Ieder kind vind het natuurlijk heerlijk om jarig te zijn. Als kind zijnde vond ik dat natuurlijk zelf ook. Soms kon ik de avond ervoor dan de slaap niet vatten. Ik lag dan maar wat te woelen in mijn bed en hoopte dan in slaap te vallen, zodat de nacht snel voorbij zou gaan.
Ik kan me 1 van die avonden nog zeer goed herinneren. Ik vroeg me natuurlijk af wat voor cadeaus ik de dag erna zou krijgen. Gevolg was natuurlijk dat ik lag te pieren in bed. En piekeren is tot op de dag van vandaag geen goed middel om in slaap te vallen. Tot overmaat van ramp begon er op het weiland achter ons huis een trekker het land te bewerken. Dit maakte natuurlijk en enorm kabaal, en in combinatie met piekeren kan je de poging om in slaap te vallen dan maar beter opgeven. Hetgeen ik dan ook daadwerkelijk gedaan had. Ik ben aan het raam van mijn slaapkamer gaan staan en volgde de boer die keurig zijn volledige weiland bewerkte. Dit duurde natuurlijk vrij lang, omdat de trekker een zeer langzaam tempo reed. Toen hij uiteindelijk klaar was, verliet de boer het weiland weer, en hervat ik de poging om zo snel mogelijk jarig te worden.
Je kunt je afvragen waarom ik dit verhaal vertel. Nou vandaag de dag woon ik natuurlijk allang niet meer in mijn ouderlijk huis. Maar er is meer veranderd dan alleen dat. Ook het weiland waar de boer destijds zijn rondjes reed, is allang geen weiland meer. Daar staan vandaag de dag namelijk huizen. En in 1 van die huizen woont mijn nicht met haar familie waar ik laatst was om wat computer probleempjes op te lossen. Elke keer als ik mijn auto daar op de parkeer plaats neerzet, en ik natuurlijk uit de auto stap. Kijk ik toch even naar het raam waar ik destijds stond te wachten totdat de trekker vertrokken was. Wat ik eigenlijk die verjaardag gekregen heb, kan ik me niet meer herinneren. Maar dat is ook niet belangrijk meer.
Mazzel
28 april 2009
21 april 2009
Boeddha's positieve energie
Thailand….. Niet bepaalt een land waar het vandaag de dag erg veilig is. En dat is jammer, want ik heb mij er bijna tien jaar geleden perfect vermaakt. Waarschijnlijk komt mijn voorliefde voor tropische eilanden daar ook vandaan. Want de eerste keer dat ik in Thailand was, ben ik ook op zo’n prachtig tropisch eiland geweest. Je weet wel…. Zo eentje met van die prachtige stranden met palmbomen erop waar je lekker onder kunt luieren. Af en toe een Thaise massage …Ja, dat zijn de leuke herinneringen..
Maar in het nu rumoerige Bangkok zelf, ben ik dan natuurlijk ook geweest. Via excursies en bezoekjes aan locale musea, ben ik meer te weten gekomen omtrent het boeddhisme wat overigens een interessante religie is. Ik heb er destijds nog een Engels boek over gekocht toen ik een keer in Maleisië was. Maar heb die vandaag de dag nog steeds niet gelezen. Aangezien ik tegenwoordig steeds meer ga lezen (niet alleen meer in de vakanties), lijkt het me gaaf om dit boek er dan ook maar weer eens bij te gaan pakken. Ik ben nu nog bezig met het laatste boek van de beroemde professor Richard Dawkins, en heb daarna nog 2 boeken op de plank staan.. Maar daarna pak ik dit boeddhistische boek erbij (spreek ik nu met mezelf af). Want ondanks dat ik drie keer in Thailand geweest ben, is mijn algemene kennis omtrent het Boeddhisme eigenlijk vrij gelimiteerd.
Ik weet wel van vrienden, dat je geen Boeddha beeldje voor je zelf mag kopen. Dit omdat de positieve energie van het beeldje dan niet goed tot zijn recht komt. Ondanks dat ik dit wist, is me dit toch ‘overkomen’. Je zult je misschien afvragen wat ik bedoel met ‘overkomen’. Nou jaren geleden had ik zo’n beeldje voor mijn ex gekocht voor haar verjaardag. Maar rond haar verjaardag ging het destijds uit, en sindsdien zat ik met het beeldje in mijn maag. Ik heb jaren lang een soort schuldgevoel voor het beeldje gehad, omdat hij dus zijn energie niet kwijt kon. Maar daar is nu verandering in gekomen. Want bij het regelen van de bruiloft (met Rachel wel te verstaan) kwamen wij erachter dat ik nog een levensverzekering met mijn ex had lopen. Om dit recht te zetten had ik een handtekening nodig van mijn ex. Via Hyves ben ik haar naar 8 jaar weer op het spoor gekomen en heb gevraagd of ik haar krabbel mocht hebben. Dat mocht, en ze kwam zelfs even gezellig langs om bij te kletsen (wat er zoal in die 8 jaar allemaal is gebeurd). Het verhaal over het beeldje kwam ook ter sprake. Ik vertelde het verhaal en vroeg of ze alsnog het beeldje wilde accepteren. Ze was wel een beetje verbaast en geloofde niet zo echt in de magie van het beeldje. Maar ze zei wel, dat ze het beeldje hierbij officieel aan mij gaf, zodat het toch zijn ei kwijt kon.
Kortom, na bijna acht jaar alsnog op de juiste plek aangekomen. En dat zonder ook maar 1 stap voor te hebben moeten verzetten. Als het goed is (moet je maar even goed naar het plaatje kijken), zie je hem nu ook extra glunderen.
Mazzel
Maar in het nu rumoerige Bangkok zelf, ben ik dan natuurlijk ook geweest. Via excursies en bezoekjes aan locale musea, ben ik meer te weten gekomen omtrent het boeddhisme wat overigens een interessante religie is. Ik heb er destijds nog een Engels boek over gekocht toen ik een keer in Maleisië was. Maar heb die vandaag de dag nog steeds niet gelezen. Aangezien ik tegenwoordig steeds meer ga lezen (niet alleen meer in de vakanties), lijkt het me gaaf om dit boek er dan ook maar weer eens bij te gaan pakken. Ik ben nu nog bezig met het laatste boek van de beroemde professor Richard Dawkins, en heb daarna nog 2 boeken op de plank staan.. Maar daarna pak ik dit boeddhistische boek erbij (spreek ik nu met mezelf af). Want ondanks dat ik drie keer in Thailand geweest ben, is mijn algemene kennis omtrent het Boeddhisme eigenlijk vrij gelimiteerd.
Ik weet wel van vrienden, dat je geen Boeddha beeldje voor je zelf mag kopen. Dit omdat de positieve energie van het beeldje dan niet goed tot zijn recht komt. Ondanks dat ik dit wist, is me dit toch ‘overkomen’. Je zult je misschien afvragen wat ik bedoel met ‘overkomen’. Nou jaren geleden had ik zo’n beeldje voor mijn ex gekocht voor haar verjaardag. Maar rond haar verjaardag ging het destijds uit, en sindsdien zat ik met het beeldje in mijn maag. Ik heb jaren lang een soort schuldgevoel voor het beeldje gehad, omdat hij dus zijn energie niet kwijt kon. Maar daar is nu verandering in gekomen. Want bij het regelen van de bruiloft (met Rachel wel te verstaan) kwamen wij erachter dat ik nog een levensverzekering met mijn ex had lopen. Om dit recht te zetten had ik een handtekening nodig van mijn ex. Via Hyves ben ik haar naar 8 jaar weer op het spoor gekomen en heb gevraagd of ik haar krabbel mocht hebben. Dat mocht, en ze kwam zelfs even gezellig langs om bij te kletsen (wat er zoal in die 8 jaar allemaal is gebeurd). Het verhaal over het beeldje kwam ook ter sprake. Ik vertelde het verhaal en vroeg of ze alsnog het beeldje wilde accepteren. Ze was wel een beetje verbaast en geloofde niet zo echt in de magie van het beeldje. Maar ze zei wel, dat ze het beeldje hierbij officieel aan mij gaf, zodat het toch zijn ei kwijt kon.
Kortom, na bijna acht jaar alsnog op de juiste plek aangekomen. En dat zonder ook maar 1 stap voor te hebben moeten verzetten. Als het goed is (moet je maar even goed naar het plaatje kijken), zie je hem nu ook extra glunderen.
Mazzel
15 april 2009
Pauze
Het woord ‘Pauze’ zegt de gemiddelde collega van mijn werk niet zo heel erg veel. Als ik 1 van onze collega’s van het filiaal in Antwerpen aan de lijn heb, die in het algemeen deze ‘techniek’ wel onder de knie hebben, vraag ik dan altijd gekscherend wat het woord pauze betekend (dit voor het geval ik als antwoord krijg dat er iemand pauze aan het vieren is die ik dan net even nodig heb). Als ik dan een groot vraagteken boven het hoofd van die Belgische collega visualiseer, zeg ik dan altijd dat ik het wel in Google zal opzoeken.
Eigenlijk zijn we gewoon gek. We eten ons broodje dus meestal gewoon op terwijl we aan onze desk zitten. Daartoe zijn we niet verplicht of zo. Maar aangezien de helpdesk officieel geen pauze kent, blijven we gewoon op onze plek zitten…. Hierin proberen de Jeroenen van de helpdesk de laatste tijd verandering in aan te brengen. We ‘verplichten’ onszelf om een rondje door het naar bij gelegen park te gaan wandelen. En over deze wandeling wil ik het even gaan hebben.
Naast het bedrijven terrein waar het Nederlandse filiaal is gelokaliseerd, ligt dus een park die ook nog eens langs een golfbaan ligt….. Mijn rondje begint altijd bij de Dogrun die ook in het park aanwezig is. Deze ‘Dogrun’ is een speelbos voor honden, en daar krioelt het dan ook van. Ze zitten natuurlijk wel achter een hek, maar dat weerhoud ze er niet van om flink naar mij te gaan blaffen als ik voorbij kom wandelen. Op sommige dagen volgen er een aantal honden mij langs de volle lengte van het speelbos.
Naast dat er honden in het speelbos aanwezig zijn, laten mensen hun honden meestal ook uit in het park zelf. Laatst kwam ik een vrouw tegen die behoorlijk in paniek was. Ze vroeg of ik een zwarte hond voorbij had zien lopen, maar dit was helaas niet het geval. Ze had de hond maar even los gelaten, maar die besloot toen om meteen het hazenpad te kiezen. Aangezien ik nog maar bij het begin van mijn rondje was, vreesde ik dat de hond misschien de grote weg op was gerent. De mevrouw ging verder met haar zoektocht, terwijl ik weer verder ging met mijn rondje. Ik gaf mijn ogen goed de kost, omdat ik het natuurlijk vreselijk vond wat die mevrouw was overkomen. Maar ondanks dat ik goed om me heen keek, was er geen spoor van het beesie te vinden. Totdat ik plotseling een ritselend geluid achter me hoorde. Daar stond de hond dus ineens. En nog wel vlak achter me. Aangezien het een enorm uit de kluiten gegroeide versie was, was ik verbaast hoe ik die over het hoofd heb kunnen zien. Het leek wel alsof hij daar zojuist was ‘neer gestraald’ zoals ze dat in Star Trek altijd doen. Vanwege zijn omvang, besloot ik maar niet om de hond vast te gaan pakken, maar gelukkig was dit ook niet nodig. De hond was zelf waarschijnlijk ook een beetje in paniek, want hij bleef keurig bij mij in de buurt. In de verte zag ik de mevrouw nog volop zoeken, dus heb ik mijn keel even open gezet. De vrouw kwam in een hoog tempo op het geluid afgerent en zodoende werden de twee vrienden weer verenigd.
Het laatste gedeelte van het park loopt dus parallel aan de golf baan. Daarop zijn bijna altijd wel mensen op aan het spelen. Weer en wind weerhoud de Tiger Woods wannebee’s in het algemeen niet. Als er toevallig spelers op de hole aanwezig zijn waar ik langs kom, blijf ik altijd wel even staan. Het is me namelijk nog nooit gelukt om een bal daadwerkelijk te volgen als hij met grote snelheid op zijn doel afsjeest. Hoe die spelers dat zelf doen is mij dus volstrekt onbekend, maar waarschijnlijk moet je achter de bal staan om hem te kunnen volgen. Gaaf is het in ieder geval wel, als is het alleen maar om de spelers over de baan te zien voortbewegen. Of dit nu wandelend is, of met zo’n golf karretje, dat maakt mij niet zo erg veel uit.
