Op bezoek bij Fleur

De laatste tijd is het erg druk in de buitendienst. Veel software pakketjes moeten er worden geïnstalleerd, en dat is natuurlijk goed nieuws. En zo kom je als helpdesk medewerker tenminste nog eens ergens. Laatst moest ik in Zutphen zijn, en aangezien dat vlak in de buurt van mijn Zus, Martin en Fleur is, ben ik daar blijven eten.

Het was een ideale situatie. De klant waar ik in Zutphen moest zijn, kon in de ochtend niet. Zodoende hadden we om 12:00 uur bij hem afgesproken. Om half vijf reed ik bij de klant weg, zodat ik precies om 5 uur bij mijn zus aankwam. Net op tijd voor het eten dus, wat ik uiteraard eerst wel met haar had overlegd. Fleur, die mij natuurlijk nog lang niet zo vaak had gezien, keek net als altijd de kat uit de boom. Ik was al gewent dat ze het op een lopen zette, als ik in de buurt kwam. Dat leek deze keer niet veel anders te zijn. Schuilend achter mamma, keek ze me af en toe wel aan, maar daar bleef het aanvankelijk bij.

Om het ijs een beetje te breken, reikte ik af en toe een stukje speelgoed aan, die de jonge dame dan snel ophaalde. Maar daarna spoot ze weer weg in de richting van mijn zus. Tijdens het eten zelf, smolt het ijs wel sneller. Ze was mega trots toen mamma haar paas hoed liet zien, zie ze op het kinderdagverblijf gemaakt had. Als ik de hoed opzette, moest ze erg lachen. Ik trok er af en toe een gek gezicht bij, en daar moest de kleine dan erg om lachen.

Na het eten was het ijs vrijwel gesmolten. Vol trots liet ze al haar speelgoed aan me zien. Samen hebben we daarmee uitgebreid gespeeld. Bij toeval had ik ook mijn foto camera bij me. Ik heb deze foto van haar gemaakt (zie hieronder). Ze had het idee van het maken van de foto wel door, want ze bleef keurig poseren toen ik de camera op haar richtte. Ik liet uiteraard het resultaat op het schermpje aan haar zien, en ik kon merken dat ze dat erg indrukwekkend vond. Al met al heb ik een leuke tijd met Fleur gehad, en hebben we elkaar wat beter leren kennen (zeg maar).

Mazzel

Een mega combi feest

Afgelopen vrijdag avond hadden Rachel en ik een mega combi feest. Mijn moeder vierde namelijk haar zestigste verjaardag. Haar vriend Bram wordt in mei vijftig. En samen zijn ze nu al 20 jaar bij elkaar. Reden genoeg dus om een mega feest te organiseren.

Vol verbazing kwamen we de feestzaal binnen gewandeld. We werden namelijk door een schilder weer terug gestuurd. Hij vertelde dat er die avond helemaal geen feest zou zijn. Het eerste half uur liepen er dus steeds gasten de zaal in en daarna weer uit. Het kwam een beetje over als een georganiseerd zooitje. Ik sprak de schilder nog aan dat hij wel extreme werkuren draait als hij om 8 uur s’avonds nog aan het werk was. Hij bevestigde mijn opmerking, en grapte dat hij daar niets extra’s voor betaald kreeg. Op een gegeven ogenblik hoorde we twee dames vanuit de zaal met enorme luide stemmen de schilder roepen waarom al die mensen in de zaal aanwezig waren. Ik had op dat moment pas door dat de schilder deel was van de act die de twee dames en de schilder samen speelden. Er was weldegelijk een feest, en die drie personen zouden de genodigden de gehele avond vermaken. Alles viel ineens op zijn plek, want er was een moment dat ik echt dacht dat het feest niet door zou gaan. En dat zou ik vreselijk gevonden hebben voor mijn moeder en Bram. Maar die wisten natuurlijk allang dat het allemaal spel was.

Rachel en ik hebben ons daarna prima vermaakt. Wij hadden als taak gekregen om zoveel mogelijk leuke foto’s te maken. Rachel had de camera van mijn ouders gekregen, maar zelf had ik de mijne ook mee genomen. We hebben in totaal zo’n 240 foto’s gemaakt. Bovendien lagen er her en der van die weg werp cameraatjes waarmee de overige genodigden ook foto’s konden maken. Hoeveel er daarvan zijn geslaagd weten we nog niet. Die moeten we namelijk nog even laten ontwikkelen.

De dames en de schilder hielden de genodigden de gehele avond zoet. Zo hebben we onder andere een spelletje bingo gedaan. Bovendien was het DE kans voor Mark en mij om ontdenkt te worden. Samen hebben we namelijk Kedeng Kedeng van Guus Meeuwis live gezongen bij de karaoke ronde. Helaas hebben wij daarna geen contract aangeboden gekregen.

Mazzel

De Mammoet

Hoe effectief reclames nu echt zijn, wordt vaak betwijfeld. Zelf durf ik te zeggen dat de meeste reclames mij absoluut niets zeggen en dat ik daarom niet vaak een specifiek product zal aanschaffen. Maar, er zijn natuurlijk uitzonderingen te bedenken. Vandaag bijvoorbeeld, toen Rachel en ik in de snackbar stonden, gingen we voor een nieuwe snack waarvan je sinds een week of twee een nieuwe reclame op tv kunt bewonderen.

Rachel en ik gingen eigenlijk even naar de snackbar omdat we trek hadden in een milkshake. Het weer wordt namelijk steeds aangenamer, en aangezien we daardoor de zomer in onze bol hadden, leek een shake daarbij wel toepasselijk. Echter toen we in de snackbar stonden viel ons een reclame bordje van de nieuwe snack op..NIEUW.. De Mammoet… voor de grotere snackers. Rachel en ik keken elkaar aan, en herinnerde ons de reclame van de tv, waarbij een grote man een standaard frikandel zo in zijn laatklep naar binnenschoof. De bedenkers van de frikandel besloten daarom maar om een mammoet size frikandel op de markt te brengen en dat leek ons wel een goed idee.

We bestelde er dus ieder eentje, en door de dame achter de toonbank werd meteen gevraagd of we er ook Mammoet saus bij wilde hebben. Ja, als je een nieuw product op de markt brengt, moet je het natuurlijk meteen goed doen ook….. Wij zochten een plaatsje in de snackbar op terwijl de dame onze Mammoets ging klaarmaken….Lang hoefde we niet te wachten want binnen notime lag de mega frikandel vanuit een veels te klein plastic bakje naar ons te turen (dit was natuurlijk de bedoeling). Met veel plezier hebben Rachel en ik de Mammoet naar binnen gewerkt, al hadden we wel allebei het idee dat de Mammoetsaus niet een echte aanrader was…. Maar al met al was ie prima bevallen.

Na het verorberen van de nieuwe snack, kregen we natuurlijk dorst, dus wat doe je dan? Juist, dan bestel je alsnog een milkshake… …

Mazzel

Goede vrijdag

Afgelopen vrijdag was het natuurlijk weer goede vrijdag. Ik moest er dit jaar aan herinnerd worden dat het die dag van het jaar alweer was door een collega van mij. Hij zei dat het daarom wel rustig zou blijven omdat de winkeliers het te druk hebben om de helpdesk te bellen met eventuele problemen.

Na het besef dat ik deze normaal gesproken zo bijzondere dag helemaal vergeten was, moest ik terug denken aan die tijd waar goede vrijdag nog ergens voor stond. Toen ik nog op de lagere school zat, werd de paasvakantie altijd gebruikt om een zakcentje bij te verdienen. Met al je klasgenootjes werkte je toen in de kassen om begonia plantjes te ‘verspenen’. Dit hielt in dat ze vanuit een piepschuimen bak in de potgrond moest worden verplaatst. De paasvakantie was voor de tuinders een ideale tijd, want dan hadden die koters toch niets te doen.

Die werkweek werd elk jaar afgesloten op goede vrijdag, en dan werd er op de radio altijd de Top 100 aller tijden uitgezonden. Vandaag de dag wordt je doodgegooid met hitlijsten en top dits en top dats, maar destijds had je alleen die unieke lijst. Het spektakel begon altijd om negen uur en ging door tot een uur of zes. De radio stond altijd aan de in de kas, zodat je de lijst der lijsten tijdens het werken niet kon missen. Aan het einde van die week was het werk gedaan. Het verspenen zelf was trouwens vreselijk geestdodend werk, maar je kon er over zeggen wat je wou. Een ding was altijd prachtig om te zien. Als je met het hele team aan het einde van de week was beland, stond de kas vaak helemaal vol met begonia plantjes. Het was dus wel werk waarbij je geleidelijk aan resultaat zag . (Iets wat op een helpdesk in zijn geheel niet mogelijk is om te zien). Een voldaan gevoel werd dan altijd meester van mij als je langs al die plantjes de kas weer uitliep. Van een tuinder heb ik wel eens gehoord dat er in zo’n week twee miljoen van die begonia’s werden geplant. Kijk, dat je daar een onderdeel van was, gaf een goed gevoel.

Na de lagere school zorgde ik er altijd voor dat ik de top 100 aller tijden wel te horen kreeg. Ik kwam er via vrienden achter dat deze lijst ook live werd gespeeld door zes bands die een aantal optredens in West-Friesland gaven. Ook daar ben ik een aantal jaren bij geweest en heb daar zelfs al eens een keertje een blog over geschreven. Vanaf 2003 zend Veronica de lijst overigens niet meer uit. De destijds publieke omroep ging voor zichzelf een zender oprichten en dat doen ze nog steeds met veel succes. Met de wildgroei aan radio zenders wordt er dus vandaag de dag tal van hitlijsten e.d. uitgezonden. Maar hoe je het ook wend of keert. Geen een kan bij mij het ultieme gevoel van de top 100 aller tijden evenaren. Het enige wat mij herinnerd al die mooie tijd is de naam van die dag. Namelijk Goede vrijdag.

Mazzel

45 jaar Andre

Gister was er helemaal een aparte aflevering van De Wereld draait door die over het 45 jarige jubileum van Andre Van Duin ging. Daar hebben Rachel en ik natuurlijk met veel plezier naar zitten kijken. In de 45 jaar heeft hij natuurlijk een enorm grote groep fans verzameld waarvan een paar bekende Nederlanders ook in de aflevering zat. Zij mochten hun favoriete Andre scene opnoemen en die werd dan ook eventjes op de tv getoond.

Toen ik vandaag op de terug weg van Antwerpen naar huis, even terug dacht aan die aflevering van gister, zat ik in mijn gedachte even te graven in al het werk van Andre. Ik vroeg me af waar ik nou het meest om gelachen heb. Tal van scenes kwamen in mijn gedachte op, maar eentje schoot er toch bovenuit. Ik was maar een klein jongetje van ongeveer 9 jaar toen Andre een keer meedeed in een muziek programma op de tv. Daarin ging hij ook een liedje zingen… (zie link hieronder). Ik moest toen in ieder geval huilen van het lachen.

Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=EZOi4Cq0hGg

PS: Als ik hoor dat als mijn moeder op de camping zit en op een zaterdag avond naar de Bingo gaat, kan ik het niet laten om deze link altijd even te bekijken: http://www.youtube.com/watch?v=cNJ-PiSZCtc

Wir haben es nicht gewusst

Met deze uitspraak kwam kardinaal Simonis bij Pauw & Witteman aanzetten. Een zeer opmerkelijke uitlating waarbij ik me afvraag of hij wel weet wat het daadwerkelijk betekend. Deze zin werd namelijk als excuus gebruikt door de Duitsers die na de tweede wereld oorlog “beweerden” van niets te weten wat er zich allemaal in de concentratie kampen had afgespeeld. Iedereen weet dat deze opmerking aangeeft dat je je van de domme houdt. Zelfs Anne Frank, die jaren lang onder gedoken zat, had een vrij goed idee wat er in die kampen gebeurde (heb haar boek zelf gelezen). Helaas heeft ze dat natuurlijk ook later zelf moeten ondervinden.

Toen ik dit verhaal van Simonis zo hoorde, moest ik terug denken aan een les maatschappij leer. In een les werd een keer verteld over de hoeveelheid kindermishandelingen die je vandaag de dag hebt. Iedereen weet dat dit voorkomt, maar exacte cijfers had ik in het algemeen niet. De leraar vertelde toen dat dit extreem vaak voorkomt (weet het exacte cijfer wat hij noemde niet meer). Ik reageerde verbaast en zei : “Ja hoor, dat zou betekenen dat er zo ie zo al 1 a 2 kinderen in deze klas mishandeld worden”. De leraar, die niet verbaast was als ik mijn bek opentrok, keek me ineens streng aan en zei dat dit inderdaad wel eens het geval kon zijn... ik moet hier wel even bij zeggen dat die les over mishandelingen ging, en niet specifiek over seksueel misbruik van die kinderen.

