Bruno

Naast dat we af en toe met John Doe en zijn vriendin naar de bios gaan, doen we dit zo nu en dan ook met Ramon. Laatst was het weer eens zover.. Echter toen we de afspraak via de telefoon wilde maken, hadden we geen idee naar welke film we moesten gaan. Uiteindelijk is de keuze op de film Bruno gevallen.

Nou, dat hebben we geweten. Het is me eigenlijk nog nooit gebeurd, maar ik had nog nooit een slechte film in de bios bekeken. Eens moest dus de eerste keer zijn. Na een paar minuten had ik al het idee dat de film niet veel voorstelde. Bij de tijd dat het pauze was, besefte ik mezelf dat we dus nog maar op de helft zaten. Gelukkig was de ‘tweede helft’ ietsjes beter. Maar het kan natuurlijk ook zo zijn, dat ik langzaam aan in de film begon te groeien. Ik betrapte me er af en toe op dat ik een kleine glimlach op mijn gezicht kreeg. Ramon hoorde ik zo nu en dan ook wel lachen, maar bij Rachel was dat zeker niet het geval. Aan het einde van de film gaf ik het verhaal een vier. Ramon wist er nog een zes uit te persen. Maar Rachel kwam met een min 1 aanzetten. Die heeft waarschijnlijk de slechtste film aller tijden gezien.

Maar extreem erg vonden we dat niet hoor. Na het film kijken met Ramon, gaan we namelijk altijd nog even na zitten. We beginnen daarmee altijd in de bar van de bios zelf. De nodige biertjes en zoete witte wijntje worden dan ‘verwerkt’. Aangezien we met de trein naar Purmerend reizen (omdat we wat drinken), moeten we natuurlijk wel weer op tijd terug naar Hoorn gaan. Maar het feest is dan nog niet voorbij hoor. In de stad drinken we dan ook nog wat biertjes voordat we weer naar huis gaan.

Mazzel

Het oude kippenhok

Voor deze blog duik ik weer even terug in de jaren tachtig. Ik kan me nog een middag herinneren dat ik samen met mijn twee neven een kippenhok op de boerderij moesten slopen. Dat gaf een beetje een tegenstrijdig gevoel. Aan de ene kant was het hartstikke leuk om te doen, maar aan de andere kant was het jammer dat het gebouwtje om moest.

Jaren lang hebben we namelijk in het ongebruikte kippenhok gespeeld. Soms werd het als gevangenis gebruikt, soms zaten we gewoon in om te ouwehoeren. Zolang ik me destijds als kind kon herinneren, was dat kippenhok al daar. En dat klopte ook wel, want vorig jaar zag ik op een oude opname die me vader in 1974 maakte op de boerderij, het gebouwtje even voorbij flitsen. Toen werd het waarschijnlijk nog wel door de juiste ‘eigenaren’ bewoond. Ik was dus eigenlijk helemaal niet blij toen besloten werd dat het gebouwtje gesloopt moest worden. Op een of andere manier werd ik gevraagd om mee te helpen met de sloop. Dat vond ik dan eigenlijk ook wel weer leuk. Gezellig met mijn twee neven samen werken vond ik altijd erg gaaf.

Daar stonden we dan… Met zijn drieën naar het ‘gevaarte’ te kijken. Ik ken me nog herinneren dat we vrijwel de hele middag bezig zijn geweest met de sloop. Op een gegeven ogenblik, toen we even pauze aan het vieren waren, kwam mijn oma even naar haar drie kleinkinderen kijken. Ze had overheerlijke limonade meegenomen, en volgens mij ook een paar boterhammen. Als ik eens in de zoveel tijd aan mijn oma terug denk, dan zie ik haar daar nog zo aan komen wandelen.

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat ze overleed. Het beeld van dat ze daar kwam aanlopen, plus vele andere herinneringen aan haar, kwamen vandaag dus extra vaak voorbij flitsen.

Mazzel

Het begint te lopen

Ongeveer twee jaar geleden besteedde ik een weblog over het Borgings programma wat ik destijds geschreven had. Die weblog heette ‘Mijn eigen stem’ en ging over de nieuwe wetgeving dat warme broodjes die ten toon worden gesteld, dat die binnen twee uur verkocht moeten worden. Een grote klant vroeg toen aan ons of we het papierwerk erachter op een of andere manier konden automatiseren. In deze blog omschrijf ik hoe dat project zich verder heeft ontwikkeld.

Je hoeft trouwens niet bang te zijn dat je, als je in zo’n broodjes zaak bent, dat je mijn stem dan te horen krijgt. Dat is achteraf terug gedraaid omdat de computers, waar het programma op draait, niet over een geluidskaart beschikten. Maar erg vond ik dat niet hoor. Het bleef echter na een drietal leveringen akelig stil. En zodoende was ik bang dat het daarbij ook zou blijven. Maar de laatste tijd kreeg ik steeds meer collega’s aan de lijn die vragen over het Borgings programma hadden. Via verkoop kwam ik erachter dat de klant toch door was gegaan met het openen van nieuwe broodjeszaak winkels.

Deze winkels zijn trouwens altijd bij treinstations gelokaliseerd. De eerste twee leveringen waren bij Amsterdam Sloterdijk en bij het treinstation bij het WTC (Amstel???). Ondertussen zijn de treinstations in Utrecht, Delft, Tilburg , Rotterdam en Breda daarbij gekomen. Het ‘Borgings imperium’ breid zich dus langzaam uit. Het programma zelf is overigens niet meer aangepast na de eerste installaties (zijn wel wat start problemen opgelost natuurlijk). Bij de eerste onderhandelingen werd de wens geopperd dat er een koppeling met hun backoffice systeem gemaakt moest worden. Daarover heb ik tot nu toe nog niets gehoord. Via verkoop heb ik begrepen dat de klant zelf nog niet precies weet wat ze dan precies willen. Dus daar zit ik nog even op te wachten, want het schrijven van zo’n grote koppeling is natuurlijk prachtig om te doen.

Mazzel

Lewis Black

Stand up comedy is vandaag de dag waarschijnlijk populairder dan ooit. Vroeger had je maar een paar mensen in Nederland die daar bekent om stonden, maar vandaag de dag worden er hele tv shows mee gevuld. Ook via youtube kan je menig avondje vullen met filmpjes van talloze komedianten uit talloze shows. Dit raad ik iedereen dan ook zeker aan om een keertje te gaan doen.

Ik kwam laatst, via hyves wel te verstaan, op het spoor van een Amerikaanse Komediant. Zijn naam is Lewis Black, en bij het bekijken van een aantal youtube filmpjes van hem, besloot ik om deze blog te gaan schrijven. Hij is van joodse afkomst, en heeft een gruwelijke hekel aan oud president Bush. Tenminste, zo kwam het bij mij over. … Bij het bekijken van zijn shows, werd duidelijk dat hij behoorlijk wat grove taal gebruikt. Hij zelf beseft dat er mensen zijn die dat niet echt kunnen waarderen. In het begin van een show lag hij uit waarom dit optreden in een ander theater werd gegeven. Dit kwam omdat het theater waar het optreden aanvankelijk zou worden gehouden, lucht kreeg van zijn manier van praten (zal ik maar zeggen). Zodoende (mits het verhaal klopt natuurlijk), zijn ze naar een ander theater gegaan, die gelukkig wel blij waren met deze toffe gast.

Wat ik ook tof van hem vind, is dat hij niet een bepaalde groep mensen eruit pikt en die dan belachelijk maakt . Mooi voorbeeld daarvan vind ik hoe hij uitlegt hoe volgens hem het oude testament tot stand is gekomen. Hij is dus niet te beroert om ook over zijn eigen volk grapjes te maken. Vooral over de opmerking : ‘Jullie kijken Jerry Springer.. Zo zijn wij nu… ken je na gaan hoe wij destijds waren’ was ik erg onder de indruk.

Ik ga natuurlijk ook nog wat linkjes op deze blog achterlaten. Een van de gaafste stukjes die ik op het internet vond ging over toen Lewis nog op school zat en er om de week een luchtalarm training werd gehouden : http://www.youtube.com/watch?v=Sbw6Nxf8dYU (duurt maar 2:17).

Het tweede linkje die ik de lezers van mijn blog wil voorschotelen, heeft eigenlijk ook nog te maken met mijn blog ‘(piep) you’. Alleen Lewis kan dit natuurlijk op een veel betere manier uitleggen dan ik dat deed. Hij verteld hierin dat het belachelijk is dat homo’s en Lesbiennen (Queers in het Engels) nog steeds zo gediscrimineerd worden : http://www.youtube.com/watch?v=3ANrvQC4wIk&feature=related (duurt maar 3:39).

Mazzel

Rachel's optreden

Afgelopen zaterdag was het zover. Rachel ging, samen met haar mede cursisten , de Musical cursus officieel afsluiten met een eindpresentatie. Daarvoor had ze zoveel mogelijk mensen uitgenodigd om die voorstelling te komen bekijken en waren we met een vrij grote groep naar Amsterdam afgereisd.

Aangezien er werkzaamheden aan het spoor werden uitgevoerd, gingen we met de bus. Zodoende kon ik ook een keer mee maken wat Rachel de afgelopen maanden elke dinsdag avond deed (met de bus reizen dus). Om half zes hadden we bij mij afgesproken. Dit omdat ik de bushalte vanaf ons balkon al kan zien. In totaal stapte we met zeven man de bus in, en op Amsterdam Centraal kwamen er nog eens twee personen extra bij. Dit was nog niet alles, want er waren ook mensen die op eigen gelegenheid naar het theater waren afgereisd.

We waren dik op tijd, maar zodoende konden we even bijkomen van de reis. In het gebouw was het overigens bloed heet. En dat werd er niet beter op toen we in de zaal aankwamen. Ik heb begrepen dat er mensen na de pauze niet meer terug kwamen omdat ze het te benauwd hadden. Ik vond het ook niet prettig, en de oncomfortabele stoelen hielpen daar ook niet bij. Maar het optreden was spectaculair. Zeker als je beseft dat de meiden groep dit in een slordige twee maanden in elkaar hebben gezet. Zowel de liedjes en de dansjes werden met veel passie opgevoerd. De verhaal lijn was ook gaaf, zodat je op je stoel gekluisterd bleef zitten.

Het gehele stuk duurde twee uur, dus was ik wel even blij dat er een pauze tussen zat. Toen kon ik ook even horen wat de rest van de groep van het stuk vond. Ook die waren onder de indruk, en er werd volop gespeculeerd hoe het verhaal nu zou aflopen.

Tegen half twaalf was de voorstelling voorbij. Alle cursisten namen onder luid applaus afscheid van het plubliek. Omdat er geen foto’s gemaakt mochten worden, kan ik helaas geen plaatje bij deze blog zetten, maar er zijn wel opnames gemaakt. Hopelijk krijgen we die een keertje te zien.

We gingen ook weer met de bus terug naar huis. Rachel reed nu natuurlijk ook mee (op de heenweg niet, omdat zij er al vroeg in de ochtend was). Compleet gesloopt stapte we weer in de Grote Waal uit de bus vandaan. Maar wel met een voldaan gevoel.

Mazzel

De laatste loodjes

Rachels musical cursus loopt bijna op zijn einde. Dit zorgt ervoor dat ze het de afgelopen tijd extreem druk heeft gehad omdat er extra geoefend moet worden voor de eindpresentatie. Waar ze de energie vandaan haalt is voor mij een raadsel, maar het geeft wel aan dat ze het vak dus echt interessant moet vinden. Anders red een normaal mens dit volgens mij niet. Naast dat ze natuurlijk gewoon moet werken, is ze bijna elke avond nu in Amsterdam. Ze komt dan meestal weer laat thuis en dan is het eigenlijk gelijk al weer bedtijd.

Het afgelopen weekend was ze in zijn geheel in Amsterdam. Ze kwam in de avond (nacht meer) gelukkig nog wel thuis om te slapen. Zodoende zag ik mijn vrouw gelukkig nog wel even, en kon ik natuurlijk horen of het oefenen een beetje wil lukken. Aangezien ik dus het gehele weekend alleen was, ben ik alleen naar 2 verjaardagen geweest. De eerste was zaterdag ochtend, toen een dochter van vrienden van ons 4 jaar oud werd. Daarna ben ik even naar huis gegaan om een broodje te eten, en daarna ben ik meteen naar de tweede verjaardag gereden. Mijn collega Jeroen was namelijk die zaterdag ook jarig. Aanvankelijk komen we helemaal niet op elkaars verjaardag. Niet omdat we dit niet willen of zo, maar het gebeurde gewoon nooit. Totdat afgelopen vrijdag mijn collega zei dat dit eigenlijk wel vreemd was, en dat ik natuurlijk van harte welkom was. Die kans heb ik meteen aangegrepen.

