de lichtjes in de bomen zouden ze het boze verjagen en het licht van de komende lente begroeten. Maar het meest interessante aan deze kerstboom traditie vond ik wel dat toen het Christelijk geloof uiteindelijk heer een meester werd in het Romeinse rijk, de bisschoppen de kerstboom verboden omdat het ze teveel aan hun heidense verleden zou doen herinneren. Pas dertien eeuwen later stond er een kerkelijk leider op die Luthor heette en die sloeg om als een blad aan een boom (hahaha). Hij vond dat de kerstboom hem juist symbolisch aan de geboorte van Jezus deed denken. Langzamerhand kwamen er met kerst ook kerstbomen in de kerken te staan, en later dus ook in de huizen van de mensen zelf. Toen ik dit verhaal zo las, was ik wel even mega trots op mijn boompje. Toen ik thuis kwam van mijn werk, keek ik de kerstboom even aan en had ontzag dat hij dertien eeuwen onderdrukking heeft weten te overleven.. “Respect man” zei ik tegen het plastieken exemplaar die natuurlijk helemaal niets terug zei.
Mazzel.
Zo blijkt dat de Romeinse keizer Constantijn de grote ervoor gezorgd te hebben dat eerste kerstdag op de 25ste december wordt gevierd. Hij was een van de eerste Christelijke keizers die ze in Rome gekend hebben. Het Romeinse rijk was al eeuwen lang een mengelmoes van verschillende religieuze/mythologische stromingen die dan ook eigenschappen van elkaar gingen overnemen. De 25ste december was namelijk altijd al een belangrijke datum omdat destijds de zonnegod Sol Invictus werd geëerd. Ook zou volgens Wikipedia het Christendom diverse vergaande overeenkomsten met het Romeinse Mithraïsme hebben.
De kerstman (even heel wat anders, maar het heeft wel met kerst te maken) heeft een wat meer Nederlandse voorgeschiedenis. Santa Claus is namelijk een Amerikaanse verbastering van het Nederlandse Sinterklaas. De Nederlanders brachten de traditie van Sinterklaas mee naar Nieuw Amsterdam wat dus later New York werd. Via de Amerikanen is Sinterklaas in de loop der jaren in de kerstman veranderd, en die “gemuteerde” traditie kwam uiteindelijk weer terug naar Europa.
De kerst wikipedia site lag ook uit waar onze gewoonte vandaan komt om tijdens kerst een boom in huis te halen. Deze traditie stamt zelfs nog van voordat in het Romeinse rijk het Christelijke geloof als staatsreligie werd ingevoerd. Het schijnt een oud Germaanse traditie te zijn die rond streeks de 21ste december (Midwinterdag of te wel de kortste dag van het jaar) werd gevierd. Het feest zou joelfeesten heten en wat interessant is dat men in Scandinavië kerstmis nog steeds zo noemt. Met de lichtjes in de bomen zouden ze het boze verjagen en het licht van de komende lente begroeten. Maar het meest interessante aan deze kerstboom traditie vond ik wel dat toen het Christelijk geloof uiteindelijk heer een meester werd in het Romeinse rijk, de bisschoppen de kerstboom verboden omdat het ze teveel aan hun heidense verleden zou doen herinneren. Pas dertien eeuwen later stond er een kerkelijk leider op die Luthor heette en die sloeg om als een blad aan een boom (hahaha). Hij vond dat de kerstboom hem juist symbolisch aan de geboorte van Jezus deed denken. Langzamerhand kwamen er met kerst ook kerstbomen in de kerken te staan, en later dus ook in de huizen van de mensen zelf. Toen ik dit verhaal zo las, was ik wel even mega trots op mijn boompje. Toen ik thuis kwam van mijn werk, keek ik de kerstboom even aan en had ontzag dat hij dertien eeuwen onderdrukking heeft weten te overleven.. “Respect man” zei ik tegen het plastieken exemplaar die natuurlijk helemaal niets terug zei.
Mazzel.
23 december 2010
Rachels eerste jaars eind opdracht
Vorige week ben ik naar twee optredens van Rachel geweest. De dinsdag zong ze de sterren van de hemel bij een kerstconcert en zaterdag had ze een eindejaar opdracht voor haar opleiding acteren. Ze speelde toen mee in een toneelstuk.
Zaterdag werd ik door mijn vader en zijn vrouw Anne met de camper opgehaald om naar het toneelstuk te gaan. Ze hebben geen auto meer, omdat ze toch europa afreizen met die camper. Het was een heel avontuur om van Hoorn naar Alkmaar te rijden door al die sneeuw, maar gelukkig ging dat allemaal goed. We hadden voor de tocht door het witte Noord Hollandse landschap veel extra tijd ingepland , maar dat bleek dus achteraf helemaal niet nodig te zijn. Daarom waren we ongeveer een uur te vroeg. Die extra tijd hebben we daarom in de Mediamarkt doorgebracht. Je weet wel, die firma met die vreselijk tv reclame. Maar ze verkopen wel prachtige spullen…
Ik hield de tijd goed in de gaten en zodoende waren we om half vier in het pand waar Rachel haar performance moest laten zien. We werden na een tijdje wachten, door een leraar van haar opgeroepen en moesten toen naar een zaaltje toe lopen die zich op de eerste verdieping bevond. Bij het naar binnenlopen zagen we meteen het achttal zitten inclusief Rachel natuurlijk. Ze leken allemaal niet erg zenuwachtig maar dat komt vast omdat ze het twee keer achter elkaar moesten spelen, en wij bij de tweede run aanwezig waren. Het verhaal ging over een mooi meisje die twee nogal onaardige zussen had, maar wel heel goed kon opschieten met haar vader. En met die vader gebeurde wat, waardoor ze uiteindelijk het oudelijk huis moest verlaten. Ik zal niet te veel ingaan op het verhaal, maar het mag duidelijk zijn dat Rachel haar rol goed speelde. Af en toe was zij namelijk het meisje (de rollen roleerde namelijk tussen de aanwezige acteurs) en volgens mij had ze dat prima gedaan.
Na het optreden konden we Rachel nog even spreken natuurlijk, maar zij bleef achter in Alkmaar omdat ze met de groep nog ging uiteten. Ik zelf ging met de camper weer terug naar Hoorn, al nadenkend over het stuk natuurlijk (en over die mooie laptops bij de mediamarkt).
Mazzel.
Zaterdag werd ik door mijn vader en zijn vrouw Anne met de camper opgehaald om naar het toneelstuk te gaan. Ze hebben geen auto meer, omdat ze toch europa afreizen met die camper. Het was een heel avontuur om van Hoorn naar Alkmaar te rijden door al die sneeuw, maar gelukkig ging dat allemaal goed. We hadden voor de tocht door het witte Noord Hollandse landschap veel extra tijd ingepland , maar dat bleek dus achteraf helemaal niet nodig te zijn. Daarom waren we ongeveer een uur te vroeg. Die extra tijd hebben we daarom in de Mediamarkt doorgebracht. Je weet wel, die firma met die vreselijk tv reclame. Maar ze verkopen wel prachtige spullen…
Ik hield de tijd goed in de gaten en zodoende waren we om half vier in het pand waar Rachel haar performance moest laten zien. We werden na een tijdje wachten, door een leraar van haar opgeroepen en moesten toen naar een zaaltje toe lopen die zich op de eerste verdieping bevond. Bij het naar binnenlopen zagen we meteen het achttal zitten inclusief Rachel natuurlijk. Ze leken allemaal niet erg zenuwachtig maar dat komt vast omdat ze het twee keer achter elkaar moesten spelen, en wij bij de tweede run aanwezig waren. Het verhaal ging over een mooi meisje die twee nogal onaardige zussen had, maar wel heel goed kon opschieten met haar vader. En met die vader gebeurde wat, waardoor ze uiteindelijk het oudelijk huis moest verlaten. Ik zal niet te veel ingaan op het verhaal, maar het mag duidelijk zijn dat Rachel haar rol goed speelde. Af en toe was zij namelijk het meisje (de rollen roleerde namelijk tussen de aanwezige acteurs) en volgens mij had ze dat prima gedaan.
Na het optreden konden we Rachel nog even spreken natuurlijk, maar zij bleef achter in Alkmaar omdat ze met de groep nog ging uiteten. Ik zelf ging met de camper weer terug naar Hoorn, al nadenkend over het stuk natuurlijk (en over die mooie laptops bij de mediamarkt).
Mazzel.
15 december 2010
Het dorp deel twee
Vorig jaar zijn Rachel en ik begonnen met de “bouw” van ons kerstdorpje. Daar heb ik vorig jaar december ook een weblog over geschreven. Toen had ik al verteld dat het de bedoeling is dat het dorpje elk jaar zouden uitbreiden, zodat we over een aantal jaar een enorm dorp hebben.
Afgelopen zaterdag vonden we dat het tijd was om de kerstboom op te zetten en een bezoekje aan het tuincentrum te brengen. Vorig jaar hebben we daar ons ogen uitgekeken en kwamen we ook op het idee om zelf een dorpje te gaan bouwen. Ook dit jaar zag het er weer allemaal prachtig uit en zagen we genoeg mogelijkheden om ons dorp mee uit te breiden. In totaal hebben we drie nieuwe “items” aangeschaft. Item nummer een is een kroeg. Want wat moet een dorp zonder kroeg? Het tweede item was een groente stalletje. Hierin kun je nog batterijen doen ook, zodat hij nog licht geeft ook. En tot slot hebben we een nieuwe bewoner voor ons dorp aangeschaft. Het gaat om een muzikant. Nadat we het huiskamer helemaal hadden voorzien van kerst versiering heeft Rachel ook het dorpje weer opgebouwd. En uiteraard laat ik daar een foto van zien.
Mazzel
Afgelopen zaterdag vonden we dat het tijd was om de kerstboom op te zetten en een bezoekje aan het tuincentrum te brengen. Vorig jaar hebben we daar ons ogen uitgekeken en kwamen we ook op het idee om zelf een dorpje te gaan bouwen. Ook dit jaar zag het er weer allemaal prachtig uit en zagen we genoeg mogelijkheden om ons dorp mee uit te breiden. In totaal hebben we drie nieuwe “items” aangeschaft. Item nummer een is een kroeg. Want wat moet een dorp zonder kroeg? Het tweede item was een groente stalletje. Hierin kun je nog batterijen doen ook, zodat hij nog licht geeft ook. En tot slot hebben we een nieuwe bewoner voor ons dorp aangeschaft. Het gaat om een muzikant. Nadat we het huiskamer helemaal hadden voorzien van kerst versiering heeft Rachel ook het dorpje weer opgebouwd. En uiteraard laat ik daar een foto van zien.
Mazzel
8 december 2010
Here today
Het is vandaag precies 30 jaar geleden dat John Lennon werd vermoord. Omdat ik toch wel een vrij aardig grote fan van hem ben, moet ik daar natuurlijk even aandacht aan besteden.
Over het uiteenvallen van de Beatles tien jaar voor de moord op Lennon gaan meerdere theorieën. De meeste mensen beweren dat de invloed van Yoko Ono de hechte groep uiteen heeft laten vallen, maar er wordt ook vaak gezegd dat het berg afwaarts ging toen hun manager kwam te overlijden. De groep zat toen ineens zonder captain, en John zou vinden dat Paul te veel de baas probeerde te spelen. Na het uiteenvallen nam John Paul ook wel eens op de hak en schreef zelfs een zeer negatief liedje over hem die nog uitkwam op een plaat ook. Paul daarin tegen heb ik hier nooit op kunnen betrappen. Toen John eenmaal kwam te overlijden, schreef hij zelfs een schitterend eerbetoon aan zijn oude vriend. En die eerbetoon kan eigenlijk op zo’n dag als vandaag niet ontbreken. Klik daarom op de volgende link en geniet, want het is namelijk een prachtnummer. http://www.youtube.com/watch?v=yY09Wa7z_38
Mazzel
Over het uiteenvallen van de Beatles tien jaar voor de moord op Lennon gaan meerdere theorieën. De meeste mensen beweren dat de invloed van Yoko Ono de hechte groep uiteen heeft laten vallen, maar er wordt ook vaak gezegd dat het berg afwaarts ging toen hun manager kwam te overlijden. De groep zat toen ineens zonder captain, en John zou vinden dat Paul te veel de baas probeerde te spelen. Na het uiteenvallen nam John Paul ook wel eens op de hak en schreef zelfs een zeer negatief liedje over hem die nog uitkwam op een plaat ook. Paul daarin tegen heb ik hier nooit op kunnen betrappen. Toen John eenmaal kwam te overlijden, schreef hij zelfs een schitterend eerbetoon aan zijn oude vriend. En die eerbetoon kan eigenlijk op zo’n dag als vandaag niet ontbreken. Klik daarom op de volgende link en geniet, want het is namelijk een prachtnummer. http://www.youtube.com/watch?v=yY09Wa7z_38
Mazzel
28 november 2010
Wat is waar?
Jaren geleden had Henk Westbroek op radio 3FM een programma wat “Denk Aan Henk” heette. Daar luisterde ik trouwens jaren lang als trouwe fan naar. Een onderdeel van dit programma was de quiz “Wat is waar?”, waarbij de luisteraar allemaal leuke prijzen kon winnen. Dit “Wat is Waar?” principe wil ik in deze blog ook even gebruiken.
Het zal de tv kijker van vandaag de dag ongetwijfeld wel zijn opgevallen. Er zijn erg veel programma’s over paranormale zaken te bekijken. Zo hebben we natuurlijk Char gehad en Derek Ogilvie, en laatst is er weer een nieuw programma bijgekomen waarin paranormale kinderen voorkomen. Ik als leek vraag me dan altijd af wat daar van waar is. Bestaan die dingen zoals geesten in het echt, of is het allemaal nep en oplichterij? Om die vraag te kunnen beantwoorden moet je natuurlijk altijd bij je zelf beginnen. Zelf heb ik wel eens situaties meegemaakt die je als paranormaal zou kunnen omschrijven. En dan heb ik het niet over geesten, maar over situaties waarvan ik van te voren al wist wat er ging gebeuren (en daarbij ook dingen heb kunnen voorkomen). Hetgeen wat eigenlijk volgens de wetenschap niet kan omdat we in een linair tijdsysteem leven (van oorzaak en gevolg). Nou moet je niet denken dat ik nu al weet hoe het Nederlands elftal bij het EK gaat scoren, want die situaties die ik heb meegemaakt zijn op 1 hand te tellen. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb ze dus wel gehad.
Op zich is de kans dus aanwezig dan paranormale krachten dus bestaan alleen al bekijkend vanuit mijn eigen ervaringen. Maar bewijs voor geesten is dit zeker niet. Ramon vroeg zich laatst bij de wandeling af waarom ik zo graag wil weten of Derek Ogilvie nu de waarheid spreekt of niet. Als antwoord gaf ik dat het natuurlijk wel belangrijk is omdat A) het bewijs voor geesten dan geleverd kan worden en B) of hij de kluit belazerd of niet. Ramon kwam eigenlijk met twee ijzersterke opmerkingen aanzetten. Hij opperde eerst dat bij het eventueel belazeren van de kluit (dat kunnen we natuurlijk niet met zekerheid zeggen), hij maar een kleintje is. Als voorbeeld gaf hij die enorme bedevaartsoorden waar jaarlijks miljoenen mensen heen gaan omdat de heilige maagd Maria daar verschenen is. Even ervan uitgaand dat Maria niet in het echt bestaan heeft, worden jaarlijks dus miljoenen mensen besodemieterd. Of zoals professor Dawkins het in een interview verwoordde : De kans dat er daadwerkelijk iemand uit een rolstoel opstaat en genezen is, is duizenden keren kleiner dan dat ze ziektes aan elkaar overgeven op zo’n oord. Maar daar liet Ramon het niet bij. Hij kwam met nog een sterke opmerking. Het kan natuurlijk ook allemaal een placebo effect hebben. Die mensen die naar Derek Ogilvie of naar een bedevaartsoord gaan kunnen ook geholpen zijn door te denken dat ze geholpen zijn. Bezoekers aan Derek kunnen misschien een hoofdstuk in hun boek afsluiten zonder dat er ook maar iets met de wetenschap of de waarheid te maken heeft. Het doel heiligt in dat geval de middelen.
Al met al is het (net als de tijdsreiziger in een van mijn laatste blogs), niet uit te sluiten of paranormale krachten en geesten in het algemeen nu wel of niet bestaan. Ik laat mijn trouwe lezers daarom achter met drie stellingen over Derek Ogilvie en je mag zelf kiezen wat jij denkt wat de “waarheid” is.
Wat is waar?
Stelling 1 : Derek is een grote oplichter en er is niets waar van zijn gave om met de doden te spreken. Als pluspunt kan je dan wel met het placebo verhaal van hierboven komen aandragen.
Stelling 2 : Derek beschikt weldegelijk over paranormale gaven, maar kan niet met de doden praatten. Hij ontvangt gedachten en emoties van de dierbaren die nog in leven zijn en vormt op die manier een beeld van een overleden persoon. Of Derek dit weet dat deze stelling waar is, kan ik je niet vertellen.
Stelling 3 : Derek spreekt de waarheid. Hij kan inderdaad met de overleden medemens communiceren en het is slechts tijd voordat de wetenschap dit ook kan bewijzen.
Mazzel
Het zal de tv kijker van vandaag de dag ongetwijfeld wel zijn opgevallen. Er zijn erg veel programma’s over paranormale zaken te bekijken. Zo hebben we natuurlijk Char gehad en Derek Ogilvie, en laatst is er weer een nieuw programma bijgekomen waarin paranormale kinderen voorkomen. Ik als leek vraag me dan altijd af wat daar van waar is. Bestaan die dingen zoals geesten in het echt, of is het allemaal nep en oplichterij? Om die vraag te kunnen beantwoorden moet je natuurlijk altijd bij je zelf beginnen. Zelf heb ik wel eens situaties meegemaakt die je als paranormaal zou kunnen omschrijven. En dan heb ik het niet over geesten, maar over situaties waarvan ik van te voren al wist wat er ging gebeuren (en daarbij ook dingen heb kunnen voorkomen). Hetgeen wat eigenlijk volgens de wetenschap niet kan omdat we in een linair tijdsysteem leven (van oorzaak en gevolg). Nou moet je niet denken dat ik nu al weet hoe het Nederlands elftal bij het EK gaat scoren, want die situaties die ik heb meegemaakt zijn op 1 hand te tellen. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb ze dus wel gehad.
Op zich is de kans dus aanwezig dan paranormale krachten dus bestaan alleen al bekijkend vanuit mijn eigen ervaringen. Maar bewijs voor geesten is dit zeker niet. Ramon vroeg zich laatst bij de wandeling af waarom ik zo graag wil weten of Derek Ogilvie nu de waarheid spreekt of niet. Als antwoord gaf ik dat het natuurlijk wel belangrijk is omdat A) het bewijs voor geesten dan geleverd kan worden en B) of hij de kluit belazerd of niet. Ramon kwam eigenlijk met twee ijzersterke opmerkingen aanzetten. Hij opperde eerst dat bij het eventueel belazeren van de kluit (dat kunnen we natuurlijk niet met zekerheid zeggen), hij maar een kleintje is. Als voorbeeld gaf hij die enorme bedevaartsoorden waar jaarlijks miljoenen mensen heen gaan omdat de heilige maagd Maria daar verschenen is. Even ervan uitgaand dat Maria niet in het echt bestaan heeft, worden jaarlijks dus miljoenen mensen besodemieterd. Of zoals professor Dawkins het in een interview verwoordde : De kans dat er daadwerkelijk iemand uit een rolstoel opstaat en genezen is, is duizenden keren kleiner dan dat ze ziektes aan elkaar overgeven op zo’n oord. Maar daar liet Ramon het niet bij. Hij kwam met nog een sterke opmerking. Het kan natuurlijk ook allemaal een placebo effect hebben. Die mensen die naar Derek Ogilvie of naar een bedevaartsoord gaan kunnen ook geholpen zijn door te denken dat ze geholpen zijn. Bezoekers aan Derek kunnen misschien een hoofdstuk in hun boek afsluiten zonder dat er ook maar iets met de wetenschap of de waarheid te maken heeft. Het doel heiligt in dat geval de middelen.
