Een knievalletje richting Apple

Mijn collega Jeroen was hartstikke trots op mij vandaag. Ik was vandaag namelijk vrij, en heb die tijd niet alleen gebruikt om samen met Rachel wat orde op zaken te stellen (huishoudelijk gezien), maar ik heb ook een Ipod Touch aangeschaft.

Laatst waren Rachel en ik bij mijn vader, en die had er dus ook eentje. Hij liet even zien wat het allemaal kon, en ik was eigenlijk meteen onder de indruk. Afgelopen zaterdag, toen Rachel en ik even in de stad waren, stond ik op het punt om er ook eentje aan te schaffen, maar hield me toen nog in. De vrees dat het weer de zoveelste gadget zou worden, die uiteindelijk ergens op een plank verdwijnt , overheerste die middag. Maar naar lang nadenken heb ik toch besloten om er eentje aan te schaffen.

Mijn collega Jeroen (om even bij hem terug te komen) is een Apple fanaat. Hoe meer hij met zijn Iphone of Mac computer speelt, hoe meer hij een hekel aan Microsoft begint te krijgen. Ik ben bang dat die ‘neerwaartse’ spiraal niet meer tegen te houden is. Ik daarin tegen, hecht enorm veel waarde aan standaardisatie. Ik kom namelijk nog uit de tijd dat je vier verschillende computer merken had (MSX, Commodore, Atari en PC), waarvan je de software dus niet kon uitwisselen. Nu hebben we een standaard (in de vorm van Microsoft), en wat gaan mensen doen? Inderdaad, vervallen in het oude patroon van het meerdere systemen verhaal. Ook die opvatting moest ik dus overwinnen om toch tot de aanschaf van de Ipod over te gaan.

Vanaf zaterdag middag heb ik over die twee problemen nagedacht, en kwam tot de volgende conclusie. Punt 1 (over de zoveelste gadget) : kan ik nu simpelweg niet weten. Misschien verdwijnt de Ipod inderdaad na een paar maanden wel ergens in een kast, maar misschien ook niet. Dat moest de eventuele aanschaf niet in de weg kunnen staan, want anders kan je natuurlijk helemaal niets meer kopen…..Punt 2 (het standaardisatie probleem): heb ik (denk ik) misschien wat te zwart wit ingezien. Het is niet zo dat ik op deze Ipod geen bestanden kan gebruiken die onder Windows wel werken. Je kan op de Ipod namelijk mp3’s beluisteren, en filmpjes bekijken. Je kan er op internetten en je email bekijken. Kortom zo compatible als wat.

Toen ik Jeroen vandaag even via de MSN sprak, was hij dus hartstikke trots over mijn genomen beslissing. ‘Je eerste stap naar Apple is gemaakt’, zei hij. Zo extreem wil ik het niet noemen, maar een knievalletje was het in ieder geval wel..

Mazzel

Big Muscle vs de 500 meter schoolslag

Het was natuurlijk na de vorige blog wel duidelijk waar deze nieuwe blog over zou gaan. Inderdaad, ik zou vandaag voor het eerst in drie maanden tijd, weer een keertje gaan zwemmen.

Ik werd toen ik thuis kwam van het werk, helemaal zenuwachtig. Ik kon bijna niet wachten dat het zeven uur was, en ik op de fiets richting het zwembad mocht vertrekken. Tijdens het fietsen ging er van alles door me heen. Zou mijn arm zeer doen tijdens het zwemmen? Hoe lang hou ik het vol, en hou ik mezelf in toom? Dick had nadrukkelijk gezegd dat ik RUSTIG aan moest doen. Maar ik weet van mezelf dat dit wel eens moeilijk kon worden. Maar daar vond ik iets geniaals op. De seconde klok, die ik normaal gesproken gebruik om te kijken hoe snel ik ga, wou ik deze keer als begrenzer gebruiken. De 500 meter schoolslag, die ik met Dick had afgesproken, moest ik in minimaal 10 minuten zwemmen. Ik mocht dus van mezelf NIET sneller dan die tijd. En op schema zwemmen is iets wat mij altijd wel gemakkelijk afgaat.

De zenuwen gierde door mijn lijf op het moment dat ik het water in sprong. Het eerste wat ik onmiddellijk probeerde, was natuurlijk een zwem slag. Tegen alle verwachting in, deed de eerste slag helemaal geen pijn. Dit had ik dus wel verwacht. Er zat niets anders op om de 500 meter dan maar te gaan proberen. Ik hield me precies aan het 10 minuten schema, en na 50 meter wist ik het al dat het aardig goed zat. Bij baantje 5 begon mijn arm zelfs te jeuken, wat hij ook altijd doet na de behandelingen. Het voelde net aan alsof mijn arm het zwembad net zo gemist had, als ik zelf….

De 500 meter ging in 9:56, en dat was dus eigenlijk 4 secondes te snel, maar dat vond ik niet zo erg. Ik was allang blij dat het zo goed was gegaan. Het was wel te merken dat mijn vorm helemaal vertrokken is. De tweede helft begon ik, zelfs met dit slakke tempo, toch moe te worden. Vooral mijn benen, die ik natuurlijk wel volop gebruikte, waren deze afstraffing niet meer gewent.

Om niet na tien minuten het bad al te moeten verlaten had ik het volgende bedacht. Ik zou na de met Dick overeengekomen 500 meter schoolslag, de rest van de avond een zwemplankje gebruiken. Op die manier kon ik mijn arm ontzien, maar kon ik toch verder werken aan mijn conditie. En dat was wel noodzakelijk ook.

Al met al een goede avond dus.. Hopelijk heb ik morgen op mijn werk niet enorm last van mijn arm. Ik zal volgende week weer kijken of ik te zwemmen kan, en zal dan beslissen met welke begrenzing ik moet omgaan.

Mazzel

Operation Big Muscle

Het is alweer drie maanden geleden dat het vrijgezellenfeest van Jordy was. En ik heb daardoor dus ook al drie maanden last van mijn arm. De laatste 8 weken van die periode kom ik nu al bij de fysio over de vloer.

Bij de eerste afspraak schatte Dick (zo heet mijn fysiotherapeut) dat het ongeveer zes sessies zou duren voordat het probleem verholpen was. Maar bij ongeveer de derde sessie, moest hij toch terug komen op deze eerste schatting. We vonden bijna elke week weer nieuwe plekken op mijn linker arm waar ‘problemen’ waren. De klappen die ik had opgelopen bij het waterskien hadden veel meer schade aangericht dan dat we aanvankelijk allebei konden weten. Omdat het behandelen van deze probleem plekken vaak vrij pijnlijk zijn, herhaalde Dick vaak de zin dat hij met zijn werk meestal niet veel vrienden maakt. Maar hij bedoelt het natuurlijk goed, en daarom beet ik maar extra op mijn tanden als hij weer een zere plek aan het behandelen was.

Maar Dick doet niet als enige het zware werk. Ook ik moet elke dag mezelf pijn doen met de truukjes die hij me geleerd heeft. Bijna elke avond, als Rachel en ik bijvoorbeeld tv aan het kijken zijn, ‘behandel’ ik mijn zere arm. De eerste twee weken had ik nog niet echt het idee dat het vooruit ging, maar vanaf week drie kwam er schot in de zaak. Toen pas, ongeveer twee maanden na het vrijgezellen feest , kreeg ik voor het eerst een positief gevoel. Daarvoor was ik wel eens bang dat het wel eens heel erg lang kon gaan duren, of dat de pijn misschien wel voor altijd kon blijven.

Na dit eerste goede gevoel, besloot ik dat ik meer positiever moest zijn. Het moest een soort gevecht worden tegen de zere spieren in mijn arme linker armpje. Na het zien van een documentaire over de tweede wereld oorlog (die ik altijd graag bekijk), besloot ik dat mijn ‘campagne’ tegen de spieren een naam moest hebben. Elke slag in de oorlog heeft namelijk een naam, en daarom besloot ik de mijne ‘Operation Big Muscle’ te noemen. De meest pijnlijke spieren kregen nu met een meer gemotiveerdere Jeroen te maken. In week vier , vijf en zes bezorgde ik zware ‘nederlagen’ bij mijn tegenstander. Dit zorgde voor nog meer positieve emoties. Ik begon zelfs al plannen te maken om in december/januari weer eens te gaan zwemmen. Maar Big Muscle dacht niet aan opgeven. De pijnlijke plekken werden wel minder, maar bij elke ‘nederlaag’ die ‘hij’ te verwerken kreeg, stond er wel weer wat tegenover. De pijn verplaatste zich soms gewoon van plek. Had ik de gehele week een zere plek met succes behandeld, dook ie weer op een andere plek op. Maar al met al bleef er in de eerste 3 weken na het eerste succes genoeg reden tot tevredenheid over.

Daarna werd het minder. De ‘opmars’ richting het zwembad kwam, net zoals operation Market Garden, vast te staan. Was de 1000 meter schoolslag planning een brug te ver? Net zoals dat in 1944 bij Arnhem de fout in ging? Toen ik vandaag bij Dick was, uitte ik mijn bezorgdheid. De campagne stond vast in de modder, en ik begon toch weer bang te worden over de duur van de gehele operatie. Maar Dick zag dat helemaal anders. De campagne had juist wel al zijn doelen bereikt. Het werd volgens hem tijd om zelfs niet meer te behandelen en mijn arm juist rust te geven. De beschadigde spieren hebben er aanvankelijk profeit bij als ik hem flink onder druk zet. Maar dat effect neemt af naarmate de resultaten binnen komen. Op een gegeven ogenblik heeft het geen zin meer, en blijft de situatie relatief gelijk. Dan moet je volgens Dick de desbetreffende spieren gewoon met rust laten, en kijken of het probleem nu vanzelf voorbij gaat. De afspraak werd gemaakt dat hij mij over twee weken belt om te vragen hoe het dan gaat. Ook over het zwemmen hebben we het even gehad. Ik vond namelijk dat de pijn in zijn geheel verdwenen moest zijn, voordat ik weer een duik kon nemen. Dick vond dat ik het nu al voorzichtig aan moet proberen. Geen 17:09 zwemmen over de 1000 meter, maar het gewoon rustig aan weer opbouwen. Zodoende ging ik vanochtend met een te neer geslagen gevoel naar Dick toe, en wandelende ik zowat fluitend weer naar buiten. Maandag ga ik dus weer zwemmen, en hopelijk doet mijn arm dan niet al te veel pijn. Ik hoop natuurlijk ook dat Dick helemaal gelijkt krijgt en dat de pijn nu vanzelf weg gaat. De toekomst zal het leren.

Mazzel

1.000.000

Ondanks dat de Beatles bij de tijd dat ik geboren werd, al drie jaar uit elkaar waren, heeft deze band een enorme invloed op mijn jeugd gehad . Mijn vader had veel van hun platen en heeft die destijds helemaal grijs gedraaid.

Zo nu en dan ben ik nog steeds gewoon toe aan een Beatle avondje. Als Rachel bijvoorbeeld naar Expreszo is, zet ik een CDtje op, of surf gewoon naar youtube. Dat ik het Beatle virus van mijn vader heb overgenomen, wil niet zeggen dat we ook 100 procent hetzelfde erover denken. Mijn vader is een echte Paul Mccartney fan. Hij had ook alle albums van de Wings die hij na het uiteenvallen van de Beatles zelf oprichtte. Ik vind die liedjes van hem zeker ook goed, maar ging op latere leeftijd ook het werk van zijn partner John Lennon steeds meer waarderen.

Jaren later nam ik eens een documentaire van het viertal op. Toevallig eigenlijk, want ik ging die avond namelijk uit. De documentaire liet ook beelden uit India zien waar het viertal verbleef nadat een van hun managers een overdosis had genomen. De Goeroe Maharishi Yogi had het viertal, na die dramatische dood, uitgenodigd om bij hem bij te komen. John Lennon heeft daar een van zijn beste nummers ooit geschreven (vind ik). Namelijk Across the Universe. In het nummer verwerkte hij ook zijn ervaringen die hij in India had opgedaan.

Jaren later, toen ondertussen Youtube zijn intrede op het internet deed, ging ik uiteraard ook op zoek naar beeldmateriaal van de Beatles. De meeste beelden uit de documentaire van destijds, stonden toen al lang een breed op het internet. Op eentje na dan.. Juist, net dat ene filmpje van John’s mooiste nummer stond er niet op. Ik besloot om die taak dan maar op mezelf te nemen en werd lid van Youtube. Op 15 januari 2007 heb ik het nummer upgeload naar youtube, en vandaag zag ik dat het nummer de miljoenste kijker had bereikt. Dat is gemiddeld 962 views per dag!!!! Het is ongelofelijk dat na zoveel decennia deze band nog steeds zo populair is. Bij de comments onder aan het filmpje, wordt er soms stevig op los gediscussieerd, maar staan ook vol van leuke teksten. Ook mijn youtube mailbox staat boorde vol met berichtjes. Een online radio station vroeg me een keer of ze deze versie mochten uitzenden. Ik heb de rechten van het nummer natuurlijk helemaal niet, en dat concludeerde zij natuurlijk ook, maar ze vonden het wel zo netjes om het even te melden.

