Busje komt zo

De Jeroenen van de helpdesk hebben zo nu en dan een logistiek probleem. Naast dat we natuurlijk de helpdesk runnen, moet een van ons ook nog wel eens op pad om software pakketten te installeren. Aangezien dit geen vijf dagen in de week voorkomt, heeft de directie besloten dat we geen auto van de zaak mogen hebben (wat ik op zich wel kan voorstellen). Het is alleen onhandig als we weg moeten, want dit houd dan altijd in dat we een voertuig van een collega moeten lenen. En die collega wil in het algemeen vaak op tijd naar huis toe. Maar aangezien de Jeroenen door het hele land heen pakketjes installeren, wil dit wel eens onmogelijk zijn. We krijgen dan geen scheve gezichten te zien of zo. Maar enig sinds schuldig voelen we ons dan natuurlijk wel.

Maar dat lenen van een collega zijn voertuig, hoeft de komende paar maanden even niet meer. Een collega van ons heeft besloten om ons te verlaten, en dit houd in dat we voorlopig een auto over hebben. Nouja, auto…. Het is een vrij grote bus. Onze chef heeft toen besloten dat de Jeroenen daar voorlopig in mogen rijden. Aangezien hij nu ‘op mijn naam’ staat, moet nu de kilometer standen van de ritten bijgehouden worden. Dit voor het geval Wouter Bos besluit mij een naheffing te sturen. Ik moet namelijk kunnen aantonen dat er geen privé kilometers met het busje gereden worden. Nouja, tot 500 kilometer per jaar blijkt dat wel te mogen, maar ik heb natuurlijk ook de Knight nog. Dus daar rij ik dan wel mee als het niet werk gerelateerd is.

Aangezien ik de bus mee naar huis mag nemen, heeft dit nog een bijkomstig voordeel. Normaal gesproken moest ik met de Knight naar de zaak toe rijden, en wachten op een collega (om die zijn auto te lenen). Nu kan ik vanuit huis vertrekken, en…. hoe laat ik maar wil.. Afgelopen vrijdag was dat de eerste keer. Ik moest helemaal naar Heerde toe, wat een slordige 140 kilometer rijden is. Ik was volgens mij nog nooit zo vroeg bij een klant aangekomen die zover bij mij vandaan woont.

Kortom, als we nu een buitenklus gepland hebben staan… eventjes geduld, want het busje komt zo.
Mazzel

Stijn en het heelal

Een paar weken geleden zat ik op een dinsdag avond al zappend voor de tv. Rachel was naar de musical cursus en ik verveelde me een beetje. Ik had de hoop op een leuk programma op de tv bijna al opgegeven, toen op een gegeven moment mijn oog op een Belg viel.

Aanvankelijk dacht ik dat het een vreemde vogel was die maar een beetje zat slap te ouwehoeren. Maar na een paar minuten kijken, bleek dit zeker niet het geval te zijn. Hij was met de nodige humor aan het uitleggen hoe het heelal in elkaar zit. Aangezien ik dit altijd bere interessant vind, zat ik na een paar minuten gekluisterd naar de buis te kijken.

Toen het programma afgelopen was, zocht ik meteen in de tv gids op waar ik nou naar had zitten kijken. Het bleek een zes delige serie te zijn die ‘Stijn en het Heelal’ heette. Helaas vond ik in de weken erna weinig tijd om weer te gaan kijken, maar gelukkig vond ik op Youtube nog wat leuke stukjes. Ook mijn collega Jeroen vond het programma erg gaaf. Ik had het de dag nadat ik die aflevering had gezien, het er met mijn collega over. Ook hij was ervan onder de indruk.

Mocht je het ook interessant vinden. Klik dan even op de link hieronder.
Mazzel
Link : http://www.youtube.com/watch?v=qid1if5PiII&feature=PlayList&p=4A3C686044C1F623&playnext=1&playnext_from=PL&index=14

De nieuwe Star Trek

Het was gigantisch wennen voor mij toen ongeveer 2 en een half jaar geleden de laatste aflevering van Star Trek Enterprise werd uitgezonden. Zeker omdat ik toen al ruim 10 jaar lang afleveringen en films volgde. Het zag er toen naar uit dat er voorlopig niets nieuws zou komen, omdat die laatste serie in Amerika eigenlijk min of meer was geflopt. Maar ongeveer een jaar geleden leek er toch licht in de duisternis te komen. Geen nieuwe serie, waar ik eigenlijk op gehoopt had, maar wel een nieuwe film. Daar moest ik wel even op wachten, omdat ik aanvankelijk dacht dat die eind 2008 zou uitkomen, wat dus uiteindelijk mei 2009 werd.

Acht mei kwam de nieuwe film dus officieel uit. Het leek ons wel een goed idee om John Doe (zijn naam blijft geheim) en zijn vriendin ook uit te nodigen om mee te gaan. Dit omdat ik weet dat zij ook echte SiFi fans zijn. Die gingen daar maar al te graag op in, dus werd de afspraak gemaakt om de late zondag avond voorstelling van afgelopen weekend te nemen. We hadden voor de zekerheid maar gereserveerd, maar dat bleek achteraf helemaal niet nodig te zijn. Niet veel mensen kwamen op dit relatief late tijdstip opduiken.

Eenmaal op onze zitplaats aangekomen, moesten we natuurlijk even wachten voordat de film begon. Die tijd wordt altijd overbrugd met een muziekje waar we dit keer met zijn vieren behoorlijk om hebben gelachen. De bios beschikte waarschijnlijk maar over een nummer, want als het nummer ‘sweet about me’ was afgelopen, begon die vrolijk weer opnieuw. Na een keer of zes, plus de keren dat het nummer in de pauze werd gedraaid, komt het je strot wel uit. Maar op een gegeven ogenblik ga je de humor er wel van inzien, en daarom zongen we op een gegeven ogenblik (samen met de mensen voor ons) hardop mee.

De film zelf was fantastisch. Het was zeker het lange wachten daarop waard. De positieve recensies die ik las op het internet, klopten dus precies. Al kan ik me voorstellen dat sommige trekkies (zware Star Trek fans) op het inhoudelijke verhaallijn gedeelte misschien wat op een aanmerkingen kunnen hebben. Maar dat is even te lastig om eventueel in deze blog uit te leggen. Ik heb me er in ieder geval niet aan geërgerd, en hoop maar dat er in de nabije toekomst weer een Star Trek serie of film gemaakt gaat worden.

Mazzel

Link naar een voorstukje van de film (duurt maar 2:18) : http://www.youtube.com/watch?v=7w4vk5OZmn8

De kleine beer

In het begin van deze mei maand, wordt er natuurlijk op de televisie veel aandacht besteed aan de tweede wereld oorlog. Bijna elk jaar zenden ze dan ook de film over het leven van Anne Frank uit, waar Rachel en ik, sinds dat we zijn gaan samen wonen, vrijwel elke keer weer naar kijken. Deze ‘traditie’ is ontstaan toen we het dagboek van Anne Frank zelf hadden gelezen. Daarnaast hebben we het achterhuis zelf ook een keertje bezocht, zodat we de desbetreffende beelden er ook bij hadden. Ondanks dat het verhaal dus ondertussen wel duidelijk is, blijft het zeker wel boeien.

Dit jaar hebben we zelfs twee films over Anne gezien. Op 4 mei werd alleen de periode omschreven die ze letterlijk in haar dagboek heeft neergezet. Gister, ging het over ‘The whole story’. Dan krijg je ook nog even te zien hoe haar leven voor het onderduiken er uitzag. Maar ook hoe het erna in de concentratie kampen aan toe ging. Dit laatste is natuurlijk geen pretje om te zien, maar Rachel en ik slepen ons er altijd wel doorheen.

Toen we weer in bed lagen, kon ik aanvankelijk de slaap niet vatten. Ik zat na te denken over de film en vroeg mezelf af of de wereld er vandaag de dag beter op geworden is of niet. Voor ons Nederlanders misschien wel. Maar elders in de wereld vliegt zo nu en dan de vlam wel weer eens in de pan. Af en toe worden er bijvoorbeeld Hamas raketten afgeschoten, of kaapt er een Somalische piraat een vrachtschip. Nee, zo erg als toen in de tweede wereld oorlog is het misschien niet meer. Maar complete wereld vrede is een ander verhaal. Dat lijkt voorlopig nog wel een utopie te zijn. Daar kunnen we alleen maar over dromen. Net zoals John Lennon dat destijds deed in zijn wereld beroemt geworden nummer Imagine : http://www.youtube.com/watch?v=okd3hLlvvLw .

Met dat nummer in mijn gedachte draaide ik me nog een keer om en probeerde de slaap alsnog te vatten. Ik keek nog even snel naar onze muur met de glow in de dark sterren daarop. Hoofdzakelijk naar de sterren die het sterrenbeeld van de Kleine beer vormen. Anne Frank en haar vriendinnen hadden namelijk destijds een vriendinnen groepje opgericht die ze naar dit sterrenbeeld hadden vernoemd. Waarbij elke vriendin voor 1 ster zou staan. Daarin hadden ze trouwens wel een foutje gemaakt. Ze dachten dat het hier om vijf sterren zou gaan, terwijl dit er zeven zijn. Toen ze daar achter kwamen hebben ze de naam aangepast naar de Kleine beer Minus twee. Welke ster nu daadwerkelijk Anne Frank was, weet ik eerlijk gezegd niet.

Mazzel

De avond voor mijn verjaardag

Ieder kind vind het natuurlijk heerlijk om jarig te zijn. Als kind zijnde vond ik dat natuurlijk zelf ook. Soms kon ik de avond ervoor dan de slaap niet vatten. Ik lag dan maar wat te woelen in mijn bed en hoopte dan in slaap te vallen, zodat de nacht snel voorbij zou gaan.

Ik kan me 1 van die avonden nog zeer goed herinneren. Ik vroeg me natuurlijk af wat voor cadeaus ik de dag erna zou krijgen. Gevolg was natuurlijk dat ik lag te pieren in bed. En piekeren is tot op de dag van vandaag geen goed middel om in slaap te vallen. Tot overmaat van ramp begon er op het weiland achter ons huis een trekker het land te bewerken. Dit maakte natuurlijk en enorm kabaal, en in combinatie met piekeren kan je de poging om in slaap te vallen dan maar beter opgeven. Hetgeen ik dan ook daadwerkelijk gedaan had. Ik ben aan het raam van mijn slaapkamer gaan staan en volgde de boer die keurig zijn volledige weiland bewerkte. Dit duurde natuurlijk vrij lang, omdat de trekker een zeer langzaam tempo reed. Toen hij uiteindelijk klaar was, verliet de boer het weiland weer, en hervat ik de poging om zo snel mogelijk jarig te worden.

Je kunt je afvragen waarom ik dit verhaal vertel. Nou vandaag de dag woon ik natuurlijk allang niet meer in mijn ouderlijk huis. Maar er is meer veranderd dan alleen dat. Ook het weiland waar de boer destijds zijn rondjes reed, is allang geen weiland meer. Daar staan vandaag de dag namelijk huizen. En in 1 van die huizen woont mijn nicht met haar familie waar ik laatst was om wat computer probleempjes op te lossen. Elke keer als ik mijn auto daar op de parkeer plaats neerzet, en ik natuurlijk uit de auto stap. Kijk ik toch even naar het raam waar ik destijds stond te wachten totdat de trekker vertrokken was. Wat ik eigenlijk die verjaardag gekregen heb, kan ik me niet meer herinneren. Maar dat is ook niet belangrijk meer.

Mazzel

Boeddha's positieve energie

Thailand….. Niet bepaalt een land waar het vandaag de dag erg veilig is. En dat is jammer, want ik heb mij er bijna tien jaar geleden perfect vermaakt. Waarschijnlijk komt mijn voorliefde voor tropische eilanden daar ook vandaan. Want de eerste keer dat ik in Thailand was, ben ik ook op zo’n prachtig tropisch eiland geweest. Je weet wel…. Zo eentje met van die prachtige stranden met palmbomen erop waar je lekker onder kunt luieren. Af en toe een Thaise massage …Ja, dat zijn de leuke herinneringen..

Maar in het nu rumoerige Bangkok zelf, ben ik dan natuurlijk ook geweest. Via excursies en bezoekjes aan locale musea, ben ik meer te weten gekomen omtrent het boeddhisme wat overigens een interessante religie is. Ik heb er destijds nog een Engels boek over gekocht toen ik een keer in Maleisië was. Maar heb die vandaag de dag nog steeds niet gelezen. Aangezien ik tegenwoordig steeds meer ga lezen (niet alleen meer in de vakanties), lijkt het me gaaf om dit boek er dan ook maar weer eens bij te gaan pakken. Ik ben nu nog bezig met het laatste boek van de beroemde professor Richard Dawkins, en heb daarna nog 2 boeken op de plank staan.. Maar daarna pak ik dit boeddhistische boek erbij (spreek ik nu met mezelf af). Want ondanks dat ik drie keer in Thailand geweest ben, is mijn algemene kennis omtrent het Boeddhisme eigenlijk vrij gelimiteerd.