Ik was vreselijk geschrokken.. ik had niet door dat dit zo vaak gebeurde. En met deze achterliggende informatie is het natuurlijk ook begrijpelijk dat het zo vaak fout ging in die Katholieke internaten. Deze kinderen werden opgesloten in van die brainwash scholen waarin ze werden opgevoed door geestelijken die van hun religie geen seks mochten hebben. Als dat niet de kat op het spek binden is, dan weet ik het ook niet meer. Gelukkig leven we vandaag de dag in een seculiere staat en bestaan zulke internaten niet (of nauwelijks) meer. En voor de slachtoffers van die barbaarse internaten hoop ik dat de onderste steen boven komt.

Mazzel

Een nieuwe 'sport'

Het bleek achteraf geen goed idee geweest te zijn van mij om afgelopen woensdag even flink de 1000 meter te gaan zwemmen. Ik had beter naar mijn lichaam moeten luisteren, maar dacht dat ‘die’ zich aanstelde toen ik richting het zwembad reed. Toen ik namelijk op de fiets wilde stappen dacht ik dat ik me niet lekker begon te voelen, maar dacht dat dit gewoon een smoes was om niet dat hele eind af te hoeven leggen.

Toen ik eenmaal gebroken bij het zwembad aan kwam fietsen had er weer een lampje moeten gaan branden, maar ook dit was niet het geval. Ik bleef volhouden dat zodra ik een duik in het water zou nemen, alles weer voorbij zou zijn. En daar leek het inderdaad ook op. “Zie je wel”, sprak ik mijn eigen lichaam toe.”Je stelt je gewoon aan, en was te lui om even te gaan sporten”. De 1000 meter zelf ging lekker (in 17:49), maar daarna kwam pas het besef dat het GEEN goed idee was om het te doen. Een maal klaar met de 1000 meter voelde ik mijn energie gewoon wegstromen. Ik kon nog net de rand van het zwembad halen en heb daar een kwartier op gezeten. Daarna sleepte ik mezelf naar een kleedhokje waar ik weer de eerste 10 minuten alleen maar in heb gezeten. Het leek wel alsof iemand het stroom van me had afgehaald. Ik was helemaal kapot. Zo erg heb ik het nog nooit eerder meegemaakt. Nadat ik een klein beetje was bijgekomen, hoopte ik maar (ja echt), dat ik de fietstocht naar huis zou redden. Ik deed extreem rustig aan en werd nog door een oud omatje ingehaald, maar dat kon me helemaal niet bommen.

Eenmaal thuis aangekomen, zag ik Rachel achter de pc zitten. Ik kon er nog net uitbrengen dat het dus geen goed idee was om te gaan zwemmen, en dat mijn batterijen op empty stonden te knipperen. Ik ging op de bank liggen, maar vanaf toen ging het alleen nog maar meer berg afwaarts. Rachel stelde voor om naar bed te gaan, en dat heb ik dan ook gedaan. Daarin begon ik vreselijk te trillen en duizelig te worden. Kortom, ik was gewoon stront ziek geworden, en het verbruiken van mijn energie in het zwembad, heeft dat proces nog eens extra versneld en niet te vergeten… extra erg gemaakt.

De rest van de week kon ik niet te werk, maar deed wel veel aan een nieuwe sport.. nou ja, dat is als je het naar beneden rennen om de WC te halen, ook een sport noemt. Ik had namelijk een buikgriep onder de leden, en die heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat Erwin Krol de afgelopen paar dagen een enorme hoge druk gebied in de omgeving van Hoorn heeft moeten oppikken.

Vandaag was ik eigenlijk nog niet helemaal hersteld, maar ben toch naar mijn werk gegaan. Maandagen zijn namelijk vaak extreem druk, en ik wilde mijn collega Jeroen niet weer in de steek laten. Gelukkig hoefde ik op mijn werk niet mijn nieuwe sport te beoefenen, wat de nacht ervoor thuis nog wel het geval was. Hopelijk herstel ik de komende paar dagen (maag doet nu nog steeds vreemd en zo), en voortaan luister ik WELDEGELIJK naar mijn lichaam.

Mazzel

Muis software

Vanmiddag had ik een afspraak bij een bekende klant van ons. Hij gebruikt namelijk al jaren ons Nederlandse pakket Di-Store, en zodoende spreek ik hem wel eens via de telefoon. Maar persoonlijk heb ik hem zelf nog nooit gezien. Zulke situaties komen wel eens voor, en ik vind dat dan altijd erg bijzonder. Nu heb ik namelijk een gezicht bij de stem zeg maar, en ga je nadenken of het overeen kwam met hoe ik dacht dat hij er uit zou zien. Dit klopte in dit geval trouwens wel aardig.

Ik moest deze klant bezoeken omdat hij een uitbreiding op het pakket heeft aangeschaft. Jaren lang heeft hij de weegschalen al aangestuurd via het oude vertrouwde Di-Store pakket, maar hij wilde nu ook ons facturatie pakket er aan gaan koppelen. Dus heb ik dat keurig op zijn pc geïnstalleerd en heb ik het natuurlijk uitgelegd hoe het werkt. Daarnaast heb ik zijn factuur layout afgestemd met hoe hij die wilde hebben…. Tot slot had hij nog een vraag. Hij wilde namelijk zijn facturen ook naar een extern facturatie pakket kunnen exporteren. Hij had namelijk een online boekhoud pakket die de naam IMuis had. Dit programma wordt gemaakt door de firma Muis software.

Dus toen ik vertelde dat ik wel contact met ze op zou nemen of het mogelijk is om een koppeling met hun programma te maken, grapte ik wel dat ik niet zeker wist of het bedrijf mijn mailtje wel serieus zou nemen. Jeroen Muis die namelijk informatie navraagt over Muis software. De klant begreep meteen wat ik bedoelde en begon te lachen. “Had je die naam maar eerder geclaimd. Nu kan je hem niet meer gebruiken als je eventueel voor je zelf gaat beginnen.”, grapte de klant terug.

Toen ik in de namiddag terug was op de helpdesk, heb ik Muis software meteen een mailtje gestuurd. Ik was benieuwd hoe lang het zou duren voordat ik antwoord had. En, of ik zo ie zo wel antwoord zou krijgen. Nou de Muis deed zijn naam eer aan, want binnen 10 minuten had ik al antwoord terug. Een complete mail met omschrijving hoe je een koppeling kunt schrijven.

Wat een goed bedrijf. De naam Muis software is in ieder geval in goede handen.
Mazzel

Over de helft

Gister is mijn vijfde cijfer via de mail binnengekomen. En officieel betekend dit dat ik nu over de helft van de cursus zit. De tweede helft beloofd wel de moeilijkste te gaan worden, maar ik zal wel zien hoe het loopt. Tot nu toe heb ik in ieder geval 3 achten en 2 zevens gehaald. Dus die kan ik alvast in mijn zak steken.

Om eerlijk te zijn valt het niveau mij tot nu toe nog mee (klop klop klop). Alleen mijn Online leraar is een vreselijke pietlut. Hij verwacht dat de code die je schrijft bij de opdrachten ook letterlijk zo is als hij het in zijn hoofd heeft zitten. Dit ben ik natuurlijk helemaal niet gewent. Het eindresultaat is altijd het belangrijkste bij programmeer klussen die ik op het werk doe. En hoe ik daar kom, en of het wel netjes opgebouwd is, telt dan helemaal niet mee. Er is ook niemand die dat controleert natuurlijk. Zolang het programma maar doet wat er van hem gevraagd wordt.

Dus is misschien het netjes programmeren achteraf de grootste uitdaging bij deze cursus gebleken. Ik lever altijd keurig mijn code in wat dan ook daadwerkelijk doet wat er verwacht wordt, maar krijg dan regelmatig response terug dat het netter of beter moet. Nu ben ik daar enigszins blij mee, want dit facet heb ik (zoals ik al eerder omschreef) nooit kunnen leren, maar het is wel mega frustrerend. Bovendien wordt de cursus natuurlijk steeds ingewikkelder, en kan je op duizend manieren naar Rome komen (als je begrijpt wat ik bedoel). Het anticiperen wat de leraar nu daadwerkelijk van me verwacht, wordt steeds moeilijker…

De komende twee weken ga ik vier hoofdstukken uit het lesboek lezen en daarna pas komt opdracht nummer zes. Ik ben vreselijk benieuwd wat ik nu allemaal weer te leren krijg.

Mazzel

Voor Pampus liggen

Na een drukke werkweek, leek het ons wel een goed idee om met zijn drieën weer eens een biosje te pakken. Omdat we daarna nog wat in de stad wouden gaan drinken, moesten we verplicht de vroege voorstelling pakken, want anders waren we nooit voor twaalf uur meer in een kroeg binnen. Maar dat probleem is, als het goed is, binnenkort voorbij. Want ik heb er vertrouwen in dat de meeste Horinezen woensdag voor een NO SHUT partij gaan stemmen. En zodoende wordt dan die belachelijke regel weer terug gedraaid. Deze maatregel haalde trouwens helemaal het tv programma 1 vandaag, waarbij het duidelijk werd dat de PVDA (die ook voor de 12uurs regeling is) de plank volledig misslaat.

Maar genoeg daarover nu. We zijn naar de film Percy Jackson : The lighting thief geweest. Het was een gave film die over de Griekse mythologie ging. Percy was namelijk een half god, net zoals Hercules zeg maar. Aanvankelijk wist hij dat helemaal niet, maar daar kwam hij op een gegeven ogenblik heel snel achter toen hij door een vreselijke monster werd aangevallen. Dat monster dacht dat hij dus die lighting thief was, maar voor de rest stel ik voor dat je de film zelf gaat bekijken. Hij is zeker de moeite waard.

Daarna zijn we dus met de trein weer terug gereisd naar Hoorn en kwamen we al om 10 uur in het café aan. Daar hebben we nog even lekker na zitten kletsen en genoten van een drankje…Daar waar ik overigens helemaal niet zo goed meer tegen kan. Vandaag kwamen we namelijk om 2 uur pas ons bed uit. En daarna hebben we alleen maar op de bank gehangen. Kortom, ik heb het eiland Pampus nog nooit gezien, maar ik lag er vandaag wel voor.

Mazzel

De prins op de heuvel

Een jeugdsentiment mysterie (want zo kan je het wel noemen) van ongeveer 25 jaar oud is vorige week eindelijk opgelost. Van kinds af aan volgde mijn zus en ik diverse (tekenfilm) series waarbij we vaak te weten zijn gekomen hoe de verhalen afliepen. Op eentje na dan. Want de spik splinter nieuwe video recorder van destijds, kon er niets aan doen dat de tv programmering van die middag ineens veranderd werd. Daardoor stond de allerlaatste aflevering van de tekenfilm serie Candy Candy niet op de band toen we weer thuis kwamen, en hebben we dus nooit geweten hoe het verhaal nu uiteindelijk afliep.

Ondanks dat deze serie eigenlijk meer voor meisjes bedoelt was, slaagde het verhaal er toch in om bij mij de status jeugdsentiment te krijgen. Dit kwam omdat toen de eerste afleveringen werden uitgezonden ik maar een jaar of 10 was. Bovendien greep het verhaal me aan omdat de hoofdpersoon nou niet bepaald een makkelijk leven had. Ze werd vaak gepest en het overlijden van haar beste maatje Antony maakte een diepe indruk op mij als kind zijnde.

Met de komst van Youtube heb ik dus eindelijk kunnen achterhalen hoe het verhaal nou afliep. En dat was even wat meer ‘werk’ dan het bekijken van die ‘laatste’ aflevering. Ik kwam er via youtube en wikipedia namelijk achter, dat de serie uit veel meer afleveringen bestond dan dat de KRO destijds had aangekocht (en in het Nederlands heeft laten inspreken). In Nederland zijn er maar 52 afleveringen uitgezonden, terwijl er in totaal maarliefs 115 van zijn gemaakt. Dus zelfs al hadden mijn zus en ik die laatste aflevering destijds gezien, dan nog had het een extreem open einde gehad.

Waarom de KRO alleen de eerste 52 afleveringen heeft aangekocht is overigens niet duidelijk geworden. Het kan zijn dat dit aantal vrij normaal was in die tijd , want dan heb je namelijk precies een jaar aan afleveringen op de plank liggen (als je er elke week eentje uitzend). Dit (eigen) idee kan kloppen, want de tovenaar van oz bestaat namelijk ook uit 52 afleveringen. Het kan ook zijn dat de KRO dit gedaan heeft omdat de serie in een later stadium wat serieuzer werd. Candy werd steeds volwassener en de serie kreeg soms meer weg van een soap achtig iets, dan dat het op een echte kinder tekenfilm leek. Zo werd in het verhaal namelijk duidelijk verteld hoe de eerste wereld oorlog was uitgebroken. Een vriend van haar (die gast met die bril) komt daarin ook om het leven.

In anderhalf jaar tijd, heb ik mezelf door de resterende afleveringen heen ‘geworsteld’. Dat deed ik natuurlijk als ik toe was aan een jeugdsentiment moment en die komen meestal als ik een extreem zware werkdag achter de rug heb gehad. Afgelopen week was het zover. Toen bekeek ik namelijk de allerlaatste aflevering. En die sloot het verhaal naar mij mening echt goed af ook. Ze komt er in die aflevering namelijk achter wie die geheimzinnige oom Willem nu is, die haar destijds had geadopteerd. Maar het aller belangrijkste hebben ze tot de laatste 10 minuten bewaard. Dan komt ze er pas achter wie die prins op de heuvel nu daadwerkelijk was….