Ik heb de link naar het nummer al eens eerder vermeld. Dit omdat ik er ook een blog aan had besteed toen het nummer de 100.000 grens had bereikt. Maar ik kan het toch niet laten. Ik zou zeggen, klik er nogmaals op.

http://www.youtube.com/watch?v=fO4RfVeOyRQ

Mazzel

2012

Gister zijn Rachel, Ramon en ik naar de nieuwe rampenfilm 2012 geweest. Ik kan je vertellen dat het ook een ramp was om daar te komen. Aangezien de bios in Purmerend geen ruimte meer had, gingen we met de auto naar de Metro bioscoop in Heerhugowaard. Nadat we de bios eindelijk gevonden hadden, sprong het bordje van de parkeerplaats vlak voor ons neus op ‘vol’. Rachel is toen alvast uitgestapt en heeft de kaartjes opgehaald, terwijl Ramon en ik alsnog een parkeer plek probeerde te vinden. Na wat zoekwerk, zagen we een parkeer garage waar we de Knight in kwijt konden.. Daarna zijn we met een flinke vaart terug gerent naar de bios. Daar troffen we Rachel nog in de rij aan. Dit omdat het dus extreem druk was.

Nadat we de kaartjes hadden bemachtigd, konden we vrijwel meteen de zaal betreden. Het was overigens een enorme zaal. Volgens ons is de bios in Heerhugowaard veel groter dan die van Purmerend, maar daar kunnen we eventueel naast zitten. Omdat we zo laat de kaartjes hadden besteld (een paar uur van te voren pas), zaten we op de tweede rij. Zodoende konden we van zo dicht bij het enorme scherm niet helemaal overzien, maar daar heb ik me niet aan geërgerd.

De film zelf was trouwens gigantisch gaaf.. Extreem onrealistisch, maar de special effects waren enorm goed. In de pauze gingen Ramon en ik wat lekkers halen. Aangezien de gehele zaal vol zat, duurde het dus ook een lange tijd voordat we aan de beurt waren. Voor ons stond een gast die wel erg veel leek op een van de klussers uit het tv programma ‘De grote woonwens’. Toen ik dat zo aan Ramon wilde vertellen, hoorde zijn trotse vriendin dat, en zei: ‘Hij lijkt er niet alleen op.. Hij is het ook’..

Nadat de film was afgelopen, zijn we met de Knight weer terug gereden naar Hoorn. Daar hebben we nog wat gedronken in café de Beiaard . Aangezien ik de Bob was, mocht ik natuurlijk niet drinken, maar dat had ik vorige week al genoeg gedaan (lees vorige weblog). Al met al een leuke avond, en voor diegene die wat meer over de film en over de mythe over het jaar 2012 willen lezen/zien, heb ik de volgende twee linkjes :

De film trailer : http://www.youtube.com/watch?v=FIQ48716awA&feature=related
Linkje naar een van de meerdere blogs op de site “Denk eens echt na’, wat over het jaar 2012 gaat : http://denkeensechtna.blogspot.com/2009/11/2012-aliens.html

Mazzel

Een lange vrijdag

Afgelopen vrijdag moest ik naar ons filiaal Antwerpen om daar zelf cursus te geven aan de vertegenwoordigers. Dat heb ik wel eens meer gedaan, maar het is toch elke keer weer spannend om dat te doen. Aangezien Antwerpen natuurlijk niet om de hoek ligt, vertrok ik al om 6 uur in de ochtend. Het viel gelukkig allemaal wel mee met de files.. Alleen bij Purmerend had ik wat langzaam rijdend verkeer, maar voor de rest bleef het lekker doorstromen.

Zodoende was ik om half negen al in Antwerpen. Van de hele groep collega’s die er die dag zouden zijn, was er toen nog niemand. Dus heb ik aanvankelijk even nog wat puntjes van mijn verhaaltje op een rijtje gezet. Dit was niet echt nodig, want het zat eigenlijk allemaal wel in mijn hoofd. Langzaam aan stroomden de altijd vrolijke vertegenwoordigers binnen. Ze hebben dan altijd veel aan elkaar te vertellen, en dit komt natuurlijk omdat ze elkaar ook niet zo heel erg vaak zien. Mijn collega Stephan zou ook een deel van de cursus op zich nemen. Er gaat namelijk in 2010 een nieuw type barcode uitgebracht worden. En hij zou vertellen hoe dat ongeveer in zijn werk gaat. Maar Stephan was ziek, en zodoende mocht ik alleen mijn verhaaltje houden. …

Ik begon met het verhaal over het preset programma (zie weblog Presets). Dit programma staat nu bij drie klanten te draaien, maar de vertegenwoordigers zelf hadden alleen nog maar van het bestaan ervan gehoord. Dus heb ik (via een beamer) dit programma aan ze laten zien, en gelukkig waren ze er van onder de indruk. Het aansturen van die nieuwe SM780 schaal met plaatjes hebben ze allemaal wel een keertje geprobeerd. Maar het reshapen van de plaatjes en het op de juiste plek neerzetten van de artikelen beviel ze helemaal niet. Dus een geautomatiseerde oplossing via het presets programma moet ook voor hun een verademing zijn…. Naast het presets programma heb ik nog wat andere aanpassingen en nieuwe programma’s gedemonstreerd.

Tegen half drie ging ik weer naar huis. Zodoende was ik (weer zonder files) om vijf uur weer thuis. Toen ik binnenkwam, ging meteen de telefoon. Het was Ramon, die wel zin had om een avondje uit te gaan. Nou dat hebben we dan ook daadwerkelijk gedaan. Ietjes met wat teveel drank moet ik toegeven. Om 4 uur in de ochtend lagen Rachel en ik pas in bed. Pffff wat een dag.

Mazzel

Uitgeteld

Voordat ik met deze blog ga beginnen moet ik eerst even wat recht zetten. Zoals je misschien gezien hebt, is er op mijn vorige blog gereageerd door Karina. Zij plaatste terecht de opmerking dat het onmogelijk is dat ik vier keer zo groot ben als Fleur. En daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Karina kan dat als moeder van een 1 jarige natuurlijk ook veel beter weten dan dat ik dat kan. Hopelijk kan ze alle opgedane ervaring goed gebruiken bij haar tweede kindje, want die is namelijk op komst.

Dan nu de blog : Uitgeteld.
Sinds de maand mei rij ik in een bus van de zaak rond. Deze was van een oud collega geweest en zodoende mocht ik er een tijdje in rijden. Dat is natuurlijk lekker handig, en eigenlijk ook erg goedkoop, maar toch kleeft er een groot nadeel aan. Elk jaar moet namelijk de inhoud van die bus geteld worden. En aangezien het tijdelijk ‘mijn’ bus is, vond mijn chef dat ik de aangewezen persoon was om dat te doen.

Toen ik die dag naar mijn werk reed, had ik een beetje een tegenstrijdig gevoel. Aan de ene kant is het razend druk op de helpdesk, en kan ik die ‘tel tijd’ veel nuttiger gebruiken. Maar aan de andere kant was het ook weer eens wat anders. Samen met mijn collega Arend, die de getelde items in de computer ging invoeren, zou het vast wel gezellig worden. En dat werd het natuurlijk ook. We begonnen met het leeg halen van de bus. Zodoende kon ik rustig alle kratten met spullen 1 voor 1 verwerken. Arend had de radio in de werkplaats aangedaan, en zodoende leek het net alsof ik met een vakantie baantje bezig was. Lekker constant het zelfde werk doen, zonder dat je er echt diep bij na hoeft te denken.

Ik kon merken dat ik dit soort productie werk niet meer gewent ben. Voordat ik bij Digi ging werken, deed ik wel productie werk, en daar was ik dan ook compleet op ingespeeld. Maar met helpdesk werk kan ik ook op een stoel zitten bij komen en alleen met denk werk bezig zijn. Dat kan met productie werk niet.. Dan moet je constant door blijven werken. Gelukkig had ik de ‘slag’ zo te pakken, en duurde het gehele ‘project’ maar tot een uur of twee. Daarna kon ik weer terug naar mijn eigen werk gaan….. Deze tel ervaring was overigens maar eenmalig.. Eind november moet ik de bus inleveren, en zal ik weer met de Knight naar het werk moeten.

Mazzel

60

Afgelopen zaterdag werd mijn moeder 60 jaar. Ook al staat het grote feest ergens volgend jaar op de planning, Rachel en ik waren op de dag zelf natuurlijk ook langs geweest.


Naast dat wij er waren, waren mijn zus, haar vriend Martin en natuurlijk Fleur er ook. Fleur kan al aardig lopen kan ik je vertellen. Een paar weken geleden, toen ik toevallig voor een klant in de achterhoek was, kon ze dat nog niet. Dus kan je nagaan hoe snel zo’n kind zich ontwikkeld. Ze was af en toe nog wel bang voor mij. Maar dat is misschien ook wel logisch als er een vreemde man op je af komt lopen die toch zeker vier keer zo groot is als jezelf. … Maar als ik gewoon naast haar ging zitten, dan viel het gelukkig wel mee met de angst.

Op speelgoed niveau heeft Fleur af en toe wat ‘onenigheid’ met de hond van mijn ouders. Shanty wil namelijk ook nog wel eens spelen, en de twee worden dan vaak jaloers op de ander als die een leuk speeltje te pakken heeft. Dat is op zich wel grappig om te zien. Fleur zat op een gegeven ogenblik op de bank met een blokje te spelen. De hond ging kijken wat ze zoal in haar handen vasthield, maar daar was de jonge dame niet van gediend. Een wel gemikte trap volgde, zodat de hond het hazenpad koos. Gelukkig werd ze niet kwaad, want dat zou de situatie natuurlijk alleen maar escaleren.

In de vond hebben we lekker samen met zijn alle gegeten. Fleur was toen even een tukkie aan het doen, maar mocht bij het uitdelen van de toetjes weer aanschuiven. Vooral de vla met slagroom vind ze erg lekker. Eerst keek ze nog even de kat uit de boom, maar dat was voor korte duur. Daarna ging het schaaltje schoon leeg.

Mazzel

18 oktober 2035

Rachel en haar moeder hebben op hun weblog een leuk verhaal geschreven over hoe hun denken hoe het leven er op 18 oktober 2035 ongeveer uitziet. Toen ik die twee verhalen zo las, vond ik dat ik natuurlijk niet achter kon blijven. Vandaar dat ik dit in deze blog ook ga doen. Als je geïnteresseerd bent in de verhalen van de dames, dan moet je even bij de (vernieuwde) links krijgen aan de rechterkant van deze pagina (beetje onderin).

18 oktober 2035.
De automatische schuifdeuren van de holomatrix kamer gaan achter mij vanzelf dicht terwijl ik verder naar binnen wandel. Ondanks dat Rachel en ik de hypermoderne kamer nu al twee jaar hebben, ben ik nog altijd een beetje zenuwachtig als ik daar in sta. De zwarte muren met de lichtgevende horizontale en verticale lijnen lijken wel altijd futuristisch te blijven . Maar de zenuwen kunnen natuurlijk ook een andere oorzaak hebben. Ik sta op het punt om weer een holoprogramma op te opstarten. Vanuit het niets ontstaat er dan binnen een seconde, een drie dimensionale wereld die zodanig echt lijkt, dat je hersens vermoeden dat je spontaan gek bent geworden. De overgang van de zwarte kamer, naar een fictieve wereld gaat voor ons oudere mensen vaak veels te snel. De jongeren onder ons, die opgroeien met holomatrix kamers, zijn dat natuurlijk van kinds af aan al gewent.

Ik verman mezelf en zeg met een veels te luide stem : “Computer… Activeer holoprogramma rode streep 1”…. Voordat ik met mijn ogen kan knipperen, sta ik ineens voor een grote houten deur die je nog met zo’n ijzeren klink moet open maken. Je weet wel.. je moet die dan omlaag duwen en dan kan je de deur handmatig open maken. Ik herinner mezelf dat ik het holo programma de volgende keer op een andere manier moet opslaan, want die fictieve houten deur verscheen op zo’n 40 centimeter voor mijn neus. “Op die manier wen je er nooit aan”, bedenk ik mezelf nog. Ik doe de klink omlaag en loop het oude gebouw naar binnen.

Terwijl ik verder naar binnen wandel, hoor ik airconditioner volop draaien. “Oog voor detail”, bedenk ik mezelf. Ik ben maarliefs vijf maanden met dit holoprogramma bezig geweest, voordat ik vond dat het gebouw genoeg op het in 1986 gesloopte origineel leek (zie weblog : De rode streep). Binnen een minuut sta ik voor het 15 meter lange zwembad, en ik ga op de rand van het bad zitten. De zon schijnt door de kleine vierkante raampjes naar binnen en ik begin langzaamaan aan oude tijden te denken. Ik zie mezelf als 12 jarig jochie op de rand van het bad staan terwijl ik een poging doe om maarliefs 50 meter onderwater te zwemmen. Aangezien het holo programma zo echt lijkt, komt de emotie van destijds gewoon bovenborrelen.