De zondag zou Rachel weer de bus naar Amsterdam nemen, maar die reed niet op de verwachte vertrektijd. Zodoende heb ik haar met de Knight naar Amsterdam centraal station gebracht. Aangezien ik de laatste tijd maar weinig in de Knight rij (vanwege het busje), was het wel weer even vreemd om achter dat stuur de kruipen. Bovendien had ik nog een probleem. Ik wist niet precies hoe ik naar Amsterdam centraal moest rijden. De enige aanwijzing die ik had, was van mezelf. Ooit moest ik bij een klant zijn die in de buurt van het centraal station woonde. Ik vergiste me toen, en kwam per ongeluk toen achter het centraal station terecht. Al rijdend probeerde ik me zondag te herinneren hoe die trip destijds ook al weer ging. Ik had mijn handheld tommy voor de zekerheid meegenomen, maar gelukkig hadden we die niet nodig. Ik had de route inderdaad onthouden, al zal er ongetwijfeld een veel makkelijkere route naar het centraal station zijn. Maar dat maakte natuurlijk niet uit. Het resultaat (dat Rachel optijd was voor de training) is natuurlijk het belangrijkste.

Afgelopen maandag en ook vanavond is Rachel dus weer naar de musical cursus toe. Vrijdag ook nog, en dan is zaterdag de eindpresentatie waar ik natuurlijk heen ga.

Mazzel.

In the beginning

Het is een slordige 25 jaar geleden toen ik op een zaterdag middag thuis kwam en ik een blauwe gloed vanuit de huiskamer vandaan zag komen. Toen ik binnen kwam, zag ik wat de oorzaak van dat rare licht was. Mijn vader was namelijk die middag naar een winkel gegaan en had daar een home computer aangeschaft. Helemaal tegen mijn zin in eigenlijk, want ik had liever een spel computer. Zo eentje als een klasgenoot van mij destijds had. Maar daar had mijn vader blijkbaar maling aan, wat achteraf gezien de juiste beslissing bleek te zijn geweest.

Daar zaten we dan.. Met zijn twee-en kijkend naar het blauwe MSX-BASIC scherm. Mijn vader had bij de home computer ook nog een datarecorder gekocht met een spelletje erbij. Zodoende was ik al snel over mijn ontevredenheid heen, omdat er toch nog een spelletje gespeeld ging worden. Op de doos van het spel stond hoe je het in moest laden in de computer. Dus deden we het cassettebandje in de datarecorder en zette deze op play. Op de computer gaven we het commando : BLOAD”CAS:”.R in, en de datarecorder begon met draaien….. Een oorverdovend geluid galmde door de kamer, maar dat vonden wij niet erg, omdat de spieksplinter nieuwe computer : FOUND BLAGGER aangaf. Het geluid namen we maar even voor lief aan, ondanks dat het bijna vijf minuten duurde voordat het weer verdween. De teleurstelling was groot toen er helemaal niets op het scherm gebeurde. De tekst found bleef wel staan, maar daarna was de computer er gewoon mee opgehouden. Na een paar pogingen, besloot mijn vader een oom van mij te bellen omdat die ook zo’n MSX computer had. Die besloot om meteen vanuit Enkhuizen naar Hauwert te rijden, omdat hij ons graag met het probleem wilde helpen. Dat hij er verstand van had, werd meteen duidelijk. We hadden namelijk niet goed gelezen wat er op de doos stond. Het commando moest niet eindigen met .R … maar met ,R … Of te wel, we hadden een punt gebruikt inplaats van een komma. Ja in computer land kan dit vandaag de dag nog steeds voor problemen zorgen kan ik je melden. (vooral met getallen en zo)

Al snel was de computer niet meer weg te denken uit mijn leven. Je kan met een gerust hart zeggen dat die zaterdag een van de turning points in mijn leven is geweest. Na een periode van alleen maar spelletjes spelen, ging ik me ook verdiepen in het maken van simpele computer programmatjes. Aanvankelijk waren ze zo simpel dat alleen mijn naam op het scherm verscheen. Maar ondanks dat het er extreem simpel uitzag, was ik er niet minder trots dan dat ik vandaag de dag een programma schrijf (zie bv vorige blog).

Ik moest vandaag even aan die begin periode terug denken. Collega Jeroen en ik hadden namelijk van de Microsoft site de programmeer taal Visual Basic 2008 gedownload. Dit omdat we beseffen dat Foxpro (waar we nu onze programma’s in schrijven) in zijn nadagen is aanbeland. Voordat de oude fox over een paar jaar naar de eeuwige jachtvelden is af gereisd, leek het ons verstandig om ook wat anders te gaan leren. Na de zomer wil ik een LOI cursus van deze taal gaan volgen, maar collega Jeroen kon dus niet zo lang wachten, en besloot de setup gewoon te downloaden. Het eerste programmatje, wat we met zijn twee-en gemaakt hebben lijkt erg op de begin periode met de oude MSX computer. Ondanks dat programmeer talen natuurlijk erg veel op elkaar lijken, zitten er ook taal technisch behoorlijke verschillen tussen. Verschillen die je dus eventjes moet weten voordat je er mee aan de slag kunt gaan. Na ruim een half uur ploeteren, hadden we een schermpje gemaakt met een simpele knop erop. Drukte je op die knop, dan kwam de tekst : ‘Hello World’ op het scherm te staan. We waren bere trots toen we dat zagen. Al moesten we wel lachen dat het resultaat een simpel berichtje was. Het begin is in ieder geval gemaakt. Hopelijk kan ik over een tijdje in Visual Basic net zulke programma’s schrijven als in Fox.

Mazzel

Presets

Zoals ik al eens eerder heb verteld, wordt ik op mijn werk zo nu en dan verrast met een gave programmeer uitdaging . Dit was een poosje geleden weer het geval. Er is namelijk een nieuw type weegschaal op de markt, die uiteraard door de computer aangestuurd moet kunnen worden. Nou is het protocol eigenlijk altijd wel universeel , maar de scherm opbouw (presets genaamd) is bij elk model toch vaak weer anders. Dit omdat de schalen natuurlijk ook met zijn tijd mee gaan. Het complete wiel opnieuw uitvinden is het dus niet, maar ik heb in mijn ‘programmeer carrière’ binnen Digi dus wel diverse programma’s geschreven (of aangepast) waarmee je de preset schermen van de nieuwere types kunt programmeren. Dit geldt niet alleen voor de standaard computer programma’s die gewoon aan de wat ‘kleinere’ klanten worden verkocht. Maar ook voor de grotere supermarkt koppelingen die in het algemeen altijd hun eigen backoffice programma’s hebben. Hun programma communiceert via een communicatie programma (driver genaamd) met onze weegschalen. Voor het programmeren van (onder andere) de presets , is dan een los programma noodzakelijk. Anders kan de gebruiker deze niet instellen.

Voor zo’n nieuwe koppeling moest ik dus laatst aanwezig zijn bij een vergadering. Vol trots liet de product specialist de nieuwste touchscreen model weegschaal zien. Uitgerust met plaatjes en in grote verstelbare preset knoppen. Dit nieuwe model komt in het algemeen op de groente en fruit afdeling te staan (AGF in supermarkt vaktermen). Misschien ken je het? Als je bijvoorbeeld bananen wilt kopen, dan moet je die op de weegschaal liggen. Op de knop met het plaatje bananen drukken en dan komt er een etiketje uit. De oudere modellen lijken al doodeenvoudig te zijn, maar kosten nogal veel tijd om bij te houden. ‘Vroeger’ moesten dus al die plaatjes geprint worden. Dan uitgeknipt, en daarna in dat preset bord worden geschoven. Dat is al een aardig werkje, maar in sommige gevallen wordt een bepaalt product niet meer verkocht (seizoen gebonden bv). Dan moeten de supermarkt medewerkers het plaatje weer van het bord afhalen. Met het risico dat het zoekraakt.… Kortom, het is te doen, maar het kan natuurlijk veel makkelijker.

Het nieuwe model moet daarom een verademing worden voor de supermarkt eigenaar (of liever gezegd, voor zijn collega die het weegschaal bestand bijhoud). De plaatjes kunnen nu digitaal aangeleverd worden, en gekoppeld worden aan de preset knop. Hoe meer artikelen je op het scherm programmeert, hoe kleiner de preset knoppen worden. Kortom, het scherm past zich aan, aan de situatie van de aanwezige artikelen. Is er een product dat (eventueel ) tijdelijk niet meer wordt verkocht, kan je deze gewoon verwijderen van het preset scherm. De overige toetsen schuiven automatisch op en de grootte van de preset knoppen wordt dan (eventueel) automatisch mee aangepast.

‘Oeps… dat wordt een gave uitdaging om daar een preset programma voor te schrijven’, bedacht ik me zo toen de uitleg nog maar halverwege was. De product specialist had door dat ik onder de indruk was, en deed er nog een schepje bovenop. De aangeleverde plaatjes moeten natuurlijk aan een bepaald formaat voldoen. Je kunt je misschien voorstellen dat als je een foto van een appel maakt met een camera van 23 megapixels, dat die foto niet op zo’n toetsje past. Dus moeten de plaatjes ook nog automatisch worden ’ge-reshaped’ ….Ook weer naargelang de hoeveelheid toetsen op het scherm.


Deze uitdaging ging ik natuurlijk niet uit de weg. Na een tijdje programmeren zat dit nieuwe preset scherm in het preset editor programma. Een aantal weken later kon er een demo worden gegeven aan een supermarkt, waar ik samen met een verkoper ben heen geweest. Tijdens de demo kon ik het gemak van de nieuwe schaal en het presets programma laten zien. Van een kers had ik in de demo situatie namelijk even geen plaatje. Ik ging op mijn laptop naar google afbeeldingen. Zocht daar een kers op, downloadde die en binnen notime stond de kers te pronken op de nieuwe weegschaal. Hopelijk was de klant onder de indruk van de demonstratie en schaft hij dit nieuwe model aan.

Mazzel

Het Expreszo weekend

Rachel heeft er weer een heel jaar op moeten wachten, maar nu is het weer zo ver… ze is namelijk met haar theatersport groepje Expreszo een weekendje weg. Daar kijkt ze altijd al heel lang naar uit, en ik hoop natuurlijk dat ze een leuke tijd heeft.

Laatst nog, waren Ramon en ik zelf naar een avondje Expreszo geweest. De groep speelde toen geen wedstrijd tegen een andere groep, maar deden die avond een vorm die ‘de vloer op’ heet. Ze krijgen dan een scene voorgeschoteld, en moeten die al improviserend spelen. En ik vond dat ze dat erg goed deden. In een scene moesten ze een aantal vriendinnen spelen waarvan er eentje een beetje buitengesloten werd. Ze speelden het zo goed, dat ik zowaar medelijden kreeg met die ene buitengesloten persoon. Terwijl ik wist dat het natuurlijk puur spel was. Nog zo’n mooi voorbeeld was dat een man en een vrouw op een onbewoond eiland waren aangespoeld. De man vond dat wel prachtig zo, terwijl de vrouw er van alles aan deed om van het eiland af te komen. Ze speelde eigenlijk een soort verdraaide blue lagoon scene waarbij uiteindelijk de man achter bleef en de vrouw met een knappe schipper er van door ging..

Al met al een prachtige avond. Aangezien het opruimen op zo’n ‘De vloer op’ avond aardig wat tijd in beslag neemt (ze hebben dan erg veel spullen op het podium staan), stelde ik aan Rachel voor dat ik mee zou helpen met opruimen. Toen ik even midden in de groep stond (zeg maar), viel de gezelligheid in de groep pas echt op.. Die ervaring had ik al een keertje toen ik Rechter Stensilberg speelde. Ik kan je vertellen dat dit erg gaaf was.

Maarja, ik was natuurlijk wel alleen dit weekend. Je moet nu niet denken dat ik me verveeld heb hoor. Vrijdag ben ik namelijk naar Jochem Myjer geweest. Voor die gene die niet weten wie dat is, heb ik een linkje : http://www.youtube.com/watch?v=ZBkj0s9_0WU . Zaterdag avond ben ik met Ramon naar de nieuwe Terminator film geweest, waarin Schwarzenegger overigens maar een klein rolletje in speelde…. Al met al heb ik me dus niet verveeld.

Mazzel

.....(PIEP) YOU

Een aantal weken geleden lagen Rachel en ik nog even in bed wakker te worden toen we een gaaf nummer op de radio hoorde. Om in het weekend wakker te worden, zijn slaapkoppen zoals wij haast wel verplicht om de radio aan te doen, anders blijven we de gehele dag gewoon in bed liggen. Op de radio klonk een vrolijk liedje waarin wel wat vieze woorden in voorkwamen, maar dat bederfde het vrolijke melodietje niet.