Al met al is het (net als de tijdsreiziger in een van mijn laatste blogs), niet uit te sluiten of paranormale krachten en geesten in het algemeen nu wel of niet bestaan. Ik laat mijn trouwe lezers daarom achter met drie stellingen over Derek Ogilvie en je mag zelf kiezen wat jij denkt wat de “waarheid” is.
Wat is waar?
Stelling 1 : Derek is een grote oplichter en er is niets waar van zijn gave om met de doden te spreken. Als pluspunt kan je dan wel met het placebo verhaal van hierboven komen aandragen.
Stelling 2 : Derek beschikt weldegelijk over paranormale gaven, maar kan niet met de doden praatten. Hij ontvangt gedachten en emoties van de dierbaren die nog in leven zijn en vormt op die manier een beeld van een overleden persoon. Of Derek dit weet dat deze stelling waar is, kan ik je niet vertellen.
Stelling 3 : Derek spreekt de waarheid. Hij kan inderdaad met de overleden medemens communiceren en het is slechts tijd voordat de wetenschap dit ook kan bewijzen.
Mazzel
18 november 2010
Master Yoda vs Darth Sidious
Ondanks dat ik de Star Wars films al talloze keren heb bekeken ga ik toch elke keer weer kijken als ze worden uitgezonden. Het lijkt wel een soort magische kracht die mij dan bestuurd zodat ik de tv altijd op de juiste zender laat afstemmen. Gister was de vijfde film op de tv en daarin ontdekte Luke Skywalker dat de slechte Darth Vader eigenlijk zijn vader is.
De volgorde waarin de films gemaakt zijn is voor een leek misschien wat moeilijk te begrijpen. In 1977 kwam deel vier (van de zes) uit. Deel vijf in 1980. En deel zes in 1983. De reden dat de schrijver George Lucas in 1977 de eerste drie delen had overgeslagen, had te maken met het feit dat hij vond dat de film industrie nog niet modern genoeg was. De special effects die je toen had waren wel aardig, maar hij vond die niet toerijkend om het zeer indrukwekkende verhaallijn eer aan te doen. Pas 22 jaar later vond hij dat de tijd rijp was om ook de eerste drie delen van het verhaal op film uit te brengen. Dit gaf een leuke bijkomstigheid als bonus. We wisten natuurlijk dat Darth Vader oorspronkelijk een goed persoon was, maar later was overgestapt naar de Dark side. Hoe dat dan heeft kunnen gebeuren werd pas op het einde van deel drie duidelijk. Dat deel vind ik persoonlijk dan ook de beste van alle zes. Met vooral het eindgevecht tussen master Yoda en de slechte keizer Darth Sidious. Daarvan geef ik natuurlijk even een youtube linkje (filmpje duurt 6 minuten) waarin je ook Darth Vader tegen Obi-wan ziet vechten.
Link naar het beste gedeelte uit de zes delige film serie : http://www.youtube.com/watch?v=MFEjcvIRMDo
Mazzel
De volgorde waarin de films gemaakt zijn is voor een leek misschien wat moeilijk te begrijpen. In 1977 kwam deel vier (van de zes) uit. Deel vijf in 1980. En deel zes in 1983. De reden dat de schrijver George Lucas in 1977 de eerste drie delen had overgeslagen, had te maken met het feit dat hij vond dat de film industrie nog niet modern genoeg was. De special effects die je toen had waren wel aardig, maar hij vond die niet toerijkend om het zeer indrukwekkende verhaallijn eer aan te doen. Pas 22 jaar later vond hij dat de tijd rijp was om ook de eerste drie delen van het verhaal op film uit te brengen. Dit gaf een leuke bijkomstigheid als bonus. We wisten natuurlijk dat Darth Vader oorspronkelijk een goed persoon was, maar later was overgestapt naar de Dark side. Hoe dat dan heeft kunnen gebeuren werd pas op het einde van deel drie duidelijk. Dat deel vind ik persoonlijk dan ook de beste van alle zes. Met vooral het eindgevecht tussen master Yoda en de slechte keizer Darth Sidious. Daarvan geef ik natuurlijk even een youtube linkje (filmpje duurt 6 minuten) waarin je ook Darth Vader tegen Obi-wan ziet vechten.
Link naar het beste gedeelte uit de zes delige film serie : http://www.youtube.com/watch?v=MFEjcvIRMDo
Mazzel
11 november 2010
Parkeer plaatsen
Dat we in Nederland steeds meer auto’s erbij krijgen en dus ook steeds langere files hebben als we naar het werk rijden, is eigenlijk geen nieuwtje meer. Maar dat deze jarenlange toename van blik op de weg ook tot steeds meer parkeer problemen bij ons in de wijk zou leiden, konden we aanvankelijk niet weten.
En toch gebeurde dat dus. Langzaam maar zeker werden deze blikken apparaten op de meest vreemde plekken neergezet omdat de eigenaar geen officiële parkeerplaats kon vinden. Of vond dat hij dan te ver moest lopen. Soms kon je met moeite de straat uit rijden omdat er weer een of andere buurman zijn auto ergens had gedumpt op een plek zodat je er nog maar net langs kon. Ze kregen het steeds weer voor elkaar om ergens een nieuwe parkeer plek van te maken. Tot half op het fietspad aan toe, zodat je maar moest gokken of er een fietser aankwam of niet. De gemeente besloot toen om in te grijpen en die werkzaamheden zijn nu zo goed als voorbij. Aanvankelijk leverde dit nog meer parkeer problemen op omdat ook de bestaande plekken opnieuw werden ingedeeld, maar ik denk dat heel de Grote Waal blij is met het resultaat.
Nu, als Rachel en ik thuiskomen uit het werk, kunnen we uitkiezen waar we onze bolide willen neerzetten. We kunnen zonder de vrees om geknakte spiegels te krijgen, de straat weer uit rijden. Al met al een win win situatie dus. Nou ja. Een klein nadeeltje heeft het wel. Ook onze parkeer plek heeft de gemeente aangepakt en ziet er nu helemaal anders uit. Een beetje nostalgisch persoon (zoals ik) zal er toch aan moeten wennen dat het er nooit meer hetzelfde zal uitzien. Gelukkig was Google streetview nog niet upgedate, en heb ik er gister snel even een afbeelding van bewaard.
Mazzel
En toch gebeurde dat dus. Langzaam maar zeker werden deze blikken apparaten op de meest vreemde plekken neergezet omdat de eigenaar geen officiële parkeerplaats kon vinden. Of vond dat hij dan te ver moest lopen. Soms kon je met moeite de straat uit rijden omdat er weer een of andere buurman zijn auto ergens had gedumpt op een plek zodat je er nog maar net langs kon. Ze kregen het steeds weer voor elkaar om ergens een nieuwe parkeer plek van te maken. Tot half op het fietspad aan toe, zodat je maar moest gokken of er een fietser aankwam of niet. De gemeente besloot toen om in te grijpen en die werkzaamheden zijn nu zo goed als voorbij. Aanvankelijk leverde dit nog meer parkeer problemen op omdat ook de bestaande plekken opnieuw werden ingedeeld, maar ik denk dat heel de Grote Waal blij is met het resultaat.
Nu, als Rachel en ik thuiskomen uit het werk, kunnen we uitkiezen waar we onze bolide willen neerzetten. We kunnen zonder de vrees om geknakte spiegels te krijgen, de straat weer uit rijden. Al met al een win win situatie dus. Nou ja. Een klein nadeeltje heeft het wel. Ook onze parkeer plek heeft de gemeente aangepakt en ziet er nu helemaal anders uit. Een beetje nostalgisch persoon (zoals ik) zal er toch aan moeten wennen dat het er nooit meer hetzelfde zal uitzien. Gelukkig was Google streetview nog niet upgedate, en heb ik er gister snel even een afbeelding van bewaard.
Mazzel
4 november 2010
De tijdreiziger
Het wil nog wel eens gebeuren dat Rachel en ik op onze vrije zondag middag in de auto zitten. Meestal heeft Rachel dan de radio mee en kunnen we naar het puntje puntje spel op radio Veronica luisteren. Ze vertellen dan altijd een prachtig verhaal en de luisteraar moet dan een bepaald woord raden en kunnen dan leuke prijzen winnen. Dit keer vond ik het verhaal zo indrukwekkend dat ik dus besloten heb om er een blog aan te wijden.
Het woord wat overigens op de puntjes hoorde te staan was : mobiele telefoon. Het verhaal gaat namelijk als volgt. Een zekere George Clarke kocht laatst een DVD box van Charlie Chaplin. De film die op de box staat, stamt uit 1928 en behoord dan onder de noemer klassieker. Hij had de hele film bekeken en besloot ook de extra’s te bekijken wat meestal op een DVD box wordt meegeleverd. Maar tijdens het bekijken van deze extra’s viel hem een vrouw op die door het beeld heen liep. Ze hield namelijk iets bij haar oor. Nadat hij het meerdere keren bekeken had, kon hij alleen maar concluderen dat het een mobiele telefoon moest zijn . Maarja.. in 1928 hadden ze natuurlijk nog geen mobiele telefoons. Hoe kon die vrouw er dan toch eentje hebben? Clarke zette het fragment op youtube (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Y6a4T2tJaSU ) en dat filmpje is nu al een paar miljoen keer bekeken. Er wordt ook volop gediscussieerd of het nu wel een mobieltje is of niet. En dus ook of de vrouw een tijdreiziger is of niet.
De gedachte van tijdrijzen houd menig SF liefhebber (zoals ik) wel eens vaker bezig. Met Ramon (tijdens de zondagse wandeling) had ik het ook er even over. Ik opperde bijvoorbeeld dat het totaal geen nut heeft om je mobieltje mee te nemen naar 1928 omdat je dan toch geen bereik hebt. Mobiele telefoons zijn namelijk afhankelijk van communicatie satellieten, en om die nu ook mee te nemen als je gaat tijdrijzen. Ramon opperde daartegen dat als er mensen in de verre toekomst een tijdmachine kunnen uitvinden, ze waarschijnlijk ook mobiele telefoons kunnen uitvinden die geen satellieten nodig hebben. Maar misschien is het wel een soort walkie talkie en heeft het apparaat maar een bereik van een paar kilometer. Ver genoeg als je bijvoorbeeld met zijn twee-en naar 1928 wilt afreizen en apart even de stad willen verkennen en later weer ergens wilt afspreken. Al met al kan je het niet uitsluiten dat de dame op de tape nu wel of geen tijdreiziger is. Ik zou zeggen, bekijk het filmpje zelf en trek je eigen conclusies. Het filmpje duurt ongeveer 8 minuten. Bij ongeveer 2.30 laat mr Clarke de opname met de dame zien.
Mazzel
Het woord wat overigens op de puntjes hoorde te staan was : mobiele telefoon. Het verhaal gaat namelijk als volgt. Een zekere George Clarke kocht laatst een DVD box van Charlie Chaplin. De film die op de box staat, stamt uit 1928 en behoord dan onder de noemer klassieker. Hij had de hele film bekeken en besloot ook de extra’s te bekijken wat meestal op een DVD box wordt meegeleverd. Maar tijdens het bekijken van deze extra’s viel hem een vrouw op die door het beeld heen liep. Ze hield namelijk iets bij haar oor. Nadat hij het meerdere keren bekeken had, kon hij alleen maar concluderen dat het een mobiele telefoon moest zijn . Maarja.. in 1928 hadden ze natuurlijk nog geen mobiele telefoons. Hoe kon die vrouw er dan toch eentje hebben? Clarke zette het fragment op youtube (zie : http://www.youtube.com/watch?v=Y6a4T2tJaSU ) en dat filmpje is nu al een paar miljoen keer bekeken. Er wordt ook volop gediscussieerd of het nu wel een mobieltje is of niet. En dus ook of de vrouw een tijdreiziger is of niet.
De gedachte van tijdrijzen houd menig SF liefhebber (zoals ik) wel eens vaker bezig. Met Ramon (tijdens de zondagse wandeling) had ik het ook er even over. Ik opperde bijvoorbeeld dat het totaal geen nut heeft om je mobieltje mee te nemen naar 1928 omdat je dan toch geen bereik hebt. Mobiele telefoons zijn namelijk afhankelijk van communicatie satellieten, en om die nu ook mee te nemen als je gaat tijdrijzen. Ramon opperde daartegen dat als er mensen in de verre toekomst een tijdmachine kunnen uitvinden, ze waarschijnlijk ook mobiele telefoons kunnen uitvinden die geen satellieten nodig hebben. Maar misschien is het wel een soort walkie talkie en heeft het apparaat maar een bereik van een paar kilometer. Ver genoeg als je bijvoorbeeld met zijn twee-en naar 1928 wilt afreizen en apart even de stad willen verkennen en later weer ergens wilt afspreken. Al met al kan je het niet uitsluiten dat de dame op de tape nu wel of geen tijdreiziger is. Ik zou zeggen, bekijk het filmpje zelf en trek je eigen conclusies. Het filmpje duurt ongeveer 8 minuten. Bij ongeveer 2.30 laat mr Clarke de opname met de dame zien.
Mazzel
27 oktober 2010
Een simpele oplossing
Sommige klanten hebben de gave om hun wensen altijd simpel te formuleren. Maar achter de schermen kan zo’n aanpassing in de software of weegschaal natuurlijk erg ingewikkeld in elkaar zitten. Ik gein dan altijd met mijn collega Jeroen of de klant er ook wereldvrede bij wou hebben, maar tot nu toe heeft geen enkele klant daar nog om gevraagd.
Laatst hadden wij op de helpdesk weer zo’n situatie. Eigenlijk een best logische vraag hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar toch leek het aanvankelijk een best lastig verhaal te worden. Zoals mijn trouwe weblog lezers weten, ben ik voor een supermarkt keten bezig met het aanpassen van de preset editor. Tot nu toe waren de klanten die gebruik maken van de digitale versie van de AGF afdeling, nog niet geïnteresseerd in kratnummer vermelding. Bij de oude weegschalen waar bij je nog met schaar en papier moet werken, en de plaatjes handmatig onder de knoppen moet schuiven, was dit al wel het geval. Ergens was de wens om op de touchscreen schalen ook met kratnummers te gaan werken, een logisch vervolg. Maar dit betekende wel dat er diverse zaken aangepast moesten worden. Namelijk : 1) het artikel bestand wat van de supermarkt keten wordt aangeboden moest aangepast worden, zodat dit nummer er ook in zit. 2) De vertaling van dat bestand naar voor de weegschaal gangbare taal, moest aangepast worden. 3) Het protocol van de communicatie driver (die de weegschaal aanstuurt) moest ook dit nummer kunnen verwerken. 4) de weegschaal zelf moet dit nummer natuurlijk tonen. En tot slot nummer 5) Jeroentje moest het nummer ook in de preset editor toevoegen.
Al met al een logisch wens, maar het had nogal wat gevolgen. Totdat ik een keertje op het internet zat te surfen en bij de experts van foxite.com terecht kwam. Ik zag op een van hun weblogs dat ze daarop vertelden hoe je plaatjes via je programmeertaal kunt manipuleren. Feitelijk doe ik dat ook al met de preset editor. Ik vertaal het origineel namelijk naar voor de weegschaal gewenst formaat. Maar de site liet zien dat je ook logo’s en tekst daarop kunt toevoegen. Toen ik dat zo las, besefte ik dat al die stappen die ik zojuist hierboven heb beschreven eigenlijk helemaal niet nodig zijn. Behalve dan nummer 5 natuurlijk. Nadat het plaatje van formaat is aangepast, plaats ik gewoon het kratnummer er overheen. Deze week kreeg ik groen licht om deze eenvoudige methode in de preset editor te bakken en binnen een half uurtje was dit al gedaan. En daarmee heb ik enorm veel tijd uitgespaard, want het doorlopen van al die andere stappen had volgens mij minimaal een paar weken geduurd….. Om die plaatjes aan de knoppen toe te voegen heb ik trouwens de “verkenner” optie toegevoegd (zie linker schermpje). Je kan gewoon een map selecteren waar je de plaatjes in bewaard. En je hoeft ze dan alleen naar de gewenste toets te verslepen. Alles (inclusief toevoegen van het krat nummer) gaat dan automatisch.
Ps: let niet op de benamingen. Die kloppen in dit voorbeeld natuurlijk niet.
Mazzel
Laatst hadden wij op de helpdesk weer zo’n situatie. Eigenlijk een best logische vraag hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar toch leek het aanvankelijk een best lastig verhaal te worden. Zoals mijn trouwe weblog lezers weten, ben ik voor een supermarkt keten bezig met het aanpassen van de preset editor. Tot nu toe waren de klanten die gebruik maken van de digitale versie van de AGF afdeling, nog niet geïnteresseerd in kratnummer vermelding. Bij de oude weegschalen waar bij je nog met schaar en papier moet werken, en de plaatjes handmatig onder de knoppen moet schuiven, was dit al wel het geval. Ergens was de wens om op de touchscreen schalen ook met kratnummers te gaan werken, een logisch vervolg. Maar dit betekende wel dat er diverse zaken aangepast moesten worden. Namelijk : 1) het artikel bestand wat van de supermarkt keten wordt aangeboden moest aangepast worden, zodat dit nummer er ook in zit. 2) De vertaling van dat bestand naar voor de weegschaal gangbare taal, moest aangepast worden. 3) Het protocol van de communicatie driver (die de weegschaal aanstuurt) moest ook dit nummer kunnen verwerken. 4) de weegschaal zelf moet dit nummer natuurlijk tonen. En tot slot nummer 5) Jeroentje moest het nummer ook in de preset editor toevoegen.
Al met al een logisch wens, maar het had nogal wat gevolgen. Totdat ik een keertje op het internet zat te surfen en bij de experts van foxite.com terecht kwam. Ik zag op een van hun weblogs dat ze daarop vertelden hoe je plaatjes via je programmeertaal kunt manipuleren. Feitelijk doe ik dat ook al met de preset editor. Ik vertaal het origineel namelijk naar voor de weegschaal gewenst formaat. Maar de site liet zien dat je ook logo’s en tekst daarop kunt toevoegen. Toen ik dat zo las, besefte ik dat al die stappen die ik zojuist hierboven heb beschreven eigenlijk helemaal niet nodig zijn. Behalve dan nummer 5 natuurlijk. Nadat het plaatje van formaat is aangepast, plaats ik gewoon het kratnummer er overheen. Deze week kreeg ik groen licht om deze eenvoudige methode in de preset editor te bakken en binnen een half uurtje was dit al gedaan. En daarmee heb ik enorm veel tijd uitgespaard, want het doorlopen van al die andere stappen had volgens mij minimaal een paar weken geduurd….. Om die plaatjes aan de knoppen toe te voegen heb ik trouwens de “verkenner” optie toegevoegd (zie linker schermpje). Je kan gewoon een map selecteren waar je de plaatjes in bewaard. En je hoeft ze dan alleen naar de gewenste toets te verslepen. Alles (inclusief toevoegen van het krat nummer) gaat dan automatisch.
Ps: let niet op de benamingen. Die kloppen in dit voorbeeld natuurlijk niet.
Mazzel
20 oktober 2010
Gestopt met de cursus
Officieel is de kogel nog niet door de kerk. Ik zou elk moment weer verder kunnen gaan met de cursus, maar ik schat de kans daarop erg klein.