Na het verlaten van het park, moet ik nog even door het bedrijventerrein heen en dan is de pauze weer voorbij. Het park zal dan weer een dagje op mij moeten wachten.
Mazzel
Eigenlijk zijn we gewoon gek. We eten ons broodje dus meestal gewoon op terwijl we aan onze desk zitten. Daartoe zijn we niet verplicht of zo. Maar aangezien de helpdesk officieel geen pauze kent, blijven we gewoon op onze plek zitten…. Hierin proberen de Jeroenen van de helpdesk de laatste tijd verandering in aan te brengen. We ‘verplichten’ onszelf om een rondje door het naar bij gelegen park te gaan wandelen. En over deze wandeling wil ik het even gaan hebben.
Naast het bedrijven terrein waar het Nederlandse filiaal is gelokaliseerd, ligt dus een park die ook nog eens langs een golfbaan ligt….. Mijn rondje begint altijd bij de Dogrun die ook in het park aanwezig is. Deze ‘Dogrun’ is een speelbos voor honden, en daar krioelt het dan ook van. Ze zitten natuurlijk wel achter een hek, maar dat weerhoud ze er niet van om flink naar mij te gaan blaffen als ik voorbij kom wandelen. Op sommige dagen volgen er een aantal honden mij langs de volle lengte van het speelbos.
Naast dat er honden in het speelbos aanwezig zijn, laten mensen hun honden meestal ook uit in het park zelf. Laatst kwam ik een vrouw tegen die behoorlijk in paniek was. Ze vroeg of ik een zwarte hond voorbij had zien lopen, maar dit was helaas niet het geval. Ze had de hond maar even los gelaten, maar die besloot toen om meteen het hazenpad te kiezen. Aangezien ik nog maar bij het begin van mijn rondje was, vreesde ik dat de hond misschien de grote weg op was gerent. De mevrouw ging verder met haar zoektocht, terwijl ik weer verder ging met mijn rondje. Ik gaf mijn ogen goed de kost, omdat ik het natuurlijk vreselijk vond wat die mevrouw was overkomen. Maar ondanks dat ik goed om me heen keek, was er geen spoor van het beesie te vinden. Totdat ik plotseling een ritselend geluid achter me hoorde. Daar stond de hond dus ineens. En nog wel vlak achter me. Aangezien het een enorm uit de kluiten gegroeide versie was, was ik verbaast hoe ik die over het hoofd heb kunnen zien. Het leek wel alsof hij daar zojuist was ‘neer gestraald’ zoals ze dat in Star Trek altijd doen. Vanwege zijn omvang, besloot ik maar niet om de hond vast te gaan pakken, maar gelukkig was dit ook niet nodig. De hond was zelf waarschijnlijk ook een beetje in paniek, want hij bleef keurig bij mij in de buurt. In de verte zag ik de mevrouw nog volop zoeken, dus heb ik mijn keel even open gezet. De vrouw kwam in een hoog tempo op het geluid afgerent en zodoende werden de twee vrienden weer verenigd.
Het laatste gedeelte van het park loopt dus parallel aan de golf baan. Daarop zijn bijna altijd wel mensen op aan het spelen. Weer en wind weerhoud de Tiger Woods wannebee’s in het algemeen niet. Als er toevallig spelers op de hole aanwezig zijn waar ik langs kom, blijf ik altijd wel even staan. Het is me namelijk nog nooit gelukt om een bal daadwerkelijk te volgen als hij met grote snelheid op zijn doel afsjeest. Hoe die spelers dat zelf doen is mij dus volstrekt onbekend, maar waarschijnlijk moet je achter de bal staan om hem te kunnen volgen. Gaaf is het in ieder geval wel, als is het alleen maar om de spelers over de baan te zien voortbewegen. Of dit nu wandelend is, of met zo’n golf karretje, dat maakt mij niet zo erg veel uit.
Na het verlaten van het park, moet ik nog even door het bedrijventerrein heen en dan is de pauze weer voorbij. Het park zal dan weer een dagje op mij moeten wachten.
Mazzel
10 april 2009
Open 3.0
In mijn eerste weblog van dit jaar had ik het al even over de financiële crisis en de drukte op de automatiserings helpdesk. Ik had er helemaal een grafiekje bij gedaan, zodat het voor de eventuele lezer van mijn weblog duidelijk was hoe het de laatste paar jaar gegaan was. Die gegevens komen natuurlijk uit het openstaande punten programma waar ik ook al eens meerdere blogs aan heb besteed. En dat ga ik nu weer doen, want vandaag is de officiële release van de derde versie. Kortom, Open 3.0 is online.
Met het naderende paasweekend, werd het wat rustiger op de helpdesk. Zodoende had ik wat tijd om aan deze nieuwe versie te gaan werken. Het is natuurlijk een hele klus om een compleet nieuw storings programma te gaan schrijven. Daar zag ik dan ook in het begin wel tegen op, en peinsde af en toe of het wel echt nodig was. Maar al snel besloot ik dat het toch tijd werd voor wat nieuws. En als ik dan elke dag een beetje zou programmeren dat het dan vanzelf een keertje af zou komen. Vandaag was het extreem rustig, omdat het natuurlijk de dag voor Pasen is. Zodoende kon ik nog even een eindspurt inzetten om het nog voor het weekend af te hebben. Bovendien was mijn collega Jeroen vandaag vrij, dus hopelijk is hij blij verrast als hij dinsdag ons storings programma opstart en bemerkt dat het de nieuwe versie al is. Nu maar even hopen dat hij deze weblog de komende paar dagen nog even niet leest.
Met Jeroen heb ik natuurlijk wel besproken wat er zoal veranderd moest worden. We kwamen tot de conclusie dat vooral het grafische gedeelte van het programma verbeterd moeten worden. Met automatisch in en uitklappende menu’s en zo. De menu opties moesten ook mooi verkleuren als je er met de muis overheen beweegt. Ook wilde we een grafiek op het scherm hebben die aangaf hoe druk het op de helpdesk is. We hadden helemaal een naam voor die grafiek bedacht. Normaal gesproken volgen we natuurlijk zo nu en dan de A.E.X. beurskoers. Er moest een helpdesk variant komen met de naam JER.X. Sinds ik die in de eerste testversies heb ingebouwd, is ie overigens alleen maar gekelderd. Maar dat komt natuurlijk vanwege de rustige week voor Pasen. Klanten hebben het dan simpel weg te druk om de helpdesk te bellen.
Naast deze JER. Index optie heb ik ook een complete MSN functie aan het programma toegevoegd. Ik kan online met collega Jeroen chatten en dat gesprek aan een storing toevoegen. Ook gewone bestanden (zoals excelsheets, word documenten , databases en mailtjes e.d.) kunnen nu aan storingen worden gekoppeld , zodat de opties om te kunnen documenteren enorm zijn verbeterd. Bepaalde documenten die normaal los werden gebruikt naast het openstaande punten programma, zijn nu geïmplementeerd. Zodoende zijn die op elk moment van de dag door beide Jeroenen vrij gemakkelijk te benaderen.
Al met al een gave opvolger van de verouderde 2.1 versie. Ik ben natuurlijk reuze benieuwd hoe 3.0 zich in de praktijk zal gedragen. Maar dat moet natuurlijk de toekomst uitwijzen.
Mazzel
Met het naderende paasweekend, werd het wat rustiger op de helpdesk. Zodoende had ik wat tijd om aan deze nieuwe versie te gaan werken. Het is natuurlijk een hele klus om een compleet nieuw storings programma te gaan schrijven. Daar zag ik dan ook in het begin wel tegen op, en peinsde af en toe of het wel echt nodig was. Maar al snel besloot ik dat het toch tijd werd voor wat nieuws. En als ik dan elke dag een beetje zou programmeren dat het dan vanzelf een keertje af zou komen. Vandaag was het extreem rustig, omdat het natuurlijk de dag voor Pasen is. Zodoende kon ik nog even een eindspurt inzetten om het nog voor het weekend af te hebben. Bovendien was mijn collega Jeroen vandaag vrij, dus hopelijk is hij blij verrast als hij dinsdag ons storings programma opstart en bemerkt dat het de nieuwe versie al is. Nu maar even hopen dat hij deze weblog de komende paar dagen nog even niet leest.
Met Jeroen heb ik natuurlijk wel besproken wat er zoal veranderd moest worden. We kwamen tot de conclusie dat vooral het grafische gedeelte van het programma verbeterd moeten worden. Met automatisch in en uitklappende menu’s en zo. De menu opties moesten ook mooi verkleuren als je er met de muis overheen beweegt. Ook wilde we een grafiek op het scherm hebben die aangaf hoe druk het op de helpdesk is. We hadden helemaal een naam voor die grafiek bedacht. Normaal gesproken volgen we natuurlijk zo nu en dan de A.E.X. beurskoers. Er moest een helpdesk variant komen met de naam JER.X. Sinds ik die in de eerste testversies heb ingebouwd, is ie overigens alleen maar gekelderd. Maar dat komt natuurlijk vanwege de rustige week voor Pasen. Klanten hebben het dan simpel weg te druk om de helpdesk te bellen.
Naast deze JER. Index optie heb ik ook een complete MSN functie aan het programma toegevoegd. Ik kan online met collega Jeroen chatten en dat gesprek aan een storing toevoegen. Ook gewone bestanden (zoals excelsheets, word documenten , databases en mailtjes e.d.) kunnen nu aan storingen worden gekoppeld , zodat de opties om te kunnen documenteren enorm zijn verbeterd. Bepaalde documenten die normaal los werden gebruikt naast het openstaande punten programma, zijn nu geïmplementeerd. Zodoende zijn die op elk moment van de dag door beide Jeroenen vrij gemakkelijk te benaderen.
Al met al een gave opvolger van de verouderde 2.1 versie. Ik ben natuurlijk reuze benieuwd hoe 3.0 zich in de praktijk zal gedragen. Maar dat moet natuurlijk de toekomst uitwijzen.
Mazzel
5 april 2009
De onmogelijke Sudoku
Rachel kwam laatst thuis met een boemerang kaartje, die ze had meegenomen uit café de Beiaard. Op het kaartje stond een Sudoku puzzel afgebeeld, en die wilde ze de dag erna wel even oplossen. In aangeschoten staat, kon dat natuurlijk niet, dus pakte ze de puzzel de volgende ochtend er weer bij.
Maar eh… ook in nuchtere staat bleek deze Sudoku vrij lastig in elkaar te zitten. De titel op het kaartje was blijkbaar niet voor niets : Zo moeilijk / Nijmeegse MODO. Toen ze op een gegeven ogenblik door de bomen het bos niet meer kon zien, besloot ze om mij hulp in te roepen. Vol goede moed begon ook ik aan de hersenkraker. Ik dacht dat ik dit varkentje wel even zou wassen, want er was nog nooit een sudoku te moeilijk voor mij geweest. Maar na de eerste paar cijfers, werd ook ik angstvallig stil. En dit terwijl ik die avond er voor niet uit geweest was. De drank kon dus nu echt niet als spelbreker worden aangewezen.
Mmmm. Wat nu????.... Rachel en ik besloten om het Sodoku bordspel er bij te gaan halen. Zodoende konden we wat makkelijker met de getallen spelen zonder dat er een gum aan te pas moet komen. Maar ook na het opstellen van het bord, kwamen we niet met de juiste cijfers aanzetten. Een vriendin van Rachel , die de camera vrouw was op onze bruiloft , viel op dat het bord al weken lang niet meer was veranderd. Zij komt nog wel eens op visite bij ons. Zodoende kon ze met gemak die observatie maken. We moesten haar gelijk geven. De puzzel is gewoon te moeilijk voor ons. Ik heb het internet overigens nog niet om hulp gevraagd, maar doe dit nu eigenlijk toch via mijn weblog. Voor diegene die nog nooit door een Sudoku zijn verslagen, raad ik aan om deze even te proberen.