Mystory solved…. Mazzel

De eerste plak

Svens eerste gouden plak is binnen. Ik kneep hem echter wel, want toen hij als een van de eerste favorieten ‘slechts’ 6:14 op de klok neerzette, was ik er helemaal niet zeker van of dit wel genoeg was. Hij steefde namelijk af op een tijd van 6:11 / 6:12, maar de laatste paar rondjes gingen erg zwaar en klokte hij zelfs dertigers. Toen kwam er ook nog een Koreaan die maar 2 en een halve seconde langzamer was dan Sven. Maar gelukkig lukte het de overige concurrenten stuk voor stuk niet om ook maar in de buurt van die 6:14 te komen.

Afgelopen zaterdag, toen dus de Olympische vijf kilometer werd afgelegd, was ik trouwens in het zuiden. Yvette vierde haar verjaardag en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Het was weer een gezellige dag en ik heb met veel bekenden gesproken die ik al een tijdje niet gezien had. Het schaatsen hield ik natuurlijk wel in mijn achterhoofd. Ik wist dat het om 21:00 uur zou beginnen en daarom besloot ik om 20:00 uur weer uit zuid Limburg te vertrekken. De eerste paren zou ik dan gewoon in de auto op de radio volgen. Hopelijk zou ik dan, als Sven op de baan moest verschijnen, al thuis zijn. Maar helemaal zeker daarvan kon ik natuurlijk niet zijn.

Om 20:00 uur vertrok ik dus bij de verjaardag en reed op de snelweg meteen een sneeuwstorm(pje) in. Op de A2 richting het noorden, heb je tot aan Eindhoven helemaal geen verlichting. Dit is normaal gesproken niet zo erg, maar met sneeuw erbij had ik liever toch straat verlichting langs de snelweg gehad. Het eerste uur van de terugreis, had ik gewoon mijn MP3tjes opstaan. Maar bij de tijd dat het negen uur was, zette ik de radio toch op 1, want ik had op het internet gelezen dat die zender de Olympische vijf ging uitzenden. Al luisterend naar de eerste eindtijden, viel me ineens op dat er een man half op de weg lag (half op de rechterrijstrook en half op de vluchtstrook). Ik schrok me wezenloos, en gaf een ruk aan het stuur. Gelukkig reed er links van me helemaal niemand, anders had ik zo tegen die persoon aangezeten. Op het laatste moment kon ik zien dat het geen man was, maar een Carnavals pop, die waarschijnlijk van een wagen was afgevallen. Maar bij die tijd was ik al zo geschrokken dat mijn hart in mijn keel bonsde. Na een minuut of 5 was ik weer bijgekomen, en overheerste vooral de opluchting dat er niets ernstig gebeurd was. Toen kon ik ook weer van het schaatsen genieten.

Ik reed Hoorn net binnen, toen het 10de paar op het ijs verscheen. Sven moest in rit 11, dus het zag er nog steeds naar uit dat ik hem op de tv zou kunnen gaan zien. Eenmaal het huis binnengestoven, zette ik natuurlijk meteen de tv aan. En ja hoor. Daar stond Sven net klaar om te gaan beginnen. Ik had het dus op de seconde na goed getimed…

Mazzel

Het mysterie .... deel 2...

Ruim drie jaar geleden startte ik een blog reeks over mysteries. Die eerste blog (zie : http://jeroenmuis.blogspot.com/2006/12/het-mysterie.html ) ging over het witte sokken mysterie. In dat blog vertelde ik dat ik misschien nog wel eens terug zou komen om andere mysteries te bespreken, maar dat is er tot nu toe dus nog niet van gekomen. Afgelopen week, schoot er eentje te binnen, en vandaar dat ik die nu even wil omschrijven.

Deze keer ga ik het over het schoonmoeder mysterie hebben. Je hoeft de radio in de middag maar op Veronica te zetten, of de schoonmoeder moppen vliegen je om je oren. Ik vraag me af of de soep echt zo heet wordt gegeten, of dat dit fenomeen op een of andere manier in ‘moppenland’ is ontstaan. Persoonlijk ken ik eigenlijk maar 1 persoon die openlijk er voor uitkomt dat hij een enorme hekel aan zijn schoonmoeder heeft. (Voor zijn veiligheid zal ik zijn naam maar even niet noemen). Maar voor de rest ken ik helemaal niemand die dit met mij heeft gedeeld. Dit kan natuurlijk betekenen dat ze gewoon hun mond daarover houden. Dat zou ervoor zorgen dat het compleet onduidelijk is of er daadwerkelijk een ‘schoonmoeder probleem’ bestaat. Maar misschien verraad het spreek woord : Waar rook is, is vuur, wel dat er weldegelijk een schoonmoeder probleem is (waarbij de moppen de rook is zeg maar). Misschien heeft de wetenschap al hiernaar onderzoek gedaan, maar dat heb ik in ieder geval niet kunnen vinden. Als dit niet het geval is, is het misschien een goed idee om dat juist wel een keertje te onderzoeken. De kans is klein dat een (echte) wetenschapper dit leest en dan ook daadwerkelijk beslist om dit te doen, maar je weet maar nooit.

Om eventuele speculaties over mijn eigen ‘schoonmoeder probleem’ meteen in de kiem te smoren, kan ik je verzekeren dat ik goed met haar kan opschieten. Laatst nog, toen Rachel op een middag plotseling niet met haar kon gaan Squashen, nam ik graag haar plaats in. Samen met mijn schoonmoeder hebben we dus flink staan meppen (met het racket tegen de bal wel te verstaan). Ik bedacht me later : ‘Laat Rob van Someren het maar niet weten. Voordat je het weet verzint hij er een mop over.’

Mazzel

Een glibberig weekje

Afgelopen maandag ging ik voordat ik naar mijn werk ging, eerst nog even wat staan tafels wegbrengen. Die hadden we namelijk op Rachels verjaardag gebruikt. Ik had ze keurig in de auto neergelegd en verwachte helemaal niet dat de wegen zo erg glad zouden zijn. Er lag natuurlijk wel sneeuw, maar dat lag er wel meer deze tijd.

Nee afgelopen maandag werd het ons landje duidelijk hoe onze wegen eruit kunnen zien als er geen strooizout zou bestaan. Toen ik namelijk bij ons de straat uit reed, kwam ik meteen op een soort ijsplaat terecht. De weg was in zijn geheel niet meer te zien. Alleen een ijsweg waar Sven Kramer waarschijnlijk op zou hopen dat die in Vancouver zou liggen. Harder dan 20 a 30 kilometer per uur kon je er niet op rijden, want dan gleed je auto gewoon naar de zijkant van de weg. Al snel stond ik in de file die tot aan de binnenstad stond. Voor me reed een grote Connection bus waarvan je elke keer de achterkant zag wegglijden als hij weer gas moest geven. Uiteindelijk kwamen we bij het stoplicht terecht maar wat we niet konden weten bleek dit het eindpunt van de bus te worden. Toen het stoplicht op groen sprong, gaf de chauffeur wel gas, maar hij kwam helemaal niet meer vooruit. De achterkant gleed helemaal weg naar de rechter kant. Gelukkig stond er niemand naast de bus voor rechtsaf, anders had de bus daar frontaal tegenaan gegleden. Op dat moment begon ik het zelfs een beetje eng te vinden. Ik ben maar linksaf geslagen, want de bus blokkeerde de rechtdoor rijbaan compleet. Die dag heeft het in totaal 2 uur geduurd om de staan tafels naar de andere kant van de stad te brengen en naar mijn werk te rijden. Ik had mijn collega’s voor de zekerheid even gebeld, want misschien waren die wel ongerust geworden.

Afgelopen woensdag was het weer zo’n dag. Dit keer was de sneeuw wel verdwenen, maar had het geregend op het nog bevroren wegdek. Ik zou die dag de Knight naar de garage brengen, omdat die APK gekeurd moest worden. Bij de eerste bocht gleed ik al een metertje weg, zodat ik meteen met de feiten werd geconfronteerd. Ik naam aan dat het op de provinciale weg wel beter zou zijn, maar dat was dus niet het geval. Daar was het nog gladder op dan in de stad zelf. Kortom, we konden weer maximaal 30 rijden. Ik kreeg van de garage een leen auto mee, en daarmee kon ik naar mijn werk toe gaan glibberen. Dat is dus helemaal eng, want je eigen auto ben je dan nog wel gewent. Maar hoe die leenauto reageerde op de gladheid, kon ik natuurlijk niet weten. Gelukkig ging alles goed, al was ik wel (uiteraard) veels te laat op mijn werk. Maar veiligheid gaat natuurlijk boven alles.

Mazzel

De demonstratie

Het vroor 9 graden toen ik van de week buitenstond te wachten op een collega. Ik was namelijk in de ochtend naar hem toe gereden en samen zouden we met zijn auto van de zaak dan naar het hoofdkantoor rijden van een grote supermarkt keten. We hadden om half acht bij hem thuis afgesproken, maar ik was een paar minuutjes te vroeg. Vandaar dat ik daar stond te blauwbekken. Mijn collega vroeg zich af waarom ik niet even had aangebeld, maar ik wilde zijn overige familie leden niet wakker maken. Want misschien sliepen die om half acht nog.

Toen we eenmaal in de auto zaten, zette hij de kachel even lekker hoog, zodat de min negen graden vorst weer uit mijn lijf kon wegtrekken. Samen vertrokken we richting het zuiden van het land, want daar stond het hoofdkantoor van deze supermarkt keten. Doel van deze dag was het demonstreren van mijn presets programma (daar waar ik al eens een weblog over geschreven heb). Het viel gelukkig mee met de files, zodat we ruim op tijd op de bestemming aankwamen. Daar heb ik mijn ogen uit gekeken. Het ongelofelijk grote terrein maakte diepe indruk op mij. Vrachtwagens reden af en aan, en konden in wel zestig van die terminals worden volgeladen. Toen we ons bij de balie hadden ingecheckt, duurde het zeker 10 minuten wandelen voordat we bij de ICT afdeling op het terrein waren aanbeland. Dat was dus weer even blauwbekken, maar de ICT mannen hebben ons meteen een overheerlijk kopje koffie aangeboden, zodat we de kou(ik dus voor de tweede keer), weer snel waren vergeten.

Na een kortstondig verhaaltje over hoe het met de supermarkt filialen in het algemeen ging, vertrokken we richting de ICT ruimte. Ook daar keek ik weer mijn ogen uit. In een enorme kamer stonden allerlei computers die ongetwijfeld het zenuw centrum van het bedrijf was. Er hingen ook van die mega schermen aan de muur met onder andere de kaart van Nederland daarop. Die werd waarschijnlijk gebruikt om de bevoorrading van al die filialen goed te laten verlopen.

Op een server pc werd mijn presets programma geïnstalleerd, en begon mijn collega eerst met een standaard verhaaltje. Dit bestond uit waarom het programma gemaakt is, een wat het allemaal globaal kan. Hoe het inhoudelijk werkte, mocht ik zelf vertellen. Dus dat was natuurlijk erg leuk om te doen. Ik heb het idee dat de ICT man die bij de demonstratie aanwezig was, het wel een handig programma vond. Al met al dus een geslaagde demonstratie leek mij zo.. Hoe dit nu verder uitpakt, omschrijf ik misschien nog in een vervolg blog.

Mazzel

1+1 = Super

Veel films zijn natuurlijk op fictie gebaseerd. En daar is de film 2012, waar Rachel, Ramon en ik een paar maanden geleden heen waren geweest, er ZEKER eentje van. Toch kun je nuttige dingen leren van een film vol fictie. Aan het einde namelijk, toen de mensheid compleet ten dode was opgeschreven, riep een van de hoofdrol spelers de volgende zin door de intercom. ‘Op het moment dat wij elkaar als mensen niet meer helpen, dat is het moment dat we ophouden om mensen te zijn. Dan pas zijn we ECHT uitgestorven’.

Ik zat aan die zin te denken toen ik op de radio naar radio 555 zat te luisteren. Een haastig opgezet programma moest miljoenen ophalen voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. De meest grote radio concurrenten sloegen de handen ineen en verzamelde zo veel mogelijk geld bij elkaar. Tussen 12 en 2 zat zelfs een duo DJ’s die (zowaar ik heb begrepen) elkaars bloed wel konden drinken. De een was baas van een radio station en heeft de ander een keer op staande voet ontslagen. Maar het maakte die dag niet uit. Ze hadden kennelijk geluisterd naar de fictieve man uit een drama film waarvan een klein beetje toch was uitgekomen. Niet het einde van de wereld, maar wel het einde van een slordige 150.000 mensen.

‘Zijn we echt mensen?’, vroeg ik me af toen ik van een klant bezoek weer terug reed naar de zaak. ‘Ja, dat zijn we’ concludeerde ik. We komen voor elkaar op als het er echt op aan komt. Er is hoop voor de mensheid dat er ooit wereld vrede komt. De ultieme droom die (bijna) iedereen ooit hoopt mee te maken.