Het begon dit jaar allemaal erg hoopgevend. Ik had erg veel zin in de LOI cursus Visual Basic 2008. En dit werd aanvankelijk ook aangewakkerd door het zeer duidelijke leer boek wat bij de cursus werd meegeleverd. Het boek heet niet voor niets “Step bij Step”, en geeft met veel schermvoorbeelden een duidelijk inzicht hoe deze programmeer taal werkt. De eerste opdrachten waren erg gemakkelijk en sloten ook aan op het lesmateriaal. Ik vond wel dat er soms erg kritisch op mijn opdrachten werd gereageerd, maar waardeerde dit wel. Ik heb natuurlijk nooit geleerd om netjes te programmeren. Het einddoel heiligt alle middelen, maar bij de cursus werd een opdracht al afgekeurd als je een Variabele in je code te veel had gebruikt. Ik vermoedde toen al dat als de cursus in een verder stadium zal belanden, dat de complexiteit in combinatie met het “netjes programmeren” een probleem zou opleveren, en daar kreeg ik dus gelijk in.
Maar dat was niet de oorzaak dat er op een gegeven ogenblik een kantelpunt kwam. Bij de zesde opdracht ging het niveau ineens zodanig omhoog dat ik er niet meer tegenop kon boksen. Het lesmateriaal gaf trouwens zelf toe dat de lat met een mega sprong omhoog ging. Op zich vond ik dit helemaal niet erg want met mijn algemene programmeer kennis kon ik de opdracht wel maken. Maar als ik die inleverde werd die elke keer afgekeurd met de melding dat die oplossing die ik verzonnen had niet de bedoeling was. Ik had met het maken van de opdracht natuurlijk mijn opgedane kennis van het les boek gebruikt, maar kreeg toen te horen dat dit niet de bedoeling was. Ik kwam er na twee keer inleveren achter dat de opdracht programmeer onderdelen bevatte die nog helemaal niet door het lesboek behandeld was. Toen ik om duidelijkheid vroeg, werd me keihard verteld dat als ik straks programmeur ben, ik ook niet alles uit een lesboek kan halen. Via tips van de leraar (want duidelijk uitleggen hoe het dan wel moest zat er helaas niet in), kon ik wel beetje bij beetje achterhalen hoe ik die opdracht zes wel moest maken. Maar aangezien ik nergens in het lesboek kon opzoeken hoe het precies werkte, werden het wel elke keer houtje touwtje oplossingen die natuurlijk werden afgekeurd omdat het hoofdstuk “Netjes programmeren” dan ook om de hoek kwam kijken. Mijn gemaakte programmatjes werkte wel elke keer, maar werden elke keer onderuit gehaald en stond er in de email weer dat dit niet de bedoeling was. Ik heb een aantal keren duidelijk om hulp gevraagd, maar kreeg dan alleen de tip om de helpfile te raadplegen. Ja, zo kan ik natuurlijk ook een cursus beginnen. De motivatie verdween daardoor als sneeuw voor de zon en de cursus map verdween toen in de kast.
Je zou kunnen zeggen dat het erg zonde is geweest van mijn tijd en mijn geld, maar toch vind ik dat het niet helemaal het geval. Het leerboek wat bij de cursus zit, en dus wel duidelijk uitlegt hoe het werkt, heb ik nog wel. En die zal ik ook zeker een keertje helemaal doorwurmen zodat ik toch in Visual Basic kan programmeren. Dan maar zonder diploma.
Mazzel
Het begon dit jaar allemaal erg hoopgevend. Ik had erg veel zin in de LOI cursus Visual Basic 2008. En dit werd aanvankelijk ook aangewakkerd door het zeer duidelijke leer boek wat bij de cursus werd meegeleverd. Het boek heet niet voor niets “Step bij Step”, en geeft met veel schermvoorbeelden een duidelijk inzicht hoe deze programmeer taal werkt. De eerste opdrachten waren erg gemakkelijk en sloten ook aan op het lesmateriaal. Ik vond wel dat er soms erg kritisch op mijn opdrachten werd gereageerd, maar waardeerde dit wel. Ik heb natuurlijk nooit geleerd om netjes te programmeren. Het einddoel heiligt alle middelen, maar bij de cursus werd een opdracht al afgekeurd als je een Variabele in je code te veel had gebruikt. Ik vermoedde toen al dat als de cursus in een verder stadium zal belanden, dat de complexiteit in combinatie met het “netjes programmeren” een probleem zou opleveren, en daar kreeg ik dus gelijk in.
Maar dat was niet de oorzaak dat er op een gegeven ogenblik een kantelpunt kwam. Bij de zesde opdracht ging het niveau ineens zodanig omhoog dat ik er niet meer tegenop kon boksen. Het lesmateriaal gaf trouwens zelf toe dat de lat met een mega sprong omhoog ging. Op zich vond ik dit helemaal niet erg want met mijn algemene programmeer kennis kon ik de opdracht wel maken. Maar als ik die inleverde werd die elke keer afgekeurd met de melding dat die oplossing die ik verzonnen had niet de bedoeling was. Ik had met het maken van de opdracht natuurlijk mijn opgedane kennis van het les boek gebruikt, maar kreeg toen te horen dat dit niet de bedoeling was. Ik kwam er na twee keer inleveren achter dat de opdracht programmeer onderdelen bevatte die nog helemaal niet door het lesboek behandeld was. Toen ik om duidelijkheid vroeg, werd me keihard verteld dat als ik straks programmeur ben, ik ook niet alles uit een lesboek kan halen. Via tips van de leraar (want duidelijk uitleggen hoe het dan wel moest zat er helaas niet in), kon ik wel beetje bij beetje achterhalen hoe ik die opdracht zes wel moest maken. Maar aangezien ik nergens in het lesboek kon opzoeken hoe het precies werkte, werden het wel elke keer houtje touwtje oplossingen die natuurlijk werden afgekeurd omdat het hoofdstuk “Netjes programmeren” dan ook om de hoek kwam kijken. Mijn gemaakte programmatjes werkte wel elke keer, maar werden elke keer onderuit gehaald en stond er in de email weer dat dit niet de bedoeling was. Ik heb een aantal keren duidelijk om hulp gevraagd, maar kreeg dan alleen de tip om de helpfile te raadplegen. Ja, zo kan ik natuurlijk ook een cursus beginnen. De motivatie verdween daardoor als sneeuw voor de zon en de cursus map verdween toen in de kast.
Je zou kunnen zeggen dat het erg zonde is geweest van mijn tijd en mijn geld, maar toch vind ik dat het niet helemaal het geval. Het leerboek wat bij de cursus zit, en dus wel duidelijk uitlegt hoe het werkt, heb ik nog wel. En die zal ik ook zeker een keertje helemaal doorwurmen zodat ik toch in Visual Basic kan programmeren. Dan maar zonder diploma.
Mazzel
10 oktober 2010
Op zoek naar groene mannetjes
Als liefhebber van astronomie kon je er de afgelopen weken zowat niet omheen. En dan heb ik het (natuurlijk) over de ontdekking van de planeet Gliese 581G. Sinds eind jaren negentig zijn de wetenschappers in er geslaagd om zo genaamde exo planeten op te sporen. Dit zijn planeten die niet om onze zon heen draaien, maar om een andere ster. De technologie op dat gebied ontwikkeld zich razend snel. Want aanvankelijk konden ze alleen mega grote gasplaneten zoals Jupiter vinden. Maar vandaag de dag kunnen ze ook de veel kleinere rots planeten om een andere ster ontdenken. De ontdekking van Gliese 581G is zo bijzonder omdat deze planeet in de goldylocks zone van zijn zon bevind. Dat betekend dat hij niet te dicht bij zijn zon staat zodat vloeibaar water zou verdampen, en niet te ver er vandaan zodat het zal bevriezen. De wetenschappers schatte daarom in dat het eventueel mogelijk is dat er op deze nieuw gevonden planeet leven mogelijk is. Zeker kunnen ze dat op een afstand van ongeveer 20 lichtjaar natuurlijk niet weten, maar toch. Ze hebben een rotsplaneet gevonden die zich op de juiste positie bevind. Als dit in het algemeen een vrij normaal fenomeen is, is het slechts een kans berekening dat er ergens wel planeten zijn waar ook leven op mogelijk is.
Met die gedachte lag ik laatst in bed te piekeren. Het idee om een computer programmatje te schrijven die via kansberekening dat ging uitrekenen kwam al snel bovenborrelen. Maar dit programma moest dan wel rekening houden met de informatie die de wetenschap tot nu toe weet. Dus ook met goldylocks zones en dergelijke. De dag erna ging ik mijn idee verder uitwerken. Ik maakte een denkbeeldige kubus die 100 kubieke lichtjaar groot is, en zette onze vertrouwde planeet in het midden daarvan. Ik liet het programma 10.000 sterren op wikkelkeurige locaties in die drie dimensionale kubus plaatsen. Het programma liet ik de grote van de sterren, het aantal planeten die hij bezit en of het een gas of rots planeet was ook via een random berekening invullen. Nagelang de grote van de ster werd ook de goldylocks zone uitgerekend en als zich daar een rots planeet in bevond, had die planeet een kans van 1 op 100 dat er daadwerkelijk leven op mogelijk was. Ik liet het programma runnen en kwam op de volgende cijfers . De 10.000 sterren die het programma gemaakt had, bevatte in totaal 55123 planeten waarop in totaal 27 leven bevatte. De dichtstbijzijnde planeet bevond zich op 28,46 lichtjaar bij ons vandaan.
Of dit natuurlijk een correcte kansberekening is weet ik niet. Maar mocht de wetenschap weer meer kennis opdoen, zal ik het programma daar natuurlijk weer mee uitrusten. Al met al vond ik het wel gaaf om zo’n denkbeeldige klopjacht naar groene mannetjes te maken. Zie hieronder overigens de kubus die het programma gemaakt heeft. De groene cirkeltjes zijn de sterren waar in ieder geval 1 planeet met leven om heen draait. Met onze aarde natuurlijk in het midden van de kubus.
Mazzel
Met die gedachte lag ik laatst in bed te piekeren. Het idee om een computer programmatje te schrijven die via kansberekening dat ging uitrekenen kwam al snel bovenborrelen. Maar dit programma moest dan wel rekening houden met de informatie die de wetenschap tot nu toe weet. Dus ook met goldylocks zones en dergelijke. De dag erna ging ik mijn idee verder uitwerken. Ik maakte een denkbeeldige kubus die 100 kubieke lichtjaar groot is, en zette onze vertrouwde planeet in het midden daarvan. Ik liet het programma 10.000 sterren op wikkelkeurige locaties in die drie dimensionale kubus plaatsen. Het programma liet ik de grote van de sterren, het aantal planeten die hij bezit en of het een gas of rots planeet was ook via een random berekening invullen. Nagelang de grote van de ster werd ook de goldylocks zone uitgerekend en als zich daar een rots planeet in bevond, had die planeet een kans van 1 op 100 dat er daadwerkelijk leven op mogelijk was. Ik liet het programma runnen en kwam op de volgende cijfers . De 10.000 sterren die het programma gemaakt had, bevatte in totaal 55123 planeten waarop in totaal 27 leven bevatte. De dichtstbijzijnde planeet bevond zich op 28,46 lichtjaar bij ons vandaan.
Of dit natuurlijk een correcte kansberekening is weet ik niet. Maar mocht de wetenschap weer meer kennis opdoen, zal ik het programma daar natuurlijk weer mee uitrusten. Al met al vond ik het wel gaaf om zo’n denkbeeldige klopjacht naar groene mannetjes te maken. Zie hieronder overigens de kubus die het programma gemaakt heeft. De groene cirkeltjes zijn de sterren waar in ieder geval 1 planeet met leven om heen draait. Met onze aarde natuurlijk in het midden van de kubus.
Mazzel
7 oktober 2010
Een mega bank
Rachel en ik zitten nu alweer een lange tijd op onze nieuwe bank. Je weet wel, diegene die we hebben aangeschaft om de economie te stimuleren. De bank van mijn moeder en Bram was nu aan de beurt om naar de schroothoop te worden gebracht. Daarvoor moest er natuurlijk wel even een nieuwe voor in de plaats komen.
En omdat ze wisten dat ik deze woensdag vrij was, vroegen ze aan mij of ik mee wilde helpen sjouwen. Ze hadden namelijk een goedkope tweedehands zithoek bank op marktplaats gevonden. Eentje van het formaat “Titanic”.. Echt mega groot. En kan komt een extra paar handen goed uit natuurlijk. Dus kwam er al om kwart voor negen in de ochtend een Bert Jonk bus aanrijden met Bram en mijn moeder daarin. Ja, dit moest groots aangepakt worden. De rit ging naar Volendam toe en op de provinciale weg die kant op, konden we nog even een flitsauto uitlachen. De stakker stond daar waarschijnlijk zijn bonnenuitschrijf quotum proberen te halen.
Eenmaal in Volendam aangekomen, begonnen we meteen met het uit elkaar halen van de hoekbank. Daarna konden we deel voor deel de krappe buitendeur door proberen te wormen, en dat ging allemaal net. In sommige gevallen hadden de delen geen centimeter groter moeten zijn, want dan had het niet gepast. Omdat het om zo’n groot exemplaar ging, waren we even bang dat we meerdere ritten nodig hadden, maar gelukkig was dit niet het geval. Alle delen paste in de bus en die was dan ook tot de nok toe vol geladen.
Toen we weer in Hoorn waren, moest alles natuurlijk wel op zijn nieuwe plekkie komen te staan. Ook hiero was maar weinig ruimte over. Toen de bank eenmaal in elkaar stond hebben we er eerst even op gezeten en een colatje gedronken. Daarna hebben we de oude bank naar de schroot gebracht. Die woog overigens niet zo veel meer omdat Bram hem helemaal had gesloopt . Allebei hebben we nu trouwens last van spierpijn en van onze rug.. Hopelijk gaat dat snel weer over.
Mazzel
En omdat ze wisten dat ik deze woensdag vrij was, vroegen ze aan mij of ik mee wilde helpen sjouwen. Ze hadden namelijk een goedkope tweedehands zithoek bank op marktplaats gevonden. Eentje van het formaat “Titanic”.. Echt mega groot. En kan komt een extra paar handen goed uit natuurlijk. Dus kwam er al om kwart voor negen in de ochtend een Bert Jonk bus aanrijden met Bram en mijn moeder daarin. Ja, dit moest groots aangepakt worden. De rit ging naar Volendam toe en op de provinciale weg die kant op, konden we nog even een flitsauto uitlachen. De stakker stond daar waarschijnlijk zijn bonnenuitschrijf quotum proberen te halen.
Eenmaal in Volendam aangekomen, begonnen we meteen met het uit elkaar halen van de hoekbank. Daarna konden we deel voor deel de krappe buitendeur door proberen te wormen, en dat ging allemaal net. In sommige gevallen hadden de delen geen centimeter groter moeten zijn, want dan had het niet gepast. Omdat het om zo’n groot exemplaar ging, waren we even bang dat we meerdere ritten nodig hadden, maar gelukkig was dit niet het geval. Alle delen paste in de bus en die was dan ook tot de nok toe vol geladen.
Toen we weer in Hoorn waren, moest alles natuurlijk wel op zijn nieuwe plekkie komen te staan. Ook hiero was maar weinig ruimte over. Toen de bank eenmaal in elkaar stond hebben we er eerst even op gezeten en een colatje gedronken. Daarna hebben we de oude bank naar de schroot gebracht. Die woog overigens niet zo veel meer omdat Bram hem helemaal had gesloopt . Allebei hebben we nu trouwens last van spierpijn en van onze rug.. Hopelijk gaat dat snel weer over.
Mazzel
30 september 2010
Vriendjes politiek
Afgelopen zondag reed ik terug naar huis van de wandeling met Ramon en dan kom ik ook langs het nieuwe park schouwburg wat er nu alweer een paar jaartjes staat. Rachel en ik woonde nog niet in de grote waal toen het originele gebouw tijdens de aanbouw in elkaar zakte. Ik weet trouwens niet wat een eventueel onderzoek naar deze ramp heeft opgeleverd, maar iedereen was in ieder geval blij dat de ramp zich voltrok toen er niemand op het bouwterrein aanwezig was.
Toen ik er dus voorbij reed, en besefte dat dit verhaal (voor mij) nooit is opgeklaard, moest ik aan een stukje uit de Tovenaar van Oz denken. Daarin stort na het “smelten” van de boze heks van het Westen, haar kasteel ook in elkaar. Droezel de leeuw maakte de keiharde opmerking dat de aanvraag van haar bouwvergunning waarschijnlijk wel via vriendjes politiek geregeld zou zijn. Anders was er niet zo’n slecht ontwerp in elkaar gezet natuurlijk. Ik trok de parallel meteen met het instorten van het echte gebouw nu al weer negen jaar geleden. Al lachend reed ik verder richting huis met in mijn achterhoofd het stukje uit de beste tekenfilm serie aller tijden (zie hieronder).
Mazzel
Toen ik er dus voorbij reed, en besefte dat dit verhaal (voor mij) nooit is opgeklaard, moest ik aan een stukje uit de Tovenaar van Oz denken. Daarin stort na het “smelten” van de boze heks van het Westen, haar kasteel ook in elkaar. Droezel de leeuw maakte de keiharde opmerking dat de aanvraag van haar bouwvergunning waarschijnlijk wel via vriendjes politiek geregeld zou zijn. Anders was er niet zo’n slecht ontwerp in elkaar gezet natuurlijk. Ik trok de parallel meteen met het instorten van het echte gebouw nu al weer negen jaar geleden. Al lachend reed ik verder richting huis met in mijn achterhoofd het stukje uit de beste tekenfilm serie aller tijden (zie hieronder).
Mazzel
22 september 2010
Op een beurs
Als helpdesk medewerker kom ik niet vaak op beurzen. Dat is normaal gesproken meer iets voor verkopers en vertegenwoordigers. Maar mijn werkzaamheden lijst is de laatste paar jaar behoorlijk uitgebreid en daardoor raak ik bij steeds meer trajecten betrokken.
Wees niet bang. Jeroentje wordt geen verkoper... Maar ik word de laatste tijd wel veel gevraagd om te assisteren en programmeren voor de wat grotere projecten. Ik heb al eens verteld dat ik voor een supermarkt keten een presets programma heb ontwikkeld. Vandaag de dag maken er nu al twee supermarkt ketens gebruik van dat programma. Dit houdt niet in dat ze in alle supermarkt filialen van die ketens mijn programma gebruiken, maar de lijst met gebruikers wordt wel steeds maar groter.
Supermarkt keten nummer drie heeft aangegeven ook te willen koppelen met onze schalen. En dit houdt in dat ze dus ook het presets programma willen gaan gebruiken. Maar bij deze klant blijft het voor mij niet bij het presets programma. Ik ben deze keer betrokken bij het gehele traject. En aangezien deze supermarkt keten de komende dagen (en ook vandaag) een beurs had georganiseerd voor al haar medewerkers, waren wij ook uitgenodigd om te laten zien wat we in huis hebben. De afdeling verkoop besloot dat ik me ook moest laten zien op deze beurs, omdat ik nu zo betrokken ben bij dit traject. Gister heb ik eerst geholpen met het opbouwen van onze (kleine) stand, en vandaag was ik er dus weer om de voorbijgangers te woord te staan. Al met al een leuke ervaring, want in mijn 12,5 jaar dat ik helpdesk medewerker ben, heb ik dit nog nooit gedaan.