Ik bedenk me ineens dat ik in de middag nog een vergadering heb. “Computer”, zeg ik weer met een veels te luide stem. “Activeer mijn agenda”. Op zo’n 45 centimeter voor mijn neus, verschijnt er een flexscreen die roerloos in de lucht blijft hangen. Ondanks dat ik duidelijk kan lezen wat er op het scherm staat, begint de computer voor te lezen wat ik die middag zoal moet doen. “Je hebt een afspraak met een nieuwe supermarkt keten….. Ze willen namelijk een koppeling maken tussen hun holomatrix kamer en die van hun klanten”. “Ja inderdaad”, bedenk ik mezelf. Sinds de nieuwe 1024 tarrabit internet verbinding er is, is het in theorie mogelijk om meerdere holomatrix kamers met elkaar te koppelen. Zodoende hoeven mensen de deur helemaal niet meer uit om hun bootschappen te doen. Probleem is wel, hoe komen die boodschappen dan ook daadwerkelijk bij je thuis? Bovendien hebben mensen daar toch androids voor. Het complete nut is mij dus nog niet helemaal duidelijk, maar de klant heeft gezegd hier alleen maar over te willen brainstormen.

Ineens verdwijnt de muur rechts van mij. Rachel komt namelijk de holomatrix kamer binnen wandelen. Ze kijkt om zich heen en zegt:”Heb je het programma eindelijk af, en dan neem je niet eens een duik” …..”Ach..”,zeg ik..”Ik was alleen even oude herinneringen aan het ophalen.”. “Je moeder is over 6 dagen jarig”, zegt Rachel. “Ik heb nog een leuk holo programma op het internet gevonden om dat te vieren…… Computer… activeer holo programma grote knip”. Het lukte mij nog net om de grote rode streep van het zwembad te zien, voordat het complete gebouw in een enorm strand veranderde. “Herken je het nog?”, vraagt Rachel…. En inderdaad, ik herkende het nog. Het is de Grote Knip op de Nederlandse Antillen. Daar waren Rachel en ik in 2006 op vakantie geweest. We hebben er jaren lang een grote foto van gehad, die op onze muur hing. Nu niet meer trouwens, omdat de jongste wel heel erg fanatiek was met het hooghouden van een voetbal. “Als we hier wat tafels neerzetten, kan de gehele familie genieten. Ik laat Truus (onze android) wel even naar de Albert-Deen gaan om de boodschappen te halen.”. Op het zelfde moment horen we Truus trouwens over de intercom. “Meneer en mevrouw Muis. Het middag eten is klaar…”…..”We komen er aan”, zegt Rachel, en we lopen samen het strand af door de automatische schuifdeuren van de holomatrix kamer. Toen we er doorheen waren , verdween het strand, en kon je alleen nog de zwarte muren zien.


Mazzel

Tijdens de weekend dienst

Mijn collega Jeroen, die normaal gesproken nooit weekend diensten draait, was in mijn vakantie zo aardig geweest om mijn weekend dienst over te nemen. Normaal gesproken moet ik dan met andere collega’s onderhandelen of er eventueel geruild kan worden, maar dat hoefde dit keer dus niet. Hij nam, helemaal vrijwillig, de baby laptop (klein Acer laptopje die ik die naam heb gegeven) mee naar huis, en belde keurig elk half uur in om te kijken of er nog mensen in nood waren…..Vandaag is het weer mijn beurt om het fort te verdedigen. Ik las ergens in de mail dat de vpn verbinding met onze Belgische server veranderd was. Het leek me gister daarom een goed idee om te controleren of de baby laptop nog wel verbinding met de Antwerpse server kon maken….. Eh…. Nee dus… Gevolg was dat onze automatiseerder ruim anderhalf uur op het machientje was ingelogd maar dat mocht helaas niet baten. Er zat dus voor mij geen andere optie op, om dus toch zelf op de helpdesk aanwezig te zijn, in plaats vanuit thuis te werken.

Dat is in principe tegen de afspraak die we na de hersenbloeding van onze collega, gemaakt hebben. Maar er was simpel weg geen andere optie te bedenken. Hopelijk kan onze automatiseerings mannetje het probleem volgende week herstellen, zodat mijn collega die volgende week dienst heeft, de laptop weer gewoon mee naar huis nemen. Ik moest dus vandaag extra vroeg mijn bedje uit, om zodoende op tijd in Purmerend te zijn. Het gebouw lijkt er in het weekend wel heel anders uit te zien. Ik schrok van mezelf dat ik dat nu al niet meer gewend ben. De radio staat op de achtergrond te draaien en ik zit maar een beetje wat achterstallige programmeer werk te doen. Af en toe gaat er een lijntje, en soms komt er een automatische storing binnen, zodat ik mijn hoofd taak van deze zaterdag moet uitvoeren. Gelukkig is het niet zo heel erg druk, maar als er dan ook wat aan de hand is, moet er meteen gereageerd worden. De meeste klanten willen natuurlijk hun probleem zo snel mogelijk op gelost hebben.

Maar als de rust is wedergekeerd, kruip ik weer terug achter mijn toetsenbord. Ik ben op dit moment een koppeling aan het schrijven tussen ons Windigi pakket en het software pakket van KING automatisering. Een klant heeft daar om gevraagd, en die is natuurlijk altijd KING … eh koning. Het maken van koppelingen tussen verschillende pakketen is leuk werk, maar er komt wel veel bij kijken. Ik zeg altijd maar tegen klanten dat er erg veel puntjes op de i moeten worden gezet. Je moet je namelijk strikt aan het protocol houden waarvan ik meestal wel een omschrijving heb, maar die hoeft natuurlijk niet voor 100 procent te kloppen. Laatst nog heb ik een koppeling gemaakt met het programma van Twinfield. Ik had ook daarvoor voorbeelden en een complete omschrijving via de mail ontvangen, maar daar klopte (zachtjes gezegd) geen hout van. Gevolg is dat ik elke keer een nieuwe versie van de koppeling naar de klant opstuur en dan krijg ik de week erna weer een mailtje dat er ergens een komma verkeerd staat. Of dat een bepaalde notatie in hoofdletters moet. Het blind programmeren is op zich erg vervelend om te doen, maar ik leer er wel veel van. Ik moet namelijk elke keer weer zo goed mogelijk improviseren om de volgende aanpassing in de koppeling op realiseren.

Het improviseren en het daardoor oplossen van problemen bij klanten, is misschien wel het leukste wat er is (even los gezien van het vorige Twinfield voorbeeld van zojuist). Laatst nog was ik bij een klant in het zuiden van het land die een nieuw pakket van ons had gekocht. Ik had natuurlijk het gehele programma uitgelegd, en stond op het punt om weer naar huis te gaan, toen het de klant opviel dat alle prijzen in de kassa’s niet klopten. Wat bleek nou, de klant had keurig twee lijsten met artikelen naar onze ‘type geiten’ (sorry voor het taalgebruik) gestuurd, maar die hadden deze keurig door elkaar heen gehaald. Gevolg was dat de verkeerde prijzen in de verkeerde machines stond (en ook fout in de computer zelf). Maar de winkels gingen wel de dag er na open. Kortom, geen tijd om de dames in Antwerpen weer aan het werk te zetten. ‘WAT NU?’, klonk een wat beverige stem van de aardige meneer die me al vol gepropt had met gevulde koeken en broodjes met worst (het was namelijk een warme bakker). Gelukkig had hij de twee artikel lijsten met de juiste prijzen nog wel in Excel staan. Dus heb ik een programma-tje geschreven die het probleem voor deze klant automatisch oploste. Ik moest dus snel reageren en iets bedenken om dit probleem op te kunnen lossen. Het gevoel wat ik dan heb als mijn bedachte oplossing dan ook daadwerkelijk werkt, is onbeschrijfelijk.

Maar ik ga maar weer eens afsluiten. De KING wacht weer op me… En ik bedoel dan natuurlijk niet diegene die in de jaren 50/60 zo populair was.
Mazzel…

ATV

In het begin van dit jaar kregen de Jeroenen van de helpdesk een speach van hun chef te horen. Daarin kwam naar voren dat hij het niet meer pikte dat wij al jaren lang onze ATV dagen maar niet opmaakten. ‘Jullie moeten meer om jullie zelf denken, en wat minder aan de helpdesk’. Nou, tegen zo’n opmerking konden we natuurlijk niet op. Dus namen we even een paar minuten de tijd om alle twaalf atv dagen in dit jaar in te plannen. Toen ik naar zijn kantoor ging om hem het goede nieuws te vertellen zei hij :’Mijn mond valt spontaan open. Ik dacht dat ik deze dag nooit zou meemaken’.

Afgelopen woensdag was dus weer zo’n ATV dag. Dat gaf mij (naast uitslapen) mooi even de tijd om naar de fysiotherapeut te gaan. De dokter had me die vrijdag (zie vorige weblog), naar hem doorverwezen. De therapeut heeft natuurlijk even flink zitten kneden, en heeft me tips gegeven hoe ik mijn arm zelf ook kan behandelen. Hopelijk kunnen we samen mijn arm problemen oplossen, want daar begin ik ondertussen schijtziek van te worden. Zolang ik er namelijk last van houd, durf ik niet meer voluit te gaan zwemmen. Dit komt dus omdat mijn gevoel mijn verteld dat ik de spierpijn van het waterskien niet goed heb laten herstellen, zodat ik nu volop met dit probleem zit. Omdat het ook zo lang duurt, straalde ik waarschijnlijk veel onzekerheid uit. De therapeut vertelde me namelijk diverse keren dat het wel weer goed zal komen.

Na het kneden gingen Rachel en ik naar haar moeder. Die vierde namelijk haar verjaardag. De kleintjes Tijn, Tom en Pien waren er ook. Dus was het weer een ‘drukke’ middag. Maar dat is helemaal niet erg natuurlijk. Dat maakt het alleen maar meer gezellig. En bovendien vind ik het nog steeds gaaf om te zien wat er zoal in het hoofd van die kleintjes om gaat. Zo was Tom bijvoorbeeld aan het uitleggen wat hij allemaal in een kleurenboekje zag. Er ontstond zodoende een complete verzonnen wereld. Het werd met de zin steeds interessanter om naar te luisteren.

Toen we weer thuis kwamen hebben we nog een SF film over een Mammoet gezien. Het was wel een B film, en af en toe was het vreselijk slap, maar ik heb me wel vermaakt. Al met al een leuke ATV dag.. Daarvan moet ik er meer hebben…

Mazzel.

Auw

Ik vond tijdens het vrijgezellenfeest van Jordy het waterskien het leukste om te doen. Maar ondanks dat ik me die dag perfect vermaakt heb, word ik er elke dag nog op een negatieve manier aan herinnerd.


Na zo’n sportieve dag is het natuurlijk logisch dat je daar spierpijn aan over houd. De pijn in mijn arm duurde het langste, maar na een paar dagen leek ook dat langzaam weg te gaan. Een maal op Lanzarote aankomen, was ik er van overtuigd dat alle lichamelijke problemen voorbij waren. Dit betekende dat ik uiteraard het grootste zwembad van het vier sterrenhotel vaak even bezocht. Tijdens mijn traditie, het zwembad in zijn geheel onderwater zwemmen, onderschatte ik die afstand wel. Pas in de vierde poging lukte het mij om de overkant te halen. In zo’n groot zwembad kon ik me natuurlijk prima vermaken. Ook zwom ik diverse baantjes op volle snelheid om mijn huidige vorm te behouden.

Maar op een avond kreeg ik het idee dat mijn arm juist weer meer zeer begon te doen. Heel soms voelde ik hem nog wel, maar dat werd aanvankelijk dus steeds zeldzamer. Na een aantal dagen te hebben gezwommen, leek het juist weer meer te gaan worden. Ik dacht aanvankelijk dat ik het me in beelde, maar de dag erna werd in het zwembad duidelijk dat dit niet het geval was. Ik had dus echt last van mijn arm, en dat is, nu een maand na het vrijgezellen feest, nog steeds het geval.

Eenmaal terug op Nederlandse bodem, heb ik meteen een afspraak gemaakt met de huisarts. Ik gaf aan dat de spierpijn maar niet over wilde gaan. De huisarts, die ook in het homeopathie wereldje zit, gaf me een zalfje en wat pillen. Mocht het binnen twee weken nog niet over zijn, moest ik weer een afspraak maken. Nou, in die twee weken is de pijn niet weg gegaan. Zelfs niet minder geworden. Ik heb voor vrijdag dus weer een afspraak gemaakt en hoop dat we dan de oorzaak van de pijn kunnen vaststellen. En het belangrijkste natuurlijk : Dat de dokter er een oplossing voor kan vinden… Kortom…Duim vrijdag voor me….

Mazzel

Op cadeau jacht

Omdat ik bijna nooit weet wat ik voor mijn verjaardag moet vragen, vraag ik in het algemeen altijd geld of cadeau bonnen. Op die manier kan ik dan rustig nadenken wat ik nu daadwerkelijk wil hebben. Eens in de zoveel tijd, als Rachel en ik de stad in gaan, nemen we een voorraad bonnen mee en gaan dan op jacht naar een leuk cadeau.

