Oja, ik weet het weer

Ik sloot de blog over ons bezoek aan de Kempervennen af met het idee dat ik nog iets belangrijks was vergeten te vertellen. Nou, ik was het niet vergeten hoor, maar kon het nieuws nog niet op het internet zetten. Het was namelijk van zo'n belangrijk kaliber, dat we het nieuws persoonlijk aan onze vrienden en familie leden wilde vertellen.

Kortom: De Kempervennen story continues.
Op de zaterdag avond zaten we lekker naar de tv te kijken in ons Centerparcs huisje. Daar waren we wel aan toe, omdat we uiteraard het zwembad weer hadden bezocht. Rachel bleek in een romatische bui te zijn, want ze stak wat kaarsjes aan. Tot zover had ik nog niets in de gaten, maar dat veranderde snel toen het Weekend milionairs programma voorbij was. Rachel zat ineens op haar knietjes voor me met een envelop. Ze zag er erg zenieuwachtig uit.... En toen ging er een lampje bij mij branden. Die week voor ons bezoek aan de Kempervennen hadden we een diepgaand gesprek gehad over trouwen. Ik had altijd gezegt dat ik degene zou zijn die haar zou vragen. Ik was voor de traditionele aanpak dus. Maar Rachel vond dat dit niet eerlijk was. Zij vond dat zij het ook mocht vragen, en tot die conclusie waren we dus ook gekomen. Nu, een week later in Centerparcs, had ik door dat ze daar geen gras over wilde laten groeien, en vroeg ze mij ten huwelijk... Ik werd ook zenieuwachtig, maar kon er nog een JA uitbrengen. In de evelop zat trouwens een erg leuk kado. Ze heeft namelijk een echte ster naar ons vernoemd. Dat kan je namelijk doen op de site http://www.geefeenster.nl/ . Ik heb hem nog niet kunnen vinden aan de nachtelijke hemel, maar dat komt vast een keertje goed.

Het op de hoogte brengen van alle vrienden en familieleden duurde een tijdje, vandaar dat ik het nog niet in een blogfile heb kunnen omschrijven. Maar, nu dat iedereen het bijna wel weet, kon ik er dus eindelijk wat over schrijven. Er is overigens genoeg over het trouwen te vertellen hoor. Maar ik ben bang dat dat wel te veel zou zijn. Af en toe kom ik er dus wel even op terug.

Mazzel

The story continues

De heropvoed cursus van de paradontoloog heeft enorm veel invloed op mij gehad. In de avond, vlak voor dat ik naar bed ga, begin ik aan mijn 'tanden schoonmaken project'. Flink tanden stoken. Daarna met de elektische tandenborstel elk hoekje van mijn mond langslopen..... Ik heb het, naast deze zware maatregelen, mezelf nog zwaarder gemaakt. Daarna ga ik namelijk met de gewone tandenborstel ook nog eens alles langs. Zodoende ga ik met een enorm fris gevoel mijn bedje in.....

Maar of dit allemaal geholpen heeft, werd vorige week eigenlijk pas duidelijk. Waarom? Nou, ik moest namelijk terug komen bij de paradontolog voor controle. Kijken of de schoonmaak akties, en ook de heropvoed cursus, resultaten hebben geboekt. De paradontoloog was eigen best tevreden. De meeste pockets zijn verdwenen, of niet groter geworden.. Maar..... inderdaad, er was natuurlijk een maar. Twee plekken in mijn mond zijn toch toe aan een flap operatie.... Het angstzweet kwam als een tsunami bij me opzetten. Als ik er over na denk wat ze dan met me gaan doen, wordt ik al misselijk. Ze gaan namelijk het tandvlees opensnijden en dan daaronder schoonmaken. Daarna wordt het natuurlijk weer dichtgenaaid. Ik heb de eerste afspraak al gemaakt, en dat is al op vrijdag 14 september. Ik moet er niet aan denken. Toen ik gister aan het zwemmen was, moest ik er steeds aan denken. Voordeel is dan wel dat ik die angst in snelheid om heb gezet... Maar daar gaat een andere blogfile wel weer over.

Het verhaal houd hier overigens niet op. Tijdens een van de schoonmaak akties kwam ik erachter dat ik nog last heb van de gevolgen van mijn verstands kies. Dat was overigens een heel vreemde ervaring. Als er rechtsonderin schoon werkt gemaakt deed mijn middenlip zeer. Ja, je geloofd het niet, want daar zit zeker 5 centimeter tussen. Aangezien de paradontoloog ook rechts onderin wil gaan opereren heb ik haar dit verhaal verteld. Die reageerde net zo verbaast als toen ik er zelf achterkwam. Ik heb haar toen verteld dat dit waarschijnlijk met mijn arme verstandskies te maken heeft. Ze denkt nu dat er misschien een zenieuw beschadigd is. Conclusie: ik mag ook nogeens terug naar de kaakchirurg omdat ze zonder extra informatie over die zenieuw niet wil opereren. PFFFFFF... KOM IK ER NOU NOOIT MEER AF????? Ik was vandaag toevallig bij de tandarts voor controle, en heb dus meteen een verwijs brief gevraagd. Ik ga het verhaal overigens eerst wel voorleggen voordat ik een afspraak met de kaakchirurg maak. Misschien kan hij wel helemaal niets mee met mijn rare lip...

Kortom..
The story continues...
Mazzel

De Kempervennen

Van Rachel had ik vorig jaar voor mijn verjaardag een weekeindje weg gekregen, en het leek mij leuk om haar daarmee ook te verrassen. Dit keer niet naar Landal Greenparks, maar naar Centerparcs. We hadden via het internet, de Kempervennen uitgekozen, die overigens niet ver van de Landal Greenparks camping van vorig jaar lag. We konden kiezen voor een midweek, of een lang weekend. We kozen, in tegenstelling tot vorig jaar, voor de tweede optie. Ik had dus de vrijdag en de maandag vrij moeten vragen, maar dat was geen probleem. We hadden enorm veel geluk met het weer, want we hebben geen druppel regen gezien. Dat was de laatste tijd wel eens anders geweest.

Toen we eenmaal aangekomen waren, volgende we de borden richting ons huisje. Maar helaas hadden we het niet helemaal goed begrepen. We volgende namelijk de auto route, ipv de wandel route. Gevolg, we hebben het hele park gezien en zijn om twee meren heen gelopen voordat we pas een beetje in de buurt kwamen. We waren einderlijk in de 'steenbok' zone aangekomen, maar ook daar was het niet helemaal duidelijk. Met geluk kwamen we toen de juiste aanwijs borden tegen. Doodmoe kwamen we dus aan in ons huisje. Het leek ons verstandig dat ik een plattegrond zou halen bij de receptie, om dit probleem voor de rest van het weekeinde uit te sluiten. Eerst even uitrusten natuurlijk, maar daarna deed ik weer mijn schoenen aan en begon aan de barre tocht naar de uitgang. Wat achteraf dus lang niet zo ver bleek te zijn, want ondertussen had ik door welke bordjes voor de auto's waren, en welke voor de wandelaars.

De eerste avond hebben we natuurlijk het subtropisch zwembad bezocht. Tja, dat is toch eigenlijk het belangrijkste van zo'n park. Er waren trouwens ook genoeg andere dingen te doen hoor. Zoals bijvoorbeeld water skieen, waterfietsen, wandel en fiets routes afleggen. Wij hebben het dit weekend bij het zwembad en de waterfietsen gelaten. Af en toe hebben we lekker in de tuin gelegen om lekker bij te komen.... Je kan trouwens in het huisje ook zelf koken en zo, maar dat hebben we niet gegaan. Kortom, we zijn elke avond uit eten geweest. Bij de laatste avond hebben we nog een dansshow gezien. Die duurde nog vrij lang ook, want hij begon om negen uur, en was pas om elf uur afgelopen.

Kortom, een leuk weekend, al heb ik wel het idee dat ik iets belangrijks ben vergeten te vertellen. Maar dat komt dan nog wel als ik er weer op kom...

Mazzel

Picard met pensioen

Jaren geleden kwam ik nogwel eens in een studenten huis in Alkmaar. Daar woonde een vriend van mij, die daar studeerde. Ik vond het altijd erg gezellig, en daarom heb ik soms wel eens spijt dat ik dat ook niet gedaan heb. Gezellig met een aantal mensen samen in een huis wonen. Dat moet vast goed zijn voor je sociale ontwikkeling lijkt mij. Maarja... de opleiding die ik destijds deed was in Heerhugowaard, en daarvoor hoef je natuurlijk niet op kamers. Hoe dan ook, de sweer die bij 'het op kamers wonen' hoort, heb ik dus destijds wel af en toe kunnen proeven als ik die vriend opzocht.

Ik kan me nog herinneren dat er in de huiskamer altijd een grote poster hing van de Star Trek film 'First Contact'. Ik als trekkie vond dat natuurlijk prachtig. Toen ik die poster een keer in de winkel tegenkwam, kon ik het ook niet laten om hem zelf ook aan te schaffen. En, toen ik op mezelf ging wonen, moest hij natuurlijk ook op mijn muur hangen. Dat heeft ie dan ook flink wat jaartjes gedaan...

Maar de tijden veranderd natuurlijk. Rachel en ik wilde eigenlijk toch eens wat anders dan een 'gewone' poster aan de muur. Zodoende zijn we op zoek gegaan naar een mooi schilderij die op Captain Picard's plaats moest gaan hangen. Maar het uitzoeken van het juiste plaatje, was uiteinderlijk veel moeilijker dan dat we gedacht hebben. Er waren altijd wel mooie bij, maar dan waren we het toch niet met elkaar eens. Picard hoefde dus nog niet een twee drie met pensioen, maar het was slechts uitstel van executie. Rachel en ik kwamen namelijk op het internet een site tegen waar je je eigen foto's op canvas kon laten printen. Zodoende heb je dus eigenlijk ook een soort schilderij... En er is 1 foto die we allebij erg mooi vinden. Die heb ik namelijk gemaakt toen we vorig jaar op de Nederlandse Antillen waren. Inderdaad ja... de foto van de grote knip, waar ik al eens een blog aan besteed heb. Het bestellen via het internet was kinderwerk. Eventjes wat gegevens invullen, en een jpegje aanleveren en whalla.. Ongeveer een week later hing de postbode al aan onze deurbel met een enorm pakketje in zijn handen. Gister kwam Bram bij ons langs omdat hij een boormachine heeft die sterk genoeg is om onze muur de baas te kunnen zijn. Dat is er zo eentje, dat als hij die aanzet, de lampen in het hele blok eventjes dimmen (geintje). Nee, hij is gewoon erg sterk zeg maar. Sinds gister heeft onze oude vertrouwde captain dus toch afscheid moeten nemen van de woonkamer. Of hij nog een plaatsje ergens anders in huis gaan krijgen, moeten we nog even bekijken. Maar dat het niet meer in de huiskamer zou zijn, is ondertussen wel duidelijk.

Mazzel

Mijn eigen stem

Laatst vroegen ze me of ik bij een vergadering wilde zitten omdat er een nieuw programma gemaakt moest worden. Nou, daar ben ik natuurlijk altijd voor de porren Dus ik was ruim optijd in de vergader kamer aanwezig.

Het ging over het volgende. De wet is weer eens aangepast. Dat is altijd goed nieuws voor ons, want dat betekend weer werk aan de winkel. Soms vermoed ik ook wel eens dat er een Digi medewerker in de regering zit, om zodoende weer wat nieuws te verzinnen. Hoe dan ook, de warenwet omtrend warme broodjes is veranderd. De situatie is nu als volgt. Als je een warme boordjes zaak hebt, en die broodjes worden in een toonbank ten toon gesteld. Mogen die niet ouder zijn dan 2 uur. Een soort versheids waarborg dus. Maarja, hoe ga je dat controleren en bijhouden? De desbetreffende klant heeft hier lang overna gedacht, en wilde dat in samenwerking met ons realiseren. We kamen tot de volgende conclusie.

Als er nu een warm broodje wordt gemaakt drukt er een labelprinter een labeltje af. Op dit labeltje staat natuurlijk de prijs en zo, maar ook een unieke etiket nummer en een barcode. De uiterste verkoop tijd staat er ook op, zodat de klant kan zien wanneer het tijd wordt om de rolemmer erbij te pakken. Tja, zonde natuurlijk, maar de wet is de wet. Dit moet natuurlijk goed bij gehouden worden, en daar komt mijn nieuwe programma om de hoek kijken. Feitelijk hoeft de klant niet zoveel te doen. Als hij een broodje maakt, moet hij alleen de bijbehorende sticker printen. Hij hoeft alleen maar in de toonbank te kijken of er eventueel iets weggegooit moet worden, en als dat zo is, scant hij de geprinte barcode die op de verpakking zit, en klaar is Kees. Aan het einde van de dag kan hij in het programma wat lijsten uitdraaien van de verkochte, en weggegooide produkten, zodat het mannetje van de controle dienst ook weer tevreden is. En de klant kan vrolijk naar huis toe gaan. Het oude systeem, wat ze tot nu toe gebruiken, kost heel wat meer tijd. Alles moest keurig op papier met de hand bij gehouden worden, dus daar werden ze niet vrolijk van.