Mazzel
Wees niet bang. Jeroentje wordt geen verkoper... Maar ik word de laatste tijd wel veel gevraagd om te assisteren en programmeren voor de wat grotere projecten. Ik heb al eens verteld dat ik voor een supermarkt keten een presets programma heb ontwikkeld. Vandaag de dag maken er nu al twee supermarkt ketens gebruik van dat programma. Dit houdt niet in dat ze in alle supermarkt filialen van die ketens mijn programma gebruiken, maar de lijst met gebruikers wordt wel steeds maar groter.
Supermarkt keten nummer drie heeft aangegeven ook te willen koppelen met onze schalen. En dit houdt in dat ze dus ook het presets programma willen gaan gebruiken. Maar bij deze klant blijft het voor mij niet bij het presets programma. Ik ben deze keer betrokken bij het gehele traject. En aangezien deze supermarkt keten de komende dagen (en ook vandaag) een beurs had georganiseerd voor al haar medewerkers, waren wij ook uitgenodigd om te laten zien wat we in huis hebben. De afdeling verkoop besloot dat ik me ook moest laten zien op deze beurs, omdat ik nu zo betrokken ben bij dit traject. Gister heb ik eerst geholpen met het opbouwen van onze (kleine) stand, en vandaag was ik er dus weer om de voorbijgangers te woord te staan. Al met al een leuke ervaring, want in mijn 12,5 jaar dat ik helpdesk medewerker ben, heb ik dit nog nooit gedaan.
Mazzel
15 september 2010
Fleurs tweede verjaardag
Afgelopen zaterdag hadden Rachel en ik het lekker druk. In het begin van de middag zijn we naar Heerhugowaard geweest om gezellig met een aantal vrienden te lunchen. En daarna zijn we naar de achterhoek gereden omdat Fleur die dag haar tweede verjaardag vierde.
Aangezien we haar eerste verjaardag noodgedwongen hebben gemist (we zaten toen op Lanzarote), vonden Rachel en ik dat we het niet konden maken om ook niet op haar tweede verjaardag te verschijnen. De reis van Heerhugowaard naar Laren (Gelderland) verliep trouwens prima, maar toch waren we er pas om half vier. We hadden nog wel tijd genoeg om het feestje van dichtbij mee te maken. In de tuin werd er gevoetbald door de aanwezige kinderen, en die maakte ook royaal gebruik van de aanwezige glijbaan en schommels. Tegen de avond gingen Bram, Fleur en ik met de hond wandelen. Ik had al eens eerder op foto’s gezien dat ze dat graag doet, maar ze vond op een gegeven ogenblik dat de viervoeter iets te langzaam liep. Een wel gemikte trap onder zijn kont moest duidelijk maken dat de dame weer verder wilde lopen. Maar dat vond ik toch niet zo erg lief,en zei (waarschijnlijk met een iets te “aanwezige” stem), daar wat van. De beduusde 2 jarige liet spontaal de honden riem vallen en ik zag dat er langzaam maar zeker traantjes op haar wangen verschenen. Ondanks dat het terecht was dat ik iets over de welgemikte trap zei, kwam de gedachte dat ik het maar beter niet had kunnen doen, toch sterk opzetten. Ik probeerde het nog goed te maken met een welgemeente knuffel die ze notabele zelf kwam ophalen, maar de wandeling met de hond is na dit voorval niet meer het zelfde geworden. Ze wilde alleen nog maar bij Opa Bram op zijn schouders zitten.
Na het wandelen hebben we heerlijk gegeten en Rachel en ik zijn daarna nog een paar uurtjes gebleven. We gingen volgens mij na negenen pas weer naar huis. Eenmaal thuis gekomen heb ik op het internet meteen uitgezocht wat voor speech Wilders bij ground zero had gehouden. Al met al vond ik het wel meevallen. Ik ben wel erger van hem gewent. Maar misschien kom ik wel op die mening (dat het dus een niet al te extreme speech was), omdat ik de speeches van Pat Condell nog wel eens volg. En die zijn “ietjes” harder…. Als je wilt weten wat hij van de moskee op Ground Zero vindt, moet je de volgende link even gebruiken : http://www.youtube.com/watch?v=vjS0Novt3X4 (filmpje duurt 6:09).
Mazzel
Aangezien we haar eerste verjaardag noodgedwongen hebben gemist (we zaten toen op Lanzarote), vonden Rachel en ik dat we het niet konden maken om ook niet op haar tweede verjaardag te verschijnen. De reis van Heerhugowaard naar Laren (Gelderland) verliep trouwens prima, maar toch waren we er pas om half vier. We hadden nog wel tijd genoeg om het feestje van dichtbij mee te maken. In de tuin werd er gevoetbald door de aanwezige kinderen, en die maakte ook royaal gebruik van de aanwezige glijbaan en schommels. Tegen de avond gingen Bram, Fleur en ik met de hond wandelen. Ik had al eens eerder op foto’s gezien dat ze dat graag doet, maar ze vond op een gegeven ogenblik dat de viervoeter iets te langzaam liep. Een wel gemikte trap onder zijn kont moest duidelijk maken dat de dame weer verder wilde lopen. Maar dat vond ik toch niet zo erg lief,en zei (waarschijnlijk met een iets te “aanwezige” stem), daar wat van. De beduusde 2 jarige liet spontaal de honden riem vallen en ik zag dat er langzaam maar zeker traantjes op haar wangen verschenen. Ondanks dat het terecht was dat ik iets over de welgemikte trap zei, kwam de gedachte dat ik het maar beter niet had kunnen doen, toch sterk opzetten. Ik probeerde het nog goed te maken met een welgemeente knuffel die ze notabele zelf kwam ophalen, maar de wandeling met de hond is na dit voorval niet meer het zelfde geworden. Ze wilde alleen nog maar bij Opa Bram op zijn schouders zitten.
Na het wandelen hebben we heerlijk gegeten en Rachel en ik zijn daarna nog een paar uurtjes gebleven. We gingen volgens mij na negenen pas weer naar huis. Eenmaal thuis gekomen heb ik op het internet meteen uitgezocht wat voor speech Wilders bij ground zero had gehouden. Al met al vond ik het wel meevallen. Ik ben wel erger van hem gewent. Maar misschien kom ik wel op die mening (dat het dus een niet al te extreme speech was), omdat ik de speeches van Pat Condell nog wel eens volg. En die zijn “ietjes” harder…. Als je wilt weten wat hij van de moskee op Ground Zero vindt, moet je de volgende link even gebruiken : http://www.youtube.com/watch?v=vjS0Novt3X4 (filmpje duurt 6:09).
Mazzel
8 september 2010
9 - 11
Aanstaande zaterdag is het alweer 9 jaar geleden dat de aanslagen op de Twin Towers werden gepleegd. Iedereen weet natuurlijk nog waar hij of zij die dag was. Ik zelf natuurlijk ook. Ik zat op de helpdesk (natuurlijk, waar anders) en hoorde net nieuws toen op de radio.
De herdenkingsplechtigheid van aanstaande zaterdag, zal dit jaar ook in het teken staan van de geplande Islamitische gebedshuis uitbreiding die op twee straten afstand van ground zero liggen. Je hoeft maar even op het internet te zitten of je rolt in een van de vele verhitte discussies of dit gebedshuis er mag komen of niet. Zelfs Obama heeft zich met de discussie bemoeit en kwam aanvankelijk op voor de vrijheid van godsdienst. Maar ik heb begrepen dat hij in een later interview zijn woorden wat genuanceerder bracht omdat ook hij bemerkte dat het een heel gevoelig onderwerp is.
Ik zelf weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet vinden. Oke, ik vind godsdienstvrijheid een goed recht, maar kan ook de tegenstanders begrijpen. Er zijn wel ruim drie duizend mensen vermoord op die dag. En dat je daar met respect mee moet omgaan is dan natuurlijk ook vanzelfsprekend. Maar waar leg je de grens dan? Een gebedshuis op minimaal vijf kilometer van ground zero? Of misschien 10? Een erg moeilijke situatie dus waarvan ik bang ben dat er niet een twee drie een antwoord te verzinnen is. Eigenlijk omdat beide partijen in deze discussie natuurlijk goede standpunten naar buiten brengen. Het gaat alleen om hoe je die standpunten persoonlijk beoordeeld.
Geert Wilders heeft gezegd ook bij de herdenkingen aanwezig zal zijn. Hij vond zijn aanwezigheid zelfs belangrijker dan de huidige kabinetsformatie gesprekken. Wilders zal uiteraard tegen het gebedshuis zijn. Daar hoef je haast geen vraagtekens bij te zetten lijkt mij. Als ik wel eens met Rachel en met Ramon zit te discussiëren (meestal als we uit gaan), komt het onderwerp “Angst voor de Islam” ook wel eens op tafel. Ik weet niet precies wat ik eigenlijk van Wilders vind. Maar eigenlijk is de vraag meer of Wilders zijn angst voor de Islam gegrond is of niet. Zal Nederland over een jaar of 30 a 40 terugkijken op deze tijd en concluderen dat Wilders er gruwelijk naast zat. En dat er (op wat kleine incidenten na) geen problemen zijn geweest. Of zal de geschiedenis juist uitwijzen dat Wilders dat heeft veroorzaakt wat hij zo graag heeft proberen tegen te houden. Maar misschien gaat het wel helemaal anders. Misschien bedanken we Wilders wel omdat hij de Sharia heeft weten tegen te houden. Of, dat we ons zelf voor de kop slaan omdat we niet op hem hebben gestemd zodat hij de Sharia wel had kunnen voorkomen…. Het is allemaal koffie dik kijken. Ik kan de standpunten van Wilders begrijpen, maar denk toch dat zijn angst misschien iets te groot is. Groter dan de mijne in ieder geval, en daarom heb ik op 9 juni niet op zijn partij gestemd.
Mazzel
De herdenkingsplechtigheid van aanstaande zaterdag, zal dit jaar ook in het teken staan van de geplande Islamitische gebedshuis uitbreiding die op twee straten afstand van ground zero liggen. Je hoeft maar even op het internet te zitten of je rolt in een van de vele verhitte discussies of dit gebedshuis er mag komen of niet. Zelfs Obama heeft zich met de discussie bemoeit en kwam aanvankelijk op voor de vrijheid van godsdienst. Maar ik heb begrepen dat hij in een later interview zijn woorden wat genuanceerder bracht omdat ook hij bemerkte dat het een heel gevoelig onderwerp is.
Ik zelf weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet vinden. Oke, ik vind godsdienstvrijheid een goed recht, maar kan ook de tegenstanders begrijpen. Er zijn wel ruim drie duizend mensen vermoord op die dag. En dat je daar met respect mee moet omgaan is dan natuurlijk ook vanzelfsprekend. Maar waar leg je de grens dan? Een gebedshuis op minimaal vijf kilometer van ground zero? Of misschien 10? Een erg moeilijke situatie dus waarvan ik bang ben dat er niet een twee drie een antwoord te verzinnen is. Eigenlijk omdat beide partijen in deze discussie natuurlijk goede standpunten naar buiten brengen. Het gaat alleen om hoe je die standpunten persoonlijk beoordeeld.
Geert Wilders heeft gezegd ook bij de herdenkingen aanwezig zal zijn. Hij vond zijn aanwezigheid zelfs belangrijker dan de huidige kabinetsformatie gesprekken. Wilders zal uiteraard tegen het gebedshuis zijn. Daar hoef je haast geen vraagtekens bij te zetten lijkt mij. Als ik wel eens met Rachel en met Ramon zit te discussiëren (meestal als we uit gaan), komt het onderwerp “Angst voor de Islam” ook wel eens op tafel. Ik weet niet precies wat ik eigenlijk van Wilders vind. Maar eigenlijk is de vraag meer of Wilders zijn angst voor de Islam gegrond is of niet. Zal Nederland over een jaar of 30 a 40 terugkijken op deze tijd en concluderen dat Wilders er gruwelijk naast zat. En dat er (op wat kleine incidenten na) geen problemen zijn geweest. Of zal de geschiedenis juist uitwijzen dat Wilders dat heeft veroorzaakt wat hij zo graag heeft proberen tegen te houden. Maar misschien gaat het wel helemaal anders. Misschien bedanken we Wilders wel omdat hij de Sharia heeft weten tegen te houden. Of, dat we ons zelf voor de kop slaan omdat we niet op hem hebben gestemd zodat hij de Sharia wel had kunnen voorkomen…. Het is allemaal koffie dik kijken. Ik kan de standpunten van Wilders begrijpen, maar denk toch dat zijn angst misschien iets te groot is. Groter dan de mijne in ieder geval, en daarom heb ik op 9 juni niet op zijn partij gestemd.
Mazzel
30 augustus 2010
Je kan de pot op
Het is een raar weekje deze week. Naast dat Appie Baantjer het leven heeft gelaten, heeft Nederland ook afscheid moeten nemen van Anton Geesink. Ja, sommige mensen zeggen dat ellende nooit alleen komt, en dat het daarom lijkt dat er altijd van twee mensen afscheid moet worden genomen.
Om er nu niet een al te droevige blog van te maken, ga ik maar snel over op de uitleg van de titel van dit blog. Want naast het droevige nieuws van onze bekende Nederlanders is er namelijk ook opmerkelijk nieuws te melden. ….. Je zal maar een fan zijn van een bepaalde band of zanger. Zo grote fan, dat je waarschijnlijk alle veilingen afgaat om zoveel mogelijk spullen van hem/haar /hun aan te schaffen. Nou afgelopen week was er namelijk zo’n fan die dat ook daadwerkelijk gedaan heeft. Zijn hoofddoel van deze week: Het aanschaffen van de WC pot van John Lennon. Het is zo ie zo vreemd dat die word verkocht, maar dat er ook nog iemand 11.550 euro voor neerlegt had werkelijk niemand verwacht.
Wat ik me nou afvroeg toen ik dit nieuws op het internet zo las : http://www.nu.nl/opmerkelijk/2321607/wc-pot-van-john-lennnon-brengt-11550-euro.html , is of de fan hem nu ook daadwerkelijk zal gaan gebruiken. Haalt hij zijn eigen pot uit het kleine kamertje vandaan en zet hij de legendarische pot daarvoor in de plaats? Of is het zo dat als een vriend van hem vraagt of hij op de legendarische pot een keertje mag zitten, dat de nieuwe eigenaar dan zegt : Je kan de pot op. En dan maar hopen dat zijn vriend die “boodschap” kan begrijpen.
Mazzel
Om er nu niet een al te droevige blog van te maken, ga ik maar snel over op de uitleg van de titel van dit blog. Want naast het droevige nieuws van onze bekende Nederlanders is er namelijk ook opmerkelijk nieuws te melden. ….. Je zal maar een fan zijn van een bepaalde band of zanger. Zo grote fan, dat je waarschijnlijk alle veilingen afgaat om zoveel mogelijk spullen van hem/haar /hun aan te schaffen. Nou afgelopen week was er namelijk zo’n fan die dat ook daadwerkelijk gedaan heeft. Zijn hoofddoel van deze week: Het aanschaffen van de WC pot van John Lennon. Het is zo ie zo vreemd dat die word verkocht, maar dat er ook nog iemand 11.550 euro voor neerlegt had werkelijk niemand verwacht.
Wat ik me nou afvroeg toen ik dit nieuws op het internet zo las : http://www.nu.nl/opmerkelijk/2321607/wc-pot-van-john-lennnon-brengt-11550-euro.html , is of de fan hem nu ook daadwerkelijk zal gaan gebruiken. Haalt hij zijn eigen pot uit het kleine kamertje vandaan en zet hij de legendarische pot daarvoor in de plaats? Of is het zo dat als een vriend van hem vraagt of hij op de legendarische pot een keertje mag zitten, dat de nieuwe eigenaar dan zegt : Je kan de pot op. En dan maar hopen dat zijn vriend die “boodschap” kan begrijpen.
Mazzel
22 augustus 2010
De drie weken zijn alweer voorbij
Het zal wel weer even wennen worden want aan uitslapen raak ik altijd zo snel gewend. Maar morgen zal toch de wekker weer vroeg gaan (ben ik bang). De drie weken vakantie zitten er namelijk helemaal op, dus zal ik mijn collega Jeroen weer gaan versterken op de helpdesk.
Ondanks dat we in de eerste en laatste week van de vakantie niet al te veel hebben gedaan, hebben we toch een hoop dingen meegemaakt. Zo is natuurlijk Menno geboren, maar we zijn ook een dagje naar Sealife in Scheveningen geweest. En afgelopen vrijdag waren we in het Zuiderzee museum in Enkhuizen. Daar was ik al een hele tijd niet meer geweest, en daarom herinnerde ik me er ook niet zo veel van. Zodoende was het dus toch een hele belevenis. In de eerste week van de vakantie zijn we ook nog naar Turnhout in België geweest. Rachels ouders stonden daar op een camping en daar zijn we toen even gezellig op de koffie geweest. Effies naar België rijden dus, maar we hebben het daarom natuurlijk niet alleen maar bij koffie drinken gehouden. We hebben ook een wandeling door de natuur gemaakt waarbij ik eindelijk het Bels lijntje een keertje gezien heb. Rachel was namelijk al eens eerder op deze camping geweest toen ze nog bij haar ouders woonde, vandaar dat ik daar wel eens verhalen over gehoord had. Al met al was het een mooie omgeving om in te wandelen. Jammer dat het op het einde een beetje begon te miezeren, maar gelukkig bleef het daarbij…
Afgelopen vrijdagavond zijn we nog even met Ramon uit geweest. Hij was namelijk wat eerder terug van zijn werk, en kreeg daarom wel even trek om een Palmpje op het terras te gaan pikken. Bij eentje bleef het natuurlijk niet, en zodoende werd het een gezellige avond waarin wij met zijn drie-en dan vaak flink op los discussiëren. Onderwerpen zoals politiek en religie komen dan op tafel, maar we hebben het dan vaak ook over algemene dingen… de WIS JIJ DAT… onderwerpen zeg maar, die je altijd op radio Veronica kunt volgen (bij Rob van Someren volgens mij). Na het verlaten van de kroeg konden we zien dat het glas helder weer was, en dat het maantje al aan het ondergaan was. In het Juliana park hebben we naar dit prachtige lichtspektakel zitten kijken. Gelukkig was de geest van de Hoornse vuurtoorn nog op vakantie (men beweert dat het daar spookt), want wij hebben hem in ieder geval niet gezien.
Mazzel
Ondanks dat we in de eerste en laatste week van de vakantie niet al te veel hebben gedaan, hebben we toch een hoop dingen meegemaakt. Zo is natuurlijk Menno geboren, maar we zijn ook een dagje naar Sealife in Scheveningen geweest. En afgelopen vrijdag waren we in het Zuiderzee museum in Enkhuizen. Daar was ik al een hele tijd niet meer geweest, en daarom herinnerde ik me er ook niet zo veel van. Zodoende was het dus toch een hele belevenis. In de eerste week van de vakantie zijn we ook nog naar Turnhout in België geweest. Rachels ouders stonden daar op een camping en daar zijn we toen even gezellig op de koffie geweest. Effies naar België rijden dus, maar we hebben het daarom natuurlijk niet alleen maar bij koffie drinken gehouden. We hebben ook een wandeling door de natuur gemaakt waarbij ik eindelijk het Bels lijntje een keertje gezien heb. Rachel was namelijk al eens eerder op deze camping geweest toen ze nog bij haar ouders woonde, vandaar dat ik daar wel eens verhalen over gehoord had. Al met al was het een mooie omgeving om in te wandelen. Jammer dat het op het einde een beetje begon te miezeren, maar gelukkig bleef het daarbij…
Afgelopen vrijdagavond zijn we nog even met Ramon uit geweest. Hij was namelijk wat eerder terug van zijn werk, en kreeg daarom wel even trek om een Palmpje op het terras te gaan pikken. Bij eentje bleef het natuurlijk niet, en zodoende werd het een gezellige avond waarin wij met zijn drie-en dan vaak flink op los discussiëren. Onderwerpen zoals politiek en religie komen dan op tafel, maar we hebben het dan vaak ook over algemene dingen… de WIS JIJ DAT… onderwerpen zeg maar, die je altijd op radio Veronica kunt volgen (bij Rob van Someren volgens mij). Na het verlaten van de kroeg konden we zien dat het glas helder weer was, en dat het maantje al aan het ondergaan was. In het Juliana park hebben we naar dit prachtige lichtspektakel zitten kijken. Gelukkig was de geest van de Hoornse vuurtoorn nog op vakantie (men beweert dat het daar spookt), want wij hebben hem in ieder geval niet gezien.