Afgelopen zaterdag was het weer zover. We wilde er wel even uit, en besloten daarom te gaan winkelen in de stad. Eenmaal daar aangekomen gingen we diverse winkeltjes in om te kijken of er iets leuks te vinden was. Dat leek makkelijker gezegd dan gedaan. We hadden onder andere nog een Blokkerbon tot onze beschikking, maar we vonden niet echt iets unieks om aan te schaffen. Ja, een SD kaartje voor mijn foto toestel of zoiets, maar die heb ik natuurlijk al…. Ook bij de Free record shop kwamen we er niet helemaal uit.. Ik zou nog een playstation 2 spel kunnen kopen. Dit omdat ik dit ding bijna helemaal nooit gebruik. Maar ook daar vond ik niet iets waarbij ik meteen een ‘feeling’ kreeg.

Tijdens onze speurtocht besloten we ook om de Expo even binnen te gaan. Dat is een leuk (maar wel duur) cadeau winkeltje waar je veel unieke spulletjes kan kopen. Ik stond een hele tijd naar een lava lamp te kijken. Dit in de hoop dat mijn cadeau feeling meester van mijn werd. Maar hoelang ik ook zat te kijken, dit gebeurde dus eigenlijk niet. Rachel en ik wilde bijna de winkel uitwandelen, toen mijn oog op een mini pooltafel viel. HEBBES. Het gevoel was dan uiteindelijk daar.

Op Lanzarote hebben Rachel en ik diverse potjes pool in het hotel gespeeld. Ondanks dat het een all inclusief hotel was, moest je trouwens daarvoor wel betalen, maar oke. We wilden ook wel eens een spelletje spelen natuurlijk. Met zo’n mini pooltafel voor in huis, kunnen we dat dus altijd doen wanneer we dit maar willen. Kortom, de keuze was helemaal niet moeilijk. Ook Rachel kreeg het ‘juiste en unieke cadeau feeling’ en zodoende liepen we dus met de pooltafel de winkel weer uit.

Mazzel

De Beagle

Biologie was, toen ik nog op school zat, niet een van mijn favoriete vakken. Niet dat ik er een hekel aan had of zo, maar ik had meer het gevoel dat het er gewoon bij hoorde. Aan de leraren heeft het in ieder geval nooit gelegen. Die wisten er altijd wel een positieve draai aan te geven. De laatste biologie leraar die ik ooit heb gehad, was ronduit gek te noemen. Bovendien was het een van de weinige leraren die waarschijnlijk oversekster was dan al die tieners die bij hem in de klas zaten. Op de opmerking van leerlingen dat hij veels te oversekst was, antwoordde hij altijd standaard met de volgende zin : ‘Ik ben helemaal niet oversekst…. Jullie zijn ondersekst…’

Maar ik dwaal af. Later kwam ik erachter dat als je biologie met geschiedenis mixt, dat je dan een prachtige combinatie krijgt. Geschiedenis vond ik zo ie zo altijd al erg interessant. Maar blijkbaar niet alleen de menselijke geschiedenis…… Dino’s en prehistorische dieren vinden kinderen natuurlijk altijd wel interessant. Maar hoe die beesten leefden en evolueerden kon ik als kind natuurlijk niet begrijpen. Later, toen we thuis kabel tv kregen, werd Discovery channel een van mijn favoriete tv kanalen. Via de vele programma’s daarop, werd het pas echt duidelijk wat voor belangrijk werk Charles Darwin destijds gedaan heeft ..

Zoals ik dit jaar als eens eerder heb verteld, is 2009 het Darwin jaar. Bij de VPRO hebben ze daarom een prachtige 35 afleveringen lang durende serie over hem gemaakt. Nou, niet alleen specifiek over hem, maar meer over de tocht die hij met het zeilschip de Beagle maakte. Tijdens die reis, heeft hij een van de belangrijkste wetenschappelijke theorieën uitgewerkt, maar dat mag ondertussen wel duidelijk zijn welke dat is geweest.

In het programma vaart het zeilschip de Stad Amsterdam exact de route die de Beagle destijds vaarde. Er zijn niet alleen allerlei wetenschappers aan boord, maar bijvoorbeeld ook artiesten. Zelfs de achter-achter kleindochter van Darwin (die Sarah heet), vaart de hele route mee…Al met al een gaaf programma waar je veel van kunt leren. Een aanrader zou ik zowat zeggen. Voor diegene die dit ook interessante materie vind, raad ik in ieder geval aan om zondag avond op Nederland 2 af te stemmen. Het programma heet : Beagle : in het kielzog van Darwin.

Mazzel

Vakantie 2009 : Canary Trekking

Laatst zag ik een Belgisch vakantie programma waarin de presentator vertelde dat er erg veel mensen in hun all-inclusieve hotels blijven hangen. Op die manier zouden ze helemaal niets van het vakantie land zien waar ze verblijven. Rachel en ik horen in ieder geval niet tot die groep mensen. Ook al huren wij geen auto tijdens onze vakantie (om bv het eiland te verkennen), we gaan altijd wel op een paar excursies die door de touroperator zijn georganiseerd. Eentje daarvan wil ik in verhaal vorm in deze blog omschrijven.

Het verslag van de Canary Trekking excursie.
Het busje stopte bijna bovenop een klein bergje. Het duurde even voordat we daar waren, maar dat kwam omdat we het halve eiland zijn rond gereden om mede wandelaars bij hun hotels op te halen. De groep bestond uit diverse nationaliteiten. Zo liep er onder andere een Belg mee, een Ierse vrouw, een Duits en Spaans paar. Onze Spaanse gids liet ons eerst een vrucht proeven die hij van een boom had afgehaald. Rachel keek eerst even de kat uit de boom, maar nam er zelf ook eentje toen ze zag dat ik hem erg lekker vond (lekker zoet). De wandeling kon toen pas echt gaan beginnen.

Onderaan de berg begon onze gids met zijn eerste verhaaltje. Hij vertelde ons dat we op een eiland stonden…. Zo bijzonder vonden Rachel en ik dat niet, want dat wisten we natuurlijk al. Lanzarote is natuurlijk een eiland, maar dat was niet wat de gids bedoelde. De berg waar we op stonden, was bij diverse vulkaan uitbarstingen (van 1730 t/m 1736) niet overstroomt door lava. De berg was dus destijds feitelijk een eiland in een zee van lava…. Aan de voet van de berg lag nu een uitgestrekt stenen landschap, wat er bovendien erg stekelig uitzag (zie plaatje vorige weblog). Bij een lava zee koelt de bovenste laag het snelste omdat die in kontact staat met de lucht. Zodoende stolt die en drijft die stenen laag over de nog vloerbare lava heen. Als de laag botst, breekt het af en zodoende krijg je dan een laag met stenen waar je dus (als de lava kompleet is afgekoeld) niet overheen kan lopen zonder een paar flinke schrammen op te lopen. Voor de toeristen hadden ze een pad door deze buitenaards lijkende steen veld gemaakt, zodat we naar een van de vulkanen konden lopen. Pas in het midden daarvan, kon je de verwoesting van die zes jaar aan vulkaan uitbarstingen pas echt goed begrijpen. Elf dorpen en een derde van het gehele eiland waren onder de lava terecht gekomen. Wie weet wat er nog allemaal onder die stenen zou kunnen liggen. Maar waarschijnlijk is het meeste daarvan allemaal verbrand.

Aan de voet van een vulkaan hield het stenenveld pas op. Daar kon je wat meer gladdere gestolde lava zien, wat destijds van de berg was afgerold. Het lopen ging vanaf toen weer wat makkelijker, al ging dat natuurlijk wel berg opwaarts… In totaal hebben we twee van die kraters bezichtigd. Zowel erin, als erop. Bij de tweede hebben we op de top nog even geluncht wat natuurlijk ook moest gebeuren. Op de terug weg hebben we ook nog diverse grotjes en gangenstelsels gezien die door de vulkaanuitbarsting in de stenen massa zijn ontstaan. Bubbels met gas heeft dan onder het lava vast gezeten, en toen dat stolde, kreeg je dus gave grot effecten. Ik ben er ook nog in eentje geweest (waarvan het bewezen veilig was natuurlijk).

Al met al een hele gave ervaring. Twee dagen eerder hadden we met de bus al door het vulkanen landschap gereden (wat al erg indrukwekkend was), maar er zelf doorheen wandelen gaf toch nog even een extra dimentie.

Mazzel

Vakantie 2009 : Lanzarote

Rachel en ik hebben iets met vakantie eilanden. Ook dit jaar konden we het niet laten om er eentje uit te kiezen. Via het internet viel ons oog al snel op Lanzarote. Dit is een Kanaries eiland wat aan Spanje toebehoord. Het was voor mij de eerste keer dat ik trouwens op Spaans grondgebied ben geweest.

Lanzarote ligt op ongeveer 150 kilometer voor de zuid Marokkaanse kust. Het is de meest oostelijke eiland van de eilanden groep. Het is een vulkanisch eiland, wat inhoud dat het terrein soms buitenaards overkomt. De hoofdzakelijke zwarte kleur van de omgeving, doet dit inderdaad ook wel lijken.

Het hotel waar wij verbleven, stond aan de zuidkust van het eiland. Het was zodanig groot, zodat we de eerste paar dagen nog wel eens verdwaalden als we er doorheen liepen. Het zuidelijke deel van het eiland is het oudste (ongeveer 20 miljoen jaar), zodoende hadden wij ook gewone ‘gele’ stranden tot onze beschikking, die op loopafstand van het hotel lagen.

Maar ondanks dat we dus altijd naar een eiland op vakantie gaan, zijn we niet echte strandmensen. We hebben dus maar 1 echte strandmiddag gehouden. Via Sunweb (onze tour operator in dit geval) hadden we wel diverse excursies geboekt. Zo hebben we in een heuse onderzeeër gezeten, op een Dromedaris rond gereden en op (en in) vulkanen rondgelopen.

Al met al een hele gave vakantie, waar ik misschien inhoudelijk in een andere blog nog wel eens op terug kom.
Mazzel

Vrijgezellen feest

Ik heb in mijn leven maar een paar keer een vrijgezellenfeest meegemaakt (inclusief die van mezelf), en elke keer was dat weer een hele gave ervaring. Afgelopen weekend stond er weer eentje op het menu. Dit omdat Jordy en Tanja binnenkort gaan trouwen.


Zaterdag ochtend moest ik er al heel vroeg uit. We moesten namelijk om 10 uur al in Best zijn. Dit plaatsje ligt tegen Eindhoven aan, dus moest ik wel bijna twee uurtjes rijden voordat ik er was. Gelukkig waren er geen files of zo, en iedereen was dan ook perfect op tijd. Om 11 uur stond het eerste programma van de dag op het menu. We gingen namelijk waterskiën. Aangezien ik dit nog nooit gedaan had, leek het mij wel erg gaaf. Ik was alleen bang dat ik waarschijnlijk elke keer bij de start op mijn plaat terecht zou komen. Mijn motto was : Als ik de eerste 10 meter blijf staan, ben ik al tevreden. De eerste keer haalde ik dat in ieder geval niet. Ik ging dus inderdaad behoorlijk hard onderuit. Daarbij kwam een ski op een of andere manier tegen mijn oor aan, die nu dan ook perfect blauw van kleur is. Ondanks de pijn, was ik niet van plan om het op te geven. Ik sloot weer achteraan in de rij, en het duurde dan ook niet lang voordat ik weer aan de beurt was. Het advies van de ‘Drill instructor’ volgde ik nu zo goed mogelijk op. Hij vertelde dat je eigenlijk de eerste 10 secondes niets moest doen. Gewoon in een gehurkte stand blijven staan en naar je tenen blijven kijken. Na die tien secondes langzaamaan om hoog komen.

En verrek. Dit leek nog te gaan lukken ook. Na tien secondes kreeg ik de moed om overeind te komen. De wind waaide door de nog aanwezige haren en ik besefte dat ik met een hoge snelheid langs de kabel baan werd getrokken…. Aan het einde van het rechte stuk, moest je door twee boeien heen. Anders zou je kabel slap gaan hangen en dat betekende het einde van de rit. Ik wist de boeien inderdaad te halen, maar de kabel vierde toch even (dat hoort zo). Maar na het vieren, kwam de kabel dus weer onder druk te staan, en dan krijg je een heel leuk effect kan ik je vertellen. Daarna komt er namelijk een enorme ruk aan het touw, en Jeroentje vloog daarom ook 5 a 6 meter door de lucht heen. Mark, die een keer achter mij skiede, wist mij te vertellen dat ik vanuit mijn skies werd gelanceerd…. Bij zo’n hoge snelheid plons je niet direct in het water.. Nee, dan stuiter je als een kiezelsteentje kan ik je vertellen. De moeilijkheidsgraad van het skiën was dus niet de start, maar juist het bochten werk.

In de gehele middag is het me maar twee keer gelukt om die eerste bocht te overleven. Een keertje kwam ik zelfs voorbij de tweede bocht. Maar in het algemeen kreeg ik die middag meer vlieg les dan ski les. Bovendien moest ik dan elke keer naar de kant toe zwemmen en daarna terug lopen naar het begin van de skibaan. Ondanks de pijn en de blauwe plekken, heb ik er toch van genoten. Het was een hele gave ervaring.