Kort daarna hoorde ik het nog wel eens meer op de radio. Ik besloot om de bijbehorende tekst eens op te zoeken op internet, omdat er tegenstrijdige informatie over de inhoud bekent zou zijn. Er werd beweerd dat de zangeres het in het liedje over oud president George Bush zou hebben, maar dat ontkende de zangeres zelf ten strengste. Op youtube vond ik het liedje inclusief de teksten, en daarin kwam (voor mij) naar voren dat ze het opnam voor homo’s en lesbo’s. Die conclusie trok ik uit de zin ‘so you say, its not okay to be gay, well I think youre just evil. You’re just some racist who can’t tie my laces. You’re point of view is medieval’.

Een nobel doel dus, leek mij zo. Maar helaas is lang niet iedereen het daar met mijn eens. Laatst las ik op Nu.nl dat de Amerikaanse staat california het homohuwelijk weer heeft verboden. Eerst mocht het wel, maar een of andere hoge rechter heeft het weer verboden. Even hoopte ik dat mijn oude held Arnold Schwarzenegger zou ingrijpen. Hij is notabene de gouverneur van die staat en kan er volgens mij een stokje voor steken. Hij moet toch wel opkomen voor de algemene rechten van de mens lijkt mij… Maar helaas. De nu.nl site repte met geen woord over mijn terminator held, die in de jaren 90 in een van de gaafste films allertijden heeft meegespeeld. Racisme won die dag, en Arnold stond er bij en keek er naar.

Daarom, omdat Arnold het niet kan/mag of wil. Doe ik het maar. Voor die ene hoge Amerikaanse rechter, maar ook voor de rest van de wereld die vind dat je homo’s en lesbo’s mag discrimineren : FUCK YOU
Mazzel
Link naar het liedje : http://www.youtube.com/watch?v=QvWj18LeU1g&feature=PlayList&p=7C1F3A0BE731354A&index=0&playnext=1

Busje komt zo

De Jeroenen van de helpdesk hebben zo nu en dan een logistiek probleem. Naast dat we natuurlijk de helpdesk runnen, moet een van ons ook nog wel eens op pad om software pakketten te installeren. Aangezien dit geen vijf dagen in de week voorkomt, heeft de directie besloten dat we geen auto van de zaak mogen hebben (wat ik op zich wel kan voorstellen). Het is alleen onhandig als we weg moeten, want dit houd dan altijd in dat we een voertuig van een collega moeten lenen. En die collega wil in het algemeen vaak op tijd naar huis toe. Maar aangezien de Jeroenen door het hele land heen pakketjes installeren, wil dit wel eens onmogelijk zijn. We krijgen dan geen scheve gezichten te zien of zo. Maar enig sinds schuldig voelen we ons dan natuurlijk wel.

Maar dat lenen van een collega zijn voertuig, hoeft de komende paar maanden even niet meer. Een collega van ons heeft besloten om ons te verlaten, en dit houd in dat we voorlopig een auto over hebben. Nouja, auto…. Het is een vrij grote bus. Onze chef heeft toen besloten dat de Jeroenen daar voorlopig in mogen rijden. Aangezien hij nu ‘op mijn naam’ staat, moet nu de kilometer standen van de ritten bijgehouden worden. Dit voor het geval Wouter Bos besluit mij een naheffing te sturen. Ik moet namelijk kunnen aantonen dat er geen privé kilometers met het busje gereden worden. Nouja, tot 500 kilometer per jaar blijkt dat wel te mogen, maar ik heb natuurlijk ook de Knight nog. Dus daar rij ik dan wel mee als het niet werk gerelateerd is.

Aangezien ik de bus mee naar huis mag nemen, heeft dit nog een bijkomstig voordeel. Normaal gesproken moest ik met de Knight naar de zaak toe rijden, en wachten op een collega (om die zijn auto te lenen). Nu kan ik vanuit huis vertrekken, en…. hoe laat ik maar wil.. Afgelopen vrijdag was dat de eerste keer. Ik moest helemaal naar Heerde toe, wat een slordige 140 kilometer rijden is. Ik was volgens mij nog nooit zo vroeg bij een klant aangekomen die zover bij mij vandaan woont.

Kortom, als we nu een buitenklus gepland hebben staan… eventjes geduld, want het busje komt zo.
Mazzel

Stijn en het heelal

Een paar weken geleden zat ik op een dinsdag avond al zappend voor de tv. Rachel was naar de musical cursus en ik verveelde me een beetje. Ik had de hoop op een leuk programma op de tv bijna al opgegeven, toen op een gegeven moment mijn oog op een Belg viel.

Aanvankelijk dacht ik dat het een vreemde vogel was die maar een beetje zat slap te ouwehoeren. Maar na een paar minuten kijken, bleek dit zeker niet het geval te zijn. Hij was met de nodige humor aan het uitleggen hoe het heelal in elkaar zit. Aangezien ik dit altijd bere interessant vind, zat ik na een paar minuten gekluisterd naar de buis te kijken.

Toen het programma afgelopen was, zocht ik meteen in de tv gids op waar ik nou naar had zitten kijken. Het bleek een zes delige serie te zijn die ‘Stijn en het Heelal’ heette. Helaas vond ik in de weken erna weinig tijd om weer te gaan kijken, maar gelukkig vond ik op Youtube nog wat leuke stukjes. Ook mijn collega Jeroen vond het programma erg gaaf. Ik had het de dag nadat ik die aflevering had gezien, het er met mijn collega over. Ook hij was ervan onder de indruk.

Mocht je het ook interessant vinden. Klik dan even op de link hieronder.
Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=qid1if5PiII&feature=PlayList&p=4A3C686044C1F623&playnext=1&playnext_from=PL&index=14

De nieuwe Star Trek

Het was gigantisch wennen voor mij toen ongeveer 2 en een half jaar geleden de laatste aflevering van Star Trek Enterprise werd uitgezonden. Zeker omdat ik toen al ruim 10 jaar lang afleveringen en films volgde. Het zag er toen naar uit dat er voorlopig niets nieuws zou komen, omdat die laatste serie in Amerika eigenlijk min of meer was geflopt. Maar ongeveer een jaar geleden leek er toch licht in de duisternis te komen. Geen nieuwe serie, waar ik eigenlijk op gehoopt had, maar wel een nieuwe film. Daar moest ik wel even op wachten, omdat ik aanvankelijk dacht dat die eind 2008 zou uitkomen, wat dus uiteindelijk mei 2009 werd.

Acht mei kwam de nieuwe film dus officieel uit. Het leek ons wel een goed idee om John Doe (zijn naam blijft geheim) en zijn vriendin ook uit te nodigen om mee te gaan. Dit omdat ik weet dat zij ook echte SiFi fans zijn. Die gingen daar maar al te graag op in, dus werd de afspraak gemaakt om de late zondag avond voorstelling van afgelopen weekend te nemen. We hadden voor de zekerheid maar gereserveerd, maar dat bleek achteraf helemaal niet nodig te zijn. Niet veel mensen kwamen op dit relatief late tijdstip opduiken.

Eenmaal op onze zitplaats aangekomen, moesten we natuurlijk even wachten voordat de film begon. Die tijd wordt altijd overbrugd met een muziekje waar we dit keer met zijn vieren behoorlijk om hebben gelachen. De bios beschikte waarschijnlijk maar over een nummer, want als het nummer ‘sweet about me’ was afgelopen, begon die vrolijk weer opnieuw. Na een keer of zes, plus de keren dat het nummer in de pauze werd gedraaid, komt het je strot wel uit. Maar op een gegeven ogenblik ga je de humor er wel van inzien, en daarom zongen we op een gegeven ogenblik (samen met de mensen voor ons) hardop mee.

De film zelf was fantastisch. Het was zeker het lange wachten daarop waard. De positieve recensies die ik las op het internet, klopten dus precies. Al kan ik me voorstellen dat sommige trekkies (zware Star Trek fans) op het inhoudelijke verhaallijn gedeelte misschien wat op een aanmerkingen kunnen hebben. Maar dat is even te lastig om eventueel in deze blog uit te leggen. Ik heb me er in ieder geval niet aan geërgerd, en hoop maar dat er in de nabije toekomst weer een Star Trek serie of film gemaakt gaat worden.

Mazzel

Link naar een voorstukje van de film (duurt maar 2:18) : http://www.youtube.com/watch?v=7w4vk5OZmn8

De kleine beer

In het begin van deze mei maand, wordt er natuurlijk op de televisie veel aandacht besteed aan de tweede wereld oorlog. Bijna elk jaar zenden ze dan ook de film over het leven van Anne Frank uit, waar Rachel en ik, sinds dat we zijn gaan samen wonen, vrijwel elke keer weer naar kijken. Deze ‘traditie’ is ontstaan toen we het dagboek van Anne Frank zelf hadden gelezen. Daarnaast hebben we het achterhuis zelf ook een keertje bezocht, zodat we de desbetreffende beelden er ook bij hadden. Ondanks dat het verhaal dus ondertussen wel duidelijk is, blijft het zeker wel boeien.

Dit jaar hebben we zelfs twee films over Anne gezien. Op 4 mei werd alleen de periode omschreven die ze letterlijk in haar dagboek heeft neergezet. Gister, ging het over ‘The whole story’. Dan krijg je ook nog even te zien hoe haar leven voor het onderduiken er uitzag. Maar ook hoe het erna in de concentratie kampen aan toe ging. Dit laatste is natuurlijk geen pretje om te zien, maar Rachel en ik slepen ons er altijd wel doorheen.

Toen we weer in bed lagen, kon ik aanvankelijk de slaap niet vatten. Ik zat na te denken over de film en vroeg mezelf af of de wereld er vandaag de dag beter op geworden is of niet. Voor ons Nederlanders misschien wel. Maar elders in de wereld vliegt zo nu en dan de vlam wel weer eens in de pan. Af en toe worden er bijvoorbeeld Hamas raketten afgeschoten, of kaapt er een Somalische piraat een vrachtschip. Nee, zo erg als toen in de tweede wereld oorlog is het misschien niet meer. Maar complete wereld vrede is een ander verhaal. Dat lijkt voorlopig nog wel een utopie te zijn. Daar kunnen we alleen maar over dromen. Net zoals John Lennon dat destijds deed in zijn wereld beroemt geworden nummer Imagine : http://www.youtube.com/watch?v=okd3hLlvvLw .

Met dat nummer in mijn gedachte draaide ik me nog een keer om en probeerde de slaap alsnog te vatten. Ik keek nog even snel naar onze muur met de glow in de dark sterren daarop. Hoofdzakelijk naar de sterren die het sterrenbeeld van de Kleine beer vormen. Anne Frank en haar vriendinnen hadden namelijk destijds een vriendinnen groepje opgericht die ze naar dit sterrenbeeld hadden vernoemd. Waarbij elke vriendin voor 1 ster zou staan. Daarin hadden ze trouwens wel een foutje gemaakt. Ze dachten dat het hier om vijf sterren zou gaan, terwijl dit er zeven zijn. Toen ze daar achter kwamen hebben ze de naam aangepast naar de Kleine beer Minus twee. Welke ster nu daadwerkelijk Anne Frank was, weet ik eerlijk gezegd niet.

Mazzel

De avond voor mijn verjaardag

Ieder kind vind het natuurlijk heerlijk om jarig te zijn. Als kind zijnde vond ik dat natuurlijk zelf ook. Soms kon ik de avond ervoor dan de slaap niet vatten. Ik lag dan maar wat te woelen in mijn bed en hoopte dan in slaap te vallen, zodat de nacht snel voorbij zou gaan.

Ik kan me 1 van die avonden nog zeer goed herinneren. Ik vroeg me natuurlijk af wat voor cadeaus ik de dag erna zou krijgen. Gevolg was natuurlijk dat ik lag te pieren in bed. En piekeren is tot op de dag van vandaag geen goed middel om in slaap te vallen. Tot overmaat van ramp begon er op het weiland achter ons huis een trekker het land te bewerken. Dit maakte natuurlijk en enorm kabaal, en in combinatie met piekeren kan je de poging om in slaap te vallen dan maar beter opgeven. Hetgeen ik dan ook daadwerkelijk gedaan had. Ik ben aan het raam van mijn slaapkamer gaan staan en volgde de boer die keurig zijn volledige weiland bewerkte. Dit duurde natuurlijk vrij lang, omdat de trekker een zeer langzaam tempo reed. Toen hij uiteindelijk klaar was, verliet de boer het weiland weer, en hervat ik de poging om zo snel mogelijk jarig te worden.

Je kunt je afvragen waarom ik dit verhaal vertel. Nou vandaag de dag woon ik natuurlijk allang niet meer in mijn ouderlijk huis. Maar er is meer veranderd dan alleen dat. Ook het weiland waar de boer destijds zijn rondjes reed, is allang geen weiland meer. Daar staan vandaag de dag namelijk huizen. En in 1 van die huizen woont mijn nicht met haar familie waar ik laatst was om wat computer probleempjes op te lossen. Elke keer als ik mijn auto daar op de parkeer plaats neerzet, en ik natuurlijk uit de auto stap. Kijk ik toch even naar het raam waar ik destijds stond te wachten totdat de trekker vertrokken was. Wat ik eigenlijk die verjaardag gekregen heb, kan ik me niet meer herinneren. Maar dat is ook niet belangrijk meer.