Afgelopen week was ik, samen met de vertegenwoordiger, op het hoofdkantoor van de klant. We hadden een afspraak om het bedachte systeem te demonstreren. De betrokkenen waren er best te vreden over, maar hadden er natuurlijk wel op en aanmerkingen over. In hoevere die nu allemaal wordt toegepast is nog de vraag, maar ik ben ondertussen wel verder gaan denken over het systeem zelf. De sticker informatie wordt in de nieuwe versie automatisch om het hele uur opgehaald (uit de labelprinter). Bovendien wilde de klant zeker weten dat een scan goed gedaan was. Als de barcode gescant wordt, hoor je altijd een piepje. Dat doet de scanner zelf, maar als ik een barcode van een pak sigaretten scan, piept deze ook. Je moet dus goed naar het scherm kijken, of je de juiste barcode hebt gescant. Eigenlijk is dat niet zo lastig, want de scanner zit op de pc aangesloten, maar toch. 'Zou ik het niet makkelijker kunnen maken met geluiden en zo?', was de vraag. Ik ging aan de slag, en ondekte dat dit heel gemakkelijk in het programma was toe te voegen.

Enne, toen ben ik doorgedraait. Tenminste dat zei mijn collega Jeroen tegen me. Ik heb het nu zo gemaakt dat als de communicatie automatisch om het hele uur wordt opgestart, dat je dan mijn stem hoort. Als het communiceren klaar is, krijg je Jeroentje weer te horen. Dit heb ik zo gemaakt omdat de klant tijdens het communiceren, namelijk niet kan scannen. Dat was nog zo'n reden voor bezorgdheid van de klant. Nu hoor je dus de computer zeggen dat er gecommuniceerd gaat worden, en wanneer dit klaar is..... Daarna ben ik nog verder gegaan. De computer noemt nu ook het gescande stickertje op. Dus als ik bon 15 terug scan, zegt de computer (met mijn stem dus weer), 'een' en dan 'vijf'. Tja, ik ga niet alle getallen van 1 t/m 9999 inspreken. Dat is me iets te veel werk. De stem scan functie heb ik trouwens optioneel gemaakt. Je kan ook wat standaard windows xp geluidjes horen, voor als de scan goed of slecht is. Wat gebruiksvriendelijker is, moet de klant dan zelf maar uitmaken.

Binnenkort hebben we weer een demo bij de klant. Ze willen het systeem ook heel graag zelf uitgebreid testen voordat het in een testwinkel wordt neergezet. Hopelijk gaat het goed, en worden er nog veel meer winkels voorzien van dit nieuwe systeem. Dus als je ergens een warme broodjes winkel binnen wandeld en je hoort ineens mijn stem, kan dat betekeken dat ik honger heb gekregen. Maar het kan ook betekenen dat ze het nieuwe waarborg systeem hebben aangeschaft. Ze kunnen trouwens ook hun eigen stem gebruiken, want ik heb het net zo opgezet als bij de Tomtom.

Mazzel

De masters competitie

Het was even een paar dagen wachten voordat de uitslagen van de wedstrijden op het internet stonden, maar gelukkig zijn ze nu bekend. Ik wou die graag weten, zodat ik mijn twee 1000 meter prestatie tochten met de echte wedstrijdzwemmers kon vergelijken. Dat is natuurlijk ook erg interesant.

De masters competitie is een competitie van 25 plussers die in open water hun wedstrijden zwemmen. Dat doen ze eigenlijk vanaf half juni t/m half september, in wedstrijden die door heel Nederland gehouden worden. De wedstrijden die in Hoorn gehouden zijn waren er dus maar twee van. De zwemmers zijn in leeftijds categorie-en ingedeeld. Zo heb je de categorie 25 t/m 34 jarigen, 35 t/m 44 jaar .... enzovoort. Ik val met mijn 34 jaar dus net nog in de eerste (en dus zwaarste) categorie. Als ik de zaterdag met de echte wedstrijd zou mee hebben gedaan zou ik de derde zwemmer zijn in mijn leeftijds categorie, en was ik helaas ook derde geworden. Overal, met alle zwemmers van alle leeftijden, zou ik de 17de zwemmer zijn geweest, en zou ik achtste zijn geworden.....De prestatie tocht van zondag ging voor mijn zelf het lekkers. En gelukkig zou ik dan ook geen laatste in mijn categorie zijn geworden. Ik zou de vijfde zwemmer zijn geweest, en zou vierde geworden zijn. Overal zou ik de 15de zwemmer zijn geweest, en was ik ook achtste geworden. Alle categorie-en zwemmen trouwens gelijkertijd de wedstrijd.

Kortom, met deze gegevens was ik eigenlijk wel tevreden. Met de echte top zou ik nooit kunnen meedraaien, want die zwemmen in het openwater minuten sneller dan ik dat in het overdekte zwembad zou doen. Maar (zeker als ik straks in de 35+ categorie val), zou ik in ieder geval niet roemloos ten onder gaan. Dus niet zoals ze met lasergamen altijd zeiden : like a lam to the slaughter... Nee, dan zou ik me aardig kunnen verweren.... Ik heb ook even naar de jeugd wedstrijd tijden op de 1000 meter schoolslag gekeken. Van hun tijden kan ik alleen maar dromen. Die gasten zwemmen 2 tot 3 minuten sneller in het openwater dan dat ik dat in het zwembad doe... Een pracht om te zien trouwens.

Vandaag heb ik in het zwembad trouwens ook nogeven de 3000 meter gezwommen. Het ging trouwens fantastisch. Tot 100 baantjes zwom ik precies op het record schema. Je kon er elke 2 baantjes de tijd erop gelijk zetten. Daarna ging het helaas minder.. Ik had al snel vijf seconde achterstand. Niet alleen de snelste tijd kwam hierdoor in gevaar, maar ook mijn tweede snelste tijd.. Ik had een eindsprint nodig om als nog een snelste tweede tijd neer te zetten. Uiteinderlijk zette ik 55:03 op de klok neer... Dik tevreden dus.. Het zwemmen in het zwembad gaat wel een stuk makkelijker...Je kan ook onderwater gewoon alles zien, en de temperatuur was veel dragelijker... Je bent wel zo aan de andere kant, want het zwembad leek wel een stuk kleiner dan normaal.

Mazzel.

JeMa versus de elementen

Het 'zwemteam' Jeroen Mark (JeMa), heeft in de loop der jaren al aardig wat kilometertjes gezwommen. Maar tot nu toe was dat altijd nog in een lekker overdekt (en verwarmt) zwembad geweest. We hebben wel eens in het 50 meter buitenbad in Zwaag gezwommen, maar die keren zijn op 1 hand te tellen.

We hebben het wel eens gehad over een nieuwe ‘extreme’ uitdaging. Zo zouden we een keer mee gaan doen aan de 25 kilometer tellende tocht van Medemblik naar Stavoren. Maar dit was duidelijk 'te' extreem voor ons. Vorig jaar kwam ik er bij toeval achter dat er bij Hoorn in het IJsselmeer, zwemwedstrijden werden gehouden. Toen was ik al te laat om eventueel mee te doen, maar ik onthield wel wanneer deze wedstrijden gehouden werden, zodat we dit jaar eventueel mee konden doen. En dat onthouden heb ik dus goed gedaan, want via het internet kwam ik erachter dat er dit weekeinde weer wedstrijden zouden worden gehouden. Aan de echte wedstrijden konden Mark en ik niet meedoen. Daarvoor moet je lid zijn van zwemverenigingen, en dat zijn wij niet. Maar volgens de site werden er ook prestatie tochten gehouden, waaraan iedereen kon deelnemen. Bovendien was er ook een prestatie tocht van 1000 meter. De afstand die Mark en ik altijd zwommen. Kortom, de uitdaging was erg groot om mee te gaan doen.

Ik had Mark meteen gemaild, en die had ook interesse in die prestatie tocht. Op zijn verjaardag hadden we al een beetje afgesproken dat we die van Zaterdag 4 augustus zouden zwemmen. We konden namelijk kiezen uit zaterdag en zondag, want op de 5de werden er ook prestatie tochten gehouden. Dus afgelopen maandag had ik wat kennissen in het zwembad verteld over dat Mark en ik zaterdag de prestatie tocht zouden gaan zwemmen. Deze 2 gasten leken wel geïnteresseerd te zijn, en vertelde dat de kans groot was dat zij er ook zouden zijn. Maar verder op in de week mailde Mark dat hij toch liever op zondag de prestatie tocht wilde gaan zwemmen, omdat Yvette en hij visite zouden krijgen. Tja, wat nu? Ik had eigenlijk al een soort afspraak gemaakt met die zwemmaten, dus daar kon ik niet vanaf stappen. Ik kon eigenlijk maar 1 oplossing verzinnen. Ik zwem de 1000 meter prestatie tocht van zowel 4, als die van 5 augustus.


Zaterdag 4 augustus.
Ik was de hele week eigenlijk al zenuwachtig. Flink beredenerend hoelang ik over de 1000 meter in het ijsselmeer zou doen. Een zwembad heeft natuurlijk wel erg veel voordelen. Lekker warm water, en je kan je om de 25 meter weer een keertje afzetten. Geen stroming en golven. Dus een paar minuten bij de standaard 18 moest ik wel rekening mee houden. Toch dacht ik dat ik het varkentje (als ik mazzel had) wel even binnen de 20 minuten zou kunnen wassen, maar zowel Mark als mijn collega Jeroen, dachten dat het waarschijnlijk meer richting de 25 minuten zou gaan. De voortekenen waren op zaterdag niet in mijn voordeel. Er waren hoge golven, en zelfs de omroeper vertelde dat het een barre tocht zou worden, voor zelfs de geoefende zwemmers. Ik zette de 20 minuten grens uit mijn hoofd en begon gewoon met zwemmen. Ik kon er toch geen oplossing voor verzinnen, ik kon de oplossing alleen nog maar zwemmen. Het water was trouwens erg koud. Bij het inspringen, hapte ik een paar keer goed naar adem, omdat de kou op mijn longen sprong. De eerste 100 meters waren dan ook het lastigst. Even wennen aan de kou, maar ook aan de leuke golven die voor een paar flinke slokken water hadden gezorgd. Maar, eenmaal bij de eerste boei (die op 125 meter lag), had ik mijn slag lekker te pakken. Ik begon de mede zwemmers een voor een in te halen. Dat waren de gasten die ook de schoolslag zwommen, want de borstcrawlers heb ik die middag niet meer terug gezien. Op 125 meter stond de eerste boei, op 250 meter de 2de. En op 500 meter de derde. Om die laatste moest ik heen en dan weer terug zwemmen richting de finish. Ik heb maar weinig medezwemmers gezien toen ik die 250 meter boei gepasseerd had. Pas op de terug weg, kwam er nog een borstcrawler mijn voorbij zwemmen. Daar had ik gelukkig wat aan, want ik was die laatste 250 meter wel een beetje aan het inzakken. Ik zette uiteindelijk 21:15 op de klok neer. Daar was ik zeer tevreden mee. Zeker vanwege de omstandigheden. Bij rustig water zou ik die 20 minuten grens misschien wel genaderd zijn. Maar dat kon ik uiteraard alleen maar gissen. Zoals ik eigenlijk de gehele week had gedaan. Ik moet trouwens nog wel vermelden dat 1 van die 2 zwemmaten daadwerkelijk was komen opdagen. Zodoende was ik dus niet voor niets geweest.

Zondag 5 augustus
Mark was al om 11 uur bij ons. De prestatie tocht van zondag was namelijk veel vroeger op de middag dan die van zaterdag. We waren voor de zekerheid nog even bij de inschrijf balie langs gegaan om te controleren of alles klopte. Gelukkig was dit het geval. Omdat ik Mark en mezelf op zaterdag al had opgegeven, werden we al snel opgenoemd bij de namen check. We hadden nummer twee en nummer drie. Het was vandaag een stuk drukker op de prestatie tocht. Gister waren we ongeveer met 10 man, maar vandaag was de groep ruim dertig mensen groot. Mark ondervond meteen de standaard problemen bij het inspringen van het water, waar ik gister ook last van had. Ik was er al aan gewend, en had eigenlijk nergens last van. Bovendien was de wind gaan liggen en waren de golven lang niet zo hoog als die van zaterdag. Een serieuze poging zat er dus in om de 20 minuten grens aan te vallen. Ik ging er als een speer van door. Mark en ik hadden afgesproken dat ik de eerste 500 meter op kop zou zwemmen, en dat hij dan over zou nemen. Eigenlijk dus zoals we dat altijd deden. Ik mocht de eerste 500 meter omdat ik de laatste tijd wel gezwommen had, terwijl Mark al ruim een maand niet meer had getraind. Bij de 500 meter boei zag ik dat Mark ongeveer 10 meter achter me lag. Ik moest beslissen om op hem te wachten, of om door te gaan zwemmen. Het ging nog steeds erg lekker, dus besloot die belangrijke secondes niet te verspillen, en ben dus door gegaan. Bij het keerpunt op die 500 meter kan je de finish al zien. Echter leek het wel alsof die zich bij de horizon bevond. Een flink end dus nog. In tegenstelling tot gister, lukte het me vandaag om er een eindsprintje uit te halen. Ik had door dat er nog wat energie over was, dus besloot ik bij de laatste boei aan de endspurt te beginnen. Dan moet je trouwens nog 125 meter. Uiteindelijk heb ik 19:23 gedaan over deze tweede prestatie tocht. Kortom, ik heb de 20 minuten grens toch nog kunnen breken. Mark kwam ongeveer een minuut later aanzetten. Hij had natuurlijk last van zijn conditie en was ook niet gewend om in het ijsselmeer te zwemmen met al die golven. Dat speelt enorm mee. Ik denk ook niet als ik die zaterdag niet gezwommen zou hebben, dat ik vandaag die 19:23 had kunnen zwemmen. Het is toch een kwestie van gewenning…..