Succes …enne…. Mazzel
Maar eh… ook in nuchtere staat bleek deze Sudoku vrij lastig in elkaar te zitten. De titel op het kaartje was blijkbaar niet voor niets : Zo moeilijk / Nijmeegse MODO. Toen ze op een gegeven ogenblik door de bomen het bos niet meer kon zien, besloot ze om mij hulp in te roepen. Vol goede moed begon ook ik aan de hersenkraker. Ik dacht dat ik dit varkentje wel even zou wassen, want er was nog nooit een sudoku te moeilijk voor mij geweest. Maar na de eerste paar cijfers, werd ook ik angstvallig stil. En dit terwijl ik die avond er voor niet uit geweest was. De drank kon dus nu echt niet als spelbreker worden aangewezen.
Mmmm. Wat nu????.... Rachel en ik besloten om het Sodoku bordspel er bij te gaan halen. Zodoende konden we wat makkelijker met de getallen spelen zonder dat er een gum aan te pas moet komen. Maar ook na het opstellen van het bord, kwamen we niet met de juiste cijfers aanzetten. Een vriendin van Rachel , die de camera vrouw was op onze bruiloft , viel op dat het bord al weken lang niet meer was veranderd. Zij komt nog wel eens op visite bij ons. Zodoende kon ze met gemak die observatie maken. We moesten haar gelijk geven. De puzzel is gewoon te moeilijk voor ons. Ik heb het internet overigens nog niet om hulp gevraagd, maar doe dit nu eigenlijk toch via mijn weblog. Voor diegene die nog nooit door een Sudoku zijn verslagen, raad ik aan om deze even te proberen.
Succes …enne…. Mazzel
31 maart 2009
Retro
Retro……..Het schijnt vandaag de dag helemaal in te zijn. Zo erg zelfs dat ze een serie zoals Zeg eens AAA weer in een nieuw jasje hebben gestoken. Retro zie je ook nog eens overal in terug. Het begon hoofdzakelijk met het uitzenden van oude tv series en het spelen van computer games uit de jaren 80, maar daar is het dus niet bij gebleven.
Gelukkig maar. Want ik ben af en toe wel even toe aan een dosis jeugdsentiment en nostalgie. Zoals ik in een eerdere weblog al eens verteld heb, ben ik gek op oude tekenfilm series uit de jaren 80. Vooral de Tovenaar van Oz scoort nog steeds hoge cijfers bij mij. Zo nu en dan, heb ik weer een periode dat ik daar gewoon aan toe ben, en dan haal ik een aflevering te voorschijn. Meestal ken ik de aflevering letterlijk uit mijn hoofd, maar dat maakt het ‘Retro’ gevoel er niet minder om. Rachel en Ramon kunnen trouwens aan mij merken wanneer ik in zo’n bui ben. Ik neurie dan natuurlijk de melodietjes wel eens, zodat het volop duidelijk is wat ik in de avonduurtjes gedaan heb.
Dat ik bij lange na niet de enige ben die gek is op oude tekenfilm series bewijst hyves wel voor me. Van bijna elke serie van weleer is wel een hyve te vinden. Zo ook van de tovenaar van oz, waar ik natuurlijk meteen lid van ben geworden. De oprichter van de hyve is waarschijnlijk de enigste persoon op aarde die een nog grotere fan is dan ik. Hij heeft zelfs geprobeerd om de serie op DVD uit te gaan brengen. Hij heeft namelijk de producer van de Nederlandse versie benaderd met de vraag of hier een mogelijkheid voor gecreëerd kon worden. Die producer antwoordde dat de originele opnames van de Nederlandse versie zoek zijn. Erg slordig zou je kunnen zeggen, maar het zelfde is de Nasa ook overkomen met de vele opnames van de Apollo missie. Kortom, je hebt natuurlijk altijd baas boven baas. Conclusie is wel dat het er niet naar uit ziet dat er ooit een officiële DVD release zal komen. De fans moeten het dan maar doen met het beeldmateriaal die de fans destijds zelf hebben opgenomen. En je zult verbaast zijn hoeveel dat daadwerkelijk is. Bijna alle afleveringen zijn illegaal wel op dvd te verkrijgen. Er is zelfs een fan zo gek geweest om al die afleveringen op Youtube neer te zetten, zodat ik niet eens de dvd speler hoeft aan te zetten. Ik zou zeggen, mocht je je een keer vervelen, type dan in Youtube eens ‘tovenaar van oz’ in. Dan ben je de komende uren zeker zoet.
Mazzel
Gelukkig maar. Want ik ben af en toe wel even toe aan een dosis jeugdsentiment en nostalgie. Zoals ik in een eerdere weblog al eens verteld heb, ben ik gek op oude tekenfilm series uit de jaren 80. Vooral de Tovenaar van Oz scoort nog steeds hoge cijfers bij mij. Zo nu en dan, heb ik weer een periode dat ik daar gewoon aan toe ben, en dan haal ik een aflevering te voorschijn. Meestal ken ik de aflevering letterlijk uit mijn hoofd, maar dat maakt het ‘Retro’ gevoel er niet minder om. Rachel en Ramon kunnen trouwens aan mij merken wanneer ik in zo’n bui ben. Ik neurie dan natuurlijk de melodietjes wel eens, zodat het volop duidelijk is wat ik in de avonduurtjes gedaan heb.
Dat ik bij lange na niet de enige ben die gek is op oude tekenfilm series bewijst hyves wel voor me. Van bijna elke serie van weleer is wel een hyve te vinden. Zo ook van de tovenaar van oz, waar ik natuurlijk meteen lid van ben geworden. De oprichter van de hyve is waarschijnlijk de enigste persoon op aarde die een nog grotere fan is dan ik. Hij heeft zelfs geprobeerd om de serie op DVD uit te gaan brengen. Hij heeft namelijk de producer van de Nederlandse versie benaderd met de vraag of hier een mogelijkheid voor gecreëerd kon worden. Die producer antwoordde dat de originele opnames van de Nederlandse versie zoek zijn. Erg slordig zou je kunnen zeggen, maar het zelfde is de Nasa ook overkomen met de vele opnames van de Apollo missie. Kortom, je hebt natuurlijk altijd baas boven baas. Conclusie is wel dat het er niet naar uit ziet dat er ooit een officiële DVD release zal komen. De fans moeten het dan maar doen met het beeldmateriaal die de fans destijds zelf hebben opgenomen. En je zult verbaast zijn hoeveel dat daadwerkelijk is. Bijna alle afleveringen zijn illegaal wel op dvd te verkrijgen. Er is zelfs een fan zo gek geweest om al die afleveringen op Youtube neer te zetten, zodat ik niet eens de dvd speler hoeft aan te zetten. Ik zou zeggen, mocht je je een keer vervelen, type dan in Youtube eens ‘tovenaar van oz’ in. Dan ben je de komende uren zeker zoet.
Mazzel
25 maart 2009
Der klopt geen hol van die Mol
Dit jaar was het zover. Rachel en ik keken er al maanden van te voren naar uit. Dit keer kon het niet meer fout gaan. Dit seizoen zouden wij DE MOL aanwijzen in het AVRO programma ‘Wie is de Mol?’. Maar helaas pakte dat een beetje anders uit.
Ik had na het vorige seizoen grootse plannen om de Mol van 2009 te gaan ontmaskeren. Ik zou een Mol ontmaskerings programma maken, die dat varkentje wel even zou wassen. Dit programma kwam lang niet op tijd af, zodat ik noodgedwongen de Mol data dan maar in een word document moest ingeven. Dit bleek moeilijker te zijn dan dat ik gedacht had. Zodoende ben ik na een aantal afleveringen daarmee maar gestopt. Ondanks deze tegenslagen, zaten Rachel en ik goed in het spel. De mogelijkheden qua Mol kandidaten werd in het begin al vrij snel uitgedund. Ons oog viel daardoor dus al snel op Anniek. Het werd ons duidelijk, dat dit de Mol wel moest zijn. Het aantal ‘Molstreken’ van haar stak er met kop en schouders boven de rest van het veld uit. Dit alles in combinatie met het feit dat zij in de finale terecht kwam, zorgde ervoor dat wij in de laatste aflevering er heilig van overtuigd waren dat zij de Mol wel moest zijn.
Maar ja…. (zucht)……. Het was dus niet Anniek, maar Jon die de Mol bleek te zijn. Een ‘gewone’ kandidaat die eigenlijk helemaal niet opviel in dit gehele seizoen. Hij had veel minder Mol streken uitgevreten dan Anniek. Rachel en ik gingen helemaal gedesillusioneerd naar bed toe. We hadden de laatste aflevering helemaal opgenomen en nog laat in de avond(na thuiskomst van een verjaardag) bekeken. Dit omdat we niet via via wilde horen dat Anniek de Mol was.
Al napratend in bed kwamen Rachel en ik tot de conclusie dat het gewoon onmogelijk is om de Mol te ontmaskeren. Je moet dan maar gewoon gokken, zoals mijn collega Jeroen gedaan had. Hij had vanaf dag 1 gezegd dat die Jon de Mol was. De dag voor de laatste aflevering hebben we er een broodje frikandel met mayo op gewed, die hij natuurlijk met een enorme grijns op zijn gezicht naar binnen heeft gewerkt.
Mazzel
Ik had na het vorige seizoen grootse plannen om de Mol van 2009 te gaan ontmaskeren. Ik zou een Mol ontmaskerings programma maken, die dat varkentje wel even zou wassen. Dit programma kwam lang niet op tijd af, zodat ik noodgedwongen de Mol data dan maar in een word document moest ingeven. Dit bleek moeilijker te zijn dan dat ik gedacht had. Zodoende ben ik na een aantal afleveringen daarmee maar gestopt. Ondanks deze tegenslagen, zaten Rachel en ik goed in het spel. De mogelijkheden qua Mol kandidaten werd in het begin al vrij snel uitgedund. Ons oog viel daardoor dus al snel op Anniek. Het werd ons duidelijk, dat dit de Mol wel moest zijn. Het aantal ‘Molstreken’ van haar stak er met kop en schouders boven de rest van het veld uit. Dit alles in combinatie met het feit dat zij in de finale terecht kwam, zorgde ervoor dat wij in de laatste aflevering er heilig van overtuigd waren dat zij de Mol wel moest zijn.
Maar ja…. (zucht)……. Het was dus niet Anniek, maar Jon die de Mol bleek te zijn. Een ‘gewone’ kandidaat die eigenlijk helemaal niet opviel in dit gehele seizoen. Hij had veel minder Mol streken uitgevreten dan Anniek. Rachel en ik gingen helemaal gedesillusioneerd naar bed toe. We hadden de laatste aflevering helemaal opgenomen en nog laat in de avond(na thuiskomst van een verjaardag) bekeken. Dit omdat we niet via via wilde horen dat Anniek de Mol was.
Al napratend in bed kwamen Rachel en ik tot de conclusie dat het gewoon onmogelijk is om de Mol te ontmaskeren. Je moet dan maar gewoon gokken, zoals mijn collega Jeroen gedaan had. Hij had vanaf dag 1 gezegd dat die Jon de Mol was. De dag voor de laatste aflevering hebben we er een broodje frikandel met mayo op gewed, die hij natuurlijk met een enorme grijns op zijn gezicht naar binnen heeft gewerkt.
Mazzel
17 maart 2009
Een bengel bij de engel
Jaren geleden zat ik eens op de PKN site van Hoorn rond te neuzen. Normaal gesproken zou ik als ongelovig figuur natuurlijk niet snel naar zo’n religieuze site gaan, maar van Rachel had ik begrepen dat haar moeder mede oprichter van de Engel van Hoorn zou zijn. Dat zou een nieuwe organisatie worden die als doel had mensen met elkaar in contact te brengen. Ik kwam natuurlijk al snel met het vooroordeel aanzetten dat het een nieuwe manier van zieltjes winnen zou zijn. Rachel was het daar niet mee eens. Maar aangezien er op de PKN site zinnen stonden als : ‘op grond hiervan worden in Zwaag en Hoorn allerlei missionaire plannen ontwikkeld’ en ‘ Zo treden we als kerk naar buiten om in woord en daad te getuigen’, kon ik persoonlijk niets anders concluderen.