Mazzel

Boeddha's positieve energie

Thailand….. Niet bepaalt een land waar het vandaag de dag erg veilig is. En dat is jammer, want ik heb mij er bijna tien jaar geleden perfect vermaakt. Waarschijnlijk komt mijn voorliefde voor tropische eilanden daar ook vandaan. Want de eerste keer dat ik in Thailand was, ben ik ook op zo’n prachtig tropisch eiland geweest. Je weet wel…. Zo eentje met van die prachtige stranden met palmbomen erop waar je lekker onder kunt luieren. Af en toe een Thaise massage …Ja, dat zijn de leuke herinneringen..

Maar in het nu rumoerige Bangkok zelf, ben ik dan natuurlijk ook geweest. Via excursies en bezoekjes aan locale musea, ben ik meer te weten gekomen omtrent het boeddhisme wat overigens een interessante religie is. Ik heb er destijds nog een Engels boek over gekocht toen ik een keer in Maleisië was. Maar heb die vandaag de dag nog steeds niet gelezen. Aangezien ik tegenwoordig steeds meer ga lezen (niet alleen meer in de vakanties), lijkt het me gaaf om dit boek er dan ook maar weer eens bij te gaan pakken. Ik ben nu nog bezig met het laatste boek van de beroemde professor Richard Dawkins, en heb daarna nog 2 boeken op de plank staan.. Maar daarna pak ik dit boeddhistische boek erbij (spreek ik nu met mezelf af). Want ondanks dat ik drie keer in Thailand geweest ben, is mijn algemene kennis omtrent het Boeddhisme eigenlijk vrij gelimiteerd.

Ik weet wel van vrienden, dat je geen Boeddha beeldje voor je zelf mag kopen. Dit omdat de positieve energie van het beeldje dan niet goed tot zijn recht komt. Ondanks dat ik dit wist, is me dit toch ‘overkomen’. Je zult je misschien afvragen wat ik bedoel met ‘overkomen’. Nou jaren geleden had ik zo’n beeldje voor mijn ex gekocht voor haar verjaardag. Maar rond haar verjaardag ging het destijds uit, en sindsdien zat ik met het beeldje in mijn maag. Ik heb jaren lang een soort schuldgevoel voor het beeldje gehad, omdat hij dus zijn energie niet kwijt kon. Maar daar is nu verandering in gekomen. Want bij het regelen van de bruiloft (met Rachel wel te verstaan) kwamen wij erachter dat ik nog een levensverzekering met mijn ex had lopen. Om dit recht te zetten had ik een handtekening nodig van mijn ex. Via Hyves ben ik haar naar 8 jaar weer op het spoor gekomen en heb gevraagd of ik haar krabbel mocht hebben. Dat mocht, en ze kwam zelfs even gezellig langs om bij te kletsen (wat er zoal in die 8 jaar allemaal is gebeurd). Het verhaal over het beeldje kwam ook ter sprake. Ik vertelde het verhaal en vroeg of ze alsnog het beeldje wilde accepteren. Ze was wel een beetje verbaast en geloofde niet zo echt in de magie van het beeldje. Maar ze zei wel, dat ze het beeldje hierbij officieel aan mij gaf, zodat het toch zijn ei kwijt kon.

Kortom, na bijna acht jaar alsnog op de juiste plek aangekomen. En dat zonder ook maar 1 stap voor te hebben moeten verzetten. Als het goed is (moet je maar even goed naar het plaatje kijken), zie je hem nu ook extra glunderen.
Mazzel

Pauze

Het woord ‘Pauze’ zegt de gemiddelde collega van mijn werk niet zo heel erg veel. Als ik 1 van onze collega’s van het filiaal in Antwerpen aan de lijn heb, die in het algemeen deze ‘techniek’ wel onder de knie hebben, vraag ik dan altijd gekscherend wat het woord pauze betekend (dit voor het geval ik als antwoord krijg dat er iemand pauze aan het vieren is die ik dan net even nodig heb). Als ik dan een groot vraagteken boven het hoofd van die Belgische collega visualiseer, zeg ik dan altijd dat ik het wel in Google zal opzoeken.

Eigenlijk zijn we gewoon gek. We eten ons broodje dus meestal gewoon op terwijl we aan onze desk zitten. Daartoe zijn we niet verplicht of zo. Maar aangezien de helpdesk officieel geen pauze kent, blijven we gewoon op onze plek zitten…. Hierin proberen de Jeroenen van de helpdesk de laatste tijd verandering in aan te brengen. We ‘verplichten’ onszelf om een rondje door het naar bij gelegen park te gaan wandelen. En over deze wandeling wil ik het even gaan hebben.

Naast het bedrijven terrein waar het Nederlandse filiaal is gelokaliseerd, ligt dus een park die ook nog eens langs een golfbaan ligt….. Mijn rondje begint altijd bij de Dogrun die ook in het park aanwezig is. Deze ‘Dogrun’ is een speelbos voor honden, en daar krioelt het dan ook van. Ze zitten natuurlijk wel achter een hek, maar dat weerhoud ze er niet van om flink naar mij te gaan blaffen als ik voorbij kom wandelen. Op sommige dagen volgen er een aantal honden mij langs de volle lengte van het speelbos.

Naast dat er honden in het speelbos aanwezig zijn, laten mensen hun honden meestal ook uit in het park zelf. Laatst kwam ik een vrouw tegen die behoorlijk in paniek was. Ze vroeg of ik een zwarte hond voorbij had zien lopen, maar dit was helaas niet het geval. Ze had de hond maar even los gelaten, maar die besloot toen om meteen het hazenpad te kiezen. Aangezien ik nog maar bij het begin van mijn rondje was, vreesde ik dat de hond misschien de grote weg op was gerent. De mevrouw ging verder met haar zoektocht, terwijl ik weer verder ging met mijn rondje. Ik gaf mijn ogen goed de kost, omdat ik het natuurlijk vreselijk vond wat die mevrouw was overkomen. Maar ondanks dat ik goed om me heen keek, was er geen spoor van het beesie te vinden. Totdat ik plotseling een ritselend geluid achter me hoorde. Daar stond de hond dus ineens. En nog wel vlak achter me. Aangezien het een enorm uit de kluiten gegroeide versie was, was ik verbaast hoe ik die over het hoofd heb kunnen zien. Het leek wel alsof hij daar zojuist was ‘neer gestraald’ zoals ze dat in Star Trek altijd doen. Vanwege zijn omvang, besloot ik maar niet om de hond vast te gaan pakken, maar gelukkig was dit ook niet nodig. De hond was zelf waarschijnlijk ook een beetje in paniek, want hij bleef keurig bij mij in de buurt. In de verte zag ik de mevrouw nog volop zoeken, dus heb ik mijn keel even open gezet. De vrouw kwam in een hoog tempo op het geluid afgerent en zodoende werden de twee vrienden weer verenigd.

Het laatste gedeelte van het park loopt dus parallel aan de golf baan. Daarop zijn bijna altijd wel mensen op aan het spelen. Weer en wind weerhoud de Tiger Woods wannebee’s in het algemeen niet. Als er toevallig spelers op de hole aanwezig zijn waar ik langs kom, blijf ik altijd wel even staan. Het is me namelijk nog nooit gelukt om een bal daadwerkelijk te volgen als hij met grote snelheid op zijn doel afsjeest. Hoe die spelers dat zelf doen is mij dus volstrekt onbekend, maar waarschijnlijk moet je achter de bal staan om hem te kunnen volgen. Gaaf is het in ieder geval wel, als is het alleen maar om de spelers over de baan te zien voortbewegen. Of dit nu wandelend is, of met zo’n golf karretje, dat maakt mij niet zo erg veel uit.

Na het verlaten van het park, moet ik nog even door het bedrijventerrein heen en dan is de pauze weer voorbij. Het park zal dan weer een dagje op mij moeten wachten.

Mazzel

Open 3.0

In mijn eerste weblog van dit jaar had ik het al even over de financiële crisis en de drukte op de automatiserings helpdesk. Ik had er helemaal een grafiekje bij gedaan, zodat het voor de eventuele lezer van mijn weblog duidelijk was hoe het de laatste paar jaar gegaan was. Die gegevens komen natuurlijk uit het openstaande punten programma waar ik ook al eens meerdere blogs aan heb besteed. En dat ga ik nu weer doen, want vandaag is de officiële release van de derde versie. Kortom, Open 3.0 is online.

Met het naderende paasweekend, werd het wat rustiger op de helpdesk. Zodoende had ik wat tijd om aan deze nieuwe versie te gaan werken. Het is natuurlijk een hele klus om een compleet nieuw storings programma te gaan schrijven. Daar zag ik dan ook in het begin wel tegen op, en peinsde af en toe of het wel echt nodig was. Maar al snel besloot ik dat het toch tijd werd voor wat nieuws. En als ik dan elke dag een beetje zou programmeren dat het dan vanzelf een keertje af zou komen. Vandaag was het extreem rustig, omdat het natuurlijk de dag voor Pasen is. Zodoende kon ik nog even een eindspurt inzetten om het nog voor het weekend af te hebben. Bovendien was mijn collega Jeroen vandaag vrij, dus hopelijk is hij blij verrast als hij dinsdag ons storings programma opstart en bemerkt dat het de nieuwe versie al is. Nu maar even hopen dat hij deze weblog de komende paar dagen nog even niet leest.

Met Jeroen heb ik natuurlijk wel besproken wat er zoal veranderd moest worden. We kwamen tot de conclusie dat vooral het grafische gedeelte van het programma verbeterd moeten worden. Met automatisch in en uitklappende menu’s en zo. De menu opties moesten ook mooi verkleuren als je er met de muis overheen beweegt. Ook wilde we een grafiek op het scherm hebben die aangaf hoe druk het op de helpdesk is. We hadden helemaal een naam voor die grafiek bedacht. Normaal gesproken volgen we natuurlijk zo nu en dan de A.E.X. beurskoers. Er moest een helpdesk variant komen met de naam JER.X. Sinds ik die in de eerste testversies heb ingebouwd, is ie overigens alleen maar gekelderd. Maar dat komt natuurlijk vanwege de rustige week voor Pasen. Klanten hebben het dan simpel weg te druk om de helpdesk te bellen.

Naast deze JER. Index optie heb ik ook een complete MSN functie aan het programma toegevoegd. Ik kan online met collega Jeroen chatten en dat gesprek aan een storing toevoegen. Ook gewone bestanden (zoals excelsheets, word documenten , databases en mailtjes e.d.) kunnen nu aan storingen worden gekoppeld , zodat de opties om te kunnen documenteren enorm zijn verbeterd. Bepaalde documenten die normaal los werden gebruikt naast het openstaande punten programma, zijn nu geïmplementeerd. Zodoende zijn die op elk moment van de dag door beide Jeroenen vrij gemakkelijk te benaderen.

Al met al een gave opvolger van de verouderde 2.1 versie. Ik ben natuurlijk reuze benieuwd hoe 3.0 zich in de praktijk zal gedragen. Maar dat moet natuurlijk de toekomst uitwijzen.

Mazzel

De onmogelijke Sudoku

Rachel kwam laatst thuis met een boemerang kaartje, die ze had meegenomen uit café de Beiaard. Op het kaartje stond een Sudoku puzzel afgebeeld, en die wilde ze de dag erna wel even oplossen. In aangeschoten staat, kon dat natuurlijk niet, dus pakte ze de puzzel de volgende ochtend er weer bij.

Maar eh… ook in nuchtere staat bleek deze Sudoku vrij lastig in elkaar te zitten. De titel op het kaartje was blijkbaar niet voor niets : Zo moeilijk / Nijmeegse MODO. Toen ze op een gegeven ogenblik door de bomen het bos niet meer kon zien, besloot ze om mij hulp in te roepen. Vol goede moed begon ook ik aan de hersenkraker. Ik dacht dat ik dit varkentje wel even zou wassen, want er was nog nooit een sudoku te moeilijk voor mij geweest. Maar na de eerste paar cijfers, werd ook ik angstvallig stil. En dit terwijl ik die avond er voor niet uit geweest was. De drank kon dus nu echt niet als spelbreker worden aangewezen.