Ik weet wel van vrienden, dat je geen Boeddha beeldje voor je zelf mag kopen. Dit omdat de positieve energie van het beeldje dan niet goed tot zijn recht komt. Ondanks dat ik dit wist, is me dit toch ‘overkomen’. Je zult je misschien afvragen wat ik bedoel met ‘overkomen’. Nou jaren geleden had ik zo’n beeldje voor mijn ex gekocht voor haar verjaardag. Maar rond haar verjaardag ging het destijds uit, en sindsdien zat ik met het beeldje in mijn maag. Ik heb jaren lang een soort schuldgevoel voor het beeldje gehad, omdat hij dus zijn energie niet kwijt kon. Maar daar is nu verandering in gekomen. Want bij het regelen van de bruiloft (met Rachel wel te verstaan) kwamen wij erachter dat ik nog een levensverzekering met mijn ex had lopen. Om dit recht te zetten had ik een handtekening nodig van mijn ex. Via Hyves ben ik haar naar 8 jaar weer op het spoor gekomen en heb gevraagd of ik haar krabbel mocht hebben. Dat mocht, en ze kwam zelfs even gezellig langs om bij te kletsen (wat er zoal in die 8 jaar allemaal is gebeurd). Het verhaal over het beeldje kwam ook ter sprake. Ik vertelde het verhaal en vroeg of ze alsnog het beeldje wilde accepteren. Ze was wel een beetje verbaast en geloofde niet zo echt in de magie van het beeldje. Maar ze zei wel, dat ze het beeldje hierbij officieel aan mij gaf, zodat het toch zijn ei kwijt kon.

Kortom, na bijna acht jaar alsnog op de juiste plek aangekomen. En dat zonder ook maar 1 stap voor te hebben moeten verzetten. Als het goed is (moet je maar even goed naar het plaatje kijken), zie je hem nu ook extra glunderen.
Mazzel

Pauze

Het woord ‘Pauze’ zegt de gemiddelde collega van mijn werk niet zo heel erg veel. Als ik 1 van onze collega’s van het filiaal in Antwerpen aan de lijn heb, die in het algemeen deze ‘techniek’ wel onder de knie hebben, vraag ik dan altijd gekscherend wat het woord pauze betekend (dit voor het geval ik als antwoord krijg dat er iemand pauze aan het vieren is die ik dan net even nodig heb). Als ik dan een groot vraagteken boven het hoofd van die Belgische collega visualiseer, zeg ik dan altijd dat ik het wel in Google zal opzoeken.

Eigenlijk zijn we gewoon gek. We eten ons broodje dus meestal gewoon op terwijl we aan onze desk zitten. Daartoe zijn we niet verplicht of zo. Maar aangezien de helpdesk officieel geen pauze kent, blijven we gewoon op onze plek zitten…. Hierin proberen de Jeroenen van de helpdesk de laatste tijd verandering in aan te brengen. We ‘verplichten’ onszelf om een rondje door het naar bij gelegen park te gaan wandelen. En over deze wandeling wil ik het even gaan hebben.

Naast het bedrijven terrein waar het Nederlandse filiaal is gelokaliseerd, ligt dus een park die ook nog eens langs een golfbaan ligt….. Mijn rondje begint altijd bij de Dogrun die ook in het park aanwezig is. Deze ‘Dogrun’ is een speelbos voor honden, en daar krioelt het dan ook van. Ze zitten natuurlijk wel achter een hek, maar dat weerhoud ze er niet van om flink naar mij te gaan blaffen als ik voorbij kom wandelen. Op sommige dagen volgen er een aantal honden mij langs de volle lengte van het speelbos.

Naast dat er honden in het speelbos aanwezig zijn, laten mensen hun honden meestal ook uit in het park zelf. Laatst kwam ik een vrouw tegen die behoorlijk in paniek was. Ze vroeg of ik een zwarte hond voorbij had zien lopen, maar dit was helaas niet het geval. Ze had de hond maar even los gelaten, maar die besloot toen om meteen het hazenpad te kiezen. Aangezien ik nog maar bij het begin van mijn rondje was, vreesde ik dat de hond misschien de grote weg op was gerent. De mevrouw ging verder met haar zoektocht, terwijl ik weer verder ging met mijn rondje. Ik gaf mijn ogen goed de kost, omdat ik het natuurlijk vreselijk vond wat die mevrouw was overkomen. Maar ondanks dat ik goed om me heen keek, was er geen spoor van het beesie te vinden. Totdat ik plotseling een ritselend geluid achter me hoorde. Daar stond de hond dus ineens. En nog wel vlak achter me. Aangezien het een enorm uit de kluiten gegroeide versie was, was ik verbaast hoe ik die over het hoofd heb kunnen zien. Het leek wel alsof hij daar zojuist was ‘neer gestraald’ zoals ze dat in Star Trek altijd doen. Vanwege zijn omvang, besloot ik maar niet om de hond vast te gaan pakken, maar gelukkig was dit ook niet nodig. De hond was zelf waarschijnlijk ook een beetje in paniek, want hij bleef keurig bij mij in de buurt. In de verte zag ik de mevrouw nog volop zoeken, dus heb ik mijn keel even open gezet. De vrouw kwam in een hoog tempo op het geluid afgerent en zodoende werden de twee vrienden weer verenigd.

Het laatste gedeelte van het park loopt dus parallel aan de golf baan. Daarop zijn bijna altijd wel mensen op aan het spelen. Weer en wind weerhoud de Tiger Woods wannebee’s in het algemeen niet. Als er toevallig spelers op de hole aanwezig zijn waar ik langs kom, blijf ik altijd wel even staan. Het is me namelijk nog nooit gelukt om een bal daadwerkelijk te volgen als hij met grote snelheid op zijn doel afsjeest. Hoe die spelers dat zelf doen is mij dus volstrekt onbekend, maar waarschijnlijk moet je achter de bal staan om hem te kunnen volgen. Gaaf is het in ieder geval wel, als is het alleen maar om de spelers over de baan te zien voortbewegen. Of dit nu wandelend is, of met zo’n golf karretje, dat maakt mij niet zo erg veel uit.

Na het verlaten van het park, moet ik nog even door het bedrijventerrein heen en dan is de pauze weer voorbij. Het park zal dan weer een dagje op mij moeten wachten.

Mazzel

Open 3.0

In mijn eerste weblog van dit jaar had ik het al even over de financiële crisis en de drukte op de automatiserings helpdesk. Ik had er helemaal een grafiekje bij gedaan, zodat het voor de eventuele lezer van mijn weblog duidelijk was hoe het de laatste paar jaar gegaan was. Die gegevens komen natuurlijk uit het openstaande punten programma waar ik ook al eens meerdere blogs aan heb besteed. En dat ga ik nu weer doen, want vandaag is de officiële release van de derde versie. Kortom, Open 3.0 is online.

Met het naderende paasweekend, werd het wat rustiger op de helpdesk. Zodoende had ik wat tijd om aan deze nieuwe versie te gaan werken. Het is natuurlijk een hele klus om een compleet nieuw storings programma te gaan schrijven. Daar zag ik dan ook in het begin wel tegen op, en peinsde af en toe of het wel echt nodig was. Maar al snel besloot ik dat het toch tijd werd voor wat nieuws. En als ik dan elke dag een beetje zou programmeren dat het dan vanzelf een keertje af zou komen. Vandaag was het extreem rustig, omdat het natuurlijk de dag voor Pasen is. Zodoende kon ik nog even een eindspurt inzetten om het nog voor het weekend af te hebben. Bovendien was mijn collega Jeroen vandaag vrij, dus hopelijk is hij blij verrast als hij dinsdag ons storings programma opstart en bemerkt dat het de nieuwe versie al is. Nu maar even hopen dat hij deze weblog de komende paar dagen nog even niet leest.

Met Jeroen heb ik natuurlijk wel besproken wat er zoal veranderd moest worden. We kwamen tot de conclusie dat vooral het grafische gedeelte van het programma verbeterd moeten worden. Met automatisch in en uitklappende menu’s en zo. De menu opties moesten ook mooi verkleuren als je er met de muis overheen beweegt. Ook wilde we een grafiek op het scherm hebben die aangaf hoe druk het op de helpdesk is. We hadden helemaal een naam voor die grafiek bedacht. Normaal gesproken volgen we natuurlijk zo nu en dan de A.E.X. beurskoers. Er moest een helpdesk variant komen met de naam JER.X. Sinds ik die in de eerste testversies heb ingebouwd, is ie overigens alleen maar gekelderd. Maar dat komt natuurlijk vanwege de rustige week voor Pasen. Klanten hebben het dan simpel weg te druk om de helpdesk te bellen.

Naast deze JER. Index optie heb ik ook een complete MSN functie aan het programma toegevoegd. Ik kan online met collega Jeroen chatten en dat gesprek aan een storing toevoegen. Ook gewone bestanden (zoals excelsheets, word documenten , databases en mailtjes e.d.) kunnen nu aan storingen worden gekoppeld , zodat de opties om te kunnen documenteren enorm zijn verbeterd. Bepaalde documenten die normaal los werden gebruikt naast het openstaande punten programma, zijn nu geïmplementeerd. Zodoende zijn die op elk moment van de dag door beide Jeroenen vrij gemakkelijk te benaderen.

Al met al een gave opvolger van de verouderde 2.1 versie. Ik ben natuurlijk reuze benieuwd hoe 3.0 zich in de praktijk zal gedragen. Maar dat moet natuurlijk de toekomst uitwijzen.

Mazzel

De onmogelijke Sudoku

Rachel kwam laatst thuis met een boemerang kaartje, die ze had meegenomen uit café de Beiaard. Op het kaartje stond een Sudoku puzzel afgebeeld, en die wilde ze de dag erna wel even oplossen. In aangeschoten staat, kon dat natuurlijk niet, dus pakte ze de puzzel de volgende ochtend er weer bij.

Maar eh… ook in nuchtere staat bleek deze Sudoku vrij lastig in elkaar te zitten. De titel op het kaartje was blijkbaar niet voor niets : Zo moeilijk / Nijmeegse MODO. Toen ze op een gegeven ogenblik door de bomen het bos niet meer kon zien, besloot ze om mij hulp in te roepen. Vol goede moed begon ook ik aan de hersenkraker. Ik dacht dat ik dit varkentje wel even zou wassen, want er was nog nooit een sudoku te moeilijk voor mij geweest. Maar na de eerste paar cijfers, werd ook ik angstvallig stil. En dit terwijl ik die avond er voor niet uit geweest was. De drank kon dus nu echt niet als spelbreker worden aangewezen.

Mmmm. Wat nu????.... Rachel en ik besloten om het Sodoku bordspel er bij te gaan halen. Zodoende konden we wat makkelijker met de getallen spelen zonder dat er een gum aan te pas moet komen. Maar ook na het opstellen van het bord, kwamen we niet met de juiste cijfers aanzetten. Een vriendin van Rachel , die de camera vrouw was op onze bruiloft , viel op dat het bord al weken lang niet meer was veranderd. Zij komt nog wel eens op visite bij ons. Zodoende kon ze met gemak die observatie maken. We moesten haar gelijk geven. De puzzel is gewoon te moeilijk voor ons. Ik heb het internet overigens nog niet om hulp gevraagd, maar doe dit nu eigenlijk toch via mijn weblog. Voor diegene die nog nooit door een Sudoku zijn verslagen, raad ik aan om deze even te proberen.
Succes …enne…. Mazzel

Retro

Retro……..Het schijnt vandaag de dag helemaal in te zijn. Zo erg zelfs dat ze een serie zoals Zeg eens AAA weer in een nieuw jasje hebben gestoken. Retro zie je ook nog eens overal in terug. Het begon hoofdzakelijk met het uitzenden van oude tv series en het spelen van computer games uit de jaren 80, maar daar is het dus niet bij gebleven.

Gelukkig maar. Want ik ben af en toe wel even toe aan een dosis jeugdsentiment en nostalgie. Zoals ik in een eerdere weblog al eens verteld heb, ben ik gek op oude tekenfilm series uit de jaren 80. Vooral de Tovenaar van Oz scoort nog steeds hoge cijfers bij mij. Zo nu en dan, heb ik weer een periode dat ik daar gewoon aan toe ben, en dan haal ik een aflevering te voorschijn. Meestal ken ik de aflevering letterlijk uit mijn hoofd, maar dat maakt het ‘Retro’ gevoel er niet minder om. Rachel en Ramon kunnen trouwens aan mij merken wanneer ik in zo’n bui ben. Ik neurie dan natuurlijk de melodietjes wel eens, zodat het volop duidelijk is wat ik in de avonduurtjes gedaan heb.