Ik wil volgend jaar zeker weer mee doen. En, met de les die ik dit jaar heb geleerd, ga ik dan ook weer beide dagen zwemmen. Ik moet ook nogeven Rachel en Ramon bedanken, die er allebij de dagen bij zijn geweest. Rachel zorgde voor de tijdwaarneming (prestatie tochten werden niet bij gehouden, dus moesten we dat zelf doen), en samen stonden ze mij en Mark aan te moedigen langs de kant.
Mazzel

De sleurhutten competitie

Vroeger gingen wij altijd met de caravan op vakantie. In de meeste gevallen was dat naar zuid Frankrijk. Dat was dus wel even een stukje rijden. Ik kan me herinneren dat zo'n reis wel eens twee tot drie dagen duurde. Als kind vind je dat natuurlijk niet leuk. De vakantie zelf was altijd wel gaaf hoor. En daar keken mijn zus en ik ook wel naar uit. Maar ja.. die reis, met die langzame sleurhut achter de auto aan. Dat maakte het iets waar ik altijd enorm tegen op zag.

En daar reden we dan. Op een of andere Franse snelweg. Het leek wel alsof iedereen die op die snelweg reed, ons aan het inhalen was. Dat is eigenlijk wat ik nog het meest kan herinneren van die tochten naar het warme zuiden. Nee, toen had ik mijn beslissing al genomen. Als ik ooit zelf op vakantie ga, zal dat nooit met een eigen caravan zijn.

Jaren later haalde ik natuurlijk een keertje mijn rijbewijs. Eigenlijk allang niet meer nadenkend over die vervlogen tijden. Maar toen ik voor het eerst op de snelweg reed, herinnerde ik mij die vreselijke tochten met de sleurhut. Kijk.... nu was het mijn beurt om in te halen. En dat doe ik dus tot op de dag van vandaag met alle plezier. Elke keer als ik op reis ben, tel ik de ingehaalde caravans. Ik heb er een soort competitie van gemaakt.

Afgelopen zaterdag gingen we naar de verjaardag van Mark. Op de 248 kilometer lange rit kan je dan altijd wel een aantal caravens verwachten. Nou was het toevallig 'zware zaterdag'. Daar had ik totaal geen rekening mee gehouden, maar dat werd wel snel duidelijk. Ik heb op de heenweg vijftig caravans in gehaald. Het leek op een gegeven ogenblik wel gewoon prijsschieten. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zoveel caravans heb ingehaald. Op de terug weg hadden we er ook nog eentje, zodat het totaal op 51 caravans kwam te staan. Kijk, mijn dag kon niet meer stuk. De verjaardag zelf was trouwens ook bere gezellig hoor. Het is altijd leuk om Mark en Yvette weer even te spreken.

Mazzel

Crossloop

Zolang ik al op de helpdesk werk (en dat is bijna 10 jaar) bellen wij al in bij klanten met pcanywhere. Dit houd in dat we de computer van de klant over kunnen nemen om zodoende problemen op te lossen, of om iets uit te leggen. Vroeger ging dat nog via een analoge modem, maar vandaag de dag wordt het internet daarvoor gebruikt. Dit heeft zo zijn nadelen. Routers en firewalls houden de communicatie nogwel eens tegen. Ik vervloekte af en toe dus de internet communicatie methode, maar daar is nu een oplossing voor. Sinds een paar maanden hebben we het super programma Crossloop ondekt. Niet alleen zijn daar de connectie problemen mee opgelost. Nee, het is nog in zijn geheel GRATIS ook. Dus geen dure pcanywhere licenties meer, maar gewoon meteen aan de slag.

In rap tempo tijd wordt dit programma nu bij klanten ge-installeerd. Benodigheden.. alleen een pc met een internet verbinding. Dan kan je, door middel van een gebruikersnaam en een wachtwoord af te spreken, iedereen zijn pc, waar ook ter wereld overnemen. De pc die overgenomen wordt, moet dat invullen bij het tabblad ontvangen, en diegene die het overneemt, doet dat bij het tabblad deelnemen. Er moet dan alleen nog even bevestigd worden dat de pc overgenomen gaat worden, en walla. De muis wordt automatisch overnomen door een der Jeroenen van de helpdesk. Het enigste wat pcanwhere nog al plus punt heeft, is dat je daarin ook bestandsverzending kan gebruiken. Dat zit niet in crossloop. Maar dat is vandaag de dag ook niet meer nodig, want wij hebben tegenwoordig ook een ftp server. Dat moet je zien als een usb memory stick, maar dan op het internet. Ik kan altijd, overal te wereld die opslag medium benaderen, zolang (inderdaad) je maar een internet verbinding hebt. Op de ftp server komen natuurlijk steeds meer bestanden en programma's te staan. Zo heb ik de spec editor er al op gezet, en het automatische backup programma wat ik voor de sm880 weegschaal heb gemaakt.

Dit programma is natuurlijk niet alleen iets voor bedrijven of helpdesken. Nee, stel een vriend belt je op met vragen over de computer.. Dan kan je het probleem saampjes bekijken door bij hem in te bellen. Als je dat eens wil proberen, moet je crossloop voor de gein een keertje downloaden. Je kan dat doen op de volgende link : http://www.crossloop.com/ . Kies voor knop gratis download, en de rest spreekt voor zich.

Mazzel

Knooppunt Everdingen

Langzamerhand verlaat ik de ring Utrecht. Als ik volgende week de sprint avond heb gezwommen, verlaat ik zelfs de gehele provincie en zit ik ongeveer bij knooppunt Everdingen.

Ik hoop maar dat ik niet geflitst ben op die ring Utrecht, want bij de sprint avond verpletterde ik mijn persoonlijk record op de 250 meter. Vooral de eerste 4 banen gingen als een speer. Ik deed 1 minuut en 32 secondes over de eerste 100 meter. Dat is gemiddeld 46 seconde per 50 meter. Met dit schema zou ik zelfs de 4 minuten grens hebben gebroken. Maar helaas kon ik dat niet volhouden. Ik klapte niet helemaal in elkaar. Na die 4 baantjes had ik een voorsprong van 8 secondes op mijn persoonlijk record van 4:10. Daar wist ik uiteinderlijk 4 secondes van over te houden. Vier minuten en zes secondes is dus nu mijn nieuwe record, en dat is maar 4 secondes van Mark zijn record vandaan. In de tijd dat wij nog samen zwommen heb ik hem namelijk wel eens 4:02 zien zwemmen. De moed zonk me toen in de schoenen, maar vandaag de dag kan ik dus in de buurt komen. Zal de 250 meter de eerste afstand zijn waarbij ik Mark zijn oude tijd kan verbeteren? Vier secondes lijken niet veel, maar dat vertekend enorm als je aan het sprinten bent.... De 500 meter ging ook aardig. Met 8:46 zat ik maar zeven secondes van mijn pr af. Het gaat de laatste tijd niet zo erg goed meer op deze afstand, dus ik was wel blij met deze tijd. .... De 1000 meter heb ik waarschijnlijk nog nooit zo vlak gezwommen. De eerste 250 meter ging trouwens erg rap (in 4:21). Even hoopte ik het schema naar de 17:40 vol te kunnen houden, maar dat lukte niet. Ik had na die 250 meter negen seconde voorsprong op het 18 blank schema. Die negen secondes voorspong had ik ook bij de 500 meter doorkomst. En ook bij de 750 meter. En uiteindelijk ook bij het aantikken op de 1 kilometer. Kortom, zo vlak heb ik volgens mij nog nooit gezwommen. Met deze 17:51 kwam ik 11 secondes te kort voor een persoonlijk record evenaring. Hopelijk kan ik de volgende keer wat dichter bij komen.

De drie kilometer stond gister op het menu. Het was extreem slecht weer buiten, en daarom besloten de zwemmers die normaal in de buitenbad van Zwaag zwemmen, ook maar in het binnenbad te gaan trainen. Dat waren 'echte' zwemmers, want ik werd links en rechts ingehaald door gespierde mannen en vrouwen die allemaal de borstcrawl zwommen. Ze zwommen zelfs de 'badmeester' voorbij. Dat is iemand die les geeft aan kinderen, en af en toe ook op maandag zo zijn baantjes mee pikt. Er was een zwemmer bij die zo hard ging dat hij me binnen notime weer had gepasseerd. Maar, er kwam een moment dat ook hij moe werd natuurlijk. Hij vervolgde zijn baantjes toen met de schoolslag. Kijk.. dan bevind je je op Jeroentjes terrein. Ondanks dat het niet verstandig is om een versnelling in te voeren op de 3 kilometer kon ik het toch niet laten om van deze kans gebruik te gaan maken. Moet ie maar niet 10 meter voor me stoppen met de borstcrawl, en gaan beginnen met de schoolslag. Ondanks dat hij dus moe was van het sprinten, zwom hij toch nog wel een aardig slagje schoolslag. Maar mijn ego moest en zou gestreeld worden. Kortom, de snelste zwemmer van de maandag avond heb ik in ieder geval 1 keertje ingehaald. Ha Ha... pak aan. !!! Er was nog een andere zwemmer die ongeveer mijn snelheid zwom. Echter wisselde hij de borstcrawl af met schoolslag. Ik had op een gegeven ogenblik door dat hij constant een halve baan voor me lag. Ja, daar moet wat aan gedaan worden natuurlijk. Het kat en muis spel duurde zeker 30 baantjes voordat ik einderlijk achter hem zat. Zijn snelheid verschilde natuurlijk enorm omdat hij die verschillende slagen zwom. Met een sprintje wist ik hem in te halen. Ik zwom overigens de 3 kilometer in 55:05.. Maar 5 secondes van mijn pr af..


Ik las trouwens op het internet dat op 4 en 5 augustus de 'rede van Hoorn' wordt gezwommen. Dan kan je je opgeveven om in het IJsselmeer de 1000 meter te gaan zwemmen. Mark en ik hebben het daar al eens eerder over gehad. We hadden het eigenlijk nooit echt uitgezocht, maar dit keer ben ik er optijd bij. Je kan je tot 1 uur van te voren nog opgeven, dus mocht het in dat weekeinde een beetje redelijk weer zijn, overweeg ik dus om mee te gaan doen.

Mazzel

Alsof ik niet weg ben geweest

Aan alles komt natuurlijk een einde. Ook aan de drie weken zomer vakantie van 2007. In de laatste week van de vakantie hebben we trouwens niet veel gedaan. Lekker geluierd dus, om zodoende ons weer voor te berijden op het hectische 'gewone' leven. Ik had in die laatste week vernomen dat het niet rustiger geworden was op de helpdesk (ondanks de vakantie periode). Mijn collega Jeroen had mijn hulp even nodig, en zodoende kon ik even vragen hoe hij zijn tijd had doorgebracht. Nou, aangezien hij dus in zijn eentje het fort moest verdedigen moest hij zichzelf in twee-en splitsen. Hij moest soms de buitendienst in, maar eigenlijk kon hij de helpdesk ook weer niet alleen laten vanwege de drukte daar. Kortom, toen het vrijdag middag was, en hij ook vakantie had, viel er een enorme last van zijn schouders af.......Het was deze week dus mijn beurt om het fort te verdedigen..

En dat begon meteen lekker. Ik was nog maar net op de zaak, en toen hoorde ik al dat ik meteen naar Ridderkerk kon vertrekken. Grote paniek dus. Ik kon gelukkig een auto van een collega ronselen die ook nog een navigatie systeem had, want anders vind Jeroentje het nooit natuurlijk. Ik heb namelijk het richtings gevoel van een varken onder water. Er waren maarliefs al twee collega's van mij terplekke, toen ik de winkel binnen kwam. Die waren bezig met het uitleggen en het aansluiten van de apparaten. De winkel was nog niet helemaal af. Sterker nog, het gehele winkelcentrum was nog niet af en leek wel een grote bouwput. Maar lang zal dat niet meer duren, want er waren veel mensen aan het werk daaro..... Mijn taak was de computer programma's aan de praat krijgen. Met die programma's konden de apparaten voorzien worden van bestanden, en dat was tot nu toe nog niet echt gelukt. De kassa's waren wel al voorzien van de benodigde artikelen, maar het sticker apparaat was nog maagdelijk leeg. Gelukkig wist ik nog hoe ik dat programma aan de praat kon krijgen. Dat was ik in die drie weken dus niet verleerd. Terug gekomen op de helpdesk, viel het aantal briefjes van mensen die ik terug moest bellen, eigenlijk wel mee. Zou het deze week einderlijk rustiger worden?? Nou nee hoor. Maandag viel het wel mee, maar de dagen erna was het chaos zoals altijd.