Mmmm. Wat nu????.... Rachel en ik besloten om het Sodoku bordspel er bij te gaan halen. Zodoende konden we wat makkelijker met de getallen spelen zonder dat er een gum aan te pas moet komen. Maar ook na het opstellen van het bord, kwamen we niet met de juiste cijfers aanzetten. Een vriendin van Rachel , die de camera vrouw was op onze bruiloft , viel op dat het bord al weken lang niet meer was veranderd. Zij komt nog wel eens op visite bij ons. Zodoende kon ze met gemak die observatie maken. We moesten haar gelijk geven. De puzzel is gewoon te moeilijk voor ons. Ik heb het internet overigens nog niet om hulp gevraagd, maar doe dit nu eigenlijk toch via mijn weblog. Voor diegene die nog nooit door een Sudoku zijn verslagen, raad ik aan om deze even te proberen.
Succes …enne…. Mazzel

Retro

Retro……..Het schijnt vandaag de dag helemaal in te zijn. Zo erg zelfs dat ze een serie zoals Zeg eens AAA weer in een nieuw jasje hebben gestoken. Retro zie je ook nog eens overal in terug. Het begon hoofdzakelijk met het uitzenden van oude tv series en het spelen van computer games uit de jaren 80, maar daar is het dus niet bij gebleven.

Gelukkig maar. Want ik ben af en toe wel even toe aan een dosis jeugdsentiment en nostalgie. Zoals ik in een eerdere weblog al eens verteld heb, ben ik gek op oude tekenfilm series uit de jaren 80. Vooral de Tovenaar van Oz scoort nog steeds hoge cijfers bij mij. Zo nu en dan, heb ik weer een periode dat ik daar gewoon aan toe ben, en dan haal ik een aflevering te voorschijn. Meestal ken ik de aflevering letterlijk uit mijn hoofd, maar dat maakt het ‘Retro’ gevoel er niet minder om. Rachel en Ramon kunnen trouwens aan mij merken wanneer ik in zo’n bui ben. Ik neurie dan natuurlijk de melodietjes wel eens, zodat het volop duidelijk is wat ik in de avonduurtjes gedaan heb.

Dat ik bij lange na niet de enige ben die gek is op oude tekenfilm series bewijst hyves wel voor me. Van bijna elke serie van weleer is wel een hyve te vinden. Zo ook van de tovenaar van oz, waar ik natuurlijk meteen lid van ben geworden. De oprichter van de hyve is waarschijnlijk de enigste persoon op aarde die een nog grotere fan is dan ik. Hij heeft zelfs geprobeerd om de serie op DVD uit te gaan brengen. Hij heeft namelijk de producer van de Nederlandse versie benaderd met de vraag of hier een mogelijkheid voor gecreëerd kon worden. Die producer antwoordde dat de originele opnames van de Nederlandse versie zoek zijn. Erg slordig zou je kunnen zeggen, maar het zelfde is de Nasa ook overkomen met de vele opnames van de Apollo missie. Kortom, je hebt natuurlijk altijd baas boven baas. Conclusie is wel dat het er niet naar uit ziet dat er ooit een officiële DVD release zal komen. De fans moeten het dan maar doen met het beeldmateriaal die de fans destijds zelf hebben opgenomen. En je zult verbaast zijn hoeveel dat daadwerkelijk is. Bijna alle afleveringen zijn illegaal wel op dvd te verkrijgen. Er is zelfs een fan zo gek geweest om al die afleveringen op Youtube neer te zetten, zodat ik niet eens de dvd speler hoeft aan te zetten. Ik zou zeggen, mocht je je een keer vervelen, type dan in Youtube eens ‘tovenaar van oz’ in. Dan ben je de komende uren zeker zoet.

Mazzel

Der klopt geen hol van die Mol

Dit jaar was het zover. Rachel en ik keken er al maanden van te voren naar uit. Dit keer kon het niet meer fout gaan. Dit seizoen zouden wij DE MOL aanwijzen in het AVRO programma ‘Wie is de Mol?’. Maar helaas pakte dat een beetje anders uit.

Ik had na het vorige seizoen grootse plannen om de Mol van 2009 te gaan ontmaskeren. Ik zou een Mol ontmaskerings programma maken, die dat varkentje wel even zou wassen. Dit programma kwam lang niet op tijd af, zodat ik noodgedwongen de Mol data dan maar in een word document moest ingeven. Dit bleek moeilijker te zijn dan dat ik gedacht had. Zodoende ben ik na een aantal afleveringen daarmee maar gestopt. Ondanks deze tegenslagen, zaten Rachel en ik goed in het spel. De mogelijkheden qua Mol kandidaten werd in het begin al vrij snel uitgedund. Ons oog viel daardoor dus al snel op Anniek. Het werd ons duidelijk, dat dit de Mol wel moest zijn. Het aantal ‘Molstreken’ van haar stak er met kop en schouders boven de rest van het veld uit. Dit alles in combinatie met het feit dat zij in de finale terecht kwam, zorgde ervoor dat wij in de laatste aflevering er heilig van overtuigd waren dat zij de Mol wel moest zijn.

Maar ja…. (zucht)……. Het was dus niet Anniek, maar Jon die de Mol bleek te zijn. Een ‘gewone’ kandidaat die eigenlijk helemaal niet opviel in dit gehele seizoen. Hij had veel minder Mol streken uitgevreten dan Anniek. Rachel en ik gingen helemaal gedesillusioneerd naar bed toe. We hadden de laatste aflevering helemaal opgenomen en nog laat in de avond(na thuiskomst van een verjaardag) bekeken. Dit omdat we niet via via wilde horen dat Anniek de Mol was.

Al napratend in bed kwamen Rachel en ik tot de conclusie dat het gewoon onmogelijk is om de Mol te ontmaskeren. Je moet dan maar gewoon gokken, zoals mijn collega Jeroen gedaan had. Hij had vanaf dag 1 gezegd dat die Jon de Mol was. De dag voor de laatste aflevering hebben we er een broodje frikandel met mayo op gewed, die hij natuurlijk met een enorme grijns op zijn gezicht naar binnen heeft gewerkt.

Mazzel

Een bengel bij de engel

Jaren geleden zat ik eens op de PKN site van Hoorn rond te neuzen. Normaal gesproken zou ik als ongelovig figuur natuurlijk niet snel naar zo’n religieuze site gaan, maar van Rachel had ik begrepen dat haar moeder mede oprichter van de Engel van Hoorn zou zijn. Dat zou een nieuwe organisatie worden die als doel had mensen met elkaar in contact te brengen. Ik kwam natuurlijk al snel met het vooroordeel aanzetten dat het een nieuwe manier van zieltjes winnen zou zijn. Rachel was het daar niet mee eens. Maar aangezien er op de PKN site zinnen stonden als : ‘op grond hiervan worden in Zwaag en Hoorn allerlei missionaire plannen ontwikkeld’ en ‘ Zo treden we als kerk naar buiten om in woord en daad te getuigen’, kon ik persoonlijk niets anders concluderen.

Het gesprek met Rachel over dit onderwerp was maar kort, en we hebben er daarna ook nooit meer aandacht aan besteed. Totdat ik een paar weken geleden een emailtje van mijn schoonmoeder kreeg. Er zou op 15 maart weer een Engel van Hoorn bijeenkomst zijn en die zou over het onderwerp ‘toeval of plan’ gaan. Ze hadden al een spreekster die niet in toeval geloofd en er vanuit gaat dat er een plan achter alles moest zijn, maar ze waren nog op zoek naar iemand die toeval toevallig wel zag zitten (zeg maar). Aangezien ze mijn weblogs nog wel eens leest, zag ze mij wel een pleidooi houden waarin ik de advocaat van het toeval zou spelen. Ik heb het mailtje diverse keren moeten nalezen voordat ik het pas echt geloofde wat er stond. Ook Rachel was natuurlijk erg verbaast.

Die avond lag ik in bed te piekeren wat ik moest doen. Ik ben namelijk helemaal geen persoon die makkelijk voor een publiek gaat staan, en ik herinnerde me nog heel erg goed hoe zenuwachtig ik was toen Rachel en ik onze openingsdans gingen doen. Maar als ik het niet zou doen, zou ik de kans missen om te zien dat mijn ‘zieltjes winnen vooroordeel ‘ onterecht was. Ze wilde laten zien dat het vooroordeel niet klopt en dat ze ook naar andere opvattingen wilde luisteren, en dan zou ik geen gehoor geven……

De avond erna kroop ik achter de computer en begon gewoon te typen. Net zoals ik dat altijd bij een gewone weblog doe. Ik had in de autorit van mijn werk naar huis wel al bedacht welke onderwerpen ik wilde behandelen, maar het verhaal en de puntjes op de i kwamen pas toen ik achter het toetsenbord kroop. In een avond tijd had ik vier pagina’s vol getypt met een verhaal en heb die aan Rachel laten lezen. Die was net zo verbaast als ik (dat ik dus besloten had om het wel te gaan doen). De zelfde avond nog heb ik mijn schoonmoeder terug gemaild en verteld dat ik het ‘spreek’ aanbod aannam.

Afgelopen zondag was het dus zover. Ik was als tweede spreker aan de beurt (van de drie). De mevrouw waar ik het al eerder over had, zou de middag dus beginnen. Ze had geen blaadje bij zich. Dat had ze me namelijk al verteld toen we even snel kennis met elkaar maakte. De vrouw vertelde een enorm persoonlijk verhaal waarin naar voren kwam dat ze een dochter die 13 jaar was heeft verloren aan kanker…. Het verhaal was zo indrukwekkend, dat ik er bijna van overtuigd ben dat iedereen in die zaal wel een brok in zijn keel kreeg. Daarna mocht ik dus naar voren komen, en de lat leek door dat verhaal wel 10 keer hoger te liggen. Maar ik heb het natuurlijk wel gedaan. De automatische piloot ging gewoon aan, en ik heb het verhaal volgens mij keurig verteld. Misschien ben ik iets te haastig geweest, maar dat moeten de luisteraars mij maar niet kwalijk nemen. Ik ben natuurlijk geen expert op dat gebied. Toen de middag was afgelopen, en ik opzoek ging naar mijn jas, kwam er een meneer naar me toelopen die nog wat vragen over mijn verhaal had. Die heb ik zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. Nadat alle sprekers aan beurt waren geweest, konden er ook vragen worden gesteld, maar dat had deze meneer dus niet gedaan. Hij wou het persoonlijker aanpakken. Later kwam ik via mijn schoonmoeder erachter dat het de oud burgemeester van Hoorn was waar ik mee heb zitten na babbelen. Aangezien ons gesprek onderbroken werd en hij nog lang niet klaar was met vragen stellen, heeft hij aan mijn schoonmoeder gevraagd of zij mijn email adres had. Dus op een mailtje van hem zit ik nu te wachten. Ik wist helemaal niet dat dit de oud burgemeester was. Toen ik gister terug kwam uit zwemmen vroeg Rachel of ze mijn handtekening mocht hebben. Ze liet het emailtje van mijn schoonmoeder zien waarin de vraag van de oud burgemeester stond. Ik ben natuurlijk vreselijk benieuwd wat hij nog te vragen heeft.

Voor diegene die mijn speech van afgelopen zondag willen lezen, raad ik aan om mij even op mijn hetnet adres te mailen. Dan stuur ik het word documentje even op.
Mazzel

Valkyrie

Ramon belde afgelopen zaterdag dat hij het zondag niet ging redden voor onze wekelijkse wandeling. Hij stelde voor om dan maar zaterdag avond een rondje door de stad te gaan wandelen. Het was Rachel die met een nog beter idee kwam aanzetten. Waarom zouden we niet met zijn drieën naar de bios gaan? Zo eens in de paar maanden doen we dat, en zitten daarna altijd nog even met zijn drieën na te kletsen.

Er was eigenlijk maar 1 interessante film waar we heen konden gaan. De keuze viel daarom al snel op Valkyrie waar Tom Cruise de hoofdrol in speelt. Deze film gaat over de mislukte moordaanslag op Adolf Hitler in 1944 door kolonel Claus von Stauffenberg. Ondanks dat ik erg geïnteresseerd ben in de tweede wereld oorlog, wist ik van deze moordaanslag eigenlijk niet zo heel erg veel. Behalve dan dat die mislukt was. Er kwam veel meer bij kijken dan dat ik aanvankelijk dacht. Ik was in de veronderstelling dat alleen de kolonel achter de moordaanslag zat, maar er zaten veel meer mensen in het complot. Het Duitse verzet tegen de Nazi’s concentreerde zich aanvankelijk alleen op de moordaanslag op Hitler. Maar het was von Stauffenberg die inzag dat dit niet voldoende zou zijn. Hij bedacht een plan om de macht te grijpen nadat Hilter was vermoord. Dit deed hij door het te laten lijken alsof de SS achter de moord zat. Als de SS en de Duitse regering dan uitgeschakeld waren, kon het verzet de touwtjes in handen nemen. De concentratiekampen sluiten en vrede maken met de oprukkende geallieerde legers. Het plan leek nog te gaan werken ook op een klein detail na. De bom was niet krachtig genoeg om Hitler te doden. Toen duidelijk werd dat hij nog leefde, spatte het op zich goeie plan als een zeepbel uiteen.