Dat ik bij lange na niet de enige ben die gek is op oude tekenfilm series bewijst hyves wel voor me. Van bijna elke serie van weleer is wel een hyve te vinden. Zo ook van de tovenaar van oz, waar ik natuurlijk meteen lid van ben geworden. De oprichter van de hyve is waarschijnlijk de enigste persoon op aarde die een nog grotere fan is dan ik. Hij heeft zelfs geprobeerd om de serie op DVD uit te gaan brengen. Hij heeft namelijk de producer van de Nederlandse versie benaderd met de vraag of hier een mogelijkheid voor gecreëerd kon worden. Die producer antwoordde dat de originele opnames van de Nederlandse versie zoek zijn. Erg slordig zou je kunnen zeggen, maar het zelfde is de Nasa ook overkomen met de vele opnames van de Apollo missie. Kortom, je hebt natuurlijk altijd baas boven baas. Conclusie is wel dat het er niet naar uit ziet dat er ooit een officiële DVD release zal komen. De fans moeten het dan maar doen met het beeldmateriaal die de fans destijds zelf hebben opgenomen. En je zult verbaast zijn hoeveel dat daadwerkelijk is. Bijna alle afleveringen zijn illegaal wel op dvd te verkrijgen. Er is zelfs een fan zo gek geweest om al die afleveringen op Youtube neer te zetten, zodat ik niet eens de dvd speler hoeft aan te zetten. Ik zou zeggen, mocht je je een keer vervelen, type dan in Youtube eens ‘tovenaar van oz’ in. Dan ben je de komende uren zeker zoet.

Mazzel

Der klopt geen hol van die Mol

Dit jaar was het zover. Rachel en ik keken er al maanden van te voren naar uit. Dit keer kon het niet meer fout gaan. Dit seizoen zouden wij DE MOL aanwijzen in het AVRO programma ‘Wie is de Mol?’. Maar helaas pakte dat een beetje anders uit.

Ik had na het vorige seizoen grootse plannen om de Mol van 2009 te gaan ontmaskeren. Ik zou een Mol ontmaskerings programma maken, die dat varkentje wel even zou wassen. Dit programma kwam lang niet op tijd af, zodat ik noodgedwongen de Mol data dan maar in een word document moest ingeven. Dit bleek moeilijker te zijn dan dat ik gedacht had. Zodoende ben ik na een aantal afleveringen daarmee maar gestopt. Ondanks deze tegenslagen, zaten Rachel en ik goed in het spel. De mogelijkheden qua Mol kandidaten werd in het begin al vrij snel uitgedund. Ons oog viel daardoor dus al snel op Anniek. Het werd ons duidelijk, dat dit de Mol wel moest zijn. Het aantal ‘Molstreken’ van haar stak er met kop en schouders boven de rest van het veld uit. Dit alles in combinatie met het feit dat zij in de finale terecht kwam, zorgde ervoor dat wij in de laatste aflevering er heilig van overtuigd waren dat zij de Mol wel moest zijn.

Maar ja…. (zucht)……. Het was dus niet Anniek, maar Jon die de Mol bleek te zijn. Een ‘gewone’ kandidaat die eigenlijk helemaal niet opviel in dit gehele seizoen. Hij had veel minder Mol streken uitgevreten dan Anniek. Rachel en ik gingen helemaal gedesillusioneerd naar bed toe. We hadden de laatste aflevering helemaal opgenomen en nog laat in de avond(na thuiskomst van een verjaardag) bekeken. Dit omdat we niet via via wilde horen dat Anniek de Mol was.

Al napratend in bed kwamen Rachel en ik tot de conclusie dat het gewoon onmogelijk is om de Mol te ontmaskeren. Je moet dan maar gewoon gokken, zoals mijn collega Jeroen gedaan had. Hij had vanaf dag 1 gezegd dat die Jon de Mol was. De dag voor de laatste aflevering hebben we er een broodje frikandel met mayo op gewed, die hij natuurlijk met een enorme grijns op zijn gezicht naar binnen heeft gewerkt.

Mazzel

Een bengel bij de engel

Jaren geleden zat ik eens op de PKN site van Hoorn rond te neuzen. Normaal gesproken zou ik als ongelovig figuur natuurlijk niet snel naar zo’n religieuze site gaan, maar van Rachel had ik begrepen dat haar moeder mede oprichter van de Engel van Hoorn zou zijn. Dat zou een nieuwe organisatie worden die als doel had mensen met elkaar in contact te brengen. Ik kwam natuurlijk al snel met het vooroordeel aanzetten dat het een nieuwe manier van zieltjes winnen zou zijn. Rachel was het daar niet mee eens. Maar aangezien er op de PKN site zinnen stonden als : ‘op grond hiervan worden in Zwaag en Hoorn allerlei missionaire plannen ontwikkeld’ en ‘ Zo treden we als kerk naar buiten om in woord en daad te getuigen’, kon ik persoonlijk niets anders concluderen.

Het gesprek met Rachel over dit onderwerp was maar kort, en we hebben er daarna ook nooit meer aandacht aan besteed. Totdat ik een paar weken geleden een emailtje van mijn schoonmoeder kreeg. Er zou op 15 maart weer een Engel van Hoorn bijeenkomst zijn en die zou over het onderwerp ‘toeval of plan’ gaan. Ze hadden al een spreekster die niet in toeval geloofd en er vanuit gaat dat er een plan achter alles moest zijn, maar ze waren nog op zoek naar iemand die toeval toevallig wel zag zitten (zeg maar). Aangezien ze mijn weblogs nog wel eens leest, zag ze mij wel een pleidooi houden waarin ik de advocaat van het toeval zou spelen. Ik heb het mailtje diverse keren moeten nalezen voordat ik het pas echt geloofde wat er stond. Ook Rachel was natuurlijk erg verbaast.

Die avond lag ik in bed te piekeren wat ik moest doen. Ik ben namelijk helemaal geen persoon die makkelijk voor een publiek gaat staan, en ik herinnerde me nog heel erg goed hoe zenuwachtig ik was toen Rachel en ik onze openingsdans gingen doen. Maar als ik het niet zou doen, zou ik de kans missen om te zien dat mijn ‘zieltjes winnen vooroordeel ‘ onterecht was. Ze wilde laten zien dat het vooroordeel niet klopt en dat ze ook naar andere opvattingen wilde luisteren, en dan zou ik geen gehoor geven……

De avond erna kroop ik achter de computer en begon gewoon te typen. Net zoals ik dat altijd bij een gewone weblog doe. Ik had in de autorit van mijn werk naar huis wel al bedacht welke onderwerpen ik wilde behandelen, maar het verhaal en de puntjes op de i kwamen pas toen ik achter het toetsenbord kroop. In een avond tijd had ik vier pagina’s vol getypt met een verhaal en heb die aan Rachel laten lezen. Die was net zo verbaast als ik (dat ik dus besloten had om het wel te gaan doen). De zelfde avond nog heb ik mijn schoonmoeder terug gemaild en verteld dat ik het ‘spreek’ aanbod aannam.

Afgelopen zondag was het dus zover. Ik was als tweede spreker aan de beurt (van de drie). De mevrouw waar ik het al eerder over had, zou de middag dus beginnen. Ze had geen blaadje bij zich. Dat had ze me namelijk al verteld toen we even snel kennis met elkaar maakte. De vrouw vertelde een enorm persoonlijk verhaal waarin naar voren kwam dat ze een dochter die 13 jaar was heeft verloren aan kanker…. Het verhaal was zo indrukwekkend, dat ik er bijna van overtuigd ben dat iedereen in die zaal wel een brok in zijn keel kreeg. Daarna mocht ik dus naar voren komen, en de lat leek door dat verhaal wel 10 keer hoger te liggen. Maar ik heb het natuurlijk wel gedaan. De automatische piloot ging gewoon aan, en ik heb het verhaal volgens mij keurig verteld. Misschien ben ik iets te haastig geweest, maar dat moeten de luisteraars mij maar niet kwalijk nemen. Ik ben natuurlijk geen expert op dat gebied. Toen de middag was afgelopen, en ik opzoek ging naar mijn jas, kwam er een meneer naar me toelopen die nog wat vragen over mijn verhaal had. Die heb ik zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. Nadat alle sprekers aan beurt waren geweest, konden er ook vragen worden gesteld, maar dat had deze meneer dus niet gedaan. Hij wou het persoonlijker aanpakken. Later kwam ik via mijn schoonmoeder erachter dat het de oud burgemeester van Hoorn was waar ik mee heb zitten na babbelen. Aangezien ons gesprek onderbroken werd en hij nog lang niet klaar was met vragen stellen, heeft hij aan mijn schoonmoeder gevraagd of zij mijn email adres had. Dus op een mailtje van hem zit ik nu te wachten. Ik wist helemaal niet dat dit de oud burgemeester was. Toen ik gister terug kwam uit zwemmen vroeg Rachel of ze mijn handtekening mocht hebben. Ze liet het emailtje van mijn schoonmoeder zien waarin de vraag van de oud burgemeester stond. Ik ben natuurlijk vreselijk benieuwd wat hij nog te vragen heeft.

Voor diegene die mijn speech van afgelopen zondag willen lezen, raad ik aan om mij even op mijn hetnet adres te mailen. Dan stuur ik het word documentje even op.
Mazzel

Valkyrie

Ramon belde afgelopen zaterdag dat hij het zondag niet ging redden voor onze wekelijkse wandeling. Hij stelde voor om dan maar zaterdag avond een rondje door de stad te gaan wandelen. Het was Rachel die met een nog beter idee kwam aanzetten. Waarom zouden we niet met zijn drieën naar de bios gaan? Zo eens in de paar maanden doen we dat, en zitten daarna altijd nog even met zijn drieën na te kletsen.

Er was eigenlijk maar 1 interessante film waar we heen konden gaan. De keuze viel daarom al snel op Valkyrie waar Tom Cruise de hoofdrol in speelt. Deze film gaat over de mislukte moordaanslag op Adolf Hitler in 1944 door kolonel Claus von Stauffenberg. Ondanks dat ik erg geïnteresseerd ben in de tweede wereld oorlog, wist ik van deze moordaanslag eigenlijk niet zo heel erg veel. Behalve dan dat die mislukt was. Er kwam veel meer bij kijken dan dat ik aanvankelijk dacht. Ik was in de veronderstelling dat alleen de kolonel achter de moordaanslag zat, maar er zaten veel meer mensen in het complot. Het Duitse verzet tegen de Nazi’s concentreerde zich aanvankelijk alleen op de moordaanslag op Hitler. Maar het was von Stauffenberg die inzag dat dit niet voldoende zou zijn. Hij bedacht een plan om de macht te grijpen nadat Hilter was vermoord. Dit deed hij door het te laten lijken alsof de SS achter de moord zat. Als de SS en de Duitse regering dan uitgeschakeld waren, kon het verzet de touwtjes in handen nemen. De concentratiekampen sluiten en vrede maken met de oprukkende geallieerde legers. Het plan leek nog te gaan werken ook op een klein detail na. De bom was niet krachtig genoeg om Hitler te doden. Toen duidelijk werd dat hij nog leefde, spatte het op zich goeie plan als een zeepbel uiteen.

Na de film was het nog maar de vraag of we de trein naar Hoorn weer konden pakken. We wisten namelijk niet hoe laat de laatste trein zou vertrekken. Gelukkig vertrok er nog eentje om 1 uur, zodat we niet een taxi hoefde te bestellen. Eenmaal in Hoorn aangekomen hebben we nog even wat gedronken in café Bruintje. Daar waren we al een tijd niet geweest, en dat was te merken ook. Normaal gesproken was het er altijd vreselijk druk. Maar dat is vandaag de dag blijkbaar wel anders. Dat kon ons trouwens niet zoveel schelen. Zodoende was er genoeg plek om te gaan zitten en rustig na te kletsen.

Mazzel

Link naar Valkyrie movie trailer : http://www.youtube.com/watch?v=BSy96KB7Dh4

Air Crash Investigation

Rachel en ik hebben de afspraak dat we een maand voordat we zelf gaan vliegen, dat we dan niet meer naar ‘Air Crash investigation’ mogen kijken. Maar zelfs dan is het moeilijk. Dit omdat het een erg gaaf programma is om te volgen.

Ik ben natuurlijk gruwelijk benieuwd of de crash van afgelopen week op Schiphol ook ooit in het programma zal worden behandeld. Ik reed ten tijde van de ramp op de A1 richting Amsterdam. Ik had daarvoor net een makkelijke klus in Laren (Noord Holland) geklaard, en reed met een tevreden gevoel weer terug naar Purmerend. Het begon op een gegeven ogenblik op te vallen dat er wel erg veel ziekenauto’s met loeiende sirenes voorbij kwamen stuiven. Aangezien ik toen nog niet wist wat er aan de hand was, vermoedde ik dat er verderop waarschijnlijk een ongeluk was gebeurd. Die conclusie kwam niet overeen met het rustige verkeer en het uitblijven van een file. Ik had de radio natuurlijk wel aanstaan, en kreeg toen de ware toedracht van al die flitsende blauwe lampen te horen.