Voordat ik ga afsluiten vermeld ik nogeven dat dit de 100ste blog file is die ik tot nu toe geschreven heb.. Ja, ik heb wat met cijfers, maar dat was de eventuele lezer waarschijnlijk wel eerder opgevallen.

Mazzel

Een nieuwe traditie

Ik was er vorig jaar tijdens de vakantie op de Antillen al mee begonnen, en het leek mij een goed idee om er een traditie van te gaan maken. Ik heb het nu over het mee nemen van een boek op de vakantie. Dit voor de uurtjes aan het strand en aan de rand van het zwembad.

Vorig jaar had ik nog een boek gekregen voor mijn verjaardag, maar dat was dit keer niet het geval geweest. Ik had er trouwens zelfs niet eens bij stil gestaan om dat te gaan vragen. Het toeval wilde dat Rachel een boek van John Doe had geleend (synoniem van een vriend van ons). Zij vond het een zeer goed boek, en raadde het mij ook aan. Maar dat was er, door de drukte op het werk, steeds niet van gekomen. Dan kan ik me, als ik thuis kom, gewoon niet goed concentreren om te gaan lezen. Mijn hoofd maalt dan nog rond met oplossingen voor klanten die ik verzonnen heb, of nog moet verzinnen. Maar toen de vakantie naderde, besloot ik het boek dus maar mee te nemen naar Portugal. Kortom, de traditie kreeg een vervolg.

Uiteraard ga ik er ook wat over vertellen, want mijn boek bespreken via de weblog wordt dan eigenlijk ook een soort traditie. Het boek heet namelijk 'De Delta Deceptie', en is geschreven door Dan Brown. Ja, inderdaad, dat is de schrijver van de 'da vinci code'. Aangezien daar een film van gemaakt is, kies ik voor dat verhaal nog eens voor de makkelijkere manier, nu dat ik weet dat Dan Brown dus behoorlijk spannende verhalen kan verzinnen. Bij het zien van het dikke boek, was ik bang dat het een meer maanden project zou worden, maar dat is achteraf wel meegevallen. Ik heb het gehele boek van 416 pagina's in die ene week dat we in Portugal waren, dus in zijn geheel uitgelezen. Kan je nagaan hoe spannend het was.

Het verhaal:
Voor diegene die het boek nog willen lezen, raad ik aan om deze weblog pagina nu af te sluiten...!!!!

De NASA doet een belangrijke ondekking in het poolijs. Ze vinden namelijk een komeet waarin het bewijs van buitenaards leven onomstotelijk mee wordt bewezen. In de komeet zitten namelijk fossielen van buitenaardse insecten. Deze vonst komt voor de NASA wel erg goed uit, omdat ze de laatste tijd nogal slecht in het nieuws waren geweest. Rachel Sexton (kijk... mijn vriendinnetje in de hoofdrol dus, ze hebben alleen de achternaam even veranderd), wordt door de president van de verenigde staten, naar de noordpool gestuurd om dit te onderzoeken. Maar als later blijkt dat het bewijs niet zo rots vast blijkt te zijn, zit een speciale militaire eenheid achter de hoofdrol spelers aan, om kosten wat kost, het ware geheim van de komeet, geheim te houden. Pas aan het einde van het verhaal, kom je er achter wie dit zo geheim probeerd te houden. En, je hebt tijdens het lezen van het boek, genoeg kandidaten die dat kunnen zijn. Kortom, bijna iedereen kan die militaire eenheid wel achter de hoofdrol spelers hebben aangestuurd.

Maar wie dat is, moet je zelf maar acherhalen.
Mazzel

De trip naar Portugal

Toen Rachel en ik een paar maanden geleden op het internet naar vakanties aan het zoeken waren, kwam Portugal bij mij nogal landveradelijk over. Was het Portugal niet die het Nederlands elftal zowel in een EK en een WK naar huis had gestuurd? Maar na het zien van die plaatjes en het lezen van de veel belovende teksten, hadden Rachel en ik de vakantie toch geboekt.

Vrijdag de 22ste werden we door mijn moeder naar Schiphol gebracht. We waren dik optijd vertrokken omdat we bang waren voor files, maar dat viel achteraf wel mee. Er stond maar een kleintje op de A4 richting het vliegveld, maar dat was meer langzaam rijdend verkeer dan dat het daadwerkelijk een file genoemd mag worden. Om tien over vier stonden we dus op het vliegveld en zochten we de incheck balie. Die hadden we zo gevonden. Aangezien we te vroeg waren, was onze balie nog niet eens open, maar dat was maar een minuutje of 10 wachten. We waren volgens mij dus een van de eerste die een plekje in het vliegtuig hadden geboekt, en vandaar dat ons nog keurig gevraagd werd waar we wouden gaan zitten. 'Bij het raam natuurlijk', was het antwoord op die vraag. Klonk vrij logisch vond ik zelf. Waarschijnlijk gebruiken die incheck mensen deze vraag om de reiziger nog extra te motiveren voordat ze straks lang moeten wachten om het vliegtuig in te mogen.

Alles leek keurig op tijd te verlopen. Rachel en ik herinnerde onze schrik wachttijden van vorig jaar nog, maar we zaten dit keer optijd in het vliegtuig. Echter vertrok deze niet. We zaten maar wat te wachten en de orginele vertrek tijd versteek op een gegeven ogenblik. De kapitein van het 737-800 toestel kwam aan het woord. Hij vertelde dat het ons ongetwijfelt was opgevallen dat het zo regende en omweerde. Dat klopte, we hebben onze koffers in de stromende regen het vliegtuig in zien gaan. Dat kon je perfect zien vanaf de gate.'Helaas,' ging de kapitein verder, 'heeft de bliksem dit vliegtuig geraakt. De verbinding met de toren is weg, en ook is er een monitor in de cockpit uitgevallen. We hebben de technische dienst op de hoogte gebracht.'.. He???, bliksem inslag terwijl wij in het toestel zitten? Zouden we niet geroosterd moeten zijn? Blijkbaar niet, maar het vliegtuig zelf was niet meer in staat om de vlucht naar Portugal te maken. We moesten dus na een tijdje het vliegtuig verlaten en konden in een andere 737-800 toestel plaatsnemen. We hadden anderhalf uur vertraging voordat we pas echt de lucht in gingen. Dat verbleek met de uren vertraging van vorig jaar, dus vonden Rachel en ik het niet erg. We waren al lang blij dat Transavia blijkbaar een reserve toestel ergens achter de hand had.

Ik had, voordat we naar onze gate gingen, zoveel mogelijk gegeten bij de Burger King. Dit in de hoop dat als we boven Frankrijk vlogen, ik ongelovelijk naar de WC moest. Hier had ik al weken om gelachen met mijn collega Jeroen. In onze fantasie zat er naast de ingang van de wc een 'let go' hendel, die de gehele hoop naar beneden zou laten vallen. Ik moest hier aan denken toen de purser aangaf dat we boven Parijs vlogen. Maarja, meer dan een fantasie werd dit niet..... De vlucht duurde maar 2 uur en 3 kwartier. Buiten werd het langzamerhand donker, en Rachel heeft nog een prachtige ondergaande zon geflilmt. Ook hebben we prachige foto's van het wolkendek gemaakt dat als een soort landschap onder het vliegtuig door schoot. Dit zijn altijd de mooie momenten van een vlucht. De landing en het opstijgen is altijd het spannenste. En de turbulentie is altijd het vervelenste. Gelukkig hebben we daar bijna geen last van gehad. Het vliegtuig landde ongeveer om 12 uur Portugese tijd in Faro. De mensen van Jiba stonden ons al op te wachten. Zij hadden keurig busjes geregeld die de reizigers naar hun hotel zouden brengen.

Kortom, de vakantie kon beginnen.
Mazzel

Op een derde van de rit

Dit is de derde keer al dat ik de 3000 meter overdag heb gezwommen. Dit keer niet omdat ik naar de Paradontoloog moest, maar omdat ik vakantie heb. Ja ja, vakantie.. Lekker vroeg dus dit jaar.

Vandaag had ik daarom alle tijd, dus besloot ik om overdag te gaan zwemmen. Ik was de laatste tijd erg moe en duizelig nadat ik het nieuws over Rachels pfeiffer had gehoort. Het internet gaf mij weinig kans dat ik de ziekte heb kunnen ontlopen, maar of ik het nu heb?? Dat kan ik eigenlijk alleen maar zeker weten als ik ook naar de dokter ga. Ik was niet bang dat ik tijdens de 120 baantjes in slaap zou vallen, maar wel dat de tijd erg tegen zou vallen. Het ging inderdaad niet zo lekker als de laatste keer, maar extreem slecht ging het nou ook weer niet. De middelste 40 baantjes waren niet echt hoopgevend. Maar daarna wist ik me weer te herstellen en zette 55:48 op de klok neer. Dat is onder de 'tevreden' grens van 56 minuten.

De enige andere afstand van deze 10de run van 8 kilometer die daadwerkelijk opviel, was de 750 meter.. Ik probeer de 2 overgebleven records die nog staan, te verbreken. Ik kwam op de 1000 meter niet eens in de buurt. Maar de 750 meter ging fantastisch. Ik zette precies 13:13 op de klok neer. Dat is, op de seconde af, dus precies mijn record tijd. Geen verbetering, maar wel zeer goed.

Meestal gaat het na de vakantie altijd beroerd, dus ik maak me daar wel een beetje zorgen om. Maar dat zien we dan wel weer. Ondertussen heb ik dus 80 kilometer afgelegd. Dat is ongeveer op een derde van de trip naar Mark en Yvette. Ik zit nu op de ring bij Utrecht, op ongeveer 1 kilometer bij knooppunt Ouderijn vandaan.

Mazzel

Mijn 34ste verjaardag feestje

Ja ja, het was weer zo ver... Ik ben weer een jaartje ouder geworden. Het lijkt wel alsof het jaar elke keer weer sneller voorbij gaat. Ik had het vrij druk in dit weekeinde, want naast het feesten heb ik ook Ramon geholpen met het leeg halen van zijn oudelijk huis, en Jorien vierde haar verjaardag natuurlijk ook. Dit doet ze namelijk omdat ze op de zelfde dag jarig is als ik.

Dit drukke weekeinde begon dus al op zaterdag ochtend. Ik had Ramon aangeboden om hem te helpen met het leeghalen van zijn ouderlijk huis. Ik moet zeggen dat dit als een speer ging. Er waren heel veel vrienden en familie leden die het huis binnen anderhalf uur compleet leeg hadden gehaald. De belangrijke spullen waren natuurlijk allemaal al verhuist, maar er moest natuurlijk ook heel veel spullen naar het grofvuil worden gebracht. Daar was deze zaterdag dus voor uit gekozen. Ik vond het gaaf om het huis nog een keertje te kunnen zien. Dit zal natuurlijk wel een van de laatste keren geweest zijn. Het gaf trouwens een goed gevoel dat ik heb kunnen helpen. Misschien is dit vreemd, maar als iemand ziek is geeft mij dat altijd een machteloos gevoel. Je kan dan natuurlijk niet helpen (voor een helpdesk medewerker is dat vreselijk), maar met werken (leeg halen van het huis) heb ik in ieder geval het idee dat ik nog iets heb kunnen doen.

Ik was dus extreem vroeg thuis. Zodoende kon Rachel snel haar 2de kadotje aan mij geven. Ik heb namelijk naast de dvd's van de tovenaar van oz, ook een digitale fotolijstje van haar gekregen. Kortom, ze heeft me dit jaar wel erg verwend. In de avond kwamen onze vrienden op visitie. Het was niet zo extreem druk, omdat er wat afzeggingen waren, maar dat zorgde er niet voor dat het minder gezellig was dan anders.

Op zondag zijn Rachel en ik eerst naar Jorien geweest. Zij is namelijk precies 7 jaar jonger als ik. Nadat we ons daar hebben vermaakt, begon om 3 uur dus het 2de deel van mijn verjaardags feest. Ik deel mijn verjaardag namelijk altijd in twee-en in. Een avond voor vrienden, en een middag/avond voor familieleden. Bij dit tweede deel waren overigens geen afzeggingen, en dat zorgde ervoor dat het huis helemaal afgeladen vol zat. Onder andere met 6 kinderen waarvan een paar natuurlijk heen en weer aan het rennen waren. Ik had voor de zekerheid de computer al voorzien van spelletjes, zodat ze die konden spelen. Ik denk dat dit een succes was, want af en toe werd er weer gevraagd om een ander spelletje te laden. Mark was trouwens op zondag gekomen, zodat hij in een keer 2 verjaardagen kon meemaken. Voordat hij weer naar het verre zuiden vertrok, hebben we eerst bij de mcdonalds gegeten. Dat was een hele tijd terug dat ik daar gegeten heb. Het was vrij druk, dus het concept van de mac is volgens mij wel bewezen.

Mazzel

De beste tekenfilm serie ooit

Het zal de eventuele trouwe lezer van mijn weblog ongetwijfeld opgevallen zijn dat ik het vaak over jeugdsentiment onderwerpen heb. En dat is bij deze blogfile weer het geval.