Na de film was het nog maar de vraag of we de trein naar Hoorn weer konden pakken. We wisten namelijk niet hoe laat de laatste trein zou vertrekken. Gelukkig vertrok er nog eentje om 1 uur, zodat we niet een taxi hoefde te bestellen. Eenmaal in Hoorn aangekomen hebben we nog even wat gedronken in café Bruintje. Daar waren we al een tijd niet geweest, en dat was te merken ook. Normaal gesproken was het er altijd vreselijk druk. Maar dat is vandaag de dag blijkbaar wel anders. Dat kon ons trouwens niet zoveel schelen. Zodoende was er genoeg plek om te gaan zitten en rustig na te kletsen.

Mazzel

Link naar Valkyrie movie trailer : http://www.youtube.com/watch?v=BSy96KB7Dh4

Air Crash Investigation

Rachel en ik hebben de afspraak dat we een maand voordat we zelf gaan vliegen, dat we dan niet meer naar ‘Air Crash investigation’ mogen kijken. Maar zelfs dan is het moeilijk. Dit omdat het een erg gaaf programma is om te volgen.

Ik ben natuurlijk gruwelijk benieuwd of de crash van afgelopen week op Schiphol ook ooit in het programma zal worden behandeld. Ik reed ten tijde van de ramp op de A1 richting Amsterdam. Ik had daarvoor net een makkelijke klus in Laren (Noord Holland) geklaard, en reed met een tevreden gevoel weer terug naar Purmerend. Het begon op een gegeven ogenblik op te vallen dat er wel erg veel ziekenauto’s met loeiende sirenes voorbij kwamen stuiven. Aangezien ik toen nog niet wist wat er aan de hand was, vermoedde ik dat er verderop waarschijnlijk een ongeluk was gebeurd. Die conclusie kwam niet overeen met het rustige verkeer en het uitblijven van een file. Ik had de radio natuurlijk wel aanstaan, en kreeg toen de ware toedracht van al die flitsende blauwe lampen te horen.

Ik zat vanavond weer naar het indrukwekkende programma te kijken. Dit keer ging het om een vliegtuig dat in de oceaan was neergestort. Aangezien het vlak voor de kust van een eiland gebeurde, konden ook bij deze ramp veel mensen worden gered. Het hadden er nog veel meer kunnen zijn als de passagiers ook daadwerkelijk naar de gezagsvoerder hadden geluisterd en NIET alvast hun zwemvest hadden opgeblazen. Van de 175 mensen, kwamen er 50 levend uit het wrak te voorschijn. Inclusief de beide piloten. Dat was afgelopen week bij Schiphol wel anders. Daar hebben de gezagvoerders ‘in the line of duty’ het leven gelaten.

Mazzel

Zegeltjes

Afgelopen zaterdag was ik vrijwel de hele dag alleen thuis. Rachel ging namelijk overdag met een vriendin naar de huishoudbeurs, en zodoende nam ik (onder andere) de boodschappen voor mijn rekening. Ik kreeg als enige taak mee om minimaal 15 euro aan boodschappen te halen omdat we nog 1 spaarzegeltje miste.

Dat moet toch niet zo moeilijk zijn, zal de lezer van deze weblog zich misschien afvragen. Nou dat dacht ik ook. Bij de eerste paar boodschappen was dat ook helemaal niet moeilijk, omdat de prijs namelijk ook op de verpakking stond. Maar bij sommige producten was dit niet het geval. Gevolg… Jeroentje moest hoofdrekenen, en dat is niet een van mijn sterkste kanten. Al snel was ik de tel behoorlijk kwijt, en zodoende kwam mijn missie zowat in gevaar.

Dus wat ga je dan doen? Inderdaad, er voor zorgen dat je ruim boven dat bedrag uitkomt. Kortom ik propte het mandje vol met allerlei boodschappen. Eenmaal bij de kassa aangekomen, bleek dat ik duidelijk recht had op een zegeltje. Ik had namelijk aan 25 euro boodschappen gehaald. Kortom, missie geslaagd.

Ik ging met een tevreden gevoel naar huis terug. Maar dat gevoel sloeg eigenlijk al snel om toen ik besefte dat ik in het zegeltjes complot van de Dekamarkt was getrapt. Ik besefte dat het natuurlijk de bedoeling van de supermarkt is om zoveel mogelijk boodschappen te kopen zodat je die zegeltjes krijgt. Ik voelde me dus beduvelt, maar kon dat weekend wel veel snaaien…

Mazzel

Its a Volkswagen sir.

De beste Volkswagen reclame vind ik nog altijd die waarin drie blinde Jazz muzikanten in spelen. Na een optreden worden ze in een luxe volkswagen (een Bora volgens mij) naar hun hotel terug gebracht. Ze zitten nog wat na te kletsen over het optreden toen een van hun het raampje opendeed. Hij bemerkte dat de auto vrij snel ging en vroeg aan de bestuurder : ‘he driver…. What kind of limmo is this?’ . De bestuurder, die wist dat zijn passagiers blind waren, antwoordde :’Its a Volkswagen sir’. Waarop de muzikant antwoord : ‘Yes… and we are the pointer sisters’.

De regel ‘its a Volkwagen sir’ hoorde Rachel de afgelopen week wel meer. Dit omdat ik na bijna tien jaar trouwe dienst, mijn witte golf type 3 met pensioen heb gestuurd, en een nieuwere (type 4) heb aangeschaft. Het ouwe witje kon gewoon niet meer mee. Naast dat ik om de paar maanden de koelvloeistof moest bijvullen, deed laatst de kachel het ineens niet meer. Dit is natuurlijk best lastig als het buiten behoorlijk vriest. Mijn collega Jeroen, die niet voor niets de bijnaam macgyver heeft, wist dit wel weer te verhelpen. Maar het besef kwam toch boven borrelen dat het gewoon niet meer ging. Mijn neef, die vorig jaar een garage is begonnen, werd op de hoogte gebracht dat de pensioen gerechtigde leeftijd van witte golfs op 10 jaar kwam te staan. Hij zou om zich heen gaan kijken, en belde een paar dagen later al op dat hij er eentje van de nieuwe generatie had gevonden. Ondanks dat ik helemaal niet lekker was, ben ik toch met Bram gaan kijken. Ik flikkerde gewoon een parasetamol naar binnen en was de griep allang vergeten toen mijn oog op het zwarte racemonster viel. Tijdens de proefrit wist ik het al zeker.. Deze moest ik hebben. Hij voldeed namelijk aan alle eisen die ik aan een auto stel. A) Het moet een volkswagen zijn. B) Het moet een diesel uitvoering zijn. En C) het moet een vier deurs zijn, zodat een eventuele toekomstige koter ook nog mee kan. En eigenlijk is er dan nog punt nummer D ook. Hij moet natuurlijk wel de juiste prijs hebben. Dat kregen Bram en ik natuurlijk pas na de proefrit te horen. Ook dit viel binnen de grenzen die Bram en ik tijdens die proefrit even snel hadden opgesteld. Kortom, er kon alleen maar een JA worden gegeven op de vraag of ik hem wilde kopen.

De dag na de 'oplevering' werd de nieuwe Knight meteen even goed uitgetest. Yvette vierde namelijk haar verjaardag en dat betekende dat we weer gingen afzakken naar het verre zuiden. Rachel en ik hebben die verjaardag gecombineerd met een bezoekje aan Maastricht. Kortom, de Knight kreeg ruim 500 kilometer de tijd om aan zijn nieuwe eigenaar te wennen. Die eigenaar was trouwens allang aan hem gewent hoor. Zeker nadat hij had uitgevonden hoe de crousecontrol werkte.

Mazzel

Darwin's verjaardag

Vandaag is het precies 200 jaar geleden dat Charles Darwin werd geboren. Je kan gerust zeggen dat dit de beroemdste, en tevens ook beruchtste wetenschapper aller tijden is geweest. Darwin bracht namelijk in 1859 het boek ‘The Origin of Species’ uit, wat vandaag de dag nog steeds veel stof doet opwaaien in de wat strengere religieuze kringen. In de wetenschap heeft de evolutietheorie (die dus in het boek werd omschreven) ondertussen allang zijn plaats ingenomen en daarom wordt het jaar 2009 ook wel het Darwin jaar genoemd.

De meeste mensen, gelovig of niet, zullen volgens mij geen enkel probleem hebben met wat de biologie leraar hun voorschotelt. Daarom hoor je die mensen waarschijnlijk ook niet zo vaak en vallen de ‘evolutie ontkenners’ (zo noem ik ze maar even) natuurlijk veel meer op. Bijvoorbeeld op hyves en op youtube zijn genoeg mensen te vinden die beweren dat de aarde maar 6000 jaar oud is, en dat de vrouw uit de rib van een man vandaan komt. Ik hou mezelf dan voor dat dit om een kleine harde kern gaat en niet het algemene beeld is van de religieuze medemens. Maar in hoeverre dat waar is kan ik natuurlijk niet bewijzen. Laatst schrok ik trouwens omdat Christelijke organisaties maarliefs 250.000 euro hebben neergelegd voor een anti Evolutie folder die vandaag (op Darwins geboorte dag) bij ruim 6 miljoen huishoudens moet worden rond gebracht. In de folder zou staan dat er geen bewijzen voor evolutie zijn, terwijl we allemaal weten dat dit niet klopt.

Als dit in Nederland kan gebeuren waar sinds de jaren 60 de kerken langzaamaan leeglopen , vroeg ik me af hoe dat bv in Amerika gaat waar dit fenomeen niet heeft plaats gevonden. Wat blijkt nu. Religieuze organisaties hebben daar de afgelopen paar jaar geprobeerd het scheppings verhaal een wetenschappelijk jasje aan te meten. Dit om op die manier de wet (scheiding van kerk en staat) te omzeilen en het scheppings verhaal in te voeren op Amerikaanse scholen. Het idee werd Intelligent design genoemd (afgekort ID). Ze hoopte op die manier de ‘slechte’ invloed van de evolutie theorie aan te pakken. Diverse mensen hadden door dat dit tegen de Amerikaanse grondwet was. Gevolg… rechtszaak op rechtszaak, en uiteindelijk werd ID van de tafel geveegd. Op youtube vond ik een verslag van bioloog Ken Miller die in een rechtszaak het voor Darwin moest opnemen, en moest aantonen dat ID wetenschappelijk niet onderbouwd werd. De gehele film duurt 2 uur, maar ik vond een klein stukje (4:23) waarin hij twee belangrijke dingen verteld. Naast dat hij met nog meer bewijzen voor evolutie aan kwam zetten, vertelde hij ook dat het helemaal geen probleem is om als gelovig persoon de evolutie theorie te aanvaarden. Iets waar veel mensen in het nuchtere Nederland veel moeite mee blijken te hebben.
Link : http://nl.youtube.com/watch?v=zi8FfMBYCkk
Mazzel

PS : Miller lag in die documentaire ook uit dat de opmerking over ontbrekende tussenvormen op niets gebaseerd is (zie : http://nl.youtube.com/watch?v=q9a-lFn4hqY&feature=related ) . En weerlegd ook het ID standpunt dat sommige levens vormen te complex zouden zijn om via evolutie te zijn ontstaan. (zie daarvoor : http://nl.youtube.com/watch?v=RQQ7ubVIqo4&feature=related )

De blaar der blaren

Zes minuten en negen secondes… Zolang deed de kersverse wereldkampioen allround schaatsen over de 5000 meter. Nou ja, kersvers... Sven heeft die titel natuurlijk al twee jaar, maar zijn derde titel is dus wel hageltje nieuw.

Johann Olov Koss, de Olympische held van 1994, moest in een interview toegeven dat Sven waarschijnlijk veel meer talent heeft, dan dat hij destijds zelf had. Al was ik destijds erg onder de indruk, dat hij op originele schaatsen de tien kilometer in 13:30 aflag. Johann vond vooral Sven’s 5000 meter van afgelopen weekend erg indrukwekkend. Nou dat vond ik zelf eigenlijk ook wel. Zeker nadat ik afgelopen woensdag deze afstand zelf op het ijs heb afgelegd .

Ja, het was namelijk weer zo ver.. De traditie om elk jaar een middag te gaan schaatsen, stond weer op het menu. Aangezien Rachel ziek was, moest ik de ijsbaan in mijn eentje bedwingen. Ik moet zeggen dat dit in je eentje een stuk zwaarder is dan dat je samen het 400 meter lange monster moet verslaan. Als kind zijnde kreeg ik altijd al blaren van schaatsen, en dat was de laatste paar jaar haast niet anders. Maar dit keer was het wel heel erg. Tijdens de 12 en een halve ronde tellende afstand, kon ik al merken dat het zeer begon te doen. Maar het viel toen nog wel mee, zodat ik de middag toch ‘redelijk’ heb doorgebracht.