Het gesprek met Rachel over dit onderwerp was maar kort, en we hebben er daarna ook nooit meer aandacht aan besteed. Totdat ik een paar weken geleden een emailtje van mijn schoonmoeder kreeg. Er zou op 15 maart weer een Engel van Hoorn bijeenkomst zijn en die zou over het onderwerp ‘toeval of plan’ gaan. Ze hadden al een spreekster die niet in toeval geloofd en er vanuit gaat dat er een plan achter alles moest zijn, maar ze waren nog op zoek naar iemand die toeval toevallig wel zag zitten (zeg maar). Aangezien ze mijn weblogs nog wel eens leest, zag ze mij wel een pleidooi houden waarin ik de advocaat van het toeval zou spelen. Ik heb het mailtje diverse keren moeten nalezen voordat ik het pas echt geloofde wat er stond. Ook Rachel was natuurlijk erg verbaast.
Die avond lag ik in bed te piekeren wat ik moest doen. Ik ben namelijk helemaal geen persoon die makkelijk voor een publiek gaat staan, en ik herinnerde me nog heel erg goed hoe zenuwachtig ik was toen Rachel en ik onze openingsdans gingen doen. Maar als ik het niet zou doen, zou ik de kans missen om te zien dat mijn ‘zieltjes winnen vooroordeel ‘ onterecht was. Ze wilde laten zien dat het vooroordeel niet klopt en dat ze ook naar andere opvattingen wilde luisteren, en dan zou ik geen gehoor geven……
De avond erna kroop ik achter de computer en begon gewoon te typen. Net zoals ik dat altijd bij een gewone weblog doe. Ik had in de autorit van mijn werk naar huis wel al bedacht welke onderwerpen ik wilde behandelen, maar het verhaal en de puntjes op de i kwamen pas toen ik achter het toetsenbord kroop. In een avond tijd had ik vier pagina’s vol getypt met een verhaal en heb die aan Rachel laten lezen. Die was net zo verbaast als ik (dat ik dus besloten had om het wel te gaan doen). De zelfde avond nog heb ik mijn schoonmoeder terug gemaild en verteld dat ik het ‘spreek’ aanbod aannam.
Afgelopen zondag was het dus zover. Ik was als tweede spreker aan de beurt (van de drie). De mevrouw waar ik het al eerder over had, zou de middag dus beginnen. Ze had geen blaadje bij zich. Dat had ze me namelijk al verteld toen we even snel kennis met elkaar maakte. De vrouw vertelde een enorm persoonlijk verhaal waarin naar voren kwam dat ze een dochter die 13 jaar was heeft verloren aan kanker…. Het verhaal was zo indrukwekkend, dat ik er bijna van overtuigd ben dat iedereen in die zaal wel een brok in zijn keel kreeg. Daarna mocht ik dus naar voren komen, en de lat leek door dat verhaal wel 10 keer hoger te liggen. Maar ik heb het natuurlijk wel gedaan. De automatische piloot ging gewoon aan, en ik heb het verhaal volgens mij keurig verteld. Misschien ben ik iets te haastig geweest, maar dat moeten de luisteraars mij maar niet kwalijk nemen. Ik ben natuurlijk geen expert op dat gebied. Toen de middag was afgelopen, en ik opzoek ging naar mijn jas, kwam er een meneer naar me toelopen die nog wat vragen over mijn verhaal had. Die heb ik zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. Nadat alle sprekers aan beurt waren geweest, konden er ook vragen worden gesteld, maar dat had deze meneer dus niet gedaan. Hij wou het persoonlijker aanpakken. Later kwam ik via mijn schoonmoeder erachter dat het de oud burgemeester van Hoorn was waar ik mee heb zitten na babbelen. Aangezien ons gesprek onderbroken werd en hij nog lang niet klaar was met vragen stellen, heeft hij aan mijn schoonmoeder gevraagd of zij mijn email adres had. Dus op een mailtje van hem zit ik nu te wachten. Ik wist helemaal niet dat dit de oud burgemeester was. Toen ik gister terug kwam uit zwemmen vroeg Rachel of ze mijn handtekening mocht hebben. Ze liet het emailtje van mijn schoonmoeder zien waarin de vraag van de oud burgemeester stond. Ik ben natuurlijk vreselijk benieuwd wat hij nog te vragen heeft.
Voor diegene die mijn speech van afgelopen zondag willen lezen, raad ik aan om mij even op mijn hetnet adres te mailen. Dan stuur ik het word documentje even op.
Mazzel
Het gesprek met Rachel over dit onderwerp was maar kort, en we hebben er daarna ook nooit meer aandacht aan besteed. Totdat ik een paar weken geleden een emailtje van mijn schoonmoeder kreeg. Er zou op 15 maart weer een Engel van Hoorn bijeenkomst zijn en die zou over het onderwerp ‘toeval of plan’ gaan. Ze hadden al een spreekster die niet in toeval geloofd en er vanuit gaat dat er een plan achter alles moest zijn, maar ze waren nog op zoek naar iemand die toeval toevallig wel zag zitten (zeg maar). Aangezien ze mijn weblogs nog wel eens leest, zag ze mij wel een pleidooi houden waarin ik de advocaat van het toeval zou spelen. Ik heb het mailtje diverse keren moeten nalezen voordat ik het pas echt geloofde wat er stond. Ook Rachel was natuurlijk erg verbaast.
Die avond lag ik in bed te piekeren wat ik moest doen. Ik ben namelijk helemaal geen persoon die makkelijk voor een publiek gaat staan, en ik herinnerde me nog heel erg goed hoe zenuwachtig ik was toen Rachel en ik onze openingsdans gingen doen. Maar als ik het niet zou doen, zou ik de kans missen om te zien dat mijn ‘zieltjes winnen vooroordeel ‘ onterecht was. Ze wilde laten zien dat het vooroordeel niet klopt en dat ze ook naar andere opvattingen wilde luisteren, en dan zou ik geen gehoor geven……
De avond erna kroop ik achter de computer en begon gewoon te typen. Net zoals ik dat altijd bij een gewone weblog doe. Ik had in de autorit van mijn werk naar huis wel al bedacht welke onderwerpen ik wilde behandelen, maar het verhaal en de puntjes op de i kwamen pas toen ik achter het toetsenbord kroop. In een avond tijd had ik vier pagina’s vol getypt met een verhaal en heb die aan Rachel laten lezen. Die was net zo verbaast als ik (dat ik dus besloten had om het wel te gaan doen). De zelfde avond nog heb ik mijn schoonmoeder terug gemaild en verteld dat ik het ‘spreek’ aanbod aannam.
Afgelopen zondag was het dus zover. Ik was als tweede spreker aan de beurt (van de drie). De mevrouw waar ik het al eerder over had, zou de middag dus beginnen. Ze had geen blaadje bij zich. Dat had ze me namelijk al verteld toen we even snel kennis met elkaar maakte. De vrouw vertelde een enorm persoonlijk verhaal waarin naar voren kwam dat ze een dochter die 13 jaar was heeft verloren aan kanker…. Het verhaal was zo indrukwekkend, dat ik er bijna van overtuigd ben dat iedereen in die zaal wel een brok in zijn keel kreeg. Daarna mocht ik dus naar voren komen, en de lat leek door dat verhaal wel 10 keer hoger te liggen. Maar ik heb het natuurlijk wel gedaan. De automatische piloot ging gewoon aan, en ik heb het verhaal volgens mij keurig verteld. Misschien ben ik iets te haastig geweest, maar dat moeten de luisteraars mij maar niet kwalijk nemen. Ik ben natuurlijk geen expert op dat gebied. Toen de middag was afgelopen, en ik opzoek ging naar mijn jas, kwam er een meneer naar me toelopen die nog wat vragen over mijn verhaal had. Die heb ik zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. Nadat alle sprekers aan beurt waren geweest, konden er ook vragen worden gesteld, maar dat had deze meneer dus niet gedaan. Hij wou het persoonlijker aanpakken. Later kwam ik via mijn schoonmoeder erachter dat het de oud burgemeester van Hoorn was waar ik mee heb zitten na babbelen. Aangezien ons gesprek onderbroken werd en hij nog lang niet klaar was met vragen stellen, heeft hij aan mijn schoonmoeder gevraagd of zij mijn email adres had. Dus op een mailtje van hem zit ik nu te wachten. Ik wist helemaal niet dat dit de oud burgemeester was. Toen ik gister terug kwam uit zwemmen vroeg Rachel of ze mijn handtekening mocht hebben. Ze liet het emailtje van mijn schoonmoeder zien waarin de vraag van de oud burgemeester stond. Ik ben natuurlijk vreselijk benieuwd wat hij nog te vragen heeft.
Voor diegene die mijn speech van afgelopen zondag willen lezen, raad ik aan om mij even op mijn hetnet adres te mailen. Dan stuur ik het word documentje even op.
Mazzel
10 maart 2009
Valkyrie
Ramon belde afgelopen zaterdag dat hij het zondag niet ging redden voor onze wekelijkse wandeling. Hij stelde voor om dan maar zaterdag avond een rondje door de stad te gaan wandelen. Het was Rachel die met een nog beter idee kwam aanzetten. Waarom zouden we niet met zijn drieën naar de bios gaan? Zo eens in de paar maanden doen we dat, en zitten daarna altijd nog even met zijn drieën na te kletsen.
Er was eigenlijk maar 1 interessante film waar we heen konden gaan. De keuze viel daarom al snel op Valkyrie waar Tom Cruise de hoofdrol in speelt. Deze film gaat over de mislukte moordaanslag op Adolf Hitler in 1944 door kolonel Claus von Stauffenberg. Ondanks dat ik erg geïnteresseerd ben in de tweede wereld oorlog, wist ik van deze moordaanslag eigenlijk niet zo heel erg veel. Behalve dan dat die mislukt was. Er kwam veel meer bij kijken dan dat ik aanvankelijk dacht. Ik was in de veronderstelling dat alleen de kolonel achter de moordaanslag zat, maar er zaten veel meer mensen in het complot. Het Duitse verzet tegen de Nazi’s concentreerde zich aanvankelijk alleen op de moordaanslag op Hitler. Maar het was von Stauffenberg die inzag dat dit niet voldoende zou zijn. Hij bedacht een plan om de macht te grijpen nadat Hilter was vermoord. Dit deed hij door het te laten lijken alsof de SS achter de moord zat. Als de SS en de Duitse regering dan uitgeschakeld waren, kon het verzet de touwtjes in handen nemen. De concentratiekampen sluiten en vrede maken met de oprukkende geallieerde legers. Het plan leek nog te gaan werken ook op een klein detail na. De bom was niet krachtig genoeg om Hitler te doden. Toen duidelijk werd dat hij nog leefde, spatte het op zich goeie plan als een zeepbel uiteen.
Na de film was het nog maar de vraag of we de trein naar Hoorn weer konden pakken. We wisten namelijk niet hoe laat de laatste trein zou vertrekken. Gelukkig vertrok er nog eentje om 1 uur, zodat we niet een taxi hoefde te bestellen. Eenmaal in Hoorn aangekomen hebben we nog even wat gedronken in café Bruintje. Daar waren we al een tijd niet geweest, en dat was te merken ook. Normaal gesproken was het er altijd vreselijk druk. Maar dat is vandaag de dag blijkbaar wel anders. Dat kon ons trouwens niet zoveel schelen. Zodoende was er genoeg plek om te gaan zitten en rustig na te kletsen.
Mazzel
Link naar Valkyrie movie trailer : http://www.youtube.com/watch?v=BSy96KB7Dh4
Er was eigenlijk maar 1 interessante film waar we heen konden gaan. De keuze viel daarom al snel op Valkyrie waar Tom Cruise de hoofdrol in speelt. Deze film gaat over de mislukte moordaanslag op Adolf Hitler in 1944 door kolonel Claus von Stauffenberg. Ondanks dat ik erg geïnteresseerd ben in de tweede wereld oorlog, wist ik van deze moordaanslag eigenlijk niet zo heel erg veel. Behalve dan dat die mislukt was. Er kwam veel meer bij kijken dan dat ik aanvankelijk dacht. Ik was in de veronderstelling dat alleen de kolonel achter de moordaanslag zat, maar er zaten veel meer mensen in het complot. Het Duitse verzet tegen de Nazi’s concentreerde zich aanvankelijk alleen op de moordaanslag op Hitler. Maar het was von Stauffenberg die inzag dat dit niet voldoende zou zijn. Hij bedacht een plan om de macht te grijpen nadat Hilter was vermoord. Dit deed hij door het te laten lijken alsof de SS achter de moord zat. Als de SS en de Duitse regering dan uitgeschakeld waren, kon het verzet de touwtjes in handen nemen. De concentratiekampen sluiten en vrede maken met de oprukkende geallieerde legers. Het plan leek nog te gaan werken ook op een klein detail na. De bom was niet krachtig genoeg om Hitler te doden. Toen duidelijk werd dat hij nog leefde, spatte het op zich goeie plan als een zeepbel uiteen.