Maar zelfs met een wereld waarin geen oorlog meer is, kan een ramp zoals deze natuurlijk toch gebeuren. Het is hard, maar de natuur heeft geen gevoel en al helemaal geen medelijden. Ongelukken en rampen zullen altijd plaats vinden. Daar zit geen plan achter, of motief. Dat is nou eenmaal het leven. Het is hoe we daar mee omgaan wat ons uiteindelijk mensen maakt.

Je voelt waarschijnlijk nu als lezer van mijn blog een John Lennon moment opkomen, maar dat heb ik al een keertje in een ander blog gedaan. Nee, ik sluit af met weer een fictie moment uit de laatste Superman film. We kunnen natuurlijk wel blijven fantaseren dat de mensheid geholpen wordt bij rampen zoals in Haïti. Zie : http://www.youtube.com/watch?v=IexEzk6TTSY hoe Superman een vliegtuig ramp weet te voorkomen. Het is natuurlijk niet echt. Want superman bestaat niet, maar een hele boel mensen die gezamenlijk opkomen voor de medemens.. Die kan je , als je ze bij elkaar optelt, misschien toch met een klein supermannetje vergelijken.

Mazzel

No Shut!

Afgelopen weekend zaten Rachel en ik wel erg vaak in een kroeg/eetcafé. Zaterdag overdag, toen we even in de stad waren, en we trek kregen in een lekkere kop warme chocolademelk met slagroom. In de avond zijn we met Ramon en Iris uit geweest. En de zondag hebben we met de vriendengroep uit Alkmaar gezellig wat in een eetcafé gegeten.

Toen we die zaterdag middag op de eerste kroeg van het weekend afliepen, viel het aantal posters die aan het raam hingen nogal op. Met grote letters stond er “NO SHUT!” op. De deur van het café gingen net open toen wij aan kwamen wandelen. De eigenaar, die Rachel wel kent omdat ze met Expreszo wel vaker in dit café komt, deed hoogs persoonlijk de deur open. We waren dus de eerste die het pand betraden en bestelde natuurlijk meteen die twee lekkere warme chocomels. De eigenaar bleef na het brengen van die twee mokken even zitten om een praatje te maken. We vroegen wat de posters precies inhielden, en daar wou hij wel even antwoord op geven.

Binnenkort hebben we natuurlijk weer gemeenteraads verkiezingen, en de gemeente heeft besloten dat de kroegen voortaan twee uur eerder hun deuren dicht moeten doen. Normaal gesproken mochten klanten tot 2 uur in de nacht naar binnen, en konden vanaf dan niet meer kroeg hoppen. Deze wet hebben ze aangescherpt tot 12 uur s’nachts. De Hoornse kroegeigenaren zijn bang dat ze hierdoor veel klandizie kwijt raken. Deze aanscherping heeft de gemeente doorgevoerd omdat ze bang zijn voor overmatig drankgebruik van jongeren. Net alsof je drank alleen maar in een kroeg kunt aanschaffen. Kortom, er klopte geen zak van die bewering, zodat zelfs ik kon inzien dat de regeling alleen maar de kroegeigenaren zou treffen.

De kroegeigenaar deelde zelfs van die posters uit. En je raad het waarschijnlijk al. Wij hebben die nu ook op ons raam hangen. Op de poster staat vermeld welke Hoornse politieke partijen voor en welke tegen de nieuwe sluitingstijden zijn.

Mazzel

Franz Krienbühl

Met het EK allround achter ons, en de Olympische spelen voor ons, staat het schaatsen momenteel natuurlijk weer volop in de belangstelling. Ook het TV programma “Andere Tijden sport” kon het niet laten om dit onderwerp aan te kaarten. Het programma dook terug in de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk, maar het ging dit keer niet om hun successen. Nee, deze keer ging het om een schaatser die nooit in zijn gehele carrière een internationale prijs heeft wonnen, maar toch zijn stempel op de schaatssport heeft gedrukt.

De Zwitser Franz Krienbühl was de dertig al gepasseerd toen hij zich met de schaatssport ging bezig houden. Hij en zijn vrouw gingen een keer naar de ijsbaan, en toen hij daar eenmaal opstond, was hij meteen verkocht. Binnen de minuut vertelde hij tegen zijn vrouw dat hij een nieuwe passie had gevonden. Die dag zou een keerpunt worden in zijn leven. Ondanks dat hij niet super getalenteerd was, kon hij toch een aardig potje schaatsen. In Zwitserland zelf werd hij al snel kampioen, maar daar had hij natuurlijk niet met de echte grootheden te maken. In de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk, kwamen de ‘echte mannen’ dus uit Nederland en Noorwegen (dat is eigenlijk nog steeds zo). Bij internationale wedstrijden werd hij vaak laatste, maar stal wel de harten van de Nederlandse schaats fans. Op die manier ging hij toch regelmatig met de ‘groten der aarde’ om. Zijn passie voor het schaatsen won het van het feit dat hij simpel weg niet goed genoeg was om met de top mee te draaien.

Het was die passie die de schaatssport voor altijd zou veranderen. Hij zat vaak uren lang te piekeren hoe hij sneller over de baan kon gaan. Zo bedacht hij zelfs schaatsen met een gouden randje. Als de zon dan op het gouden randje zou schijnen, zou het metaal warm worden waardoor het ijs ietsjes smolt. Zodoende zou hij eventueel weer harder kunnen gaan rijden. De meeste mensen namen hem helemaal niet serieus, totdat hij op een gegeven ogenblik WEL met een fantastisch idee kwam aanzetten.

Het was namelijk Franz die als eerste zichzelf in een modern schaatspak hees. Iedereen lachte hem uit toen hij in dat pak op het ijs verscheen. Maar iedereen moest op een gegeven ogenblik ook inzien dat hij inderdaad ineens een stuk harder ging. Binnen de twee jaar, na al dat gelach, reed iedere professionele schaatser ineens in zo’n pak. Daarnaast heeft hij nog een uitvinding op zijn naam staan. Namelijk de verstelbare schaats. Daarmee kon je het schaatsijzer zelf positioneren onder de schaatsschoen.

Ik vond het verhaal van deze vent zo indrukwekkend, dat ik het dus even niet kon nalaten om over hem deze weblog te schrijven. Voor diegene die de uitzending van “Andere Tijden Sport” ook willen zien, raad ik aan om naar uitzendinggemist.nl te gaan.

Mazzel

Een druk begin

De feestdagen zitten er weer op en dit houd in dat ik ook weer moet werken. De eerste werkdagen waren extreem zwaar. Dat had ik natuurlijk kunnen weten omdat januari in het algemeen bekend staat als de drukste maand van het jaar. Of deze januari ook de drukste maand aller tijden gaat worden, moeten we natuurlijk even afwachten.

En dan moet ik in de avonden natuurlijk nu ook studeren. Vorige week woensdag zijn de benodigde spullen van de LOI binnengekomen, en kon ik aan de cursus beginnen. In een week tijd heb ik de eerste vijf hoofdstukken van het “Step by step” boek gelezen.. Bij hoofdstuk vijf zit de eerste opdracht die ik moet opsturen, maar dat heb ik nog niet gedaan. Vandaag heb ik het bij het lezen gehouden, en ga morgen avond me over de opdracht buigen. Tot nu toe is het allemaal nog te volgen, en ik hoop dat dit natuurlijk zo blijft. (duim voor me)

Afgelopen maandag was dus een voorbeeld van een compleet bezette dag. Overdag had ik een extreem drukke helpdesk dag. In de avond ging ik naar het zwembad.(het zwemmen ging trouwens verrassend goed. Mijn vorm komt langzaamaan terug). En daarna heb ik dus een hoofdstuk uit het cursus boek gelezen. Toen ik in bed lag bedacht ik mezelf dat het wel eens een druk jaar zou kunnen worden.

Mazzel.

De Wintercircus

Ik kan me eigenlijk helemaal niet meer herinneren wanneer ik zo ie zo naar een Circus ben geweest. Ik zal er vast wel eens eentje bezocht hebben natuurlijk, maar dat is nergens meer op mijn harde schijf terug te vinden.

Het was Rachel die tijdens het surfen op het internet, tegen het wintercircus aanliep. Het leek haar wel een leuk ideetje om op onze vrije dag die eens te gaan bezoeken. Aanvankelijk wilde we met de trein naar Utrecht (daar waar het circus is staat) , maar we besloten om toch met de auto te gaan. De weersvoorspellingen waren voor die dag niet al te best. Er werd namelijk sneeuw en ijzel voor onze vrij woensdag voorspelt. Zodoende hebben we het laatst mogelijke weerbericht afgewacht, en toen besloten we toch met de auto te gaan. Volgens Arend Langeberg vielen de snelwegen in Nederland perfect te bereiden. Een aangezien ik Arend altijd al een sympathieke vent heb gevonden, nam ik dat direct van hem aan. Bovendien konden we dan nog een uurtje langer in ons bedje blijven liggen.

We moesten de Knight wel even uit graven, want sneeuw was er weldegelijk in grote hoeveelheden gevallen. Maar eenmaal op de snelweg viel daar niets meer van te merken. Er waren ook totaal geen files, zodat we ruim op tijd bij de jaarbeurs aankwamen.

Voordat de hoofdtent openging, verbleven wij eerst in een soort mega wacht tent. Daar kon je allerlei lekkere dingen kopen, en zelfs een ritje op een draaimolen maken. Rachel en ik hebben een broodje Unox tent overvallen. Die broodjes waren mega lekker kan ik je vertellen. Na ongeveer drie kwartier wachten mochten we dan eindelijk naar binnen. We zaten redelijk vooraan, zodat we een goed overzicht over de arena hadden. De shows van het circus waren werkelijk een mega spektakel. Je houdt het niet voormogelijk wat mensen (en dieren natuurlijk ook ) allemaal kunnen leren. Zo was er bijvoorbeeld een koeien show (die je blijkbaar ook heel veel kunstjes kunt leren), en diverse zeer moedige acrobaten die blijkbaar geen hoogte vrees hadden. Ook was er een goochelaar die zijn zeer charmante assistentes steeds maar weer weg toverde. Gelukkig doken ze dan op een compleet onverwachte plek weer op, zodat er volgens mij geen eentje is verdwenen. Naast de koeien waren er ook paarden, honden en geiten die allerlei truukjes uitvoerden.

Kortom, Rachel en ik hebben ons perfect vermaakt die dag. Zeker een aanrader voor het geval je binnenkort een keertje vrij bent.

Mazzel

De komende cursus

Om zoveel mogelijk vrije uren nog in 2009 op te maken, heb ik deze laatste week vrij gekregen. Aangezien Rachel geen vrij heeft, weet ik nog niet helemaal wat ik ga doen. Ik heb me zojuist wel al vast opgegeven voor de LOI cursus Visual Basic, en hoop dus dat ik het lesmateriaal zo snel mogelijk binnen krijg.

Ik heb vreselijk zin in de cursus, maar zie er ook wel een beetje tegenop. Ik heb geen flauw idee hoe zwaar het gaat worden. Hopelijk komt mijn 12jarige ervaring met (Visual) Foxpro goed van pas. De laatste paar weken zit ik online al wat naar voorbeelden te zoeken. Veel dingen komen me bekent voor, en dat geeft hoop. Naast voorbeelden op gewone sites, zijn er ook tal van voorbeelden op Youtube te zien. Ook daarvan zou ik natuurlijk een hele boel kunnen leren. Bij BOL.COM heb ik alvast een online boek aangeschaft die verteld over de verschillen tussen Visual Foxpro en Visual Basic. Daarin staan voorbeelden hoe je iets in Foxpro maakt, en hoe je dat dan in Visual Basic ook kunt maken. Ik verwacht dat dit boek na de cursus erg van pas komt.

Maar eerst ga ik de cursus stap voor stap volgen. Met de online studie begeleider van de LOI hoop ik de basis voor mijn algemene kennis op te bouwen. Daarna, kan ik met het bol.com boek mijn kennis verder uitbreiden. Ik hoop in 2010 het eerste programma in Visual Basic 2008 .net voor mijn werk te kunnen maken.

Mazzel

Ons eigen dorpje

Toen ik op mijn zelf ging wonen, moest ik natuurlijk ook kerst spulletjes voor mezelf aanschaffen. Tegen Mark had ik een keer verteld dat ik een kunst kerstboom had aangeschaft die net het plafond niet raakte (zo groot dus). Toen hij een keertje langskwam, zag hij dat ik eigenlijk maar een klein boompje had aangeschaft. Omdat deze bijna het plafond raakte, kwam omdat ik hem op een hoge kast had neergezet.

Dit boompje hebben Rachel en ik jaren lang als “hoofd”kerstboom gehouden. Maar Rachel vond dat het dit jaar maar eens anders moest. Ze vond dat er dit jaar maar eens een normaal formaat kerstboom in ons huis moest komen. Ik hoefde daar eigenlijk niet eens over na te denken. Ze had natuurlijk helemaal gelijk. Een 30 cm hoge boom is natuurlijk leuk voor erbij, maar verdient de status ‘hoofdkerstboom van het huis’ natuurlijk niet.