Ik zat vanavond weer naar het indrukwekkende programma te kijken. Dit keer ging het om een vliegtuig dat in de oceaan was neergestort. Aangezien het vlak voor de kust van een eiland gebeurde, konden ook bij deze ramp veel mensen worden gered. Het hadden er nog veel meer kunnen zijn als de passagiers ook daadwerkelijk naar de gezagsvoerder hadden geluisterd en NIET alvast hun zwemvest hadden opgeblazen. Van de 175 mensen, kwamen er 50 levend uit het wrak te voorschijn. Inclusief de beide piloten. Dat was afgelopen week bij Schiphol wel anders. Daar hebben de gezagvoerders ‘in the line of duty’ het leven gelaten.

Mazzel

Zegeltjes

Afgelopen zaterdag was ik vrijwel de hele dag alleen thuis. Rachel ging namelijk overdag met een vriendin naar de huishoudbeurs, en zodoende nam ik (onder andere) de boodschappen voor mijn rekening. Ik kreeg als enige taak mee om minimaal 15 euro aan boodschappen te halen omdat we nog 1 spaarzegeltje miste.

Dat moet toch niet zo moeilijk zijn, zal de lezer van deze weblog zich misschien afvragen. Nou dat dacht ik ook. Bij de eerste paar boodschappen was dat ook helemaal niet moeilijk, omdat de prijs namelijk ook op de verpakking stond. Maar bij sommige producten was dit niet het geval. Gevolg… Jeroentje moest hoofdrekenen, en dat is niet een van mijn sterkste kanten. Al snel was ik de tel behoorlijk kwijt, en zodoende kwam mijn missie zowat in gevaar.

Dus wat ga je dan doen? Inderdaad, er voor zorgen dat je ruim boven dat bedrag uitkomt. Kortom ik propte het mandje vol met allerlei boodschappen. Eenmaal bij de kassa aangekomen, bleek dat ik duidelijk recht had op een zegeltje. Ik had namelijk aan 25 euro boodschappen gehaald. Kortom, missie geslaagd.

Ik ging met een tevreden gevoel naar huis terug. Maar dat gevoel sloeg eigenlijk al snel om toen ik besefte dat ik in het zegeltjes complot van de Dekamarkt was getrapt. Ik besefte dat het natuurlijk de bedoeling van de supermarkt is om zoveel mogelijk boodschappen te kopen zodat je die zegeltjes krijgt. Ik voelde me dus beduvelt, maar kon dat weekend wel veel snaaien…

Mazzel

Its a Volkswagen sir.

De beste Volkswagen reclame vind ik nog altijd die waarin drie blinde Jazz muzikanten in spelen. Na een optreden worden ze in een luxe volkswagen (een Bora volgens mij) naar hun hotel terug gebracht. Ze zitten nog wat na te kletsen over het optreden toen een van hun het raampje opendeed. Hij bemerkte dat de auto vrij snel ging en vroeg aan de bestuurder : ‘he driver…. What kind of limmo is this?’ . De bestuurder, die wist dat zijn passagiers blind waren, antwoordde :’Its a Volkswagen sir’. Waarop de muzikant antwoord : ‘Yes… and we are the pointer sisters’.

De regel ‘its a Volkwagen sir’ hoorde Rachel de afgelopen week wel meer. Dit omdat ik na bijna tien jaar trouwe dienst, mijn witte golf type 3 met pensioen heb gestuurd, en een nieuwere (type 4) heb aangeschaft. Het ouwe witje kon gewoon niet meer mee. Naast dat ik om de paar maanden de koelvloeistof moest bijvullen, deed laatst de kachel het ineens niet meer. Dit is natuurlijk best lastig als het buiten behoorlijk vriest. Mijn collega Jeroen, die niet voor niets de bijnaam macgyver heeft, wist dit wel weer te verhelpen. Maar het besef kwam toch boven borrelen dat het gewoon niet meer ging. Mijn neef, die vorig jaar een garage is begonnen, werd op de hoogte gebracht dat de pensioen gerechtigde leeftijd van witte golfs op 10 jaar kwam te staan. Hij zou om zich heen gaan kijken, en belde een paar dagen later al op dat hij er eentje van de nieuwe generatie had gevonden. Ondanks dat ik helemaal niet lekker was, ben ik toch met Bram gaan kijken. Ik flikkerde gewoon een parasetamol naar binnen en was de griep allang vergeten toen mijn oog op het zwarte racemonster viel. Tijdens de proefrit wist ik het al zeker.. Deze moest ik hebben. Hij voldeed namelijk aan alle eisen die ik aan een auto stel. A) Het moet een volkswagen zijn. B) Het moet een diesel uitvoering zijn. En C) het moet een vier deurs zijn, zodat een eventuele toekomstige koter ook nog mee kan. En eigenlijk is er dan nog punt nummer D ook. Hij moet natuurlijk wel de juiste prijs hebben. Dat kregen Bram en ik natuurlijk pas na de proefrit te horen. Ook dit viel binnen de grenzen die Bram en ik tijdens die proefrit even snel hadden opgesteld. Kortom, er kon alleen maar een JA worden gegeven op de vraag of ik hem wilde kopen.

De dag na de 'oplevering' werd de nieuwe Knight meteen even goed uitgetest. Yvette vierde namelijk haar verjaardag en dat betekende dat we weer gingen afzakken naar het verre zuiden. Rachel en ik hebben die verjaardag gecombineerd met een bezoekje aan Maastricht. Kortom, de Knight kreeg ruim 500 kilometer de tijd om aan zijn nieuwe eigenaar te wennen. Die eigenaar was trouwens allang aan hem gewent hoor. Zeker nadat hij had uitgevonden hoe de crousecontrol werkte.

Mazzel

Darwin's verjaardag

Vandaag is het precies 200 jaar geleden dat Charles Darwin werd geboren. Je kan gerust zeggen dat dit de beroemdste, en tevens ook beruchtste wetenschapper aller tijden is geweest. Darwin bracht namelijk in 1859 het boek ‘The Origin of Species’ uit, wat vandaag de dag nog steeds veel stof doet opwaaien in de wat strengere religieuze kringen. In de wetenschap heeft de evolutietheorie (die dus in het boek werd omschreven) ondertussen allang zijn plaats ingenomen en daarom wordt het jaar 2009 ook wel het Darwin jaar genoemd.

De meeste mensen, gelovig of niet, zullen volgens mij geen enkel probleem hebben met wat de biologie leraar hun voorschotelt. Daarom hoor je die mensen waarschijnlijk ook niet zo vaak en vallen de ‘evolutie ontkenners’ (zo noem ik ze maar even) natuurlijk veel meer op. Bijvoorbeeld op hyves en op youtube zijn genoeg mensen te vinden die beweren dat de aarde maar 6000 jaar oud is, en dat de vrouw uit de rib van een man vandaan komt. Ik hou mezelf dan voor dat dit om een kleine harde kern gaat en niet het algemene beeld is van de religieuze medemens. Maar in hoeverre dat waar is kan ik natuurlijk niet bewijzen. Laatst schrok ik trouwens omdat Christelijke organisaties maarliefs 250.000 euro hebben neergelegd voor een anti Evolutie folder die vandaag (op Darwins geboorte dag) bij ruim 6 miljoen huishoudens moet worden rond gebracht. In de folder zou staan dat er geen bewijzen voor evolutie zijn, terwijl we allemaal weten dat dit niet klopt.

Als dit in Nederland kan gebeuren waar sinds de jaren 60 de kerken langzaamaan leeglopen , vroeg ik me af hoe dat bv in Amerika gaat waar dit fenomeen niet heeft plaats gevonden. Wat blijkt nu. Religieuze organisaties hebben daar de afgelopen paar jaar geprobeerd het scheppings verhaal een wetenschappelijk jasje aan te meten. Dit om op die manier de wet (scheiding van kerk en staat) te omzeilen en het scheppings verhaal in te voeren op Amerikaanse scholen. Het idee werd Intelligent design genoemd (afgekort ID). Ze hoopte op die manier de ‘slechte’ invloed van de evolutie theorie aan te pakken. Diverse mensen hadden door dat dit tegen de Amerikaanse grondwet was. Gevolg… rechtszaak op rechtszaak, en uiteindelijk werd ID van de tafel geveegd. Op youtube vond ik een verslag van bioloog Ken Miller die in een rechtszaak het voor Darwin moest opnemen, en moest aantonen dat ID wetenschappelijk niet onderbouwd werd. De gehele film duurt 2 uur, maar ik vond een klein stukje (4:23) waarin hij twee belangrijke dingen verteld. Naast dat hij met nog meer bewijzen voor evolutie aan kwam zetten, vertelde hij ook dat het helemaal geen probleem is om als gelovig persoon de evolutie theorie te aanvaarden. Iets waar veel mensen in het nuchtere Nederland veel moeite mee blijken te hebben.
Link : http://nl.youtube.com/watch?v=zi8FfMBYCkk
Mazzel

PS : Miller lag in die documentaire ook uit dat de opmerking over ontbrekende tussenvormen op niets gebaseerd is (zie : http://nl.youtube.com/watch?v=q9a-lFn4hqY&feature=related ) . En weerlegd ook het ID standpunt dat sommige levens vormen te complex zouden zijn om via evolutie te zijn ontstaan. (zie daarvoor : http://nl.youtube.com/watch?v=RQQ7ubVIqo4&feature=related )

De blaar der blaren

Zes minuten en negen secondes… Zolang deed de kersverse wereldkampioen allround schaatsen over de 5000 meter. Nou ja, kersvers... Sven heeft die titel natuurlijk al twee jaar, maar zijn derde titel is dus wel hageltje nieuw.

Johann Olov Koss, de Olympische held van 1994, moest in een interview toegeven dat Sven waarschijnlijk veel meer talent heeft, dan dat hij destijds zelf had. Al was ik destijds erg onder de indruk, dat hij op originele schaatsen de tien kilometer in 13:30 aflag. Johann vond vooral Sven’s 5000 meter van afgelopen weekend erg indrukwekkend. Nou dat vond ik zelf eigenlijk ook wel. Zeker nadat ik afgelopen woensdag deze afstand zelf op het ijs heb afgelegd .

Ja, het was namelijk weer zo ver.. De traditie om elk jaar een middag te gaan schaatsen, stond weer op het menu. Aangezien Rachel ziek was, moest ik de ijsbaan in mijn eentje bedwingen. Ik moet zeggen dat dit in je eentje een stuk zwaarder is dan dat je samen het 400 meter lange monster moet verslaan. Als kind zijnde kreeg ik altijd al blaren van schaatsen, en dat was de laatste paar jaar haast niet anders. Maar dit keer was het wel heel erg. Tijdens de 12 en een halve ronde tellende afstand, kon ik al merken dat het zeer begon te doen. Maar het viel toen nog wel mee, zodat ik de middag toch ‘redelijk’ heb doorgebracht.

Toen ik eenmaal thuis kwam, kon ik de werkelijke schade pas bekijken. Het formaat van de blaar was zodanig, dat ik me niet kan herinneren dat het ooit erger is geweest. Aangezien hij op een goede plaats zat en ik er dus geen last van had, besloot ik om er maar af te blijven. Maar na een halve week begon hij behoorlijk op te zwellen, zodat ik toch gedwongen werd om de naald er in te zetten. Ik ben al geen held in dat soort dingen, maar dit viel achteraf allemaal wel mee. Hopelijk is het ‘blaar’ probleem volgende maand helemaal voorbij. Dit omdat Rachel al heeft aangegeven zelf het 400 meter lange gevaarte te willen bedwingen.

Mazzel

Deathly eyes

Omdat mijn ouders een tijdje geleden een middagje weg gingen, vroegen ze aan Rachel en mij om langs hun huis te gaan om even met de hond te wandelen. Anders zou ze wel erg lang alleen zijn. Natuurlijk wilde wij dat wel even doen. Al voorzagen we wel een groot probleem, waar we van te voren erg tegenop zagen. Na het wandelen zouden we namelijk de hond op een gegeven ogenblik weer alleen moeten laten.

Op zich zou je kunnen denken dat dit toch niet zo erg moet zijn, maar dan heb je de droevige ogen van onze Shant nog niet gezien. De hond heeft namelijk heel goed door wanneer je haar weer alleen gaat laten. Ze kan je dan zo droevig aan kijken, zodat je meteen vol schiet met schuld gevoelens. Aangezien we dat dus wisten, stelde we het weggaan steeds maar uit. Uiteindelijk moesten we toch een keer naar huis, en staarde die indrukwekkende ogen ons genadeloos aan.