Wat blijkt nu. Nou, na een jaren lange zoektocht op het internet, is het me uiteinderlijk gelukt om de beste tekenfilm serie ooit op dvd te verkrijgen. Vandaag kwam de negen tellende dvd collectie met de post binnen. Rachel had het keurig ingepakt voor me, want zij wilde het mijn kado geven voor mijn verjaardag (met het geld erbij wat ik er in eerste instantie zelf voor betaald had). Daarmee verzekerde ze zichzelf dat ze het leukste kado-tje heeft gegeven voor mijn verjaardag. Dat is bij ons namelijk een sport geworden. We moeten de jarige job (maakt niet uit wie) natuurlijk voorzien van het leukste kado.. Op die manier hoop ik ooit nog een soort suikeroom voor Moniek en Tim te worden. En natuurlijk ook voor Tijn en Tom.

Ik liep er eigenlijk simpel weg tegenaan. Ik was gewoon via hyves op zoek naar leuke onderwerpen (zie blogfile: het hyves fenomeen), toen ik onbewust op de hyve van de tovenaar van oz terecht kwam. Een meisje was daar aan het uitleggen dat zij niet wist wat er in aflevering 31 gebeurde, omdat ze die niet had. Het werd ook duidelijk dat ze de rest van de 52 afleveringen tellende serie wel had... Kijk, daar moest ik het fijne van weten natuurlijk, en heb meteen een bericht achter gelaten met de vraag hoe zij eraan gekomen was. Ze gaf me het email adres van de persoon waarvan zij de collectie had, en nog geen minuut later had ik die gemaild. Gelukkig deed die niet moeilijk en regelde zij een kopie-tje voor deze oude verslaafde.

Ik ben altijd al verslaafd aan series geweest. Of het nu tekenfilmseries of gewone tv series waren, maakt dan natuurlijk niet uit. Maar de tovenaar van oz is op een of andere manier de meest indrukwekkende tekenfilm serie voor mij geweest (in mijn jeugd) . Ramon zegt vaak dat ik mijn droge humor van die serie heb. Soms zegt hij dat een bepaalde opmerking van mij rechtstreeks uit de serie vandaan had kunnen komen.

Ik ga nu een goede dag in de week uitzoeken, en op die dag ga ik dan elke week 1 aflevering bekijken. Op die manier is het net als vroeger, en is het ook net alsof het gewoon weer op tv is. Net zoals The A-Team en 'allo 'allo, wat ik overigens ook weer volg.

Mazzel

Close, but not close enough

Met het zwemmen ging het de laatste 8 kilometer weer goed. Dit keer geen records of zo, maar dat is natuurlijk niet de enigste manier om te zien of het goed blijft gaan. Ik ben trouwens elke keer weer bang dat de zwemdip terug komt. In de tijd dat ik nog met Mark zwom, had ik ook zo af en toe een dip die een paar maanden kon duren. Dit zorgt er wel voor dat ik geconsentreerd aan de afstanden begin... Ik probeer op die manier in ieder geval niet in te zakken.

Op de korte afstand avond heb ik me een keer helemaal geconsentreerd op de 750 meter. Aangezien de 250 en de 500 meter de laatste tijd aardig lopen, vond ik dat ik die wat rustiger aan kon doen, zodat er genoeg energie overbleef voor de 750. Helaas zat er nog geen record in, maar ik heb wel weer 5 secondes van de snelste tijd tot nu toe afgehaald (sinds mijn virtuele trip begon dus, maar dat mag duidelijk zijn). Ik zette 13:20 op de klok neer, en dat is maar 7 secondes van mijn pr verwijderd.. Kortom, het ging lekker.

Bij de middellange afstands avond verraste ik mezelf. Ik vertrok op de 1000 meter, zoals altijd, op het 18 blank schema, maar het was al snel duidelijk dat het zwemmen sneller verliep. Het record schema was nog net even te hoog gegrepen, maar ik zat er elke keer bij het aantikken niet ver vanaf. Aan de ene kant was het frusterend om te zien dat ik net elke keer een paar secondes te kort kwam, maar ik ben toch erg blij met de 17:44 die ik op de klok neerzette. Kortom, op de twee afstanden waarbij ik nog geen record heb gezwommen, kwam ik deze run van 8 kilometer vrij dicht bij mijn snelste tijden..

De 3 kilometer heb ik trouwens weer op vrijdagmiddag gezwommen. Ja, inderdaad. Ik had vandaag weer een afspraak met Fleur (de paradontoloog), en had daarom een ATV dag opgenomen. Het viel vandaag trouwens tegen, want ze ging alles met de haak langslopen, en ze kan natuurlijk niet mijn hele mond verdoven. Haar werk zit er trouwens nu op, en ik heb in augustus nogwel een controle afspraak, om te kijken of het nu beter gaat met mijn tandjes....... Hoe dan ook, ik had vanmiddag dus vrij, en heb dus die aangelegenheid aangegrepen om te bewijzen dat het overdag zwemmen ook snel kan gaan. Daarvoor moest ik van mezelf onder de 55:30 zwemmen, en dat is me ook gelukt.. Ik zette 55:18 op de klok neer, en dat is dus ruim voldoende.

Mazzel

One to beam up

In de begin jaren dat Ramon en ik in de stad uitgingen, haalde ik hem altijd op. Zijn oudelijk huis lag namelijk op de weg richting het centrum van de stad. We gingen dan natuurlijk niet meteen weg. Nee, ik kwam altijd eerst even binnen om wat te kletsen en wat te drinken. We bespraken meestal toen al hoe onze week was verlopen. Bovendien had ik dan ook nogeven de kans om de hond Junior te zien. Ik ben gek op honden, en Junior was een goede vriend, die altijd wel even bij je kwam zitten.

Meestal gingen we op vrijdag avond uit. Ramons moeder zat dan wel eens naar de tv te kijken. Aanvankelijk lette ik daar niet op, maar het werd wel snel duidelijk dat het een SF serie was. Daarvan ben ik natuurlijk al vanaf kinds afaan in ge-intereseerd. De serie werd op een gegeven ogenblik niet meer op vrijdag avond uitgezonden, maar op zondagavond. De kans om hem nu ook te gaan volgen, pakte ik met beide handen aan. En nu, een slordige 14 jaar later, kan ik me geen leven zonder Star Trek meer voorstellen. Ja, de moeder van Ramon heeft mij aan de Star Trek koorst geholpen, en daar ben ik haar altijd dankbaar voor geweest.

Ik vertel dit verhaal in deze blogfile, omdat Ramon zijn moeder helaas vorige week aan kanker is overleden. Veel te vroeg dus, net als mijn oom en Rachel´s collega die deze week ook is overleden. Kortom 2007 is nou niet echt een jaar waar we met veel plezier aan terug zullen denken.

Vandaag was ik bij de kerkdienst waar we afscheid konden nemen van Ramons moeder. Toen ik voor de kist stond, moest ik onder andere terug denken aan die vrijdag avonden waar zij trouw voor de buis zat te kijken naar een steen goede serie. Ook moest ik terug denken dat zij vaak achter haar barretje in de huiskamer zat. Ze was spiritueel aangelegd, en geloofde wel in hemel en geesten en zo. Vandaar dat de tekst..´one to beam up´ in me opkwam..

Mazzel

20000ste

Ik heb het in de blogfiles wel eens eerder over het openstaande punten programma gehad, waar de helpdesk automatisering mee werkt. Ik heb er zelfs wel eens schermvoorbeelden van laten zien.... Ik ga het er weer over hebben, omdat het vandaag een historische dag is. Vandaag is namelijk de 20000 ste notering ingevoerd.



Het begon allemaal op 18 juli 2001. Jaren lang hadden de automatiserings helpdesk medewerkers 'gezeurd' voor een computer programma waarin ze de binnenkomende storingen konden noteren. Maar daar werd maar geen gehoor aan gegeven. Er kwam er uiteinderlijk wel eentje, maar die was zo vreselijk traag, dat die haast niet in de praktijk te gebruiken was. Daarna bleef het weer stil. Op een gegeven ogenblik heb ik toen zelf maar besloten om een programma te maken. Mijn programmeer kennis was in 2001 nog lang niet ver gevorderd, maar daar lag dan natuurlijk ook een uitdaging. Van elk programma dat je maakt, leer je namelijk ook weer.
Het openstaande punten programma 1.0 was na een paar dagen programmeren af. Het leuke van deze versie was het smile-tje. Hoe drukker het op een dag werd, hoe droeviger hij keek. Het was even wennen om een computer programma te gebruiken inplaats van 'de bijbel'. De notitie boekjes die we gebruikte om telefoontjes in op te schrijven werden door de medewerkers bijbels genoemd, omdat daar namelijk alles instond. Ik vond het altijd al een rare vergelijking, maar die benaming was in de loop der jaren nou eenmaal ingeburgerd. Het 'ketterse' computer programma werkte goed, maar was al snel toe aan een update. Mijn algemene foxpro kennis ontwikkelde zich in die tijd snel, en zodoende werd het openstaande punten programma 2.0 gemaakt. Deze was nog wat gebruiksvriendelijker dan de eerste versie. Smile-tje werd wel met pentioen gestuurd, maar dat vond hij vast niet erg. Na 2.0 kwam er nog een update naar 2.1 die ook multi user werd. Zodoende konden alle medewerkers van de automatiserings helpdesk in 1 database werken. Er zijn nog veel meer aanpassingen gemaakt in de loop der jaren. Zo is er een compleet plannings scherm in gebakken.

De kracht van het programma ligt nu in de grote database (van bijna 6 jaar). Vaak komen er collega's die vragen hebben over hoe iets gegaan is bij klanten. Vaak gaat het dan over situaties die maanden geleden zich hebben afgespeeld. Dat kan je dan natuurlijk niet meer herinneren. Maar aangezien alles wordt genoteerd, is het zo terug te vinden....

Het nut van het programma is dus ondertussen wel bewezen. Dus ik zal haast zeggen... op naar de 30000...
Mazzel

Vier records op rij

Ik sloot de laatste run van 8 kilometer af met twee nieuwe records, en daar ben ik deze nieuwe run ook mee begonnen. Vier records op rij dus. Het viertal begon dus met een record op de 500 meter (in 8:43) en de 3000 meter (in 55:00). Daar kwam deze run een record op de 250 meter (in 4:10, wat 1 meter per seconde betekend) en (weer) de 500 meter (in 8:39) bij.

Het lijkt er naar uit te zien dat de zwemdip, die na Sonja Bakker kwam, nu helemaal weg is. Ik heb nog slechts 2 afstanden over waarvan de records nog stevig staan. Namelijk de 750 meter (in 13:13) en natuurlijk de 1 kilometer (in 17:40). Ik hoop natuurlijk dat die een dezer weken ook gaan sneuvelen, maar dat zullen we dan wel zien. De 750 meter ging in deze 8 kilometer run erg slecht. Tja, ik moest deze afstand als laatst zwemmen, en ik had me toen al helemaal leeg gezwommen op de 2 nieuwe records op de 250 en 500 meter. Een knappe 750 meter zat er helemaal niet meer in, want mijn armen wogen als lood. De 1 kilometer ging trouwens wel goed. Een evenaring van de snelste tijd sinds dat Mark is verhuist noem ik een goede tijd. Het leek er eventjes op dat ik onder de 17:50 zou kunnen eindigen, maar de koek was na 30 baantjes wel op. Met de 17:53 ben ik dik tevreden. Wetend dat mijn pr slechts 13 secondes verwijderd is. Als er eventjes een topavondje tussen zit, moet dat gat te dichten kunnen zijn.

Vanmiddag heb ik de 3 kilometer gezwommen. Ik zat in het begin van deze week natuurlijk in Antwerpen. Daarom wilde ik eigenlijk donderdag avond gaan zwemmen, maar toen kwam ik te laat thuis omdat het uitliep bij een klant. Vandaag moest ik weer naar de Paradontoloog, en had daarom een atv dag opgenomen. In de middag is er ook baantjes zwemmen, dus die kans heb ik aangegrepen. De enigste 2 keer dat Mark en ik overdag hebben gezwommen vielen doen erg tegen. De eerste keer was toen wel te begrijpen omdat Mark die dag ervoor te bloed prikken was geweest. Maar er is eigenlijk geen geldige reden waarom het die 2de keer zo slecht ging. Deze gedachte ging wel door mijn hoofd toen ik vanmiddag begon aan de 120 baantjes tellende afstand. Ik probeerde zo lang mogelijk op het gemiddelde record schema te vertrekken, maar had al snel door dat dit veel te veel energie koste. Bij baantje 20 wist ik dit al niet meer vol te houden, en dan moet je er dus nog 100!!!! Toch bleef de achterstand op mijn pr een hele tijd niet al te groot. Na 2 kilometer was het gat nog maar 18 secondes. Maar daarna zakte het schema als een pudding in elkaar. Uiteinderlijk zette ik 55:49 op de klok neer. Dat is onder de 'tevreden' grens van 56 minuten, maar eigenlijk vind ik dat die grens tegenwoordig op 55:30 moet staan. Helemaal tevreden ben ik dus niet, en misschien komt dit dus door de misterie van overdag (en op een vrije dag) zwemmen. Misschien geeft de stress van een dag hard werken op de helpdesk een energie stoot als ik dan het water weer zie... Wie zal het zeggen..