Toen ik eenmaal thuis kwam, kon ik de werkelijke schade pas bekijken. Het formaat van de blaar was zodanig, dat ik me niet kan herinneren dat het ooit erger is geweest. Aangezien hij op een goede plaats zat en ik er dus geen last van had, besloot ik om er maar af te blijven. Maar na een halve week begon hij behoorlijk op te zwellen, zodat ik toch gedwongen werd om de naald er in te zetten. Ik ben al geen held in dat soort dingen, maar dit viel achteraf allemaal wel mee. Hopelijk is het ‘blaar’ probleem volgende maand helemaal voorbij. Dit omdat Rachel al heeft aangegeven zelf het 400 meter lange gevaarte te willen bedwingen.

Mazzel

Deathly eyes

Omdat mijn ouders een tijdje geleden een middagje weg gingen, vroegen ze aan Rachel en mij om langs hun huis te gaan om even met de hond te wandelen. Anders zou ze wel erg lang alleen zijn. Natuurlijk wilde wij dat wel even doen. Al voorzagen we wel een groot probleem, waar we van te voren erg tegenop zagen. Na het wandelen zouden we namelijk de hond op een gegeven ogenblik weer alleen moeten laten.

Op zich zou je kunnen denken dat dit toch niet zo erg moet zijn, maar dan heb je de droevige ogen van onze Shant nog niet gezien. De hond heeft namelijk heel goed door wanneer je haar weer alleen gaat laten. Ze kan je dan zo droevig aan kijken, zodat je meteen vol schiet met schuld gevoelens. Aangezien we dat dus wisten, stelde we het weggaan steeds maar uit. Uiteindelijk moesten we toch een keer naar huis, en staarde die indrukwekkende ogen ons genadeloos aan.

Afgelopen zondag dreigde de zelfde situatie te gaan gebeuren. Mijn moeder en Bram gingen namelijk naar de achterhoek toe voor een verjaardag. Ze zouden weer lang weg zijn, zodat er ook even met de hond gewandeld moest worden. Rachel en ik konden de ervaring van de vorige keer niet uit ons hoofd zetten. We besloten daarom onze zondag dan maar samen met de hond door te gaan brengen. We hadden om half twaalf afgesproken. Dat was dus vlak voordat mijn moeder en Bram weg gingen. De hond zag de bui natuurlijk allang hangen, maar werd dus verrast met het bezoek van Rachel en mij.

De hele dag was het hondje blij en flink met zijn bal aan het spelen. Uiteindelijk kwamen zijn baasjes weer thuis en besefte hij dat hij die dag niet alleen hoefde door te brengen. Toen ik me schoenen weer aandeed om naar huis te gaan, sprong ie van Bram’s schoot af en liep naar me toe. De indrukwekkende ogen van de kleine York straalde nu pure dankbaarheid uit. Rachel en ik konden toen alleen nog maar smelten…

Mazzel

E.T.

Afgelopen maandag stapte ik in de ochtend in mijn auto om naar het werk toe te gaan. Via de smalle weggetjes in de grote waal, reed ik richting de provinciale weg. Echter zag ik vanuit mijn ooghoek, tussen de huizen door, vier grote lichten roerloos in de lucht hangen. Ik schrok even toen ik dat zag, maar kon ze niet goed bekijken omdat de daken het zicht al snel weer onmogelijk hadden gemaakt. Heel even dacht ik dus maarliefs vier ufo’s te hebben waargenomen. Maar die gedachte was van korte duur. Toen ik eenmaal aan het einde van de straat even stil ging staan, kon ik zien dat het vier enorme bouwlampen waren die onder aan zo’n enorme bouwkraan hingen. Niets E.T. of mister Spock. Nee er was een gewoon Aardse verklaring die erachter zat.

Aan de ene kant was het een kleine opluchting. Aan de andere kant vond ik het wel jammer dat het gewoon bouwlampen waren. De vraag of we alleen in het universum zijn, is natuurlijk al zo oud als de mensheid zelf. Je hoort genoeg verhalen over ufo’s en zo. Maar bewezen feiten zijn er in het algemeen niet. Theorieën trouwens wel. Ik vind de beredenering van mijn oud leraar biologie nog steeds ijzersterk. Op de vraag of hij geloofd in buitenaards leven antwoordde hij als volgt: Stel dat de kans dat er op een planeet leven ontstaat 1 op een miljoen is. Het heelal is zo onmetelijk groot. Dan nog krioelt het van het leven. Het maakt echter niet uit hoe groot dat getal is. Een op een miljard. Een op een biljoen. Dan nog zal er genoeg leven te vinden zijn in de onmetelijke ruimte.

Toen ik s’avonds het verhaal van mijn ‘close encounter’ aan Rachel vertelde moest die wel even lachen. Ze vroeg of ik bang was dat ik zou worden ontvoerd. Ze had die zin trouwens nog maar net uitgesproken toen we in de douche een kabaal hoorde. Rachel en ik keken elkaar vreemd aan. Zou E.T. me dan toch gevolgd zijn? Hij wist ondertussen waar ik woonde natuurlijk, omdat hij me vanuit huis naar mijn auto had zien lopen. Ik ben toch maar even in de douche gaan kijken wat de oorzaak van het geluid kon zijn. Ik kwam erachter dat de tandpasta in de gootsteen was gevallen. Weer slechts een Aardse verklaring dus… Of toch niet????

Mazzel

Het zwarte goud

Er kleeft aan de hele financiële crisis 1 heel groot voordeel. De brandstof prijzen zijn sinds jaren niet zo laag geweest. Ze zijn nu zelf zo laag dat ik zowat zin krijg om te gaan tanken. Iets waar ik een half jaar geleden nog een enorme hekel aan had.

Als de Knight kon praten, dan zou ie bijna elke dag wel tegen mij moeten zeggen dat de tank nog niet leeg genoeg is. Pas als er minder als een kwart in zit, mag ik mijn nieuwe hobby weer uitvoeren. Ik rij elke dag langs het tankstation, en volg de prijs op de voet. Bij het begin van de crisis, had ik nog niet verwacht dat de diesel prijs weer helemaal tot onder de 1 euro zou uitkomen. Dat is het niveau van 2004. Elke keer dat ik er voorbij reed, werd ik vrolijker en vrolijker. Uiteindelijk werd de 1 euro grens dus toch overschreden.

Begin januari ging het weer even beter met de beurs, en dat zorgde ervoor dat de dieselprijs weer voorbij de euro schoot. Maar het beurs optimisme van het begin van dit jaar, werd in een paar uur tijd weer ongedaan gemaakt. En je raad het dan waarschijnlijk al dat ook de dieselprijs weer onder de euro uitkwam. Net wel een dag te laat. Want ik moest laatst dus tanken, en moest toen 1.01 euro voor een liter diesel betalen. De dag erna stond ie op 98 cent. Eventjes was ik teleurgesteld, maar besefte me ook dat ik een half jaar geleden nog 1.30 euro voor een liter moest neerleggen.

Al met al krijgt Johan Cruyff dus toch weer eens gelijk. Elk nadeel heeft zijn voordeel (en vise versa) .
Mazzel

Black

Het album Ten van Pearl Jam was al aardig wat jaartjes oud, toen ik er pas kennis mee maakte. Het was Ramon die het album zo af en toe op de drankavond draaide. Natuurlijk luisterde we naar de bekende liedjes Alive en Jeremy, maar in de loop der ‘drankavonden’ kwam het nummer Black ook langzaamaan om de hoek kijken.

De schrijver (Eddie Vedder), wilde het nummer in 1991 niet op singel uitbrengen, omdat het een te persoonlijk verhaal was. Ondanks dat het nummer dus niet openlijke bekendheid kreeg, werd het wel goed ontvangen op de rock zenders in Amerika. Vedder schijnt zelfs de radiozenders te hebben gebeld om te vragen of ze het nummer op single hadden gekregen. Dit omdat hij bang was dat Epic Records het tegen zijn zin in toch hadden uitgebracht.

Het nummer is een echte rock ballet. Rustig dus, en uitgerust met goede teksten. In de wat moeilijkere tijden in mijn leven (ja, die hebben we allemaal), draaide ik het dan ook regelmatig, en het werd ook een terugkomend fenomeen op de drankavond. Laatst hoorde Rachel en ik slecht nieuws over twee bekenden van ons. Na zeven jaar is er een einde aan hun relatie gekomen. Nu zat ik laatst achter de computer daaraan te denken, en kwam toen op het idee om het nummer op Youtube op te zoeken. Ik vond een gave versie waarbij op de achtergrond plaatjes van het onmetelijke universum werden vertoont. Ik vond dit passend bij de inhoud van het nummer. Vedder omschrijft namelijk het ineen storten van zijn wereld (universum) na het stuklopen van de relatie. Het complete universum versus zijn universum zeg maar…….Vedder bewaarde het sterkste gedeelte van de tekst als laatste. Ik zal het eventjes in het Nederlands vertalen:

Ik weet dat je ooit weer een mooi leven zal hebben.
Ik weet dat je ooit weer een zon zal zijn die aan iemand anders zijn hemel zal staan.
Maar waarom….. waarom kan het niet mijn hemel zijn?

Link naar het liedje: http://www.youtube.com/watch?v=6X8Ic86Hx3w

Mazzel

Onze eigen 'Scrooge' ervaring

Ook deze kerst hebben Rachel en ik weer de beroemde film over Ebenezer Scrooge gezien. Dit terwijl we het verhaal natuurlijk ondertussen wel uit ons hoofd kennen. Toch is mr Scrooge niet de enige persoon die elke kerst weer ‘bezocht’ wordt .

Wees niet bang. Rachel en ik hebben geen geesten op visite gehad. Gelukkig niet, want ik vind geesten helemaal niet geestig. Onze ‘versie’ van het verhaal begon trouwens een aantal jaar geleden. Na een welverdiende vakantie naar Landal greenparcs kwamen Rachel en ik weer thuis. Dit was dus tijdens de kerst vakantie, en daarom gingen we lekker laat naar bed. Toen we eenmaal weer lekker in ons eigen bedje lagen, viel me op dat er een enorme nare toon door de slaapkamer ging. Aanvankelijk dacht ik dat het een wasmachine van de buren was, maar die bleef dan wel uren lang door draaien. Zodoende kwam ik tot de conclusie dat het waarschijnlijk wat anders moest zijn. Ik heb de hele nacht bijna geen oog dicht gedaan. De volgende morgen vertelde ik het verhaal aan Rachel, maar die was zonder problemen in slaap gevallen. Ze is natuurlijk wel wat geluid gewent, want ik schijn nog wel eens ‘zachtjes’ te snurken.

De volgende avond ging ik zowat met tegenzin weer naar bed toe. Ik had al meteen door dat het geluid er nogsteeds was. Rachel bood aan van plek te ruilen, omdat het geluid aan haar kant van het bed minder erg was. Deze situatie heeft een aantal dagen geduurd, en toen verdween het mysterieuze geluid weer. Al met al een goed einde zou je kunnen zeggen. Maar je raad het waarschijnlijk al. Een jaar later was de zeurende toon weer terug. En weer tijdens de kerst. Rachel en ik kwamen tot de conclusie dat het waarschijnlijk kerst versiering van de buren moest zijn. Na een aantal dagen verdween het weer, en kon ik weer aan mijn eigen kant van het bed liggen.

Ook deze kerst, de derde op rij dus, besloot het geluid weer om de laatste nachten van het jaar te gaan verzieken. Kennelijk vond ‘het’ dat het vorig jaar niet goed genoeg was gegaan. Dus werd het volume een tandje hoger gezet. Het was deze keer zo erg dat zelfs Rachel er last van begon te krijgen. In overleg besloten we om het probleem aan te gaan pakken. Rachel zou oordoppen voor ons aanschaffen. Toen ik thuis kwam van mijn werk was dat ook het eerste wat ik aan haar vroeg. ‘Jazeker’ , was daarop het antwoord. Een tevreden (bijna strijdvaardig) gevoel werd van mijn meester. Ik kon haast niet wachten om de tweede avond van dit ‘Scrooge seizoen’ te gaan beginnen. Maar of de oordoppen daadwerkelijk voor een betere slaap kunnen zorgen, zijn we niet te weten gekomen. Het geluid had blijkbaar besloten om het dit keer bij een heftige nacht te houden, en is daarna niet meer terug gekomen…. Misschien volgend jaar weer.

Mazzel

De crisis en het jaar 2009

Een grote vraag van 2009 is natuurlijk hoe de financiële crisis zich gaat gedragen. Volgens sommige wordt het een ware ramp, maar er zijn ook positieve geluiden te horen. Je kan natuurlijk de beurs goed in de gaten gaan houden om per dag te zien hoe het gaat. Maar dat is natuurlijk geen goede graad meter. De eventuele winst van meerdere dagen, kan in een uur weer ongedaan gemaakt worden.