Afgelopen zondag dreigde de zelfde situatie te gaan gebeuren. Mijn moeder en Bram gingen namelijk naar de achterhoek toe voor een verjaardag. Ze zouden weer lang weg zijn, zodat er ook even met de hond gewandeld moest worden. Rachel en ik konden de ervaring van de vorige keer niet uit ons hoofd zetten. We besloten daarom onze zondag dan maar samen met de hond door te gaan brengen. We hadden om half twaalf afgesproken. Dat was dus vlak voordat mijn moeder en Bram weg gingen. De hond zag de bui natuurlijk allang hangen, maar werd dus verrast met het bezoek van Rachel en mij.

De hele dag was het hondje blij en flink met zijn bal aan het spelen. Uiteindelijk kwamen zijn baasjes weer thuis en besefte hij dat hij die dag niet alleen hoefde door te brengen. Toen ik me schoenen weer aandeed om naar huis te gaan, sprong ie van Bram’s schoot af en liep naar me toe. De indrukwekkende ogen van de kleine York straalde nu pure dankbaarheid uit. Rachel en ik konden toen alleen nog maar smelten…

Mazzel

E.T.

Afgelopen maandag stapte ik in de ochtend in mijn auto om naar het werk toe te gaan. Via de smalle weggetjes in de grote waal, reed ik richting de provinciale weg. Echter zag ik vanuit mijn ooghoek, tussen de huizen door, vier grote lichten roerloos in de lucht hangen. Ik schrok even toen ik dat zag, maar kon ze niet goed bekijken omdat de daken het zicht al snel weer onmogelijk hadden gemaakt. Heel even dacht ik dus maarliefs vier ufo’s te hebben waargenomen. Maar die gedachte was van korte duur. Toen ik eenmaal aan het einde van de straat even stil ging staan, kon ik zien dat het vier enorme bouwlampen waren die onder aan zo’n enorme bouwkraan hingen. Niets E.T. of mister Spock. Nee er was een gewoon Aardse verklaring die erachter zat.

Aan de ene kant was het een kleine opluchting. Aan de andere kant vond ik het wel jammer dat het gewoon bouwlampen waren. De vraag of we alleen in het universum zijn, is natuurlijk al zo oud als de mensheid zelf. Je hoort genoeg verhalen over ufo’s en zo. Maar bewezen feiten zijn er in het algemeen niet. Theorieën trouwens wel. Ik vind de beredenering van mijn oud leraar biologie nog steeds ijzersterk. Op de vraag of hij geloofd in buitenaards leven antwoordde hij als volgt: Stel dat de kans dat er op een planeet leven ontstaat 1 op een miljoen is. Het heelal is zo onmetelijk groot. Dan nog krioelt het van het leven. Het maakt echter niet uit hoe groot dat getal is. Een op een miljard. Een op een biljoen. Dan nog zal er genoeg leven te vinden zijn in de onmetelijke ruimte.

Toen ik s’avonds het verhaal van mijn ‘close encounter’ aan Rachel vertelde moest die wel even lachen. Ze vroeg of ik bang was dat ik zou worden ontvoerd. Ze had die zin trouwens nog maar net uitgesproken toen we in de douche een kabaal hoorde. Rachel en ik keken elkaar vreemd aan. Zou E.T. me dan toch gevolgd zijn? Hij wist ondertussen waar ik woonde natuurlijk, omdat hij me vanuit huis naar mijn auto had zien lopen. Ik ben toch maar even in de douche gaan kijken wat de oorzaak van het geluid kon zijn. Ik kwam erachter dat de tandpasta in de gootsteen was gevallen. Weer slechts een Aardse verklaring dus… Of toch niet????

Mazzel

Het zwarte goud

Er kleeft aan de hele financiële crisis 1 heel groot voordeel. De brandstof prijzen zijn sinds jaren niet zo laag geweest. Ze zijn nu zelf zo laag dat ik zowat zin krijg om te gaan tanken. Iets waar ik een half jaar geleden nog een enorme hekel aan had.

Als de Knight kon praten, dan zou ie bijna elke dag wel tegen mij moeten zeggen dat de tank nog niet leeg genoeg is. Pas als er minder als een kwart in zit, mag ik mijn nieuwe hobby weer uitvoeren. Ik rij elke dag langs het tankstation, en volg de prijs op de voet. Bij het begin van de crisis, had ik nog niet verwacht dat de diesel prijs weer helemaal tot onder de 1 euro zou uitkomen. Dat is het niveau van 2004. Elke keer dat ik er voorbij reed, werd ik vrolijker en vrolijker. Uiteindelijk werd de 1 euro grens dus toch overschreden.

Begin januari ging het weer even beter met de beurs, en dat zorgde ervoor dat de dieselprijs weer voorbij de euro schoot. Maar het beurs optimisme van het begin van dit jaar, werd in een paar uur tijd weer ongedaan gemaakt. En je raad het dan waarschijnlijk al dat ook de dieselprijs weer onder de euro uitkwam. Net wel een dag te laat. Want ik moest laatst dus tanken, en moest toen 1.01 euro voor een liter diesel betalen. De dag erna stond ie op 98 cent. Eventjes was ik teleurgesteld, maar besefte me ook dat ik een half jaar geleden nog 1.30 euro voor een liter moest neerleggen.

Al met al krijgt Johan Cruyff dus toch weer eens gelijk. Elk nadeel heeft zijn voordeel (en vise versa) .
Mazzel

Black

Het album Ten van Pearl Jam was al aardig wat jaartjes oud, toen ik er pas kennis mee maakte. Het was Ramon die het album zo af en toe op de drankavond draaide. Natuurlijk luisterde we naar de bekende liedjes Alive en Jeremy, maar in de loop der ‘drankavonden’ kwam het nummer Black ook langzaamaan om de hoek kijken.

De schrijver (Eddie Vedder), wilde het nummer in 1991 niet op singel uitbrengen, omdat het een te persoonlijk verhaal was. Ondanks dat het nummer dus niet openlijke bekendheid kreeg, werd het wel goed ontvangen op de rock zenders in Amerika. Vedder schijnt zelfs de radiozenders te hebben gebeld om te vragen of ze het nummer op single hadden gekregen. Dit omdat hij bang was dat Epic Records het tegen zijn zin in toch hadden uitgebracht.

Het nummer is een echte rock ballet. Rustig dus, en uitgerust met goede teksten. In de wat moeilijkere tijden in mijn leven (ja, die hebben we allemaal), draaide ik het dan ook regelmatig, en het werd ook een terugkomend fenomeen op de drankavond. Laatst hoorde Rachel en ik slecht nieuws over twee bekenden van ons. Na zeven jaar is er een einde aan hun relatie gekomen. Nu zat ik laatst achter de computer daaraan te denken, en kwam toen op het idee om het nummer op Youtube op te zoeken. Ik vond een gave versie waarbij op de achtergrond plaatjes van het onmetelijke universum werden vertoont. Ik vond dit passend bij de inhoud van het nummer. Vedder omschrijft namelijk het ineen storten van zijn wereld (universum) na het stuklopen van de relatie. Het complete universum versus zijn universum zeg maar…….Vedder bewaarde het sterkste gedeelte van de tekst als laatste. Ik zal het eventjes in het Nederlands vertalen:

Ik weet dat je ooit weer een mooi leven zal hebben.
Ik weet dat je ooit weer een zon zal zijn die aan iemand anders zijn hemel zal staan.
Maar waarom….. waarom kan het niet mijn hemel zijn?

Link naar het liedje: http://www.youtube.com/watch?v=6X8Ic86Hx3w

Mazzel

Onze eigen 'Scrooge' ervaring

Ook deze kerst hebben Rachel en ik weer de beroemde film over Ebenezer Scrooge gezien. Dit terwijl we het verhaal natuurlijk ondertussen wel uit ons hoofd kennen. Toch is mr Scrooge niet de enige persoon die elke kerst weer ‘bezocht’ wordt .

Wees niet bang. Rachel en ik hebben geen geesten op visite gehad. Gelukkig niet, want ik vind geesten helemaal niet geestig. Onze ‘versie’ van het verhaal begon trouwens een aantal jaar geleden. Na een welverdiende vakantie naar Landal greenparcs kwamen Rachel en ik weer thuis. Dit was dus tijdens de kerst vakantie, en daarom gingen we lekker laat naar bed. Toen we eenmaal weer lekker in ons eigen bedje lagen, viel me op dat er een enorme nare toon door de slaapkamer ging. Aanvankelijk dacht ik dat het een wasmachine van de buren was, maar die bleef dan wel uren lang door draaien. Zodoende kwam ik tot de conclusie dat het waarschijnlijk wat anders moest zijn. Ik heb de hele nacht bijna geen oog dicht gedaan. De volgende morgen vertelde ik het verhaal aan Rachel, maar die was zonder problemen in slaap gevallen. Ze is natuurlijk wel wat geluid gewent, want ik schijn nog wel eens ‘zachtjes’ te snurken.

De volgende avond ging ik zowat met tegenzin weer naar bed toe. Ik had al meteen door dat het geluid er nogsteeds was. Rachel bood aan van plek te ruilen, omdat het geluid aan haar kant van het bed minder erg was. Deze situatie heeft een aantal dagen geduurd, en toen verdween het mysterieuze geluid weer. Al met al een goed einde zou je kunnen zeggen. Maar je raad het waarschijnlijk al. Een jaar later was de zeurende toon weer terug. En weer tijdens de kerst. Rachel en ik kwamen tot de conclusie dat het waarschijnlijk kerst versiering van de buren moest zijn. Na een aantal dagen verdween het weer, en kon ik weer aan mijn eigen kant van het bed liggen.

Ook deze kerst, de derde op rij dus, besloot het geluid weer om de laatste nachten van het jaar te gaan verzieken. Kennelijk vond ‘het’ dat het vorig jaar niet goed genoeg was gegaan. Dus werd het volume een tandje hoger gezet. Het was deze keer zo erg dat zelfs Rachel er last van begon te krijgen. In overleg besloten we om het probleem aan te gaan pakken. Rachel zou oordoppen voor ons aanschaffen. Toen ik thuis kwam van mijn werk was dat ook het eerste wat ik aan haar vroeg. ‘Jazeker’ , was daarop het antwoord. Een tevreden (bijna strijdvaardig) gevoel werd van mijn meester. Ik kon haast niet wachten om de tweede avond van dit ‘Scrooge seizoen’ te gaan beginnen. Maar of de oordoppen daadwerkelijk voor een betere slaap kunnen zorgen, zijn we niet te weten gekomen. Het geluid had blijkbaar besloten om het dit keer bij een heftige nacht te houden, en is daarna niet meer terug gekomen…. Misschien volgend jaar weer.

Mazzel

De crisis en het jaar 2009

Een grote vraag van 2009 is natuurlijk hoe de financiële crisis zich gaat gedragen. Volgens sommige wordt het een ware ramp, maar er zijn ook positieve geluiden te horen. Je kan natuurlijk de beurs goed in de gaten gaan houden om per dag te zien hoe het gaat. Maar dat is natuurlijk geen goede graad meter. De eventuele winst van meerdere dagen, kan in een uur weer ongedaan gemaakt worden.

Het is dus niet gemakkelijk om de voortgang van de crisis te volgen. Dus dat doe ik dan ook maar niet. Ik kan alleen de drukte op de helpdesk volgen om te kijken hoe het in onze tak van het bedrijfsleven gaat. De ‘helpdesk drukte’ cijfers van 2008 zijn natuurlijk ondertussen bekend. 2008 heeft de traditie in ieder geval voortgezet. Het was namelijk weer drukker dan het jaar ervoor. En het was trouwens behoorlijk drukker… Op de laatste werkdag van de maand november, hadden we al evenveel punten verwerkt als in heel 2007. De Jeroenen van de helpdesk kunnen het haast niet voorstellen dat het nog drukker kan worden dan in 2008. Maar ik kan me herinneren dat ik deze zin al een keer eerder heb in getypt….

Maar of de huidige crisis in staat is om de helpdesk traditie(elk jaar weer drukker) te doorbreken wordt dus de komende maanden wel duidelijk. Ik ga deze blogfile afsluiten met een grafiekje waarin het jaar 2007 met 2008 wordt vergeleken. Ook het jaar 2002 staat erop. Dit was namelijk het eerste jaar waarvan we complete gegevens hebben. Bovendien geeft het aan hoe veel drukker het in de loop der jaren is geworden.

Mazzel

Serious SMS

Rachel en ik hebben de serious request actie van 2008 eigenlijk nauwelijks gevolgd. Pas op de laatste dag hebben we de computer afgestemd op het glazen huis in Breda.