Mazzel
15 augustus 2010
Ik ben weer Oom geworden
Afgelopen week zijn Rachel en ik naar een Centerparcs park geweest. De eerste dag konden we het prachtige park meteen weer achter ons laten, omdat mijn zus haar tweede kindje had gekregen. En wij moesten natuurlijk even kijken hoe het kleintje er uit zag.
We hadden net de grote golf aan bezoek gemist, en dat kwam eigenlijk wel goed uit. Mijn zus was natuurlijk behoorlijk vermoeit na al dat zware werk, en kon daarom niet al te veel bezoek “verwerken”. Bij de tijd dat wij in de achterhoek waren, gingen net de laatste paar vrienden juist weer weg. We konden daarom meteen de kleine bekijken. Zijn naam (ja het is een jongen) is Menno, en hij zat heerlijk bij mijn moeder toen we de kamer binnen kwamen wandelen. Mijn zus had wel een zware bevalling gehad, maar was wel in staat om gewoon even met ons te babbelen. Daarna moest ze even rusten en gingen wij naar beneden. Ik was erg verbaast hoe veel Fleur gegroeid was. Ze kan al aardig wat woordjes uitbrabbelen en blijkt stapel gek op de hond te zijn. Als ik vroeg hoe lief de hond was, liep ze op hem af en omhelsde hem en gaf hem een enorme zoen.
Na een paar uurtjes zijn we weer aan de terug reis begonnen. Onderweg hebben we nog wel even een mcdonalds overvallen, want het was toch wel laat geworden. Eenmaal terug op het park kon de vakantie weer doorgaan. Maar daarover zou Rachel een weblog schrijven.
Mazzel
We hadden net de grote golf aan bezoek gemist, en dat kwam eigenlijk wel goed uit. Mijn zus was natuurlijk behoorlijk vermoeit na al dat zware werk, en kon daarom niet al te veel bezoek “verwerken”. Bij de tijd dat wij in de achterhoek waren, gingen net de laatste paar vrienden juist weer weg. We konden daarom meteen de kleine bekijken. Zijn naam (ja het is een jongen) is Menno, en hij zat heerlijk bij mijn moeder toen we de kamer binnen kwamen wandelen. Mijn zus had wel een zware bevalling gehad, maar was wel in staat om gewoon even met ons te babbelen. Daarna moest ze even rusten en gingen wij naar beneden. Ik was erg verbaast hoe veel Fleur gegroeid was. Ze kan al aardig wat woordjes uitbrabbelen en blijkt stapel gek op de hond te zijn. Als ik vroeg hoe lief de hond was, liep ze op hem af en omhelsde hem en gaf hem een enorme zoen.
Na een paar uurtjes zijn we weer aan de terug reis begonnen. Onderweg hebben we nog wel even een mcdonalds overvallen, want het was toch wel laat geworden. Eenmaal terug op het park kon de vakantie weer doorgaan. Maar daarover zou Rachel een weblog schrijven.
Mazzel
5 augustus 2010
De vijfde en zesde prestatie tocht
Afgelopen weekend was het weer zover. In het Juliana park in Hoorn werden voor de achtste keer op rij, openwater zwemwedstrijden gehouden. Deze wedstrijden worden door de stichting “Ter Rede van Hoorn” georganiseerd. Sinds 2007 doe ik al mee met de prestatie tochten die ook altijd een onderdeel zijn van zo’n openwater dag. Net als in 2007 ging ik dit jaar de tocht van zowel zaterdag als zondag zwemmen.
Zaterdag 31 juli 2010:
De situatie van het afgelopen weekend, leek sprekend op die van 2007. Op zaterdag stond er namelijk een behoorlijk windje. Tot overmaat van ramp kwam die ook nog eens vanuit de richting van het Markermeer, zodat de golven flink hoog waren. Volgens mij eigen idee, was dit verre weg de zwaarste tocht die ik ooit gezwommen heb. Ik werd wel blij verrast toen ineens twee zwemmaten zich ook melden bij de inschrijf tent. Ik had ze al een tijdje niet meer gesproken, omdat het zwembad dicht is voor groot onderhoud. Eentje plaatste een terecht opmerking: “Het zou nu een echte prestatie zijn om deze tocht uit te zwemmen”. Vanwege de enorme golven, zette ik het idee van een persoonlijk record al snel uit mijn hoofd. Die staat als sinds 2007 op 19:23 en vorig jaar verkeek ik me toen enorm op deze tijd. Vorig jaar verkeerde ik namelijk in een bloed vorm. Ik zwom de 1000 meter schoolslag in het 25 meter bad, standaard onder de 17:30. Toen ik vorig jaar op zondag het kalme water zag bij het inschrijven, was ik er van overtuigd dat die 19:23 verpletterd zou worden. Doel: een 18 minuter op de klok neerzetten. Maar Jeroentje kwam toen van een koude kermis thuis en klokte MAAR 20:00… Met deze hoge golven verwachte dat ik 21 a 22 minuten over de tocht zou doen. Het ging op zich wel lekker. Op de heenweg had ik wind tegen,maar kwam met mijn slag elke keer wel goed uit. Elke keer als er een golf aankwam, dook ik er onderdoor om juist uit te ademen. Tot mijn verbazing hield ik de snelle borstcrawlzwemmers bij. Eentje trainde zelfs voor een Triatlon en hij had duidelijk last van de golven. Op de terug weg kregen de zwemmers dus de wind van achter, en toen kon ik de borstcrawlers met mijn schoolslag natuurlijk niet meer bijhouden. De ultieme verrassing kwam trouwens toen ik aantikte. Ik zette namelijk 20:09 op de klok neer. Dat was dus veel sneller dan dat ik gedacht had.
Zondag 1 augustus 2010:
Zoals ik al eerder vertelde, leek dit weekend sprekend op die van 2007. Op zondag stond er namelijk (bijna) geen zuchtje wind. Het water was zowat spiegelglad en kwam overeen met de prestatie tocht van 2009. Maar mijn angst om weer van een koude kermis thuis te komen, was toch wel groot. Toch ging ik er als een speer van door. Ik wilde toch wel een keertje een persoonlijk record neerzetten. En dan kan je gewoon niet rustig aan doen. Ik bedacht mezelf dat ik dit jaar maar 1 kans kreeg om mezelf te testen, en dat was nu. Dus beet ik op mijn tanden en bleef een hoog tempo zwemmen. Gelukkig haalde ik halverwege de tocht een medezwemmer in die ook schoolslag deed. Hij was er bij de start met borstcrawl als een speer vandoor gegaan, maar na 250 meter ging hij al over op de schoolslag. Ideaal voor mij dus.. een mikpunt om me op te richten. Bij de 500 meter had ik hem al bij gehaald, maar het lossen van deze vent was een ander verhaal. Hij vond dat dit geen goed idee was, en bleef dus keurig volgen. Gevolg was wel dat ik gemotiveerd bleef om hem voor te blijven. Deze “samenwerking” had wel zijn vruchten afgeworpen, want ik tikte namelijk in 19:10 aan. Toch nog een persoonlijk record dus, als was het geen 18 minuter.. Dat komt misschien in een toekomstige prestatie tocht nog wel. Ik wil Ramon, Rachel, Joke(en haar vriendin), mijn vader en Anne bedanken, want die waren zo vriendelijke geweest om mij dit weekend aan te moedigen.
Vergelijken met de “echte mannen”:
En dan is het altijd afwachten voor mij. Binnen een paar dagen komen de eindtijden van de echte mannen op het internet te staan. En dan kan ik me met de masters vergelijken. Op de zaterdag moesten de masters geen 1000 meter zwemmen. Er werd wel een 1000 meter schoolslag gehouden waar ook jongeren aan meededen, maar met die gasten kan ik simpel weg niet vergeleken worden. Ik heb het toch gedaan natuurlijk. Ik zou de 11de zwemmer zijn geweest in die competitie. En met mijn 20:09 was ik dan 10de geworden. Niet echt goed dus. Op de zondag stond de 1000 meter schoolslag voor de masters wel op het menu. En hier scoorde ik ook veel hogere ogen. Ik zou de 23ste zwemmer zijn geweest, en met mijn 19:10 was ik dan achtste geworden. Kortom, een zeer goede prestatie (al zeg ik het zelf).
Mazzel.
Zaterdag 31 juli 2010:
De situatie van het afgelopen weekend, leek sprekend op die van 2007. Op zaterdag stond er namelijk een behoorlijk windje. Tot overmaat van ramp kwam die ook nog eens vanuit de richting van het Markermeer, zodat de golven flink hoog waren. Volgens mij eigen idee, was dit verre weg de zwaarste tocht die ik ooit gezwommen heb. Ik werd wel blij verrast toen ineens twee zwemmaten zich ook melden bij de inschrijf tent. Ik had ze al een tijdje niet meer gesproken, omdat het zwembad dicht is voor groot onderhoud. Eentje plaatste een terecht opmerking: “Het zou nu een echte prestatie zijn om deze tocht uit te zwemmen”. Vanwege de enorme golven, zette ik het idee van een persoonlijk record al snel uit mijn hoofd. Die staat als sinds 2007 op 19:23 en vorig jaar verkeek ik me toen enorm op deze tijd. Vorig jaar verkeerde ik namelijk in een bloed vorm. Ik zwom de 1000 meter schoolslag in het 25 meter bad, standaard onder de 17:30. Toen ik vorig jaar op zondag het kalme water zag bij het inschrijven, was ik er van overtuigd dat die 19:23 verpletterd zou worden. Doel: een 18 minuter op de klok neerzetten. Maar Jeroentje kwam toen van een koude kermis thuis en klokte MAAR 20:00… Met deze hoge golven verwachte dat ik 21 a 22 minuten over de tocht zou doen. Het ging op zich wel lekker. Op de heenweg had ik wind tegen,maar kwam met mijn slag elke keer wel goed uit. Elke keer als er een golf aankwam, dook ik er onderdoor om juist uit te ademen. Tot mijn verbazing hield ik de snelle borstcrawlzwemmers bij. Eentje trainde zelfs voor een Triatlon en hij had duidelijk last van de golven. Op de terug weg kregen de zwemmers dus de wind van achter, en toen kon ik de borstcrawlers met mijn schoolslag natuurlijk niet meer bijhouden. De ultieme verrassing kwam trouwens toen ik aantikte. Ik zette namelijk 20:09 op de klok neer. Dat was dus veel sneller dan dat ik gedacht had.
Zondag 1 augustus 2010:
Zoals ik al eerder vertelde, leek dit weekend sprekend op die van 2007. Op zondag stond er namelijk (bijna) geen zuchtje wind. Het water was zowat spiegelglad en kwam overeen met de prestatie tocht van 2009. Maar mijn angst om weer van een koude kermis thuis te komen, was toch wel groot. Toch ging ik er als een speer van door. Ik wilde toch wel een keertje een persoonlijk record neerzetten. En dan kan je gewoon niet rustig aan doen. Ik bedacht mezelf dat ik dit jaar maar 1 kans kreeg om mezelf te testen, en dat was nu. Dus beet ik op mijn tanden en bleef een hoog tempo zwemmen. Gelukkig haalde ik halverwege de tocht een medezwemmer in die ook schoolslag deed. Hij was er bij de start met borstcrawl als een speer vandoor gegaan, maar na 250 meter ging hij al over op de schoolslag. Ideaal voor mij dus.. een mikpunt om me op te richten. Bij de 500 meter had ik hem al bij gehaald, maar het lossen van deze vent was een ander verhaal. Hij vond dat dit geen goed idee was, en bleef dus keurig volgen. Gevolg was wel dat ik gemotiveerd bleef om hem voor te blijven. Deze “samenwerking” had wel zijn vruchten afgeworpen, want ik tikte namelijk in 19:10 aan. Toch nog een persoonlijk record dus, als was het geen 18 minuter.. Dat komt misschien in een toekomstige prestatie tocht nog wel. Ik wil Ramon, Rachel, Joke(en haar vriendin), mijn vader en Anne bedanken, want die waren zo vriendelijke geweest om mij dit weekend aan te moedigen.
Vergelijken met de “echte mannen”:
En dan is het altijd afwachten voor mij. Binnen een paar dagen komen de eindtijden van de echte mannen op het internet te staan. En dan kan ik me met de masters vergelijken. Op de zaterdag moesten de masters geen 1000 meter zwemmen. Er werd wel een 1000 meter schoolslag gehouden waar ook jongeren aan meededen, maar met die gasten kan ik simpel weg niet vergeleken worden. Ik heb het toch gedaan natuurlijk. Ik zou de 11de zwemmer zijn geweest in die competitie. En met mijn 20:09 was ik dan 10de geworden. Niet echt goed dus. Op de zondag stond de 1000 meter schoolslag voor de masters wel op het menu. En hier scoorde ik ook veel hogere ogen. Ik zou de 23ste zwemmer zijn geweest, en met mijn 19:10 was ik dan achtste geworden. Kortom, een zeer goede prestatie (al zeg ik het zelf).
Mazzel.
28 juli 2010
Surviving disaster
Wat moet je doen als je vliegtuig wordt gekaapt? Of als er een enorme brand uitbreekt in het kantoren complex waar je werkt? Nou, dat had je kunnen weten als je de nieuwe serie Surviving disaster volgt waar Discovery Channel vorige week mee is begonnen.
Toen ik de voorstukjes van deze nieuwe serie zag, was ik meteen geïnteresseerd. Dus toen de eerste aflevering werd uitgezonden, zat ik voor de buis om naar de tips van voormalig Navy seal Cade Courtley te luisteren. En ik werd niet teleur gesteld. Hij ging in deze eerste aflevering, letterlijk alles op detail in wat je moet doen als je vliegtuig gekaapt wordt. Van hoe je het beste de terroristen moet overmeesteren, tot het zelf landen van het toestel voor het geval de piloten de kaping niet hadden overleefd. En dat alles moest allemaal nog in een rap tempo gebeuren ook, want volgens Cade duurt het in Amerika niet lang voordat een F16 je gekaapte vliegtuig neerhaalt. Of het ook allemaal realistisch was wat hij de kijkers voorschotelde, weet ik niet. Maar kwaad om een keertje naar zijn programma te kijken, kan het zeker niet.
Hij begon het programma trouwens extreem overtuigend. Hij stelde zich eerst netjes voor en verklapt daarna dat hij je leven gaat redden. Dan wordt het scenario omschreven en kan de aflevering beginnen. Vanavond is het trouwens weer zover. Dan ontploft er iets in een kantoren complex waar jij eventueel aanwezig kunt zijn. Of het een terroristische aanslag is of een ongeluk, dat weet ik nog niet. Maar daar kom ik om 21:35 wel achter als Cade bij mij de huiskamer binnen stormt.
Mazzel
Toen ik de voorstukjes van deze nieuwe serie zag, was ik meteen geïnteresseerd. Dus toen de eerste aflevering werd uitgezonden, zat ik voor de buis om naar de tips van voormalig Navy seal Cade Courtley te luisteren. En ik werd niet teleur gesteld. Hij ging in deze eerste aflevering, letterlijk alles op detail in wat je moet doen als je vliegtuig gekaapt wordt. Van hoe je het beste de terroristen moet overmeesteren, tot het zelf landen van het toestel voor het geval de piloten de kaping niet hadden overleefd. En dat alles moest allemaal nog in een rap tempo gebeuren ook, want volgens Cade duurt het in Amerika niet lang voordat een F16 je gekaapte vliegtuig neerhaalt. Of het ook allemaal realistisch was wat hij de kijkers voorschotelde, weet ik niet. Maar kwaad om een keertje naar zijn programma te kijken, kan het zeker niet.
Hij begon het programma trouwens extreem overtuigend. Hij stelde zich eerst netjes voor en verklapt daarna dat hij je leven gaat redden. Dan wordt het scenario omschreven en kan de aflevering beginnen. Vanavond is het trouwens weer zover. Dan ontploft er iets in een kantoren complex waar jij eventueel aanwezig kunt zijn. Of het een terroristische aanslag is of een ongeluk, dat weet ik nog niet. Maar daar kom ik om 21:35 wel achter als Cade bij mij de huiskamer binnen stormt.
Mazzel
22 juli 2010
Afzwemmen
In april waren Rachel en ik erbij toen Tijn voor zijn A diploma moest afzwemmen (zie: http://ratelenderachel.blogspot.com/2010_04_01_archive.html ), dus waren we erg verbaast dat we een paar maanden daarna een telefoontje kregen dat hij al op mocht voor zijn B diploma. Weer wilde we dat natuurlijk meemaken, dus reisden we af naar Purmerend.
Het was nog even de vraag of we op tijd zouden komen. Rachel moest in de ochtend namelijk in Amsterdam zijn, en zou, als ze met het openbaar vervoer van Amsterdam naar Purmerend terug zou reizen, te laat komen om het afzwem spektakel te zien. Om toch beide bezoekjes mogelijk te maken, haalde ik haar bij het centraal station op met de Knight en reed daarna terug naar Purmerend. We zaten net keurig en wel toen een enorme grote hoeveelheid kinderen keurig aan het publiek werd voorgesteld. Hand in hand liepen ze, onder het gebulder van Viva Hollandia, een rondje om het bad. Het was namelijk de dag voor de grote WK finale, en niemand kon toen weten dat die hopeloos zou mislukken. Hoe dan ook, de kinderen deden allemaal flink hun best. Ook Tijn natuurlijk. Ik had begrepen dat het hekel punt voor hem het onderwater zwemmen was. Dan moet je tegenwoordig door een gat heen zwemmen, zoals Rachel en ik dat ook bij Moniek hadden gezien. Kinderen vinden dit onderwater zwemmen(ik vond dat vroeger zelf ook) het meest vervelend. Gelukkig kwam dit onderdeel al snel, zodat hij daarna wat op adem kon komen. Voor de rest zwom Tijn de opdrachten zonder enige problemen, dus hadden we al snel het gevoel dat de diploma in de pocket zat.
Op de terug weg naar huis, moest ik even terug denken aan de keren dat ik zelf moest afzwemmen. Destijds had je geen leraar die met een portable microfoontje de gehele menigte kon toespreken. Je had geen opkomst nummer en ook geen gat waar je door heen moest zwemmen. Bij ons was gewoon een lijn(tje) op de bodem geverfd, en als je die pas zag, mocht je pas omhoog. Zowaar ik weet werden er ook niet zoveel foto’s gemaakt. Tijn kan straks als hij groot is, een compleet foto boek bekijken met foto’s die bij zijn A en B diploma zijn gemaakt. Maar toch heb ik ook een bijzonder aandenken aan mijn afzwemmen. Voor het behalen van onze (mijn zus en mijzelf) D diploma, heeft mijn vader destijds film opnames gemaakt. Het was toen wel zonder geluid, maar toch. Je kan hierop een blond Jeroentje zien die waarschijnlijk net zo zenuwachtig was als Tijn laatst.
Mazzel.