Programma onderdeel nummer twee van de middag, waren de HI land games. Dan moesten we allerlei kracht inspanningen verrichten om het andere team te verslaan. Vanwege de pijn, lukte veel spelletjes bij mij niet. Maar samen met Erwin wonnen we nog wel het onderdeel ton duwen. Met zijn twee-en moest je dan een ton langs een parkoers begeleiden. Wij zette volgens mij 53 secondes op de klok, en waren daarmee de concurrentie te snel af.

Na de games, gingen we lekker met de hele groep BBQ-en. Ondanks dat de BBQ zelf niet echt warm werd, wist onze ‘kok’ er toch was lekkers van te maken. Bovendien konden we na zo’n drukke middag even op adem komen. Na de BBQ gingen we terug naar Best waar onze slaapplaatsen ook waren. Daar dronken we nog gezellig wat en zijn die avond ook nog in Eindhoven uit geweest. We hebben daar een kroegen tocht gehouden, wat ons overigens vrij gemakkelijk werd gemaakt. Er is in Eindhoven namelijk een straat van bijna 1 kilometer lang, waar alleen maar kroegen in staan. Dus zodoende kan je lekker vrij gemakkelijk kroeg hoppen.

Na al die drankjes (eigenlijk een beetje te veel, maar dat hoort bij een vrijgezellen feest), hebben we een taxi terug naar Best weten te vinden (was effies zoeken). Bij terug komst zijn we meteen naar bed gegaan (we sliepen in blokhutten). Iedereen was bek af en barste waarschijnlijk van de spierpijn. Maar het was een prachtige dag geweest….

De dag erna moesten we al weer vroeg op. Maar het ontbijt was perfect door de meneer van de zorg boerderij geregeld. Om ongeveer half 11 zijn we weer op huis aangegaan. Al met al weer een gave ervaring kan ik je vertellen.

Mazzel

The Sarah Conner Chronicles

De laatste tijd zijn Rachel en ik naar veel films geweest. Dat is natuurlijk hartstikke leuk, maar toch miste ik de laatste tijd de aanwezigheid van een gave tv serie. Eentje waar je dan de hele week naar uit kijkt, omdat je wilt weten hoe het verder gaat. Nou, zo’n serie ben ik nu gelukkig weer aan het volgen.

Het was Ramon die tijdens onze wekelijkse wandeling erop wees. Vorige week donderdag zou namelijk de eerste aflevering van de Sarah Conner Chronicles op tv komen. Of te wel, dit is een serie waarbij het verhaal zich afspeelt tussen de films Turminator 2 en Turminator 3. Een serie dus, die over de verhaallijn gaat van een van de beste films aller tijden. Je snapt wel dat ik die natuurlijk moest gaan volgen.

De eerste Turminator film was al in de jaren 80 gemaakt, maar vanaf deel twee ben ik het pas echt gaan volgen. Ondanks dat deel drie en vier ook goed waren, vind ik persoonlijk deel twee nog steeds de beste. In de TV serie komt John en zijn moeder Sarah weer in aanraking met Turminators uit de toekomst. Net als in de tweede film, is er eentje die ‘slecht’ is en John wil vermoorden. En er is er eentje die ‘goed’ is, en dus geprogrammeerd is om hem te verdedigen. De goede is overigens niet in de vorm van Arnold Schwarzenegger, maar dit keer speelt een vrouwelijke actrice die rol. Het op het eerste oog gewoon lijkend tienermeisje waarvan je niet verwacht dat die een stalen deur kan openbreken.

De serie wordt trouwens uitgezonden op Veronica, en ik raad iedereen aan om die te gaan volgen. Om je eventueel bij die keuze te helpen, laat ik even een stukje zien : http://www.youtube.com/watch?v=NBSB2WhUdRc (duurt maar 3:24). Het meisje die dus voor de kogelregen gaat staan is Johns nieuwe beschermer.

Mazzel

De vis houdt zich niet aan de afspraak

Ruim drie jaar lang heeft mijn neef Mark van het record op de 1000 meter schoolslag kunnen genieten. Maar daar is afgelopen maandag dus een einde aan gekomen. Lang was ik bang dat ik het 1000 meter record nooit zou kunnen verslaan, maar gelukkig heb ik mezelf dus weten te overtreffen.

Sinds maart van dit jaar, kwam het 1000 meter verhaal in een stroom versnelling terecht. Ik bleek vanaf toen over een bloedvorm te beschikken, en dat zorgde ervoor dat ik steevast de 1000 meter schoolslag binnen de 17:30 zwom. Terwijl dit normaal gesproken sporadisch voor kwam. In de maand mei kwam Marks record van 17:11 wel erg dicht bij. In twee weken tijd zwom ik twee nieuwe persoonlijke records, en was ik Mark tot op drie seconde na genaderd. Na die twee goede eindtijden, was de piek in de vorm weer voorbij en doken mijn tijden weer terug in de 17:20. De moed zakte opnieuw in de schoenen en ik had toen vaak de gedachte dat ik er misschien maar vrede mee moest hebben. Sommige wensen zijn misschien wel een brug te ver.. De droom om ooit Marks ultieme schoolslag record af te pakken, was er misschien wel eentje van.

Maar afgelopen maandag kreeg ik een nieuwe impuls. Die dag zou namelijk de 27 en een halve miljoen euro vallen in de staatsloterij show. Ik kon de trekking zelf niet mee maken omdat ik dus in het water lag. Ik zei tegen Rachel toen ik wegging : ‘Ik pak Marks record effies, als die staatsloterij Vis vanavond dan bij ons naar binnenzwemt’… Ik hield me dus aan de afspraak, maar de Vis daarin tegen niet. Die besloot om in een huis in Utrecht naar binnen te zwemmen. Bovendien veroorzaakte hij daarbij een hoop commotie bij mensen die blijkbaar niet kunnen rekenen. Er zijn namelijk mensen die het begrip een vijfde lot niet begrijpen. Voor die mensen die zoiets niet kunnen bevatten, raad ik aan om terug te gaan naar de lagere school. Daar wordt zoiets perfect uitgelegd.

Mazzel.

The General

Zelfs RTL7 begon in te zien dat het te erg werd met het maar blijven herhalen van The A-Team. Dit hield niet in dat ze helemaal geen ‘jeugdsentiment’ serie meer wilden uitzenden. In tegendeel zelfs. Ze besloten om de oude Duke boys met de General Lee maar weer eens uit de kast te halen.

Hoe meer blogs ik schrijf, hoe meer ik besef hoeveel jeugdsentiment ‘situaties’ ik wel niet heb. The dukes of Hazzard behoort wel tot de wat oudere series, en werd volgens mij nog voor The Knight rider uitgezonden. Ik was volgens mij nog geen 10 of zo, toen hiervan de eerste afleveringen door de TROS werden uitgezonden… Ik kon als klein kind natuurlijk niet weten waar die vlag op die oranje auto voor stond. En ook de vele opmerkingen door de acteurs die verwezen naar de Amerikaanse Burgeroorlog heb ik vast nooit begrepen.

Pas jaren later, toen de tv Serie North and South werd uitgezonden, kwam ik er pas achter dat er zo ie zo een burgeroorlog in Amerika was geweest. Iets wat ik overigens extreem slecht vind van mijn lagere school. In die zes jaar dat ik daar op gezeten heb, is er met geen woord over deze oorlog gerept. Ook onze eigen slavenhandel verleden werd op die school niet behandeld. Toen werd aangekondigd dat de serie op de tv kwam, kan ik me nog herinneren dat ik tegen mijn vader zei : “Wat een onzin, er is nooit een burgeroorlog in Amerika geweest”. Mijn vader, die waarschijnlijk een betere lagere school had gehad dan ik, vertelde me dat dit toch weldegelijk gebeurd is.

Vol verwondering heb ik naar die serie gekeken. Ik vond het vooral ongelofelijk dat die soldaten in die tijd gewoon tegenover elkaar op een open stuk land gingen staan. Die gasten die vooraan stonden, moeten toch beseft hebben, dat de kans vrijwel nihil was dat ze de eerste 10 minuten van de strijd zouden overleven…. North and South is verreweg een van de betere series geweest, waar ik waarschijnlijk meer heb geleerd over die tijd dan in de volledige zes jaar op de lagere school.

Bij latere herhalingen van de Dukes of Hazzard, begreep ik dus veel meer van die serie dan toen ik klein was (al is dit waarschijnlijk ook wel logisch). Bijvoorbeeld waar dat vreemde Engelse accent vandaan kwam. Of de naam van de oranje auto zelf. Laatst zaten Rachel en ik naar een aflevering te kijken waarin werd verteld hoe de twee neven de auto in hun bezit kregen. Ik ga deze blog afsluiten met een filmpje uit die aflevering. Daarin kan je de eerste ‘JUMP’ van de General zien (duurt maar 1:30). http://www.youtube.com/watch?v=uKp-FWwmFB4

Mazzel

De vierde prestatie tocht in het IJsselmeer

Rachel en ik hebben een druk weekend achter de rug….. Afgelopen vrijdag hebben we gezien hoe Harry Potter kennis maakte met de half bloed prins. … Op zaterdag zijn we afgereisd naar zuid Limburg omdat Mark zijn verjaardag vierde. .. En zondag stond mijn vierde prestatie tocht op het menu.

Toen ik zondag ochtend wakker werd, was ik aanvankelijk bang dat de prestatie tocht afgelast zou worden. Het regende namelijk behoorlijk, en ik besefte dat dit dan een van de eerste onderdelen is, die dan niet doorgaat. Toen het om een uur of twaalf droog begon te worden, ben ik meteen op de fiets gestapt, en naar het Juliana park gereden. Bij de inschrijf balie herkende de meneer me nog van de vorige drie prestatie tochten. Het was zo ie zo goed nieuws dat hij daar nog zat natuurlijk, en hij kon me het goede nieuws melden dat de 1000 meter prestatie tocht gewoon door zou gaan.

Rachel, Ramon en mijn moeder werden op de hoogte gebracht dat het feest dus door ging. We hadden om kwart over twee in het park afgesproken. Rachel en ik konden nog net de finish zien van de 10 kilometer vrije slag. Toen ik me om 12.00 uur had ingeschreven, waren die zwemmers net begonnen. Toen wij er dus ongeveer 2 uur later met zijn alle waren, kwamen de eerste zwemmers pas binnen.

Om 14:35 stond programma nummer negen (de 1000 meter prestatie tocht) op de planning. Dit liep even uit, omdat er nog wat officiële wedstrijd zwemmers in het water lagen. Wij mochten die natuurlijk niet in de weg zitten. Met ongeveer 10 minuten vertraging ging ik pas het water in. Gelukkig was het niet zo extreem koud, al moet ik de eerste paar secondes natuurlijk altijd even wennen…. Een groep geoefende borstcrawl zwemmers gingen er als een speer vandoor, en het was geen goed idee van mij, om die proberen te volgen. Zodoende ging ik veels te snel van start, en raakte ik snel door mijn energie heen.

Ondanks dat, ging het volgens mij wel lekker. Ik had gehoopt op een persoonlijk record, omdat het de laatste tijd erg goed gaat met de 1000 meter schoolslag in het zwembad. Maar een record zat er helaas niet in. Ik klokte exact 20 minuten toen ik bij het finish bord aankwam. Dit had Rachel goed voor me gedaan. Toen ik echter via het trapje weer het water wilde verlaten, schoot de kramp in mijn kuit. De aanwezige EHBO-ers schoten meteen te hulp. Na een slordige vijf minuten wisten ze me naar de eerste hulp te assisteren waar ik uiteindelijk verder werd geholpen.

Vandaag kon ik op het internet mijn eindtijd vergelijken met die van de ‘echte mannen’. Deze groep (van 19 zwemmers) moesten zondag om kwart over vier de 1000 meter schoolslag zwemmen. Als ik met die groep had meegedaan, was ik dus de 20ste zwemmer geweest. Met mijn 20:00 was ik dan elfde geworden.

Mazzel

Professor Dawkins

Professor Richard Dawkins is waarschijnlijk de bekendste Atheïst die vandaag de dag op onze aardkloot rondloopt. Dawkins, die zijn bekendheid kreeg door in 1976 het boek ‘the Selfish gene’ uit te brengen , is een groot fan van Charles Darwin en zijn Evolutie theorie. Sinds jaar en dag probeert de professor het Atheïsme op de kaart te krijgen. Hij richt hierbij trouwens zijn pijlen hoofdzakelijk op Amerika, waar Atheïstische mensen nog openlijk worden gediscrimineerd. In 2006 bracht hij de bestseller ‘The God Delusion’ op de markt, en de Nederlandse versie (God als misvatting) zag ik een paar maanden geleden in de boekhandel liggen, toen Rachel en ik op ‘boekenjacht’ waren.

Ondanks dat ik mezelf helemaal niet als Atheïst zie (ik beschouw mezelf meer als Agnostisch), besloot ik toch om het boek aan te schaffen. Dit omdat ik goede recensies had gelezen op het internet. Ik las ergens dat Dawkins gezegd had dat de kans aanwezig was dat als een licht gelovig persoon dit boek zou oppakken, diegene het weer als Atheïst zou neerleggen. Dit niet alleen onder het mom van dat het boek zodanig goed zou zijn, maar ook om te bewijzen dat mensen in het algemeen veel ‘Atheïstischer’ zijn dan dat ze van zichzelf denken. Deze agnost kon die uitdaging van de beroemde professor niet weerstaan en besloot na een paar minuten nadenken, toch om het boek aan te schaffen.