Mazzel.

City Inn Hotel

Het lijkt wel dat ik elke maand voor mijn werk wel in Antwerpen zit. Nou, de laatste tijd is dat ook zo. Laatst natuurlijk omdat het D-Team moest ingrijpen, en deze week moest ik er zijn omdat ik weer eens een cursus moest volgen.

Een cursus volgen is eigenlijk wel relaxed werken. Je bent maar met een ding bezig, terwijl ik op de helpdesk wel met 3 dingen tegelijkertijd bezig kan zijn. Bovendien krijg je als gast altijd van die heerlijke broodjes in de pauze. Je wordt dus goed verzorgt als gast van ons Antwerpse filiaal. Na de cursus gaan we meestal gezamelijk eten in de binnenstad. Afgelopen maandag aten we in een Argentijns restaurant. Ik wist dat je bij de Argentijn altijd goed kan eten, dus ik stemde daarop toen we gingen overleggen wat we gingen doen. Na het eten zijn we terug gegaan naar ons hotel, waar we dan altijd een borreltje drinken aan de bar.

Als ik voor meerdere dagen in Antwerpen moet blijven, wordt er altijd een kamer geboekt in het City Inn hotel. Daar kom ik nu al 5 jaar, en ik moet even kwijt dat het een goed hotel is. Het mist alleen een zwembad, maarja, ik kan niet alles hebben natuurlijk. De eerste keer dat ik daar heen ging was op de dag dat Pim Fortuin werd vermoord. In de auto richting het hotel hoorde mijn collega en ik dat hij was omgekomen. Aangezien ik al zovaak in het hotel ben geweest, heb ik ook al veel kamers van binnen gezien. Wat vrij snel opvalt, is dat er bijna geen een kamer het zelfde is. De layout is elke keer weer anders, maar dat maakt het ook wel weer spannend. Beneden bij de receptie hebben ze altijd een grote schaal met snoepjes staan, en dat is natuurlijk de kat op het spek binden. Ik ben namelijk een enorme snoepert, en als ik er voorbij loop, is het heel moeilijk voor mij om er niet een graai uit te halen.

Kortom, een mooi hotel om te verblijven als je hard gewerkt hebt.
Mazzel

Der untergang

Rond 5 mei worden er natuurlijk weer veel films vertoont die over de oorlog gaan. Ik heb er de laatste paar dagen 2 goeie van gezien, en ik ga het over eentje hebben in een blogfile.

De oorlog boeit mij eigenlijk al van kinds af aan. Ik volgde vroeger al veel documantaires daarover. Ik vind het vooral bijzonder hoe mensen zo in staat zijn geweest om zulke vreselijke dingen te doen. Door dus simpel weg achter een idioot aan te wandelen en voor een systeem te gaan moorden. Ik had begrepen dat de film een beetje omstreden was, omdat het sympatie voor Hitler zou kunnen kweken, maar dat vond ik eigenlijk helemaal niet het geval. Ik was er misschien wel een beetje bang voor, maar dat is gelukkig niet gebeurd.

Het verhaal gaat over de laatste 10 dagen van zijn leven. Het werd voor Hitler en zijn directe omgeving steeds maar meer duidelijker dat het einde eraan kwam. De meeste hadden natuurlijk veel op hun kerfstok en pleegde daarom zelfmoord. Bij vergaderingen die over de strijd gingen, werd steeds meer duidelijk dat hij het helemaal niet meer helder zag. Hij had het over troepen die niet (meer) bestonden. De generaals zagen dat het fout ging, maar durfde Hitler niet tegen te spreken als zij een andere mening hadden. De totale machteloosheid werd dus duidelijk verwoord in deze film. Uiteinderlijk pleegd hij zelf ook zelfmoord, en is de chaos pas kompleet. Daarna ging het verhaal hoofdzakerlijk over hoe het met de rest van het personeel in de bunker verder ging. De meeste plegen zelfmoord, en een aantal proberen te ontsnappen.

Kortom, en erg interesante film over zo'n zwarte bladzijde in de geschiedenis van de mensheid.
Mazzel.

Het D-team

Het verhuizen van een compleet bedrijf van het ene naar het andere pand, brengt natuurlijk ook problemen met zich mee. Afgelopen vrijdag moest namelijk de telefoon centrale verhuist worden, en zodoende zou de service desk (weegschalen helpdesk) en de automatiserings helpdesk een dag lang niet te bereiken zijn. Een complete dag is natuurlijk ondenkbaar in ons wereldje. Dus moest er een plan verzonnen worden.

If you have a problem, and no one else can help.
And if you can find them, maybe you can hire ... the D-team. (Digi team)

Vier van de 'beste' helpdesk medewerkers werden uitgezonden naar ons filiaal in Antwerpen, omdat alle telefoon lijnen daarna doorverbonden zouden worden. Antwerpen ligt natuurlijk niet om de hoek, dus gingen we al op donderdag middag die kant op... We vertrokken om een uur of 3, en dat is tegenwoordig al vroeg genoeg om in de file te belanden als je naar het zuiden reist. Ja, de wegen slippen steeds meer dicht, en daar kan zelfs het D-team niets aan doen. Bij de grens hebben we gestopt om uitgebreid te eten, en zodoende kwamen we pas om een uur of 8 aan bij het hotel. Dat is nog erg vroeg om je nest in de duiken, dus besloten we om de binnenstad van Antwerpen onveilig te maken. Op de grote markt hebben we lekker op een terrasje gezeten en hebben we de 70 meter hoge Kathedraal kunnen bewonderen.

De vrijdag zelf moesten we er weer vroeg uit natuurlijk, en dat koste wel wat moeite, maar het was uiteindelijk gelukt. We hebben de gehele dag in een opleidings ruimte doorgebracht, wat speciaal voor die dag was omgetovert tot professionele helpdesk. Het bleef aanvankelijk stil, omdat het doorlussen van de lijnen niet wilde lukken, maar tegen een uur of 10 waren alle kinderziektes eruit en konden we aan de slag gaan. Gelukkig viel het mee met de drukte, terwijl het op vrijdags soms ook erg druk kan zijn.

Het was de bedoeling dat we, na het werk, weer in de stad zouden gaan eten. Maar een oud collega, die nu voor Belgie werkt, bood aan dat we bij hem konden eten. Nou, dat werd me een feestmaal zeg. We hebben enorm gelachen en lekker gegeten. Het werd wel wat laat voordat we weer naar huis vertrokken, maar dat vond niemand erg.

Mazzel

Afscheid van de Toren

Ik heb, in de 10 jaar dat ik bij Digi heb gewekt, al in diverse gebouwen gezeten. Maar in de automatiserings toren heb ik nog de meeste jaren doorgebracht.

Het was destijds de bedoeling dat de gehele automatiserings helpdesk in een nieuw pand zou komen te zitten, die toen nog gebouwd moest worden. Dit is ook gebeurd, maar later werden Digi en Digi Automatisering samen gevoegd en zodoende kwamen er ook andere Digi medewerkers bij ons in de toren te zitten. In de laatste 7 jaar hebben wij daar onze goede en slechte tijden meegemaakt. Nadat we met Digi Belgie gingen samen werken, verhuisde de productie afdeling naar Antwerpen. Kortom, het pand waar we in zaten, was te groot voor alle werkzaamheden die we nog in Nederland deden. We moesten dus op zoek naar iets kleiners.

En dat betekent dus dat we afscheid moeten nemen van onze geliefde toren. Dat zal voor ons allen even flink wennen worden. Eigenlijk voor mij eigen persoontje nog het meest. Ik ben namelijk de laatste orginele automatiserings medewerker van weleer, en heb dus het langst in de toren gewerkt. Gister was de laatste werkdag, en dat besefte ik me maar al te goed. Vandaar dat ik nogeven wat foto´s heb gemaakt, van ons bijna leeg geroofde afdeling. We zijn namelijk al weken bezig om alles in te pakken en te verhuizen. Ik heb het nieuwe pand natuurlijk wel al gezien, en ik moet toegeven dat het er leuk uitziet. Al zal het natuurlijk een tijdje duren voordat ik mijn torentje ben vergeten. Maar ik ben er van overtuigd dat we er ons snel thuis zullen voelen.

Mazzel

Het vertrouwen in de mensen

Ik weet dat ik het niet moet doen. Maar het is zo vreselijk interesant om naar te kijken. Ik heb het nu over de afleveringen van Peter R. de Vries die tegenwoordig op zondag worden uitgezonden op SBS6. Zijn documantaires zijn altijd erg interesant, maar het vertrouwen in de politie en de overheid worden altijd enorm beschadigd als ik weer een aflevering heb gezien.

De laatste tijd viel het eigenlijk wel mee. Peter was niet echt bezig met de politie zelf te onderzoeken. Nee, het ging meer over de criminelen zelf, en niet over het falen van de overheid. Ik denk dat Peter zelf vond dat dit maar weer een gecompenseerd moest worden. En gister was echt zo'n aflevering waarbij je geen overheids medewerker meer durft te vertrouwen.

Er schijnt namelijk sinds 1950 een geheime organisatie te bestaan die door de overheid wordt gefinancierd. In de jaren 80 kreeg de pers hier lucht van omdat er door het hele land heen wapens werden gevonden die door deze organisatie waren begraven voor het geval de Russen zouden binnenvallen. Deze organisatie, die strikt geheim bleek te zijn, zou officieel in 1992 opgegeven zijn. Maar je raad het al. De organisatie schijnt (volgens Peter) nogsteeds te bestaan, en ze houden zich niet echt netjes aan de wet. Ze schijnen in illigale wapens te handelen. De bewijzen die Peter had, heeft met die handel te maken. De politie komt achter een grote hoeveelheid verboden wapens en start een onderzoek. Echter halverwege het onderzoek, wordt ineens alles in de doofpot gestopt, terwijl er genoeg bewijzen zijn om de schuldigen achter de tralies te krijgen. Directe aanwijzingen zijn er uiteraard niet, maar wel veel indirecte aanwijzingen. Kortom, het zou kunnen dat die organisatie nog bestaat, maar concrete bewijzen zijn er niet.

Dit was wel even schrikken. Zo erg heb ik het zelfs bij Peter R. de Vries nog niet eerder meegemaakt. Ik verwacht dat geheime organisatie's zoals deze, bestaan in films en in afleveringen van Star Trek. Deze organisatie heeft echt wel iets weg van de Tal-Shiar van de Romulans, of Section 31 van Starfleet.

Mazzel

De teller staat op 56 kilometer

Op de virtuele A2 heb ik Amsterdam nu echt achter me gelaten. Het is, na vandaag, nog 25 kilometer tot aan knooppunt Oudenrijn. Het knooppunt met de A9 (ik weet even zijn naam niet, ben ik ondertussen gepasseerd. Daar staan altijd vaak files als ik naar klanten toe moet, dus gelukkig dat ik daar nu voorbij ben gezwommen (haha). Er is in deze laatste 8 kilometer een hoop gebeurd, dus zal ik de opvallende dingen er even tussen uit pikken.

Er is zowel negatief als positief zwem nieuws te melden. Laat ik eerst beginnen met het negatieve nieuws, dan eindigd deze blogfile teminste lekker. Het is me niet gelukt om voor de vierde achter een volgende keer de 1000 meter onder de 18 minuten grens te zwemmen. Daar ging ik eigenlijk wel een beetje van uit. Na 500 meter had ik al een achterstand van een paar secondes, maar ik wist dat het beste de laatste tijd altijd in het staartje zat. Echter bij 750 meter was het gat te groot geworden. De moed zonk toen in mijn schoenen, en zodoende zat er geen eindsprint meer in. Ik wist uiteinderlijk 18:08 op de klok neer te zetten. Ongeveer 10 secondes langzamer dus dan de laatste paar keer. Helaas zwom ik in deze run van 8 kilometer geen record op de 250 meter sprint. Ik kwam niet verder dan 4:14, wat (maar) 3 secondes langzamer is dan mijn pr.

Nu het goede nieuws. Gelukkig is daar meer van te melden dan over het negatieve nieuws. Op de 750 meter wist ik eindelijk een lekker tijd neer te zetten. Ik wilde onder de 13:30, want dan kan ik pas echt tevreden zijn. Dit lukte me ook nog. Ik zette 13:25 op de klok neer. Dat is de snelste tijd sinds de virtuele start in Hoorn. Het is nogwel 12 secondes van mijn pr verwijderd, maar je moet ergens beginnen natuurlijk. Het echte supernieuws kwam deze run op de 500 meter een de 3000 meter. Beide persoonlijk records sneuvelde namelijk!!!! Op de middellange afstands avond zwom ik dus die teleurstellende 1000 meter. Die avond wordt altijd afgesloten met een 500 metertje. Nou, ik wilde mijn frustratie er even uit zwemmen, en dit lukte zeg maar erg goed. Ik zwom 3 secondes van mijn pr af, en dat staat nu op 8:43.