14 juli 2010
De kip of het ei
In mijn vorige weblog had ik het over negatief nieuws wat ik op het internet had gelezen. Vandaar dat ik in deze blog even wat tegengas wil geven. Ik wil ook even wat melden wat wel leuk (en interessant) is.
Op NU.NL las ik dat wetenschappers een eeuwen oud vraagstuk hebben opgelost. Een standaard vraag wie er nu eerder was. De kip of het ei…. Wetenschappers beweren dat de kip er toch weldegelijk eerder was (http://www.nu.nl/wetenschap/2292519/kip-kwam-echt-ei-.html). Dit beweren ze omdat ze onderzoek hebben gedaan naar het eiwit in de eieren. Toch kan je, als je in zo’n kip en ei discussie terecht komt, twee kanten op. Het hangt namelijk van de vraag stelling af.
1) Wie was der eerder? De kip of het ei ? --> Als je eieren in het algemeen bedoelt, wint de ei het van de kip. Dino’s lagen namelijk ook eieren, en die leefden miljoenen jaren eerder dan de kip.
2) Wie was der eerder? De kip of het KIPPENEI? --> De kip dus. Als we de wetenschappers moeten geloven natuurlijk.
Mazzel.
Op NU.NL las ik dat wetenschappers een eeuwen oud vraagstuk hebben opgelost. Een standaard vraag wie er nu eerder was. De kip of het ei…. Wetenschappers beweren dat de kip er toch weldegelijk eerder was (http://www.nu.nl/wetenschap/2292519/kip-kwam-echt-ei-.html). Dit beweren ze omdat ze onderzoek hebben gedaan naar het eiwit in de eieren. Toch kan je, als je in zo’n kip en ei discussie terecht komt, twee kanten op. Het hangt namelijk van de vraag stelling af.
1) Wie was der eerder? De kip of het ei ? --> Als je eieren in het algemeen bedoelt, wint de ei het van de kip. Dino’s lagen namelijk ook eieren, en die leefden miljoenen jaren eerder dan de kip.
2) Wie was der eerder? De kip of het KIPPENEI? --> De kip dus. Als we de wetenschappers moeten geloven natuurlijk.
Mazzel.
6 juli 2010
69 dagen
Als ik zo af en toe het nieuws volg, gebeurd het wel eens dat mijn maag compleet omdraait. Dat ik me dan afvraag wat sommige mensen wel niet allemaal bezielt, en hoe dom ze kunnen zijn. Dit gebeurde laatst ook weer een keer. Ik las dat verdachte Benno L. zeven jaar gevangenis straf had gekregen voor het plegen van ontucht met 57 meisjes en 3 pogingen tot verkrachting.
Vol ongeloof las ik dit bericht op internet dat de rechter dus (maar) zeven jaar had gegeven en dat de verdachte van de 57 ontucht handelingen er maar voor 37 werd gestraft. De drie pogingen voor aanranding was volgens de rechter helemaal niet bewezen. Maar de meest krankzinnige beslissing van de rechter was toch wel dat hij TBS niet noodzakelijk vond omdat hij de kans op herhaling erg klein schatte………. Toen ik dit las. En ik was al ondersteboven van het feit dat hij MAAR zeven jaar kreeg, vervloog al mijn hoop in de Nederlandse rechtstaat. Wees nou eerlijk. Ben je, als je zo’n beslissing maakt, niet mega krankzinnig? Dat zou het zelfde zijn dat ik 37 keer door rood rij, en daarvoor voor de rechter moet verschijnen , dat de rechter dan zegt: ‘Nou, ik denk niet dat mr Muis het nogmaals zal doen”. Ik vraag me werkelijk af, als die rechter s’avonds na een dag hard werken in de spiegel kijkt, hij daadwerkelijk denkt dat hij de juiste beslissing heeft genomen. Persoonlijk kan ik me dat niet voorstellen. Ik hou het er maar op dat hij de grootste blunder in zijn carrière zojuist heeft begaan, anders verdwijnt mijn vertrouwen in de rechtstaat volledig.
Ik kom nog even terug op die zeven jaar cel. Het moet toch duidelijk zijn dat deze persoon extreem veel leed heeft veroorzaakt. Waarschijnlijk dus bij 60 meisjes, maar onze pientere rechter denkt dat het er maar 37 geweest zijn. Maar oke, laten we het er op 37 houden. Een persoon kan alleen veroordeelt worden over de bewezen feiten. Al dat leed bij die meisjes, en bij hun familie leden. Dat kan je je haast niet voorstellen… Dat zal die mensen hun hele leven achtervolgen. Veel van die mensen zullen daar misschien jaren lang psychische klachten aan over houden. En wat doet de rechter? Die geeft deze crimineel 69 dagen gevangenis straf per meisje. Dat is kennelijk wat een kind waard is in Nederland.
Mazzel
Vol ongeloof las ik dit bericht op internet dat de rechter dus (maar) zeven jaar had gegeven en dat de verdachte van de 57 ontucht handelingen er maar voor 37 werd gestraft. De drie pogingen voor aanranding was volgens de rechter helemaal niet bewezen. Maar de meest krankzinnige beslissing van de rechter was toch wel dat hij TBS niet noodzakelijk vond omdat hij de kans op herhaling erg klein schatte………. Toen ik dit las. En ik was al ondersteboven van het feit dat hij MAAR zeven jaar kreeg, vervloog al mijn hoop in de Nederlandse rechtstaat. Wees nou eerlijk. Ben je, als je zo’n beslissing maakt, niet mega krankzinnig? Dat zou het zelfde zijn dat ik 37 keer door rood rij, en daarvoor voor de rechter moet verschijnen , dat de rechter dan zegt: ‘Nou, ik denk niet dat mr Muis het nogmaals zal doen”. Ik vraag me werkelijk af, als die rechter s’avonds na een dag hard werken in de spiegel kijkt, hij daadwerkelijk denkt dat hij de juiste beslissing heeft genomen. Persoonlijk kan ik me dat niet voorstellen. Ik hou het er maar op dat hij de grootste blunder in zijn carrière zojuist heeft begaan, anders verdwijnt mijn vertrouwen in de rechtstaat volledig.
Ik kom nog even terug op die zeven jaar cel. Het moet toch duidelijk zijn dat deze persoon extreem veel leed heeft veroorzaakt. Waarschijnlijk dus bij 60 meisjes, maar onze pientere rechter denkt dat het er maar 37 geweest zijn. Maar oke, laten we het er op 37 houden. Een persoon kan alleen veroordeelt worden over de bewezen feiten. Al dat leed bij die meisjes, en bij hun familie leden. Dat kan je je haast niet voorstellen… Dat zal die mensen hun hele leven achtervolgen. Veel van die mensen zullen daar misschien jaren lang psychische klachten aan over houden. En wat doet de rechter? Die geeft deze crimineel 69 dagen gevangenis straf per meisje. Dat is kennelijk wat een kind waard is in Nederland.
Mazzel
29 juni 2010
De Kanaries
De confrontaties van de wk’s in 94 en 98 tussen het Nederlands elftal en het elftal van Brazilië, zit nog zeer vers in mijn geheugen. Ik weet nog precies waar ik was toen de gele kanaries van het reusachtige voetballand Nederland dus tot twee keer toe naar huis hadden gestuurd. In 94 was ik in een grote tent in een park waar we naar de wedstrijd keken. En in 98 was ik met Ramon naar de kroeg gegaan. Ik zag er toen al als een berg tegen die wedstrijd op. Met alleen de ervaring van de uitschakeling vier jaar eerder, was het al een klein traumaatje. Toen in 98 de geschiedenis zich herhaalde, was de trauma compleet. Daarna zijn we de kanaries niet meer op ons pad tegen gekomen, tot nu toe dan. Toen ik hoorde dat, als Nederland in de kwart finale zou komen, dat de kanaries ons weer daaro zullen opwachten, werd ik al zenuwachtig. Wordt het drie keer is scheeps recht? Gaan we ze eindelijk een keertje verslaan? Deze vragen houden me al sinds maandag avond bezig.
Maar dat zal niet makkelijk worden. De kanaries zijn in vorm… Waarschijnlijk zijn ze nog nooit zo geel geweest als nu. Onze bonscoach gaf aan dat het Braziliaanse team waarschijnlijk nog sterker is dan dat de meeste mensen al over ze denken. Een voetbal reus die nog in vorm is ook.. Dat lijkt een onmogelijke missie te worden. Maar we moeten de hoop niet opgeven. David wist ook (agains all odds) van Goliath te winnen. Ik verbrak ook Marks record op de 1000 meter, terwijl de kans daarop extreem klein was. Kortom, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Hoe dan ook…. Ik ben de gehele week al van slag. En dat zal zijn hoogtepunt bereiken als de wedstrijd begint. Of we gebraden kanaries krijgen of niet, kan ik nu nog niet weten. Maar er komt toch een mega drankavond als het WEL gebeurd…. Dat wil je niet weten.
Mazzel
Maar dat zal niet makkelijk worden. De kanaries zijn in vorm… Waarschijnlijk zijn ze nog nooit zo geel geweest als nu. Onze bonscoach gaf aan dat het Braziliaanse team waarschijnlijk nog sterker is dan dat de meeste mensen al over ze denken. Een voetbal reus die nog in vorm is ook.. Dat lijkt een onmogelijke missie te worden. Maar we moeten de hoop niet opgeven. David wist ook (agains all odds) van Goliath te winnen. Ik verbrak ook Marks record op de 1000 meter, terwijl de kans daarop extreem klein was. Kortom, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Hoe dan ook…. Ik ben de gehele week al van slag. En dat zal zijn hoogtepunt bereiken als de wedstrijd begint. Of we gebraden kanaries krijgen of niet, kan ik nu nog niet weten. Maar er komt toch een mega drankavond als het WEL gebeurd…. Dat wil je niet weten.
Mazzel
19 juni 2010
De Optie kroeg
Afgelopen weekend was Rachel met Expreszo weg vanwege het jaarlijkse Expreszo weekendje. Zodoende had ik weer het rijk alleen. Een ideale gelegenheid om met Ramon maar weer eens een drank avond te houden. Ooit hadden we afgesproken dat we dit eens in de drie maanden zouden doen, maar de laatste jaren mogen we blij zijn als we er 1 a 2 “vieren”.
Ik zat op mijn werk alvast even na te denken over de drankavonden in het algemeen. We houden deze traditie nu al een jaar of 13 levend, en daarin is dan natuurlijk ook erg veel gebeurd. Zo hadden we in de tijd dat we nog een kroegen tocht hielden, een Optie kroeg en een Depri kroeg. Hoe dat zo ontstaan is weet ik niet meer, maar het idee werkte als volgt. Als we in de Optie kroeg zaten, moesten we onszelf helemaal de hemel in prijzen. Wij waren dan perfect en we konden niets fout doen. Maar als we in de Depri kroeg zaten, dan moesten we ons zelf helemaal de grond in trappen. Het leven was dan compleet waardeloos en niets was natuurlijk die week zo gegaan als het moest zijn. Je moest dit dan natuurlijk allemaal over jezelf zeggen , en dat leverde extreem grappige momenten op. Bovendien werkte het soms als een therapeutische behandeling. Dit omdat je op dat moment actuele situaties op een grappige manier bekeek.
Helaas is op een gegeven ogenblik deze traditie gestopt. Dit kwam omdat de Optie kroeg destijds failliet is gegaan. Zodoende hadden we dan alleen nog maar een Depri kroeg, en dat kan natuurlijk niet. Het systeem moet wel in ballans blijven natuurlijk. We hadden natuurlijk een nieuwe Optie kroeg kunnen aanwijzen, maar dat hebben we nooit gedaan. De drankavonden gingen we natuurlijk ook steeds meer bij Ramon thuis vieren. Met, inderdaad, de fles Aphelkorn en de camera erbij.
Ter ere aan deze Optie kroeg leek het me leuk om deze blog met de volgende link af te sluiten.. http://www.youtube.com/watch?v=-FeYat9wuyU .Een beter filmpje kon ik me echt niet voorstellen.
Mazzel
Ik zat op mijn werk alvast even na te denken over de drankavonden in het algemeen. We houden deze traditie nu al een jaar of 13 levend, en daarin is dan natuurlijk ook erg veel gebeurd. Zo hadden we in de tijd dat we nog een kroegen tocht hielden, een Optie kroeg en een Depri kroeg. Hoe dat zo ontstaan is weet ik niet meer, maar het idee werkte als volgt. Als we in de Optie kroeg zaten, moesten we onszelf helemaal de hemel in prijzen. Wij waren dan perfect en we konden niets fout doen. Maar als we in de Depri kroeg zaten, dan moesten we ons zelf helemaal de grond in trappen. Het leven was dan compleet waardeloos en niets was natuurlijk die week zo gegaan als het moest zijn. Je moest dit dan natuurlijk allemaal over jezelf zeggen , en dat leverde extreem grappige momenten op. Bovendien werkte het soms als een therapeutische behandeling. Dit omdat je op dat moment actuele situaties op een grappige manier bekeek.
Helaas is op een gegeven ogenblik deze traditie gestopt. Dit kwam omdat de Optie kroeg destijds failliet is gegaan. Zodoende hadden we dan alleen nog maar een Depri kroeg, en dat kan natuurlijk niet. Het systeem moet wel in ballans blijven natuurlijk. We hadden natuurlijk een nieuwe Optie kroeg kunnen aanwijzen, maar dat hebben we nooit gedaan. De drankavonden gingen we natuurlijk ook steeds meer bij Ramon thuis vieren. Met, inderdaad, de fles Aphelkorn en de camera erbij.
Ter ere aan deze Optie kroeg leek het me leuk om deze blog met de volgende link af te sluiten.. http://www.youtube.com/watch?v=-FeYat9wuyU .Een beter filmpje kon ik me echt niet voorstellen.
Mazzel
13 juni 2010
De politieke arena
Aan het verkiezings “geweld” van de afgelopen paar maanden, is nu gelukkig een einde gekomen. Dit onderwerp hield Nederland al sinds de gemeenteraads verkiezingen (in maart) bezig, en het hoogte punt was dus afgelopen week. Persoonlijk heb ik me doodgeërgerd aan die nationale debatten op tv. Het lukte me nooit om er eentje helemaal af te kijken, zonder dat ik het idee had dat ik naar een stel kleuters zat te kijken. Het “moddergooi” kaliber is (denk ik) nog nooit zo hoog geweest als bij deze verkiezingen, maar daar kan ik natuurlijk naast zitten. Het was in ieder geval iets wat mij deze keer nogal opviel. Aan de uitslag van de verkiezingen viel me ook wat zaken op.
1) Nederland heeft (gelukkig net op tijd) kennelijk door dat de economie wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Dit liet Nederland blijken door de VVD voor het eerst in de geschiedenis, de grootste partij te maken.
2) Nederland toonde ook aan dat het immigratie verhaal een belangrijk onderwerp is. Anderhalf miljoen mensen stemde op de PVV omdat die over dit onderwerp een uitgesproken mening heeft. Je kunt nu misschien concluderen dat Nederland anderhalf miljoen racisten rijk is, maar zover wil ik niet gaan. Ik denk persoonlijk dat veruit de meeste mensen die op de PVV hebben gestemd, vinden dat Nederland wel een keer genoeg aan immigratie gedaan heeft. En dus geen persoonlijk haat (of angst) voor immigranten heeft.
3) Nederland toonde ook aan dat het na acht jaar Balkenende wel weer eens wat anders wil. Ik kan me dit eerlijk gezegd wel een beetje voorstellen. Voor de persoon Balkenende vind ik het vreselijk. Ik zal nooit op het CDA stemmen, en vind dat hij in die acht jaar zeker ook steken heeft laten vallen. Maar deze afstraffing had hij nu ook weer niet verdient. Hij stond er wel al die acht jaar. En ik ben er van overtuigd dat hij flink zijn best heeft gedaan om van Nederland een beter land te maken. Ik vond het daarom van Mark Rutte ook vreselijk top dat hij de oud CDA leider voor zijn werk had bedankt. Ook al was hij het lang niet altijd met hem eens, dit toont wel aan dat je respect voor je medemens hebt.
4) Nederland is ook een verdeelt land. Het vormen van een coalitie zal de komende tijd extreem moeilijk worden. Hopelijk lukt dat de komende tijd wel, want ik heb geen zin in nog een ronde verkiezings geweld….
Mazzel
1) Nederland heeft (gelukkig net op tijd) kennelijk door dat de economie wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Dit liet Nederland blijken door de VVD voor het eerst in de geschiedenis, de grootste partij te maken.
2) Nederland toonde ook aan dat het immigratie verhaal een belangrijk onderwerp is. Anderhalf miljoen mensen stemde op de PVV omdat die over dit onderwerp een uitgesproken mening heeft. Je kunt nu misschien concluderen dat Nederland anderhalf miljoen racisten rijk is, maar zover wil ik niet gaan. Ik denk persoonlijk dat veruit de meeste mensen die op de PVV hebben gestemd, vinden dat Nederland wel een keer genoeg aan immigratie gedaan heeft. En dus geen persoonlijk haat (of angst) voor immigranten heeft.
3) Nederland toonde ook aan dat het na acht jaar Balkenende wel weer eens wat anders wil. Ik kan me dit eerlijk gezegd wel een beetje voorstellen. Voor de persoon Balkenende vind ik het vreselijk. Ik zal nooit op het CDA stemmen, en vind dat hij in die acht jaar zeker ook steken heeft laten vallen. Maar deze afstraffing had hij nu ook weer niet verdient. Hij stond er wel al die acht jaar. En ik ben er van overtuigd dat hij flink zijn best heeft gedaan om van Nederland een beter land te maken. Ik vond het daarom van Mark Rutte ook vreselijk top dat hij de oud CDA leider voor zijn werk had bedankt. Ook al was hij het lang niet altijd met hem eens, dit toont wel aan dat je respect voor je medemens hebt.
4) Nederland is ook een verdeelt land. Het vormen van een coalitie zal de komende tijd extreem moeilijk worden. Hopelijk lukt dat de komende tijd wel, want ik heb geen zin in nog een ronde verkiezings geweld….
Mazzel
2 juni 2010
Redmond O'Hanlon
Redmond was een van de kleurrijke personen aanboord de Clipper De Stad Amsterdam, die de reis van Darwins schip The Beagle uit de negentiende eeuw opnieuw maakte. Aan die reis, die een slordige negen maanden in beslag nam, is vorige week een einde gekomen. In 35 afleveringen werden de belevenissen van de wetenschappers en de bemanning zo persoonlijk verteld, dat ik afgelopen zondag gevoel had alsof ik afscheid moest nemen van een paar goede vrienden. Naast dat ze wilden weten wat Darwin voor impact heeft gehad op de plaatsen waar hij geweest was, wilde ze ook de huidige stand van zaken weten omtrent het milieu. Vooral de laatste aflevering moet een waarschuwing richting de toekomst zijn, dat als we op deze manier door blijven gaan met vervuilen, onze leefomstandigheden in de komende jaren behoorlijk zullen verslechteren.
De persoon die ik waarschijnlijk het meeste ga missen is dus Redmond O'Hanlon. Als vaste bemanningslid kon hij veel over Darwins werk vertellen. Darwin is een van zijn grootste helden en hij heeft daarom ook diverse boeken over hem geschreven. Zelf kwam hij uit een extreem religieus gezin, waar de naam Darwin een scheld woord was. Toen hij een jaar of 14 was, las hij, onder de lakens met een zaklamp aan, voor het eerst Darwins boek. Hij was meteen verkocht, en besefte dat deze verklaring (van hoe de diversiteit van het leven is gevormd ), veel logischer was dan die van de scheppings mythes. Redmond herhaalde in de serie maar al te vaak hoe hij onder die lakens een nieuwe held had ontmoet. En ook, dat als zijn vader hem had betrapt, hij waarschijnlijk een zwaardere straf zou hebben gehad dan in het geval hij een porno blaadje zat te bekijken.