Dus gingen we op een zaterdag naar een tuincentrum bij ons in de buurt. Eenmaal daarbinnen, keken wij ons ogen uit. Naast kerstbomen waren er allerlei andere leuke dingen om je huis mee te versieren. Complete miniatuur huisjes en mensjes stonden er ook te koop. Je kon er complete steden mee bouwen (als je daar genoeg geld voor had natuurlijk). We hebben het aanvankelijk bij de kerstboom gehouden. Dezelfde zaterdag hebben we deze in elkaar gezet, maar toch hielden we het gevoel dat onze kerstversiering dit jaar nog steeds niet helemaal af was. Het maken van een eigen miniatuur kerst dorpje, bleef in ons hoofd rondspoken. Daarom zijn we die woensdag erna weer terug gegaan naar het tuincentrum, en hebben toen een paar huisjes aangeschaft. Daarnaast ook natuurlijk wat miniatuur mensen, anders ziet het dorp er wel erg kaal uit. Compleet met nepsneeuw en al, lijkt het nu al aardig op een klein dorpje. Die we natuurlijk elk jaar een beetje gaan uitbreiden, zodat over een paar jaar onze eettafel met kerst volstaat met leuke huisjes e.d. De planning is om over vijf jaar stadsrechten aan te gaan vragen.

Mazzel.

Gevallen sterren

Toen ik laatst even naar boven was, viel me op dat er een paar sterren van onze sterrenmuur waren gevallen. Waarschijnlijk was dit per ongeluk gebeurd toen Rachel en ik die middag het dekbed hadden verschoond. Ik moest de noordelijke sterrenhemel (uit het boekje) er weer even bij pakken om te kijken waar de gevallen sterren ook al weer thuis hoorde. Het viel me eigenlijk op dat na vijf jaar we eigenlijk nog maar weinig last hebben gehad van los latende sterren, want tot nu toe blijven ze voorbeeldig hangen. Toen ik de vier sterren weer keurig op hun plekkie zag hangen, moest ik even aan de volgende conversatie tussen Blikkie en Lappie Lapstok uit de Tovenaar van Oz denken.


Lappie : Die lucht is niet lucht dicht, want door al die gaatjes zie ik zonlicht.
Blikkie : Nee joh, dat zijn sterren.
Lappie : Bij ons in het weiland hadden ze er ook een stel van, maar wel veel minder.
Blikkie: Zou hun versterker niet geholpen hebben?
Lappie: Nee, ik heb nog nooit gezien dat er sterren bij kwamen. Ik heb trouwens nog nooit begrepen wie die gevallen sterren iedere keer weer ophangt . Want in alle stratenboeken waar ik in gezocht heb, staat de melkweg in ieder geval niet onder de M…. van Marietje…
Blikkie : Wie zou de nacht….. hebben uit gedacht….

Toen ik over dit gesprek nadacht, kwam het volgende bij me op : ‘Nou jongens, in deze fictieve universum aan mijn muur kan je de gozer die deze sterren elke keer weer ophangt WEL terug vinden onder M… namelijk onder Muis.’

Mazzel

Een knievalletje richting Apple

Mijn collega Jeroen was hartstikke trots op mij vandaag. Ik was vandaag namelijk vrij, en heb die tijd niet alleen gebruikt om samen met Rachel wat orde op zaken te stellen (huishoudelijk gezien), maar ik heb ook een Ipod Touch aangeschaft.

Laatst waren Rachel en ik bij mijn vader, en die had er dus ook eentje. Hij liet even zien wat het allemaal kon, en ik was eigenlijk meteen onder de indruk. Afgelopen zaterdag, toen Rachel en ik even in de stad waren, stond ik op het punt om er ook eentje aan te schaffen, maar hield me toen nog in. De vrees dat het weer de zoveelste gadget zou worden, die uiteindelijk ergens op een plank verdwijnt , overheerste die middag. Maar naar lang nadenken heb ik toch besloten om er eentje aan te schaffen.

Mijn collega Jeroen (om even bij hem terug te komen) is een Apple fanaat. Hoe meer hij met zijn Iphone of Mac computer speelt, hoe meer hij een hekel aan Microsoft begint te krijgen. Ik ben bang dat die ‘neerwaartse’ spiraal niet meer tegen te houden is. Ik daarin tegen, hecht enorm veel waarde aan standaardisatie. Ik kom namelijk nog uit de tijd dat je vier verschillende computer merken had (MSX, Commodore, Atari en PC), waarvan je de software dus niet kon uitwisselen. Nu hebben we een standaard (in de vorm van Microsoft), en wat gaan mensen doen? Inderdaad, vervallen in het oude patroon van het meerdere systemen verhaal. Ook die opvatting moest ik dus overwinnen om toch tot de aanschaf van de Ipod over te gaan.

Vanaf zaterdag middag heb ik over die twee problemen nagedacht, en kwam tot de volgende conclusie. Punt 1 (over de zoveelste gadget) : kan ik nu simpelweg niet weten. Misschien verdwijnt de Ipod inderdaad na een paar maanden wel ergens in een kast, maar misschien ook niet. Dat moest de eventuele aanschaf niet in de weg kunnen staan, want anders kan je natuurlijk helemaal niets meer kopen…..Punt 2 (het standaardisatie probleem): heb ik (denk ik) misschien wat te zwart wit ingezien. Het is niet zo dat ik op deze Ipod geen bestanden kan gebruiken die onder Windows wel werken. Je kan op de Ipod namelijk mp3’s beluisteren, en filmpjes bekijken. Je kan er op internetten en je email bekijken. Kortom zo compatible als wat.

Toen ik Jeroen vandaag even via de MSN sprak, was hij dus hartstikke trots over mijn genomen beslissing. ‘Je eerste stap naar Apple is gemaakt’, zei hij. Zo extreem wil ik het niet noemen, maar een knievalletje was het in ieder geval wel..

Mazzel

Big Muscle vs de 500 meter schoolslag

Het was natuurlijk na de vorige blog wel duidelijk waar deze nieuwe blog over zou gaan. Inderdaad, ik zou vandaag voor het eerst in drie maanden tijd, weer een keertje gaan zwemmen.

Ik werd toen ik thuis kwam van het werk, helemaal zenuwachtig. Ik kon bijna niet wachten dat het zeven uur was, en ik op de fiets richting het zwembad mocht vertrekken. Tijdens het fietsen ging er van alles door me heen. Zou mijn arm zeer doen tijdens het zwemmen? Hoe lang hou ik het vol, en hou ik mezelf in toom? Dick had nadrukkelijk gezegd dat ik RUSTIG aan moest doen. Maar ik weet van mezelf dat dit wel eens moeilijk kon worden. Maar daar vond ik iets geniaals op. De seconde klok, die ik normaal gesproken gebruik om te kijken hoe snel ik ga, wou ik deze keer als begrenzer gebruiken. De 500 meter schoolslag, die ik met Dick had afgesproken, moest ik in minimaal 10 minuten zwemmen. Ik mocht dus van mezelf NIET sneller dan die tijd. En op schema zwemmen is iets wat mij altijd wel gemakkelijk afgaat.

De zenuwen gierde door mijn lijf op het moment dat ik het water in sprong. Het eerste wat ik onmiddellijk probeerde, was natuurlijk een zwem slag. Tegen alle verwachting in, deed de eerste slag helemaal geen pijn. Dit had ik dus wel verwacht. Er zat niets anders op om de 500 meter dan maar te gaan proberen. Ik hield me precies aan het 10 minuten schema, en na 50 meter wist ik het al dat het aardig goed zat. Bij baantje 5 begon mijn arm zelfs te jeuken, wat hij ook altijd doet na de behandelingen. Het voelde net aan alsof mijn arm het zwembad net zo gemist had, als ik zelf….

De 500 meter ging in 9:56, en dat was dus eigenlijk 4 secondes te snel, maar dat vond ik niet zo erg. Ik was allang blij dat het zo goed was gegaan. Het was wel te merken dat mijn vorm helemaal vertrokken is. De tweede helft begon ik, zelfs met dit slakke tempo, toch moe te worden. Vooral mijn benen, die ik natuurlijk wel volop gebruikte, waren deze afstraffing niet meer gewent.

Om niet na tien minuten het bad al te moeten verlaten had ik het volgende bedacht. Ik zou na de met Dick overeengekomen 500 meter schoolslag, de rest van de avond een zwemplankje gebruiken. Op die manier kon ik mijn arm ontzien, maar kon ik toch verder werken aan mijn conditie. En dat was wel noodzakelijk ook.

Al met al een goede avond dus.. Hopelijk heb ik morgen op mijn werk niet enorm last van mijn arm. Ik zal volgende week weer kijken of ik te zwemmen kan, en zal dan beslissen met welke begrenzing ik moet omgaan.

Mazzel

Operation Big Muscle

Het is alweer drie maanden geleden dat het vrijgezellenfeest van Jordy was. En ik heb daardoor dus ook al drie maanden last van mijn arm. De laatste 8 weken van die periode kom ik nu al bij de fysio over de vloer.

Bij de eerste afspraak schatte Dick (zo heet mijn fysiotherapeut) dat het ongeveer zes sessies zou duren voordat het probleem verholpen was. Maar bij ongeveer de derde sessie, moest hij toch terug komen op deze eerste schatting. We vonden bijna elke week weer nieuwe plekken op mijn linker arm waar ‘problemen’ waren. De klappen die ik had opgelopen bij het waterskien hadden veel meer schade aangericht dan dat we aanvankelijk allebei konden weten. Omdat het behandelen van deze probleem plekken vaak vrij pijnlijk zijn, herhaalde Dick vaak de zin dat hij met zijn werk meestal niet veel vrienden maakt. Maar hij bedoelt het natuurlijk goed, en daarom beet ik maar extra op mijn tanden als hij weer een zere plek aan het behandelen was.

Maar Dick doet niet als enige het zware werk. Ook ik moet elke dag mezelf pijn doen met de truukjes die hij me geleerd heeft. Bijna elke avond, als Rachel en ik bijvoorbeeld tv aan het kijken zijn, ‘behandel’ ik mijn zere arm. De eerste twee weken had ik nog niet echt het idee dat het vooruit ging, maar vanaf week drie kwam er schot in de zaak. Toen pas, ongeveer twee maanden na het vrijgezellen feest , kreeg ik voor het eerst een positief gevoel. Daarvoor was ik wel eens bang dat het wel eens heel erg lang kon gaan duren, of dat de pijn misschien wel voor altijd kon blijven.

Na dit eerste goede gevoel, besloot ik dat ik meer positiever moest zijn. Het moest een soort gevecht worden tegen de zere spieren in mijn arme linker armpje. Na het zien van een documentaire over de tweede wereld oorlog (die ik altijd graag bekijk), besloot ik dat mijn ‘campagne’ tegen de spieren een naam moest hebben. Elke slag in de oorlog heeft namelijk een naam, en daarom besloot ik de mijne ‘Operation Big Muscle’ te noemen. De meest pijnlijke spieren kregen nu met een meer gemotiveerdere Jeroen te maken. In week vier , vijf en zes bezorgde ik zware ‘nederlagen’ bij mijn tegenstander. Dit zorgde voor nog meer positieve emoties. Ik begon zelfs al plannen te maken om in december/januari weer eens te gaan zwemmen. Maar Big Muscle dacht niet aan opgeven. De pijnlijke plekken werden wel minder, maar bij elke ‘nederlaag’ die ‘hij’ te verwerken kreeg, stond er wel weer wat tegenover. De pijn verplaatste zich soms gewoon van plek. Had ik de gehele week een zere plek met succes behandeld, dook ie weer op een andere plek op. Maar al met al bleef er in de eerste 3 weken na het eerste succes genoeg reden tot tevredenheid over.

Daarna werd het minder. De ‘opmars’ richting het zwembad kwam, net zoals operation Market Garden, vast te staan. Was de 1000 meter schoolslag planning een brug te ver? Net zoals dat in 1944 bij Arnhem de fout in ging? Toen ik vandaag bij Dick was, uitte ik mijn bezorgdheid. De campagne stond vast in de modder, en ik begon toch weer bang te worden over de duur van de gehele operatie. Maar Dick zag dat helemaal anders. De campagne had juist wel al zijn doelen bereikt. Het werd volgens hem tijd om zelfs niet meer te behandelen en mijn arm juist rust te geven. De beschadigde spieren hebben er aanvankelijk profeit bij als ik hem flink onder druk zet. Maar dat effect neemt af naarmate de resultaten binnen komen. Op een gegeven ogenblik heeft het geen zin meer, en blijft de situatie relatief gelijk. Dan moet je volgens Dick de desbetreffende spieren gewoon met rust laten, en kijken of het probleem nu vanzelf voorbij gaat. De afspraak werd gemaakt dat hij mij over twee weken belt om te vragen hoe het dan gaat. Ook over het zwemmen hebben we het even gehad. Ik vond namelijk dat de pijn in zijn geheel verdwenen moest zijn, voordat ik weer een duik kon nemen. Dick vond dat ik het nu al voorzichtig aan moet proberen. Geen 17:09 zwemmen over de 1000 meter, maar het gewoon rustig aan weer opbouwen. Zodoende ging ik vanochtend met een te neer geslagen gevoel naar Dick toe, en wandelende ik zowat fluitend weer naar buiten. Maandag ga ik dus weer zwemmen, en hopelijk doet mijn arm dan niet al te veel pijn. Ik hoop natuurlijk ook dat Dick helemaal gelijkt krijgt en dat de pijn nu vanzelf weg gaat. De toekomst zal het leren.