Voor diegene die niet weten wat serious request is, omschrijf ik dat even als eerste. Een aantal jaren geleden besloot radio 3FM om aan het einde van het jaar een goed doel te steunen. Een aantal DJ’s gingen in een glazen huis zitten en aten dan een week lang niet. De plaatjes die ze draaien konden de luisteraars tegen betaling aanvragen. Mensen in het land konden het goede doel ook steunen door zelf allerlei acties te organiseren. Aangezien dit concept zo goed werkte, herhaald 3FM de serious request elk jaar weer……Dit jaar was het vluchtelingen probleem het thema. Ruim 30 miljoen mensen wereld wijd moeten om wat voor reden dan ook hun huis ontvluchten. Als ze mazzel hebben komen ze in een vluchtelingen kamp terecht. Ook dat is geen pretje, maar het is beter dan helemaal niets. Je kunt je misschien voorstellen dat het helpen van die mensen enorm veel geld vergt.

Toen ik afgelopen woensdag thuis kwam, ben ik meteen naar de 3FM pagina gegaan. Vanaf daar kon je het glazen huis de gehele week volgen. Samen met Rachel hebben we de laatste paar uren van de actie gezien. Op het scherm kwamen er ook allerlei smsjes voorbij. Al snel zagen we dat je tegen 90 cent per sms een bericht op het scherm kon achterlaten. Rachel heeft twee smsjes gestuurd, maar het aanbod was waarschijnlijk zo groot, dat we die niet op het scherm voorbij hebben zien komen. Dit was wel vervelend, want we zaten de gehele tijd naar de smsjes te kijken of de onze er tussen zat. Ook al na een half uur bleven we maar naar het scherm kijken, want stel dat hij er toch nog tussen zou zitten.

Rachel en ik begonnen toen te overdrijven dat we voor 1 euro 80 waren opgelicht(als geintje). Maar het gevoel om in ieder geval iets voor de vluchtelingen gedaan te hebben, overheerste natuurlijk wel. Als we dat allemaal doen, moet er natuurlijk genoeg geld voor het goede doel binnen komen. En dat is gelukt, want ze hebben in totaal 3,1 miljoen euro bij elkaar verzameld.

Mazzel

Dwight Schultz als 'The Pathfinder'

De naam Dwight Schultz zal de meeste mensen waarschijnlijk niet veel zeggen. Maar als ik de naam Murdock noem, gaan er misschien meer lampjes branden.

Het constant maar blijven herhalen van de jaren tachtig serie The A-team is zelfs mij gaan vervelen. RTL7 is ondertussen al bezig met de zesde run volgens mij, en ze beginnen gewoon weer aan de zevende als ze alle afleveringen er weer doorheen hebben gejaagd. Na drie keer alle afleveringen te hebben gezien, ben ik afgehaakt. Meestal zie ik nu de laatste paar minuten nog wel, omdat na the A-team tegenwoordig The Knight Rider wordt uitgezonden. Ik ben vreselijk benieuwd wat RTL7 gaat doen als ze van die serie alle 90 afleveringen hebben laten zien.

Al afwachtend op een ‘nieuwe’ aflevering van The Knight rider, viel me zelf op dat ik op een andere manier naar The A-team ben gaan kijken. De laatste tijd let ik vooral op het acteer talend van de hoofdrol spelers. Het karakter van de persoon Murdock is toch een stuk ingewikkelder dan dat je op het eerste oogopslag zou denken. De meeste mensen zullen hem als de komische ‘gek’ van de serie zien. Maar laatst zag ik hem in een soort James Bond achtige aflevering. Daarin zag ik dat Dwight ook een hele andere kant van de persoon Murdock kon laten zien. De dag erna was hij weer de oude vertrouwde gek die als ‘pathfinder’ samen met zijn vrienden een reservaat probeert te beschermen tegen de ‘boeven’.

Naast de A-team, ken ik Dwight ook als mr Barclay uit de tv serie Star Trek. Hierin is hij een compleet ander persoon. Hij speelt dan namelijk een enorme verlegen luitenant, die helemaal geen zelf vertrouwen heeft. Daarin tegen is hij wel erg gepassioneerd. In de Voyager series raakt hij geobsedeerd met het verdwaalde Voyager schip. In een aflevering die ‘The Pathfinder’ heet, lukte het hem als eerste om na vier jaar contact met ze te maken. Zie daarvoor : http://www.youtube.com/watch?v=7EcE2JR8BEw&feature=related


Mazzel

Een nieuwe

Wanneer beslis je om een nieuwe pc aan te schaffen? Met die vraag liepen Rachel en ik ook al een tijdje rond. We hadden er natuurlijk al eentje die het eigenlijk nog wel goed deed. Af en toe werd ie wel erg traag, en hij liep ook wel eens vast. Maar toch… Een nieuwe pc aanschaffen kost niet alleen veel geld, maar er gaat ook wat tijd in zitten om alles weer te installeren.

Dit weekend hebben we de knoop doorgehakt. We zijn gewoon naar de BCC gereden en hebben daar naar de modellen gekeken. Het gesprek met de verkoper verliep alleen niet zo vlot. Hij kon er geen knap verhaal van maken. Hij had het alleen maar over dat de een sneller was dan de andere, maar verder kwam hij dus niet. Tja, met een wat teleurgesteld gevoel besloten we om de pc daar maar niet aan te schaffen. Voordat we een tweede poging in de binnenstad zelf wilde gaan proberen, besloten we eerst om even bij Berenpoot langs te gaan. We waren daar al een keertje eerder wezen kijken, maar het was toen zo druk, dat we vrijwel meteen de winkel weer uit waren gewandeld. Dit keer was het gelukkig niet zo druk. Binnen no time zagen we een pctje waar wij wel interesse in hadden. Een verkoper had dit meteen door en kwam naar ons toe gewandeld. Het gesprek ging meteen lekker. Je kon merken dat hij er tenminste verstand van had. Met de informatie die we van hem krijgen, konden we tenminste wat. Bovendien ga je dan ook zelf vragen bedenken wat je over het apparaat wil weten. Ook die werden met tevredenheid beantwoord, en bovendien viel de prijs ons ook mee. Als we de pc met de zelfde processor vergeleken met die van de BCC, waren we toch ruim 150 euro goedkoper uit. De beslissing was dus niet moeilijk. Rachel en ik gingen voor de Berenpoot pc. Het is trouwens een Acer pc met 4 gieg intern geheugen. 640 Gieg harde schijf. De processor heeft een snelheid van 2,2 gigahertz, en schijnt een quat (of zoiets) te zijn. Dit betekend dat het eigenlijk 4 processoren in 1 is. En dan is te merken, kan ik je vertellen. Hij is namelijk razend snel.

Eenmaal thuis aangekomen hebben we hem natuurlijk meteen aangesloten. Bijna alle bestanden hebben we van de oude pc al overgezet. Behalve de filmpjes van Rachels videocamera. Dat is ruim 30 gieg, en dan is de oude pc wel een paar uur mee bezig. Dat ga ik dus nog eens rustig bekijken als Rachel bv op cursus is.

Mazzel

What you see is what you get

Het ‘What you see is what you get’ principe is vandaag de dag eigenlijk helemaal zo bijzonder niet meer. Als je tegenwoordig in Word of Excel werkt, kan je ten alle tijden even bekijken hoe je document er uiteindelijk uit komt te zien.

Dit is trouwens lang niet altijd zo geweest. Toen ik in 1992 begon aan de opleiding voor applicatie beheerder, was dit idee nog vrij nieuw. Ik kan me herinneren dat Wordperfect 5.1 een van de eerste tekst verwerkers was die met deze nieuwe functionaliteit werkte. Daarvoor moest je nog maar afwachten wat er uit je printer kwam rollen. Ik heb overigens helemaal niets meer aan de behaalde diploma’s waar ik destijds voor heb lopen zwoegen. Naast het uitgestorven Wordperfect, behaalde ik toen ook certificaten voor MS-DOS, Lotus 1-2-3 en Dbase 4. Geen van die pakketen zijn de laatste paar jaren nog op een pc gesignaleerd. Maar dat kan je natuurlijk verwachten in de snel evaluerende wereld van de computers.

Maar in zekere zin ben ik wel ‘applicatie beheerder’ geworden. Ik vind dat ik als helpdesk medewerker, dus weldegelijk diverse applicaties van klanten beheer. Naast deze opleiding kon je destijds ook leren voor applicatie ontwikkelaar. Dit was destijds een brug te ver voor mij, maar eigenlijk heb ik dit niveau in de loop der jaren wel bereikt. Laatst had ik weer een enorm gave ‘uitdaging’ van de verkoopsafdeling gekregen. Het pakket Di-Store mocht weer eens aangepast worden. Dit pakket, wat ik dus nog steeds up to date hou met de huidige weegschalen markt, miste nog de optie om het kleuren scherm van de SM880 schaal volledig te ondersteunen. Bij het programmeren van het artikel voorkeuze scherm (presets genaamd) kon je de kleur dus niet selecteren. De toetsen werden dus standaard rood, omdat dit een default waarde in de schaal is. Er zijn maar weinig klanten die dit als een echt gemis hebben opgevat, maar de afdeling verkoop vond dat deze optie er toch in gebakken moest worden…. Nou, met alle plezier natuurlijk….

Toen ik ging nadenken hoe ik het wilde gaan doen, kwam het ‘what you see is what you get’ idee bij me bovenborrelen. De al bestaande programma’s waarmee je presets schermen kunt programmeren zijn wel duidelijk genoeg, maar echt ‘what you see is what you get’ heb je niet. Dus dat werd een voorwaarde die ik mezelf oplegde toen ik begon met programmeren. Het moet er dus letterlijk zo uit komen te zien als op de schaal zelf. Na een paar weken is het nu in zijn geheel af, en aanstaande donderdag ga ik het voor het eerst bij een klant installeren. Hopelijk kan hij het waarderen.

Mazzel

Twee bekende West Friezen

Ik zat afgelopen zaterdag weer eens op Msn, toen mijn vader online kwam. Hij was een tijdje weg geweest, dus konden we lekker even bij kletsen. Maar hij begon eigenlijk helemaal niet over zijn trip, maar over een kranten stukje. Hij vroeg of we al positieve reacties hadden gehad…

???? Ik snapte er helemaal niets van. Maar ineens schoot me te binnen dat Rachel ons een keer had opgegeven voor bruidspaar van de maand in de groene West Friesland op zondag. Blijkbaar stonden wij daar dus in. Ik rende naar de trap en wilde het goede nieuws aan Rachel vertellen. Maar die wist het eigenlijk al omdat die krant namelijk haar gebeld had met wat vragen over onze dag. Ze wilde me er eigenlijk mee verrassen, maar dat kon nu natuurlijk niet meer. Mijn vader had het stukje zelf ook nog niet gelezen, maar had het weer van iemand anders gehoord. Wij hadden de krant ook nog niet, en konden haast niet wachten totdat die bezorgd werd.

Die avond gingen we met de vader van Rachel en met mijn moeder naar de nieuwe revue van Andre van Duin. Vlak voordat we weggingen hoorde we de brievenbus klapperen. Rachel rende naar de deur en kwam met een enorme grijns weer de kamer binnen wandelen. Samen hebben we het stuk gelezen. Het geheel werd prachtig verteld, en er stond ook nog een schitterende foto van ons bij. Die had Rachel natuurlijk vakkundig uitgezocht.

Het is nog maar twee dagen terug, maar toch hebben we al diverse positieve reacties over het stukje gehad. Hopelijk houd dat nog wel een tijdje aan, want dat geeft natuurlijk een heerlijk gevoel.

Mazzel

De rode streep

Ik had het natuurlijk kunnen weten toen Rachel en ik op onze bruiloftsfeest klaar gingen zitten om naar de revue van mijn familie te gaan luisteren. Het verhaal over de rode streep kon daar natuurlijk niet ontbreken. Mijn zus kon dat, als lerares, natuurlijk perfect verwoorden. De toen nog hoogzwangere dame vertelde met een duidelijke stem, dat in het prille begin van mijn zwem carrière ik bepaalt niet gek was op water..Nou ja, het probleem lag niet zo zeer bij het water, maar meer met de diepte daarvan. Vroeger werd met een rode streep aangegeven waar het diepe begon, zodat ik dus die streep niet voorbij durfde.

Rachel wist dit trouwens helemaal niet, en was daarom enorm verbaasd. Haar Jeroentje is namelijk gek op zwemmen, en de gedachte dat dit ooit anders was, kon ze zich even niet voorstellen. Ik heb het haar eigenlijk nooit verteld, omdat ik me niet veel kan herinneren van die begin periode. De herinneringen die ik aan het zwembad met de rode streep heb, zijn altijd positief geweest. Het was echt zo’n ouderwets gebouw waarbij de kleedhokjes nog langs het bad stonden. Naast een klein binnenbad (van slechts 15 meter), was er ook een 25 meter lang buitenbad. In het begin van de zomer zaten mijn zus en ik dan flink te bibberen als we daar voor het eerst weer in moesten lessen. Mijn passie voor het onderwater zwemmen heb ik in dit bad opgedaan. Ik kan me herinneren dat ik voor de gein een keer wilde testen hoever ik onderwater kon zwemmen. Vol verbazing kwam ik bij de overkant weer boven. Ik rende meteen terug om te kijken of het geen toeval was geweest, maar dit was niet het geval. Weer stak ik het bad zonder problemen over. Toen heb ik mijn vader erbij gehaald, en heb het aan hem laten zien. Sinds die ervaring heb ik de ‘tik’ (je kan het een afwijking noemen) om alle zwembaden waar ik in zwem, dat ik die minimaal een keertje onder water moet zwemmen.