Redmond kon trouwens ook zo een persoon zijn uit mijn weblog over die kindermishandelingen in die internaten. Of hij zelf sexueel misbruikt is, verklapte hij niet. Maar hij vertelde er wel bij dat de stok, waarmee de kinderen geslagen werden, bij elke nieuwe klas telkens maar weer een paar maten groter was. In totaal heeft hij vijf jaar bij een psychiater rond gewandeld om over zijn vreselijke jeugd te praten, maar zowaar ik nu weet, heeft hij dat van zich af kunnen zetten.
Redmond, het gaat je goed jongen… Ik zal je missen. Hopelijk zie ik je ergens nog een keertje terug in een tv programma of zo.
Mazzel
De persoon die ik waarschijnlijk het meeste ga missen is dus Redmond O'Hanlon. Als vaste bemanningslid kon hij veel over Darwins werk vertellen. Darwin is een van zijn grootste helden en hij heeft daarom ook diverse boeken over hem geschreven. Zelf kwam hij uit een extreem religieus gezin, waar de naam Darwin een scheld woord was. Toen hij een jaar of 14 was, las hij, onder de lakens met een zaklamp aan, voor het eerst Darwins boek. Hij was meteen verkocht, en besefte dat deze verklaring (van hoe de diversiteit van het leven is gevormd ), veel logischer was dan die van de scheppings mythes. Redmond herhaalde in de serie maar al te vaak hoe hij onder die lakens een nieuwe held had ontmoet. En ook, dat als zijn vader hem had betrapt, hij waarschijnlijk een zwaardere straf zou hebben gehad dan in het geval hij een porno blaadje zat te bekijken.
Redmond kon trouwens ook zo een persoon zijn uit mijn weblog over die kindermishandelingen in die internaten. Of hij zelf sexueel misbruikt is, verklapte hij niet. Maar hij vertelde er wel bij dat de stok, waarmee de kinderen geslagen werden, bij elke nieuwe klas telkens maar weer een paar maten groter was. In totaal heeft hij vijf jaar bij een psychiater rond gewandeld om over zijn vreselijke jeugd te praten, maar zowaar ik nu weet, heeft hij dat van zich af kunnen zetten.
Redmond, het gaat je goed jongen… Ik zal je missen. Hopelijk zie ik je ergens nog een keertje terug in een tv programma of zo.
Mazzel
26 mei 2010
Een lange fietstocht vol herinneringen
Tweede pinksterdag hadden Rachel en ik eventjes geen afspraken in de agenda staan. Maar om nu de gehele dag thuis te blijven, leek ons ook geen goed idee. Na wat overleggen kwamen we op het idee om een stuk te gaan fietsen. Dat waren we al eerder van plan, maar het kwam er steeds maar niet van. We besloten om via de dijk naar Enkhuizen te gaan fietsen. Niet wetend dat ze al jaren met die weg bezig zijn. Zodoende moesten we vaak over slecht begaanbare stukken weg fietsen waar veel kiezelsteentjes op lagen. Dat we geen lekke band hebben gehad is misschien achteraf gezien wel een wonder geweest. Hoe dan ook, het was soms even lastig, maar dat hield ons niet tegen om de tocht af te maken.
Wat we van te voren ook niet wisten, was dat deze tocht er eentje zou worden waarin we veel herinneringen zouden ophalen. Zo pauzeerde we bij Wijdernes op een strandje waar we vroeger in de zomer vaak vertoefden. In Enkhuizen zelf, zijn we bij het graf van mijn oma geweest. Daar waar ik ruim 16 jaar geleden voor het laatst was. Op de terug weg gingen we niet via de dijk, maar binnendoor. Rachel heeft in die omgeving op school gezeten, en ik heb daar drie jaar voor een computer shop gewerkt. Al met al hadden we samen veel herinneringen aan een omgeving waar we vandaag de dag nauwelijks nog komen.
Tijdens het verorberen van een ijsje, had Rachel haar ouders even gebeld om te vragen of die thuis waren. We hadden namelijk wel even zin om bij hun op visite te gaan. Ze waren gelukkig thuis, maar dit hield wel in dat we nog even via Wognum moesten omrijden. Op de terug weg maakte onze lichamen ons duidelijk dat ze het lange fietsen niet echt meer gewent zijn. Van alles begon werkelijk zeer te doen. Met moeite hebben we Wognum gered en konden daar gelukkig dus even uitrusten. Na een poosje hebben we het laatste stuk naar huis ook aangedurfd. Dat kwam neer op ongeveer nog een half uurtje fietsen. Eenmaal thuis aangekomen konden we concluderen dat onze conditie zelf wel aardig op pijl is. Want extreem moe of zo waren we niet, we hadden alleen last van onze benen en een houten reet. Maar we hebben wel genoten van de tocht. Een tocht vol herinneringen dus.
Mazzel
Wat we van te voren ook niet wisten, was dat deze tocht er eentje zou worden waarin we veel herinneringen zouden ophalen. Zo pauzeerde we bij Wijdernes op een strandje waar we vroeger in de zomer vaak vertoefden. In Enkhuizen zelf, zijn we bij het graf van mijn oma geweest. Daar waar ik ruim 16 jaar geleden voor het laatst was. Op de terug weg gingen we niet via de dijk, maar binnendoor. Rachel heeft in die omgeving op school gezeten, en ik heb daar drie jaar voor een computer shop gewerkt. Al met al hadden we samen veel herinneringen aan een omgeving waar we vandaag de dag nauwelijks nog komen.
Tijdens het verorberen van een ijsje, had Rachel haar ouders even gebeld om te vragen of die thuis waren. We hadden namelijk wel even zin om bij hun op visite te gaan. Ze waren gelukkig thuis, maar dit hield wel in dat we nog even via Wognum moesten omrijden. Op de terug weg maakte onze lichamen ons duidelijk dat ze het lange fietsen niet echt meer gewent zijn. Van alles begon werkelijk zeer te doen. Met moeite hebben we Wognum gered en konden daar gelukkig dus even uitrusten. Na een poosje hebben we het laatste stuk naar huis ook aangedurfd. Dat kwam neer op ongeveer nog een half uurtje fietsen. Eenmaal thuis aangekomen konden we concluderen dat onze conditie zelf wel aardig op pijl is. Want extreem moe of zo waren we niet, we hadden alleen last van onze benen en een houten reet. Maar we hebben wel genoten van de tocht. Een tocht vol herinneringen dus.
Mazzel
19 mei 2010
Badmeester Muis
Heel het vorige seizoen hebben Rachel en ik niet in het buitenzwembad van Zwaag gezwommen. Persoonlijk vind ik dat een schande van ons zelf. De meeste buitenbaden in West Friesland zijn in de loop der jaren allemaal gesloopt, maar die in Zwaag dus niet. Daar moet je dan (als fanatiek zwemmer) trots op zijn en vaak naar toe gaan.
Vandaag was ik vrij, en Rachel moest werken. Zodoende kwam ik aanvankelijk niet op het idee om naar het buitenbad te gaan. Via MSN sprak ik even met mijn collega Jeroen, die der op aanspoorde dat ik naar buiten moest gaan omdat het lekker weer was. “Is het een keertje lekker, zit je alsnog achter de computer”. Ik kon hem daarin natuurlijk alleen maar gelijk geven. Het buitenbad dook daarom tijdens deze chatsessie door mijn hoofd. Maar ik was wel bang dat het te koud zou zijn om te gaan zwemmen. Na wat wikken en wegen besloot ik het dus WEL te doen. Ik pakte me zwemspullen en ben naar Zwaag toe gereden. Op de parkeer plaats, stonden (wel geteld) twee auto’s. En ook in het fietsenrek kon je zien dat er niet echt veel mensen aanwezig waren. Prima dus, want dan kon ik namelijk even lekker baantjes trekken. Het vijftig meter lange buitenbad is van een hele andere kaliber dan het 25 meter binnenbad. Dus veel minder keerpunten, en ook veel kouder water waarbij de wind natuurlijk ook een rol speelt.
En waaien deed het zeker, waardoor de buitentemperatuur veel kouder aanvoelde dan dat het daadwerkelijk was. Het water daarin tegen was heerlijk. Maar je moest er dan wel in blijven, want als je er eventjes uitging, verging je zowat van de kou….. Ik begon meteen maar met de 1000 meter schoolslag. In dit buitenbad stond mijn baanrecord al een jaar of twee vast gepind op 18:56. Een mega slechte tijd natuurlijk (als je het met de binnenbad tijden vergelijkt). Ik had alleen het verbreken van deze tijd voor ogen, en dat lukte me gelukkig ook. Ik zette uiteindelijk 18:33 op de klok neer. En, ik had het gevoel dat ik flink mijn best had gedaan. Kennelijk win je in een overdekt 25 meter zwembad een seconde of 40 a 50 met twee keer zoveel keerpunten en geen wind. Ik besloot wel om een nieuw doel in te stellen. Het moet me ooit een keer lukken om in dit buitenbad onder de 18:00 te zwemmen. Of dat ooit gaat lukken is overigens maar de vraag.
Na het baantjes zwemmen, heb ik lekker rustig aan gedaan. Het viel me op een gegeven ogenblik op dat er een badjuf met een brancard rond liep. Ik besloot maar even om te kijken wat er aan de hand was. Misschien hadden ze mijn hulp wel even nodig of zo. En dat bleek dus ook het geval te zijn. Een jongen was namelijk op het fantastische idee gekomen om in het ondiepe te gaan duiken. Gevolg was dat hij daardoor een behoorlijke hoofdwond had opgelopen. Er lag werkelijk een enorme plas bloed op de rand van het bad. De twee aanwezige badjuffen hadden de ambulance al gebeld en hielpen de jongen op de brandcard. Ik kon voor de jongen zelf niets doen, maar werd wel door de badjuf gepromoveerd tot tijdelijke badmeester. Beide badjuffen bleven natuurlijk bij de jongen totdat de ambulance er was. Zodoende nam ik die taak op me. Nadat de ambulance vertrokken was, hield mijn nieuwe “baantje”ook op met bestaan. Ik kreeg nog wel salaris in de vorm van een overheerlijke warme kop koffie. Wat in deze kou overigens goud waard is.
Mazzel
Vandaag was ik vrij, en Rachel moest werken. Zodoende kwam ik aanvankelijk niet op het idee om naar het buitenbad te gaan. Via MSN sprak ik even met mijn collega Jeroen, die der op aanspoorde dat ik naar buiten moest gaan omdat het lekker weer was. “Is het een keertje lekker, zit je alsnog achter de computer”. Ik kon hem daarin natuurlijk alleen maar gelijk geven. Het buitenbad dook daarom tijdens deze chatsessie door mijn hoofd. Maar ik was wel bang dat het te koud zou zijn om te gaan zwemmen. Na wat wikken en wegen besloot ik het dus WEL te doen. Ik pakte me zwemspullen en ben naar Zwaag toe gereden. Op de parkeer plaats, stonden (wel geteld) twee auto’s. En ook in het fietsenrek kon je zien dat er niet echt veel mensen aanwezig waren. Prima dus, want dan kon ik namelijk even lekker baantjes trekken. Het vijftig meter lange buitenbad is van een hele andere kaliber dan het 25 meter binnenbad. Dus veel minder keerpunten, en ook veel kouder water waarbij de wind natuurlijk ook een rol speelt.
En waaien deed het zeker, waardoor de buitentemperatuur veel kouder aanvoelde dan dat het daadwerkelijk was. Het water daarin tegen was heerlijk. Maar je moest er dan wel in blijven, want als je er eventjes uitging, verging je zowat van de kou….. Ik begon meteen maar met de 1000 meter schoolslag. In dit buitenbad stond mijn baanrecord al een jaar of twee vast gepind op 18:56. Een mega slechte tijd natuurlijk (als je het met de binnenbad tijden vergelijkt). Ik had alleen het verbreken van deze tijd voor ogen, en dat lukte me gelukkig ook. Ik zette uiteindelijk 18:33 op de klok neer. En, ik had het gevoel dat ik flink mijn best had gedaan. Kennelijk win je in een overdekt 25 meter zwembad een seconde of 40 a 50 met twee keer zoveel keerpunten en geen wind. Ik besloot wel om een nieuw doel in te stellen. Het moet me ooit een keer lukken om in dit buitenbad onder de 18:00 te zwemmen. Of dat ooit gaat lukken is overigens maar de vraag.
Na het baantjes zwemmen, heb ik lekker rustig aan gedaan. Het viel me op een gegeven ogenblik op dat er een badjuf met een brancard rond liep. Ik besloot maar even om te kijken wat er aan de hand was. Misschien hadden ze mijn hulp wel even nodig of zo. En dat bleek dus ook het geval te zijn. Een jongen was namelijk op het fantastische idee gekomen om in het ondiepe te gaan duiken. Gevolg was dat hij daardoor een behoorlijke hoofdwond had opgelopen. Er lag werkelijk een enorme plas bloed op de rand van het bad. De twee aanwezige badjuffen hadden de ambulance al gebeld en hielpen de jongen op de brandcard. Ik kon voor de jongen zelf niets doen, maar werd wel door de badjuf gepromoveerd tot tijdelijke badmeester. Beide badjuffen bleven natuurlijk bij de jongen totdat de ambulance er was. Zodoende nam ik die taak op me. Nadat de ambulance vertrokken was, hield mijn nieuwe “baantje”ook op met bestaan. Ik kreeg nog wel salaris in de vorm van een overheerlijke warme kop koffie. Wat in deze kou overigens goud waard is.
Mazzel
12 mei 2010
Drunende druten
Van de week was er even onduidelijkheid waar ik heen moest. Collega Jeroen dacht dat ik namelijk op dinsdag naar Druten zou moeten, maar ik meende dat dit op maandag al was. Na het bekijken van de beide orders werd duidelijk waar de verwarring vandaan kwam. Ik moest maandag namelijk naar Druten, en dinsdag moest ik naar Drunen. (met een n)
Allebei de plaatsen liggen trouwens op zo'n anderhalf uur rijden van Purmerend vandaan. Dat is trouwens niet zo heel erg ver voor mijn doen hoor. Volgende week dinsdag moet ik bijvoorbeeld naar Terneuzen, wat ongeveer 3 a 4 uur rijden is. Ik vind het heerlijk als de buitenklus op ongeveer 1 a 2 uur rijden van Purmerend ligt. Dan heb ik namelijk even de tijd om bij te komen van de hectische situatie op de helpdesk. Maar boven de twee uur rijden vind ik het vervelend worden. Zeker omdat ik natuurlijk ook weer terug moet.
Bij de klant in Druten was ik al een keertje eerder geweest. De klus was daardoor al snel geklaard omdat ik de meeste werkzaamheden de vorige keer al gedaan had. De vorige keer kon ik de klus niet afmaken omdat de eigenaar van de winkel, van hogere hand werd tegengewerkt. Het hoofdkantoor had namelijk aanvankelijk toestemming gegeven dat hij zijn eigen pc pakket mocht gebruiken. Maar op het momant supreme haakte die toch af. Na maanden onderhandelen kreeg de klant toch groen licht, en kon ik de klus afmaken.
In Drunen kwam ik in een zeer mooie slagerij terecht. Die trouwens de landelijke sparerip competitie had gewonnen. Daarom hing er ook een enorm groot plakkaat aan de muur die de klanten daaraan moesten herinneren. De klant heeft jaren lang weegschalen van de concurrent gebruikt en gaat nu over op Digi’s. Dus toen ik terug kwam op de helpdesk en mijn werkbon inleverde bij mijn chef, vertelde ik hem dat we een kampioen in huis hadden gehaald. Die zin vergde wel wat uitleg natuurlijk, maar dat is logisch.
Mazzel
Allebei de plaatsen liggen trouwens op zo'n anderhalf uur rijden van Purmerend vandaan. Dat is trouwens niet zo heel erg ver voor mijn doen hoor. Volgende week dinsdag moet ik bijvoorbeeld naar Terneuzen, wat ongeveer 3 a 4 uur rijden is. Ik vind het heerlijk als de buitenklus op ongeveer 1 a 2 uur rijden van Purmerend ligt. Dan heb ik namelijk even de tijd om bij te komen van de hectische situatie op de helpdesk. Maar boven de twee uur rijden vind ik het vervelend worden. Zeker omdat ik natuurlijk ook weer terug moet.
Bij de klant in Druten was ik al een keertje eerder geweest. De klus was daardoor al snel geklaard omdat ik de meeste werkzaamheden de vorige keer al gedaan had. De vorige keer kon ik de klus niet afmaken omdat de eigenaar van de winkel, van hogere hand werd tegengewerkt. Het hoofdkantoor had namelijk aanvankelijk toestemming gegeven dat hij zijn eigen pc pakket mocht gebruiken. Maar op het momant supreme haakte die toch af. Na maanden onderhandelen kreeg de klant toch groen licht, en kon ik de klus afmaken.
In Drunen kwam ik in een zeer mooie slagerij terecht. Die trouwens de landelijke sparerip competitie had gewonnen. Daarom hing er ook een enorm groot plakkaat aan de muur die de klanten daaraan moesten herinneren. De klant heeft jaren lang weegschalen van de concurrent gebruikt en gaat nu over op Digi’s. Dus toen ik terug kwam op de helpdesk en mijn werkbon inleverde bij mijn chef, vertelde ik hem dat we een kampioen in huis hadden gehaald. Die zin vergde wel wat uitleg natuurlijk, maar dat is logisch.
Mazzel
3 mei 2010
12 1/2 jaar in dienst
Ik was het bijna zelf vergeten dat het al zover was. Toen Rachel en ik zaterdag avond op een verjaardag waren, schoot het me ineens te binnen. Toen ik me besefte dat ik het al vergeten was, zouden mijn collega’s het zelf dan nog wel weten? Vele collega’s gingen mij namelijk al voor, en elke keer werden die in het zonnetje gezet. Toen ik vanochtend op de zaak aankwam, werd ik dus wel even nieuwsgierig. Dat duurde overigens niet lang, want een collega, die net op het punt stond om naar en klant te gaan, feliciteerde me meteen. Kortom, toen wist ik het al… Ze waren me gelukkig niet vergeten.
Ze hadden mijn werkplek keurig versiert. Ik moest vandaag wel naar een klant toe, maar aangezien ik een auto van de zaak moest ophalen en nog even wat met collega Jeroen moest bespreken, kon ik toch genieten van de mooie versieringen. De trip ging trouwens naar Utrecht. Ik moest in de binnenstad zijn, en dat was even lastig om daar te komen. Op de terug weg schoten diverse momenten van de afgelopen 12 en een halve jaar Digi door mijn hoofd. Hoe het de eerste werkdag was, en hoe ik langzamerhand mijn algemene kennis heb ontwikkeld. En vandaag, 12 en een half jaar later dus, was ik in Utrecht om extra uitleg te geven over computer programma’s waar ik zelf aan mee ontwikkeld heb. Toen ik terug liep naar de parkeergarage, kwam ik nog een winkel tegen waar ze ook software gebruiken wat ik helemaal zelf heb geschreven. Ik wil hier niet mee opscheppen of zo, maar het gaf me wel even een trots gevoel.
Eenmaal terug op de zaak (ik was om kwart voor vier weer terug), kon ik nogmaals genieten van mijn versierde werkplek. Ik kon ook alle mailtjes en smsjes lezen die ik van vrienden, familieleden en collega’s had gehad. Rachel had gister een hele hoop mensen gemaild dat dit dus een bijzondere dag was, zodat ik letterlijk ben overspoelt met felicitaties. Iedereen wil ik hierbij daarvoor hartelijk bedanken. En, hoe mijn versierde werkplek er uitziet, kan je hieronder zien.