Dat naast religie ook agnosten een veeg uit de pan kregen in het boek, had ik eigenlijk wel kunnen verwachten. Op discussie hyves die ik, na het overlijden van mijn oom veel bezocht, werd mij al snel duidelijk dat beide uiteindes van het religieuze spectrum (extreem religieus aan de ene kant en extreem atheïstisch aan de ander) agnosten als besluitenloze mensen zien. Dawkins besteedde in zijn boek er een subhoofdstuk aan die hij ‘de armoede van het agnosticisme’ noemde.

Maar verre weg de meeste aandacht ging natuurlijk uit in de richting religie in het algemeen. Hij probeerde hierbij zoveel mogelijk onderwerpen te bespreken. Hij probeerde ook om een evolutionaire verklaring te geven waarom religie zo ie zo bestaat, en wat de drijfveer daarachter dan wel niet is. Voor een volledig verslag over het boek kan je de volgende link beter even aanklikken: http://www.freewebs.com/deatheist/Artikelen/RecensieDawkins.htm Die link omschrijft op 1 pagina perfect waar het complete boek inhoudelijk op in gaat. Wat ik nog wel even wil noemen is dat als ‘gematigde’ religieuze mensen Dawkins een brief schreven, dat hij ze soms op het werk van professor Ken Miller wees.. Dit is wel grappig, omdat ik in mijn speach bij de Engel van Hoorn precies het zelfde deed. Miller heeft namelijk helemaal geen moeite met het koppelen van religie en wetenschap. Dat kan je absoluut niet over Dawkins zeggen. Ik vond het wel karakter vol van hem dat hij professor Miller wel aan bevool aan de vele mensen die hem schrijven.

Toen ik gister, na het zwemmen van een knappe 17:24 onder de douche stond, vroeg ik me af of Dawkins met zijn boek van mij nu een Atheïst had gemaakt of niet. Ik was het, door het hele boek heen, voor een slordige 80 tot 90 procent wel met hem eens. Maar zijn subhoofdstuk over de agnosten was wel sterk, maar overschaduwd volgens mij nog steeds niet de opmerking die Albert Einstein ooit maakte. Hij zei ooit dat hoe meer hij over het universum leerde, hoe meer hij besefte hoe weinig hij er maar van wist. Ik kwam tot de conclusie dat ik blij ben met het feit dat ik ervoor uit durf te komen dat ik iets niet weet. Ik ben liever besluiteloos als het neerkomt op re-incarnatie, geesten, goden of welke andere mythische wezens dan ook, dan een standpunt in te nemen waar ik waarschijnlijk niet eens 10 procent volledig weet wat het allemaal inhoud.

Mazzel

Bruno

Naast dat we af en toe met John Doe en zijn vriendin naar de bios gaan, doen we dit zo nu en dan ook met Ramon. Laatst was het weer eens zover.. Echter toen we de afspraak via de telefoon wilde maken, hadden we geen idee naar welke film we moesten gaan. Uiteindelijk is de keuze op de film Bruno gevallen.

Nou, dat hebben we geweten. Het is me eigenlijk nog nooit gebeurd, maar ik had nog nooit een slechte film in de bios bekeken. Eens moest dus de eerste keer zijn. Na een paar minuten had ik al het idee dat de film niet veel voorstelde. Bij de tijd dat het pauze was, besefte ik mezelf dat we dus nog maar op de helft zaten. Gelukkig was de ‘tweede helft’ ietsjes beter. Maar het kan natuurlijk ook zo zijn, dat ik langzaam aan in de film begon te groeien. Ik betrapte me er af en toe op dat ik een kleine glimlach op mijn gezicht kreeg. Ramon hoorde ik zo nu en dan ook wel lachen, maar bij Rachel was dat zeker niet het geval. Aan het einde van de film gaf ik het verhaal een vier. Ramon wist er nog een zes uit te persen. Maar Rachel kwam met een min 1 aanzetten. Die heeft waarschijnlijk de slechtste film aller tijden gezien.

Maar extreem erg vonden we dat niet hoor. Na het film kijken met Ramon, gaan we namelijk altijd nog even na zitten. We beginnen daarmee altijd in de bar van de bios zelf. De nodige biertjes en zoete witte wijntje worden dan ‘verwerkt’. Aangezien we met de trein naar Purmerend reizen (omdat we wat drinken), moeten we natuurlijk wel weer op tijd terug naar Hoorn gaan. Maar het feest is dan nog niet voorbij hoor. In de stad drinken we dan ook nog wat biertjes voordat we weer naar huis gaan.

Mazzel

Het oude kippenhok

Voor deze blog duik ik weer even terug in de jaren tachtig. Ik kan me nog een middag herinneren dat ik samen met mijn twee neven een kippenhok op de boerderij moesten slopen. Dat gaf een beetje een tegenstrijdig gevoel. Aan de ene kant was het hartstikke leuk om te doen, maar aan de andere kant was het jammer dat het gebouwtje om moest.

Jaren lang hebben we namelijk in het ongebruikte kippenhok gespeeld. Soms werd het als gevangenis gebruikt, soms zaten we gewoon in om te ouwehoeren. Zolang ik me destijds als kind kon herinneren, was dat kippenhok al daar. En dat klopte ook wel, want vorig jaar zag ik op een oude opname die me vader in 1974 maakte op de boerderij, het gebouwtje even voorbij flitsen. Toen werd het waarschijnlijk nog wel door de juiste ‘eigenaren’ bewoond. Ik was dus eigenlijk helemaal niet blij toen besloten werd dat het gebouwtje gesloopt moest worden. Op een of andere manier werd ik gevraagd om mee te helpen met de sloop. Dat vond ik dan eigenlijk ook wel weer leuk. Gezellig met mijn twee neven samen werken vond ik altijd erg gaaf.

Daar stonden we dan… Met zijn drieën naar het ‘gevaarte’ te kijken. Ik ken me nog herinneren dat we vrijwel de hele middag bezig zijn geweest met de sloop. Op een gegeven ogenblik, toen we even pauze aan het vieren waren, kwam mijn oma even naar haar drie kleinkinderen kijken. Ze had overheerlijke limonade meegenomen, en volgens mij ook een paar boterhammen. Als ik eens in de zoveel tijd aan mijn oma terug denk, dan zie ik haar daar nog zo aan komen wandelen.

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat ze overleed. Het beeld van dat ze daar kwam aanlopen, plus vele andere herinneringen aan haar, kwamen vandaag dus extra vaak voorbij flitsen.

Mazzel

Het begint te lopen

Ongeveer twee jaar geleden besteedde ik een weblog over het Borgings programma wat ik destijds geschreven had. Die weblog heette ‘Mijn eigen stem’ en ging over de nieuwe wetgeving dat warme broodjes die ten toon worden gesteld, dat die binnen twee uur verkocht moeten worden. Een grote klant vroeg toen aan ons of we het papierwerk erachter op een of andere manier konden automatiseren. In deze blog omschrijf ik hoe dat project zich verder heeft ontwikkeld.

Je hoeft trouwens niet bang te zijn dat je, als je in zo’n broodjes zaak bent, dat je mijn stem dan te horen krijgt. Dat is achteraf terug gedraaid omdat de computers, waar het programma op draait, niet over een geluidskaart beschikten. Maar erg vond ik dat niet hoor. Het bleef echter na een drietal leveringen akelig stil. En zodoende was ik bang dat het daarbij ook zou blijven. Maar de laatste tijd kreeg ik steeds meer collega’s aan de lijn die vragen over het Borgings programma hadden. Via verkoop kwam ik erachter dat de klant toch door was gegaan met het openen van nieuwe broodjeszaak winkels.

Deze winkels zijn trouwens altijd bij treinstations gelokaliseerd. De eerste twee leveringen waren bij Amsterdam Sloterdijk en bij het treinstation bij het WTC (Amstel???). Ondertussen zijn de treinstations in Utrecht, Delft, Tilburg , Rotterdam en Breda daarbij gekomen. Het ‘Borgings imperium’ breid zich dus langzaam uit. Het programma zelf is overigens niet meer aangepast na de eerste installaties (zijn wel wat start problemen opgelost natuurlijk). Bij de eerste onderhandelingen werd de wens geopperd dat er een koppeling met hun backoffice systeem gemaakt moest worden. Daarover heb ik tot nu toe nog niets gehoord. Via verkoop heb ik begrepen dat de klant zelf nog niet precies weet wat ze dan precies willen. Dus daar zit ik nog even op te wachten, want het schrijven van zo’n grote koppeling is natuurlijk prachtig om te doen.

Mazzel

Lewis Black

Stand up comedy is vandaag de dag waarschijnlijk populairder dan ooit. Vroeger had je maar een paar mensen in Nederland die daar bekent om stonden, maar vandaag de dag worden er hele tv shows mee gevuld. Ook via youtube kan je menig avondje vullen met filmpjes van talloze komedianten uit talloze shows. Dit raad ik iedereen dan ook zeker aan om een keertje te gaan doen.

Ik kwam laatst, via hyves wel te verstaan, op het spoor van een Amerikaanse Komediant. Zijn naam is Lewis Black, en bij het bekijken van een aantal youtube filmpjes van hem, besloot ik om deze blog te gaan schrijven. Hij is van joodse afkomst, en heeft een gruwelijke hekel aan oud president Bush. Tenminste, zo kwam het bij mij over. … Bij het bekijken van zijn shows, werd duidelijk dat hij behoorlijk wat grove taal gebruikt. Hij zelf beseft dat er mensen zijn die dat niet echt kunnen waarderen. In het begin van een show lag hij uit waarom dit optreden in een ander theater werd gegeven. Dit kwam omdat het theater waar het optreden aanvankelijk zou worden gehouden, lucht kreeg van zijn manier van praten (zal ik maar zeggen). Zodoende (mits het verhaal klopt natuurlijk), zijn ze naar een ander theater gegaan, die gelukkig wel blij waren met deze toffe gast.

Wat ik ook tof van hem vind, is dat hij niet een bepaalde groep mensen eruit pikt en die dan belachelijk maakt . Mooi voorbeeld daarvan vind ik hoe hij uitlegt hoe volgens hem het oude testament tot stand is gekomen. Hij is dus niet te beroert om ook over zijn eigen volk grapjes te maken. Vooral over de opmerking : ‘Jullie kijken Jerry Springer.. Zo zijn wij nu… ken je na gaan hoe wij destijds waren’ was ik erg onder de indruk.

Ik ga natuurlijk ook nog wat linkjes op deze blog achterlaten. Een van de gaafste stukjes die ik op het internet vond ging over toen Lewis nog op school zat en er om de week een luchtalarm training werd gehouden : http://www.youtube.com/watch?v=Sbw6Nxf8dYU (duurt maar 2:17).

Het tweede linkje die ik de lezers van mijn blog wil voorschotelen, heeft eigenlijk ook nog te maken met mijn blog ‘(piep) you’. Alleen Lewis kan dit natuurlijk op een veel betere manier uitleggen dan ik dat deed. Hij verteld hierin dat het belachelijk is dat homo’s en Lesbiennen (Queers in het Engels) nog steeds zo gediscrimineerd worden : http://www.youtube.com/watch?v=3ANrvQC4wIk&feature=related (duurt maar 3:39).

Mazzel

Rachel's optreden

Afgelopen zaterdag was het zover. Rachel ging, samen met haar mede cursisten , de Musical cursus officieel afsluiten met een eindpresentatie. Daarvoor had ze zoveel mogelijk mensen uitgenodigd om die voorstelling te komen bekijken en waren we met een vrij grote groep naar Amsterdam afgereisd.

Aangezien er werkzaamheden aan het spoor werden uitgevoerd, gingen we met de bus. Zodoende kon ik ook een keer mee maken wat Rachel de afgelopen maanden elke dinsdag avond deed (met de bus reizen dus). Om half zes hadden we bij mij afgesproken. Dit omdat ik de bushalte vanaf ons balkon al kan zien. In totaal stapte we met zeven man de bus in, en op Amsterdam Centraal kwamen er nog eens twee personen extra bij. Dit was nog niet alles, want er waren ook mensen die op eigen gelegenheid naar het theater waren afgereisd.

We waren dik op tijd, maar zodoende konden we even bijkomen van de reis. In het gebouw was het overigens bloed heet. En dat werd er niet beter op toen we in de zaal aankwamen. Ik heb begrepen dat er mensen na de pauze niet meer terug kwamen omdat ze het te benauwd hadden. Ik vond het ook niet prettig, en de oncomfortabele stoelen hielpen daar ook niet bij. Maar het optreden was spectaculair. Zeker als je beseft dat de meiden groep dit in een slordige twee maanden in elkaar hebben gezet. Zowel de liedjes en de dansjes werden met veel passie opgevoerd. De verhaal lijn was ook gaaf, zodat je op je stoel gekluisterd bleef zitten.