Het is dus niet gemakkelijk om de voortgang van de crisis te volgen. Dus dat doe ik dan ook maar niet. Ik kan alleen de drukte op de helpdesk volgen om te kijken hoe het in onze tak van het bedrijfsleven gaat. De ‘helpdesk drukte’ cijfers van 2008 zijn natuurlijk ondertussen bekend. 2008 heeft de traditie in ieder geval voortgezet. Het was namelijk weer drukker dan het jaar ervoor. En het was trouwens behoorlijk drukker… Op de laatste werkdag van de maand november, hadden we al evenveel punten verwerkt als in heel 2007. De Jeroenen van de helpdesk kunnen het haast niet voorstellen dat het nog drukker kan worden dan in 2008. Maar ik kan me herinneren dat ik deze zin al een keer eerder heb in getypt….

Maar of de huidige crisis in staat is om de helpdesk traditie(elk jaar weer drukker) te doorbreken wordt dus de komende maanden wel duidelijk. Ik ga deze blogfile afsluiten met een grafiekje waarin het jaar 2007 met 2008 wordt vergeleken. Ook het jaar 2002 staat erop. Dit was namelijk het eerste jaar waarvan we complete gegevens hebben. Bovendien geeft het aan hoe veel drukker het in de loop der jaren is geworden.

Mazzel

Serious SMS

Rachel en ik hebben de serious request actie van 2008 eigenlijk nauwelijks gevolgd. Pas op de laatste dag hebben we de computer afgestemd op het glazen huis in Breda.

Voor diegene die niet weten wat serious request is, omschrijf ik dat even als eerste. Een aantal jaren geleden besloot radio 3FM om aan het einde van het jaar een goed doel te steunen. Een aantal DJ’s gingen in een glazen huis zitten en aten dan een week lang niet. De plaatjes die ze draaien konden de luisteraars tegen betaling aanvragen. Mensen in het land konden het goede doel ook steunen door zelf allerlei acties te organiseren. Aangezien dit concept zo goed werkte, herhaald 3FM de serious request elk jaar weer……Dit jaar was het vluchtelingen probleem het thema. Ruim 30 miljoen mensen wereld wijd moeten om wat voor reden dan ook hun huis ontvluchten. Als ze mazzel hebben komen ze in een vluchtelingen kamp terecht. Ook dat is geen pretje, maar het is beter dan helemaal niets. Je kunt je misschien voorstellen dat het helpen van die mensen enorm veel geld vergt.

Toen ik afgelopen woensdag thuis kwam, ben ik meteen naar de 3FM pagina gegaan. Vanaf daar kon je het glazen huis de gehele week volgen. Samen met Rachel hebben we de laatste paar uren van de actie gezien. Op het scherm kwamen er ook allerlei smsjes voorbij. Al snel zagen we dat je tegen 90 cent per sms een bericht op het scherm kon achterlaten. Rachel heeft twee smsjes gestuurd, maar het aanbod was waarschijnlijk zo groot, dat we die niet op het scherm voorbij hebben zien komen. Dit was wel vervelend, want we zaten de gehele tijd naar de smsjes te kijken of de onze er tussen zat. Ook al na een half uur bleven we maar naar het scherm kijken, want stel dat hij er toch nog tussen zou zitten.

Rachel en ik begonnen toen te overdrijven dat we voor 1 euro 80 waren opgelicht(als geintje). Maar het gevoel om in ieder geval iets voor de vluchtelingen gedaan te hebben, overheerste natuurlijk wel. Als we dat allemaal doen, moet er natuurlijk genoeg geld voor het goede doel binnen komen. En dat is gelukt, want ze hebben in totaal 3,1 miljoen euro bij elkaar verzameld.

Mazzel

Dwight Schultz als 'The Pathfinder'

De naam Dwight Schultz zal de meeste mensen waarschijnlijk niet veel zeggen. Maar als ik de naam Murdock noem, gaan er misschien meer lampjes branden.

Het constant maar blijven herhalen van de jaren tachtig serie The A-team is zelfs mij gaan vervelen. RTL7 is ondertussen al bezig met de zesde run volgens mij, en ze beginnen gewoon weer aan de zevende als ze alle afleveringen er weer doorheen hebben gejaagd. Na drie keer alle afleveringen te hebben gezien, ben ik afgehaakt. Meestal zie ik nu de laatste paar minuten nog wel, omdat na the A-team tegenwoordig The Knight Rider wordt uitgezonden. Ik ben vreselijk benieuwd wat RTL7 gaat doen als ze van die serie alle 90 afleveringen hebben laten zien.

Al afwachtend op een ‘nieuwe’ aflevering van The Knight rider, viel me zelf op dat ik op een andere manier naar The A-team ben gaan kijken. De laatste tijd let ik vooral op het acteer talend van de hoofdrol spelers. Het karakter van de persoon Murdock is toch een stuk ingewikkelder dan dat je op het eerste oogopslag zou denken. De meeste mensen zullen hem als de komische ‘gek’ van de serie zien. Maar laatst zag ik hem in een soort James Bond achtige aflevering. Daarin zag ik dat Dwight ook een hele andere kant van de persoon Murdock kon laten zien. De dag erna was hij weer de oude vertrouwde gek die als ‘pathfinder’ samen met zijn vrienden een reservaat probeert te beschermen tegen de ‘boeven’.

Naast de A-team, ken ik Dwight ook als mr Barclay uit de tv serie Star Trek. Hierin is hij een compleet ander persoon. Hij speelt dan namelijk een enorme verlegen luitenant, die helemaal geen zelf vertrouwen heeft. Daarin tegen is hij wel erg gepassioneerd. In de Voyager series raakt hij geobsedeerd met het verdwaalde Voyager schip. In een aflevering die ‘The Pathfinder’ heet, lukte het hem als eerste om na vier jaar contact met ze te maken. Zie daarvoor : http://www.youtube.com/watch?v=7EcE2JR8BEw&feature=related


Mazzel

Een nieuwe

Wanneer beslis je om een nieuwe pc aan te schaffen? Met die vraag liepen Rachel en ik ook al een tijdje rond. We hadden er natuurlijk al eentje die het eigenlijk nog wel goed deed. Af en toe werd ie wel erg traag, en hij liep ook wel eens vast. Maar toch… Een nieuwe pc aanschaffen kost niet alleen veel geld, maar er gaat ook wat tijd in zitten om alles weer te installeren.

Dit weekend hebben we de knoop doorgehakt. We zijn gewoon naar de BCC gereden en hebben daar naar de modellen gekeken. Het gesprek met de verkoper verliep alleen niet zo vlot. Hij kon er geen knap verhaal van maken. Hij had het alleen maar over dat de een sneller was dan de andere, maar verder kwam hij dus niet. Tja, met een wat teleurgesteld gevoel besloten we om de pc daar maar niet aan te schaffen. Voordat we een tweede poging in de binnenstad zelf wilde gaan proberen, besloten we eerst om even bij Berenpoot langs te gaan. We waren daar al een keertje eerder wezen kijken, maar het was toen zo druk, dat we vrijwel meteen de winkel weer uit waren gewandeld. Dit keer was het gelukkig niet zo druk. Binnen no time zagen we een pctje waar wij wel interesse in hadden. Een verkoper had dit meteen door en kwam naar ons toe gewandeld. Het gesprek ging meteen lekker. Je kon merken dat hij er tenminste verstand van had. Met de informatie die we van hem krijgen, konden we tenminste wat. Bovendien ga je dan ook zelf vragen bedenken wat je over het apparaat wil weten. Ook die werden met tevredenheid beantwoord, en bovendien viel de prijs ons ook mee. Als we de pc met de zelfde processor vergeleken met die van de BCC, waren we toch ruim 150 euro goedkoper uit. De beslissing was dus niet moeilijk. Rachel en ik gingen voor de Berenpoot pc. Het is trouwens een Acer pc met 4 gieg intern geheugen. 640 Gieg harde schijf. De processor heeft een snelheid van 2,2 gigahertz, en schijnt een quat (of zoiets) te zijn. Dit betekend dat het eigenlijk 4 processoren in 1 is. En dan is te merken, kan ik je vertellen. Hij is namelijk razend snel.

Eenmaal thuis aangekomen hebben we hem natuurlijk meteen aangesloten. Bijna alle bestanden hebben we van de oude pc al overgezet. Behalve de filmpjes van Rachels videocamera. Dat is ruim 30 gieg, en dan is de oude pc wel een paar uur mee bezig. Dat ga ik dus nog eens rustig bekijken als Rachel bv op cursus is.

Mazzel

What you see is what you get

Het ‘What you see is what you get’ principe is vandaag de dag eigenlijk helemaal zo bijzonder niet meer. Als je tegenwoordig in Word of Excel werkt, kan je ten alle tijden even bekijken hoe je document er uiteindelijk uit komt te zien.

Dit is trouwens lang niet altijd zo geweest. Toen ik in 1992 begon aan de opleiding voor applicatie beheerder, was dit idee nog vrij nieuw. Ik kan me herinneren dat Wordperfect 5.1 een van de eerste tekst verwerkers was die met deze nieuwe functionaliteit werkte. Daarvoor moest je nog maar afwachten wat er uit je printer kwam rollen. Ik heb overigens helemaal niets meer aan de behaalde diploma’s waar ik destijds voor heb lopen zwoegen. Naast het uitgestorven Wordperfect, behaalde ik toen ook certificaten voor MS-DOS, Lotus 1-2-3 en Dbase 4. Geen van die pakketen zijn de laatste paar jaren nog op een pc gesignaleerd. Maar dat kan je natuurlijk verwachten in de snel evaluerende wereld van de computers.

Maar in zekere zin ben ik wel ‘applicatie beheerder’ geworden. Ik vind dat ik als helpdesk medewerker, dus weldegelijk diverse applicaties van klanten beheer. Naast deze opleiding kon je destijds ook leren voor applicatie ontwikkelaar. Dit was destijds een brug te ver voor mij, maar eigenlijk heb ik dit niveau in de loop der jaren wel bereikt. Laatst had ik weer een enorm gave ‘uitdaging’ van de verkoopsafdeling gekregen. Het pakket Di-Store mocht weer eens aangepast worden. Dit pakket, wat ik dus nog steeds up to date hou met de huidige weegschalen markt, miste nog de optie om het kleuren scherm van de SM880 schaal volledig te ondersteunen. Bij het programmeren van het artikel voorkeuze scherm (presets genaamd) kon je de kleur dus niet selecteren. De toetsen werden dus standaard rood, omdat dit een default waarde in de schaal is. Er zijn maar weinig klanten die dit als een echt gemis hebben opgevat, maar de afdeling verkoop vond dat deze optie er toch in gebakken moest worden…. Nou, met alle plezier natuurlijk….

Toen ik ging nadenken hoe ik het wilde gaan doen, kwam het ‘what you see is what you get’ idee bij me bovenborrelen. De al bestaande programma’s waarmee je presets schermen kunt programmeren zijn wel duidelijk genoeg, maar echt ‘what you see is what you get’ heb je niet. Dus dat werd een voorwaarde die ik mezelf oplegde toen ik begon met programmeren. Het moet er dus letterlijk zo uit komen te zien als op de schaal zelf. Na een paar weken is het nu in zijn geheel af, en aanstaande donderdag ga ik het voor het eerst bij een klant installeren. Hopelijk kan hij het waarderen.

Mazzel

Twee bekende West Friezen

Ik zat afgelopen zaterdag weer eens op Msn, toen mijn vader online kwam. Hij was een tijdje weg geweest, dus konden we lekker even bij kletsen. Maar hij begon eigenlijk helemaal niet over zijn trip, maar over een kranten stukje. Hij vroeg of we al positieve reacties hadden gehad…

???? Ik snapte er helemaal niets van. Maar ineens schoot me te binnen dat Rachel ons een keer had opgegeven voor bruidspaar van de maand in de groene West Friesland op zondag. Blijkbaar stonden wij daar dus in. Ik rende naar de trap en wilde het goede nieuws aan Rachel vertellen. Maar die wist het eigenlijk al omdat die krant namelijk haar gebeld had met wat vragen over onze dag. Ze wilde me er eigenlijk mee verrassen, maar dat kon nu natuurlijk niet meer. Mijn vader had het stukje zelf ook nog niet gelezen, maar had het weer van iemand anders gehoord. Wij hadden de krant ook nog niet, en konden haast niet wachten totdat die bezorgd werd.

Die avond gingen we met de vader van Rachel en met mijn moeder naar de nieuwe revue van Andre van Duin. Vlak voordat we weggingen hoorde we de brievenbus klapperen. Rachel rende naar de deur en kwam met een enorme grijns weer de kamer binnen wandelen. Samen hebben we het stuk gelezen. Het geheel werd prachtig verteld, en er stond ook nog een schitterende foto van ons bij. Die had Rachel natuurlijk vakkundig uitgezocht.

Het is nog maar twee dagen terug, maar toch hebben we al diverse positieve reacties over het stukje gehad. Hopelijk houd dat nog wel een tijdje aan, want dat geeft natuurlijk een heerlijk gevoel.

Mazzel