Mazzel.
Ze hadden mijn werkplek keurig versiert. Ik moest vandaag wel naar een klant toe, maar aangezien ik een auto van de zaak moest ophalen en nog even wat met collega Jeroen moest bespreken, kon ik toch genieten van de mooie versieringen. De trip ging trouwens naar Utrecht. Ik moest in de binnenstad zijn, en dat was even lastig om daar te komen. Op de terug weg schoten diverse momenten van de afgelopen 12 en een halve jaar Digi door mijn hoofd. Hoe het de eerste werkdag was, en hoe ik langzamerhand mijn algemene kennis heb ontwikkeld. En vandaag, 12 en een half jaar later dus, was ik in Utrecht om extra uitleg te geven over computer programma’s waar ik zelf aan mee ontwikkeld heb. Toen ik terug liep naar de parkeergarage, kwam ik nog een winkel tegen waar ze ook software gebruiken wat ik helemaal zelf heb geschreven. Ik wil hier niet mee opscheppen of zo, maar het gaf me wel even een trots gevoel.
Eenmaal terug op de zaak (ik was om kwart voor vier weer terug), kon ik nogmaals genieten van mijn versierde werkplek. Ik kon ook alle mailtjes en smsjes lezen die ik van vrienden, familieleden en collega’s had gehad. Rachel had gister een hele hoop mensen gemaild dat dit dus een bijzondere dag was, zodat ik letterlijk ben overspoelt met felicitaties. Iedereen wil ik hierbij daarvoor hartelijk bedanken. En, hoe mijn versierde werkplek er uitziet, kan je hieronder zien.
Mazzel.
22 april 2010
Op bezoek bij Fleur
De laatste tijd is het erg druk in de buitendienst. Veel software pakketjes moeten er worden geïnstalleerd, en dat is natuurlijk goed nieuws. En zo kom je als helpdesk medewerker tenminste nog eens ergens. Laatst moest ik in Zutphen zijn, en aangezien dat vlak in de buurt van mijn Zus, Martin en Fleur is, ben ik daar blijven eten.
Het was een ideale situatie. De klant waar ik in Zutphen moest zijn, kon in de ochtend niet. Zodoende hadden we om 12:00 uur bij hem afgesproken. Om half vijf reed ik bij de klant weg, zodat ik precies om 5 uur bij mijn zus aankwam. Net op tijd voor het eten dus, wat ik uiteraard eerst wel met haar had overlegd. Fleur, die mij natuurlijk nog lang niet zo vaak had gezien, keek net als altijd de kat uit de boom. Ik was al gewent dat ze het op een lopen zette, als ik in de buurt kwam. Dat leek deze keer niet veel anders te zijn. Schuilend achter mamma, keek ze me af en toe wel aan, maar daar bleef het aanvankelijk bij.
Om het ijs een beetje te breken, reikte ik af en toe een stukje speelgoed aan, die de jonge dame dan snel ophaalde. Maar daarna spoot ze weer weg in de richting van mijn zus. Tijdens het eten zelf, smolt het ijs wel sneller. Ze was mega trots toen mamma haar paas hoed liet zien, zie ze op het kinderdagverblijf gemaakt had. Als ik de hoed opzette, moest ze erg lachen. Ik trok er af en toe een gek gezicht bij, en daar moest de kleine dan erg om lachen.
Na het eten was het ijs vrijwel gesmolten. Vol trots liet ze al haar speelgoed aan me zien. Samen hebben we daarmee uitgebreid gespeeld. Bij toeval had ik ook mijn foto camera bij me. Ik heb deze foto van haar gemaakt (zie hieronder). Ze had het idee van het maken van de foto wel door, want ze bleef keurig poseren toen ik de camera op haar richtte. Ik liet uiteraard het resultaat op het schermpje aan haar zien, en ik kon merken dat ze dat erg indrukwekkend vond. Al met al heb ik een leuke tijd met Fleur gehad, en hebben we elkaar wat beter leren kennen (zeg maar).
Mazzel
Het was een ideale situatie. De klant waar ik in Zutphen moest zijn, kon in de ochtend niet. Zodoende hadden we om 12:00 uur bij hem afgesproken. Om half vijf reed ik bij de klant weg, zodat ik precies om 5 uur bij mijn zus aankwam. Net op tijd voor het eten dus, wat ik uiteraard eerst wel met haar had overlegd. Fleur, die mij natuurlijk nog lang niet zo vaak had gezien, keek net als altijd de kat uit de boom. Ik was al gewent dat ze het op een lopen zette, als ik in de buurt kwam. Dat leek deze keer niet veel anders te zijn. Schuilend achter mamma, keek ze me af en toe wel aan, maar daar bleef het aanvankelijk bij.
Om het ijs een beetje te breken, reikte ik af en toe een stukje speelgoed aan, die de jonge dame dan snel ophaalde. Maar daarna spoot ze weer weg in de richting van mijn zus. Tijdens het eten zelf, smolt het ijs wel sneller. Ze was mega trots toen mamma haar paas hoed liet zien, zie ze op het kinderdagverblijf gemaakt had. Als ik de hoed opzette, moest ze erg lachen. Ik trok er af en toe een gek gezicht bij, en daar moest de kleine dan erg om lachen.
Na het eten was het ijs vrijwel gesmolten. Vol trots liet ze al haar speelgoed aan me zien. Samen hebben we daarmee uitgebreid gespeeld. Bij toeval had ik ook mijn foto camera bij me. Ik heb deze foto van haar gemaakt (zie hieronder). Ze had het idee van het maken van de foto wel door, want ze bleef keurig poseren toen ik de camera op haar richtte. Ik liet uiteraard het resultaat op het schermpje aan haar zien, en ik kon merken dat ze dat erg indrukwekkend vond. Al met al heb ik een leuke tijd met Fleur gehad, en hebben we elkaar wat beter leren kennen (zeg maar).
Mazzel
18 april 2010
Een mega combi feest
Afgelopen vrijdag avond hadden Rachel en ik een mega combi feest. Mijn moeder vierde namelijk haar zestigste verjaardag. Haar vriend Bram wordt in mei vijftig. En samen zijn ze nu al 20 jaar bij elkaar. Reden genoeg dus om een mega feest te organiseren.
Vol verbazing kwamen we de feestzaal binnen gewandeld. We werden namelijk door een schilder weer terug gestuurd. Hij vertelde dat er die avond helemaal geen feest zou zijn. Het eerste half uur liepen er dus steeds gasten de zaal in en daarna weer uit. Het kwam een beetje over als een georganiseerd zooitje. Ik sprak de schilder nog aan dat hij wel extreme werkuren draait als hij om 8 uur s’avonds nog aan het werk was. Hij bevestigde mijn opmerking, en grapte dat hij daar niets extra’s voor betaald kreeg. Op een gegeven ogenblik hoorde we twee dames vanuit de zaal met enorme luide stemmen de schilder roepen waarom al die mensen in de zaal aanwezig waren. Ik had op dat moment pas door dat de schilder deel was van de act die de twee dames en de schilder samen speelden. Er was weldegelijk een feest, en die drie personen zouden de genodigden de gehele avond vermaken. Alles viel ineens op zijn plek, want er was een moment dat ik echt dacht dat het feest niet door zou gaan. En dat zou ik vreselijk gevonden hebben voor mijn moeder en Bram. Maar die wisten natuurlijk allang dat het allemaal spel was.
Rachel en ik hebben ons daarna prima vermaakt. Wij hadden als taak gekregen om zoveel mogelijk leuke foto’s te maken. Rachel had de camera van mijn ouders gekregen, maar zelf had ik de mijne ook mee genomen. We hebben in totaal zo’n 240 foto’s gemaakt. Bovendien lagen er her en der van die weg werp cameraatjes waarmee de overige genodigden ook foto’s konden maken. Hoeveel er daarvan zijn geslaagd weten we nog niet. Die moeten we namelijk nog even laten ontwikkelen.
De dames en de schilder hielden de genodigden de gehele avond zoet. Zo hebben we onder andere een spelletje bingo gedaan. Bovendien was het DE kans voor Mark en mij om ontdenkt te worden. Samen hebben we namelijk Kedeng Kedeng van Guus Meeuwis live gezongen bij de karaoke ronde. Helaas hebben wij daarna geen contract aangeboden gekregen.
Mazzel
Vol verbazing kwamen we de feestzaal binnen gewandeld. We werden namelijk door een schilder weer terug gestuurd. Hij vertelde dat er die avond helemaal geen feest zou zijn. Het eerste half uur liepen er dus steeds gasten de zaal in en daarna weer uit. Het kwam een beetje over als een georganiseerd zooitje. Ik sprak de schilder nog aan dat hij wel extreme werkuren draait als hij om 8 uur s’avonds nog aan het werk was. Hij bevestigde mijn opmerking, en grapte dat hij daar niets extra’s voor betaald kreeg. Op een gegeven ogenblik hoorde we twee dames vanuit de zaal met enorme luide stemmen de schilder roepen waarom al die mensen in de zaal aanwezig waren. Ik had op dat moment pas door dat de schilder deel was van de act die de twee dames en de schilder samen speelden. Er was weldegelijk een feest, en die drie personen zouden de genodigden de gehele avond vermaken. Alles viel ineens op zijn plek, want er was een moment dat ik echt dacht dat het feest niet door zou gaan. En dat zou ik vreselijk gevonden hebben voor mijn moeder en Bram. Maar die wisten natuurlijk allang dat het allemaal spel was.
Rachel en ik hebben ons daarna prima vermaakt. Wij hadden als taak gekregen om zoveel mogelijk leuke foto’s te maken. Rachel had de camera van mijn ouders gekregen, maar zelf had ik de mijne ook mee genomen. We hebben in totaal zo’n 240 foto’s gemaakt. Bovendien lagen er her en der van die weg werp cameraatjes waarmee de overige genodigden ook foto’s konden maken. Hoeveel er daarvan zijn geslaagd weten we nog niet. Die moeten we namelijk nog even laten ontwikkelen.
De dames en de schilder hielden de genodigden de gehele avond zoet. Zo hebben we onder andere een spelletje bingo gedaan. Bovendien was het DE kans voor Mark en mij om ontdenkt te worden. Samen hebben we namelijk Kedeng Kedeng van Guus Meeuwis live gezongen bij de karaoke ronde. Helaas hebben wij daarna geen contract aangeboden gekregen.
Mazzel
11 april 2010
De Mammoet
Hoe effectief reclames nu echt zijn, wordt vaak betwijfeld. Zelf durf ik te zeggen dat de meeste reclames mij absoluut niets zeggen en dat ik daarom niet vaak een specifiek product zal aanschaffen. Maar, er zijn natuurlijk uitzonderingen te bedenken. Vandaag bijvoorbeeld, toen Rachel en ik in de snackbar stonden, gingen we voor een nieuwe snack waarvan je sinds een week of twee een nieuwe reclame op tv kunt bewonderen.
Rachel en ik gingen eigenlijk even naar de snackbar omdat we trek hadden in een milkshake. Het weer wordt namelijk steeds aangenamer, en aangezien we daardoor de zomer in onze bol hadden, leek een shake daarbij wel toepasselijk. Echter toen we in de snackbar stonden viel ons een reclame bordje van de nieuwe snack op..NIEUW.. De Mammoet… voor de grotere snackers. Rachel en ik keken elkaar aan, en herinnerde ons de reclame van de tv, waarbij een grote man een standaard frikandel zo in zijn laatklep naar binnenschoof. De bedenkers van de frikandel besloten daarom maar om een mammoet size frikandel op de markt te brengen en dat leek ons wel een goed idee.
We bestelde er dus ieder eentje, en door de dame achter de toonbank werd meteen gevraagd of we er ook Mammoet saus bij wilde hebben. Ja, als je een nieuw product op de markt brengt, moet je het natuurlijk meteen goed doen ook….. Wij zochten een plaatsje in de snackbar op terwijl de dame onze Mammoets ging klaarmaken….Lang hoefde we niet te wachten want binnen notime lag de mega frikandel vanuit een veels te klein plastic bakje naar ons te turen (dit was natuurlijk de bedoeling). Met veel plezier hebben Rachel en ik de Mammoet naar binnen gewerkt, al hadden we wel allebei het idee dat de Mammoetsaus niet een echte aanrader was…. Maar al met al was ie prima bevallen.
Na het verorberen van de nieuwe snack, kregen we natuurlijk dorst, dus wat doe je dan? Juist, dan bestel je alsnog een milkshake… …
Mazzel
Rachel en ik gingen eigenlijk even naar de snackbar omdat we trek hadden in een milkshake. Het weer wordt namelijk steeds aangenamer, en aangezien we daardoor de zomer in onze bol hadden, leek een shake daarbij wel toepasselijk. Echter toen we in de snackbar stonden viel ons een reclame bordje van de nieuwe snack op..NIEUW.. De Mammoet… voor de grotere snackers. Rachel en ik keken elkaar aan, en herinnerde ons de reclame van de tv, waarbij een grote man een standaard frikandel zo in zijn laatklep naar binnenschoof. De bedenkers van de frikandel besloten daarom maar om een mammoet size frikandel op de markt te brengen en dat leek ons wel een goed idee.
We bestelde er dus ieder eentje, en door de dame achter de toonbank werd meteen gevraagd of we er ook Mammoet saus bij wilde hebben. Ja, als je een nieuw product op de markt brengt, moet je het natuurlijk meteen goed doen ook….. Wij zochten een plaatsje in de snackbar op terwijl de dame onze Mammoets ging klaarmaken….Lang hoefde we niet te wachten want binnen notime lag de mega frikandel vanuit een veels te klein plastic bakje naar ons te turen (dit was natuurlijk de bedoeling). Met veel plezier hebben Rachel en ik de Mammoet naar binnen gewerkt, al hadden we wel allebei het idee dat de Mammoetsaus niet een echte aanrader was…. Maar al met al was ie prima bevallen.
Na het verorberen van de nieuwe snack, kregen we natuurlijk dorst, dus wat doe je dan? Juist, dan bestel je alsnog een milkshake… …
Mazzel
7 april 2010
Goede vrijdag
Afgelopen vrijdag was het natuurlijk weer goede vrijdag. Ik moest er dit jaar aan herinnerd worden dat het die dag van het jaar alweer was door een collega van mij. Hij zei dat het daarom wel rustig zou blijven omdat de winkeliers het te druk hebben om de helpdesk te bellen met eventuele problemen.
Na het besef dat ik deze normaal gesproken zo bijzondere dag helemaal vergeten was, moest ik terug denken aan die tijd waar goede vrijdag nog ergens voor stond. Toen ik nog op de lagere school zat, werd de paasvakantie altijd gebruikt om een zakcentje bij te verdienen. Met al je klasgenootjes werkte je toen in de kassen om begonia plantjes te ‘verspenen’. Dit hielt in dat ze vanuit een piepschuimen bak in de potgrond moest worden verplaatst. De paasvakantie was voor de tuinders een ideale tijd, want dan hadden die koters toch niets te doen.
Die werkweek werd elk jaar afgesloten op goede vrijdag, en dan werd er op de radio altijd de Top 100 aller tijden uitgezonden. Vandaag de dag wordt je doodgegooid met hitlijsten en top dits en top dats, maar destijds had je alleen die unieke lijst. Het spektakel begon altijd om negen uur en ging door tot een uur of zes. De radio stond altijd aan de in de kas, zodat je de lijst der lijsten tijdens het werken niet kon missen. Aan het einde van die week was het werk gedaan. Het verspenen zelf was trouwens vreselijk geestdodend werk, maar je kon er over zeggen wat je wou. Een ding was altijd prachtig om te zien. Als je met het hele team aan het einde van de week was beland, stond de kas vaak helemaal vol met begonia plantjes. Het was dus wel werk waarbij je geleidelijk aan resultaat zag . (Iets wat op een helpdesk in zijn geheel niet mogelijk is om te zien). Een voldaan gevoel werd dan altijd meester van mij als je langs al die plantjes de kas weer uitliep. Van een tuinder heb ik wel eens gehoord dat er in zo’n week twee miljoen van die begonia’s werden geplant. Kijk, dat je daar een onderdeel van was, gaf een goed gevoel.
Na de lagere school zorgde ik er altijd voor dat ik de top 100 aller tijden wel te horen kreeg. Ik kwam er via vrienden achter dat deze lijst ook live werd gespeeld door zes bands die een aantal optredens in West-Friesland gaven. Ook daar ben ik een aantal jaren bij geweest en heb daar zelfs al eens een keertje een blog over geschreven. Vanaf 2003 zend Veronica de lijst overigens niet meer uit. De destijds publieke omroep ging voor zichzelf een zender oprichten en dat doen ze nog steeds met veel succes. Met de wildgroei aan radio zenders wordt er dus vandaag de dag tal van hitlijsten e.d. uitgezonden. Maar hoe je het ook wend of keert. Geen een kan bij mij het ultieme gevoel van de top 100 aller tijden evenaren. Het enige wat mij herinnerd al die mooie tijd is de naam van die dag. Namelijk Goede vrijdag.
Mazzel
Na het besef dat ik deze normaal gesproken zo bijzondere dag helemaal vergeten was, moest ik terug denken aan die tijd waar goede vrijdag nog ergens voor stond. Toen ik nog op de lagere school zat, werd de paasvakantie altijd gebruikt om een zakcentje bij te verdienen. Met al je klasgenootjes werkte je toen in de kassen om begonia plantjes te ‘verspenen’. Dit hielt in dat ze vanuit een piepschuimen bak in de potgrond moest worden verplaatst. De paasvakantie was voor de tuinders een ideale tijd, want dan hadden die koters toch niets te doen.
Die werkweek werd elk jaar afgesloten op goede vrijdag, en dan werd er op de radio altijd de Top 100 aller tijden uitgezonden. Vandaag de dag wordt je doodgegooid met hitlijsten en top dits en top dats, maar destijds had je alleen die unieke lijst. Het spektakel begon altijd om negen uur en ging door tot een uur of zes. De radio stond altijd aan de in de kas, zodat je de lijst der lijsten tijdens het werken niet kon missen. Aan het einde van die week was het werk gedaan. Het verspenen zelf was trouwens vreselijk geestdodend werk, maar je kon er over zeggen wat je wou. Een ding was altijd prachtig om te zien. Als je met het hele team aan het einde van de week was beland, stond de kas vaak helemaal vol met begonia plantjes. Het was dus wel werk waarbij je geleidelijk aan resultaat zag . (Iets wat op een helpdesk in zijn geheel niet mogelijk is om te zien). Een voldaan gevoel werd dan altijd meester van mij als je langs al die plantjes de kas weer uitliep. Van een tuinder heb ik wel eens gehoord dat er in zo’n week twee miljoen van die begonia’s werden geplant. Kijk, dat je daar een onderdeel van was, gaf een goed gevoel.
Na de lagere school zorgde ik er altijd voor dat ik de top 100 aller tijden wel te horen kreeg. Ik kwam er via vrienden achter dat deze lijst ook live werd gespeeld door zes bands die een aantal optredens in West-Friesland gaven. Ook daar ben ik een aantal jaren bij geweest en heb daar zelfs al eens een keertje een blog over geschreven. Vanaf 2003 zend Veronica de lijst overigens niet meer uit. De destijds publieke omroep ging voor zichzelf een zender oprichten en dat doen ze nog steeds met veel succes. Met de wildgroei aan radio zenders wordt er dus vandaag de dag tal van hitlijsten e.d. uitgezonden. Maar hoe je het ook wend of keert. Geen een kan bij mij het ultieme gevoel van de top 100 aller tijden evenaren. Het enige wat mij herinnerd al die mooie tijd is de naam van die dag. Namelijk Goede vrijdag.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