Het gehele stuk duurde twee uur, dus was ik wel even blij dat er een pauze tussen zat. Toen kon ik ook even horen wat de rest van de groep van het stuk vond. Ook die waren onder de indruk, en er werd volop gespeculeerd hoe het verhaal nu zou aflopen.

Tegen half twaalf was de voorstelling voorbij. Alle cursisten namen onder luid applaus afscheid van het plubliek. Omdat er geen foto’s gemaakt mochten worden, kan ik helaas geen plaatje bij deze blog zetten, maar er zijn wel opnames gemaakt. Hopelijk krijgen we die een keertje te zien.

We gingen ook weer met de bus terug naar huis. Rachel reed nu natuurlijk ook mee (op de heenweg niet, omdat zij er al vroeg in de ochtend was). Compleet gesloopt stapte we weer in de Grote Waal uit de bus vandaan. Maar wel met een voldaan gevoel.

Mazzel

De laatste loodjes

Rachels musical cursus loopt bijna op zijn einde. Dit zorgt ervoor dat ze het de afgelopen tijd extreem druk heeft gehad omdat er extra geoefend moet worden voor de eindpresentatie. Waar ze de energie vandaan haalt is voor mij een raadsel, maar het geeft wel aan dat ze het vak dus echt interessant moet vinden. Anders red een normaal mens dit volgens mij niet. Naast dat ze natuurlijk gewoon moet werken, is ze bijna elke avond nu in Amsterdam. Ze komt dan meestal weer laat thuis en dan is het eigenlijk gelijk al weer bedtijd.

Het afgelopen weekend was ze in zijn geheel in Amsterdam. Ze kwam in de avond (nacht meer) gelukkig nog wel thuis om te slapen. Zodoende zag ik mijn vrouw gelukkig nog wel even, en kon ik natuurlijk horen of het oefenen een beetje wil lukken. Aangezien ik dus het gehele weekend alleen was, ben ik alleen naar 2 verjaardagen geweest. De eerste was zaterdag ochtend, toen een dochter van vrienden van ons 4 jaar oud werd. Daarna ben ik even naar huis gegaan om een broodje te eten, en daarna ben ik meteen naar de tweede verjaardag gereden. Mijn collega Jeroen was namelijk die zaterdag ook jarig. Aanvankelijk komen we helemaal niet op elkaars verjaardag. Niet omdat we dit niet willen of zo, maar het gebeurde gewoon nooit. Totdat afgelopen vrijdag mijn collega zei dat dit eigenlijk wel vreemd was, en dat ik natuurlijk van harte welkom was. Die kans heb ik meteen aangegrepen.

De zondag zou Rachel weer de bus naar Amsterdam nemen, maar die reed niet op de verwachte vertrektijd. Zodoende heb ik haar met de Knight naar Amsterdam centraal station gebracht. Aangezien ik de laatste tijd maar weinig in de Knight rij (vanwege het busje), was het wel weer even vreemd om achter dat stuur de kruipen. Bovendien had ik nog een probleem. Ik wist niet precies hoe ik naar Amsterdam centraal moest rijden. De enige aanwijzing die ik had, was van mezelf. Ooit moest ik bij een klant zijn die in de buurt van het centraal station woonde. Ik vergiste me toen, en kwam per ongeluk toen achter het centraal station terecht. Al rijdend probeerde ik me zondag te herinneren hoe die trip destijds ook al weer ging. Ik had mijn handheld tommy voor de zekerheid meegenomen, maar gelukkig hadden we die niet nodig. Ik had de route inderdaad onthouden, al zal er ongetwijfeld een veel makkelijkere route naar het centraal station zijn. Maar dat maakte natuurlijk niet uit. Het resultaat (dat Rachel optijd was voor de training) is natuurlijk het belangrijkste.

Afgelopen maandag en ook vanavond is Rachel dus weer naar de musical cursus toe. Vrijdag ook nog, en dan is zaterdag de eindpresentatie waar ik natuurlijk heen ga.

Mazzel.

In the beginning

Het is een slordige 25 jaar geleden toen ik op een zaterdag middag thuis kwam en ik een blauwe gloed vanuit de huiskamer vandaan zag komen. Toen ik binnen kwam, zag ik wat de oorzaak van dat rare licht was. Mijn vader was namelijk die middag naar een winkel gegaan en had daar een home computer aangeschaft. Helemaal tegen mijn zin in eigenlijk, want ik had liever een spel computer. Zo eentje als een klasgenoot van mij destijds had. Maar daar had mijn vader blijkbaar maling aan, wat achteraf gezien de juiste beslissing bleek te zijn geweest.

Daar zaten we dan.. Met zijn twee-en kijkend naar het blauwe MSX-BASIC scherm. Mijn vader had bij de home computer ook nog een datarecorder gekocht met een spelletje erbij. Zodoende was ik al snel over mijn ontevredenheid heen, omdat er toch nog een spelletje gespeeld ging worden. Op de doos van het spel stond hoe je het in moest laden in de computer. Dus deden we het cassettebandje in de datarecorder en zette deze op play. Op de computer gaven we het commando : BLOAD”CAS:”.R in, en de datarecorder begon met draaien….. Een oorverdovend geluid galmde door de kamer, maar dat vonden wij niet erg, omdat de spieksplinter nieuwe computer : FOUND BLAGGER aangaf. Het geluid namen we maar even voor lief aan, ondanks dat het bijna vijf minuten duurde voordat het weer verdween. De teleurstelling was groot toen er helemaal niets op het scherm gebeurde. De tekst found bleef wel staan, maar daarna was de computer er gewoon mee opgehouden. Na een paar pogingen, besloot mijn vader een oom van mij te bellen omdat die ook zo’n MSX computer had. Die besloot om meteen vanuit Enkhuizen naar Hauwert te rijden, omdat hij ons graag met het probleem wilde helpen. Dat hij er verstand van had, werd meteen duidelijk. We hadden namelijk niet goed gelezen wat er op de doos stond. Het commando moest niet eindigen met .R … maar met ,R … Of te wel, we hadden een punt gebruikt inplaats van een komma. Ja in computer land kan dit vandaag de dag nog steeds voor problemen zorgen kan ik je melden. (vooral met getallen en zo)

Al snel was de computer niet meer weg te denken uit mijn leven. Je kan met een gerust hart zeggen dat die zaterdag een van de turning points in mijn leven is geweest. Na een periode van alleen maar spelletjes spelen, ging ik me ook verdiepen in het maken van simpele computer programmatjes. Aanvankelijk waren ze zo simpel dat alleen mijn naam op het scherm verscheen. Maar ondanks dat het er extreem simpel uitzag, was ik er niet minder trots dan dat ik vandaag de dag een programma schrijf (zie bv vorige blog).

Ik moest vandaag even aan die begin periode terug denken. Collega Jeroen en ik hadden namelijk van de Microsoft site de programmeer taal Visual Basic 2008 gedownload. Dit omdat we beseffen dat Foxpro (waar we nu onze programma’s in schrijven) in zijn nadagen is aanbeland. Voordat de oude fox over een paar jaar naar de eeuwige jachtvelden is af gereisd, leek het ons verstandig om ook wat anders te gaan leren. Na de zomer wil ik een LOI cursus van deze taal gaan volgen, maar collega Jeroen kon dus niet zo lang wachten, en besloot de setup gewoon te downloaden. Het eerste programmatje, wat we met zijn twee-en gemaakt hebben lijkt erg op de begin periode met de oude MSX computer. Ondanks dat programmeer talen natuurlijk erg veel op elkaar lijken, zitten er ook taal technisch behoorlijke verschillen tussen. Verschillen die je dus eventjes moet weten voordat je er mee aan de slag kunt gaan. Na ruim een half uur ploeteren, hadden we een schermpje gemaakt met een simpele knop erop. Drukte je op die knop, dan kwam de tekst : ‘Hello World’ op het scherm te staan. We waren bere trots toen we dat zagen. Al moesten we wel lachen dat het resultaat een simpel berichtje was. Het begin is in ieder geval gemaakt. Hopelijk kan ik over een tijdje in Visual Basic net zulke programma’s schrijven als in Fox.

Mazzel

Presets

Zoals ik al eens eerder heb verteld, wordt ik op mijn werk zo nu en dan verrast met een gave programmeer uitdaging . Dit was een poosje geleden weer het geval. Er is namelijk een nieuw type weegschaal op de markt, die uiteraard door de computer aangestuurd moet kunnen worden. Nou is het protocol eigenlijk altijd wel universeel , maar de scherm opbouw (presets genaamd) is bij elk model toch vaak weer anders. Dit omdat de schalen natuurlijk ook met zijn tijd mee gaan. Het complete wiel opnieuw uitvinden is het dus niet, maar ik heb in mijn ‘programmeer carrière’ binnen Digi dus wel diverse programma’s geschreven (of aangepast) waarmee je de preset schermen van de nieuwere types kunt programmeren. Dit geldt niet alleen voor de standaard computer programma’s die gewoon aan de wat ‘kleinere’ klanten worden verkocht. Maar ook voor de grotere supermarkt koppelingen die in het algemeen altijd hun eigen backoffice programma’s hebben. Hun programma communiceert via een communicatie programma (driver genaamd) met onze weegschalen. Voor het programmeren van (onder andere) de presets , is dan een los programma noodzakelijk. Anders kan de gebruiker deze niet instellen.

Voor zo’n nieuwe koppeling moest ik dus laatst aanwezig zijn bij een vergadering. Vol trots liet de product specialist de nieuwste touchscreen model weegschaal zien. Uitgerust met plaatjes en in grote verstelbare preset knoppen. Dit nieuwe model komt in het algemeen op de groente en fruit afdeling te staan (AGF in supermarkt vaktermen). Misschien ken je het? Als je bijvoorbeeld bananen wilt kopen, dan moet je die op de weegschaal liggen. Op de knop met het plaatje bananen drukken en dan komt er een etiketje uit. De oudere modellen lijken al doodeenvoudig te zijn, maar kosten nogal veel tijd om bij te houden. ‘Vroeger’ moesten dus al die plaatjes geprint worden. Dan uitgeknipt, en daarna in dat preset bord worden geschoven. Dat is al een aardig werkje, maar in sommige gevallen wordt een bepaalt product niet meer verkocht (seizoen gebonden bv). Dan moeten de supermarkt medewerkers het plaatje weer van het bord afhalen. Met het risico dat het zoekraakt.… Kortom, het is te doen, maar het kan natuurlijk veel makkelijker.

Het nieuwe model moet daarom een verademing worden voor de supermarkt eigenaar (of liever gezegd, voor zijn collega die het weegschaal bestand bijhoud). De plaatjes kunnen nu digitaal aangeleverd worden, en gekoppeld worden aan de preset knop. Hoe meer artikelen je op het scherm programmeert, hoe kleiner de preset knoppen worden. Kortom, het scherm past zich aan, aan de situatie van de aanwezige artikelen. Is er een product dat (eventueel ) tijdelijk niet meer wordt verkocht, kan je deze gewoon verwijderen van het preset scherm. De overige toetsen schuiven automatisch op en de grootte van de preset knoppen wordt dan (eventueel) automatisch mee aangepast.

‘Oeps… dat wordt een gave uitdaging om daar een preset programma voor te schrijven’, bedacht ik me zo toen de uitleg nog maar halverwege was. De product specialist had door dat ik onder de indruk was, en deed er nog een schepje bovenop. De aangeleverde plaatjes moeten natuurlijk aan een bepaald formaat voldoen. Je kunt je misschien voorstellen dat als je een foto van een appel maakt met een camera van 23 megapixels, dat die foto niet op zo’n toetsje past. Dus moeten de plaatjes ook nog automatisch worden ’ge-reshaped’ ….Ook weer naargelang de hoeveelheid toetsen op het scherm.


Deze uitdaging ging ik natuurlijk niet uit de weg. Na een tijdje programmeren zat dit nieuwe preset scherm in het preset editor programma. Een aantal weken later kon er een demo worden gegeven aan een supermarkt, waar ik samen met een verkoper ben heen geweest. Tijdens de demo kon ik het gemak van de nieuwe schaal en het presets programma laten zien. Van een kers had ik in de demo situatie namelijk even geen plaatje. Ik ging op mijn laptop naar google afbeeldingen. Zocht daar een kers op, downloadde die en binnen notime stond de kers te pronken op de nieuwe weegschaal. Hopelijk was de klant onder de indruk van de demonstratie en schaft hij dit nieuwe model aan.

Mazzel

Het Expreszo weekend

Rachel heeft er weer een heel jaar op moeten wachten, maar nu is het weer zo ver… ze is namelijk met haar theatersport groepje Expreszo een weekendje weg. Daar kijkt ze altijd al heel lang naar uit, en ik hoop natuurlijk dat ze een leuke tijd heeft.

Laatst nog, waren Ramon en ik zelf naar een avondje Expreszo geweest. De groep speelde toen geen wedstrijd tegen een andere groep, maar deden die avond een vorm die ‘de vloer op’ heet. Ze krijgen dan een scene voorgeschoteld, en moeten die al improviserend spelen. En ik vond dat ze dat erg goed deden. In een scene moesten ze een aantal vriendinnen spelen waarvan er eentje een beetje buitengesloten werd. Ze speelden het zo goed, dat ik zowaar medelijden kreeg met die ene buitengesloten persoon. Terwijl ik wist dat het natuurlijk puur spel was. Nog zo’n mooi voorbeeld was dat een man en een vrouw op een onbewoond eiland waren aangespoeld. De man vond dat wel prachtig zo, terwijl de vrouw er van alles aan deed om van het eiland af te komen. Ze speelde eigenlijk een soort verdraaide blue lagoon scene waarbij uiteindelijk de man achter bleef en de vrouw met een knappe schipper er van door ging..