Maar aan alles komt natuurlijk een eind. Het oude bad bleek zo lek als een mandje te zijn, zodat de gemeente Wervershoof besloot om het in 1986 te laten slopen. Nog geen anderhalf jaar later stond er weer een nieuw bad, waar overigens Moniek en Tim hun diploma’s in hebben behaald. Maar als ik terug denk aan hoe ik mijn diploma’s heb gehaald, denk ik toch vaak aan het oude bad. Ik kan me zelfs de laatste keer dat ik erin gezwommen heb, nog herinneren. Na de les liepen we richting de uitgang van het pand. Ik wist dat het de allerlaatste keer was, en keek tijdens het lopen elke keer tussen de openstaande kleedhokjes naar mijn oude betonnen vriend. En je raad waarschijnlijk wel wat ik als allerlaatste zag…. Inderdaad.. dat was de ondertussen bekende rode streep.

Mazzel

De aankomst

Afgelopen maandag zwom ik de allerlaatste baantjes voor mijn aankomst in virtueel Brunssum. In totaal zijn dat er 10312 geweest. Deze laatste zwemavond heb ik het overigens niet rustig aan gedaan. Ik had het zo uitgerekend dat de allerlaatste afstand van de tocht een 1000 meter zou zijn. Dit in de hoop om op het allerlaatste moment alsnog het record van Mark af te kunnen pakken. Het pakte helaas niet zo uit. Mijn vorm is nog steeds ver te zoeken. Met moeite kon ik nog net onder de 18 minuten grens blijven. De laatste paar baantjes heb ik daarom nog voluit moeten zwemmen ook.

Ondanks dat, tikte ik met een glimlach bij de kant aan. Niemand in het zwembad besefte dat de tocht der tochten nu tot een einde was gekomen. Ik bleef ongeveer een minuut aan de kant staan om het goed in me door te laten dringen dat ik het gehaald had. Ik besefte me ook dat het precies de plek was waar ik twee jaar geleden aan de tocht was begonnen. Ik herinnerde me dat ik destijds bang was dat met de afwezigheid van Mark, het zwemmen waarschijnlijk in de vergetelheid zou raken. Dat ik dus niet de discipline zou kunnen opwekken om in mijn eentje door te gaan. De door mezelf bedachte thema avonden en het Brunssum einddoel had dus weldegelijk zijn vruchten afgeworpen. Zo zag het er in het begin dus niet naar uit. Destijds was mijn vorm er nog veel slechter aan toe dan het dipje waar ik nu in zit. Maar langzamerhand ben ik daar helemaal uit gekropen. Toen de dip voorbij was, kwamen langzamerhand de bij behorende persoonlijke records. De stap daarna was dat ik natuurlijk er ook een paar pakte die oorspronkelijk in handen van Mark zelf lagen. De belangrijkste heeft hij nog wel. Dit houdt in ieder geval in dat ik nog een doel voor ogen heb.

De thema avonden blijven overigens ook. Al ga ik met de sprint avond nu ook langzaamaan het borstcrawlen invoeren. Bovendien ga ik twee nieuwe schoolslag afstanden uitproberen. Namelijk de 1500 en de 2500 meter…. De vreselijke 3000 meter zal het veld daarom wel moeten ruimen.

Toen ik maandag thuis kwam, werd ik opgewacht door een trotse Rachel die me meteen feliciteerde. Ze had helemaal specifiek voor mij een diploma gemaakt waarop het start en eind adres van deze tocht opstond. Je kan je voorstellen dat ik die goed bewaar en zo nu en dan even naar kijk.

Mazzel

Kamer(s) op het zuiden

Toen ik nog een klein Jeroentje was, kon ik eens in de zoveel tijd een prachtige maansopkomst vanuit mijn slaapkamer bewonderen. Hij scheen dan precies op mijn bed, en dan deed ik altijd de gordijnen wijdopen zodat ik dit prachtige lichtspektakel kon volgen. Met het verloop van de avond, ging de maan steeds hoger aan de hemel staan, zodat ik elke keer een stukje in mijn bed moest opschuiven. Totdat hij volledig achter de muur was verdwenen. Pas dan deed ik de gordijnen weer dicht en ging weer lekker verder slapen.

In alle andere slaapkamers die ik erna had, stond de ligging van het huis nooit gunstig genoeg om van die prachtige maansopkomsten te genieten. Totdat ik op me zelf ging wonen, en toen een slaapkamer had die pal op het zuiden stond. De maansopkomst zelf zie je dan niet, want die komt in het oosten op. Maar regelmatig word ik gewekt als de lichtstralen de kamer binnen komen zeilen. Zo nu en dan genieten Rachel en ik samen van dit licht spektakel, en je misschien kunt je voorstellen dat dit erg romantisch is.

Een huis op het zuiden heeft trouwens nog meer voordelen. Ook de zon kan dan heerlijk in de kamers naar binnen schijnen. Zeker als het winter is, en hij niet zo hoog aan de hemel staat, kunnen zijn lichtstralen dan helemaal tot in de keuken komen. Als ik dan op een luie zaterdag ochtend (of zondag ochtend) naar beneden ga, zet ik dan altijd als eerst de ‘externe’ kachel aan. Ik draai dan de lamelle open en dan wordt de huiskamer heerlijk verwarmt. In gunstige gevallen loopt de temperatuur dan op tot boven de 20 graden, zodat de eerste paar uur van ons weekend de echte kachel niet eens aan slaat

Maar voordat ik in het weekend er zo ie zo uitkom, geniet ik eerst van mijn warme bedje. Het eerste gevoel als ik dan wakker word is meesterlijk. Half slapend besef ik dan dat het weekend is, en dat ik dus juist kan uitslapen. Half versuft kan ik zo nu en dan zien dat de zon onze glow in de dark muur beschijnt. Door de kieren en spleten van de lamelle verschijnt er dan een lichtafdruk op onze sterrenmuur. In de loop van de ochtend loopt het zonlicht dan langs de sterrenbeelden die op de muur zijn weergegeven. Het lijkt dan net een echte astronomische gebeurtenis, aangezien de zon in een jaar tijd ook door de sterrenbeelden heen beweegt. Als ik me op dit licht concentreer, kan ik het niet zien bewegen. Maar als ik dan even ben weg gezakt en weer wakker ben geworden, heeft de zon ondertussen de volgende sterren op het fictieve universum verlicht.

Ja, ik weet het. Ik ben een luie donder. Maar daar heeft de buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand de eventuele lezers voor gewaarschuwd.

Mazzel

De donkere toren

Ik had in eerdere blogfiles het al over mijn boeken traditie gehad. Als Rachel en ik op vakantie gaan, neem ik tegenwoordig altijd een boek mee om te lezen. Ook dit jaar had ik er eentje mee toen Rachel en ik op Kreta zaten. Ik heb het toen trouwens niet uit gelezen, en na de vakantie verdween het weer in de kast. Toen we laatst een weekje naar Centerparcs gingen, kon ik het mooi uitlezen. Ja, lezen blijft toch een vakantie traditie van mij.

Het boek van 2008, want zo kan je het wel noemen aangezien ik er maar eentje per jaar lees, was tot nu toe nog het meest vreemde boek wat ik ooit gelezen heb. De titel is :’De donkere toren’ en Stephen King is de schrijver. King is natuurlijk een bekende schrijver. Hij heeft heel veel horror achtige verhalen geschreven waarvan er ook een aantal zijn verfilmd. Toen ik het boek kreeg, was ik daarom aanvankelijk niet onder de indruk. Aangezien ik geen horror liefhebber ben, was ik bang dat ik het verhaal misschien niet leuk zou vinden. Maar gelukkig viel dat reuze mee. Het verhaal gaat eigenlijk over een hoofdpersoon die de scherpschutter wordt genoemd. Hij is op zoek naar een donkere toren die hij overigens helemaal nooit te zien krijgt. Dit komt omdat het een verhaal is wat in meerdere delen wordt verteld. Er zijn dus meerdere boeken die over deze toren gaan. Maar of de scherpschutter in de overige delen ook voorkomt, weet ik natuurlijk (nog) niet. Naast zijn zoektocht naar de toren, zit hij ook achter een mysterieuze man aan, die de man in het zwart wordt genoemd. Deze man is een soort tovenaar en laat overal vallen voor onze held achter. Naast tovenaars komen er ook zombies, vampiers en geesten in het verhaal voor. Het was in dit opzicht een echte horror, maar ik vond het toch meer een soort actie boek. Ik hoefde elke keer als ik wat uit het boek las, niet bang te zijn dat the American weerwolf weer op visite kwam. Dat viel dus allemaal wel mee.

Ondanks dat het een spannend verhaal was, had ik soms het idee dat ik het niet helemaal kon volgen. Aangezien het over die fictieve monsters ging, gebeurde er soms dingen die bij mij nogal onlogisch overkwamen. Zo kon de scherpschutter een keer een geest verjagen omdat hij een stuk bot bij zich droeg. Al met al moest ik mijn aandacht er dus goed bij houden, anders was ik bang dat ik het niet meer ging volgen. Toch bleef het boek me boeien, zodat ik eigenlijk wel benieuwd ben geworden hoe het verhaal nu verder gaat.

Mazzel

Het nieuwe seizoen

In principe ben ik niet zo’n sport fanaat. Ik volg dus niet elke week hoe Ajax het gedaan heeft, of wie er in het geel rijd tijdens de Tour de France. Er is eigenlijk maar 1 sport die ik echt op de televisie volg. En dat is het schaatsen. Dit doe ik eigenlijk al van kinds af aan. Het is er namelijk bij mij met de paplepel ingegoten. Mijn beide ouders vonden het ook altijd gaaf, en daarom stond de tv dan ook altijd aan. Vandaag de dag wordt er steeds meer van vertoont op de tv. Vroeger had je alleen het EK en WK allround, en dat was het in het algemeen wel. Vandaag de dag, kan je in de wintermaanden bijna elke week wel schaatsen zien. De diverse worldcup wedstrijden worden volgens mij allemaal uitgezonden.

Dit afgelopen weekend begon het nieuwe seizoen. En dat werd weer eens tijd. Ik heb namelijk al vanaf maart moeten wachten voordat ik weer een rijder over het ijs kon zien gaan. Het begon vrijdag al met onder andere de 5000 meter. Zaterdag moest ik voor de schalen helpdesk werken. Tegenwoordig hoef ik dan niet meer helemaal naar mijn werk te rijden, maar krijg gewoon een baby laptopje mee naar huis. Ik kon dus naast het inplannen van de storingen (en het maken van een order module die een klant heeft gekocht), de Nederlandse helden over het ijs zien schieten. Vooral zondag is altijd een belangrijke schaats dag. Niet alleen wordt dan meestal de 1500 meter verreden, maar ook de 10 kilometer. Dit vind ik persoonlijk de gaafste afstand om naar te kijken. Al weet je vandaag de dag eigenlijk wel wie die afstand zal winnen. Dat was ook dit keer weer het geval. Sven kan hopelijk ook de internationale top dit seizoen weer de baas. Maar dat zullen we nog even moeten afwachten.

Mazzel

Een andere bank

Wegens de krediet crisis en de dreigende economische recessie waren Rachel en ik gedwongen om drastische maatregelen te nemen. Als mogelijke steun aan de economie hebben wij onze persoonlijke ‘bankwezen’ aangepakt. Wij vonden namelijk dat de huidige status van onze bank te wensen overliet, en dat er wel ingegrepen moest worden. Ons vertrouwen zakte steeds dieper weg, en dat zat niet lekker. Daarom zijn wij enkele weken geleden naar Profijt meubel gegaan en hebben daar een nieuwe hoekbank aangeschaft. Hopelijk helpt onze economische injectie deze crisis te beteugelen.

Nee hoor… de oude ZIT bank was gewoon af. De scheuren zaten in de kussens. Er moest wel een nieuwe komen. Met het geld dat in de envelopjes zat (van de bruiloft), zijn we toen opzoek gegaan naar een nieuwe. We hebben diverse winkels bezocht, maar Profijt kwam toch met gemak als winnaar uit de bus. Daar vonden we de perfecte bank, met de bij behorende prijs. We waren het al snel met elkaar eens welke bank het moest worden. De verkoopster vertelde ons dat de levertijd ongeveer acht weken was, maar dat viel achteraf mee. We weten niet uit ons hoofd hoeveel weken we uiteindelijk hebben moeten wachten, maar het waren er zeker geen acht. Profijt belde ons tijdens ‘the state of happiness’ op. De leverdatum werd op 29 oktober gepland (vandaag dus).