Na de film was het nog maar de vraag of we de trein naar Hoorn weer konden pakken. We wisten namelijk niet hoe laat de laatste trein zou vertrekken. Gelukkig vertrok er nog eentje om 1 uur, zodat we niet een taxi hoefde te bestellen. Eenmaal in Hoorn aangekomen hebben we nog even wat gedronken in café Bruintje. Daar waren we al een tijd niet geweest, en dat was te merken ook. Normaal gesproken was het er altijd vreselijk druk. Maar dat is vandaag de dag blijkbaar wel anders. Dat kon ons trouwens niet zoveel schelen. Zodoende was er genoeg plek om te gaan zitten en rustig na te kletsen.
Mazzel
Link naar Valkyrie movie trailer : http://www.youtube.com/watch?v=BSy96KB7Dh4
3 maart 2009
Air Crash Investigation
Rachel en ik hebben de afspraak dat we een maand voordat we zelf gaan vliegen, dat we dan niet meer naar ‘Air Crash investigation’ mogen kijken. Maar zelfs dan is het moeilijk. Dit omdat het een erg gaaf programma is om te volgen.
Ik ben natuurlijk gruwelijk benieuwd of de crash van afgelopen week op Schiphol ook ooit in het programma zal worden behandeld. Ik reed ten tijde van de ramp op de A1 richting Amsterdam. Ik had daarvoor net een makkelijke klus in Laren (Noord Holland) geklaard, en reed met een tevreden gevoel weer terug naar Purmerend. Het begon op een gegeven ogenblik op te vallen dat er wel erg veel ziekenauto’s met loeiende sirenes voorbij kwamen stuiven. Aangezien ik toen nog niet wist wat er aan de hand was, vermoedde ik dat er verderop waarschijnlijk een ongeluk was gebeurd. Die conclusie kwam niet overeen met het rustige verkeer en het uitblijven van een file. Ik had de radio natuurlijk wel aanstaan, en kreeg toen de ware toedracht van al die flitsende blauwe lampen te horen.
Ik zat vanavond weer naar het indrukwekkende programma te kijken. Dit keer ging het om een vliegtuig dat in de oceaan was neergestort. Aangezien het vlak voor de kust van een eiland gebeurde, konden ook bij deze ramp veel mensen worden gered. Het hadden er nog veel meer kunnen zijn als de passagiers ook daadwerkelijk naar de gezagsvoerder hadden geluisterd en NIET alvast hun zwemvest hadden opgeblazen. Van de 175 mensen, kwamen er 50 levend uit het wrak te voorschijn. Inclusief de beide piloten. Dat was afgelopen week bij Schiphol wel anders. Daar hebben de gezagvoerders ‘in the line of duty’ het leven gelaten.
Mazzel
Ik ben natuurlijk gruwelijk benieuwd of de crash van afgelopen week op Schiphol ook ooit in het programma zal worden behandeld. Ik reed ten tijde van de ramp op de A1 richting Amsterdam. Ik had daarvoor net een makkelijke klus in Laren (Noord Holland) geklaard, en reed met een tevreden gevoel weer terug naar Purmerend. Het begon op een gegeven ogenblik op te vallen dat er wel erg veel ziekenauto’s met loeiende sirenes voorbij kwamen stuiven. Aangezien ik toen nog niet wist wat er aan de hand was, vermoedde ik dat er verderop waarschijnlijk een ongeluk was gebeurd. Die conclusie kwam niet overeen met het rustige verkeer en het uitblijven van een file. Ik had de radio natuurlijk wel aanstaan, en kreeg toen de ware toedracht van al die flitsende blauwe lampen te horen.
Ik zat vanavond weer naar het indrukwekkende programma te kijken. Dit keer ging het om een vliegtuig dat in de oceaan was neergestort. Aangezien het vlak voor de kust van een eiland gebeurde, konden ook bij deze ramp veel mensen worden gered. Het hadden er nog veel meer kunnen zijn als de passagiers ook daadwerkelijk naar de gezagsvoerder hadden geluisterd en NIET alvast hun zwemvest hadden opgeblazen. Van de 175 mensen, kwamen er 50 levend uit het wrak te voorschijn. Inclusief de beide piloten. Dat was afgelopen week bij Schiphol wel anders. Daar hebben de gezagvoerders ‘in the line of duty’ het leven gelaten.
Mazzel
24 februari 2009
Zegeltjes
Afgelopen zaterdag was ik vrijwel de hele dag alleen thuis. Rachel ging namelijk overdag met een vriendin naar de huishoudbeurs, en zodoende nam ik (onder andere) de boodschappen voor mijn rekening. Ik kreeg als enige taak mee om minimaal 15 euro aan boodschappen te halen omdat we nog 1 spaarzegeltje miste.
Dat moet toch niet zo moeilijk zijn, zal de lezer van deze weblog zich misschien afvragen. Nou dat dacht ik ook. Bij de eerste paar boodschappen was dat ook helemaal niet moeilijk, omdat de prijs namelijk ook op de verpakking stond. Maar bij sommige producten was dit niet het geval. Gevolg… Jeroentje moest hoofdrekenen, en dat is niet een van mijn sterkste kanten. Al snel was ik de tel behoorlijk kwijt, en zodoende kwam mijn missie zowat in gevaar.
Dus wat ga je dan doen? Inderdaad, er voor zorgen dat je ruim boven dat bedrag uitkomt. Kortom ik propte het mandje vol met allerlei boodschappen. Eenmaal bij de kassa aangekomen, bleek dat ik duidelijk recht had op een zegeltje. Ik had namelijk aan 25 euro boodschappen gehaald. Kortom, missie geslaagd.
Ik ging met een tevreden gevoel naar huis terug. Maar dat gevoel sloeg eigenlijk al snel om toen ik besefte dat ik in het zegeltjes complot van de Dekamarkt was getrapt. Ik besefte dat het natuurlijk de bedoeling van de supermarkt is om zoveel mogelijk boodschappen te kopen zodat je die zegeltjes krijgt. Ik voelde me dus beduvelt, maar kon dat weekend wel veel snaaien…
Mazzel
Dat moet toch niet zo moeilijk zijn, zal de lezer van deze weblog zich misschien afvragen. Nou dat dacht ik ook. Bij de eerste paar boodschappen was dat ook helemaal niet moeilijk, omdat de prijs namelijk ook op de verpakking stond. Maar bij sommige producten was dit niet het geval. Gevolg… Jeroentje moest hoofdrekenen, en dat is niet een van mijn sterkste kanten. Al snel was ik de tel behoorlijk kwijt, en zodoende kwam mijn missie zowat in gevaar.
Dus wat ga je dan doen? Inderdaad, er voor zorgen dat je ruim boven dat bedrag uitkomt. Kortom ik propte het mandje vol met allerlei boodschappen. Eenmaal bij de kassa aangekomen, bleek dat ik duidelijk recht had op een zegeltje. Ik had namelijk aan 25 euro boodschappen gehaald. Kortom, missie geslaagd.
Ik ging met een tevreden gevoel naar huis terug. Maar dat gevoel sloeg eigenlijk al snel om toen ik besefte dat ik in het zegeltjes complot van de Dekamarkt was getrapt. Ik besefte dat het natuurlijk de bedoeling van de supermarkt is om zoveel mogelijk boodschappen te kopen zodat je die zegeltjes krijgt. Ik voelde me dus beduvelt, maar kon dat weekend wel veel snaaien…
Mazzel
17 februari 2009
Its a Volkswagen sir.
De beste Volkswagen reclame vind ik nog altijd die waarin drie blinde Jazz muzikanten in spelen. Na een optreden worden ze in een luxe volkswagen (een Bora volgens mij) naar hun hotel terug gebracht. Ze zitten nog wat na te kletsen over het optreden toen een van hun het raampje opendeed. Hij bemerkte dat de auto vrij snel ging en vroeg aan de bestuurder : ‘he driver…. What kind of limmo is this?’ . De bestuurder, die wist dat zijn passagiers blind waren, antwoordde :’Its a Volkswagen sir’. Waarop de muzikant antwoord : ‘Yes… and we are the pointer sisters’.
De regel ‘its a Volkwagen sir’ hoorde Rachel de afgelopen week wel meer. Dit omdat ik na bijna tien jaar trouwe dienst, mijn witte golf type 3 met pensioen heb gestuurd, en een nieuwere (type 4) heb aangeschaft. Het ouwe witje kon gewoon niet meer mee. Naast dat ik om de paar maanden de koelvloeistof moest bijvullen, deed laatst de kachel het ineens niet meer. Dit is natuurlijk best lastig als het buiten behoorlijk vriest. Mijn collega Jeroen, die niet voor niets de bijnaam macgyver heeft, wist dit wel weer te verhelpen. Maar het besef kwam toch boven borrelen dat het gewoon niet meer ging. Mijn neef, die vorig jaar een garage is begonnen, werd op de hoogte gebracht dat de pensioen gerechtigde leeftijd van witte golfs op 10 jaar kwam te staan. Hij zou om zich heen gaan kijken, en belde een paar dagen later al op dat hij er eentje van de nieuwe generatie had gevonden. Ondanks dat ik helemaal niet lekker was, ben ik toch met Bram gaan kijken. Ik flikkerde gewoon een parasetamol naar binnen en was de griep allang vergeten toen mijn oog op het zwarte racemonster viel. Tijdens de proefrit wist ik het al zeker.. Deze moest ik hebben. Hij voldeed namelijk aan alle eisen die ik aan een auto stel. A) Het moet een volkswagen zijn. B) Het moet een diesel uitvoering zijn. En C) het moet een vier deurs zijn, zodat een eventuele toekomstige koter ook nog mee kan. En eigenlijk is er dan nog punt nummer D ook. Hij moet natuurlijk wel de juiste prijs hebben. Dat kregen Bram en ik natuurlijk pas na de proefrit te horen. Ook dit viel binnen de grenzen die Bram en ik tijdens die proefrit even snel hadden opgesteld. Kortom, er kon alleen maar een JA worden gegeven op de vraag of ik hem wilde kopen.
De dag na de 'oplevering' werd de nieuwe Knight meteen even goed uitgetest. Yvette vierde namelijk haar verjaardag en dat betekende dat we weer gingen afzakken naar het verre zuiden. Rachel en ik hebben die verjaardag gecombineerd met een bezoekje aan Maastricht. Kortom, de Knight kreeg ruim 500 kilometer de tijd om aan zijn nieuwe eigenaar te wennen. Die eigenaar was trouwens allang aan hem gewent hoor. Zeker nadat hij had uitgevonden hoe de crousecontrol werkte.
Mazzel
De regel ‘its a Volkwagen sir’ hoorde Rachel de afgelopen week wel meer. Dit omdat ik na bijna tien jaar trouwe dienst, mijn witte golf type 3 met pensioen heb gestuurd, en een nieuwere (type 4) heb aangeschaft. Het ouwe witje kon gewoon niet meer mee. Naast dat ik om de paar maanden de koelvloeistof moest bijvullen, deed laatst de kachel het ineens niet meer. Dit is natuurlijk best lastig als het buiten behoorlijk vriest. Mijn collega Jeroen, die niet voor niets de bijnaam macgyver heeft, wist dit wel weer te verhelpen. Maar het besef kwam toch boven borrelen dat het gewoon niet meer ging. Mijn neef, die vorig jaar een garage is begonnen, werd op de hoogte gebracht dat de pensioen gerechtigde leeftijd van witte golfs op 10 jaar kwam te staan. Hij zou om zich heen gaan kijken, en belde een paar dagen later al op dat hij er eentje van de nieuwe generatie had gevonden. Ondanks dat ik helemaal niet lekker was, ben ik toch met Bram gaan kijken. Ik flikkerde gewoon een parasetamol naar binnen en was de griep allang vergeten toen mijn oog op het zwarte racemonster viel. Tijdens de proefrit wist ik het al zeker.. Deze moest ik hebben. Hij voldeed namelijk aan alle eisen die ik aan een auto stel. A) Het moet een volkswagen zijn. B) Het moet een diesel uitvoering zijn. En C) het moet een vier deurs zijn, zodat een eventuele toekomstige koter ook nog mee kan. En eigenlijk is er dan nog punt nummer D ook. Hij moet natuurlijk wel de juiste prijs hebben. Dat kregen Bram en ik natuurlijk pas na de proefrit te horen. Ook dit viel binnen de grenzen die Bram en ik tijdens die proefrit even snel hadden opgesteld. Kortom, er kon alleen maar een JA worden gegeven op de vraag of ik hem wilde kopen.