Mazzel

1.000.000

Ondanks dat de Beatles bij de tijd dat ik geboren werd, al drie jaar uit elkaar waren, heeft deze band een enorme invloed op mijn jeugd gehad . Mijn vader had veel van hun platen en heeft die destijds helemaal grijs gedraaid.

Zo nu en dan ben ik nog steeds gewoon toe aan een Beatle avondje. Als Rachel bijvoorbeeld naar Expreszo is, zet ik een CDtje op, of surf gewoon naar youtube. Dat ik het Beatle virus van mijn vader heb overgenomen, wil niet zeggen dat we ook 100 procent hetzelfde erover denken. Mijn vader is een echte Paul Mccartney fan. Hij had ook alle albums van de Wings die hij na het uiteenvallen van de Beatles zelf oprichtte. Ik vind die liedjes van hem zeker ook goed, maar ging op latere leeftijd ook het werk van zijn partner John Lennon steeds meer waarderen.

Jaren later nam ik eens een documentaire van het viertal op. Toevallig eigenlijk, want ik ging die avond namelijk uit. De documentaire liet ook beelden uit India zien waar het viertal verbleef nadat een van hun managers een overdosis had genomen. De Goeroe Maharishi Yogi had het viertal, na die dramatische dood, uitgenodigd om bij hem bij te komen. John Lennon heeft daar een van zijn beste nummers ooit geschreven (vind ik). Namelijk Across the Universe. In het nummer verwerkte hij ook zijn ervaringen die hij in India had opgedaan.

Jaren later, toen ondertussen Youtube zijn intrede op het internet deed, ging ik uiteraard ook op zoek naar beeldmateriaal van de Beatles. De meeste beelden uit de documentaire van destijds, stonden toen al lang een breed op het internet. Op eentje na dan.. Juist, net dat ene filmpje van John’s mooiste nummer stond er niet op. Ik besloot om die taak dan maar op mezelf te nemen en werd lid van Youtube. Op 15 januari 2007 heb ik het nummer upgeload naar youtube, en vandaag zag ik dat het nummer de miljoenste kijker had bereikt. Dat is gemiddeld 962 views per dag!!!! Het is ongelofelijk dat na zoveel decennia deze band nog steeds zo populair is. Bij de comments onder aan het filmpje, wordt er soms stevig op los gediscussieerd, maar staan ook vol van leuke teksten. Ook mijn youtube mailbox staat boorde vol met berichtjes. Een online radio station vroeg me een keer of ze deze versie mochten uitzenden. Ik heb de rechten van het nummer natuurlijk helemaal niet, en dat concludeerde zij natuurlijk ook, maar ze vonden het wel zo netjes om het even te melden.

Ik heb de link naar het nummer al eens eerder vermeld. Dit omdat ik er ook een blog aan had besteed toen het nummer de 100.000 grens had bereikt. Maar ik kan het toch niet laten. Ik zou zeggen, klik er nogmaals op.

http://www.youtube.com/watch?v=fO4RfVeOyRQ

Mazzel

2012

Gister zijn Rachel, Ramon en ik naar de nieuwe rampenfilm 2012 geweest. Ik kan je vertellen dat het ook een ramp was om daar te komen. Aangezien de bios in Purmerend geen ruimte meer had, gingen we met de auto naar de Metro bioscoop in Heerhugowaard. Nadat we de bios eindelijk gevonden hadden, sprong het bordje van de parkeerplaats vlak voor ons neus op ‘vol’. Rachel is toen alvast uitgestapt en heeft de kaartjes opgehaald, terwijl Ramon en ik alsnog een parkeer plek probeerde te vinden. Na wat zoekwerk, zagen we een parkeer garage waar we de Knight in kwijt konden.. Daarna zijn we met een flinke vaart terug gerent naar de bios. Daar troffen we Rachel nog in de rij aan. Dit omdat het dus extreem druk was.

Nadat we de kaartjes hadden bemachtigd, konden we vrijwel meteen de zaal betreden. Het was overigens een enorme zaal. Volgens ons is de bios in Heerhugowaard veel groter dan die van Purmerend, maar daar kunnen we eventueel naast zitten. Omdat we zo laat de kaartjes hadden besteld (een paar uur van te voren pas), zaten we op de tweede rij. Zodoende konden we van zo dicht bij het enorme scherm niet helemaal overzien, maar daar heb ik me niet aan geërgerd.

De film zelf was trouwens gigantisch gaaf.. Extreem onrealistisch, maar de special effects waren enorm goed. In de pauze gingen Ramon en ik wat lekkers halen. Aangezien de gehele zaal vol zat, duurde het dus ook een lange tijd voordat we aan de beurt waren. Voor ons stond een gast die wel erg veel leek op een van de klussers uit het tv programma ‘De grote woonwens’. Toen ik dat zo aan Ramon wilde vertellen, hoorde zijn trotse vriendin dat, en zei: ‘Hij lijkt er niet alleen op.. Hij is het ook’..

Nadat de film was afgelopen, zijn we met de Knight weer terug gereden naar Hoorn. Daar hebben we nog wat gedronken in café de Beiaard . Aangezien ik de Bob was, mocht ik natuurlijk niet drinken, maar dat had ik vorige week al genoeg gedaan (lees vorige weblog). Al met al een leuke avond, en voor diegene die wat meer over de film en over de mythe over het jaar 2012 willen lezen/zien, heb ik de volgende twee linkjes :

De film trailer : http://www.youtube.com/watch?v=FIQ48716awA&feature=related
Linkje naar een van de meerdere blogs op de site “Denk eens echt na’, wat over het jaar 2012 gaat : http://denkeensechtna.blogspot.com/2009/11/2012-aliens.html

Mazzel

Een lange vrijdag

Afgelopen vrijdag moest ik naar ons filiaal Antwerpen om daar zelf cursus te geven aan de vertegenwoordigers. Dat heb ik wel eens meer gedaan, maar het is toch elke keer weer spannend om dat te doen. Aangezien Antwerpen natuurlijk niet om de hoek ligt, vertrok ik al om 6 uur in de ochtend. Het viel gelukkig allemaal wel mee met de files.. Alleen bij Purmerend had ik wat langzaam rijdend verkeer, maar voor de rest bleef het lekker doorstromen.

Zodoende was ik om half negen al in Antwerpen. Van de hele groep collega’s die er die dag zouden zijn, was er toen nog niemand. Dus heb ik aanvankelijk even nog wat puntjes van mijn verhaaltje op een rijtje gezet. Dit was niet echt nodig, want het zat eigenlijk allemaal wel in mijn hoofd. Langzaam aan stroomden de altijd vrolijke vertegenwoordigers binnen. Ze hebben dan altijd veel aan elkaar te vertellen, en dit komt natuurlijk omdat ze elkaar ook niet zo heel erg vaak zien. Mijn collega Stephan zou ook een deel van de cursus op zich nemen. Er gaat namelijk in 2010 een nieuw type barcode uitgebracht worden. En hij zou vertellen hoe dat ongeveer in zijn werk gaat. Maar Stephan was ziek, en zodoende mocht ik alleen mijn verhaaltje houden. …

Ik begon met het verhaal over het preset programma (zie weblog Presets). Dit programma staat nu bij drie klanten te draaien, maar de vertegenwoordigers zelf hadden alleen nog maar van het bestaan ervan gehoord. Dus heb ik (via een beamer) dit programma aan ze laten zien, en gelukkig waren ze er van onder de indruk. Het aansturen van die nieuwe SM780 schaal met plaatjes hebben ze allemaal wel een keertje geprobeerd. Maar het reshapen van de plaatjes en het op de juiste plek neerzetten van de artikelen beviel ze helemaal niet. Dus een geautomatiseerde oplossing via het presets programma moet ook voor hun een verademing zijn…. Naast het presets programma heb ik nog wat andere aanpassingen en nieuwe programma’s gedemonstreerd.

Tegen half drie ging ik weer naar huis. Zodoende was ik (weer zonder files) om vijf uur weer thuis. Toen ik binnenkwam, ging meteen de telefoon. Het was Ramon, die wel zin had om een avondje uit te gaan. Nou dat hebben we dan ook daadwerkelijk gedaan. Ietjes met wat teveel drank moet ik toegeven. Om 4 uur in de ochtend lagen Rachel en ik pas in bed. Pffff wat een dag.

Mazzel

Uitgeteld

Voordat ik met deze blog ga beginnen moet ik eerst even wat recht zetten. Zoals je misschien gezien hebt, is er op mijn vorige blog gereageerd door Karina. Zij plaatste terecht de opmerking dat het onmogelijk is dat ik vier keer zo groot ben als Fleur. En daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Karina kan dat als moeder van een 1 jarige natuurlijk ook veel beter weten dan dat ik dat kan. Hopelijk kan ze alle opgedane ervaring goed gebruiken bij haar tweede kindje, want die is namelijk op komst.

Dan nu de blog : Uitgeteld.
Sinds de maand mei rij ik in een bus van de zaak rond. Deze was van een oud collega geweest en zodoende mocht ik er een tijdje in rijden. Dat is natuurlijk lekker handig, en eigenlijk ook erg goedkoop, maar toch kleeft er een groot nadeel aan. Elk jaar moet namelijk de inhoud van die bus geteld worden. En aangezien het tijdelijk ‘mijn’ bus is, vond mijn chef dat ik de aangewezen persoon was om dat te doen.

Toen ik die dag naar mijn werk reed, had ik een beetje een tegenstrijdig gevoel. Aan de ene kant is het razend druk op de helpdesk, en kan ik die ‘tel tijd’ veel nuttiger gebruiken. Maar aan de andere kant was het ook weer eens wat anders. Samen met mijn collega Arend, die de getelde items in de computer ging invoeren, zou het vast wel gezellig worden. En dat werd het natuurlijk ook. We begonnen met het leeg halen van de bus. Zodoende kon ik rustig alle kratten met spullen 1 voor 1 verwerken. Arend had de radio in de werkplaats aangedaan, en zodoende leek het net alsof ik met een vakantie baantje bezig was. Lekker constant het zelfde werk doen, zonder dat je er echt diep bij na hoeft te denken.

Ik kon merken dat ik dit soort productie werk niet meer gewent ben. Voordat ik bij Digi ging werken, deed ik wel productie werk, en daar was ik dan ook compleet op ingespeeld. Maar met helpdesk werk kan ik ook op een stoel zitten bij komen en alleen met denk werk bezig zijn. Dat kan met productie werk niet.. Dan moet je constant door blijven werken. Gelukkig had ik de ‘slag’ zo te pakken, en duurde het gehele ‘project’ maar tot een uur of twee. Daarna kon ik weer terug naar mijn eigen werk gaan….. Deze tel ervaring was overigens maar eenmalig.. Eind november moet ik de bus inleveren, en zal ik weer met de Knight naar het werk moeten.

Mazzel

60

Afgelopen zaterdag werd mijn moeder 60 jaar. Ook al staat het grote feest ergens volgend jaar op de planning, Rachel en ik waren op de dag zelf natuurlijk ook langs geweest.


Naast dat wij er waren, waren mijn zus, haar vriend Martin en natuurlijk Fleur er ook. Fleur kan al aardig lopen kan ik je vertellen. Een paar weken geleden, toen ik toevallig voor een klant in de achterhoek was, kon ze dat nog niet. Dus kan je nagaan hoe snel zo’n kind zich ontwikkeld. Ze was af en toe nog wel bang voor mij. Maar dat is misschien ook wel logisch als er een vreemde man op je af komt lopen die toch zeker vier keer zo groot is als jezelf. … Maar als ik gewoon naast haar ging zitten, dan viel het gelukkig wel mee met de angst.

Op speelgoed niveau heeft Fleur af en toe wat ‘onenigheid’ met de hond van mijn ouders. Shanty wil namelijk ook nog wel eens spelen, en de twee worden dan vaak jaloers op de ander als die een leuk speeltje te pakken heeft. Dat is op zich wel grappig om te zien. Fleur zat op een gegeven ogenblik op de bank met een blokje te spelen. De hond ging kijken wat ze zoal in haar handen vasthield, maar daar was de jonge dame niet van gediend. Een wel gemikte trap volgde, zodat de hond het hazenpad koos. Gelukkig werd ze niet kwaad, want dat zou de situatie natuurlijk alleen maar escaleren.

In de vond hebben we lekker samen met zijn alle gegeten. Fleur was toen even een tukkie aan het doen, maar mocht bij het uitdelen van de toetjes weer aanschuiven. Vooral de vla met slagroom vind ze erg lekker. Eerst keek ze nog even de kat uit de boom, maar dat was voor korte duur. Daarna ging het schaaltje schoon leeg.