Afgelopen weekend kon Bram ons helpen met het weg mieteren van de oude bank. In zijn witte combo achtige wagen (weet even niet exact het merk) konden we de 2 en 3 zitters naar het grofvuil brengen. We reden het drukke grofvuil park op en werden meteen klem gezet door de overige bezoekers. Het weg mieteren van onze bank was binnen 3 minuten gebeurd, maar daarna moesten we (tot Brams ergernis) lang wachten voordat we weer weg konden rijden. Van zaterdag tot aan vandaag hebben we dus zonder bank gezeten. Ik kan je vertellen dat dit niet prettig is. Afgelopen zondag voelde ik me niet echt lekker, maar even op de bank liggen om bij te komen, zat er dus niet in. Dan moest ik maar op bed gaan liggen, maar dat is natuurlijk toch anders. En lang niet zo gezellig.

Vandaag was Rachel vrij, en zodoende kon zij de nieuwe bank in ontvangst nemen. Hij werd wel keurig aan huis afgeleverd, maar het in elkaar zetten zat er natuurlijk niet bij. Toch, toen ik vandaag thuis kwam, trof ik een compleet gemonteerde bank aan. Met daarop een (terechte) trotse Rachel, die alles zelf in elkaar heeft gezet. Ik ben daarom ook vreselijk trots op haar.

Mazzel

Het Heijderbos

Ik ben al diverse keren naar Centerparc’s geweest. De laatste keer was alweer een jaar terug. Je kunt dus zeggen dat het weer eens tijd werd dat het gebeurde.

Omdat Rachel haar ouders in mei 30 jaar waren getrouwd, nodigde zij de hele familie uit om een week naar het Heijderbos te gaan. Dit ‘Sporthuis centrum’ park ligt bij Nijmegen in de buurt, en dat is wel even karren. Maar dat is voor ons natuurlijk helemaal geen probleem. De vakantie week liep trouwens van vrijdag tot vrijdag, en zodoende heb ik zes dagen vrij moeten vragen van mijn werk.

Eenmaal op het park aangekomen waren Rachels zus Astrid en haar familie al aanwezig. Rachels vader, moeder, en zus Dorine kwamen de dag erna pas. We konden haast niet wachten met het bezoeken van het zwembad. Dit prachtige bad zouden we natuurlijk die week erg vaak bezoeken. Vooral de kleintjes Tijn en Tom vonden het erg gaaf. Ik moest diverse keren een gevaarlijk dier spelen. Vooral de tijger en de haai deden het goed. Ze renden (zwommen) dan hard voor me weg. Als het dan toch iets te eng werd, vroegen ze of ik weer mezelf wilde zijn. Naast al dat gezwem, hebben we die week ook ge-midgedgolft, gewandeld en een indor jungle bezocht. In de avonden kwamen we meestal allemaal bij elkaar. Dan kwam meestal de chips op tafel. Even lekker kletsen over hoe de dag was verlopen, of gewoon over koetjes en kalfjes. We hebben die week ook nog gegourmet en zijn ook nog uit eten geweest.

Helaas gaat een leuke week natuurlijk ook snel voorbij. Voordat we het wisten waren we onze tassen alweer aan het inpakken. Tijn en Tom kwamen nog even naar ons huisje toe om afscheid van ons te nemen. Na een flinke omhelzing wist de drie jarige Tom mij te vertellen dat hij ons toch wel erg zal missen. Kortom, een geslaagde week dus.

Mazzel

De Knights laatste mijlpaal

Aangezien we Fleur alleen nog maar op de dag van haar geboorte gezien hadden, werd het voor Rachel en mij dus wel weer eens tijd om naar het oosten af te reizen. Mijn moeder en Bram grepen die mogelijkheid aan en zodoende werd de afspraak gemaakt om met zijn vieren naar de achterhoek te gaan om de kleine meid nog eens beter te gaan bekijken.

Toen ik vrijdag, na een dag lang hard werken, naar mijn auto toe liep, viel de nogal groenige laag alg toch wel vreselijk op. Kijk, zolang ik er zelf geen last van heb, vind ik het niet erg. Maar met ‘gasten’ in mijn auto, vond ik dat ik toch wel wat aan de situatie moest doen. Voordat we zaterdag ochtend mijn moeder en Bram gingen ophalen, zijn we dus eerst naar een washok gegaan om de Knight een grote schoonmaak beurt te geven. De originele witte laag verf werd weer overheersend, maar de roestplekken zijn die strijd langzaamaan aan het winnen. Ondanks dat ik dit door had, was ik toch wel tevreden over het behaalde resultaat. De Knight kon weer ingezet worden als ‘vervoermiddel’, net zoals hij dat de afgelopen 10 jaar heeft gedaan.

Toen we goed en wel met zijn vieren in de auto zaten, begon ik meteen met een mededeling. Alle passagiers zullen op de rit naar de achterhoek namelijk getuigen zijn van een historische gebeurtenis. De Knight zou namelijk tijdens de rit de magische grens van 200.000 kilometer voorbij gaan. Om dit te kunnen meemaken, heb ik de dagteller functie uitgezet, zodat het dashboard de totaal kilometer stand aangaf. Dit doe ik trouwens nooit, omdat ik de dagteller veel handiger vind dat een astronomisch (want dat is het ondertussen) getal. We reden net de provincie Utrecht uit, toen de teller van 199.999 op 200.000 sprong. Een flink gejuich volgde, zodat de Knight bijna wel trots had moeten zijn. Rachel heeft onthouden dat het bij hectometer paaltje 49.4 op de A1 richting Duitsland gebeurde (toch handig om te weten).

Eenmaal in de achterhoek aangekomen konden we weer van Fleur genieten. We mochten haar ook de fles geven en hoorden alle verhalen over wat ze allemaal uitgespookt had. Ze heeft al enorm veel speelgoed gekregen, waarmee je zowat een complete Bart Smit kunt vullen. Naast de boerderij wordt op dit moment nog gewerkt aan het nieuwe huis van mijn zus en haar vriend. Die hadden we al een keer aan de buitenkant bekeken, maar dit keer konden we er ook in. Het is een enorm huis waar Fleur de komende jaren zich wel zal vermaken. Dit keer hebben we trouwens op de terug weg geen Mac overvallen. Al had de plaatselijke snackbar die avond waarschijnlijk wel een goede omzet omdat we daar ons eten vandaan hebben gehaald.

O, nog een ding (zie plaatje)… Het klopt als een bus…
Mazzel

De Fox

De meest trouwe bezoeker van mijn blogfiles is het misschien opgevallen dat ik het Foxpro plaatje heb veranderd. Er stond er eerst eentje van Foxpro versie 8, en ik heb deze in het logo van versie 9 veranderd. Dit dus omdat ik een nieuwere versie heb weten te bemachtigen.

Het verkrijgen van deze nieuwe versie was trouwens nog een grappig verhaal. Collega Jeroen en ik hebben van alles geprobeerd om hem in ons bezit te krijgen. Zelfs onze ‘ik kan alles op het internet vinden’ collega, lukte het niet om ergens een link te vinden die het ook daadwerkelijk deed. Dan eventueel maar illegaal, maar dat lukte dus de afgelopen jaren niet. Nu wist ik dat onze hoofd automatiseerder ook zijn programma’s in Visual Foxpro maakt, maar wij waren in de veronderstelling dat hij dat ook in versie 8 deed. Toen hij toevallig in Nederland was, vroeg ik of hij ook aan versie 9 kon komen. Hij vertelde me dat hij die al jaren gebruikte. Eh, we konden er dus altijd al aan komen. Met licentie codes en al. Hij regelde meteen dat ik de setup ook kreeg, en vanaf nu programmeer ik ook in deze nieuwe versie.

Toch zal de oude Fox over een paar jaar het veld moeten ruimen. Microsoft heeft aangekondigd dat er geen tiende versie zal worden uitgebracht. Fox 9 zal de laatste zijn, al wordt het product wel tot en met 2015 door hun ondersteund. Dat houdt in dat mijn gemaakte programma’s waarschijnlijk ook op de eventuele toekomstige Windows versie’s zal draaien. Maar toch, er komt een periode dat ik natuurlijk met de tijd mee zal moeten gaan. Ik zit er aan te denken om een LOI cursus Visual Basic te gaan doen. Ik las dat dit een drie maanden durende cursus is, die door beginners en gevorderden gedaan kan worden. Wie weet is dat iets voor mij.

Ik zal de oude Fox trouwens wel gaan missen hoor. Ik heb de taal helemaal van begin af aan moeten leren. Ik ben tot op de dag van vandaag elke keer weer trots als ik iets moois in elkaar heb geflanst. Zeker als ik daar eventuele klanten mee heb kunnen helpen. In het begin heb ik nog veel van mijn collega’s geleerd. Deze collega’s waren echte programmeurs die mij natuurlijk veel tips konden geven. Ik kan me een begin situatie nog herinneren dat ik een simpel programmatje had gemaakt van ongeveer 10 regels. Vol trots liet ik dat aan een ‘pro’zien. Toen hij er naar keek lied hij me zien dat het ook in twee regels kon. Kijk, zo leer je natuurlijk veel. En nu, jaren later, kan ik eigenlijk alles wel maken wat ik wil. Al zal ik de complete taal waarschijnlijk niet eens voor de helft helemaal onder de knie hebben. Ik leer er wel elke keer als ik programma’s maak, weer wat bij. Dus misschien lukt het me ooit om voorbij die helft te komen. Ik heb nog wat jaartjes te gaan voordat de Fox echt helemaal uit computer land al zijn verdwenen.

Mazzel

Jeroentje Versus The American Weerwolf

Zoals ieder kind waarschijnlijk wel zal hebben, had ik vroeger nog wel eens last van nachtmerries. Daarom hield ik, in het algemeen, ook helemaal niet van horror films. En dat is vandaag de dag eigenlijk nog steeds zo. Als kind was ik bang dat ik dan weer een nachtmerrie zou krijgen.

Maar ja. Horror films hebben natuurlijk ook een aantrekkelijke zijde. Het kan natuurlijk ook vreselijk spannend zijn zodat je voor de buis gekluisterd blijft zitten. Ik kan me zo’n situatie nog herinneren toen ‘The American weerwolf in Londen’ op de tv werd uitgezonden. Ik was nog maar een klein Jeroentje, en waarom wij (mijn zus en ik) mochten kijken snap ik eigenlijk nog steeds niet. De spanning zorgde ervoor dat ik aandachtig bleef kijken, terwijl ik beter wist. Ik was halverwege de film al bang dat het weer spoken zou worden als ik in bed lag. Ik zag dus al tegen het slapen op toen ik de hoofdrol speler de hoofdweg zag verlaten. Dit terwijl er nog zo tegen hem verteld was dat hij dat niet moest doen. Verontwaardigd vroeg ik mijn vader waarom hij zo stom kon zijn, maar daar kon hij natuurlijk ook geen antwoord op geven. De situaties waarin de hoofdrol speler elke keer terecht kwam werden natuurlijk steeds erger, en ik zag dus steeds meer op om naar bed te gaan.

Ergens was ik toch blij toen de film voorbij was. De neerwaartse spiraal werd eindelijk verbroken, maar de echte spanning moest toen nog komen. Ik probeerde zo lang mogelijk wakker te blijven, maar uiteindelijk ben ik natuurlijk toch in slaap gevallen. En ja hoor. Daar was ie… De weerwolf kwam ik ook in mijn droom tegen. Daar waar ik de hele avond bang voor was, kwam uit. Ik wist in het begin nog te ontkomen, maar elke keer vond hij me weer. Op een gegeven ogenblik was er geen ontkomen meer aan. Hij had me ergens in de val weten te lokken, en Jeroentje was nog maar secondes verwijderd van een vreselijke dood. Maar plotseling gebeurde er iets vreemds. Ik begon me te beseffen dat ik bang was geworden om naar bed te gaan omdat ik dan deze weerwolf juist tegen zou komen. Ik realiseerde me dus dat het een droom was waarin ik mij bevond………. Aha……. Dat verandert de zaak. Als een ware held liep ik op de weerwolf af en heb deze toen helemaal in elkaar getimmerd. Er bleef geen spaan van heel. Na de aframmeling werd ik spontaan wakker. Het was nog donker en dus nog lang geen tijd om er weer uit te gaan.

Ik was evengoed nog een beetje bang toen ik weer probeerde in te slapen. Maar de weerwolf durfde die avond in ieder geval niet meer terug te komen.

Mazzel