Al met al een prachtige avond. Aangezien het opruimen op zo’n ‘De vloer op’ avond aardig wat tijd in beslag neemt (ze hebben dan erg veel spullen op het podium staan), stelde ik aan Rachel voor dat ik mee zou helpen met opruimen. Toen ik even midden in de groep stond (zeg maar), viel de gezelligheid in de groep pas echt op.. Die ervaring had ik al een keertje toen ik Rechter Stensilberg speelde. Ik kan je vertellen dat dit erg gaaf was.

Maarja, ik was natuurlijk wel alleen dit weekend. Je moet nu niet denken dat ik me verveeld heb hoor. Vrijdag ben ik namelijk naar Jochem Myjer geweest. Voor die gene die niet weten wie dat is, heb ik een linkje : http://www.youtube.com/watch?v=ZBkj0s9_0WU . Zaterdag avond ben ik met Ramon naar de nieuwe Terminator film geweest, waarin Schwarzenegger overigens maar een klein rolletje in speelde…. Al met al heb ik me dus niet verveeld.

Mazzel

.....(PIEP) YOU

Een aantal weken geleden lagen Rachel en ik nog even in bed wakker te worden toen we een gaaf nummer op de radio hoorde. Om in het weekend wakker te worden, zijn slaapkoppen zoals wij haast wel verplicht om de radio aan te doen, anders blijven we de gehele dag gewoon in bed liggen. Op de radio klonk een vrolijk liedje waarin wel wat vieze woorden in voorkwamen, maar dat bederfde het vrolijke melodietje niet.

Kort daarna hoorde ik het nog wel eens meer op de radio. Ik besloot om de bijbehorende tekst eens op te zoeken op internet, omdat er tegenstrijdige informatie over de inhoud bekent zou zijn. Er werd beweerd dat de zangeres het in het liedje over oud president George Bush zou hebben, maar dat ontkende de zangeres zelf ten strengste. Op youtube vond ik het liedje inclusief de teksten, en daarin kwam (voor mij) naar voren dat ze het opnam voor homo’s en lesbo’s. Die conclusie trok ik uit de zin ‘so you say, its not okay to be gay, well I think youre just evil. You’re just some racist who can’t tie my laces. You’re point of view is medieval’.

Een nobel doel dus, leek mij zo. Maar helaas is lang niet iedereen het daar met mijn eens. Laatst las ik op Nu.nl dat de Amerikaanse staat california het homohuwelijk weer heeft verboden. Eerst mocht het wel, maar een of andere hoge rechter heeft het weer verboden. Even hoopte ik dat mijn oude held Arnold Schwarzenegger zou ingrijpen. Hij is notabene de gouverneur van die staat en kan er volgens mij een stokje voor steken. Hij moet toch wel opkomen voor de algemene rechten van de mens lijkt mij… Maar helaas. De nu.nl site repte met geen woord over mijn terminator held, die in de jaren 90 in een van de gaafste films allertijden heeft meegespeeld. Racisme won die dag, en Arnold stond er bij en keek er naar.

Daarom, omdat Arnold het niet kan/mag of wil. Doe ik het maar. Voor die ene hoge Amerikaanse rechter, maar ook voor de rest van de wereld die vind dat je homo’s en lesbo’s mag discrimineren : FUCK YOU
Mazzel
Link naar het liedje : http://www.youtube.com/watch?v=QvWj18LeU1g&feature=PlayList&p=7C1F3A0BE731354A&index=0&playnext=1

Busje komt zo

De Jeroenen van de helpdesk hebben zo nu en dan een logistiek probleem. Naast dat we natuurlijk de helpdesk runnen, moet een van ons ook nog wel eens op pad om software pakketten te installeren. Aangezien dit geen vijf dagen in de week voorkomt, heeft de directie besloten dat we geen auto van de zaak mogen hebben (wat ik op zich wel kan voorstellen). Het is alleen onhandig als we weg moeten, want dit houd dan altijd in dat we een voertuig van een collega moeten lenen. En die collega wil in het algemeen vaak op tijd naar huis toe. Maar aangezien de Jeroenen door het hele land heen pakketjes installeren, wil dit wel eens onmogelijk zijn. We krijgen dan geen scheve gezichten te zien of zo. Maar enig sinds schuldig voelen we ons dan natuurlijk wel.

Maar dat lenen van een collega zijn voertuig, hoeft de komende paar maanden even niet meer. Een collega van ons heeft besloten om ons te verlaten, en dit houd in dat we voorlopig een auto over hebben. Nouja, auto…. Het is een vrij grote bus. Onze chef heeft toen besloten dat de Jeroenen daar voorlopig in mogen rijden. Aangezien hij nu ‘op mijn naam’ staat, moet nu de kilometer standen van de ritten bijgehouden worden. Dit voor het geval Wouter Bos besluit mij een naheffing te sturen. Ik moet namelijk kunnen aantonen dat er geen privé kilometers met het busje gereden worden. Nouja, tot 500 kilometer per jaar blijkt dat wel te mogen, maar ik heb natuurlijk ook de Knight nog. Dus daar rij ik dan wel mee als het niet werk gerelateerd is.

Aangezien ik de bus mee naar huis mag nemen, heeft dit nog een bijkomstig voordeel. Normaal gesproken moest ik met de Knight naar de zaak toe rijden, en wachten op een collega (om die zijn auto te lenen). Nu kan ik vanuit huis vertrekken, en…. hoe laat ik maar wil.. Afgelopen vrijdag was dat de eerste keer. Ik moest helemaal naar Heerde toe, wat een slordige 140 kilometer rijden is. Ik was volgens mij nog nooit zo vroeg bij een klant aangekomen die zover bij mij vandaan woont.

Kortom, als we nu een buitenklus gepland hebben staan… eventjes geduld, want het busje komt zo.
Mazzel

Stijn en het heelal

Een paar weken geleden zat ik op een dinsdag avond al zappend voor de tv. Rachel was naar de musical cursus en ik verveelde me een beetje. Ik had de hoop op een leuk programma op de tv bijna al opgegeven, toen op een gegeven moment mijn oog op een Belg viel.

Aanvankelijk dacht ik dat het een vreemde vogel was die maar een beetje zat slap te ouwehoeren. Maar na een paar minuten kijken, bleek dit zeker niet het geval te zijn. Hij was met de nodige humor aan het uitleggen hoe het heelal in elkaar zit. Aangezien ik dit altijd bere interessant vind, zat ik na een paar minuten gekluisterd naar de buis te kijken.

Toen het programma afgelopen was, zocht ik meteen in de tv gids op waar ik nou naar had zitten kijken. Het bleek een zes delige serie te zijn die ‘Stijn en het Heelal’ heette. Helaas vond ik in de weken erna weinig tijd om weer te gaan kijken, maar gelukkig vond ik op Youtube nog wat leuke stukjes. Ook mijn collega Jeroen vond het programma erg gaaf. Ik had het de dag nadat ik die aflevering had gezien, het er met mijn collega over. Ook hij was ervan onder de indruk.

Mocht je het ook interessant vinden. Klik dan even op de link hieronder.
Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=qid1if5PiII&feature=PlayList&p=4A3C686044C1F623&playnext=1&playnext_from=PL&index=14

De nieuwe Star Trek

Het was gigantisch wennen voor mij toen ongeveer 2 en een half jaar geleden de laatste aflevering van Star Trek Enterprise werd uitgezonden. Zeker omdat ik toen al ruim 10 jaar lang afleveringen en films volgde. Het zag er toen naar uit dat er voorlopig niets nieuws zou komen, omdat die laatste serie in Amerika eigenlijk min of meer was geflopt. Maar ongeveer een jaar geleden leek er toch licht in de duisternis te komen. Geen nieuwe serie, waar ik eigenlijk op gehoopt had, maar wel een nieuwe film. Daar moest ik wel even op wachten, omdat ik aanvankelijk dacht dat die eind 2008 zou uitkomen, wat dus uiteindelijk mei 2009 werd.

Acht mei kwam de nieuwe film dus officieel uit. Het leek ons wel een goed idee om John Doe (zijn naam blijft geheim) en zijn vriendin ook uit te nodigen om mee te gaan. Dit omdat ik weet dat zij ook echte SiFi fans zijn. Die gingen daar maar al te graag op in, dus werd de afspraak gemaakt om de late zondag avond voorstelling van afgelopen weekend te nemen. We hadden voor de zekerheid maar gereserveerd, maar dat bleek achteraf helemaal niet nodig te zijn. Niet veel mensen kwamen op dit relatief late tijdstip opduiken.

Eenmaal op onze zitplaats aangekomen, moesten we natuurlijk even wachten voordat de film begon. Die tijd wordt altijd overbrugd met een muziekje waar we dit keer met zijn vieren behoorlijk om hebben gelachen. De bios beschikte waarschijnlijk maar over een nummer, want als het nummer ‘sweet about me’ was afgelopen, begon die vrolijk weer opnieuw. Na een keer of zes, plus de keren dat het nummer in de pauze werd gedraaid, komt het je strot wel uit. Maar op een gegeven ogenblik ga je de humor er wel van inzien, en daarom zongen we op een gegeven ogenblik (samen met de mensen voor ons) hardop mee.

De film zelf was fantastisch. Het was zeker het lange wachten daarop waard. De positieve recensies die ik las op het internet, klopten dus precies. Al kan ik me voorstellen dat sommige trekkies (zware Star Trek fans) op het inhoudelijke verhaallijn gedeelte misschien wat op een aanmerkingen kunnen hebben. Maar dat is even te lastig om eventueel in deze blog uit te leggen. Ik heb me er in ieder geval niet aan geërgerd, en hoop maar dat er in de nabije toekomst weer een Star Trek serie of film gemaakt gaat worden.

Mazzel

Link naar een voorstukje van de film (duurt maar 2:18) : http://www.youtube.com/watch?v=7w4vk5OZmn8

De kleine beer

In het begin van deze mei maand, wordt er natuurlijk op de televisie veel aandacht besteed aan de tweede wereld oorlog. Bijna elk jaar zenden ze dan ook de film over het leven van Anne Frank uit, waar Rachel en ik, sinds dat we zijn gaan samen wonen, vrijwel elke keer weer naar kijken. Deze ‘traditie’ is ontstaan toen we het dagboek van Anne Frank zelf hadden gelezen. Daarnaast hebben we het achterhuis zelf ook een keertje bezocht, zodat we de desbetreffende beelden er ook bij hadden. Ondanks dat het verhaal dus ondertussen wel duidelijk is, blijft het zeker wel boeien.

Dit jaar hebben we zelfs twee films over Anne gezien. Op 4 mei werd alleen de periode omschreven die ze letterlijk in haar dagboek heeft neergezet. Gister, ging het over ‘The whole story’. Dan krijg je ook nog even te zien hoe haar leven voor het onderduiken er uitzag. Maar ook hoe het erna in de concentratie kampen aan toe ging. Dit laatste is natuurlijk geen pretje om te zien, maar Rachel en ik slepen ons er altijd wel doorheen.

Toen we weer in bed lagen, kon ik aanvankelijk de slaap niet vatten. Ik zat na te denken over de film en vroeg mezelf af of de wereld er vandaag de dag beter op geworden is of niet. Voor ons Nederlanders misschien wel. Maar elders in de wereld vliegt zo nu en dan de vlam wel weer eens in de pan. Af en toe worden er bijvoorbeeld Hamas raketten afgeschoten, of kaapt er een Somalische piraat een vrachtschip. Nee, zo erg als toen in de tweede wereld oorlog is het misschien niet meer. Maar complete wereld vrede is een ander verhaal. Dat lijkt voorlopig nog wel een utopie te zijn. Daar kunnen we alleen maar over dromen. Net zoals John Lennon dat destijds deed in zijn wereld beroemt geworden nummer Imagine : http://www.youtube.com/watch?v=okd3hLlvvLw .

Met dat nummer in mijn gedachte draaide ik me nog een keer om en probeerde de slaap alsnog te vatten. Ik keek nog even snel naar onze muur met de glow in de dark sterren daarop. Hoofdzakelijk naar de sterren die het sterrenbeeld van de Kleine beer vormen. Anne Frank en haar vriendinnen hadden namelijk destijds een vriendinnen groepje opgericht die ze naar dit sterrenbeeld hadden vernoemd. Waarbij elke vriendin voor 1 ster zou staan. Daarin hadden ze trouwens wel een foutje gemaakt. Ze dachten dat het hier om vijf sterren zou gaan, terwijl dit er zeven zijn. Toen ze daar achter kwamen hebben ze de naam aangepast naar de Kleine beer Minus twee. Welke ster nu daadwerkelijk Anne Frank was, weet ik eerlijk gezegd niet.

Mazzel