De dag na de 'oplevering' werd de nieuwe Knight meteen even goed uitgetest. Yvette vierde namelijk haar verjaardag en dat betekende dat we weer gingen afzakken naar het verre zuiden. Rachel en ik hebben die verjaardag gecombineerd met een bezoekje aan Maastricht. Kortom, de Knight kreeg ruim 500 kilometer de tijd om aan zijn nieuwe eigenaar te wennen. Die eigenaar was trouwens allang aan hem gewent hoor. Zeker nadat hij had uitgevonden hoe de crousecontrol werkte.
Mazzel
12 februari 2009
Darwin's verjaardag
Vandaag is het precies 200 jaar geleden dat Charles Darwin werd geboren. Je kan gerust zeggen dat dit de beroemdste, en tevens ook beruchtste wetenschapper aller tijden is geweest. Darwin bracht namelijk in 1859 het boek ‘The Origin of Species’ uit, wat vandaag de dag nog steeds veel stof doet opwaaien in de wat strengere religieuze kringen. In de wetenschap heeft de evolutietheorie (die dus in het boek werd omschreven) ondertussen allang zijn plaats ingenomen en daarom wordt het jaar 2009 ook wel het Darwin jaar genoemd.
De meeste mensen, gelovig of niet, zullen volgens mij geen enkel probleem hebben met wat de biologie leraar hun voorschotelt. Daarom hoor je die mensen waarschijnlijk ook niet zo vaak en vallen de ‘evolutie ontkenners’ (zo noem ik ze maar even) natuurlijk veel meer op. Bijvoorbeeld op hyves en op youtube zijn genoeg mensen te vinden die beweren dat de aarde maar 6000 jaar oud is, en dat de vrouw uit de rib van een man vandaan komt. Ik hou mezelf dan voor dat dit om een kleine harde kern gaat en niet het algemene beeld is van de religieuze medemens. Maar in hoeverre dat waar is kan ik natuurlijk niet bewijzen. Laatst schrok ik trouwens omdat Christelijke organisaties maarliefs 250.000 euro hebben neergelegd voor een anti Evolutie folder die vandaag (op Darwins geboorte dag) bij ruim 6 miljoen huishoudens moet worden rond gebracht. In de folder zou staan dat er geen bewijzen voor evolutie zijn, terwijl we allemaal weten dat dit niet klopt.
Als dit in Nederland kan gebeuren waar sinds de jaren 60 de kerken langzaamaan leeglopen , vroeg ik me af hoe dat bv in Amerika gaat waar dit fenomeen niet heeft plaats gevonden. Wat blijkt nu. Religieuze organisaties hebben daar de afgelopen paar jaar geprobeerd het scheppings verhaal een wetenschappelijk jasje aan te meten. Dit om op die manier de wet (scheiding van kerk en staat) te omzeilen en het scheppings verhaal in te voeren op Amerikaanse scholen. Het idee werd Intelligent design genoemd (afgekort ID). Ze hoopte op die manier de ‘slechte’ invloed van de evolutie theorie aan te pakken. Diverse mensen hadden door dat dit tegen de Amerikaanse grondwet was. Gevolg… rechtszaak op rechtszaak, en uiteindelijk werd ID van de tafel geveegd. Op youtube vond ik een verslag van bioloog Ken Miller die in een rechtszaak het voor Darwin moest opnemen, en moest aantonen dat ID wetenschappelijk niet onderbouwd werd. De gehele film duurt 2 uur, maar ik vond een klein stukje (4:23) waarin hij twee belangrijke dingen verteld. Naast dat hij met nog meer bewijzen voor evolutie aan kwam zetten, vertelde hij ook dat het helemaal geen probleem is om als gelovig persoon de evolutie theorie te aanvaarden. Iets waar veel mensen in het nuchtere Nederland veel moeite mee blijken te hebben.
Link : http://nl.youtube.com/watch?v=zi8FfMBYCkk
Mazzel
PS : Miller lag in die documentaire ook uit dat de opmerking over ontbrekende tussenvormen op niets gebaseerd is (zie : http://nl.youtube.com/watch?v=q9a-lFn4hqY&feature=related ) . En weerlegd ook het ID standpunt dat sommige levens vormen te complex zouden zijn om via evolutie te zijn ontstaan. (zie daarvoor : http://nl.youtube.com/watch?v=RQQ7ubVIqo4&feature=related )
De meeste mensen, gelovig of niet, zullen volgens mij geen enkel probleem hebben met wat de biologie leraar hun voorschotelt. Daarom hoor je die mensen waarschijnlijk ook niet zo vaak en vallen de ‘evolutie ontkenners’ (zo noem ik ze maar even) natuurlijk veel meer op. Bijvoorbeeld op hyves en op youtube zijn genoeg mensen te vinden die beweren dat de aarde maar 6000 jaar oud is, en dat de vrouw uit de rib van een man vandaan komt. Ik hou mezelf dan voor dat dit om een kleine harde kern gaat en niet het algemene beeld is van de religieuze medemens. Maar in hoeverre dat waar is kan ik natuurlijk niet bewijzen. Laatst schrok ik trouwens omdat Christelijke organisaties maarliefs 250.000 euro hebben neergelegd voor een anti Evolutie folder die vandaag (op Darwins geboorte dag) bij ruim 6 miljoen huishoudens moet worden rond gebracht. In de folder zou staan dat er geen bewijzen voor evolutie zijn, terwijl we allemaal weten dat dit niet klopt.
Als dit in Nederland kan gebeuren waar sinds de jaren 60 de kerken langzaamaan leeglopen , vroeg ik me af hoe dat bv in Amerika gaat waar dit fenomeen niet heeft plaats gevonden. Wat blijkt nu. Religieuze organisaties hebben daar de afgelopen paar jaar geprobeerd het scheppings verhaal een wetenschappelijk jasje aan te meten. Dit om op die manier de wet (scheiding van kerk en staat) te omzeilen en het scheppings verhaal in te voeren op Amerikaanse scholen. Het idee werd Intelligent design genoemd (afgekort ID). Ze hoopte op die manier de ‘slechte’ invloed van de evolutie theorie aan te pakken. Diverse mensen hadden door dat dit tegen de Amerikaanse grondwet was. Gevolg… rechtszaak op rechtszaak, en uiteindelijk werd ID van de tafel geveegd. Op youtube vond ik een verslag van bioloog Ken Miller die in een rechtszaak het voor Darwin moest opnemen, en moest aantonen dat ID wetenschappelijk niet onderbouwd werd. De gehele film duurt 2 uur, maar ik vond een klein stukje (4:23) waarin hij twee belangrijke dingen verteld. Naast dat hij met nog meer bewijzen voor evolutie aan kwam zetten, vertelde hij ook dat het helemaal geen probleem is om als gelovig persoon de evolutie theorie te aanvaarden. Iets waar veel mensen in het nuchtere Nederland veel moeite mee blijken te hebben.
Link : http://nl.youtube.com/watch?v=zi8FfMBYCkk
Mazzel
PS : Miller lag in die documentaire ook uit dat de opmerking over ontbrekende tussenvormen op niets gebaseerd is (zie : http://nl.youtube.com/watch?v=q9a-lFn4hqY&feature=related ) . En weerlegd ook het ID standpunt dat sommige levens vormen te complex zouden zijn om via evolutie te zijn ontstaan. (zie daarvoor : http://nl.youtube.com/watch?v=RQQ7ubVIqo4&feature=related )
9 februari 2009
De blaar der blaren
Zes minuten en negen secondes… Zolang deed de kersverse wereldkampioen allround schaatsen over de 5000 meter. Nou ja, kersvers... Sven heeft die titel natuurlijk al twee jaar, maar zijn derde titel is dus wel hageltje nieuw.
Johann Olov Koss, de Olympische held van 1994, moest in een interview toegeven dat Sven waarschijnlijk veel meer talent heeft, dan dat hij destijds zelf had. Al was ik destijds erg onder de indruk, dat hij op originele schaatsen de tien kilometer in 13:30 aflag. Johann vond vooral Sven’s 5000 meter van afgelopen weekend erg indrukwekkend. Nou dat vond ik zelf eigenlijk ook wel. Zeker nadat ik afgelopen woensdag deze afstand zelf op het ijs heb afgelegd .
Ja, het was namelijk weer zo ver.. De traditie om elk jaar een middag te gaan schaatsen, stond weer op het menu. Aangezien Rachel ziek was, moest ik de ijsbaan in mijn eentje bedwingen. Ik moet zeggen dat dit in je eentje een stuk zwaarder is dan dat je samen het 400 meter lange monster moet verslaan. Als kind zijnde kreeg ik altijd al blaren van schaatsen, en dat was de laatste paar jaar haast niet anders. Maar dit keer was het wel heel erg. Tijdens de 12 en een halve ronde tellende afstand, kon ik al merken dat het zeer begon te doen. Maar het viel toen nog wel mee, zodat ik de middag toch ‘redelijk’ heb doorgebracht.
Toen ik eenmaal thuis kwam, kon ik de werkelijke schade pas bekijken. Het formaat van de blaar was zodanig, dat ik me niet kan herinneren dat het ooit erger is geweest. Aangezien hij op een goede plaats zat en ik er dus geen last van had, besloot ik om er maar af te blijven. Maar na een halve week begon hij behoorlijk op te zwellen, zodat ik toch gedwongen werd om de naald er in te zetten. Ik ben al geen held in dat soort dingen, maar dit viel achteraf allemaal wel mee. Hopelijk is het ‘blaar’ probleem volgende maand helemaal voorbij. Dit omdat Rachel al heeft aangegeven zelf het 400 meter lange gevaarte te willen bedwingen.
Mazzel
Johann Olov Koss, de Olympische held van 1994, moest in een interview toegeven dat Sven waarschijnlijk veel meer talent heeft, dan dat hij destijds zelf had. Al was ik destijds erg onder de indruk, dat hij op originele schaatsen de tien kilometer in 13:30 aflag. Johann vond vooral Sven’s 5000 meter van afgelopen weekend erg indrukwekkend. Nou dat vond ik zelf eigenlijk ook wel. Zeker nadat ik afgelopen woensdag deze afstand zelf op het ijs heb afgelegd .
Ja, het was namelijk weer zo ver.. De traditie om elk jaar een middag te gaan schaatsen, stond weer op het menu. Aangezien Rachel ziek was, moest ik de ijsbaan in mijn eentje bedwingen. Ik moet zeggen dat dit in je eentje een stuk zwaarder is dan dat je samen het 400 meter lange monster moet verslaan. Als kind zijnde kreeg ik altijd al blaren van schaatsen, en dat was de laatste paar jaar haast niet anders. Maar dit keer was het wel heel erg. Tijdens de 12 en een halve ronde tellende afstand, kon ik al merken dat het zeer begon te doen. Maar het viel toen nog wel mee, zodat ik de middag toch ‘redelijk’ heb doorgebracht.
Toen ik eenmaal thuis kwam, kon ik de werkelijke schade pas bekijken. Het formaat van de blaar was zodanig, dat ik me niet kan herinneren dat het ooit erger is geweest. Aangezien hij op een goede plaats zat en ik er dus geen last van had, besloot ik om er maar af te blijven. Maar na een halve week begon hij behoorlijk op te zwellen, zodat ik toch gedwongen werd om de naald er in te zetten. Ik ben al geen held in dat soort dingen, maar dit viel achteraf allemaal wel mee. Hopelijk is het ‘blaar’ probleem volgende maand helemaal voorbij. Dit omdat Rachel al heeft aangegeven zelf het 400 meter lange gevaarte te willen bedwingen.