Mazzel

18 oktober 2035

Rachel en haar moeder hebben op hun weblog een leuk verhaal geschreven over hoe hun denken hoe het leven er op 18 oktober 2035 ongeveer uitziet. Toen ik die twee verhalen zo las, vond ik dat ik natuurlijk niet achter kon blijven. Vandaar dat ik dit in deze blog ook ga doen. Als je geïnteresseerd bent in de verhalen van de dames, dan moet je even bij de (vernieuwde) links krijgen aan de rechterkant van deze pagina (beetje onderin).

18 oktober 2035.
De automatische schuifdeuren van de holomatrix kamer gaan achter mij vanzelf dicht terwijl ik verder naar binnen wandel. Ondanks dat Rachel en ik de hypermoderne kamer nu al twee jaar hebben, ben ik nog altijd een beetje zenuwachtig als ik daar in sta. De zwarte muren met de lichtgevende horizontale en verticale lijnen lijken wel altijd futuristisch te blijven . Maar de zenuwen kunnen natuurlijk ook een andere oorzaak hebben. Ik sta op het punt om weer een holoprogramma op te opstarten. Vanuit het niets ontstaat er dan binnen een seconde, een drie dimensionale wereld die zodanig echt lijkt, dat je hersens vermoeden dat je spontaan gek bent geworden. De overgang van de zwarte kamer, naar een fictieve wereld gaat voor ons oudere mensen vaak veels te snel. De jongeren onder ons, die opgroeien met holomatrix kamers, zijn dat natuurlijk van kinds af aan al gewent.

Ik verman mezelf en zeg met een veels te luide stem : “Computer… Activeer holoprogramma rode streep 1”…. Voordat ik met mijn ogen kan knipperen, sta ik ineens voor een grote houten deur die je nog met zo’n ijzeren klink moet open maken. Je weet wel.. je moet die dan omlaag duwen en dan kan je de deur handmatig open maken. Ik herinner mezelf dat ik het holo programma de volgende keer op een andere manier moet opslaan, want die fictieve houten deur verscheen op zo’n 40 centimeter voor mijn neus. “Op die manier wen je er nooit aan”, bedenk ik mezelf nog. Ik doe de klink omlaag en loop het oude gebouw naar binnen.

Terwijl ik verder naar binnen wandel, hoor ik airconditioner volop draaien. “Oog voor detail”, bedenk ik mezelf. Ik ben maarliefs vijf maanden met dit holoprogramma bezig geweest, voordat ik vond dat het gebouw genoeg op het in 1986 gesloopte origineel leek (zie weblog : De rode streep). Binnen een minuut sta ik voor het 15 meter lange zwembad, en ik ga op de rand van het bad zitten. De zon schijnt door de kleine vierkante raampjes naar binnen en ik begin langzaamaan aan oude tijden te denken. Ik zie mezelf als 12 jarig jochie op de rand van het bad staan terwijl ik een poging doe om maarliefs 50 meter onderwater te zwemmen. Aangezien het holo programma zo echt lijkt, komt de emotie van destijds gewoon bovenborrelen.

Ik bedenk me ineens dat ik in de middag nog een vergadering heb. “Computer”, zeg ik weer met een veels te luide stem. “Activeer mijn agenda”. Op zo’n 45 centimeter voor mijn neus, verschijnt er een flexscreen die roerloos in de lucht blijft hangen. Ondanks dat ik duidelijk kan lezen wat er op het scherm staat, begint de computer voor te lezen wat ik die middag zoal moet doen. “Je hebt een afspraak met een nieuwe supermarkt keten….. Ze willen namelijk een koppeling maken tussen hun holomatrix kamer en die van hun klanten”. “Ja inderdaad”, bedenk ik mezelf. Sinds de nieuwe 1024 tarrabit internet verbinding er is, is het in theorie mogelijk om meerdere holomatrix kamers met elkaar te koppelen. Zodoende hoeven mensen de deur helemaal niet meer uit om hun bootschappen te doen. Probleem is wel, hoe komen die boodschappen dan ook daadwerkelijk bij je thuis? Bovendien hebben mensen daar toch androids voor. Het complete nut is mij dus nog niet helemaal duidelijk, maar de klant heeft gezegd hier alleen maar over te willen brainstormen.

Ineens verdwijnt de muur rechts van mij. Rachel komt namelijk de holomatrix kamer binnen wandelen. Ze kijkt om zich heen en zegt:”Heb je het programma eindelijk af, en dan neem je niet eens een duik” …..”Ach..”,zeg ik..”Ik was alleen even oude herinneringen aan het ophalen.”. “Je moeder is over 6 dagen jarig”, zegt Rachel. “Ik heb nog een leuk holo programma op het internet gevonden om dat te vieren…… Computer… activeer holo programma grote knip”. Het lukte mij nog net om de grote rode streep van het zwembad te zien, voordat het complete gebouw in een enorm strand veranderde. “Herken je het nog?”, vraagt Rachel…. En inderdaad, ik herkende het nog. Het is de Grote Knip op de Nederlandse Antillen. Daar waren Rachel en ik in 2006 op vakantie geweest. We hebben er jaren lang een grote foto van gehad, die op onze muur hing. Nu niet meer trouwens, omdat de jongste wel heel erg fanatiek was met het hooghouden van een voetbal. “Als we hier wat tafels neerzetten, kan de gehele familie genieten. Ik laat Truus (onze android) wel even naar de Albert-Deen gaan om de boodschappen te halen.”. Op het zelfde moment horen we Truus trouwens over de intercom. “Meneer en mevrouw Muis. Het middag eten is klaar…”…..”We komen er aan”, zegt Rachel, en we lopen samen het strand af door de automatische schuifdeuren van de holomatrix kamer. Toen we er doorheen waren , verdween het strand, en kon je alleen nog de zwarte muren zien.


Mazzel

Tijdens de weekend dienst

Mijn collega Jeroen, die normaal gesproken nooit weekend diensten draait, was in mijn vakantie zo aardig geweest om mijn weekend dienst over te nemen. Normaal gesproken moet ik dan met andere collega’s onderhandelen of er eventueel geruild kan worden, maar dat hoefde dit keer dus niet. Hij nam, helemaal vrijwillig, de baby laptop (klein Acer laptopje die ik die naam heb gegeven) mee naar huis, en belde keurig elk half uur in om te kijken of er nog mensen in nood waren…..Vandaag is het weer mijn beurt om het fort te verdedigen. Ik las ergens in de mail dat de vpn verbinding met onze Belgische server veranderd was. Het leek me gister daarom een goed idee om te controleren of de baby laptop nog wel verbinding met de Antwerpse server kon maken….. Eh…. Nee dus… Gevolg was dat onze automatiseerder ruim anderhalf uur op het machientje was ingelogd maar dat mocht helaas niet baten. Er zat dus voor mij geen andere optie op, om dus toch zelf op de helpdesk aanwezig te zijn, in plaats vanuit thuis te werken.

Dat is in principe tegen de afspraak die we na de hersenbloeding van onze collega, gemaakt hebben. Maar er was simpel weg geen andere optie te bedenken. Hopelijk kan onze automatiseerings mannetje het probleem volgende week herstellen, zodat mijn collega die volgende week dienst heeft, de laptop weer gewoon mee naar huis nemen. Ik moest dus vandaag extra vroeg mijn bedje uit, om zodoende op tijd in Purmerend te zijn. Het gebouw lijkt er in het weekend wel heel anders uit te zien. Ik schrok van mezelf dat ik dat nu al niet meer gewend ben. De radio staat op de achtergrond te draaien en ik zit maar een beetje wat achterstallige programmeer werk te doen. Af en toe gaat er een lijntje, en soms komt er een automatische storing binnen, zodat ik mijn hoofd taak van deze zaterdag moet uitvoeren. Gelukkig is het niet zo heel erg druk, maar als er dan ook wat aan de hand is, moet er meteen gereageerd worden. De meeste klanten willen natuurlijk hun probleem zo snel mogelijk op gelost hebben.

Maar als de rust is wedergekeerd, kruip ik weer terug achter mijn toetsenbord. Ik ben op dit moment een koppeling aan het schrijven tussen ons Windigi pakket en het software pakket van KING automatisering. Een klant heeft daar om gevraagd, en die is natuurlijk altijd KING … eh koning. Het maken van koppelingen tussen verschillende pakketen is leuk werk, maar er komt wel veel bij kijken. Ik zeg altijd maar tegen klanten dat er erg veel puntjes op de i moeten worden gezet. Je moet je namelijk strikt aan het protocol houden waarvan ik meestal wel een omschrijving heb, maar die hoeft natuurlijk niet voor 100 procent te kloppen. Laatst nog heb ik een koppeling gemaakt met het programma van Twinfield. Ik had ook daarvoor voorbeelden en een complete omschrijving via de mail ontvangen, maar daar klopte (zachtjes gezegd) geen hout van. Gevolg is dat ik elke keer een nieuwe versie van de koppeling naar de klant opstuur en dan krijg ik de week erna weer een mailtje dat er ergens een komma verkeerd staat. Of dat een bepaalde notatie in hoofdletters moet. Het blind programmeren is op zich erg vervelend om te doen, maar ik leer er wel veel van. Ik moet namelijk elke keer weer zo goed mogelijk improviseren om de volgende aanpassing in de koppeling op realiseren.

Het improviseren en het daardoor oplossen van problemen bij klanten, is misschien wel het leukste wat er is (even los gezien van het vorige Twinfield voorbeeld van zojuist). Laatst nog was ik bij een klant in het zuiden van het land die een nieuw pakket van ons had gekocht. Ik had natuurlijk het gehele programma uitgelegd, en stond op het punt om weer naar huis te gaan, toen het de klant opviel dat alle prijzen in de kassa’s niet klopten. Wat bleek nou, de klant had keurig twee lijsten met artikelen naar onze ‘type geiten’ (sorry voor het taalgebruik) gestuurd, maar die hadden deze keurig door elkaar heen gehaald. Gevolg was dat de verkeerde prijzen in de verkeerde machines stond (en ook fout in de computer zelf). Maar de winkels gingen wel de dag er na open. Kortom, geen tijd om de dames in Antwerpen weer aan het werk te zetten. ‘WAT NU?’, klonk een wat beverige stem van de aardige meneer die me al vol gepropt had met gevulde koeken en broodjes met worst (het was namelijk een warme bakker). Gelukkig had hij de twee artikel lijsten met de juiste prijzen nog wel in Excel staan. Dus heb ik een programma-tje geschreven die het probleem voor deze klant automatisch oploste. Ik moest dus snel reageren en iets bedenken om dit probleem op te kunnen lossen. Het gevoel wat ik dan heb als mijn bedachte oplossing dan ook daadwerkelijk werkt, is onbeschrijfelijk.

Maar ik ga maar weer eens afsluiten. De KING wacht weer op me… En ik bedoel dan natuurlijk niet diegene die in de jaren 50/60 zo populair was.
Mazzel…

ATV

In het begin van dit jaar kregen de Jeroenen van de helpdesk een speach van hun chef te horen. Daarin kwam naar voren dat hij het niet meer pikte dat wij al jaren lang onze ATV dagen maar niet opmaakten. ‘Jullie moeten meer om jullie zelf denken, en wat minder aan de helpdesk’. Nou, tegen zo’n opmerking konden we natuurlijk niet op. Dus namen we even een paar minuten de tijd om alle twaalf atv dagen in dit jaar in te plannen. Toen ik naar zijn kantoor ging om hem het goede nieuws te vertellen zei hij :’Mijn mond valt spontaan open. Ik dacht dat ik deze dag nooit zou meemaken’.

Afgelopen woensdag was dus weer zo’n ATV dag. Dat gaf mij (naast uitslapen) mooi even de tijd om naar de fysiotherapeut te gaan. De dokter had me die vrijdag (zie vorige weblog), naar hem doorverwezen. De therapeut heeft natuurlijk even flink zitten kneden, en heeft me tips gegeven hoe ik mijn arm zelf ook kan behandelen. Hopelijk kunnen we samen mijn arm problemen oplossen, want daar begin ik ondertussen schijtziek van te worden. Zolang ik er namelijk last van houd, durf ik niet meer voluit te gaan zwemmen. Dit komt dus omdat mijn gevoel mijn verteld dat ik de spierpijn van het waterskien niet goed heb laten herstellen, zodat ik nu volop met dit probleem zit. Omdat het ook zo lang duurt, straalde ik waarschijnlijk veel onzekerheid uit. De therapeut vertelde me namelijk diverse keren dat het wel weer goed zal komen.

Na het kneden gingen Rachel en ik naar haar moeder. Die vierde namelijk haar verjaardag. De kleintjes Tijn, Tom en Pien waren er ook. Dus was het weer een ‘drukke’ middag. Maar dat is helemaal niet erg natuurlijk. Dat maakt het alleen maar meer gezellig. En bovendien vind ik het nog steeds gaaf om te zien wat er zoal in het hoofd van die kleintjes om gaat. Zo was Tom bijvoorbeeld aan het uitleggen wat hij allemaal in een kleurenboekje zag. Er ontstond zodoende een complete verzonnen wereld. Het werd met de zin steeds interessanter om naar te luisteren.