Vandaag mocht ik de 8 kilometer run afsluiten met de 3 kilometer schoolslag. Het was de laatste 2 keer niet meer gelukt om het record te breken, terwijl het daarvoor elke keer raak was. Ik wilde super vlak op het 55 blank schema vertrekken, en dat lukte me aardig. Na 1 kilometer had ik 3 secondes voorsprong. Op de helft waren dat er nog 2, en op 2 kilometer tikte ik precies op het schema aan. Een heel klein beetje verval van maar een paar secondes dus. Ik wist dat dit in de laatste kilometer niet mocht gebeuren, anders kwam het nieuwe record in gevaar. Maar gelukkig zat ook bij deze afstand, de versnelling in het staartje. Ik wist uiteindelijk PRECIES 55:00 op de klok neer te zetten. Ik drufde de laatste paar banen geen extra sprintje in te zetten omdat ik bij baan 60 al mijn kuiten voelde. Ik vreesde voor een enorme kramp aanval. Een vast tempo zwemmen was nog het enigste wat erin zat.. Maar ja, geen 54 minuter, maar wel en persoonlijk record.. En dat is wat uiteindelijk telt.

Mazzel

Het Hyves fenomeen

Tot voor kort wist ik eigenlijk helemaal niet wat het Hyves fenomeen helemaal inhield. Ik had er wel al een account bij, maar had me er helemaal niet in verdiept. Nou de laatste tijd zit ik steeds op die hyves sites, opzoek naar leuke onderwerpen.

Er is bijna overal wel een hyves site van. Dat vind ik ook het leuks. Ik ga gewoon achter de pc zitten bedenken wat ik ga opzoeken en type dan een onderwerp in. Ik de meeste gevallen is er altijd wel wat over te vinden. Zo was ik laatst op zoek naar een anti frans hyve... En ja hoor, deze bestond natuurlijk. Ik moest er natuurlijk wat achterlaten, maar dat zal je waarschijnlijk niet verwonderen. Op veel hyves kan je er heftig op los discussieren en dat maakt het juist erg leuk. Gewoon informatie inwinnen op het internet, kan het het beste doen met de Wikipedia sites. Maar als je echt persoonlijke meningen over een onderwerp wilt lezen, kan je het beste zoeken op zo´n hyve site. Het is een echte aanrader als je ergens fan van bent, of gewoon ergens interesse in hebt. Je kan het misschien het beste omschrijven als een soort fanclub site.

Mazzel

Primeval

Er zijn veel mensen die gek zijn op films. Of ze die nu op tv zien of in de bios maakt dan niet uit. Ik vind een film zo nu en dan ook leuk hoor, maar ik ben meer een tv serie figuur. Maar de laatste tijd was het aanbod op de televisie erg mager. Zeker na het weg vallen van Star Trek Enterprise werd het al rustiger op serie gebied. Daarom ben ik zo blij dat er eindelijk weer een leuke serie is 'opgestaan'. En nogwel op Talpa 10. Naar die zender keek ik al helemaal niet meer. Zelfs niet meer naar Koppensnellers, terwijl dit toch nogsteeds een goed programma is.

De nieuwe serie op Talpa 10 heet Primeval. Het is een soort fantasie serie die over onderzoekers gaat. Deze onderzoekers komen erachter dat er zo nu en dan schreuren in de tijd ontstaan waardoor pre-historische dieren kunnen switchen tussen het heden en het verleden. De onderzoekers moeten noodgedwongen met de regering samen werken om de problemen die door die pre-historische dieren ontstaan, de baas te blijven. Er vallen namelijk zo nu en dan wel eens slachtoffers onder de gewone bevolking. Een sterk voorbeeld hiervan kwam in de aflevering van afgelopen donderdag. Een tijds scheur ontstond spontaan in een zwembad en daardoor zwom een nogal grote vlees etende dino. Gelukkig zwom er maar 1 persoon in het zwembad, maar je raad het waarschijnlijk al dat die het er niet levend van af heeft gebracht. Zo af en toe gaan de onderzoekers ook zelf door de tijds scheuren, en dan krijg je de meest prachtige landschappen te zien. De special effects zijn dus erg gaaf. De regering wil het bestaan van de tijdsscheuren trouwens geheim houden om algemene paniek te voorkomen, en tot nu toe is dat nog gelukt. Maar ik weet niet of dit zo zal blijven natuurlijk. Ik heb nogmaar 3 afleveringen gezien.

Als je van dino's en andere pre-historische dieren houd. En ook van veel spanning, dan raad ik je aan om op donderdag de tv ook even op Talpa 10 te zetten.

Mazzel

Als een ware De Cock (met C.O.C.K)

Je zou deze week uit mijn leven zo een speelfilmtitel kunnen meegeven. Ik dacht aan de pakkende titel :'The funeral, a wedding and a birth'. Afgelopen vrijdag was de begravenis van mijn oom. Die dag ervoor werd Gijs geboren. Mijn neef heeft dus in een week tijd zijn vader verloren, maar werd er zelf ook eentje(wel voor de 2de keer). En aanstaande woensdag gaan vrienden van Rachel en mij trouwen. Kortom, een week die niet snel vergeten zal worden (positief en negatief gezien).

Genoeg om over te schrijven dus. De trouwerij is pas aankomende woensdag, maar gister (zaterdag avond) hebben we het vrijgezellen feest in Purmerend gevierd. Ik heb iets met vrijgezellen feesten. Daarvan mogen ze van mij er wel elke week eentje vieren. Er hangt altijd zo'n apparte positieve sweer. Jorien en Jeroen (die dus gaan trouwen) hadden aan Rachel gevraagd of zij het vrijgezellen feest wilde organiseren. Nou, dat is een hobby van haar, dus die is daar maanden mee bezig geweest (met mailen, bellen e.d.). In preciepe hoefde ze maar 1 feest te organiseren, want Jeroen en Jorien wilde allebij bij het feest zijn (dus geen apparte heren/dames feest). Rachel had diverse idee-en uitgewerkt en heeft die opties voorgelegd aan het publiek dat zaterdag avond meeging. Puur democratisch is er (bijna massaal) op het moorddiner idee gestemd. Je mocht dus eten en tegelijkertijd een moord oplossen. Kijk, als een ware De Cock fan verheugde ik me dus op dit avondje.

Voordat ik verder ga met vertellen, verklap ik alvast dat ik de dader niet ga verklappen (wat een rare zin). Dit voor het geval iemand ooit nog het moorddiner gaat meebeleven, en ik wil dit niet voor hem/haar verpesten. Maar ik ga wel iets over het verhaal vertellen natuurlijk, anders is er niets aan. Het verhaal speelde zich af op een boot. De eigenaar van de boot was het slachtoffer en werd terug gevonden aan de Franse kust, waar hij was aangespoeld. 'Daar zou je toch ook niet aangetroffen willen worden'. Schoot nogeven door mijn hoofd, maar ik wist me gelukkig in te houden. Tijdens het verhaal werd duidelijk dat vrijwel iedereen wel een motief had om hem te vermoorden. Hij was dus geen lievertje, en dat hoort ook zo, want bij een echte Baantjer aflevering is dit vrijwel ook altijd het geval. Ik speelde de rol van Sam. Hij was de machinist aan boord van het schip en had ook een dijk van een motief. Diverse mensen in de groep hadden al snel het gevoel dat ik de dader kon zijn. Maar echt duidelijk wie de dader was, werd de hele avond niet. Aan het einde van de avond mocht iedereen een gooi doen wie hij/zij dacht wie de dader was. Volgens mij had niemand de juiste dader aangewezen. Kortom, er was een goede Mol/moordenaar in ons midden geweest.

Na het eten zijn we nog uit gegaan in Hoorn. Het was een pijnlijke ervaring om te zien dat we veruit de oudste waren in de kroeg.. Ja, dit uitgaans nivo, zijn we niet meer gewent natuurlijk. Het was wel bere gezellig, dus leek dat weer even als vanouds.

Mazzel.

The end of a great man

Tja, het is misschien wel duidelijk waar deze blogfile over gaat. Maandag ochtend is namelijk om een uur of zes, mijn oom overleden. Aan staande vrijdag zal hij begraven worden en deze komende week heeft de familie dus nog om afscheid van hem te nemen.

Het was een onwerkelijk gevoel wat van mij gister meester werd. Het besef dat hij er gewoon niet meer is, was gewoon niet te bevatten. Na het eten zijn Rachel en ik meteen naar mijn tante toe gegaan om samen met de familie bij elkaar te zijn. Mijn oom lag er keurig bij, en het was net alsof hij aan het slapen was. Ik herinnerde me toen ik hem zag liggen, even het gesprek wat we hadden toen ik hem voor de eerste keer ging opzoeken in het ziekenhuis. 'Kom je me nogeven opzoeken voordat ik dood ben?', vroeg hij me toen ik binnen kwam. Tja, wat moest ik daarop zeggen? Ik wist ernog uit te mompelen dat ik elke bekende die in het ziekenhuis ligt, bezoek. Dus waarom hem dan niet? Maar ergens had hij natuurlijk wel gelijk. Ik wist toen dat het een van de laatste keren zou zijn dat ik hem zou zien. De echte laatste keer dat ik hem nog gezien heb, toen hij nog 'bij' was, was in het ziekenhuis in Alkmaar. We hebben nog gebak gegeten omdat hij die dag ervoor nog jarig was. Het zou zijn laatste verjaardag worden, al was er toen nog hoop dat hij het eventueel zou redden. Hij was namelijk naar Alkmaar verplaatst omdat ze daar meer kennis op hersentumor gebied hebben. En ondanks dat de kans klein bleef dat hij het zou halen, ging ik ervanuit dat hij het toch ging redden. Tijdens het eten van het gebakje bedacht ik me dat ik hier volgend jaar op die datum aan zou denken. Hopend dat hij er dan nog zou zijn. Maar de realiteit heeft de tijd ondertussen ingehaald. De keiharde regels die gelden in de natuur kennen geen uitzonderingen. Ook niet voor aardige ooms waar je veel goede herinneringen aan hebt.

Mazzel

Close encounters met.... de paradontoloog

P-day werd vorige week nog uitgesteld, maar dat bleef wel bij een eenmalige aktie. Mijn paradontoloog Fleur was weer in een blakende gezondheid, en had er vreselijk zin in.

Daar lag ik dan weer... In de gehate tandarts stoel.... Al bevend probeerde ik nog aan iets positiefs te denken, maar dat wilde niet echt lukken. Ineens herinnerde ik me een oud collega waarmee ik tien jaar geleden had samen gewerkt. Hij verscheen altijd in een t-shirt op zijn werk. Ook al was het 10 graden onder nul. Als ik dan vroeg of hij het niet koud had, antwoorde hij dat het altijd 5 graden kouder kan zijn... Kijk, bedacht ik mezelf, dat was pas een positieve benadering. Ik had ook thuis kunnen liggen met een hersentumor in mijn hoofd, wetend dat het einde eraan komt. Een bezoekje aan een aardige dame als Fleur moet dan toch wel meevallen (ondanks haar beroep). Ja, het lot houd mijn erg bezig nu dat ik weet dat mijn oom dood gaat. Het besef hoe vreselijk oneerlijk de wereld in elkaar zit komt de laatste tijd behoorlijk boven borrelen. Ik wist het natuuurlijk wel, maar had er eigenlijk nooit echt mee te maken gehad. Het 'nothing last forever, even cold november rain' preciepe begrijp ik dus wel, maar je moet er mee te maken krijgen voordat je het pas echt gaat beseffen.

Hoe dan ook. Fleur begon met een uitleg sessie en dus niet met haken, tangen of instumenten. Ik kreeg namelijk ook een her opvoed cursus tanden poetsen en tanden stokers gebruiken. Het nut hiervan werd ook snel duidelijk toen ze met een zoet goedje liet zien hoe erg mijn tandplak situatie eruit zag (in een spiegel). Daarna pas, ging het echte werk beginnen. Ik heb nog nooit zoveel spuiten in mijn mond gehad, maar dat kan mij niet bommen. Als kind werden namelijk al mijn melktanden getrokken omdat die te sterk waren, en er niet zelf uit wilden komen. Ik ben dus met verdovingen opgegroeit en wordt daar niet koud of warm van. Op eentje na dan, want de spuit bij je voortanden schijnt dus wel zeer te doen. Oke, dan weet ik dat ook weer. De tranen sprongen in mijn ogen, maar Fleur wist te vertellen dat dit normaal blijkt te zijn.

Nadat de verdovingen begonnen te werken, begon Fleur met haar bulldozer werkje. De machine die ze gebruikte was niet zo erg. Maar ze ging daarna ook nogeven met de haak aan de gang .... Ik had af en toe het gevoel dat ze met die haak mijn kiezen eruit probeerde te trekken...... Het hele verhaal heeft 3 kwartier geduurt voordat ik de stoel pas weer mocht verlaten. Maar ik was wel als een kind zo blij... Het was opzich niet tegen gevallen, omdat alles toch verdooft werd, maar ik weet ook dat dit pas de eerste afspraak was. Volgende week vrijdag is het weer P-day, en er nou zin in krijgen is ook weer wat overdreven.