Mazzel
3 februari 2009
Deathly eyes
Omdat mijn ouders een tijdje geleden een middagje weg gingen, vroegen ze aan Rachel en mij om langs hun huis te gaan om even met de hond te wandelen. Anders zou ze wel erg lang alleen zijn. Natuurlijk wilde wij dat wel even doen. Al voorzagen we wel een groot probleem, waar we van te voren erg tegenop zagen. Na het wandelen zouden we namelijk de hond op een gegeven ogenblik weer alleen moeten laten.
Op zich zou je kunnen denken dat dit toch niet zo erg moet zijn, maar dan heb je de droevige ogen van onze Shant nog niet gezien. De hond heeft namelijk heel goed door wanneer je haar weer alleen gaat laten. Ze kan je dan zo droevig aan kijken, zodat je meteen vol schiet met schuld gevoelens. Aangezien we dat dus wisten, stelde we het weggaan steeds maar uit. Uiteindelijk moesten we toch een keer naar huis, en staarde die indrukwekkende ogen ons genadeloos aan.
Afgelopen zondag dreigde de zelfde situatie te gaan gebeuren. Mijn moeder en Bram gingen namelijk naar de achterhoek toe voor een verjaardag. Ze zouden weer lang weg zijn, zodat er ook even met de hond gewandeld moest worden. Rachel en ik konden de ervaring van de vorige keer niet uit ons hoofd zetten. We besloten daarom onze zondag dan maar samen met de hond door te gaan brengen. We hadden om half twaalf afgesproken. Dat was dus vlak voordat mijn moeder en Bram weg gingen. De hond zag de bui natuurlijk allang hangen, maar werd dus verrast met het bezoek van Rachel en mij.
De hele dag was het hondje blij en flink met zijn bal aan het spelen. Uiteindelijk kwamen zijn baasjes weer thuis en besefte hij dat hij die dag niet alleen hoefde door te brengen. Toen ik me schoenen weer aandeed om naar huis te gaan, sprong ie van Bram’s schoot af en liep naar me toe. De indrukwekkende ogen van de kleine York straalde nu pure dankbaarheid uit. Rachel en ik konden toen alleen nog maar smelten…
Mazzel
Op zich zou je kunnen denken dat dit toch niet zo erg moet zijn, maar dan heb je de droevige ogen van onze Shant nog niet gezien. De hond heeft namelijk heel goed door wanneer je haar weer alleen gaat laten. Ze kan je dan zo droevig aan kijken, zodat je meteen vol schiet met schuld gevoelens. Aangezien we dat dus wisten, stelde we het weggaan steeds maar uit. Uiteindelijk moesten we toch een keer naar huis, en staarde die indrukwekkende ogen ons genadeloos aan.
Afgelopen zondag dreigde de zelfde situatie te gaan gebeuren. Mijn moeder en Bram gingen namelijk naar de achterhoek toe voor een verjaardag. Ze zouden weer lang weg zijn, zodat er ook even met de hond gewandeld moest worden. Rachel en ik konden de ervaring van de vorige keer niet uit ons hoofd zetten. We besloten daarom onze zondag dan maar samen met de hond door te gaan brengen. We hadden om half twaalf afgesproken. Dat was dus vlak voordat mijn moeder en Bram weg gingen. De hond zag de bui natuurlijk allang hangen, maar werd dus verrast met het bezoek van Rachel en mij.
De hele dag was het hondje blij en flink met zijn bal aan het spelen. Uiteindelijk kwamen zijn baasjes weer thuis en besefte hij dat hij die dag niet alleen hoefde door te brengen. Toen ik me schoenen weer aandeed om naar huis te gaan, sprong ie van Bram’s schoot af en liep naar me toe. De indrukwekkende ogen van de kleine York straalde nu pure dankbaarheid uit. Rachel en ik konden toen alleen nog maar smelten…
Mazzel
29 januari 2009
E.T.
Afgelopen maandag stapte ik in de ochtend in mijn auto om naar het werk toe te gaan. Via de smalle weggetjes in de grote waal, reed ik richting de provinciale weg. Echter zag ik vanuit mijn ooghoek, tussen de huizen door, vier grote lichten roerloos in de lucht hangen. Ik schrok even toen ik dat zag, maar kon ze niet goed bekijken omdat de daken het zicht al snel weer onmogelijk hadden gemaakt. Heel even dacht ik dus maarliefs vier ufo’s te hebben waargenomen. Maar die gedachte was van korte duur. Toen ik eenmaal aan het einde van de straat even stil ging staan, kon ik zien dat het vier enorme bouwlampen waren die onder aan zo’n enorme bouwkraan hingen. Niets E.T. of mister Spock. Nee er was een gewoon Aardse verklaring die erachter zat.
Aan de ene kant was het een kleine opluchting. Aan de andere kant vond ik het wel jammer dat het gewoon bouwlampen waren. De vraag of we alleen in het universum zijn, is natuurlijk al zo oud als de mensheid zelf. Je hoort genoeg verhalen over ufo’s en zo. Maar bewezen feiten zijn er in het algemeen niet. Theorieën trouwens wel. Ik vind de beredenering van mijn oud leraar biologie nog steeds ijzersterk. Op de vraag of hij geloofd in buitenaards leven antwoordde hij als volgt: Stel dat de kans dat er op een planeet leven ontstaat 1 op een miljoen is. Het heelal is zo onmetelijk groot. Dan nog krioelt het van het leven. Het maakt echter niet uit hoe groot dat getal is. Een op een miljard. Een op een biljoen. Dan nog zal er genoeg leven te vinden zijn in de onmetelijke ruimte.
Toen ik s’avonds het verhaal van mijn ‘close encounter’ aan Rachel vertelde moest die wel even lachen. Ze vroeg of ik bang was dat ik zou worden ontvoerd. Ze had die zin trouwens nog maar net uitgesproken toen we in de douche een kabaal hoorde. Rachel en ik keken elkaar vreemd aan. Zou E.T. me dan toch gevolgd zijn? Hij wist ondertussen waar ik woonde natuurlijk, omdat hij me vanuit huis naar mijn auto had zien lopen. Ik ben toch maar even in de douche gaan kijken wat de oorzaak van het geluid kon zijn. Ik kwam erachter dat de tandpasta in de gootsteen was gevallen. Weer slechts een Aardse verklaring dus… Of toch niet????
Mazzel
Aan de ene kant was het een kleine opluchting. Aan de andere kant vond ik het wel jammer dat het gewoon bouwlampen waren. De vraag of we alleen in het universum zijn, is natuurlijk al zo oud als de mensheid zelf. Je hoort genoeg verhalen over ufo’s en zo. Maar bewezen feiten zijn er in het algemeen niet. Theorieën trouwens wel. Ik vind de beredenering van mijn oud leraar biologie nog steeds ijzersterk. Op de vraag of hij geloofd in buitenaards leven antwoordde hij als volgt: Stel dat de kans dat er op een planeet leven ontstaat 1 op een miljoen is. Het heelal is zo onmetelijk groot. Dan nog krioelt het van het leven. Het maakt echter niet uit hoe groot dat getal is. Een op een miljard. Een op een biljoen. Dan nog zal er genoeg leven te vinden zijn in de onmetelijke ruimte.
Toen ik s’avonds het verhaal van mijn ‘close encounter’ aan Rachel vertelde moest die wel even lachen. Ze vroeg of ik bang was dat ik zou worden ontvoerd. Ze had die zin trouwens nog maar net uitgesproken toen we in de douche een kabaal hoorde. Rachel en ik keken elkaar vreemd aan. Zou E.T. me dan toch gevolgd zijn? Hij wist ondertussen waar ik woonde natuurlijk, omdat hij me vanuit huis naar mijn auto had zien lopen. Ik ben toch maar even in de douche gaan kijken wat de oorzaak van het geluid kon zijn. Ik kwam erachter dat de tandpasta in de gootsteen was gevallen. Weer slechts een Aardse verklaring dus… Of toch niet????
Mazzel
22 januari 2009
Het zwarte goud
Er kleeft aan de hele financiële crisis 1 heel groot voordeel. De brandstof prijzen zijn sinds jaren niet zo laag geweest. Ze zijn nu zelf zo laag dat ik zowat zin krijg om te gaan tanken. Iets waar ik een half jaar geleden nog een enorme hekel aan had.
Als de Knight kon praten, dan zou ie bijna elke dag wel tegen mij moeten zeggen dat de tank nog niet leeg genoeg is. Pas als er minder als een kwart in zit, mag ik mijn nieuwe hobby weer uitvoeren. Ik rij elke dag langs het tankstation, en volg de prijs op de voet. Bij het begin van de crisis, had ik nog niet verwacht dat de diesel prijs weer helemaal tot onder de 1 euro zou uitkomen. Dat is het niveau van 2004. Elke keer dat ik er voorbij reed, werd ik vrolijker en vrolijker. Uiteindelijk werd de 1 euro grens dus toch overschreden.
Begin januari ging het weer even beter met de beurs, en dat zorgde ervoor dat de dieselprijs weer voorbij de euro schoot. Maar het beurs optimisme van het begin van dit jaar, werd in een paar uur tijd weer ongedaan gemaakt. En je raad het dan waarschijnlijk al dat ook de dieselprijs weer onder de euro uitkwam. Net wel een dag te laat. Want ik moest laatst dus tanken, en moest toen 1.01 euro voor een liter diesel betalen. De dag erna stond ie op 98 cent. Eventjes was ik teleurgesteld, maar besefte me ook dat ik een half jaar geleden nog 1.30 euro voor een liter moest neerleggen.
Al met al krijgt Johan Cruyff dus toch weer eens gelijk. Elk nadeel heeft zijn voordeel (en vise versa) .
Mazzel
Als de Knight kon praten, dan zou ie bijna elke dag wel tegen mij moeten zeggen dat de tank nog niet leeg genoeg is. Pas als er minder als een kwart in zit, mag ik mijn nieuwe hobby weer uitvoeren. Ik rij elke dag langs het tankstation, en volg de prijs op de voet. Bij het begin van de crisis, had ik nog niet verwacht dat de diesel prijs weer helemaal tot onder de 1 euro zou uitkomen. Dat is het niveau van 2004. Elke keer dat ik er voorbij reed, werd ik vrolijker en vrolijker. Uiteindelijk werd de 1 euro grens dus toch overschreden.
Begin januari ging het weer even beter met de beurs, en dat zorgde ervoor dat de dieselprijs weer voorbij de euro schoot. Maar het beurs optimisme van het begin van dit jaar, werd in een paar uur tijd weer ongedaan gemaakt. En je raad het dan waarschijnlijk al dat ook de dieselprijs weer onder de euro uitkwam. Net wel een dag te laat. Want ik moest laatst dus tanken, en moest toen 1.01 euro voor een liter diesel betalen. De dag erna stond ie op 98 cent. Eventjes was ik teleurgesteld, maar besefte me ook dat ik een half jaar geleden nog 1.30 euro voor een liter moest neerleggen.
Al met al krijgt Johan Cruyff dus toch weer eens gelijk. Elk nadeel heeft zijn voordeel (en vise versa) .
Mazzel
14 januari 2009
Black
Het album Ten van Pearl Jam was al aardig wat jaartjes oud, toen ik er pas kennis mee maakte. Het was Ramon die het album zo af en toe op de drankavond draaide. Natuurlijk luisterde we naar de bekende liedjes Alive en Jeremy, maar in de loop der ‘drankavonden’ kwam het nummer Black ook langzaamaan om de hoek kijken.
De schrijver (Eddie Vedder), wilde het nummer in 1991 niet op singel uitbrengen, omdat het een te persoonlijk verhaal was. Ondanks dat het nummer dus niet openlijke bekendheid kreeg, werd het wel goed ontvangen op de rock zenders in Amerika. Vedder schijnt zelfs de radiozenders te hebben gebeld om te vragen of ze het nummer op single hadden gekregen. Dit omdat hij bang was dat Epic Records het tegen zijn zin in toch hadden uitgebracht.