Toen we weer thuis kwamen hebben we nog een SF film over een Mammoet gezien. Het was wel een B film, en af en toe was het vreselijk slap, maar ik heb me wel vermaakt. Al met al een leuke ATV dag.. Daarvan moet ik er meer hebben…

Mazzel.

Auw

Ik vond tijdens het vrijgezellenfeest van Jordy het waterskien het leukste om te doen. Maar ondanks dat ik me die dag perfect vermaakt heb, word ik er elke dag nog op een negatieve manier aan herinnerd.


Na zo’n sportieve dag is het natuurlijk logisch dat je daar spierpijn aan over houd. De pijn in mijn arm duurde het langste, maar na een paar dagen leek ook dat langzaam weg te gaan. Een maal op Lanzarote aankomen, was ik er van overtuigd dat alle lichamelijke problemen voorbij waren. Dit betekende dat ik uiteraard het grootste zwembad van het vier sterrenhotel vaak even bezocht. Tijdens mijn traditie, het zwembad in zijn geheel onderwater zwemmen, onderschatte ik die afstand wel. Pas in de vierde poging lukte het mij om de overkant te halen. In zo’n groot zwembad kon ik me natuurlijk prima vermaken. Ook zwom ik diverse baantjes op volle snelheid om mijn huidige vorm te behouden.

Maar op een avond kreeg ik het idee dat mijn arm juist weer meer zeer begon te doen. Heel soms voelde ik hem nog wel, maar dat werd aanvankelijk dus steeds zeldzamer. Na een aantal dagen te hebben gezwommen, leek het juist weer meer te gaan worden. Ik dacht aanvankelijk dat ik het me in beelde, maar de dag erna werd in het zwembad duidelijk dat dit niet het geval was. Ik had dus echt last van mijn arm, en dat is, nu een maand na het vrijgezellen feest, nog steeds het geval.

Eenmaal terug op Nederlandse bodem, heb ik meteen een afspraak gemaakt met de huisarts. Ik gaf aan dat de spierpijn maar niet over wilde gaan. De huisarts, die ook in het homeopathie wereldje zit, gaf me een zalfje en wat pillen. Mocht het binnen twee weken nog niet over zijn, moest ik weer een afspraak maken. Nou, in die twee weken is de pijn niet weg gegaan. Zelfs niet minder geworden. Ik heb voor vrijdag dus weer een afspraak gemaakt en hoop dat we dan de oorzaak van de pijn kunnen vaststellen. En het belangrijkste natuurlijk : Dat de dokter er een oplossing voor kan vinden… Kortom…Duim vrijdag voor me….

Mazzel

Op cadeau jacht

Omdat ik bijna nooit weet wat ik voor mijn verjaardag moet vragen, vraag ik in het algemeen altijd geld of cadeau bonnen. Op die manier kan ik dan rustig nadenken wat ik nu daadwerkelijk wil hebben. Eens in de zoveel tijd, als Rachel en ik de stad in gaan, nemen we een voorraad bonnen mee en gaan dan op jacht naar een leuk cadeau.

Afgelopen zaterdag was het weer zover. We wilde er wel even uit, en besloten daarom te gaan winkelen in de stad. Eenmaal daar aangekomen gingen we diverse winkeltjes in om te kijken of er iets leuks te vinden was. Dat leek makkelijker gezegd dan gedaan. We hadden onder andere nog een Blokkerbon tot onze beschikking, maar we vonden niet echt iets unieks om aan te schaffen. Ja, een SD kaartje voor mijn foto toestel of zoiets, maar die heb ik natuurlijk al…. Ook bij de Free record shop kwamen we er niet helemaal uit.. Ik zou nog een playstation 2 spel kunnen kopen. Dit omdat ik dit ding bijna helemaal nooit gebruik. Maar ook daar vond ik niet iets waarbij ik meteen een ‘feeling’ kreeg.

Tijdens onze speurtocht besloten we ook om de Expo even binnen te gaan. Dat is een leuk (maar wel duur) cadeau winkeltje waar je veel unieke spulletjes kan kopen. Ik stond een hele tijd naar een lava lamp te kijken. Dit in de hoop dat mijn cadeau feeling meester van mijn werd. Maar hoelang ik ook zat te kijken, dit gebeurde dus eigenlijk niet. Rachel en ik wilde bijna de winkel uitwandelen, toen mijn oog op een mini pooltafel viel. HEBBES. Het gevoel was dan uiteindelijk daar.

Op Lanzarote hebben Rachel en ik diverse potjes pool in het hotel gespeeld. Ondanks dat het een all inclusief hotel was, moest je trouwens daarvoor wel betalen, maar oke. We wilden ook wel eens een spelletje spelen natuurlijk. Met zo’n mini pooltafel voor in huis, kunnen we dat dus altijd doen wanneer we dit maar willen. Kortom, de keuze was helemaal niet moeilijk. Ook Rachel kreeg het ‘juiste en unieke cadeau feeling’ en zodoende liepen we dus met de pooltafel de winkel weer uit.

Mazzel

De Beagle

Biologie was, toen ik nog op school zat, niet een van mijn favoriete vakken. Niet dat ik er een hekel aan had of zo, maar ik had meer het gevoel dat het er gewoon bij hoorde. Aan de leraren heeft het in ieder geval nooit gelegen. Die wisten er altijd wel een positieve draai aan te geven. De laatste biologie leraar die ik ooit heb gehad, was ronduit gek te noemen. Bovendien was het een van de weinige leraren die waarschijnlijk oversekster was dan al die tieners die bij hem in de klas zaten. Op de opmerking van leerlingen dat hij veels te oversekst was, antwoordde hij altijd standaard met de volgende zin : ‘Ik ben helemaal niet oversekst…. Jullie zijn ondersekst…’

Maar ik dwaal af. Later kwam ik erachter dat als je biologie met geschiedenis mixt, dat je dan een prachtige combinatie krijgt. Geschiedenis vond ik zo ie zo altijd al erg interessant. Maar blijkbaar niet alleen de menselijke geschiedenis…… Dino’s en prehistorische dieren vinden kinderen natuurlijk altijd wel interessant. Maar hoe die beesten leefden en evolueerden kon ik als kind natuurlijk niet begrijpen. Later, toen we thuis kabel tv kregen, werd Discovery channel een van mijn favoriete tv kanalen. Via de vele programma’s daarop, werd het pas echt duidelijk wat voor belangrijk werk Charles Darwin destijds gedaan heeft ..

Zoals ik dit jaar als eens eerder heb verteld, is 2009 het Darwin jaar. Bij de VPRO hebben ze daarom een prachtige 35 afleveringen lang durende serie over hem gemaakt. Nou, niet alleen specifiek over hem, maar meer over de tocht die hij met het zeilschip de Beagle maakte. Tijdens die reis, heeft hij een van de belangrijkste wetenschappelijke theorieën uitgewerkt, maar dat mag ondertussen wel duidelijk zijn welke dat is geweest.

In het programma vaart het zeilschip de Stad Amsterdam exact de route die de Beagle destijds vaarde. Er zijn niet alleen allerlei wetenschappers aan boord, maar bijvoorbeeld ook artiesten. Zelfs de achter-achter kleindochter van Darwin (die Sarah heet), vaart de hele route mee…Al met al een gaaf programma waar je veel van kunt leren. Een aanrader zou ik zowat zeggen. Voor diegene die dit ook interessante materie vind, raad ik in ieder geval aan om zondag avond op Nederland 2 af te stemmen. Het programma heet : Beagle : in het kielzog van Darwin.

Mazzel

Vakantie 2009 : Canary Trekking

Laatst zag ik een Belgisch vakantie programma waarin de presentator vertelde dat er erg veel mensen in hun all-inclusieve hotels blijven hangen. Op die manier zouden ze helemaal niets van het vakantie land zien waar ze verblijven. Rachel en ik horen in ieder geval niet tot die groep mensen. Ook al huren wij geen auto tijdens onze vakantie (om bv het eiland te verkennen), we gaan altijd wel op een paar excursies die door de touroperator zijn georganiseerd. Eentje daarvan wil ik in verhaal vorm in deze blog omschrijven.

Het verslag van de Canary Trekking excursie.
Het busje stopte bijna bovenop een klein bergje. Het duurde even voordat we daar waren, maar dat kwam omdat we het halve eiland zijn rond gereden om mede wandelaars bij hun hotels op te halen. De groep bestond uit diverse nationaliteiten. Zo liep er onder andere een Belg mee, een Ierse vrouw, een Duits en Spaans paar. Onze Spaanse gids liet ons eerst een vrucht proeven die hij van een boom had afgehaald. Rachel keek eerst even de kat uit de boom, maar nam er zelf ook eentje toen ze zag dat ik hem erg lekker vond (lekker zoet). De wandeling kon toen pas echt gaan beginnen.

Onderaan de berg begon onze gids met zijn eerste verhaaltje. Hij vertelde ons dat we op een eiland stonden…. Zo bijzonder vonden Rachel en ik dat niet, want dat wisten we natuurlijk al. Lanzarote is natuurlijk een eiland, maar dat was niet wat de gids bedoelde. De berg waar we op stonden, was bij diverse vulkaan uitbarstingen (van 1730 t/m 1736) niet overstroomt door lava. De berg was dus destijds feitelijk een eiland in een zee van lava…. Aan de voet van de berg lag nu een uitgestrekt stenen landschap, wat er bovendien erg stekelig uitzag (zie plaatje vorige weblog). Bij een lava zee koelt de bovenste laag het snelste omdat die in kontact staat met de lucht. Zodoende stolt die en drijft die stenen laag over de nog vloerbare lava heen. Als de laag botst, breekt het af en zodoende krijg je dan een laag met stenen waar je dus (als de lava kompleet is afgekoeld) niet overheen kan lopen zonder een paar flinke schrammen op te lopen. Voor de toeristen hadden ze een pad door deze buitenaards lijkende steen veld gemaakt, zodat we naar een van de vulkanen konden lopen. Pas in het midden daarvan, kon je de verwoesting van die zes jaar aan vulkaan uitbarstingen pas echt goed begrijpen. Elf dorpen en een derde van het gehele eiland waren onder de lava terecht gekomen. Wie weet wat er nog allemaal onder die stenen zou kunnen liggen. Maar waarschijnlijk is het meeste daarvan allemaal verbrand.

Aan de voet van een vulkaan hield het stenenveld pas op. Daar kon je wat meer gladdere gestolde lava zien, wat destijds van de berg was afgerold. Het lopen ging vanaf toen weer wat makkelijker, al ging dat natuurlijk wel berg opwaarts… In totaal hebben we twee van die kraters bezichtigd. Zowel erin, als erop. Bij de tweede hebben we op de top nog even geluncht wat natuurlijk ook moest gebeuren. Op de terug weg hebben we ook nog diverse grotjes en gangenstelsels gezien die door de vulkaanuitbarsting in de stenen massa zijn ontstaan. Bubbels met gas heeft dan onder het lava vast gezeten, en toen dat stolde, kreeg je dus gave grot effecten. Ik ben er ook nog in eentje geweest (waarvan het bewezen veilig was natuurlijk).

Al met al een hele gave ervaring. Twee dagen eerder hadden we met de bus al door het vulkanen landschap gereden (wat al erg indrukwekkend was), maar er zelf doorheen wandelen gaf toch nog even een extra dimentie.

Mazzel

Vakantie 2009 : Lanzarote

Rachel en ik hebben iets met vakantie eilanden. Ook dit jaar konden we het niet laten om er eentje uit te kiezen. Via het internet viel ons oog al snel op Lanzarote. Dit is een Kanaries eiland wat aan Spanje toebehoord. Het was voor mij de eerste keer dat ik trouwens op Spaans grondgebied ben geweest.

Lanzarote ligt op ongeveer 150 kilometer voor de zuid Marokkaanse kust. Het is de meest oostelijke eiland van de eilanden groep. Het is een vulkanisch eiland, wat inhoud dat het terrein soms buitenaards overkomt. De hoofdzakelijke zwarte kleur van de omgeving, doet dit inderdaad ook wel lijken.

Het hotel waar wij verbleven, stond aan de zuidkust van het eiland. Het was zodanig groot, zodat we de eerste paar dagen nog wel eens verdwaalden als we er doorheen liepen. Het zuidelijke deel van het eiland is het oudste (ongeveer 20 miljoen jaar), zodoende hadden wij ook gewone ‘gele’ stranden tot onze beschikking, die op loopafstand van het hotel lagen.

Maar ondanks dat we dus altijd naar een eiland op vakantie gaan, zijn we niet echte strandmensen. We hebben dus maar 1 echte strandmiddag gehouden. Via Sunweb (onze tour operator in dit geval) hadden we wel diverse excursies geboekt. Zo hebben we in een heuse onderzeeër gezeten, op een Dromedaris rond gereden en op (en in) vulkanen rondgelopen.

Al met al een hele gave vakantie, waar ik misschien inhoudelijk in een andere blog nog wel eens op terug kom.
Mazzel