Eenmaal thuis aangekomen heb ik mijn collega Jeroen gebeld. Ook hij gaat een close encounter met de paradontoloog meemaken (in mei), en hij wilde weten hoe het gegaan was. Ik moest een cyfer geven (van 1 t/m 10, waarbij 10 super slecht is). Ik heb de behandeling een 6 gegeven. Dit dus eigenlijk omdat het erg lang duurde, en het haak verhaal speelde een behoorlijke factor. Pijn heb ik dus vrijwel niet gehad...... Ja, mijn collega Jeroen is de derde al op de zaak die met de paradontoloog te maken gaat krijgen. Eerst was het Yolanda die achter mij zit. Nu ben ik het dus, en in mei is Jeroen aan de beurt die tegenover mij zit. We maken ons al zorgen om Stephan, omdat die weer achter Jeroen zit... Of het dus een epidemie is moet de toekomst nog uitwijzen.

Mazzel

Ring A10 zuid, afslag A2 richting Utrecht

Einderlijk is het zover. Ik verlaat de virtuele ringweg A10, en bevind me nu op de eindeloos lijkende A2 richting het zuiden. Van deze snelweg gaan we nog veel horen op weg naar het 'Ik ben naar Mark en Yvette gezwommen' feest.

Het begon bij de sprint avond meteen met een knallend nieuw record op de 250 meter. Ik wist er maarliefs 4 secondes vanaf te zwemmen. Het record staat nu op 4:11. En dat is net 1 seconde te kort voor het legendarische 1 meter per seconde schema, wat tot nu toe alleen Mark nog gelukt is. Maar wie weet komt het er nog eens van. De 750 meter viel, zoals gewoonlijk, een beetje tegen. Dit keer geen vreselijke tijd, maar met 13:35 vind ik dat ik het niet echt goed gedaan heb. Ik moet er wel bij zeggen dat deze afstand na de 250 meter knaller gezwommen werd. De 500 meter daarin tegen ging als een speer. Ik wist einderlijk de 8:50 grens weer eens te verbreken. Ik zwom namelijk 8:49 over deze afstand, en dat is maar 3 secondes van mijn pr verwijderd. Ook op de middellange afstands avond wordt de 500 meter gezwommen en die ging ook precies in 8:49. Dus daar zit verbetering in. De 1000 meter ging voor de derde opvolgende keer onder de 18 blank. In totaal heb ik het nu al 4 keer gered vanaf de virtuele startplaats hier in Hoorn. Als een Carl Verheijen zwom ik het grootste deel van de rit precies op het 18 blank schema. Je kon er de klok op gelijk zetten. Echter bij de 750 meter grens begon ik langzamerhand het shema los te laten. Ik moest er een eindsprint bijhalen om alsnog 17:58 op de klok neer te zetten.

Vandaag werd de 8 kilometer traditioneel afgesloten met de 3 kilometer. Ik hoopte zo dicht mogelijk bij de 55 blank in de buurt te komen. Ik begon helaas wat te rustig, maar wist dat ik mezelf anders op zou blazen. In de tweede kilometer ging het beter. Maar niet goed genoeg om op het 55 blank schema te komen. In de laatste kilometer kon ik toch weer een sprintje trekken. Dit was nodig om mijn persoonlijk 2de tijd op deze afstand te zwemmen. Het was toen al duidelijk dat de 55:05 weer zou blijven staan, maar de 55:15 kon nog wel gebroken worden. Dit is me ook gelukt. Ik klokte uiteinderlijk 55:11 en bewees dat ik in ieder geval vorm behoud heb getoont. De laatste paar 3 kilometer eindtijden zijn nu binnen de 10 secondes van elkaar gezwommen.

Mazzel

P-Day

16 maart... P-Day.... paradontoloog day...
Het leek nog zo lang te duren toen ik de afspraken gemaakt had. Maar het was dan toch zover....Er was geen ontsnappen meer aan. Tenminste... dat dacht ik. Ik had helemaal vrij gevraagd voor mijn bezoekje aan mijn nieuwe vriend, maar dat bleek achteraf niet nodig te zijn. Ik werd namelijk door de praktijk gebeld dat de uitvoerende arts zich ziek had gemeld.... Das nou jammer!!!.... De collega was vreselijk bezig om zich te veronderschuldigen, maar mijn motto is altijd dat je er niets aan kunt doen als je ziek bent. Bovendien heb ik liever dat de arts in topvorm is als zij in mijn smoelwerk zit te poeren.... De afspraak is dus verzet, en zodoende is volgende week, wat eigenlijk de 2de afspraak zou zijn, nu de officiele eerste afspraak.

Ja, wat ga je dan doen met al die vrije uren? Nou, ik heb het druk genoeg op mijn werk, dus ik heb mijn chef gebeld en gevraagd of ik vandaag alsnog op mijn werk mocht verschijnen. Hij vond het niet erg om de vrije dag een weekje te verzetten. Eigenlijk had hij gedacht dat ik gewoon die volgende week vrijdag (dag van de afspraak) ook vrij zou nemen. 'Je denkt te veel aan je werk, en te weinig aan jezelf'. Tja, als je chef dat al zegt... Hij had gelijk natuurlijk, maar toch ben ik blij dat ik naar mijn werk was gegaan. Een belangrijke klant had namelijk precies vandaag een probleem met een wat ouder weegstation waarvan alleen ik nog weet hoe het werkt. Het programma wou niet samen werken met een nieuwe software update op de hoofdcomputer... 'Oja, het moest wel vandaag opgelost worden' werd er eventjes bij verteld. Gelukkig kon ik het oplossen en de klant tevreden stellen.

Mazzel.

To explore the galaxy

In de laatste blogfile had ik al verteld dat Rachel, Ramon en ik naar een sterren kijkavond zijn geweest. Nou, ik heb de astronomie koors te pakken, en kon het dus niet hebben dat ik zelf nog nooit iets anders dan de maan heb gezien met mijn eigen sterrenkijker.

Het was even wachten op een heldere avond, want dat kijkt namelijk een stuk makkelijker. Ik had nog ergens een sterrenkaart programma op de computer van mijn werk, dus die had ik nogeven thuis ge-installeerd. Na een paar dagen wachten was het eindelijk zover. De planeet Saturnus was precies vanaf ons balkon te zien. Dat kwam goed uit, want die wilde ik ook graag zien omdat ik, op de kijkavond, daarvan zo onder de indruk was.

Het lijkt toch niet zo moeilijk om een object met een diameter van 120.000 kilometer op te zoeken. Maar daarin tegen... Het object staat wel op ongeveer een miljard kilometer hiervan daan. Mijn sterrenkijker is een van de goedkopere versies. Er zitten geen automatische zoek functies op of zoiets. Nee, je mag zelf mikken op het object. Er zit wel een zoek kijkertje bij, maar dat geeft helemaal geen garanties dat je makkelijk prijs hebt. Het was even pielen, maar het is me uiteinderlijk toch gelukt om de planeet met mijn eigen sterrenkijker te zien. Het was maar een klein bolletje met een ringetje erom heen, maar ik was als een kind zo blij.

Kijk, dat vraagt om meer. De planeet Venus is de laatste tijd ook goed te zien. Echter heb ik een probleem. De planeet staat, als de zon ondergaat, aan de westelijke hemel. Ik kan helaas niet door mijn muur heen kijken, want het balkon staat namelijk op het zuid-oosten gericht. Dat moet ik met mijn kijker naar een open plek toe gaan, en daar ben ik nog niet aan toe gekomen. Op het internet heb ik wel van alles uitgezocht. De wikipedia sites zijn echt fantastisch om informatie te vinden. Ik heb ook gelezen dat je zelfs met een verrekijker een aantal manen van Jupiter kan bekijken.. Dus dat ga ik ook nog eens proberen. Echter komt de planeet om een uur of 4 in de ochtend pas op.. Ja, het is leuk, maar er zijn grenzen natuurlijk. Komt vast een keertje goed.

Mazzel

Sterren dansen ...... in de lucht

Van de week las Rachel in de krant dat er deze week een maans verduistering zou plaats vinden. Er werd ook verteld dat er een 'Noordhollandse sterrenkundige organisatie stichting' (indrukwekkende naam) een kijkavond zou houden in Hoorn, om dit fenomeen te bezichtigen. Nou, Rachel en ik vonden dat wel interesant om een keer mee te maken.

Het werd nogeven spannend of de kijkavond wel door zou gaan. Het regende s'avonds namelijk eventjes behoorlijk, terwijl het overdag juist lekker weer was geweest. Ramon smste dat hij ook wel naar de maans verduistering wilde gaan kijken, dus hadden we overlegd dat we daar nogwel even over zouden bellen als het zover was..... Gelukkig werd het tegen een uur of 8 toch langzamerhand weer wat helderder, en konden we het maantje gewoon weer zien. De kijkavond ging dus gelukkig gewoon door. We hebben Ramon gebeld en verteld over de kijkavond van de stichting, en ook hij vond dat een leuk idee om een keer mee te maken.

Om half twaalf hadden we op het schoolplein van de Copernicus afgesproken, want daar stonden de telescopen opgesteld. Het was niet echt druk, maar dat heeft ook zo zijn voordelen. Dan hebben de experts meer tijd om dingen persoonlijk uit te leggen. Een man was met zijn telescoop naar Saturnus aan het kijken. En de bezoekers konden een voor een ook eventjes naar dit schouwspel kijken. Toen ik de planeet bekeek, besefte ik dat dit de eerste keer was dat ik deze planeet echt zelf gezien heb.. Ik wist van tv en het internet wel hoe hij eruit zag, maar ik had er nog nooit via een telescoop naar gekeken. Het mag duidelijk zijn dat het een indrukwekkende ervaring was. Ik heb zelf trouwens wel een sterrenkijker, maar meer dan de maan heb ik daar niet mee kunnen zien. Het is namelijk veel moeilijker dan dat het lijkt om eventjes een ster of planeet op te zoeken. Zeg maar gerust dat me dat dus nooit gelukt is. Maar nu dat ik Saturnus in het echt heb gezien ga ik het toch wel weer eens proberen.

Tegen twaalf uur was de maan helemaal verduisterd, en kwam de rode gloed helemaal tot zijn recht. Niet lang daarna werd het trouwens weer bewolkt en begon het behoorlijk te regenen. Rachel en ik kwamen dus nog verzopen thuis ook. Maar, wel met een behoorlijke leuke vervaring rijker..

Mazzel

De inhoud

Toen ik vorig jaar mei begon met het typen van deze weblog, wist ik natuurlijk nog niet hoe lang ik dit eventueel vol zou houden. Echt inhoudelijk erbij na denken heb ik dus nooit gedaan. Ik ben gewoon gaan zitten en begonnen met typen. Dat beviel zo goed, dat ik nu de 11de maand al inga. Maar tot nu toe ging de inhoud van de blogs altijd wel over leuke dingen. Over onderwerpen waar ik graag iets over wilde vertellen, of wat simpel weg op dat moment in me op kwam. Nu raad je het al dat het een keer moest gebeuren dat ik ook vervelende dingen mee maak. Ik heb er lang over na gedacht of ik dat wel moest verwoorden in een blogfile. Wat moeten internettende mensen nou met mijn vervelende ervaringen? Maar dit is juist de bedoeling van een weblog. Je verwoord de dingen die je meemaakt in je leven. In de titel van deze weblog staat ook : 'Wat maakt Jeroen Muis allemaal mee.'. .... Dus ik had mijn eigen vraag zelf al beantwoord.

Vorige week zondag kreeg ik te horen dat het niet goed ging met mijn oom. De man heeft zijn hele leven op de boerderij gewerkt, en het vermoeden kwam boven borrelen dat hij misschien wel eens overspannen kon zijn. Hij begon namelijk af en toe vreemde trekjes te vertonen. Op zich kan dit nog natuurlijk, maar het was toch verstandiger om eventjes een dokter te bezoeken. Die vond dat zijn reflexen wel erg vreemd waren en verwees hem meteen door naar het ziekenhuis. De doktoren daar hadden al snel door dat er iets ergs aan de hand was. Een scan wees uit dat hij een hersentumor heeft, en dat deze al vrij groot is. Opereren heeft totaal geen zin meer, en nu geven ze hem nogmaar een paar maanden te leven.

Zo loop je vorige week nog rond zonder ook maar 1 lichamelijke klacht te hebben, en de volgende week hebben de doktoren je al opgegeven. Ja, het kan snel gaan in het leven. Eigenlijk houden mensen hier nooit rekening mee. Je weet dat je een keer dood gaat, maar gevoels matig kan je dat niet beseffen. Het is toch altijd zo dat je pas dood gaat als je erg oud bent? Dat dus de tijd je grootste vijand is die je levenskoortje ooit een keer doorhakt. Dan pas is het, voor je gevoel, te verklaren. Omdat je hier niet vaak bij stil staat, denk ik dat je eigenlijk te weinig geniet van het leven. Dat zouden wij mensen eigenlijk nog meer moeten doen dan dat we dat nu doen.

Ik wil daarom deze blogfile afsluiten met de volgende tekst....
Sommige mensen denken dat de tijd een monster is, die je je hele leven achtervolgt. En je uiteinderlijk te pakken krijgt. Maar ik denk liever dat de tijd je vriend is, die je hele leven bij je is. En jou doet beseffen dat je van elk moment moet genieten. Omdat dat moment nooit meer terug komt.

Mazzel.