Het nummer is een echte rock ballet. Rustig dus, en uitgerust met goede teksten. In de wat moeilijkere tijden in mijn leven (ja, die hebben we allemaal), draaide ik het dan ook regelmatig, en het werd ook een terugkomend fenomeen op de drankavond. Laatst hoorde Rachel en ik slecht nieuws over twee bekenden van ons. Na zeven jaar is er een einde aan hun relatie gekomen. Nu zat ik laatst achter de computer daaraan te denken, en kwam toen op het idee om het nummer op Youtube op te zoeken. Ik vond een gave versie waarbij op de achtergrond plaatjes van het onmetelijke universum werden vertoont. Ik vond dit passend bij de inhoud van het nummer. Vedder omschrijft namelijk het ineen storten van zijn wereld (universum) na het stuklopen van de relatie. Het complete universum versus zijn universum zeg maar…….Vedder bewaarde het sterkste gedeelte van de tekst als laatste. Ik zal het eventjes in het Nederlands vertalen:
Ik weet dat je ooit weer een mooi leven zal hebben.
Ik weet dat je ooit weer een zon zal zijn die aan iemand anders zijn hemel zal staan.
Maar waarom….. waarom kan het niet mijn hemel zijn?
Link naar het liedje: http://www.youtube.com/watch?v=6X8Ic86Hx3w
Mazzel
De schrijver (Eddie Vedder), wilde het nummer in 1991 niet op singel uitbrengen, omdat het een te persoonlijk verhaal was. Ondanks dat het nummer dus niet openlijke bekendheid kreeg, werd het wel goed ontvangen op de rock zenders in Amerika. Vedder schijnt zelfs de radiozenders te hebben gebeld om te vragen of ze het nummer op single hadden gekregen. Dit omdat hij bang was dat Epic Records het tegen zijn zin in toch hadden uitgebracht.
Het nummer is een echte rock ballet. Rustig dus, en uitgerust met goede teksten. In de wat moeilijkere tijden in mijn leven (ja, die hebben we allemaal), draaide ik het dan ook regelmatig, en het werd ook een terugkomend fenomeen op de drankavond. Laatst hoorde Rachel en ik slecht nieuws over twee bekenden van ons. Na zeven jaar is er een einde aan hun relatie gekomen. Nu zat ik laatst achter de computer daaraan te denken, en kwam toen op het idee om het nummer op Youtube op te zoeken. Ik vond een gave versie waarbij op de achtergrond plaatjes van het onmetelijke universum werden vertoont. Ik vond dit passend bij de inhoud van het nummer. Vedder omschrijft namelijk het ineen storten van zijn wereld (universum) na het stuklopen van de relatie. Het complete universum versus zijn universum zeg maar…….Vedder bewaarde het sterkste gedeelte van de tekst als laatste. Ik zal het eventjes in het Nederlands vertalen:
Ik weet dat je ooit weer een mooi leven zal hebben.
Ik weet dat je ooit weer een zon zal zijn die aan iemand anders zijn hemel zal staan.
Maar waarom….. waarom kan het niet mijn hemel zijn?
Link naar het liedje: http://www.youtube.com/watch?v=6X8Ic86Hx3w
Mazzel
7 januari 2009
Onze eigen 'Scrooge' ervaring
Ook deze kerst hebben Rachel en ik weer de beroemde film over Ebenezer Scrooge gezien. Dit terwijl we het verhaal natuurlijk ondertussen wel uit ons hoofd kennen. Toch is mr Scrooge niet de enige persoon die elke kerst weer ‘bezocht’ wordt .
Wees niet bang. Rachel en ik hebben geen geesten op visite gehad. Gelukkig niet, want ik vind geesten helemaal niet geestig. Onze ‘versie’ van het verhaal begon trouwens een aantal jaar geleden. Na een welverdiende vakantie naar Landal greenparcs kwamen Rachel en ik weer thuis. Dit was dus tijdens de kerst vakantie, en daarom gingen we lekker laat naar bed. Toen we eenmaal weer lekker in ons eigen bedje lagen, viel me op dat er een enorme nare toon door de slaapkamer ging. Aanvankelijk dacht ik dat het een wasmachine van de buren was, maar die bleef dan wel uren lang door draaien. Zodoende kwam ik tot de conclusie dat het waarschijnlijk wat anders moest zijn. Ik heb de hele nacht bijna geen oog dicht gedaan. De volgende morgen vertelde ik het verhaal aan Rachel, maar die was zonder problemen in slaap gevallen. Ze is natuurlijk wel wat geluid gewent, want ik schijn nog wel eens ‘zachtjes’ te snurken.
De volgende avond ging ik zowat met tegenzin weer naar bed toe. Ik had al meteen door dat het geluid er nogsteeds was. Rachel bood aan van plek te ruilen, omdat het geluid aan haar kant van het bed minder erg was. Deze situatie heeft een aantal dagen geduurd, en toen verdween het mysterieuze geluid weer. Al met al een goed einde zou je kunnen zeggen. Maar je raad het waarschijnlijk al. Een jaar later was de zeurende toon weer terug. En weer tijdens de kerst. Rachel en ik kwamen tot de conclusie dat het waarschijnlijk kerst versiering van de buren moest zijn. Na een aantal dagen verdween het weer, en kon ik weer aan mijn eigen kant van het bed liggen.
Ook deze kerst, de derde op rij dus, besloot het geluid weer om de laatste nachten van het jaar te gaan verzieken. Kennelijk vond ‘het’ dat het vorig jaar niet goed genoeg was gegaan. Dus werd het volume een tandje hoger gezet. Het was deze keer zo erg dat zelfs Rachel er last van begon te krijgen. In overleg besloten we om het probleem aan te gaan pakken. Rachel zou oordoppen voor ons aanschaffen. Toen ik thuis kwam van mijn werk was dat ook het eerste wat ik aan haar vroeg. ‘Jazeker’ , was daarop het antwoord. Een tevreden (bijna strijdvaardig) gevoel werd van mijn meester. Ik kon haast niet wachten om de tweede avond van dit ‘Scrooge seizoen’ te gaan beginnen. Maar of de oordoppen daadwerkelijk voor een betere slaap kunnen zorgen, zijn we niet te weten gekomen. Het geluid had blijkbaar besloten om het dit keer bij een heftige nacht te houden, en is daarna niet meer terug gekomen…. Misschien volgend jaar weer.
Mazzel
Wees niet bang. Rachel en ik hebben geen geesten op visite gehad. Gelukkig niet, want ik vind geesten helemaal niet geestig. Onze ‘versie’ van het verhaal begon trouwens een aantal jaar geleden. Na een welverdiende vakantie naar Landal greenparcs kwamen Rachel en ik weer thuis. Dit was dus tijdens de kerst vakantie, en daarom gingen we lekker laat naar bed. Toen we eenmaal weer lekker in ons eigen bedje lagen, viel me op dat er een enorme nare toon door de slaapkamer ging. Aanvankelijk dacht ik dat het een wasmachine van de buren was, maar die bleef dan wel uren lang door draaien. Zodoende kwam ik tot de conclusie dat het waarschijnlijk wat anders moest zijn. Ik heb de hele nacht bijna geen oog dicht gedaan. De volgende morgen vertelde ik het verhaal aan Rachel, maar die was zonder problemen in slaap gevallen. Ze is natuurlijk wel wat geluid gewent, want ik schijn nog wel eens ‘zachtjes’ te snurken.
De volgende avond ging ik zowat met tegenzin weer naar bed toe. Ik had al meteen door dat het geluid er nogsteeds was. Rachel bood aan van plek te ruilen, omdat het geluid aan haar kant van het bed minder erg was. Deze situatie heeft een aantal dagen geduurd, en toen verdween het mysterieuze geluid weer. Al met al een goed einde zou je kunnen zeggen. Maar je raad het waarschijnlijk al. Een jaar later was de zeurende toon weer terug. En weer tijdens de kerst. Rachel en ik kwamen tot de conclusie dat het waarschijnlijk kerst versiering van de buren moest zijn. Na een aantal dagen verdween het weer, en kon ik weer aan mijn eigen kant van het bed liggen.
Ook deze kerst, de derde op rij dus, besloot het geluid weer om de laatste nachten van het jaar te gaan verzieken. Kennelijk vond ‘het’ dat het vorig jaar niet goed genoeg was gegaan. Dus werd het volume een tandje hoger gezet. Het was deze keer zo erg dat zelfs Rachel er last van begon te krijgen. In overleg besloten we om het probleem aan te gaan pakken. Rachel zou oordoppen voor ons aanschaffen. Toen ik thuis kwam van mijn werk was dat ook het eerste wat ik aan haar vroeg. ‘Jazeker’ , was daarop het antwoord. Een tevreden (bijna strijdvaardig) gevoel werd van mijn meester. Ik kon haast niet wachten om de tweede avond van dit ‘Scrooge seizoen’ te gaan beginnen. Maar of de oordoppen daadwerkelijk voor een betere slaap kunnen zorgen, zijn we niet te weten gekomen. Het geluid had blijkbaar besloten om het dit keer bij een heftige nacht te houden, en is daarna niet meer terug gekomen…. Misschien volgend jaar weer.
Mazzel
1 januari 2009
De crisis en het jaar 2009
Een grote vraag van 2009 is natuurlijk hoe de financiële crisis zich gaat gedragen. Volgens sommige wordt het een ware ramp, maar er zijn ook positieve geluiden te horen. Je kan natuurlijk de beurs goed in de gaten gaan houden om per dag te zien hoe het gaat. Maar dat is natuurlijk geen goede graad meter. De eventuele winst van meerdere dagen, kan in een uur weer ongedaan gemaakt worden.
Het is dus niet gemakkelijk om de voortgang van de crisis te volgen. Dus dat doe ik dan ook maar niet. Ik kan alleen de drukte op de helpdesk volgen om te kijken hoe het in onze tak van het bedrijfsleven gaat. De ‘helpdesk drukte’ cijfers van 2008 zijn natuurlijk ondertussen bekend. 2008 heeft de traditie in ieder geval voortgezet. Het was namelijk weer drukker dan het jaar ervoor. En het was trouwens behoorlijk drukker… Op de laatste werkdag van de maand november, hadden we al evenveel punten verwerkt als in heel 2007. De Jeroenen van de helpdesk kunnen het haast niet voorstellen dat het nog drukker kan worden dan in 2008. Maar ik kan me herinneren dat ik deze zin al een keer eerder heb in getypt….
Maar of de huidige crisis in staat is om de helpdesk traditie(elk jaar weer drukker) te doorbreken wordt dus de komende maanden wel duidelijk. Ik ga deze blogfile afsluiten met een grafiekje waarin het jaar 2007 met 2008 wordt vergeleken. Ook het jaar 2002 staat erop. Dit was namelijk het eerste jaar waarvan we complete gegevens hebben. Bovendien geeft het aan hoe veel drukker het in de loop der jaren is geworden.
Mazzel
Het is dus niet gemakkelijk om de voortgang van de crisis te volgen. Dus dat doe ik dan ook maar niet. Ik kan alleen de drukte op de helpdesk volgen om te kijken hoe het in onze tak van het bedrijfsleven gaat. De ‘helpdesk drukte’ cijfers van 2008 zijn natuurlijk ondertussen bekend. 2008 heeft de traditie in ieder geval voortgezet. Het was namelijk weer drukker dan het jaar ervoor. En het was trouwens behoorlijk drukker… Op de laatste werkdag van de maand november, hadden we al evenveel punten verwerkt als in heel 2007. De Jeroenen van de helpdesk kunnen het haast niet voorstellen dat het nog drukker kan worden dan in 2008. Maar ik kan me herinneren dat ik deze zin al een keer eerder heb in getypt….
Maar of de huidige crisis in staat is om de helpdesk traditie(elk jaar weer drukker) te doorbreken wordt dus de komende maanden wel duidelijk. Ik ga deze blogfile afsluiten met een grafiekje waarin het jaar 2007 met 2008 wordt vergeleken. Ook het jaar 2002 staat erop. Dit was namelijk het eerste jaar waarvan we complete gegevens hebben. Bovendien geeft het aan hoe veel drukker het in de loop der jaren is geworden.
Mazzel
Abonneren op:
Posts (Atom)
